Downloaded from YTS.MX
"HER KİM Kİ HAYALLERİNİN PEŞİNDEN EMİN ADIMLARLA KOŞAR
Official YIFY movies site: YTS.MX
VE DÜŞÜNÜ KURDUĞU HAYATA ULAŞMAK İÇİN GAYRET EDER,
İŞTE O ZAMAN DÜŞLERİNE LAYIK BİR BAŞARIYA ERİŞİR."
WASHINGTON D.C.'DEN CANLI
Evet.
Hemen hemen 24 yıl önce
bu salondaki son gösterimi yaptım.
İlk bir saatlik gösterimi çekiyordum.
İsmi Killin' Them Softly'ydi.
Kız arkadaşım tam şurada oturuyordu. Üstelik hamileydi.
Artık evliyiz.
Karnındaki bebekle, ilk çocuğumla
artık karşılıklı ot içiyoruz.
O gece çok fazla baskı hissettiğimi hatırlıyorum.
Gösteriden önce caddeye çıkıp
milletin eline bilet tutuşturmuştum
çünkü salonu bir türlü dolduramamıştım.
Şimdi aradaki farka bakın. Aradan 24 yılcık geçti.
Yine tam o dönemlerde babamı da kaybettim.
Başardığımı göremedi.
Öldüğünde berbat bir hâldeydim.
Bir daha hiç gülemeyeceğimi sanıyordum.
Beni o ruh hâlinden kurtaran kişi
yine kaybettiğimiz komedyen arkadaşım Norm MacDonald oldu.
Evet, Norm'a selam olsun.
Norm'un yaptığı şeyi hiç unutmuyorum.
Kendisi Jim Carrey'nin büyük hayranıydı.
Konuyu çok deşmeyeceğim
ama Jim Carrey taklit etmesi güç bir yeteneğe sahip.
Nasıl bir yetenek o! Beni inanılmaz büyülüyor.
Norm da bunu biliyordu. Beni arayıp "Dave" dedi.
"Jim Carrey'yle birlikte film çekeceğim.
Onunla tanışmak ister misin?" Ben de "İstemez olur muyum?" dedim.
Babam öldükten sonra ilk kez herhangi bir şey için heyecanlanmıştım.
Filmin adı Ay'daki Adam'dı. Tabii o zamanlar bilmiyordum.
Filmde Jim Carrey başka bir komedyeni oynuyordu.
Meşhur Andy Kaufman'ı.
Jim Carrey kendini role öyle bir kaptırmıştı ki
uyandığı andan
gece yatana kadar sanki Andy Kaufman'mış gibi
hareket ediyordu.
Ama ben ne bileyim?
"Kestik" dediklerinde adam hâlâ
Andy Kaufman'dı.
Öyle ki ekipteki herkes ona Andy diyordu.
Bense sadece tanışmak için oradaydım.
Tanışacağımız odaya girdiğinde "Jim Carrey!" diye bağırdım.
Herkes "Hayır!" dedi.
"Ona Andy demen gerek."
Hiç anlamamıştım.
Çok garipti. Kaufman gibi davrandığını bilmiyordum.
"Selam, ne haber?" dedi. Ben de bozmadım. "Merhaba…
…Andy?"
Şimdi
geriye dönüp bakınca dönemimizin en ünlü aktörünü
inanılmaz zorlu bir rolün
üstesinden gelmeye çalışırken gördüğüm için çok şanslıyım.
Bunu görmek büyük şans.
Ama aynı zamanda…
…hayallerim yıkılmıştı.
Çünkü Jim Carrey'yle tanışacaktım
ama gün boyunca herif Andy Kaufman'mış gibi davranmam gerekti.
Jim Carrey'sin işte.
Baktığımda görüyorum, Jim Carrey karşımda.
Yani diyeceğim o ki translarla beraberken de hissiyatım bu.
Yine başladık.
Bu gece buraya yine o insanlarla ilgili…
…şakalar yapacağımı düşünerek geldiyseniz
yanlış yere gelmişsiniz demektir.
Artık translara hayatta bulaşmam.
Zahmetine değmiyor.
Ağzımı bile açmam.
Gerçi belki üç dört şaka yaparım ama beş olmaz!
Bu konu beni yoruyor.
Neden yorulduğumu söyleyeyim mi?
Çünkü komik olmak için kendilerine ihtiyacım olduğunu sanıyorlar.
Koca bir saçmalık!
Size ihtiyacım yok. Ben çok değiştim.
Nereye varacağımı bir bilseniz!
Artık trans şakası yok. Bu gece ne yapacağım biliyor musunuz?
Sadece engelli şakası.
Geyler kadar örgütlü değiller.
Neden dalga geçmeyeyim?
Muhtemelen arkalarda engelli biri vardır çünkü onları arkaya oturtuyoruz.
"Ben buraya translara gülmeye gelmiştim.
Bizimle dalga geçeceğini bilmiyordum.
Hadi, iyisi mi kalkıp gidelim."
Birinin engellilere haddini bildirme zamanı gelmişti.
Tam adamına çattınız işte, hadi bakalım.
Bir gün Capitol Hill'deyken
engelli bir milletvekili gördüm.
İsmi Madison Cawthorn'du.
Kuzey Carolina'dan bir Cumhuriyetçi.
Çok şaşırmıştı
çünkü onu görünce "Merhaba vekilim" dedim.
Onu tanıdığımı bilmiyordu. Bana döndü…
Ama ben basıp gittim.
Ona nasıl yürüyebildiğimi göstermek istedim.
Seke seke gittim.
Sinir olmuştu.
Artık milletvekili değil.
Siyaseti takip edenler bilir.
Adam resmen koltuğunu kaybetti, şaka değil.
Yarışta geri kaldı.
Hem de ne kalmak.
Hatası neydi peki?
Yine aday olmuştu
ve kendince öne çıkmaya çalışıyordu.
Sağcı yayınlara katılıp saçma sapan konuşuyordu.
"Washington, Hollywood'dan daha kötü hâlde" falan diyordu.
"Ne diyor bu?" dedim.
"Hepsi iğrenç insanlar" diyordu.
"Grup seks ve uyuşturucu partileri yapıyorlar."
Herifin Juicy Smoo-yay'den aşağı kalır yanı yoktu.
Yalan söylüyordu.
Tamam, Washington'da öyle şeyler yaptıklarından şüphem yok
ama o kendi gözleriyle görmemiştir.
Siz olsanız belden aşağısı felçli birini grup sekse davet eder misiniz?
Sandalyesiyle etrafta dolaşıp milleti ispiyonlayacak.
Partiye davet edilmesinin tek sebebi olabilir.
Hemen söyleyeyim.
"Keyfinize bakın, hissetmiyorum zaten.
Şu yasayı kesin geçirelim ama.
Çifte giriş yapmayalım."
Vay be.
Evet.
Evet, artık engellilere giydiriyorum.
Açık konuşayım,
translarla aramı düzeltmek için epeydir uğraşıyorum.
Çünkü onları sevmediğimi sanmalarını istemiyorum.
Aramız düzelsin diye bir oyun bile yazdım.
Geylerin tiyatroya bayıldığını biliyorum.
Hüzünlü bir oyun, çok duygusal.
Siyahi bir trans kadını anlatıyor.
Kadın kendi için "zenci" hitabını seçmiş.
Gözyaşları sel olacak.
Sonunda kadın yalnızlıktan ölüyor
çünkü liberal beyazlar onunla konuşmayı beceremiyor.
Çok hazin.
Zenci demişken
bir de kitap yazıyorum. Gerçekten.
Amerikan klasiği Huckleberry Finn'i yeniden yazıyorum.
Zenci Jim'in bakış açısından.
İsmi Zenci Jim'in Maceraları.
Kitap böyle başlıyor.
Huckleberry Finn "Sen Zenci Jim'sin" diyor.
"Sadece Jim yahu, 'zenci' nereden çıktı?"
"Peki senin adın ne ufaklık?"
"Ben Huckleberry Finn."
"Ne? Huckleberry mi? Bu gerçek ismin mi?"
"Doğma büyüme."
"Neyse, boş ver.
Bana Zenci Jim desen de olur."
Siyahi ya da beyaz olmanız hiç fark etmez.
Huckleberry adında bir beyazla karşılaşırsanız
emin olun sizden fakirdir.
Hayatımda duyduğum en saçma sapan beyaz ismi.
İsminiz Huckleberry'se başarısızlığa mahkûmsunuzdur.
Mahkemede avukatım kendini
"Ben Avukat Huckleberry Finn" diye tanıtsa hapsi boylamaya hazırlanırdım.
Umarım hiç hapse girmem.
Ama öyle bir durumda California'da girmek isterim.
Hâkim ceza verdikten hemen sonra derim ki
"Bir şey demek istiyorum.
Kendimi kadın olarak tanımlıyorum.
Beni kadınlar hapishanesine gönderin."
Girer girmez yapacağım şey de belli.
"Bana bak kız, meyveni vermezsen ağzını yırtarım.
Ben de senin gibi kadınım.
Gel de dişil sikimi yala. Daha da bir şey demeyeceğim."
Gösteri dünyasında epey itibarlıyım
ama komediye gelince tembel bir komedyen sayılabilirim.
Yani gece gündüz çalışıyorum ama tembel demelerinin sebebi bu değil.
Çünkü bazen bir gösteriye çıkıyorum,
20 bin kişi izlemeye geliyor. Sonra bir şaka yapıyorum
ve herkes bana deliymişim gibi bakıyor.
Ama üç ya da dört kişi gülmekten yarılıyor.
Ben de sahnede "Bu kadarı yeter de artar" diyorum.
Sıradaki şakam da bunlardan biri.
Anlatabildim mi? Şakayı seviyorum ama pek güldürmüyor.
Ama yine de anlatacağım.
Taklit konusunda pek iyi değilim ama yapacağım.
Hazır mıyız? Peki.
Korkunç olacak.
Tamam, taklidim şöyle.
Şeyi taklit ediyorum…
Titanik'teki ölüleri.
Durun da bitireyim.
Titanik'teki ölülerin taklidini yapıyorum,
malum denizaltı gemiye yaklaşırken.
Durun bakalım, yapıyorum.
Durun, olacak.
Ebedî istirahatgâhımızın ıslak kucağında beraber yatalım mı?
Bence aşırı komik.
O şekilde ölmek de aşırı komik.
20 yıl sonra, 70'inci doğum günümde
o denizaltını görmek için denizaltına bineceğim.
O zamana teknoloji ilerler.
Karım bu şakadan nefret ediyor.
Washington'da Camelot adlı bir striptiz kulübü vardı, biliyor musunuz?
-Hâlâ açık mı? -Evet!
Gösteriden sonra mekânım belli o zaman.
Geçenlerde karım bana "tuhaf" dedi.
Striptiz kulübüne çok sık giderim. Gitmeyi seviyorum işte.
Ama striptiz kulübüne tek başıma gittiğim için tuhaf oluyormuşum.
Bu tuhaf bir şey mi?
Bence dost meclisini toplayıp gitmekten çok daha iyi.
Asıl tuhaf olan o.
"Hadi striptiz kulübüne gidip
grupça sikimizi kaldıralım.
Dönerken arabada sessiz sessiz oturup
olan bitenden hiç bahsetmeyelim."
Hiç gerek yok, ben tek giderim.
Ama karım neden striptiz kulübüne gittiğimi anlamıyor.
Seksle hiçbir alakası yok.
Ortamda cinsel enerjinin olması beni rahatlatıyor
ama esas önemlisi dışarıda olmak.
Müziği seviyorum.
Çıplak kadınlar hoşuma gidiyor
ama biriyle tanışmaya falan çalışmıyorum.
Bazen striptiz kulübüne kitabımla gidiyorum.
Sonra sahnenin dibine oturuyorum, ışığı okumak için ideal.
Bir kere bir striptiz kulübüne gitmiştim.
Neden bilmiyorum ama
striptizci durduk yere bana gerçek adını söyledi.
Ben de kalkıp gittim.
"Nereye gidiyorsun?" dedi. "İyi geceler Deborah" dedim.
Karımı seviyorum ama benim hakkında çok yanılıyor.
Mesela eğlenceli bir işim varmış.
Benim işim normal bir iş.
Eğlenceli olan benim.
Çok tehlikeli bir şey.
Geçtiğimiz yıl boyunca
gelmiş geçmiş en büyük komedyenlerden biri olan
Chris Rock'la turneye çıktım.
İkimiz yıl boyunca turnedeydik.
Turne başlamadan hemen önce
Chris'in başına Siyahilerin 11 Eylül'ü sayılabilecek bir şey geldi.
Oscar ödül töreninde Will Smith, Chris'e tokat attı.
Gördüğüm en acayip olaylardandı.
Ben töreni televizyondan izliyordum ve olay gerçekleştiğinde
başta kurmaca sandım.
Ama emin de olamıyordum.
Biraz bekleyeyim dedim. Chris'i tanıyorum.
Otuz kırk dakika bekledim.
Başka bir partiye geçmesi için zaman verdim.
Sonra FaceTime'dan aradım, o da açtı.
Açtıktan sonra dedi ki
"Senden başka kimsenin telefonunu açmam."
O gece Obama'dan Oprah'ya
herifi aramayan kalmamış. Onu merak etmişler.
Ben kurmaca sanıyordum. Ne bileyim? Ona sordum.
"Şey diyecektim" dedim. "Ne?" dedi.
Dedim ki "Acıdı mı?"
"Evet" dedi. "Çok acıdı."
Gerçek olduğunu o an anladım.
Ve işte o an gücendim.
Gücenme sebebim tokat yemesi değildi. Tabii o da var.
Ama asıl sebep
Will'in olaydan sonra gecesine devam etmesiydi.
İnanılmazdı. Şey gibi…
"Sağ olun."
Bu ne böyle be?
Sonra tüm yıl turne boyunca gösterisinde bu tokatla ilgili
ne diyeceğini merakla beklemeye koyuldum.
Tüm yıl boyunca. Ama gösteride…
Chris çok cin fikirli biridir.
Ne diyeceğini tahmin etmek imkânsızdır.
Gösteri çekimini izlemeye gittim.
Çekimi Baltimore'da yapıyordu.
Siz Washington'lı olduğunuzdan Baltimore'u az çok biliyorsunuzdur.
Washington'ın yıllar boyunca
çok ama çok zorlu dönemlerden geçtiğini biliyoruz.
Maalesef Baltimore zorlu dönemi hâlâ atlatabilmiş değil.
Baltimore'un içinde bulunduğu çukuru öyle herkes anlayamaz.
Baltimore öyle berbat bir hâlde ki…
…Tupac ve annesi daha iyi bir hayat kurma umuduyla Oakland'a taşındı.
Chris Rock muhteşem bir iş çıkardı.
Baltimore seyircisini şaşırtmak kolay iş değildir.
İmkânsız sanıyordum. Komediye burada başladım.
Onları nasıl şaşırttı biliyor musunuz?
Kalabalığa bir baktı. Ben hiç beklemiyordum.
Bir baktı. Salon Baltimore'lu Siyahi doluydu.
Baltimore'lu bir Siyahiyseniz
zenginseniz bile illa bir travmanız vardır.
Chris onları şoke etti. Kalabalığa dönüp dedi ki
"Mağdur olmayı reddediyorum." Kalabalık da dedi ki…
Ben arkada "Görüntüleri görse böyle düşünmezdi" diyorum.
Berbat bir durum ama dürüst olayım.
Aynı zamanda çok da komik.
Tabii kendi başınıza gelene kadar.
Üç ay. Chris'in başına gelen
meşum saldırıdan sadece üç ay sonra
Hollywood Bowl'da sahneye çıktım.
Manyağın teki…
…fırlayıp bana saldırdı.
Böyle bir şey olduğunda insan neye uğradığını şaşırıyor.
Yavaş çekim gibiydi.
Herifi tanımıyordum. Ona bakıp
"Tanrım. Şu an saldırıya uğruyorum" dedim.
Pek iyi durumda da değildi. Üstüme atladı.
Ben yaşlı ama hızlıyım.
Herifin kafasını kapıverdim
ve şöyle aşağı yatırdım.
O sırada kafası hâlâ elimdeydi.
Sünger gibiydi.
Rastası varmış.
Rastafaryanlarda olan güzel rastalardan değil.
Los Angeles evsizlerine benziyordu.
Saçın içinde çalı çırpı, şişe kapağı falan vardı.
Bir de yağlıydı.
Şöyle oldum…
Sonra da devrildim.
Adam beni resmen yere devirdi.
"Çok kötü bir durum" dedim.
"Tam şu an ölebilirim bile."
Ama o savunmasız anımda
daha önce hiç aklıma gelmeyen bir şeyi düşündüm.
O anda düşündüm ki
korumaların
kesinlikle kösele ayakkabı giymemesi gerekiyor.
Travis!
Korumalardan Travis kaya kaya yanıma geldi.
Ayağında kösele ayakkabı. O da pat diye yere devrildi.
"Olamaz. İkimiz de yerdeyiz" dedim.
"Bu işi kendim halletmem gerek."
Hop diye ayağa kalktım. Beni deviren tip de kalktı.
Birbirimize bakarken fark ettik ki ben ondan çok daha iriyim.
Şerefsiz tabanları yağladı.
Ben de peşinden. Sonra "Siktir et" dedim.
Mikrofonu yerden aldım.
"Şu gösteriyi bitirelim bari" dedim.
Aynen öyle.
Ondan üç ay önce Chris Rock'la dalga geçiyordum.
Herkes bana soruyordu.
"Dave, Chris Rock'ın yerinde olsan ve Will Smith
seni tokatlasa ne yapardın?" diyordu.
O güne kadar cevabım hep aynıydı. "Ne yapardım bilmiyorum."
Hiç öyle olağanüstü bir olay yaşamadım.
Ama bildiğim tek şey Will Smith'in ne yapmaması gerektiği.
O da geceye kaldığı yerden keyifle devam etmek.
Dinleyin bakın.
Çocuğu epey hırpaladık. Patakladık resmen.
"Biz" dediğime bakmayın, ben şaka düşünüyordum
ama hemen arkamda çocuğu dövüyorlardı. Herkes görüyordu.
Ben de diyecek bir şeyler bulmaya çalışıyordum.
Dilim tutulmuştu. Düşünün yani, ben diyecek bir şey bulamıyordum.
Karma işte.
Tam o anda bilin kim çıkageldi.
Chris Rock kulisten sahneye geldi.
20 bin kişinin önünde yanıma yaklaştı,
mikrofonu elimden aldı ve kalabalığa bakıp dedi ki
"Will Smith miydi o?"
Millet gülmekten geberdi.
Ben orada aptal aptal bakıyorum.
Sinirden delirdim.
O an şeyi düşünüyorum, "Saldırıya uğrayan benim birader.
Senin saldırın üç ay önceydi. Şimdi mi şaka yapasın geldi?"
Mikrofonu Chris'in elinden kapıp bir şey demeye çalıştım
ama aklıma hiçbir şey gelmedi.
En son "Trans erkekti galiba" dedim.
Seyirci hiç hoşlanmadı.
"Yuh! Burası Los Angeles. Burada transları seviyoruz. Yuh!"
Kendimi kötü hissettim.
Çok kötü hissettim.
Ama nedenini anlıyorum.
Orada olsanız anlardınız. Adamın beni yere devirdiği an
resmen film gibiydi.
Bir düşünün.
Bir ünlüyü düşünün.
Aklınıza gelebilecek tüm ünlüler o gösterideydi.
Hollywood'un yaşadığı en büyük gecelerden biriydi.
Adam saldırınca izleyicilerde büyük bir hareketlenme oldu.
Neler olduğunu görmek için kaydı izledim.
Adam beni devirdiği anda
kalabalığın arasından atlayan ilk kişi Jamie Foxx olmuş.
Bir de beyaz kovboy şapkası takmış. Bunun olacağını biliyor gibi.
Onu daha önce kovboy şapkalı görmemiştim.
Sonra adamı kovalamaya başlıyor.
Kazanma Hırsı'ndaki gibi.
Adam da bayağı hızlı. Bir sağ yapıyor, bir sol.
Jamie yoruldu tabii ama herif koşmaya devam ediyor.
Sonra Daily Show'dan Jon Stewart kulisten fırlayıp
tüm Yahudiliğiyle adamın üstüne atlıyor.
Çocuk Jon'un geldiğini görünce sıçrıyor ve Jon da uçuyor.
Çok hızlı çok. Sonra dönüp acil çıkış kapısını görüyor.
Kapıya doğru koşmaya başlıyor.
Kapıya tam ulaşacakken
Bad Boy Records'tan Puff Daddy
kapının önüne atlıyor. Herif şöyle…
İnanılmaz.
Puffy herifi haklıyor.
Tüm ünlüler koşuyor
çünkü onların da başına gelebilirdi.
Çocuğu dövmeye başlıyorlar.
Chris'in gözlerinde "Bana kimse yardım etmedi" bakışı var.
Chris'i kimse sevmiyor!
Olay haberlere yansıyandan çok daha korkunçtu.
Ne gördünüz bilmiyorum
ama biz çocuğu döverken
çocuk belinden 22 kalibre bir tabanca çıkardı.
Ortalık iyice karıştı.
Herkes bağırıyordu. "Olamaz, silahı var!"
Ben de çok korktum. Arkada olsam da korkunçtu.
Çünkü etrafımdaki herkes silahlıydı.
Eğer o çocuğu Hollywood Bowl sahnesinde vurup öldürselerdi
ki sana bunun için maaş veriyorum Travis!
Travis çok cesurdu.
Çocuğun üstüne atlayarak silahı kaptı.
Şöyle mermiyi yerleştirmeye çalıştı ama olmadı.
Ve tetiği çekti ama o şey silah değilmiş.
Hop diye bir bıçak çıktı.
Niyeti beni bıçaklamakmış.
Çok korkutucu.
Ertesi gece gösterim olmasa da
sahneye çıkıp biraz konuşmak istedim.
Seyircilerden biri "Dave, saldırı nasıl gerçekleşti?" diye sordu.
Salonda gazeteci olduğunu bilmiyordum.
"Herifin kendini tabanca olarak tanımlayan bir bıçağı vardı" dedim.
Bu şaka yüzünden basın altı hafta daha üstüme geldi.
Ki ben herife elimi bile sürmedim. Böyle olmaz.
Sonra New York Post cezaevine gidip
sanki herif kahramanmış gibi onunla röportaj yaptı.
Röportajı okudum tabii.
Meğerse saldırıya uğramam benim suçummuş.
Onu ben tetiklemişim.
Kusura bakmasın.
Evsizlerle ilgili şaka yapmıştım.
Meğer o genç de evsiz biriymiş.
Yani bunu bilmemin imkânı yoktu.
Ama işin aslı…
…evsiz biri nasıl o kadar ön sıradan koltuk almış bilmem.
LBGTQ şakaları yaptığım için onu tetiklediğimi de söylemişler.
Meğer bu herif B'lerdenmiş.
Makalenin başlığı böyleydi.
"Dave Chappelle'e saldırdığı iddia edilen kişi biseksüelmiş."
"Saldırdığı iddia edilen" mi?
Şerefsizin bana saldırdığı kesin. İsterseniz videosuna bakın.
Asıl biseksüel olması bir iddia.
Makalenin devamına inanmadan önce birine sakso çektiğini görmem lazım.
Yazıyı okuduğumda aşırı korktum.
"Biseksüel mi? Ya bana tecavüz etseydi?"
Hayır. Bakın ne diyeceğim ama.
Hiç komik bir şey değil.
Çünkü ortalık durulduktan sonra
otel odama gittim.
Tek başımaydım. Kapıyı açtığımda karım içeride oturuyordu.
Ağlıyordu. Gözyaşlarına boğulmuştu.
"Ne oldu?" dedim. "Yoksa sen de mi saldırıya uğradın?"
Fena ağlıyordu.
"Dave" dedi.
"Bu gece sana bir şey olsaydı…
…çocuklarla ben ne yapardık?"
Ciddiyetini o an anladım.
Yatakta onun yanına oturdum.
Elimi cebime atıp bir anahtar çıkardım.
Tanımadığı bir anahtar.
Heyecanlandı.
"Bu anahtar ne?" dedi.
Anahtarı avucunun içine koydum.
"Canım" dedim. "Bu anahtar tüm birikimlerimi koyduğum kutuyu açıyor.
Tanrı esirgesin bana bir şey olursa diye.
Ama bir şey olursa endişelenmene gerek yok.
Sen ve çocukların kurtuluşu bu kutuda.
Ben her şeyi hallettim."
Anahtara şöyle bir baktı.
Ancak o anda tam olarak neden bahsettiğimizin farkına vardı.
Daha da beter ağlamaya başladı.
Yalan olmasın, ben de biraz ağladım.
Birbirimize sımsıkı sarıldık.
Ama sonra ben daha sapasağlamken gidip kutuyu açmış!
Böyle iş mi olur?
Yok artık!
Sonra bir de kızıyor.
"Aman be David, kutuyu açtım" dedi. "Öyle mi?" dedim.
"Evet açtım, içinde bir halt yoktu" dedi.
"Bir halt yok muydu?"
"Aptal espri kitabın dışında" dedi.
Öyle şey denir mi?
"Bak şimdi canım" dedim.
"O esprileri tam yazıldığı gibi yaparsan
çocuklarla köşeyi dönersiniz.
Çok kaliteli espriler."
"Bunun nesi kaliteli?" diye okudu.
"Ebedî istirahatgâhımızın ıslak kucağı…"
Sesi de tam yapman lazım.
Ebedî istirahatgâhımızın ıslak kucağı…
Vay be.
Çok uzun zamandır evliyim.
Karım hakkında atıp tutuyorum ama onu çok seviyorum.
Hatta eminim bu durum pek çoğunuzu şaşırtacaktır
ama ben kıskanç biriyim.
Cidden.
Bir keresinde karımın beni aldattığını zannetmiştim.
Evet, ciddiyim.
Hayatımın en kötü günlerinden biriydi.
Berbat hissetmiştim.
Şimdi düşününce utanıyorum ama anlatacağım.
Ne yaptım biliyor musunuz?
Sadece ama sadece bekledim.
Karımın uyumasını bekledim.
Bayağı da uzun sürdü.
Kadın Asyalı.
Uyuyor mu uyumuyor mu anlaşılmıyor ki.
Uyuduğundan emin olduktan sonra ne yaptım peki?
iPhone'unu çaldım.
Aşağıya inip şifresini kırmayı denedim.
Telefonu açmak için.
Şifreyi bulamadım.
Sonra iPhone'da yüz tanıma olduğu aklıma geldi.
Şöyle yaptım…
Ve telefon açılıverdi.
Telefonda Earl diye bir tipten mesaj vardı.
Earl diye birini tanımıyorum.
Karımı uykusundan uyandırdım.
"Uyan çabuk!" dedim. "Earl kim söyle!"
"Ne diyorsun sen?" dedi. "Sakın aptala yatayım deme!
Telefonunda gördüm. Earl kim?"
"Yok artık David" dedi.
"Kuafördeki gey Earl'ü mü diyorsun?"
"Sen beni aptal mı sandın?
Herifin gey olduğunu nereden bileyim?"
Karım çok sakindi. "Mesajları okuyup fotoğrafına bak" dedi.
Mesajları okumaya koyuldum.
"Bu herif kelimelerin son harfini uzatıyor."
Sonra fotoğraflarına bakınca gözlerime inanamadım.
Fotoğraftan bile gey olduğu belliydi. Hepsinde ağzı açıktı.
Sonra tabii karıma inandım.
Çok aptal hissettim.
"Özür dilerim" dedim.
"Çok özür dilerim.
Pardon. Al telefonunu.
Çok özür dilerim. Hadi sen uyu. Pardon. Ben…
Ben seni aldattığım için
herkesi kendim gibi sanıyorum. İyi geceler."
Ama beni salmadı "Madem beni uyandırdın…" dedi.
Sonra bir anda benim telefonumu çıkardı.
"Bu ne lan?" dedim.
"Bu resimdeki kaltak kim?" dedi.
"Telefonu nasıl açtın?" dedim.
"Çok kolay. Şöyle burnuma bastırdım,
hop diye açılıverdi." "Nasıl yani?" dedim.
"Kim bu kaltak?" dedi. "Ver o telefonu" dedim.
"Sakin ol. O kaltak değil, benim arkadaşım.
Deborah."
Geceyi uzun bir hikâyeyle kapatacağım, olur mu?
Hikâye bayağı uzun, o yüzden bitmiş gibi yapın.
Çünkü sigara içmem gerek.
Gösteri bitmedi ama bitmiş gibi yapın.
İsteyen ayakta alkışlayabilir.
Çok sağ olun. İyi geceler.
Ayağa kalkmadığınız için çok sağ olun.
Ne diyeyim bilmem ki.
Olsun, olsun. Sigara içesim geldi.
Çok güzel, değil mi?
Evet.
Killin' Them Softly'den önce, ben 22 yaşındayken
HBO bana hayatımın en büyük fırsatını verdi.
Yarım saatlik özel bir şov.
Ama pek de özel sayılmazdı aslında.
Bayağı geneldi.
Adı bile yoktu. Sadece "Dave Chappelle" yazıyordu.
Çekimi San Francisco'daki Broadway Studios'da yaptık.
Bir binanın ikinci katındaydı.
Broadway Studios'un altındaysa bir gece kulübü vardı.
Özel şovun sadece 30 dakika sürmesi gerekiyor.
Çalıştım, hazırlandım. Yapmam gereken her şeyi yaptım.
Çekimin olduğu gece, 30 dakikalık şovun 20'inci dakikasında
başlayan müziği unutamam.
Alt kattaki gece kulübünden deli gibi müzik sesi geliyordu.
Çok gürültülüydü, şovumun içine etti. Moralim çok bozulmuştu.
Daha çok gençtim.
Yaptığım işe inancım tamdı.
O anda biri hayallerimi yıkmış gibiydi.
Sahneden indim, binadan hızla çıkarak
Broadway Studios'un arkasına, kamyonetlerin park yerine gittim
ve kapıyı manyak gibi tekmeleyerek açtım.
Bütün yapımcılara bağırıp çağırdım.
O zaman daha hiç kimseydim. Sadece kendime inanıyordum.
"Her şeyin içine ettiniz" dedim.
"Siktiğimin müziği. Böyle iş mi olur?"
Aralarında ünlü bir yapımcı da vardı.
İsim vermeyeceğim.
Ayağa kalkıp dedi ki "Yeter, sen bir sakin olsana bakayım.
Bir şeyin içine ettiğimiz yok.
Gece kulübüyle anlaşmıştık,
müzik çalmayacaklardı ama anlaşmaya uymadılar."
"Kimmiş bu anlaşmaya uymayan?" dedim.
Adamın birini işaret etti.
Hiç unutmuyorum. Yaşlı, beyaz bir adam,
tek başına Ford Taurus'ta oturuyor.
"Şu adam işte" dedi.
Başka soru sormaya gerek görmedim.
Hemen Ford Taurus'a yanaşıp pencereye vurdum.
"Aç ulan pencereyi, bir şey diyeceğim" dedim.
Yaşlı adam bana şöyle bir baktı, sonra da akıllı davranarak basıp gitti.
Sokakta öyle kaldım, sağa sola küfür savuruyorum.
Ama iki dakika sonra, tamı tamına 120 saniye sonra,
en fazla o kadardır,
Broadway Studios'un altındaki o gece kulübünün
mutfak kapıları birdenbire açıldı.
Aynı yaşlı adam kapıda belirdi ama bu kez yalnız değildi.
Yanında iki tane at hırsızı vardı. Bana bir baktı.
Aşırı sakindi.
"Gel bakalım buraya" dedi.
"Seninle bir konuşalım."
O zamanlar daha sokakları tanımıyordum.
Sonradan öğrendim ki adamlar Rus mafyasıymış.
Rus mafyalarını duydunuz mu bilmem
ama herifler İlk Gün'de Denzel'i öldürdüler yani.
Yapımcılar beni uyarmaya çalıştı.
"Sakın gitme Dave" dediler.
Ben siktir çektim.
Mutfağa dalıverdim, arkamdan kapıları kapadılar.
Nasıl karanlık olduğunu size anlatamam.
Aptal değilim, başıma gelecekleri az çok tahmin ediyordum.
Ama anlamaya çalışın,
kendime inanıyordum ve başka bir şey umurumda değildi.
Şerefsizlere sövmeye devam ettim.
Hayatımı mahvettiklerini söyledim.
Yaşlı adam böyle atıp tutmama inanamıyordu.
Soluklanırken beni durdurdu.
"Dinle bir genç adam" dedi.
"Sana yalan söylemişler."
Dedi ki "Anlaşma yapmıştık
ama arkadaşların bana paramı ödemedi."
Bunu söylediğinde mutfakta kapana kısıldığımı fark ettim.
Adam doğruyu söylüyordu, yani ben haksızdım.
İşte tam o anda, haksız olduğumun farkına varınca
ilk kez korkmaya başladım.
Tamamen haklı olduğunuza inanmak aşırı tuhaf bir his.
Aşırı haklılık sarhoşlukla neredeyse eş değer.
Bu yüzden geyler bu kadar huysuz.
Ama boyun eğmedim.
Görseniz benimle gurur duyardınız.
Korktum ama boyun eğmedim.
"Peki o zaman beyefendi" dedim. "Size bir özür borcum var.
Ama müzik ne sebeple çalıyor olursa olsun,
hayatımı mahvetti."
Yaşlı adam bana hâlimden anlar bir ifadeyle baktı.
Yanıma yaklaşıp elini yavaşça yanağıma götürdü.
Ne yalan söyleyeyim, öyle bir anda insanın içi bir hoş oluyor.
Ben öyle duruyorum, herifin eli yanağımda…
Bana "Sen esaslı bir adamsın" dedi.
Yanağıma hafifçe vurdu.
Bayağı hafifçe.
Tam o anda kapılar açıldı.
Sokak ışıkları mutfağa hücum etti.
Ben de canımı kurtarmış oldum.
O gün kurtulsam da savaşım hiç bitmedi.
Tam o anda
hayatımın en değerli dersini öğrendim.
Size de söyleyeyim.
Ders şu.
Hayatınızın herhangi bir döneminde
herhangi bir anda kurduğunuz en güçlü hayal size o anı kazandırır.
Ben güçlü hayaller kurabilen biriyim.
Evet, çok ciddiyim.
Ben tam da bu gecenin hayalini
ta 14 yaşındayken kurdum
ve şu an 50'inci yaşımda bu hayali yaşıyorum.
Benim hayallerim güçlüdür.
Bugün Washington'ın her yerini gezdim.
Sefalet içinde büyüdüğüm şehirde
artık insanlar bana "Selam Dave" diyor.
Beni tanıyorlarmış gibi, ben de onları tanıyormuşum gibi.
Kendime "Vay be Dave" dedim. "Amma güçlü hayal kurmuşsun."
Ama bazen de…
Bazen kendimi sıradan hissediyorum.
Kendim gibi yani.
Belki ot içerim, kulübün tekinde utangaç utangaç takılırım.
Ama sonra kulübe bakıp kimsenin tanımadığı birini görüyorum.
Herif tüm hafta çalışıp sonra şişe açtırıyor.
Garson, masasına Moët ve maytap getiriyor.
Adam zihnimde İranlı.
Tuhaf bir Fars dansı falan yapıyor.
Masasında altı kadın var çünkü içkisi bol.
"Evet Cena!" diye tezahürat yapıyorlar.
Kafamı kaldırıp bakınca diyorum ki
"Şu an bu herifin hayalindeyim."
Arkadaşlarıyla konuşmasını duyuyorum. "Dün kulüp nasıldı?"
"Manyaktı. Şişe açtırdım.
Kulüpte Dave Chappelle'i gördüm. Bana tip tip baktı."
Hayat böyledir işte.
Kendi hayalinizi yaşayıp yaşamadığınızı hep sorgulamak zorundasınız.
Başkasının hayalinde olduğunuzda da bunu kabullenmeniz gerekir.
İşte bu yüzden
Will Smith ve Chris Rock'ın arasında taraf tutmuyorum.
Siz onlara büyük isimler gibi bakarken
ben ikisini de hayalperest dostlarım olarak görüyorum.
Taraf tutamam çünkü ikisinde de kendimi görüyorum.
Will Smith benim.
Duruma daha fazla katlanamayan
ve kendisi ya da sevdikleri hakkında
kötü bir şey söyleyen ilk kişiyi tokatlayan adamım.
Chris Rock da benim.
Tüm dünyanın gözü önünde tokadı yiyen
ama işler daha kötüye gitmesin diye kendini toparlayan adamım.
Adamlık bunu gerektirir.
Adamlar sınırlar koyar.
Adamlar sınırları kalınlaştırır.
Adamlar sınırları zorlar.
Ve sınırları en çok zorlayan adamlar
trans adamlardır.
Hayalperest dostlarıma büyük saygı duyuyorum,
hayallerini anlamadığım zamanlarda bile.
Hayalperestleri gözünden tanırım.
Hayatım boyunca çok güçlü hayalperestlerle tanıştım.
Ama bunlardan en güçlüsü
kendine şey diyordu…
…Lil Nas X.
Onunla bir partide tanıştık. Kim olduğunu hiç bilmiyordum.
Ama partiye adım attığı an onun hayalinde olduğumu anladım.
Partideki herkes hayalperestti.
Herkes ünlüydü.
Ama o herif
C-3PO gibi giyinmişti. Işıldıyordu.
Herkes "İnanmıyorum, Lil Nas X geldi!" diyordu.
Ben tanımıyordum. Neden bilmem,
onca hayalperestin arasından benim yanıma geldi.
"Klibimde oynamanı istemiştim" dedi.
Söylediğinden hiçbir şey anlamamıştım. "Ne?" dedim.
"Ne klibi?"
Bana şöyle bir bakış attı.
"Sen daha iyi bilirsin" deyip gitti.
Gidişini izlerken "Vay be" dedim.
"Güçlü hayal işte böyle kurulur."
Bakın aklıma ne geldi.
Bir anda ilkokula gittim.
Öğretmenler ne olmak istediğimizi sorardı ya?
"Timmy, büyüyünce ne olmak istiyorsun?"
Timmy çok biliyormuş gibi
ayağa kalkıp "itfaiyeci" falan derdi.
Öğretmen de "Bu çok güzel bir hayal Timmy" derdi.
Ama Timmy ne bilsin?
Timmy itfaiyeci olmak istiyor
çünkü Timmy aslında ateş hastası.
On dört yaşına geldiğinde kundakçılık işini iyice ilerletiyor.
Gaz yağı senin, kibrit benim, deli gibi oynuyor.
Sonra bir gece arkadaşlarıyla beraber ateşle oynarken
bir depoyu yakıyor.
O boktan depoda El Salvador göçmeni
13 işçi varmış, ne bilsin?
Depodan çıkamayıp yangında ölüyorlar.
Çok trajik, evet.
Ama kaza işte.
Daha 14 yaşında. Ama Siyahi.
Yetişkin gibi yargılanıyor yani.
Timmy ömür boyu hapse mahkûm ediliyor.
Hayaller suya düştü.
"Peki ya sen Billy?
Sen büyüyünce ne olacaksın?"
Billy ayağa kalkıp diyor ki
"Amerikan başkanı olmak istiyorum."
Öğretmen "Vay canına Billy" diyor.
"Bu muhteşem bir hayal."
Billy bu konuda ciddi.
Her şeyi doğru yapıyor.
Yüksek notlar alıyor, öğrenci konseyine giriyor.
Bir sürü faaliyette yer alıyor.
CV'sine yazabilmek için koroya katılıyor.
Başkan olma yolunda yani.
Ama 11'inci sınıfta sıçıyor.
On altı yaşında sevgilisi hamile kalıyor.
O da el mecbur, okulu bırakıyor.
Ama yine de şanslı, kasabadaki Walmart eleman arıyor.
Yirmi yaşına geldiğinde
Walmart'ta müdür yardımcısı oluyor.
Bölgedeki en genç yardımcı.
"Dört yıl daha dayanırsam
müdür bile olabilirim" diyor.
"Ondan sonra altı yıl daha devam edersem
bölge müdürü olup
tamı tamına üç Walmart'ı yönetebilirim."
Büyük resme bakıyor. Yolunun nereye çıkacağını biliyor.
O yüzden intihar ediyor.
"Peki ya sen?
Sen büyüyünce ne olacaksın?"
"Söylemek istemiyorum.
Çünkü söylersem herkes bana güler."
"Gülerlerse gülsünler.
Herkesin hayali kendine.
Hayaline sahip çık ki gerçek olsun.
Sakın utanma, hayalinle gurur duy.
Büyüyünce ne olmak istiyorsun
Lil Nas X?"
Ufaklık sınıfın önünde ayağa kalkıyor.
"Gelmiş geçmiş en gey zenci olmak istiyorum.
Bir müzik klibi çekip
striptizci direğinden cehenneme doğru kayarak inmek
ve şeytana sakso çekmek istiyorum. Hem de saat tam onda,
çocuklar daha uyumamışken."
Koca sınıfta hayali gerçek olan tek kişi.
İşte bu yüzden buradayım.
Bu gece.
Şu an içinde yaşadığım hayali ilk kez kurduğum şehirdeyim.
Size hayallerimi gerçekleştirdiğimi söylemeye geldim.
Beni olduğum yere getirdiğiniz için hepinize teşekkür etmek istedim.
Evet, çok güçlü bir hayali yaşıyorum.
Bu şehre her geldiğimde, karşınıza her çıktığımda
"Bu kesinlikle benim hayalim değil" diyorum.
"Bu hayal sizin ve ben de içinde olmaktan büyük şeref duyuyorum."
Çok teşekkür ederim Washington D.C.
Görüşmek üzere.
VE HER ZAMANKİ GİBİ ELAINE
Alt yazı çevirmeni: Nazlıcan Düşgün