Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYSTĘPUJĄ
1990. ROK PRZED ROZPADEM ZSRR
Kira, długo jeszcze?
Idę!
Kira, pomóż mi!
Cześć.
Nowa fryzurka. Wyglądasz zupełnie jak matka.
- Gratulacje. Jesteś już studentką? - Tak.
- Już prawie aktorką filmową. - Teraz nie kręcą filmów.
Kiedyś była sztuka i kiedyś będzie sztuka,
- ale teraz nie ma sztuki. - To samo mówiłeś o pieniądzach.
Bo pod to można wszystko podciągnąć.
Przyjaciele, zaraz będzie deser.
- A to co? - Nic.
- Moja szminka. - Nie.
Przecież widzę. Brałaś moje buty?
- Które? - Białe.
- Nie. - Kłamczucha.
- Zostaw. - Kiedy tort?
Nie jesteś tu sama.
Dzień dobry.
Towarzysz! Proszę o uwagę!
Chcę wygłosić mowę.
Nasze drogie dzieci! Wira i Lew!
- Wira, gdzie wódka? - Czekaj, przyniosłem whiskey.
- Kira, to naprawdę ty? - Ja.
Chodź do mnie. Dwa cmoknięcia, jak we Francji.
- Ile ty już masz lat? - Zaraz 17.
- Już prawie jestem aktorką. - Widzę. Zakręć się.
- Nie wierzę. - Gdzie twoja żona?
Wira, gdzie jesteś?
- Idę! - Jakaś ty piękna.
- Ile to już lat go znosisz? - Znosić musi ciebie.
- Mną cieszy się 20 lat. - 19. Nie dodawaj.
Kochani, toast!
Oczywiście nie jesteśmy spokrewnieni, ale ja mam wrażenie, że tak.
W dniu waszej rocznicy życzę wam
więcej pieniędzy, mniej pracy...
- Daj już wypić. - Nie przerywaj.
- I więcej dzieci. - Właśnie.
Wira, idź do sypialni, zacznij robić dzieci,
- a ja zaraz przyjdę. - Mówię serio.
Wszystkiego najlepszego!
Przyniosę coś do jedzenia.
- Muszę kupić dolary. Pomożesz? - Pewnie.
Nie martw się. Pamiętaj o swoim sercu.
Kira, wstawaj.
Spóźnisz się.
Co to za bałagan?
Znalazłam moje buty pod twoim łóżkiem.
Gdzie jest sweter?
Ten, który dostałam wczoraj od Woronina?
Czemu mi wszystko zabierasz?
Wstawaj już.
Według rządowych danych 94 procent produktów spożywczych
dystrybuowanych jest w systemie kartek żywnościowych.
Prawie 73procent to napoje alkoholowe.
Jednak największym zamartwieniem
jest wprowadzenie rynkowego kursu rubla w kraju.
- Co? - Nic.
- Tylko na moment. - Ile razy mam ci powtarzać?
- Ciebie umaluję. - Maluj siebie.
- To szminka mamy? - Moja.
Przysięgam.
Mogę?
Śmiało. No już.
Dobrze.
Pięknie.
Spójrz na nich.
- Nie zrobię tego. - Ja też nie.
- To dziecinne. - Nie możemy robić czegoś na serio?
- Głodna jestem. - Bułeczka z cynamonem.
Oryginalne.
- Dostałam whiskey, gumy, pepsi... - Otwórz.
Nie, oddaj.
Oddam za buziaka.
Zgoda.
Chcesz jeszcze?
- Możemy pogadać? - Ze mną?
Tak.
- Kto to? - Nie wiem.
Nie otwieraj.
- Cześć. Liza. - Ale masz piękną kurtkę.
Dzięki. Sama uszyłam.
- Sama? - Tak.
Serio ładna. Mogę przymierzyć?
Pewnie.
Chciałabym się tak ubierać.
Super.
Potrzymasz?
- I jak? - Pasuje na ciebie.
Mówisz?
Pracuję przy produkcji filmów. Razem z twoim tatą.
- Może gdzieś mnie obsadzicie. - Może.
- Nie wiem, jak zacząć. - Zwyczajnie.
- Jestem Liza. - Mówiłaś.
Tak.
Dobra. Chodzi o to...
Chciałam powiedzieć, że...
Kira, ja...
- Jak w pracy? - Wszystko dobrze.
Co jest dobrze?
Nikt już nie robi porządnych filmów.
- Dzwoniłeś do Woronina? - A miałem dzwonić?
Rozmawialiśmy o tym.
Może znajdzie ci jakąś pracę.
Jestem reżyserem, nie prywaciarzem.
Gdzie byłaś?
Czemu nie zadzwoniłaś?
Masz lodowate stopy.
Są ciężkie czasy.
- Musisz znaleźć pracę. - Nie zaczynaj.
Dla siebie się staram? Robię to dla ciebie.
Dokąd idziesz?
Kochasz mnie?
- Czemu pytasz? - Spójrz na mnie.
Muszę patrzeć na drogę.
Kiedyś mama weszła do mojego pokoju i mówi: "Coś tu śmierdzi".
Ja na to: "Pewnie sąsiedzi palą".
Ale się bałam.
Trzeba było powiedzieć: "Mamo, to nie ja".
Od tej pory nie palę.
To było straszne.
Skąd wy macie ten chłam?
- Gaszę, zaraz będą rodzice. - Zostaw!
Wiesz, ile tego szukałem?
W prawdziwym życiu nikt tak nie robi.
Cicho, nic nie słychać.
Wyobraź sobie, że twoi rodzice to robią.
Dlaczego moi?
Jacykolwiek.
Teraz widzę moich.
Fuj, obrzydliwe.
Dzień dobry.
Kira. Nie poznałam cię.
- Wyrosłaś, wypiękniałaś. - Przepraszam, gdzie jest tata?
Spójrz, co tu się dzieje.
Nie wiem, gdzie jest twój ojciec. Może w sali kinowej ogląda swój film.
Dziękuję.
- Myślisz, że nas zwolnią? - Nie wiem.
Chcę tylko dostać pensję.
- Cześć. - Co tu robisz?
Stęskniłam się.
- Jesteś na wagarach? - Nie, puścili nas.
Podoba ci się film?
A szczęście? Co to?
Szczęście, po prostu.
Wiem. Szczęście jest wtedy, gdy wszystko jest dobrze.
Czyli szczęście w rodzinie jest tylko dla dorosłych?
Dla dzieci też.
Dla wszystkich.
Nie tylko dorośli mogą być szczęśliwi.
Pisz: "Życzę szczęścia w życiu rodzinnym".
Tato, proszę.
To ci nic nie przywiozę z Moskwy.
Jedziesz do Moskwy?
Nie miałeś jechać.
Miałem.
Sam?
- Mogę jechać z tobą? - Nie.
- Czemu? - Następnym razem.
Zawsze mówisz, że następnym razem i nigdy...
Przestań. Nie zachowuj się ja dziecko.
Pośpiesz się!
- Ma pan "Terminatora"? - Nie.
- A "Rambo"? - Nie.
- A co zostało? - Filmy z Jackiem Chanem.
Jest Łaskowyj Maj? Nie?
Madonna?
- Mamo, kupmy banany. - Nie mamy pieniędzy.
- Proszę. Nic nie kupujemy. - Mam listę.
- Mamo! - Przestań już.
Mamo, spójrz.
Idziemy.
Wira, co słychać?
Przed chwilą spotkałam twojego męża w mieście, a teraz ciebie.
- Nie, Lew wyjechał. - Widzieliśmy go.
- To musi być pomyłka. - To był on.
Nie ma go w mieście.
- Która godzina? - Na pewno go widzieliśmy.
Mylisz się.
Kira, jesteśmy spóźnione.
- Kupiłaś kasetę? - Nie.
Prosiłem cię.
- Co się stało? - Nie ma ogrzewania.
Podobno wszędzie. Może nawet i w Moskwie.
- Jasne. I w Ameryce. - Dobra. Idziemy.
Rodzina jest tu pokazana
jako przedmiot strategicznego zainteresowania państwa.
Wiadomo, że jeśli rodzina jest szczęśliwa,
to i państwo jest w dobrej formie.
Trzeba pamiętać o elemencie kluczowym.
Lepiej zapiszcie. Otwórzcie zeszyty.
Pamiętacie, co mówili nasi wrogowie?
Homo homini lupus est. Człowiek człowiekowi wilkiem.
Ze względu na sytuację ekonomiczną w kraju
rząd wprowadził podatek od towarów luksusowych: diamentów, futer.
Podatki od papierosów i piwa zostały podniesione.
Ukraińska Republika Radziecka postanowiła
załagodzić spór ze studentami prowadzącymi strajk głodowy.
Postanowiono spełnić żądania strajkujących.
Wotum nieufności zostanie rozstrzygnięte
podczas referendum w 1991r.
Tato?
Znowu gdzieś jedziesz?
- Jesteś pijany? - Nie.
Co jest grane?
Wszystko cudownie.
- Dokąd idziesz? - Na spacer.
Jest noc.
- Mam zaproszenie. - Od kogo?
- Nie znasz. - Czekaj.
Dokąd idziesz? A kolacja?
Jesteś dorosła. Sama przygotuj.
- Tato, zrób coś. - Ja też wychodzę.
- Co? - Idę.
Dopiero wróciłeś.
Znajomi czekają? Czy dziewczyny?
Zostańcie w domu.
Tato, proszę
W takim razie zaproszę moją nową koleżankę, Lizę.
Do pokoju. Już.
To koniec!
Tak! Pakuj się i wynoś!
Razem z Lizą, Katią i kim chcesz!
Proszę wyjść. Przeszkadza pani.
Nie będę tego piła.
Pij, mówię.
Pij.
Czemu się na mnie gapisz?
Komu ty jesteś potrzebna?
Mamo! Tato!
- Co? - Głupia jesteś i tyle.
Sam jesteś głupi.
Jak się czujesz?
Gdzie tata?
Jestem.
Co tu robisz?
Sprawdzam, czy żyjesz?
Żyję, jestem zdrowa. Możesz już iść.
- Czemu jesteś taka zła? - Nie jestem.
Skąd wziąłeś wóz? Ukradłeś?
Ukradłem.
Co?
Nic.
Ty...
jeszcze nigdy...
Co?
Starczy tego.
Już nie ma odwrotu. Podjęłam decyzję.
Dziewczyny mówią, że to strasznie boli.
- Możemy przestać, jeśli chcesz. - Nie, zróbmy to.
I już?
Gorzej nie będzie?
Wszystko dobrze.
Tylko nie wiem, co wszyscy tak w tym lubią?
- Nie przyszedł? - Nie.
Nie rozmawiamy z nim.
Nikomu nie zabraniam z nim rozmawiać.
Podziwiam cię. Podaj sałatkę. Wszystkim dziewczynom mówię...
Babciu, włączmy muzykę. Straszna nuda.
Tylko muzyki nam brakuje. Świętujemy.
Gdy tylko wspomnę o jej ojcu, ona świruje.
Co ja takiego powiedziałam?
Ukochany tatuś złożył ci życzenia noworoczne?
Mnie nie.
Co tak po cichu siedzimy? Wypijmy coś.
- Jasne. - Pożegnajmy stary rok.
- Nie ma całej rodziny. - Dziadku, nie zaczynaj.
Może jeszcze zmieni zdanie i wróci.
Mamo, jest Nowy Rok.
19 lat razem i wszystko bez znaczenia.
Pójdę po niego i przyprowadzę do domu.
- Tato. - Muszę.
Jutro. Jutro pójdziesz.
Pamiętaj o sercu.
Już nie mogę. Wychodzę.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Czekaj, dam ci coś.
Wróciłaś?
Misza, tak pomyślałam, zamieszkajmy razem.
Zacznijmy nowe życie. Jesteśmy dorośli.
Nie cieszysz się?
Cieszę, tylko się nie spodziewałem.
Ja nie zamykam.
Mamy zamarznąć na śmierć?
Wiesz, że w nocy zabierasz całą kołdrę?
A ty chrapiesz.
Od razu ci się spodobałam?
Gdy tylko zobaczyłem, jak rzygasz.
Nie przypominaj mi.
Nie powiedziałaś mi, co się wtedy stało.
To już nieważne.
Zostańmy tu na zawsze.
Muszę chodzić do pracy.
Kim chcesz zostać, gdy dorośniesz?
Już dorosłem.
Mogę cię pocałować okiem. Chcesz zobaczyć?
Widziałeś kiedyś nieboszczyka?
Pewnie.
W końcu jestem lekarzem.
- Znasz go? - Znam.
Przez was nie mogę oglądać telewizji ani rozmawiać przez telefon.
Po co przyszedłeś?
Będziemy rozmawiać w przedpokoju?
Możemy iść do kuchni. Misza śpi.
Misza śpi?
Dwa dni cię szukam.
- Herbaty? - Poproszę.
Daj.
Mogłam sama, ale dzięki.
- Będziesz tu mieszkać? - A gdzie ty mieszkasz?
Dobrze wiesz, co się stało.
Ja?
A skąd mogę wiedzieć?
Ktoś ze mną rozmawia? Nie.
Skoro przyszedłeś, mów, chętnie posłucham.
Mów, opowiadaj.
Nie masz prawa zostawiać matki w takiej sytuacji.
Ty masz prawo, a ja nie?
To nie jest sprawiedliwe, nie sądzisz?
Dzień dobry.
Jaki przystojny mężczyzna. Pan do mnie?
- Nie, to mój tata. - Cześć, tato.
A ty?
Jestem narzeczoną Miszy.
A czemu bierzesz mój czajnik?
Przepraszam, chciałam zrobić tacie herbatę.
Przepraszamy za kłopot. Już wychodzimy.
Właśnie tak. Bierz rzeczy i wracaj do domu.
Siłą mnie zaciągniesz?
Dzień dobry.
Misza.
Lew, ojciec Kiry.
Wie pan, że uciekła z domu?
Władyk, przestań krzyczeć!
Mamo, możesz na chwilę wyjść?
Jeszcze nikt mnie nie wyrzucał z mojej kuchni.
Nie wyrzucam cię. Potrzebujemy pięciu minut.
Możemy usiąść i napić się herbaty?
Dziękuję.
Już piłem.
Co powiedzieli twoi rodzice?
- Nawet ich nie pytałam. - Serio? Ile ma lat?
25.
- Jak się poznaliście? - A co ty tu robisz? Spadaj.
Tu rozmawiają dorośli. Gumowe ucho.
Kira, uprawialiście seks?
- Pewnie. - Ile razy?
Pięć, sześć na dzień.
Nie boisz się, że wpadniesz?
Chłopaki, ostrożnie! Ja tam śpię!
Oświadczy ci się?
Zostaw, to nie twoje.
- Z czego będziecie żyć? - Tu będziesz mieszkać?
Rzucisz szkołę?
Złaźcie stąd!
Zejdźcie już.
Trochę ciszej! Usypiam dzieci.
Przepraszam, będziemy ciszej.
Ciszej, jest późno, błagam was.
Dawaj to! Co ty robisz?
Ludzie, koniec imprezy. Wychodzić.
- Kira, kto to? - To Misza.
Miało być do rana.
Mówiłam, że macie być cicho. Tu są dzieci.
Wszystko posprzątam.
Mówiłam, żeby byli cicho.
Wybacz mi.
- Nic się przecież... - Zmarł mój pacjent.
- Twoja kolej na sprzątanie. - Właśnie posprzątałam.
Przedpokój, łazienka, toaleta i kuchnia.
- Jasne? - Co?
Wszyscy sprzątają.
Co na obiad? Padam z głodu.
Tu nie ma służby.
Już podgrzewam. Władyk, chodź jeść.
Przepraszam,
zapomniała pani umyć toaletę.
Ulice w centrum są zamknięte,
a milicja jest w stanie gotowości.
Oby dzisiejsze wydarzenia
nie doprowadziły do zamieszek.
Jak widać, na razie utrzymany jest porządek.
Pomimo różnych poglądów, często sprzecznych,
partie polityczne licznie stawiły się na protest.
Nie będę wymieniać wszystkich organizacji i ruchów,
które przysłały przedstawicieli.
Są działacze z Moskwy,
jest Związek Demokratyczny,
liczne regionalne związki też mają swoich reprezentantów,
jak i rosyjscy liberalni demokraci.
Oczywiście hasła uczestników są różne,
jednak wszyscy - począwszy od organizatorów,
na gościach skończywszy
szukają sposobu na porozumienie.
Na to, aby protest nie poszedł na marne.
Wyjście z kryzysu może być tylko demokratyczne.
"NIE dla rozpadu ZSSR".
Za czym ta kolejka?
- Co tu można kupić? - Na razie tylko czekamy.
Co potrzebujesz?
Nie wiem. Może jakieś mięso.
Mięso. Byłoby dobrze.
- Wystarczy na zupę? - Pewnie.
Nawet na galaretkę, paszteciki. Bierzesz?
Podzieliłabym się naleśnikami,
ale dziś
ciężko o produkty.
Czekamy z mężem na wizę na wyjazd.
- Chcemy wyemigrować do Izraela. - W porządku, rozumiem.
Gotuję zupę.
Widelec.
Wiesz coś o wizie?
Nigdy nas nie wypuszczą.
I jak? Smakuje?
Tak.
Ale nie jestem głodny.
Zagrasz na gitarze?
Nie umiem.
Jakie słodkie.
- Sprzedaje je pani? - A co mam z nimi robić?
Drogie?
Pewnie. Spójrz, ile to mięsa.
Kupiłabym, ale nie mam pieniędzy.
Ale mam zegarek. Proszę.
Elektroniczny, z importu.
Drogi.
Starczy za jednego królika?
Niech będzie. Którego?
Tego.
Dziękuję.
- Po co ci on? - Patrz, jaki słodki.
Będziemy się na nim szkolić przed dzieckiem.
Ty jesteś jak dziecko.
Dość. Sprzątnijcie ten zwierzyniec.
Władyk, wysmarkałeś nos?
Tak.
- Co się stało? - Dostaliśmy wizy.
- Co? - Wizy.
Nikomu nie oddawaj mebli.
Ljuda, nie oddawaj komody, jasne?
To za dużo.
Ile można zabrać?
20 kilo na osobę.
Co to jest? Co to za makulatura?
Wszystko to już przeczytałeś.
Całą noc po nią stałem.
- Pracę pisałem na jej podstawie. - Mark, nie czas na to.
- Biurko weźmiemy dla Władyka. - Akwarium też.
Władyk będzie miał.
Książki nadadzą się do toalety.
Czytanie jest przeceniane. Teraz wszyscy oglądają telewizję.
Mogę wziąć projektor?
- Bierz, co chcesz. - Nie martw się tak.
Mark, jak powiedzieć "dzień dobry" po hebrajsku?
Spójrz, jacy młodzi.
Widziałem. Godzinę już oglądamy.
My się nigdy nie zestarzejemy, prawda?
Śpijmy już. Jutro pracuję.
Kochasz mnie?
Idę do toalety, a ty to wyłącz.
Nie ma gdzie kupić jedzenia.
Syn mówi: "Mamo, daj coś słodkiego".
Ale skąd ja wezmę?
Gdyby można było kupić choć trochę kapusty i ziemniaków.
Dobrze, że przyszłaś.
Świętujemy tu koniec świata.
Co to za ludzie?
Znajomi.
Pierwszy raz ich widzę.
Nie zapomnij zwrócić radzieckiego paszportu.
Już nie jestem Sowietem! Porwę ten paszport!
Cholerny Związek Radziecki!
Panowie, wypijmy!
Francuska brandy.
- Coś się stało? - Nic.
- Jesteś smutna. - Wydaje ci się.
Trzymaj. Moja wizytówka.
Gdybyś chciała pogadać, spytać o coś,
- miała problem, dzwoń. - Dobrze.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Patrz, brandy.
Nie piję. Mam nocną zmianę.
Wypijmy za odtwarzacz.
Kaset wprawdzie mało, ale Bóg dał odtwarzacz, to i kasety da.
Gdzie szklanka?
Kolja, wszystko widzę.
Pięćdziesiątka w tę czy we w tę ― co za różnica?
- Pijemy. Jest zagryzka. - Nie piję, mam nocną zmianę.
Misza, twoja praca to strata czasu.
Patrz, nasz Igarjok wozi lornetki do Polski.
Nam niepotrzebne, a tam się sprzedają jak świeże bułeczki.
- Zastanów się. - Nad czym tu myśleć?
Nie jestem handlarzem.
Co w tym złego? Czasy się zmieniły. Trzeba się zakręcić.
Masz tam w pracy co sprzedać?
Jeżdżę karetką. Nie mam jak dorobić.
Czemu tak reagujesz? Co takiego powiedziałam?
Chcę jak najlepiej.
Nie mogę...
Mieliśmy taki w domu.
Wszystko jasne.
Mam pytanie.
Twój ojciec to ważny człowiek.
Czemu nie wprowadzicie się z Miszą do rodziców?
Pewnie mają duże mieszkanie. A nam też będzie wygodniej.
Jej rodzice się rozwiedli.
Nie rozwiedli się.
Nie rozwiedli.
Nie było rozwodu, jasne?
Mamo?
- Mogę spać z tobą? - Która godzina? Co się stało?
Jesteś w ciąży?
Obiecałam, że sama będę niosła,
a w końcu ty niosłaś mnie i zabawkę.
Pamiętasz, jak zbierałyśmy grzyby?
Śpij, maleńka.
Zbierałyśmy opieńki.
Pamiętasz, mamo? Pamiętasz?
Pamiętam. Śpij, kochanie.
- Kochasz mnie? - Cicho, śpij już.
Wasze zdrowie.
Cześć, Kira.
Poznajcie się. Ludzie, to jest Kira. Kira, to ludzie.
- Co pijesz? - Nie wiem.
Rozbieraj się. To, co zwykle.
Spróbuj. Co u ciebie?
Wszystko świetnie. Niedługo dostanę rolę w filmie.
Mieszkam sama. Jestem aktorką. Wszystko super.
Poznałam mnóstwo znajomych.
To znaczy, zawsze miałam.
To sweter ode mnie?
Zapomnijmy o twoich rodzicach.
- Kira? To ty? - Cześć.
- Mogę u was przenocować? - Wejdź.
Jesteś w ciąży?
- Skąd ten królik? - Kupiłam.
Boże, jesteś cała mokra. Mokra i głodna.
Rozbieraj się, nastawię herbatę.
Cześć.
Jak ty schudłaś.
Dorosłaś,
wypiękniałaś.
- Spójrz na mój nos. Jak kartofel. - A mój?
Jesteśmy spokrewnieni?
Babci się spodobał.
- Czemu się smucisz? Coś się stało? - Nie.
Zmęczona jestem.
Teraz wszyscy są zmęczeni.
Co za niespokojne czasy.
Coś się dzieje na świecie.
Mój Boże, różnie już bywało.
Tak.
Teraz nadeszły nowe czasy.
Dziadku, stale się zastanawiam,
czemu zawsze zjadasz pół cukierka, a nie cały?
Bo lubię, ale cukier jest niezdrowy.
Zjadam kawałek i już jestem zadowolony.
Chcesz?
Nie. Pójdę się umyć.
Wasia, wstawaj.
Czas na śniadanie. Kira przyjechała.
Wasia, wstawaj.
Wasieńka, proszę.
Drodzy przyjaciele,
dziś w ostatniej drodze towarzyszymy
naszemu drogiemu druhowi, Wasylowi Wasyliowiczowi.
Wasyl Wasyliowicz był człowiekiem rodzinnym:
mężem, ojcem i dziadkiem.
Był przyjacielem i wiernym bratem.
Przyszło mu żyć w trudnych czasach.
Najpierw okrutna,
potworna wojna,
a następnie długotrwała odbudowa
naszej biednej Ukrainy.
Pamięć o Wasylu Wasyliowiczu
na zawsze pozostanie
w naszych sercach.
- Wyrazy współczucia. - Zmieniłaś się.
Wyjaśnij mi, jak ty to robisz?
Gdzie twoje zasady? Jesteś jak kameleon.
To nie my, to czasy, w których żyjemy.
- Wódka się skończyła. - Przyniosę.
Trzeba się zmienić.
Niedługo pytania o narodowość staną się modne.
Możesz napisać scenariusz i nakręcić o tym film.
Cześć. Wyrazy współczucia.
Tak.
Pięknie.
Do niego. Tak.
Pięknie.
Od niej.
Tak.
Więcej miłości.
Więcej namiętności.
Tak. Brawo.
A ty, Kira? Wiesz, co to miłość?
- Nie wiem. - Nie wiesz, to graj.
Wszyscy grają.
- Dasz radę? - Dam.
Świetnie.
Tak, brawo.
Obejmij ją.
Tak. Dobrze.
Cześć.
Wybacz, że cię wystraszyłem.
- Cześć. - Zobaczyłem cię.
Jesteś taka piękna.
Co u ciebie?
- Wyszłaś już za mąż? - Jeszcze nie.
Ja jestem bardzo zajęty. Dopiero wróciłem.
Miałem was odwiedzić. Co u rodziców?
Rozwiedli się.
Ale wpadaj.
Muszę iść.
Posłuchaj. Zaczekaj.
- Co powiesz na kawę? - Nie mogę, idę do pracy.
Gdzie pracujesz? Kumpel właśnie otworzył restaurację.
To tylko kawa. Wsiadaj.
No już.
Ładne dziewczyny nie powinny pracować.
Przecież rozumiesz. Śmiało.
Wsiadaj.
Jedziemy.
KOCHASZ MNIE?
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Kremplewska