Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
OPARTO NA PRAWDZIWEJ HISTORII
UNIWERSYTET WIRGINII
Boże.
Zawsze biorę z tuńczykiem, choć go nie cierpię. Po prostu to robię.
- Jaką masz? - Włoską.
Dobry wybór. To smaczna kanapka.
- Co tam, skarbie? - O nie.
Fields, za nic nie patrz w lewo.
No nie.
Przykro mi.
Pierwszy tydzień ostatniego roku, a ona mnie rzuca?
I to przez SMS-a.
Nie zjem tego.
Jestem taki samotny.
„Samotność i poczucie bycia niechcianym to największa bieda”.
To słowa Matki Teresy. Jej na pewno nikt nie rzucił.
Za coś takiego idzie się prosto to piekła.
To on?
Kto?
Zostawiła mnie dla kolesia z frisbee?
Jak ty?
Nie, on jest taki…
rozebrany.
Wygląda świetnie.
Dzięki.
Myślę, że wieczorem
powinniśmy wyskoczyć do Rysia.
Napijemy się, zjemy trochę skrzydełek,
a ty zapomnisz o Claire i Adonisie.
Halo, Ziemia.
Nie słuchasz mnie.
Chodźmy do schroniska.
To wielki błąd.
Skoro Claire nie chce mojej miłości…
Ja cię kocham, umówmy się. Chodźmy już stąd.
Przygarnę psa.
Kiedy ostatnio brałeś prysznic?
We wtorek.
Psy trzeba szczepić. Trzeba je karmić i poić, codziennie.
- Jasne? - Tak.
A ty…
Nie nadajesz się.
Poważnie.
„Czym jest człek bez stworzeń?
Gdyby wszystkie stworzenia zniknęły, człowiek umarłby z samotności ducha”.
Wódz Seattle.
Wiem, że to jego słowa.
Posłuchaj.
Czwóra z historii nie czyni cię specem od opieki nad psem.
- I nigdy więcej tego nie rób. - Czego?
Nie cytuj mi mądrych nieboszczyków, to mnie odrzuca.
Filozofia to moja działka.
No dobra.
O nie.
Cześć!
Co tam, piesku?
Kocham go.
A on kocha mnie.
Spory ten worek.
To do mnie ma się przywiązać. Nie przesadzaj z czułościami.
Załatwione.
Wiesz co, maleńki? Znajdę idealny kawałek
na pierwszą przejażdżkę.
Co tu tak ciepło?
Mówiłem ci, klima padła.
- Boże! - Nie strasz go.
- Sika na mnie! - Racja.
- Bierz go, jest twój! - Nie chcę.
- Ja też nie! - Czekaj.
Bierz go, bo zaraz…
Nie chcę mu na dzień dobry fundować traumy.
Daj mu zrobić swoje.
To najgorsze, co mnie spotkało.
Polubił cię.
Długo jeszcze?
Nie wiem.
No dobra.
Nie patrzmy.
I już.
Jeszcze troszkę.
Dobra, skończył.
Dobry piesek.
Dobre chłopaki, z was obu.
- Nienawidzę cię. - Kochasz.
Pora zabrać go do domu.
Psiak idzie!
Piesek!
Gość honorowy!
Cześć!
- Słodziak! - Co nie?
Cześć!
Dobrze się bawisz?
Wiesz, że to dla ciebie?
Impreza na twoją cześć.
Fajna ta impreza.
Nie wierzę, że wszyscy przyszli tu dla…
Jak się wabi?
Nie wiem.
Jak masz na imię?
Dał mi z bańki!
- Z czego? - Walnął głową.
- Mam! - Co?
Baniak.
Podoba mu się. Baniak!
Poważnie?
To Baniak!
Baniak!
Spóźnimy się na zajęcia.
Głęboki wdech…
i przechodzimy w pozycję psa.
Gotowy?
Przynieś!
Nie, wracaj!
Aport!
No, dalej!
Tak, pięknie!
Masz ją! Przynieś!
Tak jest, przynieś!
Widzieliście? Mówiłem, że ma talent.
ABSOLWENT
- Nie otworzę z tobą domu strachów. - Słyszeliście o Lainey?
- Co? - Dostała pracę w Boeingu. Za sześć cyfr.
- Serio? - No weź.
Sześć cyfr? Wypłaty?
- A do tego zostanie w Wirginii. - No weź.
- Ja nie znam nikogo w St. Louis. - A co tam jest?
- Moja praca. - Tak.
PR w Anheuser-Busch.
Zaczynam za dwa tygodnie.
- W firmie piwowarskiej? - Praca marzeń, co?
Chwila. Wszyscy macie już pracę?
Tak, stary.
Nie chcieliśmy ci nic mówić.
Dobra, wolnego.
Nie jestem jakimś bezrobotnym frajerem.
Po prostu jeszcze nie wiem, co mógłbym robić.
- Muszę to najpierw rozgryźć. - No wiesz…
Nie po to były ostatnie cztery lata?
To moi rodzice.
- Racja. - Chować piwo.
- Jesteśmy pełnoletni. - Jest 10.30 rano.
Słusznie.
- Fielding! - Hej, mamo.
Cześć!
Fielding!
Tato!
Co wy tu robicie?
Sporo zainwestowałem, więc chyba mogę zobaczyć cię w todze i birecie.
To dopiero jutro.
Mówiliśmy, że przyjedziemy dzień wcześniej.
Wybaczcie, że zapomniałem. Byłem zajęty.
Właśnie widzę.
Mamy niespodziankę.
Niespodzianka!
To naprawdę Peyton? Chodź do mnie! Boże!
Co ty tu robisz?
Pozdawałam wcześniej, żeby zobaczyć, jak brat odbiera dyplom.
Jesteś najlepsza.
Wiem, staram się.
Baniak! Przepraszam.
- Nie szkodzi. - Hej!
- Dobra. - Czyj to pies?
To…
To zły pomysł.
To nie jest pomysł, tylko rzeczywistość.
To błąd.
Jaki błąd?
To mój najlepszy kumpel.
Sobą nie potrafisz się zająć.
Nie mówiąc o żywej istocie.
Zajmuję się Baniakiem.
To czemu pije z piwnego lejka?
Nie, to taki chemiczny… sprzęt.
Chodź tu, Baniak.
Chodźmy stąd.
Baniak? Co to za imię?
Dał mi z bańki.
I do teraz odczuwasz efekty.
Słuchaj, synu.
Czeka cię wejście w prawdziwy świat.
Nie będziesz miał dla niego czasu.
Cały dzień będziesz w pracy.
W pracy?
Tato, przestań.
Dzwoniłeś do Kobrennera?
Księgowość? Jestem do bani z matmy.
Matt Price z Harper Lewis?
Nie nadaję się do sprzedaży materiałów medycznych.
To co planujesz? Ta impreza kończy się za 24 godziny.
Wrócisz do mamusi i tatusia?
Cztery lata na nic?
Chodź, piesku.
Cześć.
Przepraszam.
Mamo, tato.
Nie wiem, co powiedzieć.
Na pewno powtórzą ceremonię.
Nie, ta była jedyna.
Co się stało?
Wziąłem sobie do serca słowa taty.
Mówił, że zostały mi tu 24 godziny.
Spaliśmy z Baniakiem nad jeziorem, uwielbia to.
Słuchaliśmy żab, gadaliśmy o gwiazdach.
- Gadaliście? - I bawiliśmy się.
- Baniak lubi gonić światło latarki. - Dość.
Dobra. Chyba późno zasnęliśmy, bo…
zaspałem.
Warto było tłuc się tutaj przez sześć godzin,
żeby popatrzeć na 4000 obcych w togach.
Nic się nie stało. Możemy jeszcze poświętować przy kolacji.
Właściwie to…
Od kilku dni mam problemy z żołądkiem.
Przełożymy to?
Jasne. Zjemy mnóstwo rodzinnych posiłków w domu.
Nie szkodzi.
Nie przejmuj się. Wypadki się zdarzają.
Jestem z ciebie dumna.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Gratuluję ukończenia szkoły.
Jedź bezpiecznie.
Dzięki. I jeszcze raz przepraszam.
Widzimy się jutro?
Nie, wracam dziś do Seattle.
Co?
Nie możesz mnie z nimi zostawić.
Dostałam letnią pracę na wydziale.
Jeśli nie chcesz mieszkać ze starszymi,
to znajdź pracę i coś wynajmij.
Zresztą nie będziesz sam. Masz Baniaka.
Czeka na głaski.
- No to na razie, panie profesorze. - Wciąż masz szansę.
Na doktorat? Na co mi to?
Słuszna uwaga.
Ja też będę tęsknił.
Nie daj się okiełznać przedmieściom.
Jesteś dziką bestią.
Pamiętaj.
„Mam szczęście. Jest coś, z czym trudno mi się rozstać”.
Gandhi?
Kubuś Puchatek. Chodź tu.
Trzymaj się.
Zrób…
Poćwiczę.
Jeszcze to.
- Następnym razem. Pa. - Narka.
Spokojnie, piesku.
Coś wymyślimy.
MCCLEAN, WIRGINIA
Dojechaliśmy.
Muszą się do ciebie przyzwyczaić, więc…
Nie szalej za bardzo, dobrze?
Jesteśmy!
Nasi absolwenci wrócili!
Cześć!
Siad, Baniak!
- Chce ci dać buzi. - Jak miło.
Masz, młody.
- Co to jest? - Obroża elektryczna.
Nie ma mowy.
Mamo, to dzika bestia.
To zwierzę domowe.
Bez przesady. Widziałaś akademik?
Poważnie, Baniak chodzi luzem.
Biegał po całym kampusie.
Wróciłeś do cywilizowanego świata.
A cywilizowani ludzie trzymają lodówki w kuchni,
a psy na podwórzu.
Na zewnątrz są czujniki,
na skraju lasu.
Nie wolno mu się do nich zbliżać,
bo jeśli to zrobi, kopnie go prąd.
Lekko, ale wystarczająco.
To go złamie.
To tylko obroża.
Co się stało?
Nie!
Baniak!
Stój!
Obroża go zatrzyma.
Baniak!
Hej!
- Nie! - Baniak!
- Kochanie, on ucieka! - Stój! Nie!
Co?
Tak jest! Postaw się władzy! Bierz tego lisa!
To miało zatrzymać każdego psa.
Baniak to nie byle pies.
A jak się zgubi?
Godzinami biegał po kampusie i zawsze wracał.
- Nie zna okolicy. - Nic mu nie będzie.
Słowo.
To wyjątkowy pies.
Pozostawię za sobą odrobinę Japonii.
To podziękowanie za waszą gościnność.
Jest twój.
Ma na imię Oji.
Cudowny!
Możemy się pobawić?
Najdalej 50 metrów stąd.
Niedługo jedziemy do miasta. Nie chcę cię szukać.
Chodź, Oji.
Chodź, piesku!
- Zjesz coś? - Nie, ale przydałaby mi się drzemka.
- Co? - Boże.
Synu?
Synu.
Sorki.
Obudziłem was?
- Obudziłbyś ciotkę Jenny w grobie. - Co robisz?
To technika oddychania. Zmodyfikowana Agni Prasana.
Zgrywa się ją z końcem cyklu snu. Pomaga mi na jelita.
A z nim co?
Lubi to robić ze mną. Albo tylko…
czeka na głaski.
Na mnie nie licz.
Na razie.
Jakikolwiek pozytywny ruch w następnym kwartale
jest mało prawdopodobny.
Do kiedy wstrzymujecie inwestycje?
Mój zespół uważa, że powinniśmy być czujni.
Aż do wyborów albo końca pory deszczowej.
Ale wprowadzenie w życie programu będzie możliwe?
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
Fielding!
Tak?
Rozmawiam z pięcioma osobami,
a on mi tu jęczy.
Chce poaportować.
No dobra.
Przynieś!
Sam wybierze patyk.
Sam wybierze?
Codziennie inny.
Co znowu?
Masz patrzeć, jak wybiera.
Inaczej go to nie bawi.
Patrzę.
Ty masz swoje łóżko, a ja swoje.
To jest moje!
Szybciej wybierają papieża.
Poddaję się!
Poddaję się.
Jak skończysz ze sobą, to mnie też uduś.
Też lubisz ptaki?
Nie jesteś dziką bestią.
Jesteś kochany, prawda?
Jesteś pewien?
No dobra.
Przynieś!
Brawo, piesku!
- To było niezłe. - Hurra!
Widzieliście?
- Tak! - Tak!
Dobry piesek.
- Imponujące! - Masz talent!
Baniak?
Kretyńskie imię.
Baniak?
Co robisz?
Boisz się grzmotów i błyskawic.
Mam rację?
Jak Fielding, gdy był mały.
Śpiewałem mu, żeby go pocieszyć.
Tak.
Wróciłam!
Kupiłam na targu ciasto z borówkami na wizytę Connorów.
A dla nas krem bananowy, zasłużyliśmy.
Nie przywitasz mnie?
Aportowanie i lisy tak cię wyczerpały?
Szlag.
No dobra.
Duże kawałki dla mnie, a dla ciebie reszta.
Fielding?
Możesz tu przyjść?
Mam przynieść mopa?
Spójrz na Baniaka. Nie przywitał mnie.
Na ziemi leży jedzenie, a on nic?
Nie zjadł śniadania?
To chyba wczorajsza kolacja.
Pobiegamy trochę, piesku?
Nie? Chodź, pobawimy się.
- Mamo. - Dzwonię do weterynarza.
Hej, już dobrze.
Choroba Addisona to przewlekły niedobór glikokortykoidów.
Dochodzi do niewydolności nerek, powodującej ból i niskie ciśnienie krwi.
Można zapaść w śpiączkę.
Baniak jest w śpiączce?
Nie, dostał coś na uspokojenie.
Można nad tym panować przy pomocy leków,
ale u Baniaka choroba była utajona.
Dostał ostrego ataku.
Wciąż jest zagrożony.
Jeśli przeżyje, będzie potrzebował zastrzyku co 30 dni.
„Jeśli” przeżyje?
Ma 50 procent szans na przeżycie najbliższej nocy.
Zostanę z nim.
Lepiej nie. Będzie odzyskiwał przytomność.
Twój widok go podekscytuje, a powinien spać.
Lepiej obaj odpocznijcie.
Będziemy z nim przez całą dobę.
Słowo.
Gotowe. Gdy Baniak wróci, będą na niego czekały czyściutkie miski.
Jeśli wróci.
Nie mów tak.
Czytałem, że nieleczona choroba jest gorsza.
Przez pierwszy rok życia Baniak nie dostawał leków.
Widziałeś go wcześniej tak wyczerpanego?
Zdarzało się,
ale myślałem, że zmęczył się aportowaniem i wędrówkami.
Mówiliśmy ci, że pies to odpowiedzialność.
O żywą istotę nie dba się tylko czasami albo podczas zabawy.
Tylko bez przerwy.
Zachowuje się tak od szóstej rano.
Nigdy nie widziałam takiej poprawy.
Baniak!
- Hej, piesku! - Cześć!
Brawo!
Jesteś niepokonany.
Taki silny!
Rety, ale się cieszysz!
Cieszysz się?
Pycha, co?
Ja to wiem, jak ci dogodzić.
Na twoim miejscu wybrałbym brzozę.
Gotowy? Dam ci fory. Ścigamy się. Już!
Przynieś!
Będzie mój!
Dobry piesek!
Byliśmy wtedy nad jeziorem Mohonk.
Łowiłem codziennie, przez dwa tygodnie.
Nic, tylko się spiekłem.
Jak ty to robisz?
Cześć.
Oto i on.
Paskudny, śmierdzący zwierz. W dodatku przyprowadził psa.
John!
Pamiętasz Goodwinów?
- Tak. - Miło cię widzieć.
Długo was nie było.
Wstąpiliśmy do pana Platta, pobawić się z Yurim.
To dobrze robi psom.
Racja. Zjesz kolację?
Nie, dzięki.
Nic nie jesz.
Szykuje się na życie w biedzie.
- Hej! - Mam go.
- Moje! - Uwielbia ciasto.
Poćwiczymy jogę, a potem wezmę prysznic. Miło was widzieć.
Przyjdź później coś zjeść.
- Musisz mu dokuczać? - Tylko się wygłupiam.
Miło, że z wami mieszka.
Tak i nie.
Na studiach nie miałem grosza. Dorabiałem w trzech miejscach,
a po studiach znalazłem etat.
Mój ojciec w wieku 21 lat był na wojnie.
Fielding szuka jeszcze swojej drogi.
Oby ją znalazł. Nie chcę być jak Tim Misner.
Jego syn ma 35 lat i właśnie wrócił do domu.
To nie daje mi spać.
SZLAK APPALACHÓW, WIRGINIA
Nie przynudzam na zajęciach,
a ostatnie pytanie na teście brzmiało: „Czy ateizm to religia?”.
Jak na to odpowiedzieć?
Nie da się.
Dałem wszystkim piątki i oglądałem sobie Biuro.
Nieźle. Myśl, że uczysz studentów,
trochę mnie przeraża.
- Co nie? - To straszne.
Patrz, lis.
Widzisz lisa? Bierz go!
- No i poleciał. - Widzę lisa, gonię lisa.
- Moje życie nie może być tak proste? - Co nie?
- Dobrze cię widzieć. Dzięki, że wpadłeś. - Jasne.
Byłeś dość zdołowany.
Twój tata tylko żartuje.
Przecież wiesz.
Nie. Zawsze wiedziałem, że go rozczarowuję,
ale tym razem się mnie wstydził.
Nie wstydzi się ciebie.
To po prostu…
twój tata.
On nie rozumie.
Wiem, jakie mam szczęście.
- Tak. - Naprawdę.
Moi rodzice wypruwali sobie żyły, żeby wysłać mnie na studia.
- To prawda. - Dali mi wszystko.
Zastanawiam się, co z tym zrobić.
To znaczy?
Jak mam znaleźć pracę? Na niczym się nie znam.
Znasz się.
Naprawdę.
Za kajakarstwo nie płacą.
Kto wie?
Baniak! Chodź tutaj!
Baniak!
Szybki jest. Baniak!
Gdzie się chowasz, piesku?
Baniak!
Mamo, tato, nie ma go!
- Co? Kogo nie ma? - Baniaka.
- Co ci się stało? - Przewróciłem się.
- Gdzie? - Na Szlaku Appalachów.
Pobiegł za lisem i nie wrócił.
Szukaliśmy go wszędzie.
On musi gdzieś tam być.
- Kojoty zjedzą go żywcem. - Nie pomagasz.
Miał być na smyczy. Wiedziałam, że tak będzie.
Kiedy dostał zastrzyk?
Dziesięć dni temu.
Czyli ma najwyżej 20 dni.
Co z tobą, Fielding?
Zrobimy tak.
Po pierwsze, pogodzimy się z tym, że dziś go nie znajdziemy.
Weź głęboki oddech.
Opatrzymy ci ranę i rano coś zaplanujemy.
Mamo.
Proszę, na dworze jest ziąb.
Nic mu nie będzie, ma futro. Aż mu zazdroszczę.
Siedzi tam od kilku godzin.
Nie wpuszczę tej bestii do domu, gdy przyjmuję gości.
Idź do siebie i siedź cicho, bo do niego dołączysz.
Chodź, piesku.
Chodźmy.
Cieplutko, co?
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
19 DNI NA ZNALEZIENIE BANIAKA!
To jakiś obłęd.
Szlak ma 3500 kilometrów,
a przydzielono na niego tylko dwóch strażników.
Co jest grane?
To książki telefoniczne każdego hrabstwa Wirginii.
Tak sądzę.
Po co?
Działam analogowo. I tak wszystko bym drukowała.
Wolę to od setek luźnych stron.
Pytam, czemu to robisz.
Bo musimy znaleźć Baniaka.
Zaczniemy od schronisk.
- I lecznic. - Tak.
Najpierw hrabstwa Rockbridge, Rockingham
- i Augusta. - Dobra.
Skontaktujemy się z policją.
- Tak. - Z inspektorami i parafiami.
Z miejscami, gdzie ludzie szukają informacji.
- Lokalne gazety? - Stowarzyszenia weteranów.
Rotary Cluby, bractwa…
To setki miejsc.
Tak. Masz lepszy pomysł?
Nie.
Nie mamy innego wyjścia.
Zostanę przy telefonach. Wywiesimy plakaty.
Nie prościej zamieścić ogłoszenie w sieci?
- To twoja działka. - I akcja poszukiwawcza.
Mama zostanie w centrum dowodzenia, a my…
ruszamy na Szlak Appalachów.
Jeśli się skupimy, będziemy ciężko pracować
i podejmować mądre decyzje,
to obiecuję, że znajdziemy tego psa.
Ubieraj się, póki jasno.
Dobra.
Obiecujesz? Jak możesz?
Bo w to wierzę.
PIERWSZY DZIEŃ POSZUKIWAŃ – ZOSTAŁO 19 DNI
MAM NADZIEJĘ, ŻE NIEDŁUGO GO ZNAJDZIECIE
W RAZIE CZEGO DZWOŃ!
Jedziemy od godziny.
Całą drogę chcesz siedzieć tak cicho?
Sprawdzam, czy wieści się już rozniosły.
I jak?
Znajomi życzą mi, żebym go znalazł. Nic przydatnego.
Puścimy coś bardziej bojowego?
Nie jestem w nastroju.
To wszystko moja wina.
Dzięki, że to robisz.
Niczego jeszcze nie osiągnęliśmy.
Cezar nie dziękował generałom, póki nie odnieśli zwycięstwa.
- Nie jestem Cezarem. - Zgoda.
Ale próbujesz coś poradzić.
To już coś.
NAGRODA
Chcesz go znaleźć?
Najpierw znajdź jego.
Znalazłeś Jezusa Chrystusa?
Należymy do kościoła.
Choć nie chodzimy za często.
- Są na sprzedaż? - Najlepsze w hrabstwie.
Mam coś idealnego.
FIGURKI ŚWIĘTYCH
Święty Antoni jest patronem zagubionych dusz.
Pomoże duszy Baniaka do was wrócić.
Módlmy się.
Święty Antoni, prowadź tych ludzi, szukających ukochanego psa.
Amen.
Dziesięć dolarów.
Pięć za figurkę i pięć za modlitwę.
Dziękujemy.
Dzięki ci, bracie.
Nie zaszkodzi.
Obroża w biało-niebieską jodełkę.
Przykro mi, ale żaden z naszych psów nie pasuje do opisu.
No dobrze. Moglibyście wywiesić ulotkę?
Oczywiście. Zrobię kopie, a wolontariusze rozniosą je po mieście.
Jerry Malcolm.
Wielkie dzięki za twoją dobroć.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
- I powodzenia. - Dziękuję.
DRUŻYNA BOHATERÓW
SZLAK APPALACHÓW, WIRGINIA
Baniak!
Tato, wyjesz jak karetka.
Wybacz, nie chciałbym narobić ci wstydu.
- Czyli przyznajesz? - Co?
- Że się mnie wstydzisz. - Nie wygłupiaj się.
Ja się wygłupiam?
A co jest przeciwieństwem wstydu? Duma.
Powiedziałbyś, że jesteś dumny z tego, jak żyję?
Od podartych dżinsów po moje wybory i wszystko pomiędzy.
Jasne, podjąłeś pewne decyzje.
Twoje studia, to, co robisz teraz… Z pewnymi rzeczami się nie zgadzam.
- Szczerze? Nie rozumiem tego. - Po prostu się różnimy.
- Daj mi dokończyć. - Po co?
Masz mnie za nieodpowiedzialnego i niedojrzałego.
Baniak przeze mnie umrze.
- Fielding. - Idą turyści.
Przepraszam!
Szukam mojego psa. Widzieliście go?
Moglibyście powiedzieć o nim innym?
Tu Ginny Marshall.
Wysłałam wam ulotkę z wyjaśnieniami…
Drugi telefon. Oddzwonię.
- John? - Pani Marshall.
Tu Kyle Gans z Virginia Sun.
Pisała pani.
Dziękuję za szybką odpowiedź.
Czy moglibyśmy zamieścić w gazecie ogłoszenie o zaginionym psie?
Pokryję wszelkie koszty.
Myślałem o czymś lepszym.
Poruszyły mnie pani słowa.
Aż do głębi.
Widać, że bardzo pani cierpi.
Cóż… To ja napisałam maila,
ale Baniak to pies syna.
Naprawdę?
Wiadomość wskazuje na panią.
Czy zgodzi się pani
na artykuł o poszukiwaniach?
Co?
Wieść się niesie. Opublikują artykuł.
Artykuł? Serio?
Ze zdjęciem Baniaka i tak dalej.
Chłopcy Connorów instalują mi skaner,
bo gazeta wymaga jakiejś rozdzielczości.
Cokolwiek to jest. Janie ich przysłała.
Daj im po 20 dolców.
Już próbowałam, odmówili.
Jak wspaniale!
Virginia Sun ma nakład około 6000 egzemplarzy.
Więcej osób przekazało dalej mój tweet i nadal nic.
Przyda się każda pomoc.
Dobra, pracuj dalej.
Kochamy cię. Zadzwonimy rano z drogi.
Dobra. Ja też was kocham.
Przeszliśmy 22 kilometry.
Nie trać energii. Wiem, że jesteś zły.
Nie jestem zły.
Tylko…
Tylko co?
Wszyscy znajomi
wyjechali rozpocząć nowe życie.
Cieszę się z tego.
Ale oni się nade mną litują.
Czuję to. Ty i mama też mnie oceniacie.
- To nieprawda. - Tak, codziennie.
Widzę twoje spojrzenia.
Słyszę, co mówisz, gdy myślisz, że mnie nie ma.
Gdy wszyscy znajomi, twoi rodzice i ich znajomi
patrzą na ciebie jak na przegrywa,
to miło mieć na świecie kogoś, kto kocha cię takiego, jakim jesteś.
Nawet jeśli jesteś trochę inny,
nie masz pracy ani planów.
Tę jedną duszę, która cię kocha…
bo jesteś sobą.
Kimś takim był Baniak.
Baniak jako jedyny na tym świecie
lubił mnie takiego, jakim jestem.
Martwisz się o niego, bo go kochasz, a on się zagubił.
Dlatego martwię się o ciebie.
Znowu to samo.
To, że szukam swojej drogi, nie oznacza, że się pogubiłem.
Przepraszam! Cześć.
Cześć.
To wy rozdawaliście te ulotki przed knajpą?
Tak. Widziała go pani?
Nie, skarbie.
Ale gdy mój Tucker uciekł kilka lat temu,
chodziliśmy z jego bratem, a Tucker szybko wyczuł jego zapach.
Uważa się, że psy wyczują zapach innego psa,
zanim zwęszą człowieka.
Bo ich przodkowie odnajdywali tak swoje stada.
Uznałam, że to pomoże.
Dziękuję.
Bardzo ci dziękujemy.
Dajcie spokój.
Yuri uwielbia Baniaka.
A Baniak Yuriego.
Na pewno go zwęszy.
Nie będę go spuszczał ze smyczy.
Będę go dobrze karmił i zapewniał ruch.
To mu dobrze zrobi.
Ale musi wrócić za tydzień. Wyjeżdżamy na Florydę.
Jasne. Obyśmy wrócili z dwoma psami.
Bądź grzeczny, Yuri. Pomóż Marshallom znaleźć ich pieska.
DRUGI DZIEŃ POSZUKIWAŃ – ZOSTAŁO 18 DNI
Baniak!
- Przepraszam. - Jak leci?
Szukamy psa.
- Widzieliście go? - Nie.
- Dzięki. - Powodzenia.
Baniak!
Chętnie pomogę.
Znajoma pracuje w liceum i kseruje mi za darmo.
Powieszę to przy kościele i na rynku.
W kamieniołomie pracuje mnóstwo ludzi.
Po pracy znajdą ulotki za wycieraczkami.
Jest pani cudowna.
Mój były by zaprzeczył. Powodzenia.
Pogadamy z nimi?
Jesteś pewien?
Dzięki temu zwiększymy zasięg.
Na motocyklach nie wjadą na szlak.
Nic nie wiadomo, Baniak mógłby pobiec do miasta.
Ale oni nie wyglądają na ludzi, z którymi rozmawia się o takich sprawach.
Synu, jeśli żyjesz w bańce, w końcu się dusisz.
Przepraszam.
Czy któryś z was, panowie, widział po drodze naszego psa?
Zniknął dwa dni temu na szlaku.
Jeśli go nie znajdziemy w 18 dni i nie podamy mu leków, może umrzeć.
Wabi się Baniak.
Bańka?
Baniak.
Pies, nie suczka.
Baniak.
Durne imię.
Mój pies też miał durne imię.
Makaron.
No tak.
Miał pięć lat, gdy zwiał z podwórka.
I już nie wrócił.
Wciąż o nim śnię.
A wasz pies jak się zgubił?
Spuściłem go ze smyczy.
To moja wina.
Musisz sobie wybaczyć.
Ja zadręczałem się latami.
To w niczym nie pomoże.
Bańka się przez to nie znajdzie.
Baniak.
Mamy oddziały na całym wybrzeżu.
Wszyscy Rycerze Azriela będą go wypatrywać.
Dziękujemy.
Pozostałym Rycerzom też.
Tak, dzięki.
Psom wstęp wzbroniony. Następny motel jest 50 km stąd,
ale zezwalają tylko na małe psy.
Dobra, pakuj miski do twojej torby.
Tutaj jest całkowity zakaz.
Małe prawa są dla małych ludzi.
- Mogą nam wlepić 300 dolarów kary. - Wskakuj.
Karawany na Jedwabnym Szlaku zatrzymywały się kiedyś w obozowiskach.
Jak je nazywano?
Hotelami z zakazami?
Karawanserajami.
Nie dość, że wpuszczano tam wielbłądy.
Strażnicy witali je i chronili.
To karawanseraj. Muszą nas przyjąć.
No, chodź.
Owiń mnie płaszczem.
- Jak w Scooby-Doo? - Dalej, ciężki jest.
Ja odwrócę uwagę recepcjonisty, a ty się przemkniesz do windy.
No to jazda.
Nie zapłacę grzywny.
Jasne. Musiałbyś mieć kasę.
Halo?
Twój pies jest ze złym człowiekiem.
Kto mówi?
Mój sąsiad Claude go dorwał. Ma różne zwierzęta.
Bóg wie, co im robi.
Przywozi mnóstwo psów, a żadnego już więcej nie widziałam.
Nie rozumiem. Ten gość krzywdzi zwierzęta?
Tak powiedziała. Zadzwońmy na policję.
I co im powiemy?
Nie wejdą na podstawie oskarżenia.
Do nakazu potrzeba uzasadnienia, a to o wiele za mało.
Cztery plus z prawa konstytucyjnego.
Pogadamy z tym facetem i sprawdzimy, o co biega.
- Masz adres? - Wysłałam Fieldingowi.
A propos, Fields. Zamieść posty na nowych kontach na Twitterze i Instagramie:
@BaniakOficjalny i @ZnajdźmyBaniaka.
Uważajcie na tego Claude’a.
Może być seryjnym mordercą.
Racja. Poślę do niego Fieldinga.
Świetnie.
Uważajcie na siebie!
Pa.
Dokumenty są aktualne.
Mam pozwolenie na prowadzenie tymczasowego schroniska.
Przepraszam. Żona prosiła, żebym to sprawdził.
To nie pierwszy raz.
Tamta kobieta, pani Banner, ma 98 lat i umysł już nie ten.
Tłumaczyliśmy jej, co tu robimy, ale wciąż zapomina.
- Chciała dobrze. - Jasne.
- Przepraszamy, że przeszkadzamy. - Wcale nie.
Mam kontakty wśród miłośników zwierząt.
Zeskanuję to.
Rozpocznę łańcuszek.
Nasi ludzie w każdy weekend szukają bezpańskich psów.
Muszą wiedzieć o Baniaku.
Dziękujemy.
Tak, dzięki.
Wszystko gra?
Tak, tylko…
Liczyłem, że tu będzie.
Miejmy nadzieję na cud.
ÓSMY DZIEŃ POSZUKIWAŃ – ZOSTAŁO 12 DNI
Wreszcie trochę kalorii.
Może pojedziemy dzisiaj do Elkton?
Elkton?
To kawał drogi.
Nie mamy wyboru.
Pamiętajmy, że Baniak to nie byle pies.
Ty szukasz jego, a on szuka ciebie.
Cześć. Przepraszam, że przeszkadzam.
Widzieliście może tego psa?
Na pewno. To nasz pies.
Chwila. Jesteście Marshallami?
Zgadza się. A ty?
Jestem Tracy.
Nie wierzę.
Wczoraj o was czytałem.
To było takie smutne.
Narobiłem ulotek i zabrałem je na szlak.
To miło z twojej strony.
Widać, że w Virginia Sun się spisali.
Sun? Nie.
Wyczytałem to w Roanoke Times.
Mogę zerknąć?
Jasne.
WYŚCIG Z CZASEM
To z Associated Press.
Cały kraj wie o Baniaku.
Tu Ginny Marshall.
Nazywam się Alex Olsen.
Czytałem o waszym psie w Duluth News Tribune.
Mam bernardyna z chorobą Addisona.
Możecie zostawić dla Baniaka pewne pokarmy,
które pomogą mu w jego stanie.
Wtedy wytrzyma kilka dni dłużej bez leków.
DALEJ, BANIAK!
- KOCHAMY CIĘ! - #WRÓĆ
Halo? Tu Ginny Marshall.
Może pan powtórzyć?
Rhodesian.
Rhodesian Ridgeback.
To doskonali tropiciele.
Gdy biegnie na polowanie, pomagam mu znaleźć drogę do domu.
Proszę znaleźć wszystko, co pachnie synem,
i zostawić to na zewnątrz.
Zapach może się nieść nawet na 16 km.
Nie nadążam z odbieraniem. Dzwonią ludzie z całego świata.
Mówią, jak go namierzyć,
wywabić z lasu i pomóc mu cię zwęszyć.
To akurat niepotrzebne.
Jak to?
Jedzie od ciebie paczulą i piżmem.
Pogadamy o twojej kolońskiej?
- Chyba się dogadujecie. - To syndrom sztokholmski.
Zebrałam wskazówki w dokumencie Google.
Udostępniłam ci go i wysłałam link.
Głos się zgadza, ale nie możesz być moją mamą.
Bardzo śmieszne.
Baniak!
- Żyjemy w pięknym kraju. - Prawda?
Kilka razy zabrałem na szlak dzieciaki z ośrodka.
I na spływ.
Na cały dzień.
- Świetnie się bawiły. - Ty chyba też.
Tak.
Może uznasz, że to durny pomysł, ale…
Pomyślałem, że kiedyś mógłbym się tym zajmować.
Czym?
No wiesz…
Wycieczkami na łono natury.
Da się z tego wyżyć?
Nie wiem.
To tylko pomysł.
Hej!
Nic ci nie jest?
Nie, mam trochę pęcherzy.
Mamy niecały kilometr do postoju. Zróbmy przerwę.
Lepiej idźmy dalej.
Zostały dwa tygodnie.
Tym bardziej musisz być zdrowy.
Musimy sprawdzić spory teren. Chodź.
Ich też trzeba spytać.
Jasne. Mam ulotki, a opowieść znam już na pamięć.
Idziesz?
To coś dla ciebie. Są tacy jak ty.
Jeśli żyjesz w bańce, w końcu się udusisz.
Nagle zaczął mnie słuchać.
Zapowietrzysz się.
Tamto się nie nadaje.
Gdy podpałka się wygina,
to jest mokra.
Jeśli się nie łamie…
nie zapali się.
Potrzebujecie…
więcej czegoś takiego.
Widzicie?
To się nazywa podpałka.
Emanuje pan ojcowską wiedzą.
No nie wiem. Mój syn pewnie by się nie zgodził.
- Świetny gość. - Fielding?
Tak.
Wyszedł na szlak w poszukiwaniu przyjaciela.
Taka miłość rzadko się zdarza.
Wyruszyliście razem w epicką podróż.
- Taka misja. - Epicka.
Jak w filmie Zwariowałem dla ciebie.
Matthew Modine? Madonna?
Śpiewanie w pensylwańskim barze?
Robi pan coś ekstra.
Ilu ojców ruszyłoby na szlak dla dziecka?
Według mojego ojca zajmuję się samymi głupotami.
Piszę muzykę i sztuki.
Wcale tak nie myśli. Kocha cię.
Ale sztukami i muzyką nie opłacisz rachunków.
Nie ubezpieczysz się za nie. Tata się martwi.
Ojcowie już tak mają.
Martwimy się.
Panie Marshall, wszyscy urodziliśmy się w 2000 roku.
Pierwsi ludzie nowego tysiąclecia.
Rozwój tak gna,
że prędzej dożyjemy setki, niż umrzemy przed 40-tką.
Co za różnica, czy umierając
będziemy mieć na koncie 54 czy 53 przepracowane lata?
Może umrzemy, mając mniej pieniędzy,
ale przekażemy dzieciom więcej lekcji życiowych.
Niektórzy wiedzą, czego chcą.
Inni nie, jak ja i moi przyjaciele.
Ostatecznie wszyscy idziemy szlakiem.
Niektórzy chcą po prostu zejść z niego nieco później.
I tyle.
Mój syn powtarzał mi coś w tym stylu dziesiątki razy.
Dopiero teraz dotarło.
Bo nie jestem pana synem.
To był dobry dzień.
Kolejny dzień bez psa.
Wielu ludzi nie zna nas, a kojarzy Baniaka.
Pies daleko nie zawędruje, a wieści go wyprzedzają.
To dobrze. Wierz mi.
Serio? Znowu?
Poważnie? No dobra.
Dlatego ciężko mi wypocząć.
Przywykłem do Baniaka w łóżku i nie mogę zasnąć bez niego.
- Masz tu zastępstwo. - Nie, chyba polubił ciebie.
Wciąż się rusza.
Możesz przestać?
Zobaczmy, czy tak zaśniemy.
Pamiętaj, to był dobry dzień.
Spokojnie.
Nic mi nie jest.
Dzięki za pomoc, Yuri.
- Masz dość wody? - Tak.
- Jedzenie? - Batony i wołowina.
- Zjesz cokolwiek? - Tak.
Dobrze. Nie zrozum mnie źle, ale wyglądasz koszmarnie.
Wielkie dzięki.
- Pójdziesz szlakiem Spotswood… - Do końca.
I do parkingu…
- Przy Browns Gap. - Tak.
To jakieś dziesięć godzin marszu. Widzimy się wieczorem.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
Na razie.
Bądź grzeczny.
Oji?
Gdzie jest Oji?
Tylko nie reaguj dziecinnie.
Oji uciekł rano do Fulton.
Potrącił go samochód.
Nie przeżył.
Przykro mi. Lubiłaś go, ale takie rzeczy się zdarzają.
Powiedziałam twojemu ojcu, że zrobisz z tego dramat.
Pokaż, że się mylę.
Nie rozpaczaj,
a w nagrodę zabierzemy cię na całodzienne zakupy.
Płacz nie przywróci ci psa.
Po co marnować energię?
Boże, przestraszyłeś mnie.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też. Co za tydzień.
Yuri wrócił do Earla,
a ja nie mogę się doczekać prysznica z porządnym mydłem.
Wierzę.
Ostatnio widziałem coś takiego w Pięknym umyśle.
Słuchałam podcastu
o Buszmenach z Kalahari i o tym, jak tropią antylopy.
Pomyślałam, że można to jakoś wykorzystać.
- Jasne. - Tak.
Oznaczałam też miejsca,
gdzie ktoś niby widział Ojiego, ale źle go opisał.
Jeśli dostrzeżemy jakiś wzorzec, lepiej i tak sprawdzić.
Ludzie mogli się pomylić.
To ma sens.
I jeszcze jedno, ale możesz mnie uznać za wariatkę.
- Medium. - Dość.
- Co? - Martwię się o ciebie.
Nic mi nie jest. Próbuję tylko ogarnąć ogrom informacji.
- To nie Oji. - Próbuję…
- Co? - Baniak to nie Oji.
Wiem. To nie ma z nim nic wspólnego.
Przestań wywierać na siebie presję.
To znowu się dzieje.
Obiecałam sobie, że już nigdy nie przywiążę się tak do psa,
i co?
Znów mam złamane serce.
Posłuchaj.
Tamto się nie powtórzy, słowo.
Znajdziemy tego psa.
- Ciągle to powtarzasz. - Wiem.
Bo w to wierzę.
BROWNS GAP – 1:00 W NOCY
Tu Fielding, nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Przestałem się martwić, a zacząłem się bać.
Miałeś tu być 40 minut temu.
Sprawdzę wejścia na inne szlaki.
Jeśli tu trafisz, to na mnie zaczekaj.
- Czemu nie odbiera? - Na szlaku jest kiepski zasięg.
Może padła mu bateria albo…
Co?
Młody wygląda jak szkielet. Nie je i nie sypia.
Jest ciemno, a on pada z nóg.
Szukałem wszędzie, ma dwie godziny spóźnienia.
Mogłeś zadzwonić wcześniej.
Nie chciałem cię martwić.
I jak ci idzie?
Zgubiliśmy w lesie psa, a teraz jeszcze syna?
Czekaj.
Jest! Oddzwonię.
Fielding.
Gdzie byłeś?
Szukałem mojego psa.
Chodź.
- Uważaj na piętę. - Dobra. Gotowy?
Spójrz tylko.
No dobra.
Pokonałeś 40 km w 12 godzin.
Na nieutwardzonych drogach.
- Dochodzisz do skraju wytrzymałości. - Musiałem.
Baniak mnie potrzebuje.
Pamiętasz, jak spytałeś,
czy jestem dumny z twojego stylu życia, ciuchów i wyborów?
- Tato… - Nie odpowiedziałem.
- Spoko, nie musimy o tym mówić. - Nie.
Możesz mnie wysłuchać? Proszę.
Nie mogę być dumny z twoich ubrań.
Nie mogę być dumny z mieszkania w chacie
i innych rzeczy, bo to nic takiego.
Ojcowie nie są dumni z takich rzeczy.
Mogę być dumny z twoich cech.
Z tego, że jesteś miły dla każdego.
Jesteś zabawny.
Dowcipny.
Kochający.
Uratowałeś szczeniaka ze schroniska i dałeś mu dom.
Chodziłeś przez całą noc na krwawiących stopach
dla kogoś, kogo kochasz.
Pytasz, czy jestem z ciebie dumny. Zawsze byłem.
Bo jak miałbym nie być?
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też.
DRUŻYNA BOHATERÓW
Czterdzieści kilometrów? To obłęd.
Sam mu to mówiłem.
Nie słucha. Zawziął się.
A ty?
Fielding to teraz mój kompas.
Wskazuje drogę
i jedziemy.
Uważajcie na siebie. Kocham cię.
Ja ciebie też.
JOHN I FIELDING
Smaczki się kończą.
Kupimy więcej.
Robi się ciemno.
A jeśli wróci tu w nocy, a mnie nie będzie?
Eksperci mówili, że jeśli jest blisko, to cię zwęszy.
Chyba nie byliśmy w pobliżu.
- Nie trać nadziei. - Trudno jej nie tracić.
Baniak!
Halo?
Kto szuka Baniaka?
Ja!
Fielding!
- Nate? - Hej, stary!
Boże.
Czemu byłeś poza szlakiem?
Mogłeś się zgubić, zginąć.
I prawie tam zginąłem, niechcący.
Nie umiem kierować się znakami.
Powinni postawić tablice z napisem: „Tędy do szlaku”.
- Co ty tu robisz? - Szukam naszego psa.
Wy zaczęliście od północy, a ja od południa.
Skołowałem sobie nawet laskę.
Mam też pączki, dla zapachu.
Co ciekawe,
nie tylko Baniak je uwielbia.
Każdy przeklęty ptak w stanie Wirginia też.
Kaleczyły mnie, dziobały i atakowały.
Pytam serio.
Co tu robisz?
To moja wina.
To ja wskazałem lisa Baniakowi, więc to moja wina.
Przepraszam. Nie chciałem. Wiesz, że go kochałem.
- Tak jak ty. - Nate.
Ani razu,
nawet przez moment cię nie obwiniałem.
Nigdy.
Szkoda, że tego nie wiedziałem,
bo te wrony nieźle mi dały w kość.
Dobra. Mam pomysł.
- Dokąd on idzie? - Nie wiem.
- Miło cię widzieć. - Zostaw.
Kochasz mnie.
Boże.
O Boże.
Ale to pyszne.
O Boże.
Nie karmią cię na tym wydziale?
Stawiają raczej na pokarm dla duszy.
Chyba sprzedam duszę Wall Street.
Tak? A co z marzeniami o karierze filozofa?
„Kocham kapitalizm.
Wynagradza mnie za odwagę,
innowacyjność i nieszablonowe myślenie”.
Henry Rollins. Sam był filozofem.
Albo będę hodował ekologiczną żywność.
Jeszcze się waham.
Jesteś dziwny.
I cudowny. Skoczę do kibelka.
Tatuś ma dzisiaj dobry humor.
Jak się dogadujecie?
Naprawdę dobrze. Chyba się dotarliśmy.
- Mogę to zabrać? - Tak.
Tak, dziękuję.
- Nie ruszyłeś burgera. - Wiem.
Dziękuję.
O co chodzi?
Tylko nie mów przy tacie.
Dobra.
Mam problemy z żołądkiem.
- Od ostatniego semestru. - Wiem.
Weź to zbadaj. Kto wie, co to jest.
- Piwa? - Nie, dziękuję. Prowadzę.
Poproszę jeszcze jedną wodę.
Czy moglibyście powiesić to przy drzwiach albo na tablicy?
Jeśli nie, to zrozumiem.
Pies wam zaginął?
Rety, ale słodziak.
Sama to wywieszę.
Dziękuję.
„Nie, dziękuję. Prowadzę”.
Mała pastereczka zgubiła piesia
Jesteśmy w liceum?
Zignoruj ich.
Gdzie się podział mój pieseczek?
Gdzie on może być?
Rozpieszczone kujonki poszły na szlak.
O niczym nie macie pojęcia.
Dlatego zwiał wam durny pies.
Mam za sobą ciężkie dni.
- Moglibyście się zamknąć? - Nie…
No dobra.
Boże.
Masz coś do powiedzenia?
Powiedz mi to w twarz.
Musiałem cię już słuchać, a teraz mam jeszcze patrzeć?
Boże. Zamknij się.
Nie wiedziałem, że tu się tańczy.
Nie twoja sprawa, tatku.
Mylisz się. To mój syn.
- Tato. - A to jego kumpel.
Jestem biologicznie zaprogramowany do ich ochrony.
I co z tym zrobisz?
Dobre pytanie.
Żyję z myślenia.
Gdy na świecie pojawia się jakiś problem,
to przyglądam się faktom i próbuję przewidzieć, co się stanie.
Moja ocena faktów jest taka,
że wypiliście po kilka drinków.
Chcecie się bić.
Oni nie chcą, więc uznaliście, że spróbujecie ze mną.
- Zgadza się. - Cóż…
Oto co się stanie.
Wbiję ci kciuk…
głęboko w oczodół, aż wystrzeli jak korek.
Teraz ty chwilę pomyśl.
Warto ryzykować?
Bo jeśli nie,
to lepiej spadajcie.
Szkoda na ciebie zachodu.
Cheeseburger był pyszny.
To biurowy Dwayne Johnson.
18. DZIEŃ POSZUKIWAŃ – ZOSTAŁY DWA DNI
Znaleźli go!
Do schroniska trafił osłabiony labrador.
Badania krwi wskazują, że ma chorobę Addisona.
Jedziemy!
- Wszystko gra? - Tak.
Chcę tylko odzyskać psa.
Niedługo będzie z nami.
Usłyszeliśmy o Baniaku w wiadomościach.
Gdy się okazało, że ma chorobę Addisona, od razu zadzwoniliśmy.
To nie on.
Nie rozumiem. Wygląda jak pies na ulotce.
Ten jest nieco mniejszy, z rudawą sierścią.
Dziękujemy.
Fielding…
Tak mi przykro, Baniak.
O nie.
Co jest? Musimy szukać dalej.
- Przywitaj się. - Jak ty wyglądasz?
On tam zginie.
- Możliwe, że już po nim. - Nie mów tak.
Nic nie zjadłeś, widziałem.
Nie dbam o to.
Ponad sto osób próbowało znaleźć Baniaka
i się nie znalazł.
Nie sypiasz i nie jesz. Cały ten stres cię wykańcza.
Musimy szukać dalej.
To koniec, skarbie.
Był moim najlepszym kumplem.
Wiem.
Wiem, co czujesz.
- Cześć. - Hej. Mama i tata już mi powiedzieli.
Jak się trzymasz?
Wcale.
Zrobiłeś, co się dało.
Powinienem nadal szukać.
Jesteś chory.
To trudne, ale musisz odpuścić.
To nie przez Baniaka.
Czuję się źle od miesięcy.
Coś jest nie tak, Peyton.
Gdy tylko coś zjem…
czuję potworny ból.
Kaszlę krwią.
Mogę tylko pić wodę.
Myślałem, że to zwykła niestrawność,
ale od kilku tygodni jest gorzej.
Peyton…
Ja chyba umieram.
Czemu nic nie mówiłeś?
Musiałem szukać dalej.
Posłuchaj mnie.
Albo powiesz mamie i tacie, albo ja to zrobię.
Mamo, tato…
Muszę wam coś powiedzieć.
- Zostaw wiadomość. - Wszystko gra?
- Nagra się. - Tu Matt Kessler.
Chyba widziałem waszego psa.
W Evergreen Lodge w Nellysford.
- Tu Ginny Marshall. - Dzień dobry.
Jakiś pies od wczoraj wyżera nam resztki z kubłów.
Nie udało nam się go zwabić i sprawdzić obroży.
Jest płochliwy. Ale wygląda jak pies z ulotki.
Udało wam się go nagrać?
Pytam, bo inni ludzie twierdzili, że go widzieli,
ale się mylili.
Chciałem go nagrać, jak robił sztuczki.
Przepraszam, jakie sztuczki?
Dobre to było.
Skubaniec znalazł pudło starych pączków i zaczął podrzucać je nosem.
EVERGREEN LODGE, WIRGINIA ZACHODNIA
No nie wiem.
Myślisz, że dotarł aż tutaj w takim stanie?
To 180 kilometrów.
Baniak to nie byle pies.
- John? - Tak.
- Fielding. - Cześć.
Dzięki za telefon.
Tak, dziękujemy. To tu go pan widział?
Dobierał się do śmietnika.
Chowa się za drzewami i wraca, gdy wyrzucamy jedzenie.
Baniak!
Kiedy ostatnio go pan widział?
Trzy godziny temu. Od razu zadzwoniłem.
Wystraszył się, bo pokrywa trzasnęła.
Zwiał do lasu.
Oby nie na dobre.
Baniak!
Usłyszałby mnie.
Znajdziemy go.
Czemu wciąż to powtarzasz?
Bo w to wierzę.
Baniak.
Baniak!
Pani pies wrócił domu.
Żegnaj, Oji.
Cześć, Baniak!
Fielding!
Nierówny oddech, słaby puls.
- Co zażył? Heroinę? Oksykodon? - Nic. Nie chciał jeść.
Zajmiemy się nim.
Sól fizjologiczna, morfologia i EKG.
Tak, panie doktorze.
Rzadko widuję tak ciężkie przypadki.
Musieliśmy usunąć część jelita grubego.
Mógł umrzeć.
Na zapalenie jelita?
Długo zwlekał z leczeniem.
Ale nic mu nie będzie.
Z tego, co zobaczyłem, musiał cierpieć przez wiele tygodni.
Wiedzą państwo, czemu tak długo czekał?
Wiem, jak to zabrzmi.
Jego pies zaginął. Szukał go.
Cóż…
To z urodzin Jasia i Małgosi.
Rozumiem was.
- Możemy wejść? - Za kilka godzin.
Nacieszy się jeszcze psem.
Bardzo panu dziękuję.
Jeśli Jaś i Małgosia kiedyś zaginą,
proszę dać znać.
Świetnie. Dziękuję.
Dziękujemy.
O rany.
A tutaj gryzie swoją ulubioną poduszkę.
A to jego ulubiony kij.
Wybiera go za każdym razem.
Weterynarz nie mógł uwierzyć, że jest aż tak silny.
Ma trochę poranione łapy, ale nic mu nie będzie.
Jest smutny.
Tęskni za swoim kumplem.
No proszę, nasi psi detektywi.
- Cześć, doktorze. - Cześć. Jak się dziś czujesz?
Chcę iść do domu.
Baniak jest przygnębiony.
Potęskni za tobą dłużej, jeśli nie wypoczniesz.
Ponoć przez całą noc rzucasz się na łóżku.
Ciało zdrowieje we śnie.
Syn źle sypia bez swojego psa.
Postaraj się.
Twoje ciało tego potrzebuje.
Jasne?
- Tak. - Świetnie.
Wyluzuj.
Yuriemu szło dużo lepiej.
Wsadź głowę pod kurtkę.
Pod kurtkę.
- Będą kłopoty. - Wiem.
Chodźmy.
Hej. Co wy tu robicie?
Przynieśliśmy coś na sen.
Baniak?
- Boże. - Dobry piesek.
Hej, piesku.
Cześć.
Jakiś ty zmęczony.
Idziemy spać?
Dobry piesek.
BANIAK I MARSHALLOWIE JUŻ NIGDY SIĘ NIE ROZSTALI.
FIELDING MIESZKA OBECNIE W CHILE…
GDZIE ORGANIZUJE SPŁYWY KAJAKOWE.
Napisy: Aleksandra Basińska