ขอเสียงปรบมือให้ชายที่คุณมาดูการแสดง
Downloaded from YTS.MX
คือผมเอง ดร.เจสัน เหลียง
Official YIFY movies site: YTS.MX
(เอสพลานาด-เธียเตอร์ ออน เดอะเบย์ สิงคโปร์)
(เจสัน เหลียง)
ว้าว โอเคครับ
ใช่
ผมยังเป็นคนกล่าวเปิดตัวเอง
ผมมีรายการสแตนด์อัพคอมเมดี้ทาง Netflix
แต่ยังไม่มีเงินจ้างคนมาเปิดรายการให้
ใช่แล้วครับ
ดีที่ได้มาสิงคโปร์ ผมจริงใจนะ โอเคไหม
ไม่ใช่คำพูดเกร่อๆ ในวงการบันเทิงอย่าง “ดีใจที่ได้มาที่นี่” ไม่ใช่เลย
ผมชอบที่ได้อยู่ในสิงคโปร์ โอเคนะ
เพราะผมมาจากรัฐเซอลาโงร์ โอเคนะ
มีใครมาจากรัฐเซอลาโงร์ไหม ขอเสียงหน่อย ใครเป็นคนเซอลาโงร์บ้าง
มีไหม
เซอลาโงร์เป็นที่ที่ยอดเยี่ยม
เซอลาโงร์เป็นที่เดียวในโลกใบนี้
ที่มีน้ำท่วมใหญ่ทุกหนทุกแห่ง
แต่ในขณะเดียวกันก็น้ำประปาไม่ไหล
ยอดไปเลยใช่ไหมครับ
ข้างในไม่มีน้ำ ข้างนอกน้ำเยอะไป ผมก็ไม่รู้ว่าทำได้ไง
คุณอาจหิวน้ำตายกลางน้ำท่วมในเซอลาโงร์
น่าทึ่งสุดๆ รู้ไหมครับ น่าทึ่งมาก
แต่ใช่ ตอนนี้มาเลเซียกำลังเผชิญกับ ปัญหาเยอะมาก โอเคนะ
ขอเสียงคนมาเลเซียหน่อยครับ
มีไหม
ตอนนี้มาเลเซีย กำลังเผชิญกับปัญหาเยอะเลย โอเคนะ
มีมากจนคนมาเลเซียเริ่มดู นักแสดงเดี่ยวไมโครโฟน
เพื่อความจริงและความชัดแจ้ง เกี่ยวกับสถานการณ์ของชาติ
ผมไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมานะ โอเคนะ
ทุกครั้งที่นักการเมืองพูดอะไรโง่ๆ ในมาเลเซีย
คนมาเลเซียจะเข้าโซเชียลมีเดียแล้วพิมพ์ว่า
“พระเจ้า เจสัน คุณทำมาหากินเป็นตลกได้ยังไง
นักการเมืองเราตลกกว่านักแสดงตลกอีก
แล้วคุณจะหาเงินได้ยังไง
พวกนั้นตลกกว่าคุณนะเจสัน
นักการเมืองของเราตลกกว่านักแสดงตลก”
และผมเกลียดการเปรียบเทียบแบบนั้น โอเคนะ
เลิกเปรียบเทียบนักแสดงตลก กับนักการเมืองได้แล้ว เราต่างกันมาก
โอเคนะ พวกตลกอย่างผมคิดก่อนพูด
เราต่างกัน
นี่เรื่องจริง
นักแสดงตลกอย่างเราทำงานหนักมาก โอเคนะ
พวกตลกอย่างผมเล่นมุกเด็ดสุดปัง
นักการเมืองมาเลเซียเล่นให้คนเข้าแถว
รอต่อยหน้าปังเข้าให้ เราต่างกันมาก
แต่ใช่ มาเลเซียกำลังเผชิญปัญหามากมาย
มีการเหยียดเชื้อชาติเยอะ คอร์รัปชันเยอะ
อนาคตเราไม่เคยดูสิ้นหวังขนาดนี้ แต่อย่าได้ท้อแท้
อย่ากลัว เพื่อนๆ ชาวมาเลเซีย
เพราะในไม่ช้า มาเลเซียจะมี
ตึกสูงที่สุดเป็นอันดับสองของโลก
ใช่แล้ว!
ใช่ นั่นจะแก้ปัญหาของเราได้
ผมไม่ยักรู้ว่าปัญหาใหญ่สุดของมาเลเซีย คือขาดแคลนตึก
และก็… นี่เรื่องจริง ถูกไหม
สถาปนิกที่ออกแบบตึกบอกว่า พวกเขาออกแบบตึกตาม
ภาพอันโด่งดังของตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
ท่าดังของท่านปฐมนายกรัฐมนตรีเรา ตอนท่านทำท่าแบบนี้
เมื่อท่านประกาศเอกราชรัฐมาลายา
พวกเขาเลยออกแบบตึกตามท่านี้ โอเคนะ
แต่ถ้าคุณดูตึกนี้ให้ดีๆ
มันไม่ได้ออกแบบตามท่าดัง ของท่านตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
มันถูกออกแบบตามนักการเมืองมาเลเซีย
ตอนชูนิ้วกลางให้มาเลเซีย
ก่อนที่ผมจะแสดงต่อ ผมอยากบอก
จากก้นบึ้งของหัวใจผม ด้วยความซื่อสัตย์จริงใจว่า
ขอบคุณพวกคุณทุกคนที่ทำหน้าที่ของตัวเอง
ขอบคุณที่มีความรับผิดชอบ และไปฉีดวัคซีน โอเคนะ
เพราะในจุดที่ลึกและมืดมิดที่สุด ของช่วงที่เกิดการระบาดใหญ่
ผมไม่แน่ใจว่าจะมีสักวันไหม ที่การเดี่ยวไมโครโฟนจะกลับมาได้
นับประสาอะไรกับการทัวร์ตลกรอบโลก การแสดงตลกสด จริงไหม
ดังนั้นต้องขอบคุณพวกคุณทุกคน เราได้กลับมาทำแบบนี้กันอีก
ตอนนี้สิงคโปร์เปิดประเทศแล้ว การแสดงสดก็เปิดแสดง
และผมก็ได้มาแสดงแบบนี้ โอเคไหม
ดังนั้น ขอบคุณมากครับ
นี่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม
ผมชอบสิ่งนี้ที่สุด
และสิ่งนี้ที่ว่า ก็คือเงินของพวกคุณ
ดอลลาร์สิงคโปร์
ปีนี้ผมอายุ 37 แล้ว
ทีนี้ขอเช็กหน่อย คนที่อายุเท่าผม 35 ปีขึ้นไป ขอเสียงหน่อยครับ
สามสิบห้าปีขึ้นไปครับ
ฟังออกไหมว่าเสียงพวกเขาดูเหนื่อย
คุณที่นั่งแถวหน้านี่ อายุ 35 ปีขึ้นไปใช่ไหมครับ “ใช่”
ยกไหล่ยังไม่ค่อยขึ้น ผมเข้าใจดี
มีปัญหาไหล่ยึด ผมเข้าใจ
ผมก็มีปัญหาที่ไหล่ ผมเข้าใจ
ผมไม่ได้ล้อคุณนะ ผมรู้ มันยากไป ผมเข้าใจ โอเคไหม
และตอนนี้ ผมอายุ 35 ปีขึ้นไป
เรามักถูกย้ำเตือนถึงความตายที่ใกล้เข้ามา
เมื่อมีคนที่อายุร้อยกว่า
โดยเฉพาะคนที่เด็กกว่า สวยกว่า
เรียกเราโดยใช้คำว่า ล.
โอเค ล. ที่ว่าคืออะไรครับ
- ลุง - ลุง
ทันทีที่มีคนเรียกเราว่าลุง หัวใจวายเอย ปวดหลังเอย โอ๊ย
ทำไมแก่นัก อัลไซเมอร์ก็มา โอเคไหม
และสาวๆ ก็เป็นใช่ไหม
คุณโดนเรียกว่า ป. คือคำว่าอะไรครับ
- ป้า - ป้า
ทันทีที่มีคนเรียกคุณว่าป้า หมดประจำเดือน “ทำไมเร็วนัก”
ฉันอายุ 35 ทำไมแห้งแล้วล่ะ
ผมเข้าใจ เราทุกคนเจอเรื่องพวกนั้นมา
แต่เรื่องของผมชนะพวกคุณทุกคนแน่
ปลายปีที่แล้ว ช่วงเดือนธันวาคม
มีร้านขายข้าวมันมาเลย์ มาเปิดใหม่ใกล้ๆ บ้าน
ผมเลยไปซื้อข้าวมัน
และเจ้าของร้านนี้ก็เป็นคู่ตายาย
อายุ 65 ปีขึ้นไป บอกง่ายๆ ผมขาว แก่มากแล้ว
และผมก็จ่ายเงิน รับข้าวมันมา
ลุงที่ขายมองผมและบอกว่า
“ขอบคุณมากเฮีย”
ใครเฮียลุง
ทันทีที่ลุงเรียกผมว่าเฮีย จู๋ผมร่วงเลย
แต่ใช่ ผมชักแก่แล้ว
และผมคิดว่าประโยคที่ว่า “ผมชักแก่แล้ว” ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
มันไม่ได้มีความหมายอะไรในภาษา
เพราะไม่ได้ให้ข้อมูลใหม่
ทุกคน ทุกสิ่งแก่ตัวลงตลอดเวลา
“ผมชักแก่แล้ว” นั่นเป็นประโยคที่ไร้ประโยชน์ จริงไหมครับ
ไม่ได้น่าสนใจเลย
ถ้าคุณอยากให้น่าสนใจ พูดอะไรอย่าง
“ฉันชักหนุ่มขึ้น” “ได้ไง น่าสนใจมาก”
“ฉันชักแก่แล้ว” น่าเบื่อมาก
ลองนึกถึงภาพผู้ชายสองคนนั่งคุยกัน โดยใช้มาตรฐานนั้นสิ
แบบ “เฮ่พวก ช่วงนี้เป็นไงบ้าง”
“โอ นายก็รู้ ก็เหมือนเดิมๆ
พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออก ตกทางตะวันตก
โลกก็หมุน
หายใจออกซิเจนเข้า
หายใจออกเป็นคาร์บอนไดออกไซด์
ข้าวเข้า ขี้ออก”
“มาบอกเรื่องที่ฉันรู้อยู่แล้วทำไมเนี่ย
นายเป็นอะไรของนาย”
“ฉันชักแก่แล้ว”
“เฮ่ย ฉันก็แก่แล้วเหมือนกัน มาคุยเรื่องนี้กันเถอะ!”
ไม่มีข้อมูลใหม่ๆ เลย
แต่ใช่ ผมเองก็ชักแก่แล้ว
รู้ไหมว่าแก่ได้ยังไง
ผมรู้ว่าผมแก่เพราะทุกวันนี้ หัวเข่าผมเริ่มมีเสียง
ตอนก้มตัวหรือย่อ
ใครในที่นี้ที่หัวเข่าเริ่มมีเสียงบ้าง ขอเสียงปรบมือครับ
ผมไม่รู้ว่าคุณปรบมือหรือนั่นเสียงหัวเข่า
ผมไม่รู้ แต่ว่า…
ใช่ หัวเข่าซ้ายผมเริ่มมีเสียง อีกข้างไม่มี โอเคไหม
อยากฟังเสียงหัวเข่าด้านซ้ายของผมไหม
ผมจะงอเข่าแล้วเอาไมค์ลงไป
จะได้ยินเสียง อยากฟังไหมครับ
- อยาก - โอเค พร้อมนะ เอาละ โอเค
”พวกบ้า” ได้ยินไหมครับ
ได้ยินไหม
หยาบคายมาก หัวเข่าผม หยาบคายมาก
อีกเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแก่
คือตอนนี้ผมมีลูกสาวอายุสองขวบ
และผมกับเมีย เมื่อสามปีก่อน ตอนเรายังไม่มีลูก
สมัยนั้นเรามีความสุขกว่านี้มาก
และเพื่อนๆ เราทุกคนที่มีลูก
พวกเขาขี้อวดมาก ทั้งข่ม ทั้งยโส
พวกเขาบอกเราเหมือนกันว่า “นี่เจสัน มีลูกได้แล้ว
มีลูกสิเจสัน
พอมีลูกแล้วชีวิตคุณจะมีความหมายมาก
มีลูกสิ
พอคุณมีลูก
ความผูกพันระหว่างคุณกับเมีย จะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
มีลูกสิ!
พอมีลูก จะเหมือนมีสายรุ้งทอดผ่านบ้านคุณ
มีลูกสิ!
พอคุณมีลูก คุณจะหาที่จอดรถได้ตลอด
มีลูกสิ!”
และก็จริงครับ พอผมประกาศบนเฟซบุ๊ก
ว่าผมกับเมียกำลังจะมีลูก
ไอ้พวกเวรนั่นก็ส่งข้อความส่วนตัว มาหาผมทางเฟซบุ๊ก
“ฮ่าๆ เจสัน ทีนี้คุณจะไม่มีวันได้นอนอีกแล้ว”
ทำไม
และตอนนี้เราก็เป็นพ่อแม่กันมาได้สองปี ทุกอย่างโอเค ค่อยยังชั่ว
ก็ยังไม่พอสำหรับไอ้พวกเวรนั่น ยังคงมาอวด
“นี่เจสัน มีลูกอีกสักคนสิ
มีลูกอีกคน เดี๋ยวลูกสาวจะเหงา
เธอต้องมีน้องไว้เล่นด้วย มีลูกอีกคนสิ
มีลูกสองคนเลย”
ตอนนี้ผมฉลาดขึ้นแล้ว
และผมรู้ว่าคนเดียวบนดาวโลกนี้
ที่อยากมีลูกสองคนจริงๆ จากใจ
คือพวกที่มีลูกสามคน
ไปถามได้เลย
พวกเขาทุกคนหวังว่าการระบาดใหญ่ จะพรากลูกคนหนึ่งไป
ใช่แล้ว พวกนี้ลูกฉันเอง ใช่ ลูกฉันเอง ใช่เลย
คนนี้เราไม่ได้ให้ฉีดวัคซีน
ไม่จำเป็น คนนี้ไม่จำเป็น
ไปเล่นสิลูก ไป
ไม่ต้องสวมหน้ากาก
แต่คืออย่างนี้นะครับ
พ่ออย่างผมก็ต้องสัมผัสกับภัยของพ่อแม่อยู่เยอะ
หลักๆ เลยก็คือ
พ่อแม่คนอื่น
ผมทนพ่อแม่ที่ชอบอวดลูกไม่ได้
ผมโอเคนะถ้าคุณภูมิใจในตัวลูก ไม่มีปัญหา
แต่ผมจะขีดเส้นแดงแบ่ง ถ้าเป็นเรื่องอวดลูก โอเคไหม
ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง นางเป็นแม่
นางอัปโหลดรูปที่ลูกนางวาดบนอินสตาแกรม
เด็กคนนั้นเป็นเด็กน่ารักอายุเจ็ดขวบ
และรูปวาดนั่นก็เป็นรูปบ้าน ที่เด็กวาดกันทั่วไป โอเคนะ
มีหลังคา
มีตัวบ้าน สองหน้าต่าง มีประตู
มีหญ้ารอบๆ บ้าน มีสายรุ้ง พระอาทิตย์
และเด็กก็เขียนชื่อภาพว่า “บ้านของเรา” โอเคไหม ไม่มีปัญหา
แต่คำบรรยายของแม่ในอินสตาแกรม คือน่ารังเกียจมากๆ
นางบรรยายว่า “ตายแล้ว
ลูกฉันต้องโตขึ้นเป็นปิกาโซแน่”
และผมก็คิดว่า “ไม่ใช่หรอก
ลูกคุณไม่ได้เป็นปิกาโซ
ปิกาโซปฏิวัติโลกของศิลปะ
ลูกคุณวาดสามเหลี่ยมบนสี่เหลี่ยม
และเรียกว่าบ้านของคุณ
ซึ่งไร้สาระ
เพราะคุณอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
คุณไม่ได้มีหลังคาแบบนั้น
คุณไม่มีปัญญาซื้อหลังคาแบบนั้น
หลังคาคุณคือพื้นบ้านของคนอื่น
ทุกวันจะมีคนอึอยู่บนหัวคุณ
ดังนั้น อย่า”
ทีนี้ ก็อย่างที่บอกว่าผมซาบซึ้ง
ที่เราค่อยๆ ออกจากภาวะการระบาดใหญ่นี้ อย่างช้าๆ แต่มั่นคง
แต่ในฐานะคนเคยเป็นหมอที่มีความรู้ ด้านวิทยาศาสตร์อยู่บ้าง
และเป็นนักแสดงตลกเดี่ยวไมค์ ที่มีทักษะในการสังเกต
ผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงโรคครั้งหน้า
ที่จะทำให้เกิดการระบาดใหญ่อีก
และผมคิดว่าผมเข้าใจ
ผมว่าผมรู้ว่าโรคต่อไปที่จะทำให้โลก สับสนวุ่นวายคืออะไร
โรคต่อไปที่จะทำให้เกิดการระบาดใหญ่ครั้งหน้า
คือโรคที่ชายวัยกลางคนคิดว่า ตัวเองขี่จักรยานได้
ใช่แล้ว
คุณจะเห็นพวกนั้นได้ตลอดเวลาในวันหยุด
ลุงๆ พวกนี้จะขี่จักรยานราคาแพง
และจะใส่กางเกงฟิตสุดๆ
ฟิตที่สุด
เสื้อและกางเกงฟิตที่สุด
ใช่ไหม พวกเขาจะขี่จักรยานนำรถคันอื่น มาติดไฟแดง
พวกเขาจะปั่นๆ
พวกเขาจะหยุดหน้ารถคันอื่น จริงไหม
จะปั่นนำรถคันอื่น
พวกเขาจะหยุด เดินลงจากรถ พวกเขาทำกันทุกคน
ทุกคนเห็นได้
แม่ๆ เห็นได้
เด็กๆ ดูอยู่แล้วร้องว่า “แม่คะ เขาทำอะไร แม่คะ น่าเกลียดจัง
เป็นงานอดิเรกที่น่าเกลียด!
ใช่ และมีอักษรย่อของคำนี้ด้วย
เรียกว่ามามิล เอ็มเอเอ็มไอแอล
ซึ่งมาจากคำที่แปลว่าชายวัยกลางคนในชุดรัดรูป
ใช่แล้ว
ปีที่แล้ว ผมรถติดไฟแดงเป็นคันแรก
อยู่หน้าสุดเลย มีไฟแดง
และหมอนี่ก็ปั่นจักรยานผ่านผมไป
คือผมก็ไม่ได้หุ่นดี แต่ชายคนนั้นตัวค่อนข้างใหญ่
และเขาใส่เสื้อรัดรูปสุด สีสดสุด เหลืองอ๋อยสุด เท่าที่ผมเคยเห็นมา
เหมือนพระอาทิตย์ผ่านรถผมไป
เขาขี่จักรยานอยู่หน้าผม หยุด และลงจากรถ
แล้วหยิบขวดน้ำออกมา
แล้วเริ่มราดตัวเอง
เหมือนกำลังถ่ายปกนิตยสาร
ผมอยากลดกระจกลงแล้วบอกว่า
คุณเหมือนปิกาจูที่เป็นเบาหวาน เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว
มันเป็นงานอดิเรกที่งี่เง่า โอเคไหม
และเดี๋ยวผมจะอธิบายให้ฟังว่าเพราะอะไร
แต่โรคนี้เริ่มขึ้นในช่วงล็อกดาวน์ปี 2020
เพราะระหว่างล็อกดาวน์ รัฐบาลไม่อนุญาตให้ใคร
เดินออกกำลังหรือวิ่งนอกบ้าน แต่อนุญาตให้ปั่นจักรยานได้
เพราะเห็นได้ชัดว่าคุณจะไปได้เร็วกว่าไวรัส
ดังนั้นเพื่อนของผมหลายคนก็เริ่มปั่นจักรยาน
ตอนนั้นผมยังไม่ได้เกลียดการปั่นจักรยาน
เพื่อนคนหนึ่งที่อยากเป็นนักปั่นจักรยาน จึงโทรหาผมและบอกว่า
“เฮ่ย เจสัน มาปั่นจักรยานกับฉันและเพื่อนๆ วันเสาร์นี้ไหม”
ผมเป็นคนเปิดกว้าง ถ้ามีอะไรใหม่ๆ ผมจะลองสักครั้ง ไม่มีปัญหา
ผมเลยบอกว่า “ได้สิ ฉันไปปั่นด้วย
อ้อ แต่ฉันไม่มี…
ฉันไม่มีเสื้อกับกางเกงรัดรูปนะ
เสื้อผ้าฉันมีแต่ขนาดปกติ
ฉันไม่มีเสื้อผ้าสมัยเด็กเก็บไว้เลย
และก็ไม่มีจักรยานด้วย”
แต่เพื่อนผมใจดี เขาว่า “อย่าห่วงนะเจสัน
นายตัวพอๆ กับฉัน เดี๋ยวฉันให้ยืมเสื้อ
ฉันจะให้ยืมกางเกง
และฉันก็มีจักรยานอีกคัน นายใช้คันนั้นก็ได้”
ดีมากเลย
แล้วเพื่อนผมก็พูดบางอย่างที่ทำให้ผมชะงัก
เพื่อนบอกว่า “ว่าแต่เจสัน ก่อนฉันจะลืม
ก่อนที่นายจะมาที่บ้านเช้าวันเสาร์
ไม่ต้องใส่กางเกงในมานะ”
“ขอโทษทีเพื่อน สัญญาณไม่ดี
เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ”
“ฉันบอกว่า ก่อนจะมาที่บ้านเช้าวันเสาร์
ไม่ต้องใส่กางเกงในมา”
“ขอโทษทีเพื่อน ตลกมากเลย สัญญาณมันแย่มาก
ฉันได้ยินเป็นนายบอกว่า ‘อย่าใส่กางเกงใน’
ฮ่าๆ ตกลงนายว่ายังไงนะ”
“ใช่ เจสัน ฉันบอกว่าก่อนมาที่บ้านเช้าวันเสาร์
ไม่ต้องใส่กางเกงใน
เพราะตอนปั่นจักรยาน เราจะไม่ใส่กางเกงใน”
ตอนนั้นเองที่ผมได้รู้
ว่านักปั่นทั้งหลายที่ผมเห็นบนท้องถนน
ไม่ได้ใส่กางเกงใน
ผมไม่ได้แต่งเรื่องนะ
เห็นเลยว่าพวกคุณบางคนไม่เคยรู้มาก่อน
ผมขอย้ำ
นักปั่นเหล่านี้
เมื่อพวกเขาสวมเสื้อรัดรูป และกางเกงที่รัดรูปมาก
รัดมากจนเห็นน้องชาย
พวกเขาไม่ได้ใส่กางเกงใน
ผมถึงได้รู้ตอนนั้นเอง ตอนคุยโทรศัพท์น่ะครับ
สาบานได้เลยว่าผมนึกว่าเพื่อนอยากปล้ำผม
ผมนึกว่าเขาจะพาผมไปปั่นจักรยานแล้วเคลมผม
และนั่นจะง่ายขึ้นเยอะถ้าไม่มีกางเกงใน
ผมบอกว่า
“ขอโทษนะเพื่อน ฉันไปปั่นด้วยไม่ได้แล้ว”
“ทำไมไม่มาปั่นแล้วละ” “ฉันเป็นโควิด”
“ฉันเป็นโควิดระดับแปด
เป็นที่ปาก
น้องหนูก็เป็น เป็นที่ก้นด้วย อย่าพาฉันไปปั่นจักรยาน”
ครับ นักปั่นเหล่านี้ไม่ใส่กางเกงใน
และขอผมอธิบายให้ฟัง
ว่าทำไมนักปั่นเหล่านี้ถึงไม่ใส่กางเกงใน
ว่าแต่ นี่แหละคือเหตุผลที่พวกคุณ ควรสนับสนุนอาชีพตลกของผม
เพราะเพื่อความบันเทิงของพวกคุณ
ผมไปกูเกิลหาว่า “ทำไมนักปั่นจักรยาน ถึงไม่ใส่กางเกงใน”
“ทำไมนักปั่นไม่ใส่กางเกงใน” อยู่ในประวัติ การค้นหาของผม
อัลกอริทึมผมเละเทะหมดแล้ว
พอร์นฮับก็แนะนำหนังโป๊แปลกๆ
พวกคุณเคยดูหนังโป๊ที่มีจักรยานไหม
ผมเคยนะ
ผมจะอธิบายให้ฟังว่าทำไมนักปั่นพวกนี้ ถึงไม่ใส่กางเกงใน
จักรยานที่พวกเขาซื้อมาราคาแพงมาก
แต่ที่นั่งแข็งโป๊ก ไม่มีเบาะรอง
เบาะรองถูกเย็บติดกับกางเกงรัดรูป
และผู้ผลิตก็บอกว่า
แผ่นรองนั้นควรแนบสนิทกับอวัยวะสืบพันธุ์
เพื่อรักษาความแนบพอดี โอเคไหม
แล้วทำไมชุดพวกนี้ต้องรัดรูปมาก
เพราะพวกเขาอยากให้มีอากาศพลศาสตร์
อากาศพลศาสตร์…
อากาศพลศาสตร์จะไหลผ่านร่างกาย ทำให้พวกเขาปั่นจักรยานได้เร็วขึ้นอีกหน่อย
ดังนั้น ถ้าคุณใส่กางเกงใน มันจะขวางความแนบพอดี
แล้วก็จะขัดขวางการไหลผ่าน ของอากาศพลศาสตร์รอบอวัยวะสืบพันธุ์ของคุณ
ดังนั้นนักปั่นเหล่านี้ได้ตัดสินใจอย่างมีสติดีแล้ว
ว่าจะไม่ใส่กางเกงใน เพื่อให้พวกเขาปั่นจักรยานได้เร็วขึ้น
ก็เท่านั้นแหละครับ
พอรู้แบบนี้แล้ว ผมก็อยากไปตามร้านกาแฟ
ที่ลุงๆ พวกนี้ไปนั่งห้อยกันหลังปั่นเสร็จ
แบบ “อัยย่ะ ปั่นจักรยานสนุกดีนะ”
ทั้งนั่งห้อยจริงๆ และแบบอุปมา
แบบ “โว้ ปั่นสนุกมาก ดีจริงๆ”
ผมอยากเอาลำโพงมาประกาศว่า “พวกเขาไม่ได้นุ่งกางเกงใน”
ผมเพิ่งบอกไปว่าการปั่นจักรยาน เป็นงานอดิเรกที่งี่เงา โอเคไหม
เพราะในมาเลเซีย นักปั่นพวกนี้ เวลาปั่น
พวกเขาจะไปปั่นกันบริเวณที่อันตรายที่สุด ในมาเลเซีย
คือบนถนนของมาเลเซีย
ถนนมาเลเซียอันตรายมาก ถนนมาเลเซียครับ
ถ้าเป็นถนนมาเลเซียที่อยู่ติดกับเขา และมีฝนตกลงมานิดหน่อย
ภูเขาจะถล่มลงมาทำคนตาย
ในบางส่วนของกัวลาลัมเปอร์ รางรถไฟฟ้าจะพังและร่วงลงมา
ทับคนข้างล่างตาย
ถนนบางเส้น ในวันอังคาร พุธ หรือวันไหนก็ตาม
จะมีหลุมมีบ่อ จู่ๆ ก็เป็นหลุมเป็นบ่อ
รถทุกคันตกลงไป ตายกันหมด
การตายบนถนนมาเลเซียอาจมาจากด้านข้าง ด้านหน้า หรือด้านบนก็ได้
และนักปั่นเหล่านี้ก็ปั่นจักรยานกัน โดยไม่เสียภาษีถนน ไม่มีประกันบนท้องถนน
ไม่มีแอร์แบ็ก ไม่มีกางเกงใน พวกเขาคิดอะไรกันอยู่
และเมื่อปั่นบนถนนมาเลเซีย พวกเขากำลังใช้ถนนร่วมกับ
สัตว์ที่อันตรายที่สุดบนโลก
คนขับรถชาวมาเลเซีย
โดยเฉลี่ยแล้ว คนขับชาวมาเลเซียทุกคน จะทำคนตายปีละสองคน
ผมก็เพิ่งชนคนตายไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ผมถามเพื่อนว่า “ พวก ไม่รู้เหรอว่า การปั่นจักรยานมันอันตรายมาก
อาจเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้นะ”
เพื่อนบอกว่า “นายต้องเข้าใจไว้นะ เจสัน
การปั่นจักรยานดีต่อสุขภาพหลอดเลือด และหัวใจมาก”
คุยกันจริงๆ นะครับ
อย่างที่ผมบอกว่า ผมมักขัดแย้งกับเพื่อน
“พวก ปั่นจักรยานมันอันตราย พวกนายไปปั่นกันทำไม”
แต่พวกเขาหลงผิดมาก ยังแย้งผม
พวกเขาบอกว่า “เจสัน ตอนปั่นจักรยาน เราระวังเรื่องความปลอดภัยนะ”
“โอเค แล้วนายระวังเรื่องความปลอดภัยยังไง”
“ตอนปั่นอยู่บนท้องถนน เราต้องปั่นกัน
เป็นกลุ่ม”
“อ้อ
งั้นขอฉันพูดให้ชัด
ถ้ามีนักปั่นคนหนึ่ง รถบรรทุกก็จะชนคนหนึ่ง
นักปั่นคนนั้นจะตาย
แต่ถ้ามีนักปั่นสิบคน
รถบรรทุกจะชนสิบคน
แล้วรถบรรทุกก็จะเด้งกลับ โอเค ผมเข้าใจ
ถ้าคนขับรถบรรทุกชนนักปั่นสิบคน คนขับรถบรรทุกจะบาดเจ็บ
โอเค ผมเข้าใจๆ มีเหตุผลดี โอเค”
ทีนี้ พวกนักปั่นเหล่านี้ มีจักรยานราคาแพงมาก
ดังนั้น การที่จะมีงานอดิเรกแบบนี้ต่อไป
แชมป์เหล่านี้ก็ต้องมีงานมีการทำ
ดังนั้นส่วนใหญ่จะปั่นจักรยานกันกลางคืน
ตอนกลางคืนบนถนนในมาเลเซีย เป็นที่อันตราย มองแทบไม่เห็นอะไร
ผมบอกว่า “เพื่อน จริงจังนะ นี่ไม่ปลอดภัย
พวกนายต้องโง่แน่ที่ปั่นจักรยานกันตอนกลางคืน”
คนค้านบอกว่า “เจสัน เวลาปั่นจักรยานกลางคืน เราระวังเรื่องความปลอดภัย
ตอนปั่นจักรยานช่วงกลางคืน ต้องแน่ใจว่าเราเปิด
ไฟกะพริบสีแดง…
ไฟกะพริบสีแดง
เพราะคนมาเลเซียได้ชื่อว่าเคารพไฟแดงมาก
ผมจะเล่าอีกเรื่องให้ฟัง โอเคไหม
ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง วันหนึ่งเขาขับรถไปบาร์
แล้วก็เมา
เขาขับรถกลับบ้านตอนกลางคืนทั้งที่เมา
นั่นเป็นความผิดเขา ไม่ควรทำแบบนั้น โอเคไหม
แต่ระหว่างขับรถกลับบ้าน ดันไปชนกับกลุ่มนักปั่นตอนกลางคืน
เสียดายที่ไม่มีใครบาดเจ็บ
วันรุ่งขึ้นพอรู้เข้า ผมก็โทรไปหาเขาและบอกว่า
“ไอ้โง่ นายขับไปชนกลุ่มนักปั่นจักรยาน ตอนกลางคืนได้ยังไงกัน
ไม่เห็นไฟกะพริบสีแดงหรือไง”
เขาบอกว่า “ เห็นสิเพื่อน แต่ฉันเมาหนัก
ดันนึกว่าเป็นหิ่งห้อย”
“ไอ้โง่เอ๊ย!
นายเห็นหิ่งห้อยในกัวลาลัมเปอร์ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
เขาบอกว่า “ไม่เคยเลย นี่ครั้งแรก ฉันถึงได้เร่งเครื่องไปดูไง”
และเพื่อนผมบางคนก็ยังไม่ได้เป็นนักปั่น
แต่อยากจะปั่น
และผมพยายามกล่อมพวกเขาเต็มที่ว่าอย่าไปปั่น
ผมบอกว่า “เดี๋ยวก็มีอุบัติเหตุบนถนน อย่าปั่นเลย”
เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า “เจสัน นายไม่ต้องห่วง”
ตอนซื้อจักรยาน ฉันจะซื้ออุปกรณ์เพิ่มความปลอดภัยด้วย
ฉันจะซื้อหมวกกันน็อก และจะซื้อสนับเข่า”
ผมบอกว่า “ฉันไม่คิดว่านายจะเข้าใจ สิ่งที่ฉันพยายามบอก”
ผมไม่คิดว่าในประวัติศาสตร์การปั่นจักรยาน จะเคยมีสักครั้ง
ที่นักปั่นประสบอุบัติเหตุ
ร่างแหลกเหลวของเขาถูกส่งไปยังโรงพยาบาล
และหมอนี่ที่กะโหลกร้าว ตาหลุดออกมานอกเบ้า
จมูกหัก ฟันแตก ลิ้นขาด คอหัก
ปอดช้ำ ซี่โครงหัก ลำไส้เลือดออก
กระดูกเชิงกรานหักห้าที่
ไม่สวมกางเกงใน
หัวเข่าแตก
ผมไม่คิดว่าจะมีหมอคนไหน มองที่ร่างแหลกเหลวนี้และบอกว่า
“ถ้าเขาใส่สนับเข่าก็คงไม่เป็นแบบนี้
โง่จริงๆ”
อย่างที่บอก ผมดีใจมากที่ได้มาที่นี่ ดีใจที่ได้มาทัวร์แสดงสด
ทีนี้ขอพาย้อนกลับไปสองปีก่อน ในปี 2019
ปี 2019 เป็นปีที่น่าทึ่งสำหรับผม
เพราะผมมีรายการทัวร์ใหญ่สองรายการทั่วโลก
ผมรู้สึกเหมือนเป็นร็อกสตาร์มาแสดงตลก
ได้ใช้ชีวิตตามฝัน ไปทัวร์รอบโลก ได้เงิน
“ใช่ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นร็อกสตาร์”
และปี 2019 เป็นปีที่ผมรู้สึกว่าในปีต่อมา
อาชีพตลกของผมจะต้องทะยานสู่เส้นโคจรใหม่
เพราะมีสองสิ่งที่เกิดขึ้น
อย่างแรกคือสื่อเริ่มจริงจังกับผม
สมัยแรกๆ ที่ผมเริ่ม
เวลาสัมภาษณ์ผม มีสื่อหลายเจ้า
จะถามคำถามโง่ๆ
และคำถามโง่ๆ คำถามโปรดที่ผมได้จากสื่อคือ
“ดร.เจสัน คุณเคยเป็นหมอ
ตอนนี้มาเป็นตลก
บอกได้ไหม ว่าเสียงหัวเราะคือยาที่ดีที่สุดหรือเปล่า”
ไปตายซะ
จะตอบคำถามนี้ยังไง ผมไม่รู้เลยว่าจะตอบยังไง
จนถึงวันนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นยังไง
ผมได้แต่อ้างอิงคำพูดจากเพื่อนนักแสดงตลก ดักลาส ลิม
โดยบอกว่า “ไม่ เสียงหัวเราะไม่ใช่ยาที่ดีที่สุด
ไม่ใช่ ถ้าเขาป่วยเป็นโรคท้องร่วง
ถ้าท้องร่วง อย่าทำให้เขาหัวเราะ”
แต่ในปี 2019 สื่อเริ่มมองผมจริงจัง
พวกเขาถามคำถามเช่น
“เจสัน ตลกเดี่ยวไมโครโฟนอย่างคุณ มีบทบาทยังไง
ในประเทศที่เสรีภาพในการพูด
มักถูกตัดทอนโดยผู้มีอำนาจ”
โอ้ใช่ มาถามผมเลย
โอ้ มาถามเลยครับ
“เจสัน เวลามีทัวร์ มุกตลกของคุณ
ก้าวข้ามเชื้อชาติและขอบเขตทางศาสนายังไง
ในชุมชนนานาประเทศ
ที่เราเริ่มมีการแบ่งเป็นฝ่ายกันมากขึ้นเรื่อยๆ”
โอ้ใช่ ถามผมเลยครับ ถามมา
ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง แต่ถามมาเถอะ
โอ้ใช่ ถามมาเลย
และแล้วการรับรองก็มาจากอีกคนหนึ่ง คือแม่ผมเอง
แม่ผมเนี่ย ตอนแรกที่ผมเริ่มแสดงตลก แม่ผมกังขามาก
แม่บอกว่า “เจสัน แน่ใจเหรอว่าจะมาแสดงตลก”
ลูกเคยเป็นหมอ มีงานมั่นคง ตอนนี้จะมาแสดงตลก
แน่ใจนะว่าจะไม่อดตาย จะหาเงินได้เหรอ
นักการเมืองเราตลกกว่าลูกอีกนะ เป็นตลกจะหาเงินได้เหรอ”
แต่ในปี 2019 จู่ๆ แม่ก็โทรหาผม
“เจสัน บริษัทของป้าซูซานเพื่อนแม่ จะจัดงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท
เธออยากให้ลูกไปแสดง
เธอถามแม่ว่าลูกว่างไหม
แม่บอกว่าจะมาถามวันว่างของลูกก่อน
แล้วเธอก็ถามแม่ว่าลูกคิดเงินเท่าไร
แม่เลยบอกไปว่าสี่หมื่นริงกิต
พอลูกได้งานนี้แล้ว แม่ขอค่าคอมมิซชัน สี่สิบเปอร์เซ็นต์นะ โอเคไหม
โอเคนะ บ๊ายบายจ้ะ”
ดังนั้นตอนนี้แม่ก็เห็นด้วยกับอาชีพตลกของผมแล้ว
ตอนที่แม่หาเงินจากผมได้
ดังนั้นปี 2019 นั้นน่าทึ่งมาก ผมไปทัวร์รอบโลก
หาเงินได้ รู้สึกเหมือนเป็นร็อกสตาร์
สื่อรับรองผม แม่รับรองผม
ผมคิดว่า “โอ้ ปี 2019 นี่เจ๋งสุดๆ ฉันรู้สึก เหมือนเป็นร็อกสตาร์ ใช่!”
ช่างหัววงการแพทย์ ฉันชอบตลก
ช่างหัวการเป็นหมอ ฉันจะเดี่ยวไมโครโฟน
นี่เป็นปีของฉัน!
ปีหน้าปี 2020 ต้องเป็นปีทองแน่”
แล้วก็เกิดเรื่องปี 2020
ไวรัสทำลายล้างโลก
งานแสดงตลกไม่ได้รับอนุญาตให้จัดขึ้นได้
แล้วจู่ๆ ทุกคนทั่วโลกก็บอกว่า “เรารักพวกหมอ
พวกหมอคือฮีโร่ของเรา!
พวกเขาคือแนวป้องกันสุดท้าย
ฮีโร่ไม่จำเป็นต้องสวมเสื้อคลุม”
ให้ตายสิ และผมก็ได้แต่อยู่บ้านเฉยๆ
รู้สึกไร้ค่า
ที่แย่ที่สุดคือเมียผมเป็นหมอ เป็นหมอในช่วงการระบาดใหญ่
เธอเป็นวิสัญญีแพทย์
วิสัญญีแพทย์อย่างเธอต้องดูแล ผู้ป่วยโควิดเคสร้ายแรงที่สุด
คนไข้ทุกคนที่อยู่ในไอซียู ใช้เครื่องช่วยหายใจ
เธอดูแลคนไข้พวกนั้น
ทุกวันเธอจึงกลับมาอย่างร็อกสตาร์
“ใช่ วันนี้ฉันช่วยชีวิตคนไว้เพียบ วู้”
ผมอยู่บ้านเฉยๆ โอเคไหม
ผมจึงเริ่มไปตีกับคนในทวิตเตอร์
ผลงานของผมก็มีแค่ “ไอ้พวกบ้า ไปฉีดวัคซีนซะ”
นั่นเป็นผลงานอย่างเดียวของผม
ในช่วงการระบาดใหญ่
และตอนล็อกดาวน์
ก็ยิ่งทำให้ความเป็นจริงสองแบบที่ต่างกัน ของอาชีพเรา
เห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เพราะว่า อย่างเช่น ถ้าเป็นวันเลวร้ายที่โรงพยาบาล
เมียผมจะกลับมาบอกว่า “เจสัน
วันนี้ที่โรงพยาบาลแย่มาก
พวกเขาพาเด็กอายุ 18 ที่เป็นโควิดระดับห้ามา
แต่พามาช้าไป รู้ไหมคะ
เราพยายามที่สุดแล้ว เราใส่ท่อให้เขา ในห้องไอซียู
แต่มันสายเกินไป เราเสียคนไข้ เขาตาย
เด็กอายุ 18 ตาย
เด็กคนนี้เป็นลูกคนเดียวของครอบครัวด้วย
พอพ่อแม่เขามาถึง พวกเขาก็เสียใจมากๆ
พวกเขาร้องไห้เสียงดังจนทั้งโรงพยาบาลได้ยิน
ฉันร้องไห้ไปกับเขาด้วย เศร้ามากเลยเจสัน
วันนี้เป็นวันแย่ๆ ที่โรงพยาบาล วันนี้แย่มาก
แล้ววันนี้คุณเป็นยังไง”
“อ้อ ใช่ คือวันนี้ทางผมก็แย่
วันนี้ผมเข้าร่วมงานตลกออนไลน์ทางซูม
ห้านาทีแรกผมทำแบบนี้
‘ฮัลโหล ได้ยินผมไหม ผมไม่ได้ยินคุณเลย ได้ยินไหม ฮัลโหล’
นั่นเป็นกิจกรรมตลกเปิดไมค์ทางซูม
มีคนมาร่วมห้าคน
ผมลองมุกใหม่ๆ แต่ไม่มีใครหัวเราะ
วันนี้ไม่ดีเลยสำหรับผม
เป็นวันแย่จริงๆ”
เมียผมบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ เจสัน ไม่เป็นไร”
เมียปลอบใจผม “เจสัน ไม่เป็นไรๆ”
และมันยิ่งแย่ตอนเป็นวันดีๆ ที่โรงพยาบาล
เธอกลับมาบ้าน “เจสัน
วันนี้เป็นวันดีที่โรงพยาบาล วันนี้วันดี
พวกเขาพาผู้หญิงท้องอายุครรภ์ 36 สัปดาห์ ที่เป็นโควิดระดับห้ามา
แต่เราทำให้อาการเธอคงที่ในไอซียูได้
คงที่พอที่จะผ่าคลอดให้เธอ
เด็กปลอดภัย แม่ก็ปลอดภัย
เจสัน วันนี้เราช่วยไว้ได้สองชีวิต เจสัน เราช่วยไว้ได้สองชีวิตเลยนะ
วันนี้เราช่วยได้สองชีวิต เจสัน
วันนี้ทีมของฉันช่วยไว้ได้สองชีวิต
หนึ่ง สอง สองชีวิต
วันนี้ฉันช่วยไว้ได้สองชีวิต เจสัน
วันนี้ฉันช่วยได้สองชีวิต
แล้ววันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง”
“ใช่ วันนี้ก็เป็นวันที่ดีของผมเหมือนกัน
วันนี้ผมเข้าร่วมงานตลกออนไลน์ทางซูม
ผมหาทางเปิดไมค์ตัวเองได้แล้ว
นั่นเป็นงานตลกเปิดไมค์แบบออนไลน์
มีคนเข้าร่วมแปดคน
ผมลองมุกใหม่
ปรากฏว่าผลตอบรับดีกว่าเมื่อพวกเขาได้ยินผม
จากแปดคนที่เข้าร่วม มีสี่คนหัวเราะ
มีสี่คนที่หัวเราะ
สี่คนหัวเราะ สี่นะ สี่คนหัวเราะ
คุณจะคิดยังไงผมไม่รู้นะ แต่เสียงหัวเราะคือยาที่ดีที่สุด”
ผมจะไม่มีทางลืมวันนี้เลย นี่เรื่องจริง โอเคไหม
วันหนึ่งในช่วงล็อกดาวน์
ผมอยู่ในห้องกับคอมพิวเตอร์กำลังค้นข้อมูล เพื่อใช้ในการแสดงนี้
การแสดงที่พวกคุณกำลังชมอยู่นี่แหละ
และเมียผมอยู่ในห้องนอนหลักพร้อมแล็บท็อป
กำลังทำวิจัยวิทยานิพนธ์ของเธออยู่
เป็นเรื่องที่ไม่สำคัญและน่าเบื่อ
เป็นงานวิจัยเกี่ยวกับเรื่องสะโพกร้าว โอเคไหม
แล้วเราก็ทิ้งลูกสาวอายุขวบครึ่ง
ไว้ในเปลในห้องนั่งเล่นตามลำพัง
เธอเล่นเองคนเดียวได้ ใช่ไหมล่ะ
บ่ายวันนั้นสบายๆ มาก
ผมทำงาน เมียทำงาน ลูกอยู่ในเปล
พอราวๆ ครึ่งชั่วโมง ลูกก็เริ่มร้องไห้
เราได้ยินเสียงลูกร้องลอดผ่านประตู
ทันใดนั้น ผมก็บอกว่า “ขอโทษที คุณช่วยไปดูลูกหน่อยได้ไหม
ผมกำลังค้นคว้าข้อมูลไปใช้ในการแสดง”
เมียผม
“ฉันกำลังทำงานค้นคว้าจริงๆ”
“เอ่อ ขอโทษนะ การแสดงนี้ผมต้องออกทัวร์
คนจำนวนมากจะได้ดูการแสดงนี้ คนเยอะเลย”
เมียผม
“ทุกคนมีสะโพก”
“คุณช่วยดูลูกทีได้ไหม”
บอกว่า “ไม่ คุณช่วยดูลูกให้ทีได้ไหม”
“ไม่ คุณช่วยดูลูกที”
เราสองคนเถียงกันผ่านประตู ผ่านกำแพง “ดูลูกสิ”
และลูกเราก็ได้ยินว่าพ่อแม่ไม่สนใจเธอ
ไม่มีความรักอะไรเลย
แล้วลูกก็เริ่มร้องไห้หนักกว่าเดิม
ถึงจุดที่เธอเริ่มคลื่นไส้และอาเจียนออกมา
- โอ - ใช่เลย โอ
พอลูกเริ่มร้องไห้และอาเจียนนั่นเป็นเส้นแดง
คุณต้องใส่ใจ โอเคไหมครับ ผมจึงทำสิ่งที่ถูกต้อง
ผมเอาเท้าลงและบอกว่า “ไปดูลูกที
ผมกำลัง… ค้นคว้าข้อมูลเพื่อการแสดง การแสดงนี้สำคัญกับผมมาก
ผมกำลังหาเงินเป็นดอลลาร์สิงคโปร์เลยนะ
คุณช่วยไปดูลูกทีได้ไหม
ทำตัวเป็นแม่หน่อยสิ”
ครับ
ผมได้ยินเมียเลิกเถียง ได้ยินความเงียบ
ได้ยินเสียงประตูเปิด
ผมได้ยินเสียงเท้าเดินไปที่ลูก ผมได้ยินลูก
จากนั้น เธอก็ค่อยๆ อุ้มลูกแล้วลูกก็หยุดร้อง
ผมได้ยินเสียงจังหวะของความเงียบ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงเท้าเดินมาที่ประตูห้องผม
และผมไม่รู้จะอธิบายให้ชายโสดที่นี่ฟังได้ยังไง
แต่ชายที่แต่งงานแล้วจะบอกได้
เวลาฝีเท้านั้นดูโกรธ
เมียผมโกรธจัดมาก เธอเตะประตูเปิดออก ปัง!
“คุณทำบ้าอะไรสำคัญนักหนา”
และผมกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
กูเกิล “ทำไมนักปั่นจักรยานไม่ใส่กางเกงใน”
“นี่เพื่อการแสดง ผมสัญญาเลย เพื่อการแสดง
ผมจะแต่งมุกที่ไว้จะเล่าให้ฟัง
มันตลกมากเลย คือว่า…
เสียงหัวเราะเป็นยาที่ดีที่สุดนะ ขอร้อง…
ดอลลาร์สิงคโปร์นะ ผมก็ไม่รู้ทำไมหน้าพอร์นฮับมันขึ้นมา
แต่ผมจะบอกว่า…”
นี่เป็นเรื่องจริงนะครับ
อาจจะโอเวอร์ไปหน่อย แต่ก็เป็นเรื่องจริง
นั่นก็คือปี 2020 จากนั้นก็สิ้นปี 2021
เริ่มเปิดพรมแดน และผมก็ฉวยโอกาสจากข้อนั้น
ผมเดินทางไปที่นิวยอร์กซิตีเพื่อเดี่ยวไมโครโฟน
ที่นั่นคือดินแดนเมกกะของวงการตลก
และตอนอยู่ที่นั่น ผมก็ได้ไปฝึก
ในโรงยิมยิวยิตสูชั้นนำแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก
พวกคุณบางคนอาจรู้ว่าผมเล่นยิวยิตสู
คือศิลปะการต่อสู้ที่เป็นการปลุกปล้ำ ผมเล่นมาหลายปีแล้ว
คือผมก็รู้ว่าผมดูไม่เหมือนพวกเล่นศิลปะการต่อสู้
แต่ผมรู้ท่ายิวยิตสูเยอะนะ
ยิวยิตสูทำให้ผมจับอะไรได้แน่นมาก
ดังนั้น ถ้ามีพวกคุณคนไหนอยากวิ่งขึ้นบนเวที
ท้าทายผมและอยากตบผม ผมจะ…
ผมจะโทรเรียกตำรวจ
จากนั้นผมก็จะฟ้องคุณเป็นเงินดอลลาร์สิงคโปร์
ดังนั้น ใช่ครับ ผมไปที่นิวยอร์กซิตีเพื่อเล่นยิวยิตสู
ผมไปฝึกที่สถาบันยิวยิตสูมาร์เซโล การ์เซีย
มาร์เซโล การ์เซียเหมือนกับ
เดนเซล วอชิงตัน หรือทอม แฮงค์ แห่งยิวยิตสู
เป็นโค้ชระดับตำนาน
ผมเลยไปที่ยิมชั้นนำแห่งนี้ แพงมาก
ผมจ่ายไป 300 ดอลลาร์เพื่อเรียนสามสัปดาห์
เป็นเงินเยอะ แต่คุ้มค่า
เพราะโรงยิมนั้นทันสมัยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น
เสื่อรองอย่างดีสุด เบาะดีสุด
ระบบระบายอากาศสุดไฮเทคเพราะโควิด
คุณใช้แค่นิ้วโป้งสแกนเข้าในยิม
ทันสมัยมาก
ผมไปที่ยิมวันแรก จ่ายเงิน แล้วลองปล้ำกับโค้ช
ได้เหงื่อดีมาก เป็นการออกกำลังกายที่ดี รู้สึกสุขสุดๆ
“ครับ ขอบคุณครับอาจารย์ แปะมือหน่อย เมื่อกี้สุดยอดเลย”
แล้วผมก็ไปที่พื้นที่แต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า และเตรียมตัวไปอาบน้ำ
ผมไปที่ห้องอาบน้ำ
และตรงห้องอาบน้ำของโรงยิมที่ดีที่สุด ในนิวยอร์กซิตี
เป็นแค่ห้องใหญ่ห้องเดียว
มีหัวฝักบัวแปดหัว
ไม่มีที่กั้น
เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ
ห้องอาบน้ำเป็นห้องใหญ่ห้องเดียว
มีหัวฝักบัวแปดหัว
ไม่มีที่กั้น ไม่มีประตู ไม่มีอะไรเลย
มีไอ้จ้อนห้าอันห้อยต่องแต่ง
พระเจ้า มาร์เซโลประหยัดเงินไปได้เท่าไร
โดยไม่ทำที่กั้นเนี่ย
ผมจ่ายไป 300 ดอลลาร์
ผมยอมจ่ายสามพันถ้าได้อาบน้ำคนเดียว
เพราะภูมิหลังผมเป็นคนเอเชีย
เวลาอาบน้ำ ผมไม่อยากเห็นไอ้จ้อนคนอื่น
ผมไม่อยากให้คนอื่นเห็นของผมตอนอาบน้ำ
เวลาอาบน้ำผมยังไม่มองไอ้จ้อนของตัวเองเลย
แต่มันแย่มาก ในสามสัปดาห์นั้น ผมได้เห็นไอ้จ้อนเยอะเลย
ในสามสัปดาห์นั้นในนิวยอร์ก ผมเห็นไอ้จ้อน
มากกว่าที่เห็นมาตลอดการเป็นหมอ
รวมกับในพอร์นฮับอีก
ผมลองคำนวณดู ผมเห็นประมาณ 50 อัน
ผมจ่ายไป 300 ดอลลาร์ เห็นไอ้จ้อน 50 อัน
ผมจ่ายไปหกดอลลาร์ต่อหนึ่งอัน
พอกลับมาบ้านผมก็ไปบ่นกับเพื่อน
“เพื่อน ฉันเห็นไอ้จ้อนเยอะเลยว่ะ”
เพื่อนบอกว่า “เจสัน นายพิลึกคนว่ะ
ถ้านายไม่อยากดูไอ้จ้อน ก็อย่าไปดูไอ้จ้อนสิ
แต่นายน่ะ นายดูแล้วยังนับมาอีก”
และผมบอกว่า นี่ มันเป็นจุดบอดทางจิตวิทยานะ
ถ้าคุณเห็นอะไรอี๋ๆ น่ากลัวๆ ตรงหางตา
คุณไม่ได้อยากดู แต่สมองบอกว่า ”นายต้องดู”
คุณรู้ว่ารถกำลังจะชน
มันแย่มาก คุณไม่อยากดูแต่ต้องดู
อาจจะมีนักปั่นเกี่ยวข้องด้วยก็ได้ ไม่รู้สิ
มันแย่มาก ดังนั้นนี่คือสิ่งที่สมองผมสั่ง ถูกไหม
หลังจากได้เห็นไอ้จ้อนคนอื่น ตอนอาบน้ำไปหนึ่งสัปดาห์
เวลาที่ผมเดินไปตรงห้องอาบน้ำ
สมองผมจะสั่งตามจุดบอดทางจิตวิทยา
มันบอกว่า “ลาๆๆ ไม่มีอะไรๆ นายอยู่ลำพัง
มีตัวนาย น้ำตก นายกับไอ้จ้อนของนายตามลำพัง รอบตัวนายไม่มีใครเลย
ลาๆๆ ไม่มีอะไรๆ อยู่ลำพังๆ
หลังอาบน้ำเสร็จ ผมจะขึ้นรถใต้ดินกลับอะพาร์ตเมนต์
กินอาหารกลางวัน นอนพัก
ตอนเย็นก็ตื่น ขึ้นรถใต้ดิน
ไปเดี่ยวไมโครโฟนสัก 5-6 รายการ ทั่วนิวยอร์กซิตี
กินมื้อดึก พิซซ่า
นั่งรถใต้ดินกลับบ้าน อาบน้ำ
ล้มตัวลงบนเตียง อ่านอีเมลในนาทีสุดท้าย
แล้วก่อนจะหลับ สมองผมจะบอกว่า
“วันนี้นายเห็นไอ้จ้อนห้าอัน”
ทำไม
แต่ใช่…
และหลังจากเห็นไอ้จ้อนจำนวนมากอยู่สามสัปดาห์
ผมก็ได้รู้เรื่องที่น่าเศร้ามากนี้
และนี่คือสิ่งที่ผมจะสารภาพเป็นการส่วนตัว ให้พวกคุณที่นี่ฟัง
หลังจากเห็นไอ้จ้อนจำนวนมาก ผมได้รู้จริงๆ ว่า
ไอ้จ้อนของผม
เล็กมาก
ผู้ชายเราจำนวนมากใช้ชีวิต โดยมีภาพลวงตามากมาย
“โอ้ใช่ ไอ้จ้อนฉันใหญ่มาก ใช่”
โอ้ ฉันต้องทำลายน้องหนูพังแน่ ใช่ ใหญ่มาก”
แต่ผมได้เห็นสิ่งที่เป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์
ว่าไอ้จ้อนผมเล็กจริงๆ
นิวยอร์กซิตีเป็นเมืองที่มีความเป็นสากลมาก
ไอ้จ้อนจากทั่วโลกเดินทางมาที่นิวยอร์กซิตี
และผมได้เห็นไอ้จ้อนจากทั่วโลก
ทุกอันใหญ่กว่าของผม
ผมเห็นคนหนึ่ง ไอ้จ้อนเขาใหญ่มากจนผมนึกว่า เขาเป็นมะเร็งองคชาต
เปล่าเลย แค่ไอ้จ้อนธรรมดาๆ
ผ่านไปสักพักผมก็รู้สึกอาย ก่อนจะไปอาบน้ำ
“ใหญ่ขึ้นหน่อยน่า นะๆ ใหญ่ขึ้นหน่อยน่า นะๆ
ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย เร็วเข้า”
“ขอโทษ ผมทำไม่ได้
ผมชักแก่แล้ว ผมทำไม่ได้…”
มันช่างเป็นความเสียหายทางจิตวิทยา
ต่อจิตวิญญาณ
พอกลับมาที่กัวลาลัมเปอร์
ผมต้องปลอบประโลมตัวเอง
ต้องปลอบใจตัวเอง
ผมทำสิ่งที่ชายที่มีไอ้จ้อนเล็กจำนวนมากทำ
ผมซื้อรถบีเอ็มดับเบิลยู
ล้อเล่นครับ ผมไม่ได้ซื้อบีเอ็มดับเบิลยู
ผมซื้อจักรยาน
รู้สึกว่ามันใหญ่ดีในกางเกงฟิตๆ
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไม
ตอนนี้ผมเดี่ยวไมโครโฟนมาสิบปีแล้ว
และพวกคุณจำนวนมากไม่รู้
แต่การเดี่ยวไมโครโฟนทุกครั้่งเป็นการทำธุรกิจ
นักแสดงเดี่ยวไมโครโฟนทุกคนก็เป็นนักธุรกิจด้วย
และหลังจากอยู่ในวงการบันเทิงนี้มาสิบปี
หลังจากขายตั๋วของผมมาสิบปี
ผมจะบอกอย่างหนึ่งซึ่งเป็นประเด็นโต้เถียง
คุณจะแปลกใจที่ได้ยินจากผม
แต่หลังจากขายตั๋วมาสิบปี
ผมเริ่มชอบและรัก
แฟนตลกชาวสิงคโปร์มาก
ครับ ที่จริงแล้วผมเริ่มชอบแฟนๆ ตลก ชาวสิงคโปร์
มากกว่าแฟนๆ ตลกชาวมาเลเซียอยู่หน่อย
ไม่ใช่คนมาเลเซียที่นี่
ใจเย็นครับ
คนมาเลเซียที่นี่ต่างออกไป
ดอลลาร์สิงคโปร์
ไม่ แต่จริงๆ แล้วผมรักแฟนๆ ตลก ชาวสิงคโปร์ คือ …
ขอเสียงชาวสิงคโปร์ในที่นี้หน่อยครับ
ใช่ เยอะมากเลย ขอบคุณ
ผมรักแฟนๆ ตลกชาวสิงคโปร์ เพราะว่า
เวลามาทัวร์ ผมจะลงโปสเตอร์ออนไลน์ โอเคไหม
ผมจะขึ้นโปสเตอร์
เจสัน เหลียง การแสดงใหม่ วันที่ เวลา สถานที่ ซื้อตั๋ว เว็บไซต์
แฟนๆ ตลกชาวสิงคโปร์จะเห็นโปสเตอร์
แล้วจะออนไลน์ ซื้อตั๋ว มาดูการแสดง และหัวเราะอย่างเหมาะสม
หลังการแสดงตลกจบ ก็กลับบ้าน เขียนรายงานส่งรัฐบาล
“เจสัน เหลียงตลกมาก
เขาไม่ได้เล่นมุกอะไร
เกี่ยวกับพรรคกิจประชาชน
หรือลีกวนยูเลย
โปรดให้เขากลับมาอีก”
ส่ง น่ารักมาก
แต่แฟนๆ ตลกชาวมาเลเซียนั้น
จะมีความงี่เง่าพันธุ์พิเศษ
ที่เกิดขึ้นในหมู่คนมาเลเซียเท่านั้น
ผมขึ้นโปสเตอร์เดียวกัน
เจสัน เหลียง การแสดงใหม่ วันที่ เวลา สถานที่ ซื้อตั๋ว เว็บไซต์
คำถามแรก ซื้อตั๋วที่ไหน
ก็อยู่บนโปสเตอร์ไง
ซื้อตั๋ว เว็บไซต์ ไปที่เว็บไซต์สิ!
คำถามที่สอง เว็บไซต์ไหน
ก็มีอยู่เว็บไซต์เดียว
ชาวมาเลเซียจะถามผม คนชาติอื่นไม่ถามนะ
“เจสัน ฉันพาลูกอ่อนมาดูคุณแสดงได้ไหม”
คุณจะพาลูกอ่อนมาดูผมเดี่ยวไมโครโฟนทำไม
ผมใส่ไว้ในโปสเตอร์แล้ว ว่าอายุ 18 ขึ้นไป
“อ้าว ฉันนึกว่าหมายถึง 18 เดือนขึ้นไป”
แฟนๆ ตลกชาวมาเลเซียจะถามคำถาม ที่ผมไม่รู้จะตอบยังไง
“เจสัน การแสดงรอบสามทุ่มของคุณเริ่มกี่โมง”
“การแสดงรอบสามทุ่มของคุณเริ่มกี่โมงครับ
การแสดงรอบสามทุ่มของคุณเริ่มกี่โมง กี่โมง”
ถ้าคุณถามไอน์สไตน์แบบนี้
“การแสดงรอบสามทุ่มเริ่มเมื่อไหร่”
เขาเส้นเลือดในสมองแตกตายแน่
ทุกวันนี้เราจะไม่ได้รู้เรื่องอีเท่ากับเอ็มซีกำลังสอง
“เจสัน การแสดงรอบสามทุ่มของคุณเริ่มกี่โมง”
“ผมเป็นมืออาชีพ แสดงแบบนี้มาสิบปีแล้ว
การแสดงรอบสามทุ่มของผมจะเริ่มตรงเวลา
คือตอนสามทุ่มครึ่ง โปรดมาให้ตรงเวลานะครับ ได้โปรด”
จากนั้น ทุกวันนี้ผมจะดาวน์โหลดโปสเตอร์ ของตัวเองมาไว้ในโทรศัพท์
และจะส่งวอทส์แอปให้เพื่อนๆ
หวังว่าพวกเขาจะส่งวอทส์แอปให้เพื่อนพวกเขา
คนหนึ่งได้โปสเตอร์ของผม “เฮ่ เจสัน ขอบคุณสำหรับโปสเตอร์นะ
ใครแสดงเหรอ”
“การแสดงยกเลิกแล้ว ไม่ต้องมา”
แต่ดีมากๆ เลยที่
อย่างที่ผมบอก เราใกล้จะถึงตอนจบ ของช่วงการระบาดใหญ่เข้าไปอีกนิดแล้ว
และเรามองข้ามคุณค่า ของการที่เกือบทุกคนฉีดวัคซีน
แต่ตอนเริ่มช่วงเกิดการระบาดใหญ่ มันไม่ง่ายเลย
เราค่อนข้างเสี่ยงเพราะมีโฆษณาชวนเชื่อ ที่ต่อต้านวัคซีนอยู่เยอะ น่ากลัวมาก
และ…
คุณรู้จักผม ผมเป็นกระบอกเสียงที่ส่งเสริม การฉีดวัคซีนอย่างมาก
ผมเห็นด้วยกับวัคซีน ผมเข้าไปบอกคนในทวิตเตอร์ตลอด
“ได้โปรดทำหน้าที่ของคุณ ไปฉีดวัคซีนซะ”
แน่นอนว่าผมไม่ได้พูดในแบบนั้น
“ไอ้พวกบ้า ไปฉีดวัคซีนซะ ไอ้บ้า”
“ไอ้พวกบ้า ไปฉีดวัคซีนซะ”
“ไปฉีดวัคซีนซะ ไอ้เห่ย ไปฉีดวัคซีน”
โอเคไหม นั่นข้อความผม
แต่เพราะทัศนคติที่เห็นด้วยกับวัคซีนของผม
หลายคนถามผมเรื่องวัคซีน ซึ่งก็ดี
แต่ผมยังได้คำถามโง่ๆ เกี่ยวกับวัคซีนเยอะด้วย
เวลาที่เราเป็นนักเรียนและอาจารย์จะบอกเรา
“ไม่มีคำถามไหนเป็นคำถามที่โง่”
ผิดครับ!
มีคำถามโง่ๆ อยู่เยอะเลย
และมันน่าโมโห โอเคไหม
นี่เป็นบทสนทนาจริงกับเพื่อนคนหนึ่ง
ทีนี้บอกผมทีนะ ว่าผมควรยิงตัวตายตอนไหน
วัคซีนเริ่มมีออกมา
ผมบอกว่า “พวก วัคซีนจะออกมาแล้ว นายจะฉีดใช่ไหม”
เขาบอกว่า “ไม่”
ผมว่า “ทำไม บ้านนายมีทั้งเด็กเล็ก พ่อแม่แก่ๆ
นายควรต้องปกป้องตัวเองและครอบครัว ไม่ใช่เหรอ
แล้วทำไมนายไม่ไปฉีดวัคซีน”
เขาว่า “เจสัน ก็เพราะว่าฉันกังวล
กับการเอาสารเคมีเข้าไปในร่าง
ไปปั่นจักรยานกันดีกว่า”
ใช่ ผมได้รับคำถามโง่ๆ เยอะเลย
อย่าง “เจสัน ฉันเป็นกังวลมาก
เรื่องความปลอดภัยของส่วนประกอบในวัคซีน
ฉันห่วงเรื่องความปลอดภัยของส่วนประกอบ ในวัคซีน”
ผมแบบ “นี่ นายเป็นคนมาเลเซียนะ
นายยังชอบไปกินร้านผัดซีอิ๊วมาเลเซีย
ข้างๆ ที่ทิ้งขยะ
ที่หนูตัวเบ้อเริ่ม
พวกมันกินแมว
ขนาดร้านยังชื่อผัดซีอิ๊วข้างขยะ
และผัดซีอิ๊วนี่ก็ผัดในกระทะ
ที่ไม่ได้ล้างมาหลายสิบปีแล้วจริงๆ
เพราะพวกเขาอยากรักษากลิ่นของกระทะไว้
พวกเขาเรียกว่า 'กลิ่นกระทะ'
หลักการคือยิ่งไม่ได้ล้างกระทะเท่าไร
ผัดซีอิ๊วก็ยิ่งมีรสชาติดีเท่านั้น
ต้องเก็บกลิ่นกระทะไว้
และผัดซีอิ๊วในกระทะที่ไม่เคยล้าง
โดยลุงที่สภาพเหมือนตัวเองก็ไม่ได้อาบน้ำ มาหลายสิบปี
ลุงนี่ก็มี 'กลิ่นกระทะ'
และผัดซีอิ๊วนี้ผัดในน้ำมันที่ใช้แล้ว
นายกินผัดซีอิ๊วข้างที่ทิ้งขยะ
ข้างหนู ข้างรถที่ขับผ่านไปมา
นายสูดควันระหว่างกินผัดซีอิ๊ว
แล้วยังกล้ามาถามฉัน
เรื่อง 'ความปลอดภัย ของส่วนประกอบในวัคซีน' อีกเหรอ
หุบปากแล้วไปฉีดวัคซีนเลย
วัคซีนไม่สามารถทำอะไร
ที่ผัดซีอิ๊วไม่เคยทำกับร่างกายนายได้”
แล้วก็มีวัคซีนอีกประเภทออกมา วัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอ
และเพราะเอ็มอาร์เอ็นเอฟังเหมือนดีเอ็นเอมาก ก็มีคำถามโง่ๆ โผล่มาอีก
“เจสัน แล้วถ้าวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอ เปลี่ยนดีเอ็นเอของฉันล่ะ
ถ้าวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอเปลี่ยนดีเอ็นเอ ให้ฉันกลายเป็นเกย์ล่ะ”
ครับ
นั่นคือส่วนหนึ่งของโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านวัคซีน
“แล้วถ้าเอ็มอาร์เอ็นเอ ทำให้ฉันกลายเป็นเกย์ล่ะ” ใช่
ถ้ามีแผนภาพเวนน์แสดงคนโง่ และพวกต่อต้านวัคซีน
จะมีวงกลมแค่วงเดียว
ใช่
“แล้วถ้าวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอ เปลี่ยนดีเอ็นเอฉันล่ะ”
ก่อนอื่นเลย มันเป็นไปไม่ได้ในทางชีววิทยา โอเคไหม
เพราะวัคซีนไม่ได้เข้าใกล้
ส่วนของเซลล์ที่มีดีเอ็นเอของคุณเลย
การมาห่วงว่าวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอ จะเปลี่ยนดีเอ็นเอของคุณ
เหมือนการห่วงว่าวันหนึ่ง
มาเลเซียจะมีนายกรัฐมนตรีหญิง
นั่นจะไม่เกิดขึ้น โอเคไหม เป็นไปไม่ได้ จริงไหมครับ
แต่คืออย่างนี้นะ เวลาคนพูดว่า “ถ้าวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอเปลี่ยนดีเอ็นเอล่ะ”
คำถามที่ไม่มีใครถามก็คือ
“แล้วดีเอ็นเอของคุณมีดีอะไร
ที่จะเปลี่ยนไม่ได้
คุณส่องกระจกบ้างไหม
คุณไม่ได้หน้าเหมือนเฮนรี คาวิลล์
คุณไม่ได้หน้าเหมือนสการ์เล็ตต์ โจแฮนส์สัน
คุณดูเห่ย!
คุณหัวล้าน เป็นสิว เป็นโรคปวดข้อ หอบ ภูมิแพ้
ดีเอ็นเอของคุณมันเห่ย!
เปลี่ยนดีเอ็นเอเถอะครับ”
และถ้ารู้ประวัติศาสตร์ คุณจะรู้ว่าการเคลื่อนไหว ต่อต้านวัคซีนนั้นเริ่มขึ้น
หลายปีก่อนที่โควิดจะมาอีก โอเคไหม
มันเริ่มตอนที่ไอ้โง่บางคน โดนการวิจัยที่ผิดพลาดหลอกเอา
ทำให้คิดว่าองค์ประกอบของวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์ ที่เรียกว่าธิโอเมอร์ซัล
ทำให้เด็กเป็นออธิสติกได้
และพวกเขาก่อความวุ่นวายจน ในที่สุดผู้ผลิตวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์
ก็เอาธิโอเมอร์ซัลออกถึงแม้มันจะไม่ได้ทำให้เกิด ออทิสติกเลยก็ตาม
เพราะไม่คุ้มที่จะไปสู้ในทางประชาสัมพันธ์ และความเห็นของผู้คน
หลายปีจากนั้น มีงานวิจัยหลายฉบับออกมา
แสดงให้เห็นว่าถ้าคุณเทียบธิโอเมอร์ซัลในวัคซีน
กับธิโอเมอร์ซัลในแอปเปิล
แอปเปิลมีธิโอเมอร์ซัล มากกว่าในวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์สิบเท่า
แต่ไม่มีใครบอกว่า “แอปเปิลทำให้เป็นออทิสติก”
ทีนี้ก็มาถึงประเด็นสำคัญที่ผมอยากพูดถึง
ซึ่งก็คือ ”ปริมาณทำให้เกิดความเป็นพิษ” โอเคนะครับ
เพราะนั่นเป็นทฤษฎีทางชีววิทยา
บางสิ่งที่อันตรายไม่จำเป็นต้องมาจาก คุณสมบัติของสิ่งนั้น
แต่อาจจะเป็นว่าคุณรับสิ่งนั้น เข้าไปเท่าไร จริงไหม
ปริมาณทำให้เกิดความเป็นพิษ
ตัวอย่างเช่น เราดื่มน้ำ ใช่ไหม
น้ำเป็นของดี น้ำสำคัญ
แต่ถ้าคุณดื่มน้ำมากเกินไป
คุณอาจเกิดภาวะน้ำเป็นพิษและตายได้
เพราะปริมาณทำให้เกิดความเป็นพิษ
คุณดื่มน้ำมากเกินไป น้ำจะกลายเป็นพิษทำให้คุณตาย
หรือถ้าจมน้ำ
น้ำเยอะเกินไป
ผมจะยกตัวอย่างจากเหตุการณ์จริงที่เจอ
ผมมีคุณลุงที่เคร่งในการทานวิตามินซีทุกวัน
ตลอดหลายสิบปีในชีวิตเขา ไม่มีอะไรผิดปกติ
เพราะเขาทานในปริมาณที่ระบุไว้ สำหรับผู้ใหญ่เป็นประจำ
ปริมาณทำให้เกิดความเป็นพิษ
ปริมาณของวิตามินซีไม่ทำให้เป็นพิษ ไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับเขา
แต่วันหนึ่ง น่าเศร้าที่ลุงผมตายเพราะ กินวิตามินซีมากเกินไป
เพราะมีรถบรรทุกขนส้มหลายตัน
ขับชนเขา
ได้วิตามินซีเยอะไป
ผมบอกเขาแล้วว่าอย่าปั่นจักรยาน
ถ้าเขาใส่สนับเข่าก็คงดี
พอมาถึงแยกนี้ ผมขอถาม ขอการยืนยันจากผู้ชมหน่อย โอเคไหมครับ
ช่วงสองปีที่เกิดการระบาดใหญ่และล็อกดาวน์
พวกคุณทุกคนชอบการระบาดใหญ่ไหมครับ
ไม่อยู่แล้ว ผมก็ไม่ได้ชอบการระบาดใหญ่
แต่ผมจะบอกให้ว่าทำไม
แต่ก่อนจะบอกว่าทำไม
ผมอยากบอกว่าผมโชคดีมาก ที่ทุกคนที่ผมรักและชื่นชอบ
ในช่วงสองปีของ การระบาดใหญ่ 99.9 เปอร์เซ็นต์ของพวกเขา
ไม่ได้เป็นโควิด
และอีก 0.1 เปอร์เซ็นต์ที่เป็นโควิด
เพราะพวกเขาได้วัคซีนแล้ว ด้วยความยินดีครับ
พวกเขาหายเร็วมาก
ดังนั้นในช่วงสองปีนั้น
ทุกคนที่ผมรักและใส่ใจ ไม่ได้เป็นโควิด
ผมโชคดีมาก
แต่มีบางคนที่อยู่ในชีวิตที่ผมเกลียด
และผมไม่ชอบการระบาดใหญ่
เพราะในช่วงการระบาดใหญ่ ไม่มีใครที่ผมเกลียดติดโควิดเลย
ผมเห็นได้ว่าบางคนตัดสินผมอยู่
โอเค ฟังนะ ผมคิดว่ามันปกติและโอเคมาก
ที่จะเกลียดใครบางคนในชีวิต
นั่นหมายถึงคุณใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
หมายถึงคุณใช้ชีวิตแบบมีผลตามมา โอเคไหม
ที่จริงถ้าคุณกล้าลุกขึ้นมาบอกว่า
“แต่เจสัน ฉันไม่เกลียดใครเลย ฉันรักทุกคน”
ผมสัญญาได้เลย เราทุกคนเกลียดคุณ
ดังนั้น ผมจะเล่าเรื่องให้ฟัง เป็นเรื่องจริง เกี่ยวกับคนจริงๆ
และเพราะผมไม่อยากโดนฟ้อง
มาตั้งชื่อเล่นให้คนนั้นแล้วกันนะครับ
เรียกเขาว่า หน้าเห่ย จอมห่วยแตก
คือนายหน้าเห่ย จอมห่วยแตกนี่เป็นโปรโมเตอร์ ของรายการตลก
ที่อยู่ในกัวลาลัมเปอร์ โอเคนะ
และในปีแรกๆ ของอาชีพผม เขาเอาเปรียบผม
ในทางการเงิน
ไม่ใช่เรื่อง…
ทางการเงินครับ
ไม่ใช่แบบนั้น
ในทางการเงิน ซึ่งแย่กว่าอีก ไม่ใช่ ไม่
เรื่องนี้เกิดในปี 2011 เมื่อ 11 ปีมาแล้ว
ผมยังใหม่มากในวงการตลก ใหม่ในธุรกิจบันเทิง
และนายหน้าเห่ย จอมห่วยแตก โปรโมเตอร์ตลกในกัวลาลัมเปอร์นี้
เขาได้รับโทรศัพท์จากโปรโมเตอร์ตลก ชาวซาบาห์
ให้ไปจัดแสดงในซาบาห์
และขอให้เขาจัดนักแสดงตลก
ให้บินไปแสดงที่ซาบาห์
ดังนั้น นายหน้าเห่ย จอมห่วยแตกเลยให้ พวกเรานักแสดงตลกสี่คน
บินไปแสดงที่ซาบาห์
และเขาสัญญาว่าจะให้คนละพันริงกิต
พันริงกิตก็ประมาณห้าดอลลาร์สิงคโปร์ครับ
เราสี่คนจึงบินไปซาบาห์ ไปทำงาน ทุกอย่างเป็นไปได้ดี
เราบินกลับมาบ้าน ได้ค่าจ้าง ทุกอย่างโอเค
ได้คนละหนึ่งพันริงกิต
หกเดือนต่อมาโปรโมเตอร์ชาวซาบาห์ หลุดปากบอกมาโดยบังเอิญ
ว่าเขาจ่ายเท่าไรให้นายหน้าเห่ย จอมห่วยแตก ให้พาเราไปสี่คน
โปรโมเตอร์ซาบาห์ จ่ายให้นายหน้าเห่ย จอมห่วยแตก
ไป 15,000 ริงกิต
และเขาจ่ายเราสี่พันริงกิต
เขาทำเงินได้ 11,000 ทั้งที่ผมได้พันเดียว
เขาได้คอมมิชชัน 1,100 เปอร์เซ็นต์
เยอะกว่าแม่ผมอีก
ตอนที่ได้ยิน ผมนี่แบบ
“ไอ้หมอนี่ชั่วมาก เขาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง”
แต่ผมยังใหม่ในวงการบันเทิง พูดอะไรก็ไม่ได้
ผมได้แต่กล้ำกลืนแล้วก้าวต่อไป ใช่ไหมครับ ทำอะไรไม่ได้เลย
“ครับ ขอบคุณสำหรับโอกาส หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีก”
เก็บไว้ข้างใน กล้ำกลืนอยู่ข้างใน กล้ำกลืนไว้
เก้าปีผ่านไป
แล้วก็เกิดเรื่องปี 2020 ไวรัสระบาดไปทั่วโลก
ผู้คนทุกข์ทรมาน ตายจากไวรัส ผมคิดว่า “โอกาสฉันมาถึงแล้ว
ได้โปรด เป็นโควิดทีเถอะ
ไอ้หน้าเห่ย จอมห่วยแตก เป็นโควิดทีเถอะ โอเคไหม”
คือผมไม่ได้อยากให้เขาเป็นโควิดตาย นั่นก็ไร้มนุษยธรรม
แค่ให้เป็นทุกข์บ้าง
แค่โควิดระดับสาม ผมขอแค่นั้น
มีไข้นิดหน่อย ไอนิดหน่อย หายใจไม่ออก
ต้องเข้าไปโดนเฝ้าตรวจในโรงพยาบาลรัฐ
ผมขอแค่นี้
โรงพยาบาลรัฐในมาเลเซีย เท่านั้นแหละครับ ที่ผมต้องการ
แต่เปล่าเลย ในช่วงการระบาดใหญ่ เขาไม่ได้เป็นโควิด
ที่จริงแล้วเขาแข็งแรงขึ้นด้วยซ้ำ
เขาเริ่มวิ่งจ็อกกิ้ง กินสลัด เลิกบุหรี่
ผมร้องว่า “บ้าเอ๊ย ทำไมกันวะ”
แล้วฟางเส้นสุดท้ายก็คือ
เขาโพสต์ลงโซเชียลมีเดียว่า “ผมลงทะเบียนฉีดวัคซีนแล้ว”
ผมเลยโทรหาเขา แล้วจู่ๆ ก็กลายเป็นพวกต่อต้านวัคซีน
“ไงเพื่อน อย่าไปฉีดวัคซีนนะเพื่อน อย่าไปฉีดวัคซีน
ใช่ มันจะทำให้คุณเป็นเกย์ได้เพื่อน อย่าหาทำ”
“หา คุณอยากสุขภาพดีเหรอ
ไปปั่นจักรยานสิ!”
“ใช่ ไปขี่จักรยานสิ บอกผมมาก็พอ ว่าคุณจะไปขี่ถนนไหน กี่โมง”
นั่นคนจริงนะครับ ยังมีชีวิตอยู่ คนจริง
ผมได้ออกทัวร์ไปทั่วโลก และ…
และผมอยากบอกว่านี่เป็นหนึ่งในค่ำคืน ที่ดีที่สุดในชีวิตผม
จริงๆ นะ นี่เป็นคืนหนึ่งที่ดีที่สุด ในอาชีพการเป็นนักแสดงตลกของผม
ตั้งแต่ผมเริ่มแสดงตลก
ผมก็ฝันอยากแสดงในโรงละครเอสพลานาด ในสิงคโปร์มาตลอด
ดังนั้น ขอบคุณมาก ที่ทำให้ความฝันของผมเป็นจริง ขอบคุณครับ
ผมจะไม่ลืมวันนี้เลย ขอบคุณครับ
และเมื่อไปแสดงตลกทั่วโลก ผมจะบอกคน
ว่านอกประเทศมาเลเซีย มีคนเป็นโรคกลัวอิสลาม
ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้าและแย่มาก และผมหวังว่าเรื่องจะดีขึ้น
แต่ในมาเลเซีย เรามีอีกด้านของเหรียญ
และผมจำเรื่องหนึ่งได้ มันเกิดขึ้นในช่วงการระบาดใหญ่
ที่เกิดขึ้นก็คือชายชาวมาเลเซียที่เป็นมุสลิม เดินเข้าไปในร้านอาหาร
เป็นร้านฮาลาลที่เจ้าของเป็นบริษัทจีน
และเขาก็สั่งบะหมี่ไก่
แล้วเขาก็ถ่ายคลิปบะหมี่ไก่ซึ่งเป็นไวรัล
เพราะไก่ในบะหมี่ไก่เป็นสีแดง
เขาเลยบอกว่า “เห็นเนื้อในบะหมี่ไก่นี่ไหม
เนื้อนี้เป็นสีแดง ดังนั้นนี่จะเป็นไก่ไม่ได้
ไก่ไม่สีแดง เนื้อหมูสีแดง
ดังนั้นนี่ไม่ใช่ไก่ นี่เป็นหมู
ไก่เป็นสีแดงไม่ได้
แสดงว่าร้านอาหารฮาลาลนี้เอาหมูมาให้ผมกิน
เนื้อสัตว์นี่เป็นสีแดง เนื้อไก่ต้องไม่แดง นี่เป็นหมูแน่ๆ
เพราะ… ทำไมไม่ใช่ไก่ เพราะไก่เป็นสีแดงไม่ได้”
ในขณะเดียวกัน เมนูเดียวกันของร้านอาหารเดียวกัน
ก็มีอาหารที่ชื่อว่า “อายัมมาซักเมระฮ์”
ซึ่งแปลว่า “ไก่สุกแดง”
และวิดีโอนี้ก็เป็นไวรัล เพราะด้านล่างบรรยายว่า
คนมาเลเซียเชื้อสายจีนไม่มีอะไรจะทำดีกว่านี้
นอกจากตื่นมาในตอนเช้า
แล้วก็แอบเอาหมูไปใส่ในจานคนอื่น
“ส่งหมูมา”
“ใส่หมูลงไปเลย ใช่”
และเจ้าหน้าที่ก็บุกร้านอาหารนั้น เพราะวิดีโอนั่นอย่างเดียว
และแน่นอน พอพวกเขาบุกเข้าไป
ก็ไม่มีอะตอมของหมูในร้านอาหารสักนิด
นั่นเป็นร้านฮาลาล
แต่ความเสียหายก็เกิดขึ้นแล้ว
คนมาเลเซียเชื้อสายจีนจำนวนมากไม่พอใจ
ดังนั้นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนเลยมอบหมาย ให้ผมเป็นโฆษก
ของเรื่องชาวจีนในมาเลเซีย
และนี่คือแถลงการณ์อย่างเป็นทางการของผม เกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น
คืออย่างนี้ครับ
ชาวจีนจะไม่ยอมทำหมูเสียของแบบนั้น
เรารักหมู
คุณไม่อยากกิน ไม่เป็นไร ยิ่งเหลือให้เรามากขึ้น
และจะพูดอะไรเกี่ยวกับคนจีนก็ได้
แต่ไม่มีคนจีนคนไหนในโลกที่จะยอม ขายหมูให้คุณในราคาเท่าไก่
เหตุผลที่ผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
ก็เพราะเหมือนจะมีความเข้าใจผิดแต่แรกเริ่ม
ว่าคนจีนชอบหมูแค่ไหน
เรารักหมูมาก
พระเจ้าองค์หนึ่งของเราเป็นหมู
เรารักหมูมาก เราเสพติดหมู
คุณจะบอกได้ยังไงว่ามีคนจีน ไม่ได้กินหมูมาสามวันแล้ว
จะบอกได้ยังไงครับ
เขาจะบอกคุณเอง
“เฮ่ยเพื่อน ฉันไม่ได้กินหมูเลยเพื่อน
ฉันต้องการหมู นายมีหมูไหมเพื่อน
เพื่อน ฉันยอมอมไอ้นั่นให้นาย แลกกับหมูชาชูนะเพื่อน
ฉันต้องการหมู”
และผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะว่า…
ผมบอกเพื่อนๆ ชาวมาเลเซีย เพื่อนๆ ชาวมาเลเซียที่เป็นมุสลิม
“เฮ่เพื่อน ถ้าคุณกินอะไรแล้วรู้สึกสงสัย และคิดว่าเป็นหมู
อย่าถ่ายวิดีโอให้เป็นไวรัล แล้วทำให้ตัวเองขายหน้าเลย
โทรหาเพื่อนชาวจีนก่อน
เราอยู่ที่นี่เพราะการนี้ไง
คุณโทรหา เรามา
ผมจะชิมอาหารนั้นให้
แล้วถ้าอาหารนั้นอร่อย
‘มีหมูหนึ่งชิ้น’
ถ้าอร่อยน้ำตาไหล ‘อย่ากิน’
ต่อให้ไม่มีหมูก็จะ ‘หมู’”
ผมเศร้าใจเวลาคิดถึงสถานการณ์ของมาเลเซีย
ทำให้ผมนึกถึงชายคนหนึ่งที่ผมเจอเมื่อหลายปีก่อน
ชายคนนี้ล้ำยุคมาก
เรื่องเกิดในปี 2009 นะครับ เมื่อ 13 ปีก่อน
เมื่อสิบสามปีก่อน ผมเป็นหมอจบใหม่ อยู่ที่รพ.ปีนังเจเนอรัล
และที่โรงพยาบาลนั้น หมอจบใหม่ทุกคน
เรามีส่วนร่วมในพฤติกรรมไม่ดี
ตอนกลางวัน หมอจบใหม่จะกินอาหาร กับเพื่อนที่เชื้อสายเดียวกัน
หมอชาวจีนก็กินกับหมอชาวจีน
หมออินเดียก็กินกับหมออินเดีย
หมอมาเลเซียก็กินกับหมอมาเลเซีย
เป็นนิสัยที่ไม่ดีเลย
หมออาวุโสของเรา เป็นจนท.การแพทย์อาวุโส เขาชื่อหมอยูซุฟ
เป็นชายที่ล้ำยุค
เขาพยายามกินอาหารกลางวันนอกกลุ่มเชื้อสาย
เขาจะกินอาหารกลางวันกับคนจีน มาเลเซีย และอินเดีย
เขาใจดีมาก เขาล้ำยุค
เขามาหาผมและบอกว่า
“เจสัน ผมอยากกินอาหารกลางวัน กับคุณและเพื่อนๆ”
และผมบอกว่า “ได้ครับ
เราไปมื้อเที่ยงกันที่ นาซิกันดาร์ เคเอฟซี แมคโดนัลด์ นันโดส์ หรือซีเคร็ตเรซิพี”
เขาบอกว่า “ไม่ เจสัน ผมอยากกิน อาหารกลางวัน
ในที่ที่ปกติคุณกับเพื่อนไป”
และผมก็บอกว่า “ไม่ได้
ปกติแล้วร้านที่พวกผมไปกินกลางวัน จะมีหมูเยอะไป
ในอากาศยังมีละอองหมูเลย
เราต้องใส่ชุดหมีและหน้ากากเข้าไปด้านใน คุณไปไม่ได้
มีหมูแขวนอยู่ คุณต้องเบือนหนี ดูไม่ได้”
แต่เขาก็บอกว่า “ไม่ เจสัน ไม่ต้องห่วง
ตราบใดที่คุณไม่สั่งแอลกอฮอล์ ไม่สั่งหมู
ไม่เป็นไร ผมกินกับคุณได้
มื้อกลางวันก็แค่มื้อกลางวัน
ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณและเพื่อนๆ”
เป็นคนดีมาก ล้ำยุคจริงๆ
ผมเลยบอกว่า “ได้ครับ”
ผมปรึกษากับเพื่อนๆ แล้วพาหมอยูซุฟ
ไปร้านอาหารจีนร้านโปรดของเราในปีนัง
นี่เป็นร้านอาหารแบบที่คุณจะสั่งอาหาร
แล้วคุณป้าก็เอามาเสิร์ฟให้ มีข้าวและกับข้าวต่างๆ
ผมจึงสั่งอาหาร และผมไม่สั่งหมู ไม่สั่งแอลกอฮอล์
ผมสั่งไก่ ผัก ไข่เจียว ข้าว
และอาหารจานเด็ดของร้าน ซึ่งก็คือปลาตัวโตทอด
ป้ารับออเดอร์แล้วก็เดินกลับไปข้างใน เอาอาหารมาเสิร์ฟพร้อมกัน
เรานั่งลงและตอนที่กำลังจะกิน
ในนาทีสุดท้าย ผมก็นึกได้ว่า
ว่าปลาทอดทอดด้วยมันหมู
ปลานี้จุ่มอยู่ในข้อห้ามของอิสลาม
ผมเลยรีบหันไปหาหมอยูซุฟ และเตือนเขาว่า “อย่ากินปลา”
แต่สายไป หมอยูซุฟจิ้มปลาไปแล้ว
เขากัดปลานั้น
ผมร้องว่า “เวรแล้ว”
“เจสัน ปลานี่อร่อยมาก” “ครับ ผมรู้”
และผมก็แตกตื่น ผมเริ่มเหงื่อแตก
แล้วเขาก็หยิบมันหมูขึ้นมา เป็นก้อนมันหมู
“เจสัน นี่อะไร”
ผมแตกตื่น “กระเทียมครับ”
“พระเจ้า นี่เข้ากับปลามากเลย”
เขากินปลาอย่างเพลิดเพลิน
คือผมเองก็ไม่ได้มีศาสนา ผมไม่เชื่อในพระเจ้า
แต่ยิ่งหมอยูซุฟกินปลาพร้อมกับหมู
ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังดิ่งลงนรก
“ทำไมร้อนจัง ร้อนเท้าเป็นบ้า”
เขากำลังกินปลา!
แล้วคุณป้าก็โผล่หน้าออกมาจากครัว
แกเห็นคนจีนสามคน และคนที่เห็นได้ชัดว่าเป็นมุสลิมอีกคน
กำลังกินหมูที่เป็นมันหมู
และหน้าป้าแกก็แบบ…
และผมก็แบบว่า…
หลังจากมื้อนั้นจบ เขาก็บอกว่า
“เจสัน ปลานี่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมา”
“ครับ ผมรู้”
“เราน่าจะมากินที่นี่ให้บ่อยกว่านี้นะ” “ไม่ เราจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว”
เป็นบาดแผลในใจของผมมาก
ทั้งจิตใจและสมองของผมเก็บความทรงจำนั้น ไว้ในส่วนลึกในใจ
เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น
ผ่านไปห้าปี
ห้าปีจากนั้น ผมไม่ได้เป็นหมอแล้ว ผมเดี่ยวไมโครโฟน
ผมเดินทางไปทำงานที่มาเลเซีย บางทีก็มีแสดงที่ปีนัง
และผมลงในโซเชียลมีเดียว่า “จะไปแสดงที่ปีนัง”
วันหนึ่ง จู่ๆ หมอยูซุฟก็ส่งข้อความหาผม
“ไง เจสัน ผมเห็นในโซเชียลมีเดีย ว่าคุณจะมาปีนัง
ผมยังอยู่ที่นี่ จำหมอยูซุฟได้ไหม”
“ครับ จำได้สิ”
“ไปทานอาหารกลางวันด้วยกันไหม”
ผมลืมไปเลย “ได้สิครับ”
หมอยูซุฟขับรถพาผมไปร้านอาหาร ผมคิดว่า “ทางมันคุ้นๆ แฮะ”
เราจอดหน้าร้านอาหาร “คุณพระช่วย ร้านนี้เอง”
ความทรงจำมันย้อนกลับมา
เหมือนเป็นทหารที่ผ่านศึกมา
เวรแล้ว! ผมเดินเข้าร้านอาหาร
และเห็นหลักฐานว่าห้าปีมานี้
หมอยูซุฟกลายเป็นเพื่อนกับป้าจีนคนนั้น
พวกเขาคุยกันเป็นภาษาฮกเกี้ยน อะไรต่อมิอะไร
และผมเห็นว่าบนโต๊ะ
มีปลาที่สั่งไว้ล่วงหน้า พร้อมทาน
เป็นบริการแบบวีไอพีมาก
ผมเห็นปลาตัวเดียวกันนั้นมองมาทางผม
ผมได้กลิ่นเลย เป็นปลาตัวเดียวกัน
มันจ้องตรงมาที่ตาผม ผมรู้สึกผิดมาก
ผมบอกว่า “หมอยูซุฟ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำ”
ผมขอตัวแล้วแอบเข้าไปในครัว เผชิญหน้ากับป้า
“ป้า ป้าให้เขากินปลาได้ไง ป้าก็รู้เขาเป็นมุสลิม ใช่ไหม แบบนี้ผิดนะ”
ป้าบอกว่า “ไม่ ไม่เป็นไร เขาโอเค”
“หมายความว่ายังไงเขาโอเค”
“เพราะเขามาที่นี่ทุกเดือน”
“ทุกเดือนเลยเหรอ เวรแล้ว”
“ตอนมาที่นี่ทุกเดือน
เขาจะส่งสัญญาณบอกป้าว่าไม่เป็นไร”
“สัญญาณอะไรครับ”
“ตอนสั่งเมนูนั้น เขาจะบอกว่า ‘ขอกระเทียมเพิ่ม’”
ป้านึกว่า “ขอกระเทียมเพิ่ม” เป็นสัญญาณ
เป็นรหัสลับว่าเขารู้ว่าเป็นหมู
แต่ผมบอกเขาว่าเป็นกระเทียม เขาไม่รู้
ดังนั้นห้าปีที่ผ่านมา
เขากินหมูไปโดยที่ไม่รู้ว่านั่นเป็นหมู
ผมเหงื่อแตก รีบวิ่งกลับมานั่งลง
หมอยูซุฟกำลังจะกิน ผมบอกว่า “โอเค ผมต้องหยุดเรื่องบ้านี่”
เขากำลังจะจิ้มปลา ผมจับข้อมือเขาไว้ และบอกว่า “หยุด!”
เป็นการจับที่แน่น แบบยิวยิตสู
“เจสัน เป็นอะไรของคุณ”
“หมอยูซุฟ คุณกินปลานี่ไม่ได้”
“ทำไมล่ะ เป็นอะไรของคุณ ผมหิวจะตายแล้ว”
“ผมมีเรื่องจะบอก สัญญานะว่าจะไม่โกรธ”
“โอเค มีอะไร”
“ปลานี้ทอดด้วยน้ำมันหมู
เป็นมันหมู
เห็นกระเทียมนี่ไหม
นี่ไม่ใช่กระเทียม
นี่เป็นมันหมู
ปลานี่ไม่ถูกหลักมุสลิม”
และปฏิกิริยาของหมอยูซุฟ เป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดเลย
ปฏิกิริยาของเขาคือ
“บอกผมทำไมเนี่ย”
“หมอยูซุฟ ปลานี่ผิดกฎศาสนา
คุณกินไม่ได้ เดี๋ยวตกนรก”
เขาบอกว่า “ไม่ เจสัน ถ้าไม่รู้ ผมก็ไม่ตกนรก”
ผมบอกว่า “แต่หมอยูซุฟครับ ผมมีส่วนร่วมกระทำผิดด้วย
ผมเป็นคนสั่งปลาให้คุณ ถ้าคุณกิน ผมก็ตกนรกสิ”
เขาบอกว่า “ไม่เป็นไรเจสัน ถ้าผมไม่รู้ คุณก็ตกนรกคนเดียว ไม่เป็นไร
ผมอยู่กินปลาที่นี่”
เรามองหน้ากัน
ผมมองหน้าเขา เขามองหน้าผม
แล้วเขาก็มองปลา
และบอกว่า
“ทีนี้ผมกินปลานี้ไม่ได้อีกแล้ว”
แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาหยิบส้อมขึ้นมา
จิ้มไปที่ปลา
และกัดปลาที่ปลายส้อม เขาบอกว่า
“ขอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน”
ผมบอกว่า “แน่ใจเหรอครับหมอยูซุฟ”
ทีนี้ พอผมจำเรื่องของหมอยูซุฟได้
ทำให้ผมนึกถึงสมัยที่มาเลเซีย ยังเรียบง่ายกว่านี้มาก
มีความตึงเครียดทางเชื้อชาติน้อยกว่านี้
และสิ่งที่หมอยูซุฟพูดต่อจากนั้น กลายเป็นหลักการชี้นำให้ผมเสมอมา
เมื่อต้องรับมือกับความตึงเครียดทางเชื้อชาติ และศาสนาในมาเลเซีย
ผมบอกว่า “แน่ใจเหรอครับหมอยูซุฟ”
หมอยูซุฟที่มีปลาอยู่ตรงส้อม
เขาบอกว่า “เจสัน ชีวิตมันสั้น
และผมก็ชักแก่”
ขอบคุณสิงคโปร์ พวกคุณเจ๋งมาก
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ
ราตรีสวัสดิ์
(แด่อาเรีย)