Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EHRENGARD: THE ART OF SEDUCTION
Huwag kang gumalaw, Kamahalan.
Mahirap paniwalaan na di mo kailangan ng pahinga.
Inayos mo na naman ang damit mo?
Kung oo, di ito sinasadya.
Huwag kang gagalaw.
May problema ba?
Pupugutan ka ng ulo ng aking asawa kapag nakita ka niya.
May impresyon ako na nais ng Grand Duke na mabihag ko... ang kagandahan mo.
Kaya naman, bawal ang maselan.
Ayos na.
Nagbago isip mo?
Mas mahalaga sa akin na manatali ang ulo ko sa aking katawan, Kamahalan.
Hinihiling ko sa iyo na maupo nang tuwid.
Ang tagal naman nito.
Tama.
- Matagal gawin ang tunay na larawan. - Oo, pansin ko nga.
Parang pang-aakit.
G. Cazotte.
Bb. Zimmermann.
G. Cazotte!
- Huli ka na sa upa. Kung di ka magbabayad... - Mahal kong Ginang...
Di ba't inalok kitang gawan ng larawan? Ang halaga nito ay...
Ayoko ng larawan ko. Ang gusto ko ay pera.
At malapit na. Maniwala ka sa akin. Parating na.
Ngiti. Napakaganda ng araw. Maayos ang lahat.
Mga Kamahalan, ikinararangal ko ang paanyaya.
Salamat sa pag-imbita sa akin.
Natutuwa ako. Tuwang-tuwa.
Salamat.
Mga Kamahalan, ikinalulugod at ikinararangal ko ang paanyaya. Salamat.
Ang pintor.
Nawa'y nasiyahan kayo sa aking ipininta, Kamahalan.
Isang pintor?
Maganda, hindi ba? Kamukha niya.
Subalit parang hindi.
Wala akong alam sa ganyan. Pero kung 'yan ang tingin mo.
Nakakaintriga. Sabi mo, "Parang hindi."
Naniniwala ako na ang sining ay higit pa sa pagkakatulad.
Parang tula na di laging naiintindihan, pero...
- Ano'ng sinasabi mo? - Paumanhin. Cazotte ang pangalan ko.
Ipininta ko ang larawang ito. Ako'y artesano, pintor, binata, atbp. At ikaw?
Pasensiya na.
Anak ko.
- Anak mo? - Oo.
G. Cazotte.
Mukha kang malungkot. Di ka nasisiyahan?
Sobra, Kamahalan.
Sino'ng tinitingnan mo?
Meron ba?
Oo, halata naman.
Sabihin mo sa akin ang kahit ano.
Hindi ako nagseselos. Kabaliktaran.
Masaya akong marinig ang pagsinta ng iba. I-detalye mo, pakiusap.
Ang totoo, may nakita akong... binibini.
- Saan? - Doon.
Tama, si Ehrengard.
- Ehrengard. - Oo, maganda siya.
Ang ama niya ay aide-de-camp ng biyenan ko.
- Medyo mahigpit na pamilya. - Sa wari ko nga, oo.
Nagustuhan niya ang larawan? Namangha ba siya sa talento mo?
Hindi, di masasabing gano'n.
Kawawa ka naman.
Pero wag kang magmukhang talunan.
Isang binata kamakailan ang nagsabi ang pang-aakit ay kailangan ng panahon.
Parang pagpipinta.
'Yon ang dahilan kung bakit kita inimbitahan ngayong gabi.
Bagong larawan?
Hindi, ang talento mo sa pang-aakit. Halika.
Naaalala mo ang anak ko?
- Guwapong binata, Kamahalan. - Tama.
Kailangan namin tulong mo.
- Talaga? - Oo.
- Alam mo ba ang Batas ng Pagmamana? - Hindi.
Naisip ko nga. Sabihin pa'y, di matatag ang posisyon namin sa trono.
Natatandaan mo na ang dating Grand Duke ay walang anak.
- Hindi, talagang... - Makinig ka na lang.
Totoo. Ang asawa ko ay hindi direktang inapo.
Nagkaroon ng agawan sa trono sa pagitan ng magpipinsan,
na kung saan nanalo ang asawa ko. Isa siya sa mga pinsan niya.
Si Konde Marbod at Kondesa Orsyla.
Hay.
Todo bantay sila sa akin.
Ang problema ay, malubha ang sakit ng Grand Duke.
- Walang magawa ang mga doktor. - Ikinalulungkot ko, Kamahalan.
Oo, nakakalungkot.
Ang anak ko ang magmamana ng trono,
pero hindi siya kasal, kaya di niya ito mamamana.
Siguro sa ibang sitwasyon, pero...
- Alanganin ang inyong posisyon. - Tama.
At paano ako makakatulong?
Tingnan mo anak ko.
Tingnan mo ang binatang prinsipe, at mga kababaihan sa paligid niya.
Bahagya niyang tingnan sila.
At di ngumingiti.
Pag-ibig, pagnanasa. Di siya interesado sa mga ito.
- Naiintindihan ko, Kamahalan, pero... - Pero ano?
Mabagal mahinog ang marangal na prutas.
Sinabi ko na sa 'yo, wala na kaming oras.
Kailangang makahanap si Prinsipe Lothar ng mapapangasawa,
kung hindi, ibibigay ang trono...
sa pinsan ng asawa ko.
Nakakalito man, pero 'yon ang mga patakaran.
- Para lang... Oo. - Ikaw, G. Cazotte. Ang gagawin mo...
Pukawin mo ang pagnanasa ng aking anak.
Ang maalab niyang pagnanasa.
- Ako? - Wala nang ibang makagagawa nito.
- Di ko alam kung kaya ko. - Siyempre kaya mo.
Sabihin mo kung magkano.
Hindi ito tungkol sa pera, Kamahalan.
Pero iginigiit kong gantimpalaan ka sa pagsisikap mo.
Kahit ano.
Gamitin mo imahinasyon mo.
- Si Ehrengard. - Si Ehrengard?
Nais kong ipinta ang larawan niya. Baka magawan mo ng paraan.
Buweno.
Gagawin ko makakaya ko.
- Pero sasabihin mo lahat ng detalye. - Siyempre, Kamahalan.
Sa 'yo na ang sukli.
Kukunin ng taga-palasyo ang natitira kong ari-arian.
Paumanhin, Kamahalan.
Cazotte ang pangalan ko. Isa akong pintor.
Kilala ko ang iyong ina, at namamasyal lang ako sa hardin.
Wala akong masamang pakay.
Pero nang makita kitang nakatayo dito, iniisip ko na...
Patawad, pero mukha kang malungkot habang nakatayo dito.
- Nais nila akong magpakasal. - Sino?
Ang aking ina at ama.
- Ng lahat. - Naku.
At... ayaw mo?
Hindi.
Sapagkat gusto mo ang iyong kalayaan. Siyempre.
Paano kung sabihin ko sa 'yo, Kamahalan, na ikaw,
ipagpaumanhin mo, siyempre... ay mali ang pagkakaunawa?
Ang naiisip mong bilangguan...
ay isa talagang pagpapalaya.
Hayaan mong ipakita ko sa iyo ang ilang iginuhit ko.
Buhay pag-ibig.
Oo. Oo, maganda ang isang 'yan.
Kita mo ang ritmo?
- Gusto mo 'yan? Sa 'yo na. Itago mo. - Oo.
Nakuha ko ang tiwala ng prinsipe.
Kamahalan, ipinagbabawal ng aking dangal na ihayag ng detalyado
ang mga sinabi ko sa kanya noong mga panahong 'yon.
Sapat nang sabihing napukaw ko imahinasyon niya sa abot ng kakayahan ko.
Bumigkas ako ng mga sipi mula sa "Decameron" at "Canterbury Tales",
nang tungkol sa tagagiling at sa babaeng taga-Bath.
Sa dakilang kagandahang makikita,
ng mga pinong talulot ng rosas, namamagang puso na lango sa dugo,
at sa pagsindi ng ikatlong kandila gamit ang sulo.
Iminungkahi ko na maglakbay siya.
Isang paglalakbay?
Sa kastilyo sa Leuchenstein.
Ipinipinta ko larawan ng pamilya. Nais kong isama ang prinsipe,
ipakilala sa mga anak nilang babae. Pero dapat may pahintulot mo.
Pero sinubukan na namin sa Leuchenstein. Sila'y nakakatakot at di kaakit-akit.
Hindi ang bunso.
- Si Ludmilla. - Pero bata lang siya.
Mabilis ang panahon. Mag-18 na siya sa susunod na linggo.
Talaga?
Kilala mo ang pamilya?
Ipininta ko noon ang mga larawan nila, oo.
Mukha lang ipininta mo?
Kamahalan, ano ang tingin mo sa akin?
Mas mabuting huwag kang masyadong umasa.
Wala akong inaasahan. Pero umaasa ako.
Kamahalan, iniisip ko baka puwede mo itong isuot.
Manamit na parang magsasaka?
Hindi. Bilang aking mag-aaral. Pero oo, balatkayo.
Kilalanin mo si Ludmilla bilang ordinaryong lalaki.
Ano siya? Siya ay tulad ng rosas
na ang mabangong halimuyak
ay inosenteng inaakit ang mga nagdaraan na pitasin ang bulaklak.
Pero wala pang nakakapitas nito.
Pumikit ka at buuin sa isip mo ang pinakamagandang babae.
Ang kamay niya ay banat at maputi.
Ang balakang.
Ang mga tuhod.
Ang bukung-bukong.
Ang malamyos niyang boses at banayad na hininga.
Handa ka na ba, Kamahalan?
Mabuti. Pumasok na tayo.
Kaya, Mga Kamahalan, tapos na tayo.
Gayunpaman, may kaunting pagtatama lang.
Prinsesa Ludmilla, kay bilis mong namukadkad.
Dalawang buwan simula nang huli akong nandito, ikaw ay nagbago.
Maaari ko bang hilingin na manatili ka saglit, ikaw lang,
upang magawa ang ilang karagdagan.
Ina, Ama, maaari po ba?
Ikinalulungkot kong hilingin sa inyo na lisanin ang silid, Mga Kamahalan.
Upang maipinta ko ang tunay niyang kagandahan,
kailangan niyang sandaling lumayo sa papel ng bunsong anak.
Halika.
- Ilapit mo ang kabalyete. - Sige po.
Ngayon, tingnan natin.
- Namumula ako. - Huwag.
- Wag mong papulahin mukha ko. - Pangako. Maghihinay-hinay kami sa pula.
Tumingala ka ng kaunti. Ganyan nga.
Binibini, alam mo bang napakasuwerte ko?
Hindi pa ako nagkaroon ng napakagaling na mag-aaral.
May talento siyang di ko pa nakita sa iba.
At pasensiya na...
hindi ba't guwapo siya?
- Oo, napakaguwapo niya. - Napakaguwapo.
Napakaguwapo at may magandang kaluluwa.
Nakakahanap siya ng kagandahan na di nakikita ng iba. Talento 'yon.
Ang pinakadiwa ng talento.
Napakahusay. Ang totoo, siya ang nakaisip na ayusin ang larawan mo.
- Hindi. - Oo.
"Minamaliit mo ang ganda niya.
May nakatago pa siyang higit na kagandahan," sabi niya.
- Di niya 'yan sinabi. - Sinabi niya.
At sang-ayon ako.
- Hindi. - Oo.
Pero sayang naman.
Sayang lang dahil sobrang mahiyain niya.
Pero katangian ito ng mga magagaling na artesano, di ba?
- Hindi ko alam. - Oo. Sinisiguro ko sa 'yo.
- Saan siya galing? - Saan siya galing?
Maharlika ang lahi niya.
Tulad mo.
Oras na para ipabatid ang tunay mong pagkatao, Kamahalan.
- Ako? - Hindi. Buweno.
Pakitiyak na hindi maaabala ang prinsesa.
At naglaho sila na tila dalawang mapaglarong tuta.
Hindi!
Halika.
Naglakad sila sa hardin ng kastilyo.
Isa kang henyo, G. Cazotte.
Ang pananabik ay nasa iyong anak kahit noon pa, pinukaw ko lang.
Malaking tulong ang ginawa mo para sa lahi namin.
Ikinalulugod ko ito ng lubos.
- Batid mo sana ito. - Oo.
Oo.
- Ano 'yan? - Ikinalulungkot kong biguin ka.
- Biguin? - Kinausap ko si Heneral Schreckenstein.
Di siya sang-ayon na ipininta mo ang larawan ng anak niya.
Masuwerte ka di ko binanggit pangalan mo. Medyo nagalit siya.
Ganoon ba.
- Naku, ikaw ba'y... - Hindi, Kamahalan. Hindi.
Masaya akong tumulong, pero di mo ako kailangang bayaran.
- Pero ang kasal. - Oo.
Ang kasal ng anak ko. Dapat mong tanggapin ang imbitasyon.
Tanggapin ninyo ang mga pinagpala at sagradong singsing na ito.
Magpalitan kayo, at hayaan silang maging simbolo ng hindi masisirang pangako
na ginawa ninyo sa isa't isa ngayon.
Ludmilla, sa ngalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo,
tinatanggap kita bilang asawa ko.
Lothar, sa ngalan ng Ama, ng Anak at ng Espiritu Santo,
tinatanggap kita bilang asawa ko.
Ang pagbubuklod na pinasok ninyo ngayon,
ay legal kong pinahihintulutan sa ngalan ng Ama, ng Anak at ng Espiritu Santo.
Amen.
Lahat kayo na natitipon ngayon
ay magiging saksi sa bisa ng banal na kasunduang ito.
Sinumang pinagbuklod ng Diyos, huwag paghiwalayin ng tao.
Confirma hoc deus quod opratus es in nobis.
Amen.
At... huminto!
G. Cazotte, mag-impake ka at sumama sa amin.
Iyong Kamahalan.
- O, nandiyan ka na. - May problema ba?
May tagapagmana na.
- Magalak ka. - Hindi, hindi talaga.
- Hindi? - Hindi.
Nakatakda itong lumabas sa huling bahagi ng Mayo.
- Siyanga? - Oo.
- Sa loob ng apat na buwan. - Oo, siguro, oo.
Apat na buwan, hindi siyam.
Tumatawa ka?
- Isa itong iskandalo. - Oo, Kamahalan. Paumanhin.
Ang Diyos, ang Panginoon, na dakilang pintor,
ay nagpipinta ng Kanyang mga larawan para pahalagahan mula sa malayo.
Sa loob ng 150 taon, ang suliranin mo ngayon ay lalabas na isang imahe,
na binubuo para sa kagalakan ng madla. Napakalapit mo na...
Tantanan mo ako.
Paumanhin. Sinasabi ko lang
na walang sinuman sa mga nasasakupan mo ang hindi masisiyahan
pag nabalitaan ang bagay na ikinaiinis mo. Gusto ng lahat ang mga nagmamahalan.
Nasabi ko na, mahirap panatilihin ang Babenhausen sa aming mga kamay.
- Dahil sa pinsan... - Marbod.
Ang imoralidad ay isang hatol ng kamatayan para sa amin.
Mawawalan ng mana si Prinsipe Lothar
pag lumabas na ang bata ay nabuo bago ang kasal.
- Ano'ng gagawin mo? - Ewan ko.
Ang anak mo at ang asawa niya ay dapat ilayo.
Malayo sa mata ng publiko.
Magtago?
Oo. Posible iyon.
- Oo, pero bakit? - Para di malaman ng mga tao.
Hindi malaman?
Oo, ipinaliwanag ko sa iyo na isang uri ng bokasyon ang pang-aakit.
Oo.
Posibleng akitin ang masa sa parehong paraan.
Alam mo ba na marami kang sinasabi pero kaunti lang ang may saysay?
Sa isang banda, may pananagutan ako.
Hiniling mong buksan ko ang mga mata ng anak mo sa alindog ng mga babae.
Mga mata niya, wala nang iba.
Pero, Kamahalan, tinutulungan tayo ng kapalaran.
Hindi tayo dapat sumuko.
May alam akong paraan para malutas ito.
Una, dapat abisuhan ninyo ng Grand Duke ang mga mamamayan.
Mga minamahal na mamamayan ng Babenhausen.
Dapat ianunsiyo na ang petsa ng masayang kaganapan ay sasapit sa...
...sa buwan ng Setyembre.
Ipahayag mo rin na si Prinsesa Ludmilla, sa payo ng doktor ng palasyo,
ay mananatili sa kama nang maraming buwan.
Mamumuhay siya nang may lubos na katahimikan.
Lubos na katahimikan? Pero saan?
Ako na ang bahalang maghanap ng lugar na malayo at tahimik hangga't maaari.
Malayo sa mundo.
Nang maisaayos na ang lahat.
- Ikaw na rin sa dekorasyon? - Oo.
Mahalaga na walang makakakita kay Prinsesa Ludmilla
hanggang anim na buwan matapos isilang ang bata.
Sasamahan ko sila sa panahong itatagal. Upang masiguro lahat ay ayon sa plano.
- Kaya mo ba ito? - Oo.
- Ay. - O, hindi ka na sigurado.
Hindi, Kamahalan. Napagtanto ko lang
kakailanganin ng prinsesa ng isang espesyal na dama.
Hindi lang isa sa mga karaniwang tsismosa ng palasyo, kundi
isang maingat na pinili.
- Isang mapagkakatiwalaan. - Siyempre.
Mula sa magandang angkan, may pinag-aralan at hitsura
na magbibigay katwiran sa pagpili sa kanya.
- Sang-ayon ka ba? - Oo naman.
Isa pa, dalaga at mabait,
na sa panahon ng kanyang pag-iisa, nanaisin ng prinsesa ng kasamang
kaedad niya at kaugali.
Saan tayo makakahanap ng magandang dalaga sa mataas na lipunan
na may malawak na pag-iisip at pusong tapat...
Ayan ka na naman. Puro salita...
Patawad. Ibig ko lang...
May kilala kang ganyang dalaga, Kamahalan?
May naiisip ka ba?
- Si Ehrengard. - Diyos ko. Oo nga.
- Napakasama mo, G. Cazotte. - Ano'ng ibig mong sabihin, Kamahalan?
Balak mo siyang akitin.
Hindi.
Tama ka.
Totoo 'yan.
Utang ko sa 'yo ang katotohanan. Bilang isa sa iilang taong nakilala ko
na nakakaunawa sa artesano.
Seryoso.
Paumanhin, puwede ko bang iparinig sa 'yo mga saloobin ko?
Oo.
Nakikita ko siya.
Isang dalagang nakasuot ng puting sutana, anak ng mga mandirigma,
kung saan ang sining, ang artesano, sa kanya'y di kailanman umiral.
At ito ang dahilan kung bakit, tulad ni Michelangelo, napabulalas ako,
"Sa loob ng bloke ng marmol, nakatago ang pinakamalaking tagumpay ko."
Isantabi si Michelangelo, bloke ng marmol, mandirigma sa puting sutana,
Lutheran ang mga Schreckenstein.
Isang napakahigpit na lahi, sabi ko nga. Talagang mga Puritano.
Pamilya ng militar.
Hindi ka makakalapit sa kanya.
Siguro nga.
Napaka-ambisyoso mo ngayon.
Marahil nga.
Pero sigurado ako.
Kung gayon, magpustahan tayo.
Isang pustahan?
Hindi susuko si Ehrengard sa 'yo.
At kung magtagumpay ako?
Pag nagtagumpay ka, bibigyan kita ng habambuhay na trabaho sa palasyo.
At saka, bibigyan kita ng tahanan saanmang lugar na piliin mo.
Maaari kang pumunta roon, hanggang gusto mo.
At kung matalo?
Muli mong ipipinta ang larawan ko.
At sa pagkakataong ito, di mo na ako tatanggihan.
Sige.
Naaalala namin ng Grand Duke ang tapat mong paglilingkod sa kanyang ama.
Naging rurok 'yon ng maaga kong karera.
Ang kasalukuyang sitwasyon ay di mo dapat isiwalat sa iba.
Kahit sa Grand Duke.
Mangyaring sabihin, paano mo nasuri ang mga katangian ng aking anak?
Sa totoo lang, Heneral, ang karangalang ito ay para sa aking matalik na kaibigan.
Si G. Cazotte.
Nakita ko...
na narito ang isang...
batang Valkyrie.
Pinalaki ayon sa mahigpit na asal militar.
Ang tanging dalaga sa mahabang hanay ng mga mandirigma.
Isang halos hindi kapani-paniwala, angkop na batang anghel
na may nag-aalab na espada para bantayan ang paraiso ng magkasintahan.
Nadala lang ako. Kahanga-hanga ang lakas ni Ehrengard.
At nakikita ko kung saan ito nagmula.
Tama na ang kalokohan.
Gayon pa man...
wala pang Schreckenstein ang tumanggi sa kanilang Duke.
Lubos na nagpapasalamat ang buong pamilya namin.
Ehrengard. Mag-impake ka na.
Sige po, Ama.
- May isang bagay lang. - Ano?
Puwede magpaalam kay Kurt?
Kurt?
Ang aking kasintahan, Kamahalan.
Oo, maaari kang magpaalam sa kasintahan mo.
Salamat muli, Ehrengard.
Karangalan kong pagsilbihan ang aking bansa.
Mabait kang bata. Sang-ayon ka, G. Cazotte?
- Oo. Oo naman. - Oo.
Mahimbing na pagtulog, Ehrengard.
Mahimbing na pagtulog, Kamahalan.
Oo, matulog ka nang mahimbing, Ehrengard.
Magandang gabi.
Napakayabang na impostor.
- Nakahanap na ako ng malayong lugar. - Siyanga?
Sa Rosenbad.
- Rosenbad? - Oo.
- Ilang henerasyon na itong bakante. - Kaya nga.
Maligayang pagdating.
Ang manggagamot, si Propesor Putziger.
Mananatili siya rito para bantayan ang kalusugan ng prinsesa.
Ang sota, si G. Podolski.
At siyempre ang ating kilalang punong dama, Kondesa Poggendorf.
Siya ang aking pinakatapat na dama.
At si Ehrengard.
Kilala mo na siya.
Palarin ka nawa.
Punasan ang salamin kapag may oras ka.
Sa unahang bulwagan. Panatilihing nakasara ang mga pinto para maiwasan ang hamog.
- G. Cazotte? - Ano?
- Puwedeng magtanong? - Oo naman.
Ikaw ba'y isang tagapaglingkod ng palasyo?
Hindi. Sining lang pinaglilingkuran ko. Pintor ako.
Ang bulwagan.
- G. Cazotte. - Oo.
Naaalala ko kung saan kita unang nakita.
- Siyanga? - Sa sayawan.
Nakatayo ka sa tabi ng iginuhit mong larawan ng Grand Duchess.
Hindi ko naaalala.
Magaling akong maka-alala ng mga mukha, pero hindi ang sa iyo noong gabing iyon.
Hindi ko sinasadyang saktan ka. Pero...
Saktan ako?
Gawin mo ang gusto mo.
Kumaway tayo. Kaway!
At ngumiti.
Parang itong panaginip.
Natutuwa akong marinig 'yan.
Sinubukan kong gumawa ng lugar
kung saan walang magawa ang Prinsesa kundi magdala ng kupido sa mundong ito.
- Para sa akin ba 'yan? - Oo, sa 'yo.
- Salamat. - Walang anuman.
Cazotte.
Iyong Kamahalan.
Ang aming maliit na palasyo ay naging romantikong kapaligiran.
At tungkol sa relasyon ni Prinsesa Ludmilla sa kanyang dama,
ang prinsesa, puno ng tamis ng buhay, parang bubuyog...
...parang bubuyog na patungo sa pugad...
...ay parang kapatid ang turing sa kanya.
- Totoo ba na sundalo ang kasintahan mo? - Totoo.
Natatakot ka marahil. Paano kung ipadala siya sa digmaan?
Gawain 'yan ng mga sundalo.
Tinuruan ko siya ng eskrima. Kami ng pamilya ko ay bihasa dito.
Bilang kapalit, tinuruan niya akong magpaputok ng baril.
Oo. Maraming beses.
Gusto mo ng anak?
Tungkol sa pustahan natin, dapat kong sabihin sa iyo nang buong katapatan
na mabagal ang pag-usad nito at kakaunti ang pagkilos.
G. Cazotte.
Aba, Ehrengard.
Ang aga mo.
Oo. Karaniwan nang maaga ako.
Mangangabayo ka?
- Patawad? - Mangangabayo ka ba?
Samahan mo ako?
- Pero kung nais mong mapag-isa... - Hindi.
Hindi. Hindi, ayos lang...
Tingin ko ay ayos lang naman.
Pag-isipan ko lang.
Sige, bakit hindi?
- Magandang umaga, G. Podolski. - Maganda pong umaga.
- Puwede mo bang ihanda kabayo ko? - Kabayo mo?
- Ang kaparehong kabayo kahapon. - Gaya kahapon?
Kahit anong kabayo.
Opo, ginoo.
- Sasama ka ba? - Mauna ka na. Hahabol ako.
Napapagod ka na. Ayos ka lang ba?
Tingnan mo.
Ang Alpenglow.
Ang bihirang interaksiyon ng liwanag sa kapaligiran.
Alpenglow?
Oo.
Alpenglow.
Nawawala na siya.
Oo. Siyempre.
Naihayag na nito ang kaloob-looban nito at maaari nang maglaho. Boom!
Isang maaliwalas na araw ang susunod. Isang himala.
Hindi!
Sa tingin mo, posible bang dalhin dito ang sarili kong kabayo?
Kabayo mo?
Napakabait ng mga kabayong ito.
Oo. Totoo 'yan. At ang sa iyo ay hindi?
Ang pangalan niya ay Wohtan. Ako lang ang nakakasakay sa kanya.
Naiisip ko nga.
G. Cazotte.
G. Podolski. Ano'ng problema?
May parating.
- Itaboy mo sila. - Di ko kaya. Pinsan siya ng Grand Duke.
Bibisitahin namin ang prinsesa. Pinsan ako ng Grand Duke.
Naman. Mabuti 'yan. Pero paumanhin, may sakit ang prinsesa.
Sandali lang kami. May mga regalo kami para sa kanya.
Bumalik na lang kayo sa ibang araw.
- Ibigay ninyo sa akin. - Masarap na choriso.
Dahil sa kalagayan ng prinsesa, di siya makakatanggap ng bisita.
Itinataboy mo ba ako?
- Mensahero lang ako. - Iginigiit ko.
- Makinig ka... - Di mo ba ako kilala?
- Ako ay... - Tumabi ka!
Marbod.
Isa itong sorpresa.
Nasa paligid kami. At... May dala kaming regalo para sa prinsesa.
Titiyakin kong matatanggap niya. May sakit siya.
Sandali lang kami.
Nakakahawa ito. Nakabukod siya.
- Pero... - Paalam.
Lothar. Mahal na Lothar. Isang maikling pagbisita lang.
- Nakita mo kasinungalingan niya? - Oo naman.
At ang impostor. Nakita mo basahan niya? Matanong ko lang, pero karnabal ba ito?
Dapat nasa malapit lang tayo.
Nagdala kami ng mga regalo para sa mga taga-kastilyo. Pero bawal ang mga bisita.
May kakilala ka bang tagasilbi sa magandang kastilyo?
- Di ako nakikialam sa iba. - Sandali.
Baka puwede mong pag-isipang mabuti ang paninindigan mo?
Babalik kami sa Babenhausen mamayang gabi. Alam mo na saan kami hahanapin.
Iyong Kamahalan.
Isang buwan na ang lumipas at malapit na ang kapanganakan.
Alam ko na, dahil sa uri ng sitwasyon, di mo kami maaaring bisitahin,
kaya hayaan mong magpasa ako ng ilang balita mula rito.
Sisimulan ko sa pagbibigay sa 'yo ng masayang balita.
Isang suwerte ang nangyari.
Hindi ako makatulog at nagpasya akong maglakad-lakad sa kakahuyan.
Dito ko siya nakita.
At agad kong napagtanto...
na binigyan ako ng mga diyos ng kakaibang paksa.
Tama ang naging pagtatasa ko sa kanyang kagandahan.
Pero may iba pa.
Ang kabutihang-loob ng mga diyos ay talagang walang kapantay.
Kamahalan, wag mo sanang isipin na ito'y tahasan o ako'y namboboso.
May di ma-ilarawang kagandahan ito.
Ang liwanag, ang lawa ng kagubatan, ang babae sa tubig,
ang mahiwagang tanawin na ito,
lahat ay nagsusumamong mabigyang-buhay sa sining.
At ang obra na ito na iniutos sa akin na ipinta...
"Diwatang Naliligo sa Lawa ng Kagubatan."
O ang "Diana's Bath", ay magiging kahanga-hanga,
kaluwalhatian, ang pinakamahalagang sandali ng karera ko bilang pintor.
Sa anong paraan siya mapapasaakin maliban sa pagkuha,
pagpapatibay at pag-aayos sa kambas ko ng bawat linya at kulay ng katawan niya,
upang walang sinuman sa mundo ang makapaghihiwalay sa aming dalawa?
Pasensiya ang kailangan ng obrang ito.
Kaya maghihintay ako.
Di ko hinahawakan ang buhok niya o hinahaplos ang kamay niya.
Sa halip, nilalapitan ko siya sa ibang paraan.
Wohtan. Hi.
Hi.
At lumipas ang mga araw, Kamahalan, na may maliliit at maingat na hakbang.
...para sa puso ko.
- Ehrengard. - Hi.
- Salamat sa liham mo. - Nangulila ako...
- Di tayo puwedeng magkita nang ganito. - Pero bakit hindi?
Hindi ko masasabi.
Tatlong buwan akong madedestino dito.
Siguro balang araw masasabi ko sa 'yo ang lahat.
Paalam, kaibigan.
Ehrengard! Pumutok na ang panubigan.
Hindi pa.
G. Podolski, ipatawag ang Grand Duchess.
- Nasaan ang bata? - Kamahalan.
Una, nanginig sa takot ang kastilyo,
pero nang marinig ang unang iyak mula sa silid ng prinsesa,
buong kabahayan ay nabago.
G. Cazotte. Umamin ka.
Malusog siya?
Siya ang pinakamagandang batang nasilayan sa Babenhausen.
- Nandiyan ka pala. Patingin ako. - Halika.
- Patingin.
- Ang ganda niya, di ba? - Patingin ako.
Binabati kita.
Kamukha ko siya. Kamukha niya si Lola.
Hindi ba't siya ang pinakamagandang nilalang na nakita mo?
Kahit ako, Kamahalan, na hindi sanay sa pagiging sentimental,
ay masasabi kong namangha sa kariktan ng bata.
At si Ehrengard. Kumusta ka na sa kanya?
Sa unang pagkakataon, wala siyang kamalay-malay,
na umiibig na.
Kaagad?
Hindi sa akin, Kamahalan. Sa iyong apo.
- Ay! - Oo.
- Naku naman.
Nawalan na siya ng interes sa iyo, G. Cazotte?
Hindi. Sa kabaligtaran. Ganap na natutupad nito ang layunin ko.
Ang umibig sa diyos ng pag-ibig mismo,
sa isang taong kasing husay at sigla niya,
ay unang hakbang sa daan tungo sa ganap na pagsuko, Kamahalan.
Pakiramdam ko desperado ka na.
Ang pigura ni Cupid.
Ang sagisag ng pag-ibig. Pinakamapanganib na manika. Maniwala ka.
Mama.
- Handa na ang karwahe. - Oo.
Aalis ka kaagad?
Bantay-sarado ako ng mga Marbod.
Walang sinuman sa labas ng kastilyong ito ang puwedeng makakita sa bata.
- Naiintindihan mo? - Siyempre.
- At ikaw, Lothar? - Oo naman, Ina.
Panghuli. Nakahanap na kami ng tagapag-alaga.
Ang pangalan niya ay Lisbeth. Tagarito siya. Ipapasundo namin siya.
- Maaasahan siya? - Oo. Nagtanong kami.
Lisbeth, umuwi ka minsan. Paano ko aalagaan ang sarili ko?
- Ibinilin kita sa kapitbahay. - Bakit kailangan mong tumira doon?
- Maaari kang umuwi paminsan-minsan... - Bitawan mo ang pinto.
- Lisbeth. - Tayo na!
Lisbeth? Puwede...
Lisbeth. Lisbeth!
Lisbeth!
- Tayo na? - Oo.
- Natagalan ka. - Pasensiya na.
Nagtanong na ako, pero walang balita. Tahimik lang sa Rosenbad.
Bakit mo kami ipinasundo?
May mga bagong kaganapan.
- Alak? - Sige.
Subalit, pawang mamahalin na lang ang natitira ko.
Sana ay sulit 'yan.
- May bagong tauhan sa kastilyo. - Sino?
Isang babae.
- At ano pa? - Isang babaeng may mga anak.
Paano mo nalaman?
Nakikita mo siya? Siya ang asawa.
Gabi-gabi siyang tumatangis dito.
Kausapin mo siya.
Patawarin mo kami.
Ano'ng masasabi mo sa Rosenbad?
Malaking kasinungalingan ang lahat.
At ngayon wala na akong asawa.
Magtatrabaho siya sa kastilyo bilang tagasilbi ng prinsesa.
Tagasilbi siya sa isang sutil na binibini, at bawal ko siyang kausapin.
Subalit...
gayunpaman...
Hindi, nangako akong walang sasabihin.
Ginoo.
Pinsan ko ang Grand Duke.
Sa ngalan ng dukado, inuutusan kitang sabihin ang alam mo.
Mayroong...
Mayroon ng sanggol sa kastilyo.
Sabi ko na.
Sulatan natin ang pinsan mo at sabihin na gusto natin silang makita.
Nangungulila ako sa kanya. Matutulungan mo ba ako?
May ipapagawa ako sa 'yo.
Kung makukuha mo ang sanggol, mababawi mo ang Lisbeth mo.
- Kukunin ko? - Oo.
At bilang pasasalamat sa kabayanihan mo,
sisiguraduhin ko na magkakaroon ka ng mataas na posisyon sa palasyo
kapag kami ng asawa ko ay naupo sa trono.
Hindi ba't ikasisiya at ikararangal iyon ng Lisbeth mo?
Mabuti.
Ito ang kailangan mong gawin.
G. Cazotte.
- Ehrengard. - Ang aga mong nagising.
Oo.
Tama.
Oo, kagabi ang pinakamaikling gabi ng taon.
Talaga?
- Hindi ko alam. - Oo. Totoo.
At sa labas ako nagpapalipas ng gabi kapag ganoon.
Sa labas? Bakit naman?
Isa itong uri ng seremonya.
- Seremonya? - Oo.
Anong klase?
Nagpipinta ako... Kinukunan ang kalikasan
sa pinakamarupok na sandali nito.
- Marupok? - Sa pinakamayabong nito.
Bago ito muling unti-unting sumuko sa dilim.
Parang ang lungkot.
- Hindi. Nasisiyahan ako. - Maaari ko bang makita?
- Ang larawan? - Oo.
- Mas gusto kong hindi. - Sigurado akong maganda 'yan.
- Hindi. Karaniwan lamang ito. - Karaniwan? Duda ako.
Oo, mga bulaklak lamang ito na may magagandang talulot,
kulitis sa malalagong dahon nito, ang banayad na tubig ng lawa ng kagubatan.
- Romantikong kalokohan lang. - Lawa ng kagubatan?
- Ano? - Naipinta mo ang lawa ng kagubatan?
Nabanggit ko ba ay lawa? Hindi.
- Sinasabi ko lang nasa isip ko. - Patingin.
- Hindi. Sinasabi ko lang nasa isip ko. - Oo.
- Ang kamay ko. - Oo.
G. Cazotte!
G. Cazotte.
Nandito ang Grand Duchess. Ipinatatawag ka.
Paumanhin.
Ipinipilit nilang bumisita.
- Sino ang mapilit, Kamahalan? - Ang mga Marbod.
- Di ba puwedeng tumanggi? - Hindi. Imposible. Kapamilya sila.
Siniguro ko di sila makakapasok sa Rosenbad, at maririnig ang bata.
- Magpi-piknik tayo. - Kailan?
Ngayong Linggo.
- Ngayong Linggo? - Oo. Wala nang ibang paraan.
Kailangang itago ang bata.
- At tiyaking si Ludmilla ay... - Anim na buwang buntis. Malaking babae.
Sasamahan dito ni Lisbeth ang bata,
at dapat maingat na turuan ang iba.
Oo naman. Ako na ang bahala, Kamahalan.
Sige, G. Cazotte.
Maupo ka.
- Buweno. - Oo.
At si Ehrengard?
Alam mo naman na ipinipinta ko siya tuwing umaga.
At kahit na hindi niya alam ang presensiya ko,
pakiramdam ko ay nagkaroon na kami ng koneksiyon.
Alam ko ang iniisip mo, Kamahalan.
- Alam mo? - Oo, siyempre.
Bakit di na lang akitin ng lokong iyon
ang babaeng ito sa makalumang paraan at ipahinga ang isip niya?
- Tama ba ako? - Parang ganoon.
Pero ang lokong 'yon ay...
...isang artesano.
Sa sandaling ito ay okupado at lasing sa paglikha ng isang obra maestra.
Pinipilit kong makuha ang buong pagsuko
nang walang anumang pisikal na paghawak.
Oo't kaya kong akitin ang babae sa makalumang paraan, at mas madali ito.
Akitin siya sa espesyal na sandali, habang balisa, mapusok ang kaluluwa niya.
Pero, Kamahalan, pakiramdam ko mawawalan ng halaga ito para sa akin.
Mukhang napagtanto mo
na di ka mananalo sa pustahan natin, at nais mong baguhin ang mga kondisyon.
Hindi naman. Balak ko pa rin siyang akitin, Kamahalan.
Mangyayari ito. Pero ang pagkakaiba, siya lang ang makakaalam.
Para sa iba, uupo pa rin si Ehrengard sa kanyang munting pedestal,
isang birhen, pero ang mga kaluluwa namin ay magkakaugnay magpakailanman.
At iyon ay isang tunay na pang-aakit.
At paano natin malalaman na naakit na ang babae...
- Paano malalaman ang panalo sa pustahan? - Mismo.
Ipapakita ko sa kanya ang ipininta kong larawan niya,
at sa sandaling iyon, mahihimatay siya.
Siya'y magiging rosas na bumabagsak ang bawat talulot
sa isang bugso ng hangin at nagiging hubad, Kamahalan.
Kapag ang tao'y sumuko sa pagnanasa, katawan ang susunod.
Kapag nakita niya ang larawan, mahihimatay siya.
Mahihimatay siya? Ang ating Ehrengard?
Sa harap ng lahat, at iyon ang magiging patunay ng ganap na pang-aakit.
Tinatanggap ko ang mga bagong tuntunin ng ating pustahan.
Ihahanda ko ba ang kabayo mo, Binibining Ehrengard?
Lisbeth!
Ano'ng nangyayari dito?
Ginoo, sandali lang. Bakit ka gumagala nang sumisigaw?
Binantaan niya ako. Nilito niya ako.
Ngayon ay nakagawa ako ng malaking pagkakamali.
Nangako...
Nangako siya na mababawi ko ang Lisbeth ko kung tutulungan ko siya.
Lisbeth mo?
Ang...
Ang Lisbeth ko ay kinuha sa akin.
- Kinuha mula sa 'yo si Lisbeth? - At ngayon...
ay nakagawa ako ng malaking pagkakamali.
Ano'ng pagkakamali ang sinasabi mo?
Nagsinungaling ang mabubuting tao sa Rosenbad tungkol sa bata.
Naloko ako.
Pero...
Ngayon ay kailangan kong tumulong.
Sa paanong paraan ka makakatulong?
Bukas...
ay nanakawin ko ang bata at ipapakita sa kanila.
Sa alas dos, kailangan kong pumunta sa may kakahuyan.
Iniisip ko ngayon kung ito ba ang tamang gawin.
Kailangan ko munang makausap ang Lisbeth ko.
Hindi ako mapapatawad ni Lisbeth pagkatapos.
Makinig ka.
Nakikinig ka ba?
Ituloy mo ang plano.
Naiintindihan mo ba?
Ano?
Ituloy mo ang plano.
At wag idadamay si Lisbeth.
Magiging maayos ang lahat.
Sige na!
Saan ka galing?
- Hinahanap ka ng lahat. - Narito ako.
Magsisimula na ang piknik.
Nakahanda na ang lahat. Lahat.
- Talaga? - Oo.
Namumutla ka. Nadidismaya ka ba?
Hindi. Ayos lang ang lahat.
- At ang kubyertos? - Sa baba.
Kailangan pa ng upuan.
Cazotte?
Ehrengard.
Paumanhin kung wala ako sa lawa ngayon.
Sa lawa?
Simula't sapol ay batid kong naroon ka.
At wala lang ako ngayon dahil kailangan ako dito.
Gusto kong...
tapusin mo ang pagpipinta.
Pero iniisip ko...
na gawin natin ito sa silid mo.
Baka kailangan mong maging mas malapit.
Harap-harapan.
Oo.
Siyempre. Oo.
Oo. Oo naman.
- Nakikinita mo ba 'yon? - Oo.
Pumikit ka.
- Ano? - Pumikit ka.
- Ngayon? - Oo.
At ilarawan sa diwa mo.
Oo, gusto kong...
Magaling.
Ihanda mo lahat.
Ihanda ang kambas. Pupunta ako doon pagkatapos ng tanghalian.
- Oo. - Oo.
Oo.
Oo, pupunta ka pagkatapos ng tanghalian.
Tagay.
Ang ganda ng lugar, di ba?
Mahal kong Marbod.
Ikinagagalak kong tanggapin ka at ang mahal mong asawa.
Ikinagagalak ko na...
Oo, parang nasabi mo na 'yan.
Oo.
At natutuwa ako...
...na mabuti ang pakiramdam ngayon ni Prinsesa Ludmilla para makasama natin.
Napakaganda.
At ang... panahon...
At ngayon, sasabihin ko lang na malugod ko kayong tinatanggap.
Lubos kaming nagagalak.
- Tagay. - Kahanga-hanga ito.
- Tagay. - Tagay.
Tagay.
- Ang sarap ng alak. - Oo, sobra.
Banayad at mabula.
Makikiabot ng ulang?
Salamat.
- Ulang? - Hindi, salamat.
Bilis na.
Mapalad tayo sa lagay ng panahon.
- Di masyadong mainit o malamig. Tama lang. - Magandang panahon.
- Ito ay kabute. - Tama.
Oo, tama.
Ang ginto ng kagubatan.
Tahan na.
Hindi!
Matthias!
Anong... Ma...
Hindi. Ikaw...
Tumi...
- Masarap. - Napakasarap.
Oo.
Masyado nang matagal ang komedyang ito.
- Komedya? - Huwag kang makialam dito.
Oo.
Mahal na Prinsesa.
Pahintulutan kami.
Puno ng buhay.
Napakalambot.
Napakalambot nito. Iisipin mo na...
Paumanhin!
- Paumanhin! - Matthias!
Heto na mabait kong tao.
Ano'ng ginagawa mo? Matthias!
Halika, Matthias.
- Halika. - Tumigil ka!
Matthias, halika. Halika.
Matthias!
Sige na, Matthias.
- Mat... - Sige na!
Matthias!
- Ano'ng ginagawa mo? - Halika na.
Paumanhin.
Matthias!
Matthi... Ma...
Mattias! Tumigil ka.
Tahan na. Alam ko.
Matthias, tumigil ka!
Halika.
Hindi!
- Dito ka lang. Kain. Poggendorf. - Tigil!
- Hawakan mo kamay ko. - Tigil!
Poggendorf.
Tigil!
G. Podolski.
Ehrengard!
Ehrengard, sandali!
Sige na. Takbo.
Ano ba. Tigil! Sandali!
Wala ang kutsero.
Poggendorf, pasok. Kamahalan, sumama ka sa akin.
- Bilis! - Tulungan mo ako.
Diyos ko naman.
- Manahimik ka. - Ikaw ang manahimik.
- Salamat. - Alis na!
Sige na.
Kalma, tigil!
Halika. Sige.
Pag sinabi kong sa kanan, sa kanan tayo.
- Nasa kaliwa. - Ang tanga mo!
Hindi. Sabi ko sa kanan, kaya sa kanan tayo.
Bilis! Bilis pa!
Sinabi ko na sa 'yo, doon tayo. Bakit ayaw mong makinig?
Ikaw!
Aray, aray, aray!
Tigil! Tama na 'yan!
Ano'ng nangyayari?
Tulungan ako ng Diyos, inosente akong tao.
Di makatarungan na atakihin ako ng babaeng 'yan.
Buweno.
Magaling, mahal kong pinsan.
Hindi ko maintindihan.
Ang batang ito
ay sa akin.
Oo, totoo 'yon.
Sa kanya ang batang ito.
Ulitin mo nga.
Sasabihin ko ng paulit-ulit. Anak ko 'yan!
Hindi 'yan totoo.
Totoo.
Totoo. Oo.
Sinisiguro ko sa 'yo.
Oo.
Kukumpirmahin ni Lisbeth.
Asawa niya talaga ang lalaking 'yon. Dinukot niya ang bata at tagapag-alaga.
- Sinundan ko sila at nakita ko sila dito. - 'Yan ay...
Hindi 'yan totoo.
- Totoo. - Oo.
Sino ang ama ng bata?
Sasabihin ko sa 'yo.
Cazotte.
Oo.
Tumawag ka ng karwahe para ibalik ang anak natin sa Rosenbad.
Ang bakulaw na 'yan!
Buweno. Patunayan mo.
Patunayan? Paano nila gagawin iyon?
Hihintayin ba nating lumaki ang bata,
para makita natin kung kamukha siya ng ama?
Ginagawa mo kaming tanga!
Patunay!
Humihingi ako ng patunay.
- Cazotte. - Oo?
Ipakita mo ang kuwaderno mo.
- Ang kuwaderno. - Kuwaderno ko?
Ang kuwaderno... Oo.
- Oo. - Oo.
- Kasi kinakailangan pala. - Oo.
Gusto ko sana, pero hindi ko ito dala.
Wala sa akin...
- Nasa iyo. - Hindi.
Nasa kaliwang bulsa ng damit mo?
Oo.
Ehrengard.
Kurt?
- Hindi ngayon. Wag ngayon! - Paano...
Hindi.
Sapat na ba 'yan?
Sige. Halika na.
Gising.
Halika.
Bukas ng madaling araw.
Kurt!
Halika. Umalis na tayo.
- Gusto mo bang maunang pumili? - Hindi. Ikaw na.
Sige.
Tulungan mo siya.
- Tama. - Heto na.
Handa ka na?
Patawad, pero di ko maintindihan kung bakit di natin ito mapag-uusapan.
Dalawampung hakbang. O baka mas kaunti?
Dalawampung hakbang.
Pakiusap, isaalang-alang...
Isa. Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Lima.
Anim.
Pito.
Walo.
Siyam.
Sampu.
Labing-isa.
Labindalawa. Labintatlo.
Labing-apat.
Labinlima.
Labing-anim.
Labimpito.
Labing-walo.
Labinsiyam.
Punyeta, tinamaan ako!
Tinamaan ako. Tinamaan ako!
Tumigil ka!
Sandali!
Ego te baptizo, in nomine Patris, et Filii et Spiritus Sancti.
Quique dedit tibi remissionem, omnium peccatorum ipse te liniat.
In vitam eaternam.
- Amen. - Amen.
Sumainyo ang kapayapaan.
At sumainyo rin.
Sa wakas, mahigit isang taon pagkatapos ng kanilang kasal,
mapapabinyagan na ni Prinsipe Lothar at Prinsesa Ludmilla ang panganay nila.
Deus omnipotens, Pater Domini nostri Iesu Christi,
qui te regeneravit ex aqua et Spiritu Sancto.
Dito nagtatapos ang kuwento ni Ehrengard.
Sa okasyong ito, suot niya sa ibabaw ng kanyang puting sutana
ang asul na laso ng Orden ng San Esteban.
Ibinibigay sa mararangal na dalaga
bilang pagkilala sa kanilang paglilingkod sa Babenhausen.
Nandoon ako, pero wala akong natanggap na orden.
Oo.
Ngayon na.
Ngayon na!
Kalauna'y nagtungo ako sa Roma.
Dito, nakatanggap ako ng maraming prestihiyosong asignatura
kung saan mas mapapaunlad ko ang mahusay kong talento sa sining.
Salamat.
Bukod diyan, ako'y binigyan ng palayaw ng mga kaibigan ko.
Tinawag nila akong...
...Casanova.
Tagapagsalin ng Subtitle: Mildred Matematico