Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Non vos movades, excelencia.
Abráiame que non precisedes descansar un chisco.
Volvestes colocar o vestido?
Se o fixen, foi sen querer.
Non vos movades.
Acontece algo?
O meu marido mandaríavos decapitar se vos vise.
Eu coido que o gran duque quería que capturase a vosa beleza.
Non creo que lle parecese mal.
Arranxado.
Rexeitádesme?
É que preferiría seguir tendo a cabeza enriba dos ombreiros, excelencia.
Vouvos... ter que pedir que vos volvades colocar.
Isto leva unha eternidade.
Seino.
Un bo retrato leva tempo.
Si, xa vexo.
Coma a sedución.
Señor Cazotte.
Srta. Zimmermann.
Señor Cazotte!
- Debédesme a renda. Se non pagades... - Benquerida señora...
Acaso non me ofrecín a vos pintar un retrato? Se soubésedes o valor...
Non quero retrato ningún, quero os cartos.
E terédelos. De verdade. Non me demorarei moito.
Sorride. Vai un día bárbaro. Todo vai ben.
Excelencias, para min é unha honra estar aquí.
Grazas pola invitación.
Estou moi feliz. Moi feliz.
Grazas.
Excelencias, para min é un afago e unha honra ter sido convidado.
É o pintor.
Agardo que o cadro sexa do voso agrado, excelencia.
Que pintor?
É fermoso, non é? Está cuspidiña.
Mais tamén está distinta.
Eu non che entendo nada destas cousas. Se ti o dis...
Interesante. Dixestes: "Mais tamén está distinta."
Eu creo que a arte debe ir alén do realismo.
Igual ca un poema que non sempre comprendemos, mais que...
- De que estades a falar? - Desculpádeme. Chámome Cazotte.
Eu pintei o retrato. Son artista, pintor, home, etcétera. E vós sodes...?
Desculpádenos.
A miña filla.
- A vosa filla? - Si.
Señor Cazotte.
Semellades abatido. Non vos divertides?
Moito, excelencia.
Veña, contádeme para quen mirabades.
Miraba alguén?
Abofé que si. Ata un cego o vería.
Podédesme contar calquera cousa.
Non estou celosa. Todo o contrario.
Gozo escoitando as paixóns dos demais. Detalladamente, por favor.
O certo é que... si que reparei nunha moza.
- Onde está? - Alí.
Xa, Ehrengard.
- Ehrengard. - Si, é moi fermosa.
Seu pai foi axudante de campo do meu sogro.
- Unha familia moi estrita. - Iso semella, si.
Gustoulle o retrato? Fascinástela co voso talento?
Coido que non exactamente.
Coitado.
Mais non vos desalentedes.
Un rapaz novo díxome hai pouco que a sedución leva o seu tempo.
Igual ca pintar un cadro.
De feito, por iso vos convidei a vir hoxe.
Por outro cadro?
Non, polo voso talento para a sedución. Vinde comigo.
Lembrades o meu fillo?
- Un mozo ben parecido, excelencia. - Si.
Precisámosvos.
- A min? - Si.
- Coñecedes a Lei de sucesión? - Non, mais...
Imaxinábao. Non temos o trono asegurado, por dicilo dalgún xeito.
Lembraredes que o gran duque anterior morreu sen fillos.
- Pois non, a verdade... - Atendede.
O meu marido non é descendente directo del.
Todos os curmáns disputaron polo trono
e, finalmente, gañou o meu marido. Velaí un dos seus curmáns.
O conde Marbod. Coa condesa Orsyla.
Vixíannos coma falcóns.
O problema é que o gran duque está moi enfermo.
- Os médicos non poden facer nada. - Canto o sinto.
Si, párteme o corazón.
O meu fillo debería acceder ao trono,
mais non o poderá facer se non casa.
Se cadra, baixo outras circunstancias, mais...
- Non tendes o trono asegurado. - Exacto.
E como vos podo axudar, excelencia?
Mirade o meu fillo.
Un príncipe novo, rodeado de mozas que o roldan.
Mais el non lles fai caso.
Nin un sorriso.
Nin o romance nin o erotismo lle interesan o máis mínimo.
- Comprendo, excelencia, mais... - Mais que?
Os froitos tardan en madurar.
Xa volo dixen, non temos tempo.
O príncipe Lothar ten de atopar unha esposa xa
ou, do contrario, o trono pasará...
ao curmán do meu marido.
É moi complexo, mais esas son as regras.
- Mais... Si? - Señor Cazotte, a vosa tarefa...
é espertar a paixón do meu fillo.
A súa belle passion.
- Eu? - Non se me ocorre ninguén máis axeitado.
- Non sei eu se o son. - Abofé que si.
Dicide o voso prezo.
Non é cuestión de cartos, excelencia.
Insisto en compensarvos polos vosos esforzos.
O que sexa.
Usade o voso maxín.
- Ehrengard. - Ehrengard?
Gustaríame pintar o seu retrato. Se cadra vós podédelo arranxar.
Moi ben.
Farei o que poida.
- Mais contarédesme todos os detalles. - Naturalmente, excelencia.
Quedade coa volta.
Alguén da corte virá recoller o resto das miñas pertenzas.
Desculpádeme, alteza.
Chámome Cazotte. Son artista.
A vosa nai e mais eu estabamos a pasear polos xardíns.
Non vos quero importunar.
Mais vinvos aquí e tiven a impresión...
Desculpádeme, mais semellades algo triste.
- Queren que case. - Quen?
Os meus pais.
- Todos. - Vaites.
E vós non queredes?
Xa vexo.
Porque queredes ser libre. Por suposto.
E se vos dixese, alteza,
que, con todos os respectos... non o acabades de comprender?
O que vos semella... un cárcere,
é en realidade unha liberación.
Permitide que vos amose uns bosquexos, alteza.
Da vida amorosa.
Si. Ese é moi bo.
Vedes a poesía?
- Gústavos ese. Para vós. Quedade con el. - Si?
Gañei a confianza do príncipe.
Excelencia, o meu honor non me permite revelar en detalle
o que lle dixen neses días e noites.
Abonda dicir que espertei a súa curiosidade canto me foi posible.
Reciteille pasaxes do Decamerón e tamén de Os Contos de Canterbury,
sobre o muiñeiro e a muller de Bath.
Faleille da marabillosa beleza que podemos atopar,
dos sedosos pétalos das rosas, dos corazóns ensanchados cheos de sangue
e de prender unha terceira candea co propio facho.
Propúxenlle facer unha viaxe.
Unha viaxe?
Ao castelo de Leuchenstein.
Vou pintar o retrato da familia. Gustaríame levar o príncipe,
presentarlle as fillas. Co voso consentimento, por suposto.
Xa o tentamos cos de Leuchenstein. Foi horrible.
Son uns antipáticos faltos de carisma.
Non a máis nova.
- Ludmilla. - Mais é unha nena.
O tempo voa, excelencia. A semana próxima fará 18 anos.
Xa?
Coñecedes ben a familia?
Hai moito tempo pinteilles outros retratos.
E só pintastes?
Excelencia, por quen me tomades?
Eu non albergaría moitas expectativas.
Non albergo expectativas, mais si esperanzas.
Alteza, se cadra poderiades poñer isto.
Vestirme de campesiño?
Non. De aprendiz. Para manter o anonimato.
Así podedes avaliar a Ludmilla sen ter a presión do voso título.
Ela é como a rosa,
cuxo aromático recendo, inocentemente,
provoca que quen o ule sinta desexos de arrincar a flor.
Mais ninguén o fixo aínda.
Pechade os ollos e imaxinade a muller máis fermosa que poidades.
Coa man firme e branca.
As cadeiras.
Os xeonllos.
Os nocellos.
A súa voz aveludada e o seu suave alento.
Listo, alteza?
Ben. Procedamos.
Ben, altezas, coido que rematamos.
Mais temos que facer unha modificación.
Princesa Ludmilla, xa sodes toda unha muller.
Dende a última vez que vos vin, hai dous meses, mudastes por completo.
Gustaríame que quedásedes aquí un anaco vós soa,
para facer algunhas adicións.
Madre, padre, podo quedar?
Débolles pedir a todos que abandonen o cuarto.
Para capturar a súa beleza extraordinaria,
temo que é preciso que se afaste do seu papel de filla menor.
Imos.
- Achegade o cabalete. - Si, señor.
Ben, vexamos.
- Ruborízome. - Tranquila.
- Non me pintedes a cara de vermello. - Non.
Prométovos que non.
Erguede o queixo un chisco. Moi ben.
Debo compartir convosco o afortunado que son.
Nunca tivera un axudante con tanto talento coma...
Ten un espírito artístico que nunca vira en ninguén.
E, con permiso...
a que é ben parecido?
- Si, moi ben parecido. - Moito.
Ben parecido e cunha alma prodixiosa. Ve beleza onde ninguén máis a ve.
Iso é o talento.
A esencia pura do talento.
É formidable. De feito, foi idea súa puír o voso retrato.
- Si. - Non.
"Non lle facedes xustiza.
Agocha unha beleza meirande." Iso dixo.
- Non dixo tal. - Abofé que si.
E tiña toda a razón.
- Non tal. - Si.
Mais é unha mágoa.
É unha mágoa que sexa tan tímido.
Mais é un trazo propio de moitos grandes artistas, non é?
- Non sei. - Pois é. Asegúrovolo.
- De onde é? - Que de onde é?
É da nobreza.
Igual ca vós.
É o momento de revelar a vosa identidade, alteza.
- A miña? - Non. A del.
Por favor, que ninguén moleste a princesa.
E desapareceron coma dous cadeliños rebuldeiros.
Non!
Ven.
Pasearon polos xardíns do castelo.
Sodes un xenio, señor Cazotte.
O voso fillo xa tiña o desexo no seu interior. Eu só o fixen saír.
Fixestes algo moi importante pola nosa liñaxe.
Foi un auténtico pracer.
- Que quede claro. - Si.
Por suposto.
- Que é? - Temo que vos vou desgustar.
- E logo? - Falei co xeneral Schreckenstein.
Baixo ningún concepto podedes pintar o retrato da súa filla.
E dade grazas que non dixen o voso nome. Púxose furioso.
Xa.
- Ai! Non vos...? - Non. En absoluto, excelencia. Non.
Foi un pracer axudarvos, mais non tendes que pagarme.
- A voda. - Si.
A voda do meu fillo. Tendes que aceptar a invitación. Insisto.
Aceptade estes aneis, beicidos e consagrados.
Intercambiádeos, e que sexan por sempre o símbolo do pacto inquebrantable
que vos facedes hoxe o un ao outro.
Ludmilla, no nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo,
únome a ti en lexítimo matrimonio.
Lothar, no nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo,
únome a ti en lexítimo matrimonio.
Autorizo esta unión que vindes de crear
no nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo.
Amén.
Os aquí reunidos
seredes testemuñas da validez deste pacto sagrado inquebrantable.
Que o que Deus uniu non o separe o home.
Amén.
E... alto!
Señor Cazotte. Recollede e vinde connosco.
Excelencia.
Por fin.
Semellades molesta.
Imos ter un herdeiro.
- Parabéns. - Non é unha boa nova.
- Como que non? - Non.
O herdeiro nacerá a finais de maio.
- Si? - Si.
- En catro meses. - Si, claro... Si.
Catro meses, non nove.
Faivos graza?
- Non vedes que é un escándalo? - Si, excelencia.
Deus, noso Señor, que é un grande artista,
ás veces pinta os seus cadros para seren vistos dende lonxe.
Dentro de 150 anos, este apuro semellará un mero idilio,
composto para gozo dos espectadores. Agora non o vedes...
Deixádevos de lerias.
Desculpade. Quero dicir
que os corazóns dos vosos leais súbitos se conmoverán
ao escoitar o asunto que vos preocupa. A todos nos gustan as historias de amor.
Xa vos contei canto nos custou conservar Babenhausen.
- Polo do curmán... - Marbod.
A promiscuidade será aceptable na arte, mais para nós é unha sentenza de morte.
Desherdarán o príncipe
se se descobre que o neno se concibiu fóra do matrimonio.
- Que ides facer? - Non o sei.
Hai que recluír en algures o voso fillo e a súa esposa.
Afastalos da esfera pública.
Agochalos?
Si. Pódese facer.
- Xa, mais para que? - Para que a xente non se decate.
Como?
Xa vos expliquei que a sedución pode ser un tipo de... vocación.
Si.
Ten que ser posible seducir as masas do mesmo xeito.
Falades moito, mais dicides moi pouco. Sabédelo?
Síntome responsable.
Pedístesme que lle abrise os ollos aos encantos do sexo feminino.
Os ollos, nada máis.
Mais, excelencia... a providencia está do noso lado.
Non podemos desaproveitalo.
Penso que sei como resolver isto.
Primeiro, o duque e vós informaredes o pobo.
Benqueridos cidadáns de Babenhausen...
Hai que anunciar que a data do nacemento será...
...no mes de setembro.
Anunciarase que a princesa Ludmilla, aconsellada polo médico da corte,
debe gardar cama moitos meses.
- Repouso absoluto. - ...absoluto.
Repouso absoluto? Mais onde?
Encargareime de buscar un lugar o máis illado e recóndito posible.
Afastado do mundo.
Para que todo se desenvolva en harmonía.
- Encargarédesvos vós? - Si.
É fundamental que ninguén vexa a princesa Ludmilla
ata pasados seis meses do parto.
Eu acompañareina todo o tempo.
Para que todo saia ben.
- Seredes capaz de facelo? - Si.
Xa non estades tan seguro.
Non é iso. Acabo de caer na conta
de que a princesa precisará unha dama de compañía.
Non unha das rexoubeiras da corte, senón unha persoa...
escollida con tento.
- Na que se poida confiar. - Abofé.
Terá unha liñaxe, unha educación e unha presenza
que xustifiquen que sexa escollida.
- Non é? - Abofé que si.
Ademais, terá que ser nova e amable,
xa que, na súa reclusión, a princesa quererá a compaña
de alguén da súa idade e carácter.
E onde atoparemos unha moza agradable da alta sociedade
con intelixencia e un corazón puro e leal...?
Cazotte, outra vez. Falades e falades...
Desculpade. O caso é... Coñecedes unha moza así, excelencia?
Ocórresevos alguén?
- Ehrengard. - Meu Deus. Por suposto.
- Sodes terrible, señor Cazotte. - Que queredes dicir, excelencia?
Pretendedes seducila.
Non.
Tendes razón.
É certo.
Débovos sinceridade, xa que sodes das poucas persoas que coñezo
que comprenden o artista. De verdade.
Desculpade. Permitídesme confesarvos os meus pensamentos?
Naturalmente.
Véxoa.
Unha muller nova, vestida de branco, filla de guerreiros,
para os cales o mundo das artes e do artista non existe.
E precisamente por iso, coma Miguel Anxo, digo:
"O meu maior triunfo agóchase nese bloque de mármore."
Á parte de Miguel Anxo, bloques de mármore e mozas guerreiras,
os Schreckenstein son luteranos. Xa vos dixen que son moi estritos.
Practicamente puritanos.
Son todos militares.
Non vos achegaredes a ela.
Poida que non.
- Tendes aspiracións demasiado elevadas. - Poida que si.
Mais téñoo claro.
Logo debemos facer unha aposta.
Unha aposta?
Ehrengard non se renderá a vós.
E se o consigo?
Se conseguides a Ehrengard, teredes emprego na corte de por vida
e ofrecereivos unha residencia onde vós escollades.
Alí poderedes facer todo o que vos praza.
E se perdo?
Volveredes pintar o meu retrato.
E, desta vez, non me rexeitaredes.
Moi ben.
O gran duque e mais eu lembramos o voso servizo ao seu pai.
Foi o máis destacado dos meus comezos.
O asunto que nos ocupa... non pode ser revelado.
Nin ao gran duque.
Mais, dicídeme, como fostes quen de valorar as aptitudes da miña filla?
Sinceramente, xeneral, neste caso, todo o mérito é do meu confidente.
O Sr. Cazotte.
Vin...
nela...
unha valquiria.
Criada baixo as estritas virtudes militares.
A única dama dunha longa liñaxe de guerreiros.
Unha moza cun talento e unha enerxía fóra do común,
que protexería o paraíso da parella coa súa espada chameante.
Deixeime levar. O caso é que vexo moita forza en Ehrengard.
E xa vexo de onde a saca.
Deixádevos de lerias.
En fin.
Ningún Schreckenstein contrariou nunca o seu duque.
Toda a nosa familia vos está moi agradecida.
Ehrengard, fai as maletas.
Por suposto, padre.
- Unha cousa. - Dime.
Pódome despedir de Kurt?
Kurt?
O meu prometido, excelencia.
Claro que podes despedirte do teu prometido.
Grazas de novo, Ehrengard.
É un honor servir o meu país.
Es boa rapaza. Non estades de acordo, señor Cazotte?
- Si, dende logo. - Si.
Boa noite, Ehrengard.
Boa noite, excelencia.
Boa noite, Ehrengard.
Bonne nuit.
Vaia lingoreteiro vaidoso.
- Xa atopei un lugar illado. - Si?
Rosenbad.
- Rosenbad? - Si.
- Leva xeracións baleiro. - Por iso.
Benvidos.
O médico, o profesor Putziger.
Quedará connosco para vixiar a saúde da princesa.
O Sr. Podolski, para os cabalos.
E a nosa eminente dama de compañía principal, a condesa Poggendorf.
É a miña dama de compañía máis leal.
E Ehrengard.
A ela xa a coñecedes.
Deséxovos moita sorte.
Hai que limpar ese espello cando teñades un momento.
Manteremos estas portas pechadas para evitar correntes.
- Señor Cazotte. - Si?
- Podo preguntar unha cousa? - Adiante.
Sodes...? Sodes servente da corte nalgunha capacidade?
Pois non. Só son servente das artes. Son pintor.
Velaquí o vestíbulo.
- Señor Cazotte. - Si?
Lembro a primeira vez que vos vin.
- Si? - No baile.
Estabades xunta o voso retrato da gran duquesa.
Non me lembro.
Adoito lembrarme das caras, mais...
da vosa non me lembro.
Non pretendo ofendervos, mais...
Ofenderme?
Tanto me ten.
Agora saudamos. Saudamos.
E sorrimos.
É de conto de fadas.
Canto me alegra que digades iso.
Quería que fose un lugar
onde a princesa só puidese traer ao mundo un cupido.
- Son para min? - Abofé que si.
- Grazas. - De nada.
Cazotte.
Excelencia.
A nosa pequena corte xa se impregnou da atmosfera romántica.
E canto á relación da princesa Ludmilla coa súa nova dama de compañía,
a princesa, rebordada da dozura da vida, igual ca unha abella...
...igual ca unha abella camiño da colmea...
...xa a considera case unha irmá.
É certo que o teu prometido é soldado?
Si.
Logo terás medo. E se o mandan á guerra?
É o seu deber.
Ensineille esgrima. Na miña familia dominámola todos.
E el ensinoume a disparar.
Si. Moitas veces.
Queres ter fillos?
Canto á nosa aposta, excelencia, debo confesar
que o progreso é lento e os avances, poucos.
Señor Cazotte.
Ehrengard.
Que madrugador.
Si, adoito erguerme cedo.
Ides montar?
- Como? - Se ides montar?
Imos xuntos?
- Se preferides ir só... - Non.
Non. Paréceme ben. Paréceme...
Paréceme moi ben.
Deixádeme pensar.
Si. Por que non?
- Bo día, señor Podolski. - Bo día, señor Cazotte.
- Preparádesme o meu cabalo? - O seu?
Si, o que levei onte.
Onte?
Un calquera.
Claro.
- Vindes? - Seguide. Xa vos alcanzarei.
Estaste cansando. Estás derreadiño?
Mirade.
É o alpenglow.
É unha interacción pouco común das cores espectrais na atmosfera.
Alpenglow?
Si.
Alpenglow.
Xa está a desaparecer.
Si. É normal.
Revelou a súa esencia máis íntima e agora só lle queda desaparecer. Paf!
Será un día despexado. É un milagre.
Non!
Sería posible mandar traer o meu cabalo?
O voso cabalo?
Estes son demasiado mansos.
Son, si. O voso non o é?
Chámase Wohtan.
Só o podo montar eu.
Non o dubido.
Señor Cazotte.
Señor Podolski. Que acontece?
Vén alguén.
- Pois despachádeos. - Non podo. É o curmán do gran duque.
Vimos visitar a princesa. Son o curmán do gran duque.
Vállame Deus. Que detalle, mais temo que a princesa está indisposta.
Será un momentiño de nada. Traémoslle uns agasallos.
Teredes que volver outro día.
- Ou entrégollos eu. - Son ricos.
Como comprenderedes, a princesa non pode ver a ninguén no seu estado.
Estádesme botando?
- Só dou a mensaxe. - Insisto.
- Mirade... - Sabedes quen son?
- Eu non... - Fóra!
Marbod.
Que sorpresa.
Estabamos pola zona. Traémoslle uns agasallos á princesa.
Encargareime de darllos. Está moi enferma.
Será unha visita breve.
É contaxioso. Está en corentena.
- Mais... - Adeus.
Lothar. Querido Lothar... Será só un momento.
- Viches como nos mentiu? - Claro.
E o latriqueiro ese. Vaia farrapos levaba. Que estamos, no Entroido?
Hai que vixialos.
Trouxemos agasallos para os residentes do castelo, mais non reciben visitas.
Coñecedes alguén que traballe alí?
- Eu ando ao meu. - Agardade.
Sería posible que reconsiderásedes a vosa resposta?
Esta noite regresamos a Babenhausen. Sabedes onde atoparnos.
Excelencia:
Xa pasou outro mes e o parto é inminente.
Sei que, dada a natureza da situación, non podedes visitarnos,
así que compartirei convosco as miñas impresións.
Comezarei por darvos unha boa nova.
Tiven un golpe de sorte.
Non era quen de durmir e fun dar un paseo polo bosque.
E, de súpeto, vina.
E caín na conta...
de que os deuses me outorgaban un motivo único.
Non me trabucara ao valorar a súa beleza.
Mais había algo máis.
A xenerosidade dos deuses foi aínda máis alá.
E non pretendo ser explícito nin que pensedes que son un voyeur.
Todo era moi pintoresco.
A luz, o lago, a muller na auga,
o escenario absolutamente máxico...
Todo pedía a berros ser inmortalizado na arte.
E este cadro que os deuses me ordenaron pintar...
Ninfa bañándose no lago.
Ou O baño de Diana, será en si mesmo unha marabilla,
unha xoia, o momento culminante da miña carreira como artista.
De que outro xeito podería facela máis miña que capturando,
plasmando e inmortalizando no meu lenzo cada liña e matiz do seu corpo,
para que ninguén neste mundo nos poida separar endexamais?
A obra require paciencia.
E eu agardo.
Nunca toco o seu cabelo nin rozo a súa man.
No canto diso, achégome a ela doutros xeitos.
Wohtan! Ola.
Ola.
E así pasan os días, excelencia, dando pasos pequeniños e prudentes.
...para o meu corazón.
- Ehrengard. - Ola.
Grazas pola carta.
- Estrañábate. - Mais non podemos vernos así.
Por que non?
Non podo dicircho.
Estarei destinado aquí tres meses.
Se cadra, algún día, poida contarcho todo.
Adeus, querido.
Ehrengard! Rompeu augas!
Aínda non.
Sr. Podolski, mandade traer a gran duquesa.
- E o neno? - Excelencia.
Primeiro, o castelo tremeu de medo,
mais ao ouvirmos o primeiro choro no cuarto da princesa,
o medo mudou en ledicia.
Sr. Cazotte, dicídeme.
Está san?
É o neno máis fermoso que se viu nunca en Babenhausen.
Por fin. Quero velo.
Vamos.
- Ven aquí. - A velo.
- A que é precioso? - A ver.
Parabéns.
Aseméllase a min. Aseméllase á avoa.
Non é a criaturiña máis fermosa que vistes na vida?
Ata eu, excelencia, que non son dado a sentimentalismos,
estou marabillado pola beleza do rapaz. De verdade volo digo.
E Ehrengard? Como van os avances?
Por primeira vez, sen tan sequera decatarse,
namorou.
Tan axiña?
Non de min, excelencia. Do voso neto.
- Ah! - Si.
- Vaites.
Así que xa non lle interesades, señor Cazotte?
Non. Todo o contrario. Isto xoga ao meu favor.
Que namore do propio deus do amor podería ser perfectamente,
para unha persoa da súa contención e enerxía,
o primeiro paso no camiño cara á absoluta rendición, excelencia.
Estádesvos agarrando a un cravo ardendo.
A figura de Cupido.
A personificación do amor. O máis terrible dos bonecos.
Madre.
- A vosa carruaxe. - Vou.
Xa marchades?
Os Marbod non me sacan ollo.
Ninguén, absolutamente ninguén de fóra do castelo pode ver o neno.
- Entendido? - Por suposto, excelencia.
- Entendiches, Lothar? - Claro, madre.
Unha cousiña máis. Xa atopamos ama de cría.
Chámase... Lisbeth. É de aquí. Irémola buscar.
- É de confianza? - Si. Consultámolo.
Lisbeth, ven á casa de cando en vez. Como me vou amañar só?
- Deixei a veciña encargada de axudarche. - Por que tes que vivir alí?
Poderías vir de cando en vez...
Coidado coa porta.
- Lisbeth? - Imos!
Lisbeth, e se...?
Lisbeth. Lisbeth!
Lisbeth!
- Por aquí. - Si.
- Levouvos ben tempo. - Síntoo.
Estiven preguntando, mais nada. Non se oe nada de Rosenbad.
E por que nos chamastes?
Hai unha nova.
- Un groliño? - Por favor.
Vaites, por desgraza, a única bebida que me queda é moi cara.
Máis vale que sexa boa!
- A corte contratou unha persoa nova. - Quen?
Unha muller.
- E que máis? - Unha muller con fillos pequenos.
Como o sabedes?
Aquel de alí é o marido.
Pasa aquí as noites, desesperado.
Deberiades falar con el.
Desculpádenos.
Que sabedes de Rosenbad?
É todo unha gran mentira.
E eu perdín a miña muller.
Ía traballar no castelo como dama de compañía.
Ía servir unha rapaza consentida e eu non ía poder falar con ela.
Mais...
despois...
Non. Prometín que non diría nada.
Bo señor.
O gran duque é o meu curmán.
No nome do noso ducado, ordénovos contarme o que sabedes.
Xa...
Xa hai un cativo no castelo.
Sabíao!
Hai que escribirlle a teu curmán e dicirlle que esiximos velos.
Estráñoa moito. Podédesme axudar?
Encoméndovos un labor.
Se sodes quen de facervos co neno, recuperaredes a vosa Lisbeth.
- Facerme con el? - Si.
E como mostra da nosa gratitude polos vosos esforzos,
encargareime persoalmente de que teñades un bo posto na corte
cando a miña muller e mais eu ocupemos o trono.
A que iso faría moi feliz a vosa Lisbeth? Estaría orgullosa.
Ben.
Isto é o que tendes que facer.
Señor Cazotte.
- Ehrengard. - Canto madrugastes.
Si.
Abofé.
É que onte era a noite máis curta do ano.
De verdade?
- Non o sabía. - Si. De verdade.
Sempre paso fóra a noite máis curta.
Fóra? E logo?
É... unha especie de... ritual.
- Ritual? - Si.
Que clase de ritual?
Pinto... Capturo a natureza
no seu momento máis fráxil.
- Fráxil? - Cando máis exuberante está.
Antes de que volva caer pouco a pouco na escuridade.
Soa moi triste.
- Non, para nada. A min gústame. - Podo velo?
- O cadro? - Si.
- Preferiría que non. - Seguro que é moi fermoso.
- Non. Este cadro é un tanto trivial. - Trivial? Non o creo.
Si. Só son flores cos seus delicados pétalos,
estrugas coa súa ardente aperta, o lago do bosque co seu aloumiño tenro.
- Parvadas románticas. - O lago do bosque?
- Que? - Pintastes o lago?
Dixen que pintara o lago? Pois non.
- Estou a pensar en voz alta. - Quero velo.
- Non, son pensamentos en voz alta. - Si.
- A miña man. - Si.
Señor Cazotte!
Señor Cazotte.
A gran duquesa está aquí. Pregunta por vós.
Desculpádeme.
Insisten en vir de visita.
Quen insiste, excelencia?
Os Marbod.
- Non nos podemos negar? - Non, imposible. Son da familia.
Encargueime de que non entren en Rosenbad para que non oian o neno.
- Faremos un pícnic. - Cando?
O domingo.
- Este domingo? - Non hai xeito de impedilo.
Hai que agochar o neno.
- E Ludmilla tería que estar... - De seis meses. Ben repoluda.
Lisbeth quedará aquí co neno
e daremos instrucións moi precisas aos demais.
Por suposto. Encargareime persoalmente.
Moi ben, señor Cazotte.
Sentade.
- Ben. - Si.
E Ehrengard?
Como xa sabedes, píntoa todas as mañás.
E, malia que ela non é necesariamente coñecedora da miña presenza
nin da miña existencia, sinto que...
se estableceu unha conexión entre nós.
Xa sei o que estades a pensar.
- Ai, si? - Dende logo.
"Por que este panoco
non seduce a moza ao xeito tradicional e acouga dunha vez?"
- Teño razón? - Máis ou menos, si.
Mais é que este panoco é...
artista.
Absorto e intoxicado neste intre pola creación dunha obra de arte.
Insisto en que se entregue totalmente
sen que medie ningún tipo de contacto físico.
Podería seducila co método tradicional, abofé, e resultaría menos custoso.
Podería seducila nun momento especial, de inquedanza ou irreflexión.
Mais, excelencia, para min iso non tería mérito ningún.
A min seméllame que vos decatastes
de que non ides gañar a aposta e agora queredes mudar as condicións.
En absoluto. Teño intención de seducila, excelencia.
E lograreino. Mais a diferenza é que só o saberá ela.
Para os demais, Ehrengard seguirá estando no seu pedestal,
unha virxe inmaculada, mais as nosas almas estarán conectadas para sempre.
E niso consiste a auténtica sedución.
E como saberemos se seducistes a moza sen...?
- Como saberemos quen gañou a aposta? - Exacto.
Amosareille o retrato que lle fixen
e, nese mesmo intre, fraqueará.
Será a rosa que perde todos os pétalos
cun sopro do vento e queda espida, excelencia.
Cando un se rende á paixón, o corpo réndese tamén.
Cando vexa o cadro, sinxelamente... desmaiarase.
Que se desmaiará? A nosa Ehrengard?
Diante de todos, e esa será a proba definitiva da sedución.
Acepto os novos termos da nosa aposta.
Prepárovos o cabalo, señorita Ehrengard?
Lisbeth!
Que acontece?
Señor, agardade. A que veñen eses berros?
Ameazoume. Estaba moi confuso.
E agora cometín un erro terrible.
El...
prometeume que recuperaría a miña Lisbeth se lle axudaba.
A Lisbeth?
A miña...
Arrebatáronme a miña Lisbeth.
- Arrebatáronvos a Lisbeth? - E agora...
cometín un erro terrible.
De que erro falades?
Esa xente de Rosenbad mentiu sobre o neno.
Enganáronme.
Mais...
agora debo axudarlles.
Axudarlles de que xeito?
Mañá...
teño que secuestrar o neno e levalo xunta deles.
Ás dúas teño que estar no claro do bosque.
Agora xa non sei se debería facelo.
Teño que falar coa miña Lisbeth.
Dubido que poida perdoarme se o fago.
Escoitade.
Estádesme a escoitar?
Seguide co voso plan.
Entendido?
Como?
Seguide co voso plan.
E non llo digades a Lisbeth.
Todo vai saír ben.
Bulide!
Onde estabades?
- Todos vos están a buscar. - Aquí estou.
O pícnic vai comezar.
Todo está preparado. Todo.
- Si? - Si.
Estades esbrancuxado. Estades abatido?
Non. Estou ben.
- E o xogo de cubertos? - Ao fondo.
Fan falla cadeiras.
Cazotte?
Ehrengard.
Sinto non ter ido hoxe ao lago.
Ao lago?
Sempre souben que estabades alí.
Só meu ausentei porque se requiría a miña presenza aquí.
Gustaríame...
que rematásedes o cadro.
Mais ocórreseme...
que sería mellor no voso cuarto.
Se cadra precisades estar máis preto.
Cara a cara.
Si.
Naturalmente. Si.
Si. Dende logo.
- Podédelo imaxinar? - Si.
Pechade os ollos.
- Como? - Que pechedes os ollos.
- Agora? - Si.
E imaxinádeo.
Si, gustaríame...
Moi ben.
Preparádeo todo.
- E o lenzo. - Si.
Irei despois de xantar.
- De acordo. - Ben.
Si.
Si, despois de xantar.
Saúde.
Fermoso lugar, va que si?
Querido Marbod.
É un auténtico pracer recibirvos a vós e a vosa encantadora esposa.
É un auténtico pracer...
Si, iso xa o dixestes.
Si.
E alédame moito...
que a princesa Ludmilla xa se sinta mellor e poida acompañarnos.
É marabilloso.
E que... o tempo...
Só direi que é un pracer que esteades aquí.
O pracer é todo noso.
- Saúde. - Que marabilla.
- Saúde. - Saúde.
Saúde.
- Un viño estupendo. - Dende logo.
Lixeiro e refrescante.
Pasádesme o caranguexo?
Grazas.
- Queredes? - Non, grazas.
Un pouquiño.
Que sorte tivemos co tempo.
- Non vai frío nin calor. Perfecto. - Estupendo.
- Son cantarelas. - Si.
Que ricas.
O ouro dos bosques.
Acouga. Xa está.
Non!
Matthias!
Será...!
Non.
Pa...
- Delicioso. - Exquisito.
Si?
Xa abonda de comedia.
- Comedia? - Vós non vos metades.
Ben.
Querida princesa.
Permitídenos.
Rebordades vida.
Que suave.
É tan suave que ata semella...
Canto o sinto!
- Desculpádeme. - Matthias!
Aí vén o cabaleiro.
Que fas? Matthias!
Vinde, Matthias.
- Vinde. - Para!
Matthias, vinde aquí.
Matthias!
Achegádevos, Matthias.
- Mat... - Vinde!
Matthias!
- Que raio fas? - Vinde, achegádevos.
Perdón.
Matthias!
Matthi...!
Matthias! Para!
Xa está. Xa está.
Matthias, para!
Veña.
Non!
- Quedade aquí. Poggendorf. - Quietos!
- Dáme a man. - Quietos!
Ai, Poggendorf.
Parade!
Sr. Podolski.
Ehrengard!
Agardade!
Arre, bonito.
Parade! Agardade!
Marchou o cocheiro.
Poggendorf, subide. Excelencia, vinde comigo.
- Bule! - Axúdame a subir.
Por Deus.
- Cala. - Cala ti.
- Grazas. - Arrinca!
Arre.
Amodo! Para!
Arre. Veña.
Se digo que é pola dereita, é pola dereita.
- É pola esquerda. - Diantre de muller!
Dígoche que é pola dereita e xa está.
Bulide.
Dígoche que hai pegadas por alá. Por que non me fas caso?
Seredes...!
Parade! Abonda!
Que está a acontecer?
Xúrovos que son inocente.
Esta muller atacoume sen motivo ningún!
Ben.
Bo intento, benquerida curmá.
Non entendo nada.
Este neno
é meu.
Si, é certo.
O neno é seu.
Repetídeo.
Repetireino cantas veces faga falla. Este neno é o meu fillo!
Non é verdade.
Si que o é.
É certo. Si.
Asegúrovos que si.
Si.
Lisbeth pódevolo confirmar.
Ese home é o seu marido. Secuestrou o neno e a ama de cría.
- Seguinos e atopeinos aquí. - Non...
Non é certo.
- Si. - Si.
Quen é o pai do neno?
Diréivolo.
Cazotte.
Si.
Pedide unha carruaxe e que leven o noso fillo de volta a Rosenbad.
O... dandi este!
Un momento. Demostrádeo.
Que o demostren? Como o van demostrar?
Agardamos que o neno medre
para ver se lle asemella ao pai?
Estádesnos tomando o pelo!
Demostrádeo!
Esixo que o demostren.
- Cazotte. - Si?
Amosádelles o voso caderno.
- O caderno. - O meu caderno?
O meu... Xa.
- Si. - Si.
- É preciso, polo visto. - Si.
Amosaríallelo encantado, mais non o teño aquí.
Non o teño...
- Si. - Non.
Non o tendes no peto esquerdo?
Si.
Ehrengard.
Kurt.
- Agora non. - Mais...
Non.
É proba abonda?
Tranquilo. Veña.
Xa pasou.
Vamos.
Mañá, ao albor.
Kurt!
Veña, imos.
- Queredes escoller vós primeiro? - Non. Adiante.
Moi ben.
Axudádelle.
- Moi ben. - Tende.
Preparado?
Perdoade, mais non sei por que non o podemos falar coma adultos.
Vinte pasos. Ou menos?
Vinte pasos.
Por favor, reconsiderade...
Un, dous...
tres,
catro,
cinco,
seis,
sete,
oito,
nove,
dez,
once,
doce, trece,
catorce,
quince,
dezaseis,
dezasete,
dezaoito,
dezanove...
Raio! Estou ferido!
Estou ferido!
Detédevos!
Agardade!
- Amén. - Amén.
A paz sexa contigo.
E co teu espírito.
Por fin, pouco máis dun ano despois de casaren,
o príncipe Lothar e a princesa Ludmilla puideron bautizar o seu primoxénito.
Aquí remata a historia de Ehrengard.
Para a ocasión, levaba sobre o seu vestido branco
a banda azul da Orde de Santo Estevo,
outorgada ás mozas da nobreza
polo seu servizo ao pobo de Babenhausen.
Eu tamén estiven alí, mais non recibín distinción ningunha.
Si!
Así!
Despois fun para Roma.
Recibín moitos encargos de prestixio,
que me permitiron desenvolver o meu gran talento artístico.
Grazie.
Ademais, os meus amigos déronme o meu pseudónimo.
Chamáronme...
Casanova.
Subtítulos: Marina do Albardeiro