Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EHRENGARD: SZTUKA UWODZENIA
Proszę się nie ruszać, Wasza Miłość.
Na pewno potrzebuje pan chwili odpoczynku.
Znowu wyprostowała pani sukienkę?
Jeśli tak, to nie celowo.
Proszę się nie ruszać.
Coś nie tak?
Mój mąż kazałby ściąć panu głowę, gdyby to zobaczył.
Myślałem, że Wielki Książę chciał, abym uchwycił pani piękno.
Nie możemy być małostkowi.
Gotowe.
Rozmyślił się pan?
Cenię sobie zachowanie głowy na karku, Wasza Miłość.
Proszę usiąść prosto.
To zajmuje wieki.
Owszem.
- Wierny portret wymaga czasu. - Zauważyłam.
Jak uwodzenie.
Panie Cazotte.
Panno Zimmermann.
Panie Cazotte!
- Zalega pan z czynszem. Jeśli pan... - Droga pani...
Mogę narysować pani portret. Gdyby znała pani wartość...
Nie chcę żadnego rysunku. Chcę pieniędzy.
Niedługo zapłacę. Proszę mi zaufać.
Niech się pani uśmiechnie. To taki piękny dzień.
Najjaśniejsi Państwo, jestem zaszczycony.
Dziękuję za zaproszenie.
Jestem zachwycony.
Dziękuję.
Najjaśniejsi Państwo, jestem zaszczycony. Dziękuję.
Malarz.
Mam nadzieję, że obraz się podoba, Wasza Miłość.
Malarz?
Piękny, prawda? Bardzo podobny.
A z drugiej strony niepodobny.
Nie znam się na tym. Ale skoro tak mówisz.
Ciekawe. Powiedziała pani: „Ale z drugiej strony niepodobny”.
Uważam, że sztuka powinna nie tylko naśladować rzeczywistość.
Wiersz nie zawsze ma sens, ale...
- O czym pan mówi? - Proszę wybaczyć. Nazywam się Cazotte.
Namalowałem ten portret. Jestem malarzem, artystą. A pani?
Proszę wybaczyć.
Moja córka.
- Córka? - Tak.
Panie Cazotte.
Wygląda pan na smutnego. Źle się pan bawi?
Wręcz przeciwnie, Wasza Miłość.
Niech się pan przyzna, kto panu wpadł w oko.
Wpadł w oko?
Przecież to oczywiste.
Może mi pan wszystko powiedzieć.
Nie jestem zazdrosna. Przeciwnie.
Uwielbiam słuchać o cudzych namiętnościach. Ze szczegółami.
Zauważyłem pewną młodą damę.
- Gdzie? - Tutaj.
To Ehrengard.
- Ehrengard. - Jest urocza.
Jej ojciec był adiutantem mojego teścia.
- Dość surowa rodzina. - Zauważyłem.
Podobał się jej portret? Oczarował ją pański talent?
Nie powiedziałbym.
Biedactwo.
Nie zniechęcaj się.
Pewien młody człowiek powiedział mi niedawno, że uwodzenie wymaga czasu.
Jak malowanie portretu.
Właśnie dlatego zaprosiłam pana na ten wieczór.
Kolejny portret?
Nie, pański talent do uwodzenia. Proszę za mną.
Pamięta pan mojego syna?
- Przystojny młody człowiek. - To prawda.
Potrzebujemy pomocy.
- Naprawdę? - Tak.
- Zna pan prawo dziedziczenia tronu? - Nie.
Tak myślałam. Nasze panowanie nie jest niezachwiane.
Pamięta pan, poprzedni Wielki Książę nie miał potomstwa.
- Nie pamiętam... - Proszę posłuchać.
Tak było. Mój mąż nie jest bezpośrednim potomkiem.
Doszło do sporu o tron pomiędzy różnymi kuzynami,
który mój mąż wygrał. To jeden z jego kuzynów.
Hrabia Marbod. I hrabina Orsyla.
Gapią się na nas jak jastrzębie.
Wielki Książę jest ciężko chory.
- Lekarze nie są w stanie mu pomóc. - Przykro mi.
Tak, to bolesne.
Mój syn może odziedziczyć tron,
tylko jeśli się ożeni.
Może w innych okolicznościach, ale...
- Wasze panowanie nie jest niezachwiane. - Właśnie.
Jak mam w tym pomóc, Wasza Miłość?
Proszę spojrzeć.
Proszę spojrzeć na księcia i na młode damy wokół niego.
W ogóle nie zwraca na nie uwagi.
Nie uśmiecha się.
Życie miłosne, erotyka. Wcale się tym nie interesuje.
- Rozumiem, o co chodzi, ale... - Ale co?
Szlachetne owoce dojrzewają powoli.
Mówiłam już, że nie mamy czasu.
Książę Lothar musi szybko znaleźć żonę
albo tron wpadnie w ręce
kuzyna mojego męża.
To skomplikowane, ale takie są zasady.
- Czyli... Tak. - Panie Cazotte. Pana zadaniem...
jest rozbudzić namiętność w moim synu.
Jego belle passion.
- Ja? - Nie znam nikogo, kto nadaje się lepiej.
- Nie wiem, czy dam radę. - Oczywiście, że tak.
Proszę podać cenę.
Nie chodzi o pieniądze, Wasza Miłość.
Muszę jakoś pana nagrodzić.
Cokolwiek.
Proszę użyć wyobraźni.
- Ehrengard. - Ehrengard?
Chciałbym ją namalować. Może mogłaby pani to załatwić.
W porządku.
Zrobię, co mogę.
- Ale chcę znać szczegóły. - Oczywiście, Wasza Miłość.
Reszty nie trzeba.
Ktoś z dworu przyjdzie po resztę moich rzeczy.
Przepraszam, mój panie.
Nazywam się Cazotte. Jestem artystą.
Znam pańską matkę i właśnie spacerowałem po ogrodzie.
Nie mam nic złego na myśli.
Ale kiedy pana zobaczyłem, wydało mi się...
Proszę mi wybaczyć, ale wyglądał pan trochę smutno.
- Chcą, żebym się ożenił. - Kto?
Moi rodzice.
- Wszyscy. - O rany.
A pan... nie chce?
Nie.
Nie chce pan stracić wolności. Oczywiście.
A gdybym powiedział, mój panie,
z całym szacunkiem... że źle to pan zrozumiał?
To, co wydaje się więzieniem,
jest tak naprawdę wyzwoleniem.
Mam tu kilka szkiców, mój panie.
Życie miłosne.
Tak, ten jest dobry.
Widzi pan tę poezję?
- Podoba się panu. Proszę go zatrzymać. - Tak.
Zdobyłem zaufanie księcia.
Wasza Miłość, honor nie pozwala mi wyjawić szczegółów tego,
co mu opowiedziałem w ciągu tych dni i nocy.
Dość powiedzieć, że rozbudziłem jego wyobraźnię, jak tylko umiałem.
Recytowałem fragmenty Dekamerona i Opowieści kanterberyjskich
o młynarzu i kobiecie z Bath.
O cudownym pięknie, które można odnaleźć,
o jedwabistych płatkach róż, sercach przepełnionych krwią,
o zapaleniu świecy jedności.
Zaproponowałem mu wyjazd.
Wyjazd?
Do zamku w Leuchensteinie.
Maluję tam portret rodzinny. Chcę zabrać ze sobą księcia
i przedstawić go córkom. Z pani pozwoleniem, oczywiście.
Próbowaliśmy już w Leuchensteinie. Córki są okropne. Pozbawione uroku.
Oprócz najmłodszej.
- Ludmilli. - To jeszcze dziecko.
Czas upływa szybko, Wasza Miłość. Za tydzień kończy 18 lat.
Doprawdy?
Dobrze zna pan tę rodzinę?
Malowałem ich portrety jakiś czas temu.
Tylko pan malował?
Wasza Miłość, co pani o mnie myśli?
Może nie powinien pan oczekiwać zbyt wiele.
Nie mam oczekiwań, tylko nadzieję.
Panie, myślę, że powinieneś to włożyć.
Mam ubrać się jak wieśniak?
Nie, jak mój uczeń. Aby zachować anonimowość.
Może ocenić pan Ludmillę bez brzemienia swojego tytułu.
Jaka jest? Jest jak róża,
której zapach niewinnie
kusi przechodniów do zerwania kwiatka.
Ale nikt go jeszcze nie zerwał.
Panie, zamknij oczy i wyobraź sobie najpiękniejszą z kobiet.
Gładkie, białe dłonie.
Biodra.
Kolana.
Kostki.
Aksamitny głos i łagodny oddech.
Jesteś gotowy, panie?
Dobrze. Chodźmy.
Wasze Wysokości, myślę, że to wszystko.
Musimy jednak zrobić jedną małą poprawkę.
Księżniczko Ludmillo, tak szybko pani rozkwitła.
Od kiedy byłem tu dwa miesiące temu, całkiem się pani zmieniła.
Jeśli mogę prosić, aby pani została tu chwilę sama,
chciałbym wprowadzić poprawki.
Mamo, tato, mogę?
Obawiam się, że muszę poprosić państwa o opuszczenie pokoju.
Jeśli mam uchwycić jej wyjątkowe piękno,
potrzebuję, aby uwolniła się od swojej roli najmłodszej córki.
Chodź.
- Musimy przesunąć sztalugę bliżej. - Tak jest.
Zobaczmy.
- Rumienię się. - Nie trzeba.
- Proszę nie malować mnie na czerwono. - Będę ostrożny z czerwienią.
Proszę unieść podbródek. O tak.
Muszę powiedzieć ci, pani, o moim wielkim szczęściu.
Nigdy nie miałem tak utalentowanego asystenta.
Ma artystyczną duszę, jakiej nigdy wcześniej nie spotkałem.
Proszę wybaczyć...
ale nie jest przystojny?
- Jest bardzo przystojny. - Naprawdę przystojny.
I do tego ta dusza. Widzi piękno tam, gdzie inni go nie dostrzegają.
To talent.
Esencja talentu.
To cudowne. To był jego pomysł, żeby dopracować pani portret.
- Nie. - Naprawdę.
- Nie. - Tak.
„Nie oddajesz jej sprawiedliwości.
Jest jeszcze piękniejsza”. Tak powiedział.
- Nie powiedział tak. - Powiedział.
Musiałem się zgodzić.
- Nie. - Tak.
Co za szkoda.
Szkoda, że jest taki nieśmiały.
Ale to cecha większości wielkich artystów, prawda?
- Nie wiem. - Tak jest. Proszę mi wierzyć.
- Skąd on jest? - Skąd on jest?
Jest szlachetnie urodzony.
Jak ty, pani.
Czas odkryć tożsamość, Wasza Wysokość.
- Moją? - Nie. Cóż.
Dopilnuj, aby nikt nie przeszkadzał księżniczce.
Uciekli nam jak rozbawione szczeniaczki.
Nie!
Chodź.
Spacerowali po zamkowym ogrodzie.
Jest pan geniuszem, Cazotte.
Pani syn miał w sobie tęsknotę, ja ją tylko podsyciłem.
Zrobił pan wielką przysługę naszemu rodowi.
Cała przyjemność po mojej stronie.
- Proszę pamiętać. - Tak.
Doprawdy.
- Co to? - Niestety muszę pana rozczarować.
- Rozczarować? - Rozmawiałam z generałem.
Nie zgadza się, aby namalował pan jego córkę.
Ma pan szczęście, że nie wymieniłam pana imienia. Był wściekły.
Rozumiem.
- O nie, jest pan... - Nie, Wasza Miłość. Ani trochę.
Cieszę się, że mogłem pomóc, ale nie potrzebuję zapłaty.
- Ale ślub. - Tak.
Ślub mojego syna. Musi pan przyjąć zaproszenie.
Przyjmijcie te błogosławione obrączki.
Wymieńcie je na znak nierozerwalnego związku,
który dzisiaj zawarliście.
Ludmillo, w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego
biorę cię za żonę.
Lotharze, w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego
biorę cię za męża.
Związek, który właśnie zawarliście,
uświęcam w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Amen.
Wszyscy, którzy się tu zebraliście,
będziecie świadkami ważności tego nierozerwalnego świętego związku.
Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela.
Confirma hoc deus quod opratus es in nobis.
Amen.
Stać!
Panie Cazotte. Proszę zabrać rzeczy i jechać z nami.
Wasza Miłość.
- Jest pan. - Wygląda pani na zmartwioną.
Dziedzic jest w drodze.
- Gratulacje. - Wcale nie.
- Wcale nie? - Nie.
Urodzi się pod koniec maja.
- Tak? - Tak.
- Za cztery miesiące. - Tak myślę.
Cztery miesiące, nie dziewięć.
Śmieje się pan?
- Nie widzi pan, że to skandal? - Tak, Wasza Miłość. Przepraszam.
Bóg, który jest wielkim artystą,
czasem maluje obrazy, które docenia się, patrząc z dala.
Za 150 lat ten problem będzie się wydawał idyllą
skomponowaną ku radości widzów. Jesteśmy zbyt blisko...
Proszę sobie darować.
Próbuję powiedzieć,
że każdy z pani poddanych uśmiechnie się w głębi serca,
słysząc, co tak martwi Waszą Miłość. Każdy uwielbia zakochaną parę.
Mówiłam już, jak trudno utrzymać nasze panowanie w Babenhausen.
- Przez kuzyna... - Marboda.
Rozwiązłość jest dopuszczalna wśród artystów,
ale dla nas to wyrok śmierci.
Książę Lothar zostanie wydziedziczony, jeśli się wyda, że dziecko jest nieślubne.
- Co teraz? - Nie mam pojęcia.
Trzeba zawieźć gdzieś pani syna i jego żonę.
Z dala od wszystkich.
Ukryć ich?
Tak. To powinno się udać.
- Ale dlaczego? - Żeby nikt się nie dowiedział.
Ale dlaczego?
Wyjaśniłem już, że uwodzenie to rodzaj powołania.
Tak.
Powinno również się udać w podobny sposób uwieść ludność.
Dużo słów, ale mało sensu. Zdaje pan sobie z tego sprawę?
Czuję się odpowiedzialny.
Prosiła pani, abym otworzył oczy księcia na uroki płci przeciwnej.
Jego oczy, nic więcej.
Wasza Miłość... opatrzność nam pomogła.
Musimy podążać jej drogą.
Chyba wiem, jak rozwiązać ten problem.
Najpierw trzeba będzie powiadomić ludność.
Szanowni obywatele Babenhausen.
Data szczęśliwego wydarzenia powinna być ogłoszona...
- ...na wrzesień. - ...na wrzesień.
Ogłosicie, że księżniczka Ludmilla, za radą nadwornego lekarza,
nie może opuszczać łóżka.
- Że potrzebuje całkowitego spokoju. - ...spokoju.
Całkowitego spokoju? Ale gdzie?
Postaram się znaleźć jak najbardziej odludne miejsce.
Z dala od świata.
Zaaranżuję wszystko harmonijnie.
- Dopilnujesz też wystroju? - Tak.
Nikt nie może zobaczyć księżniczki Ludmilli,
zanim nie minie sześć miesięcy od porodu.
Zostanę z nią przez cały ten czas.
Dopilnuję wszystkiego.
- Jest pan w stanie to zrobić? - Tak.
Zaczyna się pan wahać.
Nie, Wasza Miłość. Zdałem sobie sprawę,
że księżniczka Ludmilla będzie potrzebowała damy dworu.
Nie jakiejś plotkary z pałacu, tylko kogoś starannie wybranego.
- Komu możemy zaufać. - Oczywiście.
Jej urodzenie, wykształcenie i wygląd
powinny usprawiedliwiać jej wybór.
- Czyż nie? - Oczywiście.
Powinna być młoda i miła,
bo w czasie odosobnienia księżniczka będzie chciała mieć towarzyszkę
podobnego wieku i usposobienia.
Gdzie znaleźć miłą młodą damę wysokiego urodzenia
o szlachetnym umyśle i wiernym sercu...
Znowu to samo. Dużo słów...
Proszę wybaczyć. Po prostu... Czy Wasza Miłość zna taką osobę?
Czy ktoś przychodzi na myśl?
- Ehrengard. - Mój Boże. Oczywiście.
- Jest pan okropny, panie Cazotte. - Co ma pani na myśli?
Zamierza pan ją uwieść.
Nie.
Racja.
To prawda.
Jestem pani winien prawdę. Jest pani jedną z niewielu osób,
które są w stanie zrozumieć artystę.
Mogę powierzyć pani moje myśli?
Tak.
Widzę ją.
Młoda kobieta w białej sukni, córka wojowników,
w których rzeczywistości sztuka, artysta, nigdy nie istnieli.
Dlatego tak jak Michał Anioł ogłaszam:
„W tym bloku marmuru kryje się mój największy triumf”.
Pomijając całą historię z Michałem Aniołem i blokiem marmuru,
jak już wspomniałam, Schreckensteinowie to luteranie. Bardzo kategoryczni.
Praktycznie purytanie.
Sami wojskowi.
Nie zbliży się pan do niej.
Być może.
- Tym razem mierzy pan zbyt wysoko. - Może tak być.
Ale nie mam wątpliwości.
Zatem możemy zrobić zakład.
Zakład?
Ehrengard nie odda się panu.
A jak mi się uda?
Jeśli zdobędzie pan Ehrengard, dam panu dożywotnią pozycję na dworze.
Do tego zapewnię mieszkanie w dowolnym miejscu.
Będzie mógł pan tam sobie gadać, ile dusza zapragnie.
A jeśli przegram?
Namaluje pan mój kolejny portret.
I tym razem mnie pan nie odtrąci.
W porządku.
Wielki Książę i ja pamiętamy pańskie oddanie dla jego ojca.
To był wspaniały moment mojej wczesnej kariery.
Nikomu nie można mówić o tej sprawie.
Nawet Wielkiemu Księciu.
Proszę mi powiedzieć, skąd Wasza Miłość zna zalety mojej córki?
Szczerze mówiąc, panie generale, to zasługa mojego zaufanego,
pana Cazotte.
Widziałem...
że była to...
młoda walkiria.
Wychowana wśród surowych wojskowych cnót.
Jedyna dziewica w długiej linii wojowników.
Jak młody, biały anioł
z płonącym mieczem, strzegący rajskiego ogrodu młodych kochanków.
Poniosło mnie. Uważam, że siła Ehrengard robi wrażenie.
I widzę, skąd się wzięła.
Dość tych bzdur.
W każdym razie.
Żaden Schreckenstein nigdy nie zawiódł swego księcia.
Cała nasza rodzina jest panu niezwykle wdzięczna.
Ehrengard. Spakuj swoje rzeczy.
Oczywiście, ojcze.
- Tylko jedna rzecz. - Tak?
Chcę pożegnać z Kurtem.
Kurtem?
Moim narzeczonym, Wasza Miłość.
Oczywiście, że możesz pożegnać się z narzeczonym.
Jeszcze raz dziękuję, Ehrengard.
To zaszczyt służyć ojczyźnie.
Dobra z ciebie dziewczyna. Prawda, panie Cazotte?
- Zdecydowanie. - Tak.
Dobrej nocy, Ehrengard.
Dobrej nocy, Wasza Miłość.
Dobrej nocy, Ehrengard.
Bonne nuit.
Co za nadęty szarlatan.
- Znalazłem odległe miejsce. - Tak?
Rosenbad.
- Rosenbad? - Tak.
- Jest pusty od pokoleń. - Właśnie.
Witam.
Nasz lekarz, profesor Putziger.
Będzie pilnował zdrowia księżniczki.
Koniuszy, pan Podolski.
Oraz nasza znakomita ochmistrzyni, hrabina Poggendorf.
To moja najwierniejsza dama dworu.
I Ehrengard.
Ale Ehrengard znasz.
Powodzenia.
To lustro trzeba będzie wypolerować.
Do holu. Zamykajcie drzwi, żeby nie było przeciągów.
- Panie Cazotte? - Tak?
- Mogę o coś spytać? - Oczywiście.
Czy należy pan do służby?
Nie. Służę jedynie sztuce. Jestem malarzem.
Do holu.
- Panie Cazotte. - Tak.
Pamiętam, gdzie widziałam pana po raz pierwszy.
- Tak? - Na balu.
Stał pan koło portretu Wielkiej Księżnej.
Nie pamiętam.
Zwykle pamiętam twarze, ale nie przypominam sobie pani.
Nie chciałem pani urazić. Ale...
Urazić?
Niech pan robi, co chce.
Teraz machajcie!
Uśmiechy.
Jest jak w bajce.
Miło mi to słyszeć.
Chciałem stworzyć miejsce,
w którym nasza księżniczka sprowadzi na świat amorka.
- To dla mnie? - Tak.
- Dziękuję. - Miło mi.
Cazotte.
Wasza Miłość.
Nasz mały dwór szybko zadomowił się w romantycznej atmosferze.
Jeśli chodzi o księżniczkę Ludmillę i jej nową damę dworu,
księżniczka, pełna słodyczy życia niczym pszczoła...
Jak pszczoła w drodze do ula...
...traktuje ją niczym siostrę.
- Twój narzeczony jest żołnierzem? - Tak.
Ale musisz się bać. A jeśli któregoś dnia wyślą go na wojnę?
Takie jest życie żołnierza.
Nauczyłam go szermierki. Cała nasza rodzina umie się fechtować.
Za to on nauczył mnie strzelać z pistoletu.
Tak. Wiele razy.
Chcesz mieć dzieci?
Jeśli chodzi o nasz zakład, muszę uczciwie przyznać,
że idzie mi powoli.
Panie Cazotte.
Ehrengard.
Wcześnie pan wstał.
Zazwyczaj wstaję wcześnie.
Jedzie pan na przejażdżkę?
- Słucham? - Jedzie pan na przejażdżkę?
Pojedziemy razem?
- Jeśli chce pan być sam... - Nie.
Nie, bardzo chętnie, ale...
Powinno być w porządku.
Muszę się zastanowić.
Czemu nie?
- Dzień dobry, panie Podolski. - Dzień dobry.
- Przygotujesz mojego konia? - Konia?
Tego samego, co wczoraj.
Wczoraj?
Jakiegokolwiek.
Tak jest.
- Jedzie pan? - Proszę jechać, dogonię panią.
Jesteś zmęczony. Masz dość?
Proszę spojrzeć.
To alpenglow.
To rzadka interakcja kolorów widma w atmosferze.
Alpenglow?
Tak.
Alpenglow.
Już znika.
Tak. Oczywiście.
Po ujawnieniu swojej najgłębszej esencji może się już tylko unicestwić.
Następny dzień będzie pogodny. To cud.
Nie!
Myśli pan, że mogłabym sprowadzić tu własnego konia?
Własnego konia?
Te konie są zbyt łagodne.
To prawda. A pani nie?
Ma na imię Wohtan.
Tylko ja umiem go dosiadać.
- Wyobrażam sobie. - Panie Cazotte.
Panie Podolski. O co chodzi?
Ktoś idzie.
- Każ mu zawrócić. - Nie mogę. To kuzyn Wielkiego Księcia.
Odwiedzamy księżniczkę. Jestem kuzynem Wielkiego Księcia.
Jak miło. Niestety księżniczka źle się czuje.
To tylko krótka wizyta. Mamy dla niej podarunki.
Musicie państwo przyjść kiedy indziej.
- Przekażę podarunki. - To kiełbasa.
Stan księżniczki nie pozwala jej przyjmować żadnych wizyt.
Wyrzucasz mnie?
- Jestem tylko posłańcem. - Nalegam. Za kogo mnie uważasz?
- Ja tylko... - Z drogi!
Marbod.
Co za niespodzianka.
Byliśmy w okolicy. Przywieźliśmy podarunki dla księżniczki.
Dopilnuję, żeby je dostała. Jest bardzo chora.
To tylko krótka wizyta.
To zaraźliwe. Jest poddana kwarantannie.
- Ale... - Do widzenia.
Lotharze. Najdroższy Lotharze... To tylko krótka wizyta.
- Widziałaś, jak kłamie? - Oczywiście.
I ten szarlatan. Widziałaś te szmaty? Co to ma być, bal przebierańców?
Musimy zostać w okolicy.
Przywieźliśmy prezenty dla książęcej pary, ale nie przyjmują wizyt.
Znasz kogoś, kto pracuje na zamku?
- Mam własne zmartwienia. - Chwilę.
Może mógłbyś to jeszcze raz przemyśleć?
Wracamy dziś do Babenhausen. Wiesz, gdzie nas znaleźć.
Wasza Miłość.
Minął kolejny miesiąc i nadchodzi termin porodu.
Wiem, że ze względu na sytuację nie może nas pani odwiedzić,
więc postaram się przekazać swoje wrażenia.
Zacznę od radosnych wieści.
Dopisało mi szczęście.
Nie mogłem spać i poszedłem na spacer do lasu.
Wtedy ją zobaczyłem.
Od razu zrozumiałem,
że bogowie zesłali mi wyjątkowy temat.
Miałem rację co do jej urody.
Ale to było coś innego.
Hojność bogów była jeszcze bardziej niewyobrażalna.
Niech Wasza Miłość nie myśli, że jestem podglądaczem.
Było w tym coś malowniczego.
Światło, leśne jezioro, kobieta w wodzie,
cała ta magiczna sceneria
aż się prosiła o uwiecznienie.
Obraz, który musiałem zacząć malować...
„Nimfa kąpiąca się w leśnym jeziorze”.
Lub „Kąpiel Diany”.
Co za cud,
chwała, ukoronowanie mojej artystycznej kariery.
Jak mogę uczynić ją swoją pełniej niż przez pochwycenie,
utrwalenie na płótnie konturów i barw jej ciała,
aby nikt w świecie nie był już w stanie nas rozdzielić?
To dzieło wymaga cierpliwości.
Zatem czekam.
Nigdy nie dotykam jej włosów, nie ocieram się o jej dłoń.
Podchodzę do niej inaczej.
Wohtan. Cześć.
Cześć.
Dni mijają, Wasza Miłość, drobnymi, ostrożnymi krokami.
...dla mojego serca.
- Ehrengard. - Witaj.
Dziękuję za list.
- Tęskniłem... - Nie możemy się tak spotykać.
Dlaczego?
Nie mogę powiedzieć.
Będę tu stacjonował przez trzy miesiące.
Może kiedyś będę mogła o wszystkim ci powiedzieć.
Żegnaj, przyjacielu.
Ehrengard! Wody odeszły.
Jeszcze nie.
Panie Podolski, proszę sprowadzić Wielką Księżną.
- Gdzie jest dziecko? - Wasza Miłość.
Najpierw zamek trząsł się ze strachu,
ale gdy z pokoju księżniczki rozległ się pierwszy donośny krzyk,
nastąpiła całkowita odmiana.
Panie Cazotte. Do rzeczy.
Jest zdrowy?
To najpiękniejsze dziecko w historii całego Babenhausen.
Tu jesteś. Pokaż mi go.
Chodź.
- Chodź. - Daj mi zobaczyć.
- Czyż nie jest cudowny? - Pokaż.
Gratulacje.
Jest do mnie podobny. Jest podobny do babci.
Czyż nie jest to najpiękniejsze ze stworzeń?
Nawet ja, Wasza Miłość, choć nie jestem sentymentalny,
jestem zdumiony urodą tego dziecka.
A jak panu idzie z Ehrengard?
Po raz pierwszy, sama o tym nie wiedząc,
zakochała się.
Tak szybko?
Nie we mnie, Wasza Miłość. W pani wnuku.
- Och! - Tak.
- Och. O nie.
Już się panem nie interesuje, panie Cazotte?
Nie. Wręcz przeciwnie. Wszystko idzie po mojej myśli.
Zakochanie się w bogu miłości
dla osoby o jej usposobieniu i energii
może być pierwszym krokiem ku całkowitemu poddaniu.
Widzę, że chwyta się pan brzytwy.
Postać Kupidyna.
Uosobienie miłości. Najbardziej zgubna lalka.
Mamo.
- Powóz czeka. - Tak.
Już pani wyjeżdża?
Marbodowie nie spuszczają mnie z oczu.
Nikt spoza zamku nie może zobaczyć tego dziecka.
- Rozumie pan? - Tak, Wasza Miłość.
- A ty, Lothar? - Oczywiście, mamo.
Ostatnia sprawa. Znaleźliśmy mamkę.
Ma na imię... Lisbeth. To miejscowa. Sprowadzimy ją tu.
Możemy na niej polegać?
Tak. Sprawdziliśmy ją.
Lisbeth, wróć czasem do domu. Jak mam sobie dać radę?
- Dogadałam się z sąsiadką. - Czemu musisz tam mieszkać?
Możesz czasem wracać do domu...
Puść te drzwi.
- Lisbeth? - Ruszaj!
Lisbeth? Czy...
Lisbeth!
- Idziesz? - Tak.
- Nie spieszyłeś się. - Przepraszam.
Pytałem, ale nic wiadomo. W Rosenbad jest całkiem cicho.
To czemu nas sprowadziłeś?
Zdarzyło się coś nowego.
- Wina? - Poproszę.
Niestety zostało mi tylko bardzo drogie wino.
Oby było dobre.
- Na zamku zatrudnili kogoś nowego. - Kogo?
Kobietę.
- Coś jeszcze? - Kobietę z małymi dziećmi.
Skąd wiesz?
Widzicie państwo? To jej mąż.
Codziennie siedzi tu i rozpacza.
Powinniście z nim porozmawiać.
Przepraszam.
Co wiesz o Rosenbad?
To jedno wielkie kłamstwo.
A teraz straciłem żonę.
Miała pracować w zamku jako służąca.
Jako pokojówka rozpuszczonej młodej damy. Nawet nie wolno mi z nią rozmawiać.
Ale...
potem...
Nie, obiecałem, że nic nie powiem.
Dobry panie.
Wielki Książę to mój kuzyn.
W imieniu księstwa rozkazuję ci wszystko powiedzieć.
W zamku...
jest już dziecko.
Wiedziałem.
Musimy napisać do twojego kuzyna. Zażądać, żeby nas wpuścili.
Tęsknię za nią. Pomożecie mi?
Mamy dla ciebie zadanie.
Jeśli przechwycisz dziecko, Lisbeth wróci do ciebie.
- Przechwycić dziecko? - Tak.
Aby okazać wdzięczność za twój bohaterski czyn,
osobiście dopilnuję, abyś otrzymał wysoką pozycję na dworze,
kiedy wraz z żoną przejmiemy tron.
Nie sądzisz, że to uszczęśliwiłoby twoją Lisbeth?
Dobrze.
Powiem ci, co masz zrobić.
Panie Cazotte.
- Ehrengard. - Wcześnie pan wstał.
Tak.
Rzeczywiście.
Ostatnia noc była najkrótszą w roku.
Naprawdę?
- Nie wiedziałam. - Naprawdę.
Zawsze spędzam najkrótszą noc na zewnątrz.
Na zewnątrz? Dlaczego?
To mój rytuał.
- Rytuał? - Tak.
Jaki rytuał?
Maluję. Ujmuję naturę
w jej najwrażliwszym momencie.
- Najwrażliwszym? - Kiedy jest w pełnym rozkwicie.
Zanim na nowo pogrąży się w mroku, kawałek po kawałku.
To brzmi smutno.
- Nie. Lubię to. - Mogę zobaczyć?
- Obraz? - Tak.
- Raczej nie. - Na pewno mi się spodoba.
- Ten obraz jest banalny. - Nie wierzę.
Tak, to tylko kwiaty z pełnymi słodyczy płatkami,
palące objęcia pokrzyw, łagodne pieszczoty leśnego jeziora.
- Romantyczne bzdury. - Leśnego jeziora?
- Słucham? - Malował pan leśne jezioro?
Mówiłem o jeziorze? Nie.
- Myślałem na głos. - Proszę mi pokazać.
- Nie, po prostu myślałem na głos. - Tak.
- Moja ręka. - Tak.
Panie Cazotte!
Panie Cazotte.
Wielka Księżna chce się z panem zobaczyć.
Przepraszam.
Nalegają na odwiedziny.
Kto nalega, Wasza Miłość?
Marbodowie.
- Nie możemy im odmówić? - Nie. Niemożliwe. To rodzina.
Upewniłam się, że nie wejdą do Rosenbad i nie usłyszą dziecka.
- Urządzimy piknik. - Kiedy?
W niedzielę.
- Tę niedzielę? - Nie da się tego uniknąć.
Musimy ukryć dziecko.
- A Ludmilla musi być... - W szóstym miesiącu ciąży.
Lisbeth zostanie tu z dzieckiem,
a reszta musi otrzymać dokładne instrukcje.
Oczywiście. Zajmę się tym, Wasza Miłość.
Świetnie, panie Cazotte.
Proszę.
- Dobrze. - Tak.
A co z Ehrengard?
Jak pani wie, malowałem ją każdego poranka.
Choć nie była świadoma mojej obecności,
naprawdę czuję, że powstała między nami więź.
Wiem, co pani myśli, Wasza Miłość.
- Naprawdę? - Tak.
Czemu ten głupiec po prostu
nie uwiedzie jej w tradycyjny sposób?
- Zgadza się? - Mniej więcej.
Ale ten głupiec jest...
artystą.
W tej chwili jest pochłonięty tworzeniem arcydzieła.
Chcę osiągnąć jej pełne poddanie
bez użycia fizycznego kontaktu.
Mógłbym uwieść ją w tradycyjny sposób i byłoby to na pewno łatwiejsze.
Mógłbym uwieść ją w momencie, kiedy jej dusza jest poruszona.
Ale, Wasza Miłość, czuję, że nic by to dla mnie nie znaczyło.
Wygląda na to, że zrozumiał pan,
że nie wygra naszego zakładu i próbuje zmienić jego warunki.
W żadnym wypadku. Wciąż zamierzam ją uwieść, Wasza Miłość.
Tak będzie. Ale tylko ona będzie o tym wiedziała.
Dla innych Ehrengard pozostanie na swoim piedestale,
śnieżnobiała dziewica, ale nasze dusze będą złączone na zawsze.
To jest prawdziwe uwodzenie.
Skąd będziemy wiedzieć, że została uwiedziona?
- Skąd będzie wiadomo, kto wygrał zakład? - Właśnie.
Pokażę jej obraz, który namalowałem,
i w tej właśnie chwili opadnie z sił.
Będzie jak róża, z której opadną wszystkie płatki
za sprawą jednego podmuchu wiatru, całkiem obnażona, Wasza Miłość.
Gdy ktoś poddaje się namiętności, ciało podąża w jego ślady.
Gdy zobaczy obraz, po prostu... omdleje.
Omdleje? Nasza Ehrengard?
Na oczach wszystkich, i to będzie dowód ostatecznego uwiedzenia.
Przyjmuję nowe warunki zakładu.
Przygotować konia, panno Ehrengard?
Lisbeth!
Co się stało?
Proszę poczekać. Czemu chodzi pan po lesie i wrzeszczy?
Groził mi. Pomieszał mi w głowie.
Popełniłem straszny błąd.
Obiecał...
że odzyskam moją Lisbeth, jeśli mu pomogę.
Twoją Lisbeth?
Moją...
Zabrali mi moją Lisbeth.
- Zabrali twoją Lisbeth? - A teraz muszę...
Popełniłem straszny błąd.
Jaki błąd?
Ludzie z Rosenbad nie mówią prawdy o dziecku.
Oszukano mnie.
Ale...
teraz muszę pomóc.
W jaki sposób?
Jutro...
mam porwać dziecko i pokazać je im.
O drugiej po południu mam być na polanie w lesie.
Teraz nie wiem, czy dobrze robię.
Najpierw muszę porozmawiać z Lisbeth.
Nie wiem, czy mi to wybaczy.
Posłuchaj.
Słuchasz mnie?
Postępuj zgodnie z planem.
Rozumiesz?
Co?
Postępuj zgodnie z planem.
I nie mieszaj w to Lisbeth.
Wszystko będzie dobrze.
Idź już.
Gdzie pan był?
- Wszyscy pana szukają. - Jestem.
Piknik zacznie się za chwilę.
Wszystko gotowe.
- Tak? - Tak.
Wygląda pan blado. Jest pan zawiedziony?
Nie. Wszystko w porządku.
- A sztućce? - Na samym dole.
Potrzebujemy krzeseł.
Cazotte?
Ehrengard.
Przepraszam, że nie było mnie dziś nad jeziorem.
Nad jeziorem?
Od początku wiedziałam.
Byłam nieobecna, bo potrzebowano mnie tutaj.
Chcę...
żeby dokończył pan obraz.
Ale pomyślałam...
że możemy to zrobić w pana komnacie.
Może musi pan być trochę bliżej.
Twarzą w twarz.
Tak.
Oczywiście. Tak.
Tak. Oczywiście.
- Wyobraża to pan sobie? - Tak.
Proszę zamknąć oczy.
- Słucham? - Proszę zamknąć oczy.
- Teraz? - Tak.
Proszę to sobie wyobrazić.
Tak, chcę...
Dobrze.
Wszystko przygotuję.
Proszę przygotować płótno. Przyjdę po pikniku.
- Tak. - Tak.
Tak.
Tak, po pikniku.
Dziękuję.
Co za przyjemne miejsce, prawda?
Drogi Marbodzie.
To dla mnie wielka przyjemność gościć ciebie i twoją małżonkę.
To wielka przyjemność...
Tak, już to słyszeliśmy.
Tak.
Cieszę się...
że księżniczka Ludmilla czuje się na tyle dobrze, aby tu z nami być.
To wspaniałe.
I że... pogoda...
Powiem tylko tyle, że to przyjemność was tu gościć.
- Cała przyjemność po naszej stronie. - Cudownie.
Na zdrowie.
- Doskonałe wino. - To prawda.
Lekkie i musujące.
Mogę prosić o raki?
Dziękuję.
- Raki? - Nie, dziękuję.
Szczyp, szczyp.
Pogoda nam dopisała.
- Nie za zimno, nie za gorąco. - Wspaniała pogoda.
- To kurki. - Tak.
Rzeczywiście.
Złoto lasu.
Już dobrze.
Nie!
Matthias!
Co...
Nie. Ty...
Zatrzy...
- Pyszne. - Bardzo smaczne.
Tak.
Dość tej komedii.
- Komedii? - Proszę się nie wtrącać.
Tak.
Droga księżniczko.
Za pozwoleniem.
Taki pełen życia.
Taki miękki.
Bardzo miękki. Można by pomyśleć...
Przepraszam!
- Przepraszam! - Matthias!
Idzie mój człowiek.
Co ty wyprawiasz? Matthias!
Chodź, Matthias.
- Chodź. - Stój!
Matthias, chodź tu.
Matthias!
Dalej, Matthias.
- Mat... - Chodź!
Matthias!
- Co ty robisz? - Podejdź tutaj.
Proszę wybaczyć.
Matthias.
Matthias...
Matthias! Stój.
Już dobrze.
Matthias, zatrzymaj się!
Chodź.
Nie!
- Zostań. Poggendorf. - Stój!
Trzymaj mnie za rękę.
Poggendorf.
Stój!
Panie Podolski.
Ehrengard!
Ehrengard, stój!
Dalej.
Stój! Zaczekaj!
Woźnica zniknął.
Poggendorf, wsiadaj. Wasza Miłość, proszę za mną.
- Szybko! - Pomóż mi wsiąść.
Na miłość boską.
- Cicho. - Sam bądź cicho.
- Dziękuję. - Jedź!
Dalej.
Spokojnie, stój.
Dalej.
Jak mówię na prawo, to znaczy, że na prawo.
- To po lewej. - Głupia kobieto!
Mówię, że na prawo, więc jedziemy na prawo.
Szybciej.
Mówiłam, że ślady prowadzą tędy. Czemu mnie nie słuchasz?
Ty!
Auć!
Stój! Dość tego!
Co się dzieje?
Boże dopomóż, jestem niewinny.
Ta kobieta zaatakowała mnie bez powodu.
Cóż.
Niezła próba, kuzynko.
Nie rozumiem.
To dziecko
jest moje.
To prawda.
To jej dziecko.
Powtórz to.
Mogę powtarzać to w nieskończoność. To moje dziecko!
To nieprawda.
To prawda.
Tak jest.
Zapewniam, że tak jest.
Tak.
Zapytaj Lisbeth. Potwierdzi.
Ten mężczyzna jest jej mężem. Porwał dziecko i jego mamkę.
Pojechałam za nimi i znalazłam ich tutaj.
To nieprawda.
To prawda.
Kto jest ojcem dziecka?
Powiem wam.
Cazotte.
Tak.
Poślij po powóz, żeby zawieźć nasze dziecko z powrotem do Rosenbad.
Ten dandys!
Musicie to udowodnić.
Udowodnić? Jak mają to zrobić?
Mamy poczekać, aż dorośnie,
i sprawdzić, czy przypomina ojca?
Robisz z nas idiotów!
Dowód!
Żądam dowodu.
- Cazotte. - Tak?
Pokaż im swój szkicownik.
- Szkicownik? - Szkicownik.
Mój szkicow... Tak.
- Tak. - Tak.
- To konieczne. - Tak.
Chciałbym, ale nie mam go przy sobie.
Nie mam...
- Masz. - Nie.
Nie masz go w lewej kieszeni płaszcza?
Tak.
Ehrengard.
Kurt?
- Nie teraz. - A co z...
Nie.
Czy to wystarczy?
Już dobrze.
Chodź.
Jutro o świcie.
Kurt!
Chodź. Chodźmy.
- Chce pan wybrać pierwszy? - Nie. Proszę zacząć.
W porządku.
Pomóż mu.
- Racja. - Proszę.
Jest pan gotowy?
Proszę mi wybaczyć, ale może moglibyśmy porozmawiać jak dorośli.
Dwadzieścia kroków. Albo mniej?
Dwadzieścia.
Proszę się zastanowić...
Jeden. Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć.
Sześć.
Siedem.
Osiem.
Dziewięć.
Dziesięć.
Jedenaście.
Dwanaście. Trzynaście.
Czternaście.
Piętnaście.
Szesnaście.
Siedemnaście.
Osiemnaście.
Dziewiętnaście.
Cholera, oberwałem!
Oberwałem!
Stój!
Zaczekaj!
Ego te baptizo, in nomine Patris, et Filii et Spiritus Sancti.
Quique dedit tibi remissionem, omnium peccatorum ipse te liniat.
In vitam aeternam.
Amen.
Pokój z tobą.
I z duchem twoim.
W końcu, ponad rok po ślubie,
książę Lothar i księżniczka Ludmilla mogą ochrzcić swoje dziecko.
Deus omnipotens, Pater Domini nostri Iesu Christi,
qui te regeneravit ex aqua et Spiritu Sancto.
Tu kończy się historia Ehrengard.
Podczas uroczystości miała na sobie
niebieską wstążkę Orderu Świętego Szczepana.
Orderu nadawanego szlachetnym damom za zasługi dla Babenhausen.
Byłem obecny, ale nie nadano mi orderu.
Tak.
Teraz.
Teraz!
Później pojechałem do Rzymu.
Otrzymałem tu wiele prestiżowych zadań,
dzięki którym mogłem dalej rozwijać swój wielki talent.
Grazie.
Co więcej, przyjaciele nadali mi nowy przydomek.
Nazwali mnie...
Casanova.
Napisy: Dorota Dołęga