Downloaded from YTS.MX
Nagsisimula pa lang ang gabi.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nasa lugar ka kung saan mo gustong mapunta.
Nararamdaman mong may kumpyansa ka, nasasabik at nakikita.
Sa wakas, kasama mo ang mga taong pakiramdam mo ay tulad mo.
At sa sandaliing 'yon, nakalimutan mong iba ka.
Ngayong gabi, lahat ay posible.
Berlin ang lugar kung saan nangyayari ang lahat.
Ito ang kabisera ng kasalanan.
Mayroong 80 hanggang 120 na mga cafe, bar, club
na halos eksklusibong ang target ay mga taong LGBTQ.
May mga queer at trans na tao sa buong paligid.
Matapos makapangyari ang mga Nazi,
nakita natin ang pinakagrabeng homopobikong pag-uusig sa kasaysayan.
Halos walang ibang panahon sa kasaysayan ng mundo
kung saan ang kalayaan at pang-aapi
ay malapit sa isa't-isa gaya noong 1920s at 1930s.
Kahit ngayon, pwedeng alisin sa iyo ang kalayaang ito.
Namuhay ang mga taong ito ng gaya ng buhay ko ngayon.
Pero saglit lang.
Isang sakuna 'yon para sa sangkatauhan
at bahagi ako ng sangkatauhang iyon.
BERLIN HULING BAHAGI NG 1920S
Papasok ka ng kalye sa Berlin
at nakita mo ang isang gusali sa kanto
na may pantastikong karatula sa harapan.
At sabi nito, "Dito tama ito!"
Sa lahat ng nightclub noong Golden Twenties,
ang Eldorado ang pinakamagarang dausan ng mga queer.
Sa Eldorado, sumisikat ang isang bagong uri ng kalayaan,
kung saan ang mga lalaking gay, mga lesbian,
ay pwedeng lumaya at magpasya sa sarili sa unang pagkakataon.
Isa sa mga makikilala mo dito si Charlotte Charlaque,
isang intelektuwal na Hudyong Amerikano-Aleman.
Nilibot niya ang mundo, nanirahan sa Amerika, sa Alemanya, sa Pransiya,
at malapit nang maging
isa sa mga kauna-unahang tao
sa mundo na sasailalim sa operasyong nagbabago ng kasarian.
May dalawang bagong mukha sa panggabing buhay sa Berlin.
Sina Lisa at Gottfried. Bagong kasal. Nasa bente ang edad.
Sila, tulad ng ibang pumupunta sa Eldorado, ay handang magpaanod
tumuklas ng mga bagong bagay, ng bagong pag-ibig.
Si Lisa, na ang buong pangalan ay Lisa von Dobeneck,
at si Gottfried von Cramm ay magkakilala na mula pagkabata.
Lumaki sila sa mga kalapit na kastilyo.
Ipinanganak si Lisa na isang Dobeneck
at ang pamilya niya ay nakatira 15 km ang layo sa isang ari-arian namin.
Tinawag namin itong "yungib ng kasamaan"
dahil pwedeng gawin doon ng mga Cramm ang kahit anong gusto nila.
Gusto nina Lisa at Gottfried ang mataas na uri ng pamumuhay,
na malinaw na hindi nangyayari sa kanayunang ito,
kundi sa mapang-akit at mabangis na Berlin.
Napakaraming kalayaan din ang pumapasok.
Mga karapatan para sa mga babae.
May pagtatanggal ng sensura
at ang mamamahayag ay mas may kalayaang ilathala ang gusto nito.
At lumilikha iyon ng pag-unlad ng lathalaing pang-queer.
ANG NOBYA MGA BABAENG UMIIBIG
May partikular para sa mga gay na lalaki. May para sa mga gay na babae.
At mayroon pang partikular para sa mga transvestite.
Pwedeng pag-usapan ang tungkol sa pagtatalik ng mas bukas kaysa sa dati.
Pakiramdam ng mga tao
ay parang may nangyayaring rebolusyon ng seksuwal na kaayusan.
At noon nakatuklas sina Lisa at Gottfried ng isang bagong mundo.
At ang Eldorado ay singkahulugan ng isang bagong kaganapan.
Sa gitna ng nakamamanghang kumikinang na nightclub na ito,
magugulat ka sigurong
makakilala ang isang kabatian ni Adolf Hitler.
Ang taong ito ay nagngangalang Ernst Röhm,
may kakila-kilabot na marahas, anti-Semitikong pulitika
at isa sa mga arkitekto ng pag-akyat ng Nazi sa kapangyarihan.
Si Röhm ay isang panatikong sundalo na umiibig sa digmaan at pagpatay.
Bilang purong nasyonalista,
hindi niya nalagpasan ang pagkatalo ng Alemanya sa First World War.
Nagkakilala sina Adolf Hitler at Ernst Röhm sa kilusang right-wing noong 1919.
'Di nagtagal ay naging matalik silang magkaibigan, na tatagal ng maraming taon.
Pinagbuklod sila ng pangarap
na gawing ang Nazi na isang kilusang kayang umagaw ng kapangyarihan.
Na malayo mangyari, sa ngayon.
Si Ernst Röhm ay gay,
at medyo walang ingat bilang gay,
maraming kalaguyo at kakilalang gay.
Ang kanyang homoseksuwalidad ay isang bukas na lihim at pinagtsitsismisan.
Malamang na alam ni Hitler ang mga alingasngas tungkol kay Röhm.
Pero tila inuuna niya ang potensyal na kapakinabangan ni Röhm sa kanya.
Sa isang punto ay tila narinig si Hitler na nagsabing,
"'Di ako interesado sa buhay niya
basta pinananatili niya ang kinakailangang pag-iingat."
Pero makikita natin, ang pag-iingat ay 'di laging pinananatili.
Ang club na ito ay umakit
ng nakamamanghang lawak ng uri ng mga tao
batay sa kanilang pulitika o kanilang pananaw sa mundo.
ELDORADO DITO TAMA ITO!
Ang talagang kinakatawan ng Eldorado
ay ang bintana sa mundo ng buhay queer sa Berlin.
Ang ilan sa mga queer na tagapagtanghal sa Eldorado
ay talaging naging mga mainstream na bituin sa panahong ito.
At isa sa kanila si Claire Waldoff.
Paalisin lahat ng mga lalaki sa Reichstag!
Paalisin lahat Ng mga lalaki sa parliyamento ng estado!
At paalisin lahat Ng lalaki sa bahay asyenda!
Gagawin natin 'yong Kanlungan ng kababaihan
'Pag dumating kang mag-isa sa Eldorado, kailangan mong umupa ng manananayaw
para samahan ka sa lugar.
Talagang masusuri mo itong ilusyon sa kasarian
kung saan sikat na sikat ang Eldorado.
Isang gabi, may nakakilala si Charlotte ng isang tulad niya.
Hindi lamang isang intelektuwal na tulad ni Charlotte ang taong ito,
isa rin siyang trans.
At ang pangalan niya ay Toni Ebel.
'Di tulad ni Charlotte, 'di niya alam ang gagawin tungkol dito.
Kaaalis lang niya sa isang malagim na pagpapakasal.
Mas matanda siya ng mga sampung taon.
Pero ang dalawa ay naging laging magkasama.
Ang ganitong uri ng relasyon sa mga babaeng trans
ay talagang karaniwan na,
kung saan anuman ang ating seksuwal na oryentasyon,
nakakabuo tayo ng malalim na kapatirang ganito
na minsan ay tumatawid sa linya ng pagiging magkasintahan
o magkatuwang sa buhay.
Isang dahilan nito ay
nabubuhay tayo sa mundong walang masyadong katulad natin.
Kaya 'pag may nakilala tayong gaya natin,
bumubuo tayo ng malalim na pangakong pampamilya sa isa't-isa
anuman ang hugis nito.
Maraming taon nang sinisikap mamuhay ni Toni bilang babae,
pero hindi niya alam kung saan pupunta.
Si Charlotte Charlaque ang may sagot.
Pinakilala niya si Toni kay Magnus Hirschfeld.
Nagpupunta rin si Magnus Hirschfeld sa Eldorado.
Gustung-gusto niyang inoobserbahan ang buhay queer.
Siya ay, sa sarili niyang paraan, isang sikat na tao.
Alam ng lahat kung sino siya.
Isa siyang seksolohista.
Nabighani siya sa pag-aaral ng seksuwalidad ng tao
at mga papel pangkasarian.
Pangunahin niyang pinaniniwalaan
na ang mga taong gay at trans
ay pwedeng makamit ang paglaya at kanilang mga karapatan
sa pamamagitan ng mga kasangkapan ng agham.
Mabilis n'yang inilathala
ang mga aklat, polyeto, ang kanyang mga lektura.
Itinatag niya ang unang samahan para sa karapatang gay noong 1897.
Sa mapang queer ng lungsod ng Berlin,
mayroong isang sentrong dausan para sa progresibong pag-iisip:
Ang Instituto para sa Seksuwal na Agham ni Magnus Hirschfeld.
May museo kung saan makikita mo ang mga tulad ng mga mapilegis na panty
na sinuot ng isang sundalong Aleman noong World War I.
Makakakita ka ng mga dildo, lahat ng uri ng bagay.
May lugar para sa isang hanay ng serbisyo para sa lahat ng tao
na kailangan ng payo tungkol sa mga relasyon nila,
mga uri ng STD, impormasyon sa pagpapalaglag at pagbubuntis,
patuloy ang listahan.
Ang Instituto ay isa ring panlipunang lugar para sa mga tao.
Ito ay isang sentrong lugar para sa mga queer, isang uri ng komunidad.
'Yong malaman lang na nandoon ang Instituto
ay isang mahalagang impormasyon para sa marami sa komunidad ng Berlin.
Isa sa mga bagay na pinagdadalubhasaan nito
ay ang pagkataong trans at panggagamot sa trans para doon
sa nahihirapan sa kanilang kasariang itinalaga pagkapanganak.
Para kay Ernst Röhm, si Magnus Hirschfeld ang kaaway.
Siya'y isang Hudyo, isang social democrat,
at naninindigan siya para sa mga trans na lalaki at trans na babae
at hindi umaayon sa ideolohiyang panlalaki
na sinusunod ni Ernst Röhm.
Gayunpaman, may pagkakatulad sila. Hindi sila lantarang homoseksuwal.
Alam ni Hirschfeld na mawawala ang reputasyon niya bilang siyentipiko.
At alam ni Ernst Röhm na mapapatalsik siya sa partido.
Tila ang taas ng tiwala ni Ernst Röhm
na ang personal na pagkakaibigan nila ni Hitler
at mahaba nilang personal na kasaysayan ang magpoprotekta sa kanya.
Sa publiko at sa kilusang Nazi.
At nahayaan nitong maging pabaya siya sa kanyang pribadong buhay.
"Mahal na Dr. Heimsoth.
Una, ang pakikipagkamay ko.
Naaalala ko ang mga damdamin at kilos sa parehong kasarian mula pa sa pagkabata.
Pero nakipagtalik din ako sa maraming babae,
ngunit 'di ako kailanman labis na nasiyahan."
Walang gaanong katibayan sa panloob na buhay ni Röhm.
Pero mayroon kaming isang talagang parang kayamanan niyan.
At ito'y isang serye ng mga liham niya sa isang kaibigang
nagngangalang Dr. Karl-Günther Heimsoth.
Nandidiri ako sa lahat ng babae.
"Hindi ko ikinalulungkot ang ugali ko,
kahit nagdulot ito sa akin ng mabigat na paghihirap minsan.
Sa loob, baka ipinagmamalaki ko pa ito.
Pinaniniwalaan ko ito."
At sa mga liham na ito,
parang mas lalong naging tiwala si Röhm
sa pagkilala bilang homoseksuwal.
Ito ay isang sandali kung kailan ang mismong ideya ng seksuwalidad,
heteroseksuwalidad, homseksuwalidad, anupaman,
ang ideya na ang seksuwalidad ay kaugnay sa pagiging isang tao
ay talagang bago at binubuo.
Pero may isa pang katotohanan.
'Di lang mga lungsod ang bumubuo sa Alemanya,
pero higit sa lahat ay ng maraming maliliit na bayan at nayon.
Ang nangyayari sa Berlin at ibang lungsod, ay banyaga sa marami sa kanila.
Natatakot sila sa mabilis na pagbabagong ito.
Ang hakbang ng pagbabago
ay pinagmumulan ng pagkabigo ng halos lahat.
Kung radikal ka, napakabagal ng pagbabago para sa iyo.
Sa kabilang panig, kung konserbatibo ka,
pinanonood mong inaanod lahat ang lalim at kahulugan ng iyong buhay.
At iyong karanasang ng pagbabanta ng pagbabagong ito
ang nagbibigay sa mga pasista ng pagtatamnan ng makamandag nilang ideya.
1931
Gusto naming turuan ang lahat ng mga Aleman
na walang buhay kung walang batas.
At walang batas na walang kapangyarihan.
At walang kapangyarihan kung walang lakas
at ang bawat lakas ay dapat manatili sa sariling kapwa tao.
Ang dinig ko sa kanya ay gaya ni Hitler kapag nagtatalumpati.
Gaya ng isang baliw.
'Yong mga sigawan at 'yong mga sinabi niya doon.
At siyempre nagsalita siya tungkol sa mga Hudyo.
Kakila-kilabot pakinggan ang bagay na 'yon.
Hindi ko na 'yon inalam masyado.
Isa 'kong inosenteng binata.
Umibig ako.
May villa kami noon sa Sauerbrunn
kung saan namin ginugol ang mga tag-init namin.
At ang isa pang taon-taong nagbabakasyon doon ay si Lumpi.
At doon ko siya nakilala.
Sa Budapest siya nakatira at ako naman sa Vienna.
Naging magkaibigan kami ni Lumpi.
Marami kaming ginawang magkasama.
Minahal ko siya. Bakit hindi?
Pareho kaming Hudyo,
pero hindi namin inaalala 'yon.
Medyo malayo kami sa lahat.
Pero ang gulo ay nasa himpapawid.
Hindi lang sa Berlin at sa Alemanya, pero saanman sa Europa.
Noong 1931, hinirang ni Hitler si Röhm na maging pinuno ng SA.
Ang SA ay paramilitar ng mga Nazi. Sila ang gumagawa ng maruruming gawain.
Sinisira nila ang demokrasya,
inaaway nila ang mga tao sa kalye, binubugbog nila sa labas ng mga kaganapan.
Sa ilalim ni Röhm, ang puwersang ito'y magiging tatlong milyong miyembro.
Napakahalagang uri ng pundasyon at seguro n'on
para sa kilusang Nazi.
Ang SA ay malaking bahagi ng plano ng mga Nazi na kontrolin ang Alemanya
at magtatag ng isang imperyo ng dalisay na lahi
na walang mga Hudyo, mga komunista, mga may kapansanan,
walang mga taong Roma at Sinti at walang mga queer.
Ang karamihan ng miyembro ng SA
ay mga kabataang lalaki mula sa mababang uri at mababang gitnang uri.
Dahil sa mababang pamantayan sa pagpasok,
'di lamang mga radikal na nasyonalista ang nahihikayat nito
kundi pati na rin ang mga tagalabas, mga sintu-sinto at ilang mga kriminal din.
Si Karl Ernst ay isang storm trooper
na malamang na nakilala at inianib ni Röhm
mula sa mundo ng buhay panggabi niya sa Berlin.
At sumali nga si Ernst sa SA
at naging kanang kamay ni Röhm sa organisasyon.
Ang taong SA na si Karl Ernst ay nagtatrabaho sa Berlin
bilang bouncer sa mga gay nightclub at bellboy.
Matapos umanib sa SA, si Ernst ay bumuo na ng mga ambisyong pampulitika,
kahit s'ya ay namumuhay din bilang gay.
Kaya 'pag inisip natin ang buhay ni Röhm
sa militar, sa right-wing na mga paramilitar na ito
ay lumikha s'ya ng kapaligirang pinangingibabawan ng isang kasarian lang.
Magkasama kayong namumuhay, magkasamang naliligo.
Magkakasamang nanggugulpi ng mga Hudyo at Komunista sa daan.
Lahat ng ito ay maaaring magkaroon
ng isang uri ng erotiko o seksuwal na lakas.
Malakas ang pag-iral ng pagkalalaki.
"Lalaking-lalaki kami
na nandidiri na kami talaga sa mga babae.
Ayaw namin silang tingnan.
At 'di kami binabae, mas nagiging lalaki pa nga kami."
Sa kilusan!
May isang tao sa Pambansang Kilusang Sosyalista
na ang banta ay minaliit ni Ernst Röhm ng mahabang panahon.
Si Reichsführer-SS Heinrich Himmler.
Bilang isang binata ay interesado si Himmler
sa mga samahang "Männerbund".
Kasabay noon ay takot siya
sa homoerotikong atraksyon na maaaring ibunga ng mga samahang ito.
Sa puntong ito, pinamumunuan ni Himmler ang SS, ang "Schutzstaffel."
Ang mas maliit na paramilitar na SS ay mababa sa mas malaking SA ni Röhm.
Kaya sina Röhm at Himmler ay nagkukumpitensya.
Upang ilayo ang sarili sa SA at sa homoseksuwal na reputasyon nito,
ginagawa niyang elitistang organisasyon ang SS.
Na sa isip, dapat blond at asul ang mga mata ng mga miyembro nito.
Para sa kanya ang hitsura ay tila katibayan ng "magandang" dugong Aryan.
Sa mga taon na ito sumikat si Gottfried von Cramm.
Matapos ng dalawang mahigpit na laro, napunit ang masel ng kampeon,
at mula noon ay hindi na n'ya nakayanang labanan pa si Perry.
Nagsimulang maglaro ng tennis si Gottfried sa edad na sampu.
Nang 13 nagpasya siyang maging pinakamahusay sa tenis sa mundo.
Nang pumunta siya sa Berlin,
sumali siya sa sikat na tennis club na ito, ang Rot-Weiß.
At isa sa mga miyembro nito ay si Hermann Göring,
na kalauna'y naging Ministrong Panloob ng Pambansang Pamahalaang Sosyalista.
Si Gottfried ay isang gwapong matangkad na lalaki.
Asul ang mata niya, blonde ang buhok.
Kinakatawan niya ang modelo ng isang Aryan.
Una pa lamang ay nahilingan siyang sumali sa partidong Nazi.
Alam nating tumanggi si Gottfried.
Na magiging mas higit pang problema sa paglipas ng mga taon.
'Di namin alam ang detalye kung paano sila nagkakilala,
pero napag-alamang nakilala ni Gottfried ang isang binata,
na kaedad niya.
At Manasse Herbst ang pangalan ng binatang ito.
Sina Gottfried at Manasse ay galing sa magkaibang mundo.
Si Manasse ay mula sa pamilyang Hudyo sa mahirap na Scheunenviertel.
Isa siyang aktor.
Para makaraos, nagtatrabaho siya sa likod ng bar ng Jockey,
isang maliit na jazz club ilang bloke mula sa Eldorado.
Maaaring nagkaroon ng isang sandali ng pagkilala.
May isang seryosong banta sa mga homoseksuwal na lalaki.
Talata 175.
PAPARUSAHAN NG PAGKAKAKULONG ANG PAKIKIPAGTALIK SA KAPWA LALAKI
Ginagawang krimen ng talata ang mga ugnayang homoseksuwal sa mga lalaki.
Pero mahirap iyon ipatupad
dahil maraming korte ang humihingi ng ebidensya
ng pakikipagtalik o "mga aksyong tulad ng pakikipagtalik."
At hindi iyon madaling gawain para sa pulisya.
Sa halip na talagang hulihin o salakayin ang mga bar,
ang ginawa nila, nagkaroon sila ng "listahang kulay rosas."
At ito ang mga listahan ng mga hinihinala o alam nilang homoseksuwal.
Madalas hindi mo alam iyon dahil hindi ka kinakasuhan,
pero alam naming may libu-libong pangalan sa listahang ito.
UNANG PANGALAN: JOSEF KATEGORYANG KRIMINAL: § 175
Pero may kalayaang panloob si Gottfried, na kapag siya ay umibig,
susundan niya ang pag-ibig na ito.
Regular na nagkikita sina Gottfried at Manasse mula nang unang magkakilala.
Siyempre, alam ni Lisa ang lahat.
Walang ginagawang lihim, kundi namuhay nang hayagan.
Ano'ng ginagawa mo?
Halika dito! Halika na!
At ang tatlong ito ay nagsisimula ngayon ng bagong anyo ng relasyon
na mukhang gumagana.
Para kay Lisa, ang paglipat sa Berlin ay isang pagpapalaya.
Gusto niyang mamuhay mag-isa at maranasan ang sarili sa bagong paraan.
Mabilis siyang nakipagkaibigan
sa mga modernong kababaihang lumitaw sa Berlin.
Sa mga manunulat, atleta at potograpo.
Kinukunan din ni Lisa ang sarili n'ya.
Masugid siyang mananayaw ng jazz, mangangabayo.
Naglalaro siya ng hockey at naging kampeon na Aleman.
At ito ay mula sa isang kilusang nagsisimula bago pa man ang '20s
na pinalalaya ang sarili
mula sa mga bigkis ng pagbebestida o pananatili sa loob lamang ng bahay.
May magaspang siyang tono at ginagawa ang gusto niya.
Nagsimula siya ng mga relasyon. Sa mga lesbian ding mga nobya.
At mausisa siya't namuhay ng mapagsapalaran sa sekswalidad.
Ang relasyon nina Gottfried at Lisa
ay inilalarawan ng halos walang limitasyong tiwala sa isa't isa.
Alam na kahit ano ang gawin nila, ayos lang.
1932
KAMPANYA SA ELEKSYON SA ALEMANYA
Tagsibol ng 1932. Si Hitler ay tumatakbo sa pagkapangulo sa halalan.
Tumatakbo ang mga Nazi sa Parliyamentaryong halalan.
Bago ang paghalili sa kapangyarihan, ang Mga Pambansang Sosyalista
ay nagpaigiting ng lagim sa kalsada.
May malalaking labanan na may mga namatay.
Pangunahing ginagawa nila ito
upang ipakita ang kawalang-tatag ng demokrasya.
Habang pinapakita nilang sila ay partidong "Batas at Kaayusan"
na magsisiguro ng kaligtasan, kaayusan at kapayapaan 'pag nanalo sila sa halalan.
LUMABAS SA KALYE! ADOLF HITLER
Hindi naman takot lang
ang nag-uugnay sa populasyon sa Mga Pambansang Sosyalista
kundi ang pag-asa ng isang mas malakas na Alemanya
at ang pangako ng isang ginintuang kinabukasan.
Hello, magandang gabi.
Sina Charlotte, Toni at isa pang babae,
si Dorchen Richter, ay naoperahan na ngayon.
At tatlo lang silang halimbawa na alam nating
nagpaopera para sa pagpapalit ng kasarian doon sa Instituto
at nakaligtas sa mga operasyon sa simula.
Ang mga operasyong ito at ang iba't-ibang pamamaraang ito
ay napakapeligroso, talagang eksperimental ang mga ito.
Ito ang ilan sa mga unang pagkakataon
sa kasaysayan na maraming operasyon ang ginagawa sa isang tao.
Gusto ng mga tao na pumunta sa lugar na ito
dahil sa wala ng ibang alternatibo.
Kaya kilala ito sa buong mundo.
Malaking ginhawa siguro ang naramdaman nina Charlotte at Toni
na nagawa nila ang mga operasyong iyon habang pwede pa.
Ngayon, matapos ang mga operasyon,
mas kontento na sila sa kanilang kasarian
at mas tumatag sa kanilang pagkababae.
Madalas sinasabi ni Charlotte
na pinakamasaya siya matapos ang operasyon.
Wala na akong maisip na ibang pelikula mula sa panahong ito
kung saan hindi lang isang trans na tao ang nakikita mo,
kundi maraming trans na taong magkasama,
talagang masaya at maligaya.
Sa panahong ito sa Alemanya,
kung ang isang tagapagtanghal na drag sa Eldorado
ay lumabas ng pintuan na nakasuot drag pa rin,
pwede silang arestuhin sa pagdudulot ng kaguluhan sa publiko.
Kaya maraming mga trans ay hindi makapamuhay bilang sarili nila
nang hindi mahaharap sa panunupil ng pulisya.
Si Magnus Hirschfeld at ang Instituto
ay nakipagnegosasyon sa pulisya para sa isang solusyon,
na bigyan ang mga tao
ng papeles para makapaglakad o ang "pases ng trans".
MANGGAGAWANG SI EVA KATTER… AY KILALANG NAGDADAMIT PANLALAKI
Bale isang tarhetang ID na nagsasabi sa pulisya
Hindi dapat arestuhin ang taong ito dahil nasa pangangalaga ng isang doktor.
At sila ay legal na may karapatang gumalaw sa publiko
na suot ang damit ng kasariang kinikilala nila.
Ito ang unang pagkakataon sa mundo
na may legal na pagkilala sa mga kasarian ng mga taong trans.
At ngayon ang mga gaya nina Charlotte at Toni,
malaya silang maglakad, dala ang pases na ito,
nang 'di nag-aalalang pipigilan sila ng isang pulis
at sabihang, "bawal ang ginagawa mo."
Ang mga queer at trans na tao ay maaaring mabuhay sa liwanag, sa publiko.
At nangyayari ito dito mismo sa Berlin.
Matapos ang ilang taon, pumunta ako sa Budapest
para doon magbakasyon sa Pasko ng Pagkabuhay.
At tumira ako kay Lumpi sa kalye Andrássy.
Hindi ko matandaan ang numero. Malapit sa opera.
Sa unang pagbisitang 'yon, biruan kami ng biruan.
Wala silang maayos na banyo.
Ang mayroon lang sila ay 'yong tinatawag sa Vienna na lavor.
Binuhusan 'yon ng tubig ng nanay niya
at inilagay kami sa bath tub na parehong hubad.
At nang makita ako ni Lumpi, tinigasan siya.
Nang nakita niya akong nakahubad. Napansin ko 'yon.
Hindi kami naghawakan ng may malisya
pero naantig ko siguro siya.
Sa simula ng 1930s,
nagpasya si Hitler na abutin ang kapangyarihan sa mga legal na paraan.
Sa matinding propaganda sinubukan niyang makuha ang mga botante
at sakupin ang parliyamento para sirain ito mula sa loob.
Ang pinakamalaking kaaway ng mga Nazi
kung iisipin ay ang mga social democrat at ang mga komunista.
At kailangang makabuo ng kampanya ng mga social democrat,
isang bagay na makakapigil sa mga Nazi na maluklok sa kapangyarihan.
SI KUPIDO SA BROWN HOUSE
INIINSPEKSYON NI RÖHM ANG PARADA
Nakakuha ang social democrat na mga mamamahayag ng mga kopya
ng mga liham ni Röhm kay Dr. Heimsoth
at inilathala ang tinawag nilang "ang mga liham pag-ibig ni Ernst Röhm."
"Mga paghahayag tungkol sa punong mersenaryo ni Hitler.
Naglathala ang Welt am Sonntag ng liham ni Tenyente Koronel Ret. Röhm"
Isang napakalaking iskandalo ang ginawa nito.
Iniisip talaga ng mga social democrat na may balang pilak sila dito
na tutulong sa kanilang mabawi ang ilang elemento ng baseng ito.
Noong Marso ng 1932, habang pumuputok ang iskandalo,
nakuha ni Hitler ang 30 porsiyento ng boto sa halalan sa pagkapangulo,
na napakarami.
Noong Hulyo ng 1932, matapos ang ilang buwang pagragasa ng iskandalo,
nakakakuha siya ng 37 porsiyento ng boto.
At hindi nga gumana ang iskandalo.
Isang uri iyon ng bigong taktika sa politika.
Parehong kasarian!
Kung si Röhm ka siguro,
nang ito ay lumabas sa mga pahayagan, malamang natakot ka.
Nang wala iyong naging epekto
at tuloy pa rin ang Partido sa tagumpay na ito sa halalan,
pakiramdam mo ay napawalang-sala ka.
At mas mahalaga, pakiramdam mo 'di ka mapipigilan.
1933
Mga Aleman, Volksgenossen…
Volkgenossinnen…
Sa ika-30 ng Enero,
ang dais ay inihagis sa Alemanya.
At palagay ko'y hindi na
tumatawa ngayon ang mga kalaban.
Sieg!
Heil!
-Sieg! -Heil!
Noong ika-30 ng Enero 1933, si Hitler ay hinirang na kansilyer.
KANSILYER NG REICH HITLER!
Si Hitler ay naging pinuno ng totalitaryo niyang rehimen.
Sa ideolohiya ng Pambansang Sosyalista,
hindi na iyon indibidwal na paraan ng pamumuhay.
Ang lahat ay napapailalim sa isang mas mataas na ideolohiya.
Bawat indibidwal sa "Volksgemeinschaft" na ito
ay dapat magpasakop sa mas mataas na layuning ito.
Namuhunan ng napakalaki ang mga Nazi
sa mga ideya ng lahi at panlipunan at sekswal na kalusugan at kalinisan.
At nangangahulugan iyon ng paggawa ng malulusog na sanggol na puro ang lahi.
Anumang bagay na humadlang sa pagpapalaki ng populasyon
ay masama at banta sa bansa.
Bago ang pag-agaw ng kapangyarihan, ang Eldorado ay isinara.
Ng walang paalam, ng walang punto ng pagsasara.
At ang komunidad na queer ay nawalan ng isa sa mahahalagang lugar-tagpuan nito.
Maraming mga trabahador sa Eldorado
ang naalisan ng mga proteksyon
pati na ng mga hanapbuhay.
At pagkatapos, idinagdag pa dito,
ang harap ng Eldorado ay ginawang lugar pang-anunsyo para sa mga Nazi.
ELDORADO DITO TAMA ITO!
IBOTO SI HITLER - LISTAHAN ISA
Nakapanlalamig siguro ng dugo ng mga tao
na isiping maaaring mabaligtad ng napakalayo ang direksyon mo
sa parehong gusali.
Sarado na ang Eldorado
at lahat ng mga lugar panlipunan na umunlad sa loob ng nakaraang sampung taon
ay nawala sa halos isang magdamag.
Queer pa rin ang mga tao pero wala silang parehong uri ng dausan
kung saan sila pwedeng magtagpo.
Kailangan nilang gawin ito sa mas malihim na paraan.
Noong 1933, sobrang nagbago din ang buhay nina Gottfried at Manasse.
Biglang nawala kay Manasse ang lahat ng trabaho niya sa teatro
dahil bilang Hudyo ay hindi na siya pwede magtrabaho sa teatro.
Simula pa lang, napagtanto niyang hindi na siya ligtas sa Alemanya.
Malinaw sa lahat na paigting ng paigting ang sitwasyon.
Ang relasyon ay unti-unting natatabunan ng tanong
Paano makakalabas ng ligtas si Manasse sa Alemanya?
Pero, gusto pa rin ni Gottfried maglaro ng tennis.
At kung nangangahulugang kailangan niyang maglaro para sa Alemanyang Nazi,
naglalaro pa rin siya.
Lumalaki ang pagdidiin.
Nasa isang relasyon siya sa homoseksuwal na Hudyo.
Pero kasabay nito ay lumalaki din ang kanyang kasikatan.
Sa bansa, at sa buong mundo.
Iniisip siguro ni Gottfried na hangga't nanalo siya sa mga laban,
hindi siya kayang saktan ng rehimen.
Sa desisyon ni Cramm na maglaro para sa Alemanya ay walang nang pagpipilian.
Sa kabila ng nakapangyari na ang mga Nazi noong '33,
Kumportable sina Charlotte at Toni na lumabas,
inilalantad ang sarili sa kalye,
nagpapakuha ng mga larawan
at lantaran pang nakipag-usap sa isang mamamahayag tungkol sa mga sarili.
Mukhang ayos ang lahat.
Pwede pa ring pumunta sa Instituto.
Si Charlotte ay malalim na nasilo ni Hirschfeld at ng kanyang grupo.
Nagbibigay siya ng payo sa mga bagong trans
na ni hindi marunong pumili ng bestida.
Tinutulungan niya ang mga taong magkaroon ng tirahan.
Sa wakas, nabubuhay na sina Charlotte at Toni
at hindi lamang nagkukumpleto ng prosesong medikal.
Samantala, naglalakbay sa mundo si Magnus Hirschfeld.
Bagama't 'di na siya pwedeng magpakita sa publiko sa Alemanya,
pinagdiriwang pa rin siya sa buong mundo.
Kilala na siya
bilang ang "Hudyo na ginagawang babae" ang Alemanya,
inaakit ang kabataan sa homoseksuwalidad.
Siya talaga ang numero unong kalabang Nazi.
Nagsisimula nang mapag-initan sina Charlotte at Toni.
Nagpasya silang dalawa na umalis sa Institusyon.
Lumipat sila sa isang nakakaawang apartment na may iisang silid sa Berlin.
Itong dalawang babae
ay nagkaroon ng masidhing damdamin para sa isa't isa
na si Toni ay lumipat sa Hudaismo.
Nahihirapan akong paniwalaan
na sinuman ay lilipat sa Hudaismo sa panahong ito
kung hindi talaga nila mahal ang taong kasama nila.
Pagkatapos nilang umalis, ito ay panahon na inatake ang Institusyon.
Noong umaga ng ikaanim ng Mayo, 1933,
hinalughog ng isang grupo ng mga estudyanteng Nazi ang Institusyon.
Hinila ng mga kabataang Nazi mga istante, tinapunan ng tinta mga dokumento.
Sinira nila ang silid-aklatan, sinira ang mga silid.
Kabilang dito ang halos 20,000 aklat.
Kumuha sila ng mga larawan nila
na masayang sinisira ang lahat ng bagay na binuo ni Magnus Hirschfeld.
Ito marahil ang isa sa mga pinakamapangwasak na karanasan
sa buhay ni Hirschfeld.
Wala si Hirschfeld sa Instituto nang inatake ito.
Nasa Paris siya.
May mga empleyado pa rin sa Instituto nang mangyari ang pag-atake,
tulad ni Dorchen Richter.
Ang Instituto ay tahanan at lugar ng trabaho niya at sinira ito.
At mula sa aming nalalaman, maaaring siya ay nawasak kasama nito.
Ibinibigay ko sa apoy ang mga sinulat ni Heinrich Mann,
Ernst Glaeser, Erich Kästner.
Ibinibigay ko sa apoy ang mga sinulat ng paaralan ni Sigmund Freud.
Pagkalipas ng apat na araw, sa sikat na pagsunog ng mga libro,
ang mga aklat mula sa Instituto ay sinunog sa Opernplatz.
Meron pang litrato
ng isa sa mga istatwa ni Hirschfeld na dinadala sa apoy.
Ang mga larawang ito
ay talagang nakakatakot tingnan para sa akin.
Dahil aktibo nilang sinusubukan
na sirain ang lahat ng ebidensya
na nabubuhay ang mga queer at trans na tao.
Nang magka-kontrol ang Nazi,
ito rin ang sumira ng maraming pagkakataon
na nasa Alemanya nang panahong 'yon para sa pagpapahayag ng kasarian,
para sa paglalaro ng kasarian.
Ang mga babae ay dapat na domestikado sa bahay.
Na kailangan nilang magkaanak para sa bansa.
Ang mga lalaki naman ay dapat na may lakas ng pagkalalake
at kailangang makasabak sa digmaan.
Kaya ang eksperimentong ito,
ang mapagpahayag at mapagparayang panahon ay tapos na.
At ito ay napalitan ng sobra at napakahigpit na mga tungkulin ng kasarian.
Noong Setyembre ng 1933, si Karl Ernst,
isa sa mga nangungunang kinatawan ni Röhm
na nakilala niya sa isang gay nightclub,
ay biglang nagpakasal sa isang babae.
Ang dalawang best men sa kasal ay sina Röhm at Hermann Göring,
na siyang Ministrong Panloob ni Hitler.
Naglalakad sila sa pasilyo sa likod ng ikakasal,
na napapaligiran ng mga hanay ng mga opisyal ng SA.
Maiisip mo bakit may pakinabang ang diskarteng ito para kay Röhm
na magpalabas sa publiko
na may pangunahing opisyal ng SA na si Karl Ernst na nagpakasal sa babae,
na parang sinasabing "Tsismis lang ang mga ito
at ang mga paramilitar na ito ay walang kinalaman sa maruming homoseksuwalidad."
Noong Enero ng 1934,
nakatanggap si Röhm ng napakainit na personal na sulat mula kay Hitler.
"Dapat akong pasalamat, mahal kong Ernst Röhm,
para sa mga hindi mapapalitang serbisyo
at upang tiyakin sa iyo kung gaano ako nagpapasalamat sa tadhana
na kaya kong tawagin ang tulad mo bilang isang kaibigan at kapwa sundalo.
Sa tunay na pagkakaibigan at pasasalamat. Ang iyong Adolf Hitler."
Nang makuha ang liham, si Röhm ay nagkakumpiyansang humiling, nang lantaran,
na siya ay maging Ministro ng Depensa.
At sa ganoong paraan,
makukuha ang 100,000 malakas na Hukbong Aleman
at ipasok ito sa SA at ilagay ang lahat sa ilalim ng kanyang utos.
Sa simula ng 1934,
naabot ng SA ang pinakamataas ng dami ng miyembro nito
na may apat at kalahating milyong miyembro.
Ngayon ito ay isang bagay na nagdudulot ng mga problema kay Hitler.
Ang ideya na patakbuhin ni Röhm ang militar ng Aleman
ay sumisindak sa mga konserbatibo sa Hukbong Aleman
na nagpabaya't sumali sa pagkakaroon ng kapangyarihan ng Nazi,
ngunit hindi umayon sa pagkawala ng kanilang mga titulo,
ng kanilang mga tungkulin sa herarkiya.
At kailangan itong ihinto.
Para kay Heinrich Himmler, mukhang dumating na ang sandali
upang akayin ang kanyang SS palayo sa anino ni Ernst Röhm at ng SA
at palawakin ang sarili niyang kapangyarihan.
Ang mga kalaban ni Röhm sa kilusang Nazi,
tulad ni Himmler,
simulan ang pagpapalaganap ng ideya na si Röhm ay nagpaplano na talagang pumalit,
patalsikin si Hitler at ituloy ang kanyang sariling rebolusyon.
Nagtagumpay sila kumbinsihin si Hitler
na ang banta'y 'di maiiwasan at kailangang kumilos.
Ginamit nila ang seksuwalidad ni Röhm para subukang pigilan siya.
Tag-araw ng 1934 noon.
Inimbitahan ni Hitler si Röhm at iba pang
nangungunang tenyente ng SA upang magpahinga sa Tegernsee sa Bavaria.
At sila'y nagsasaya ng magkakasama sa mga araw ng tag-init.
Makikita n'yo na 'di nagpunta si Röhm sa lawa na ito
para magplano ng pagpapalit.
Inakala n'yang nasa bakasyon siya.
Madaling araw noong ika-30 ng Hunyo, 1934.
Tulog si Ernst Röhm sa kanyang silid sa hotel.
Pero sina Hitler at Goebbels ay patungo sa Bavaria.
Kaya pumunta kaagad si Hitler sa hotel na ito sa Lake Tegernsee.
At kasama ng SS troop
personal na pumasok ng kwarto ni Röhm.
Pagpasok niya, inakusahan niya si Röhm ng pagtataksil.
-Magbihis ka! -Labas!
Sa puntong ito, maaaring nalilito si Röhm,
iniisip na lahat ng ito ay isang hindi pagkakaunawaan.
Marami sa ibang nangungunang mga lalaki sa SA at si Röhm ang inaresto
at dinala sa kulungan ng Stadelheim sa Munich.
Ang anim dito ay binaril kaagad sa kinatatayuan nila.
Pagkalipas ng dalawang araw,
nagpasya si Hitler na alukin kay Röhm ang barilin ang sarili.
Ang tugon ni Röhm ay,
"Kung papatayin ako, hayaang n'yong si Adolf ang gumawa nito."
At nang tumanggi si Röhm na magpakamatay,
pinatay siya ng dalawang opisyal ng SS.
Noong ika-30 ng Hunyo at sa sumunod na dalawang araw,
mahigit 90 katao ang binaril,
at humigit-kumulang 1,000 tao ang inaresto.
Kabilang sa kanila ay 'di lang si Ernst Röhm at ang ilan sa mga tauhan ng SA,
pati na rin ang mga kalaban sa pulitika at mga parlyamentaryo.
Ito ang unang malawakang pagpatay na ginawang lehitimo ng estado sa rehimen.
KAPITAN RÖHM PINATAY
MAHIGIT TRENTANG PINUNO PINATAY
Sinabihan ang publiko
na ang mga ito ay nagpaplano ng kudeta laban kay Hitler
ngunit hindi 'yon isang kuwento na paniniwalaan ng mga tao.
Nabigyang-katwiran ni Hitler ang mga pagpatay
sa pagsasabing tumaas ang seksuwal na kahalayan sa loob ng SA
na sinisira nila ang reputasyon ng Pambansang Sosyalismo.
ANG KAYUMANGGING BAHAY NG MGA HOMOSEKSUWAL
Nagbigay si Hitler ng talumpati at sinipi ko,
"Gusto ko lalo na ang bawat ina ay maihandog ang kanyang anak sa SA,
sa Party o sa Hitler Youth
ng walang takot na baka siya'y maging masama sa aspetong moral o sekswal.
Gusto ko makita ang mga lalaki na opisyal ng SA at 'di kamuhi-muhing mga unggoy."
Ito ay isang malaking iskandalo.
Ito ay nasa bawat pahayagan. Sa unang pahina.
Nag-utos ako na barilin ang nagkasala sa pagtataksil na ito.
At ipinagpatuloy ko ang pag-uutos
upang alisin ang mga ulser sa pagkalason sa ating panloob na balon.
Narinig ko siguro sa radyo,
dahil napakalinaw ng alaala ko sa sandaling iyon
nang mapagtanto ko ang nangyayari.
At ito ay nakakatakot,
hindi mahalaga kung ikaw ay homoseksuwal o hindi.
Ngunit bilang isang tao. Maaaring mangyari ito sa sinuman.
At ipinakita nito kung sino talaga si Hitler.
Ang katotohanang ang SS ang nagtutulak sa mga pagpatay sa SA,
muling ipinakita ni Himmler ang kanyang katapatan kay Hitler.
At pinasalamatan siya ni Hitler sa pagtupad ng hiling ni Himmler
na ihiwalay ang SS sa SA.
Ang SS ay direktang napapailalim sa utos ni Hitler.
Iyan ang matagal nang gusto ni Heinrich Himmler.
Ito ang naghanda sa pag-angat ni Himmler at ng kanyang karera.
Pagkatapos ng mga pagpatay kay Röhm,
pinangangasiwaan niya ang pulisya sa lahat ng estado ng Alemanya.
Hanggang sa siya'y naging pinuno ng buong puwersa ng pulisya ng Alemanya
at Reichsführer SS at ang Gestapo sa iisang tao.
Si Heinrich Himmler ay naging pinuno sa paglaban sa homoseksuwalidad.
Ang kanyang layunin ay puksain ang homoseksuwalidad.
"Ibinababa ng homoseksuwalidad ang bawat tagumpay
at sinisira ang estado sa mga pundasyon nito.
Kasi 'yung mga taong maraming anak lang
ang may karapatan sa pandaigdig na kapangyarihan at dominasyon dito.
Ang homoseksuwalidad ay dapat labanan sa lahat ng paraan,
kung hindi, ito ang katapusan ng Alemanya, ang katapusan ng mundong Aleman."
Tayo ang espada ng rebolusyon.
Ang tanging kaaway na hindi na nagdudulot ng pinsala
ay ang patay at nalipol na.
Ang mga naunang nai-file sa rosas na listahan
ay 'di lang ngayon nasa ilalim ng mga Aleman na pulis
ngunit pati na rin ng Gestapo.
May 'di inasahang pagdagsa ng pag-uusig at kriminal na paniniwala.
Ang mga gay na lalaki ay direktang inuusig sa pamamagitan ng talata 175.
Ngunit ang mga trans at lesbian ay inuusig din sa ilalim ng rehimeng Nazi,
ngunit sa mas hindi direkta at masalimuot na paraan.
Maaari silang ma-target sa pamamagitan ng pagtawag sa "asozial"
o hindi pagiging angkop sa Volksgemeinschaft.
Marami rin ang nagulat
kung gaano kabilis ang pakikialam ng mga pulis.
Ang bilis mong mapupunta sa korte.
'Di nila alam protektahan sarili nila.
May mga address book sila sa bahay
na biglang ginamit bilang ebidensya sa korte.
Ang pagtuligsa ay malinaw na ninanais at ang populasyon ng Alemanya ay naghahatid.
Nanonood ang mga kapitbahay na may mga bisita ka.
Na nagsara ka ng kurtina sa kuwarto.
Iniulat nila na ang mga babae ay nagsusuot ng pantalon at mukhang lesbian.
Isang apela sa pulisya na tanggalin ang mga indibiduwal na ito
na hindi na kinukunsinti ng National Socialist Alemanya.
Sa pagitan ng 1933 at 1936,
si Manasse ay naghahanap ng mga paraan
upang manirahan sa labas ng Alemanya.
At sinusubukan nilang magkita, maging sa Berlin,
o sa mga lungsod kung saan naglalaro ng tennis si Gottfried,
para tuloy silang magkita.
Malamang ay naging nakakapagod ito at nakakalungkot din.
Ito ay batang pag-ibig.
Ang magaan sa pakiramdam ay naging mabigat na tanong na,
"Paano ako aalis dito? Paano ako mananatiling ligtas?"
May huling pagtatagpo,
na magiging huling gabi na magkasama sila sa loob ng maraming taon.
Inilipat ni Gottfried kay Manasse ang pera
na napanalunan niya sa iba't ibang paligsahan.
Binibigyang-daan nito si Manasse na lumipat sa Palestine sa simula ng 1936,
kung saan siya ligtas.
Sa taon ding 'yon, nawala rin sa kanya si Lisa nang ito ay maghain ng diborsyo.
At napagalaman sa mga huling sulat niya na pinagsisisihan ni Lisa ito.
Pero kumbinsido rin si Lisa
na hindi niya kayang panindigan ang dakilang pag-ibig na ito
na mayroon si Gottfried para sa tennis.
Sinabi niya na kung ipinagpatuloy niya ang buhay na ito kasama niya,
kailangan niyang isuko ang lahat ng mahalaga sa kanya.
Dahil halos wala ng silid na natitira para sa kanya.
1937
Isa sa pinakadakilang mga laban sa tennis sa karera ni Gottfried von Cramm
ay ang 1937 Davis Cup sa Wimbledon.
Kalaban n'ya ang kanyang Amerikanong katunggali na si Donald Budge.
Si Gottfried ay isa sa pinakasikat na mga atleta sa mundo sa panahong ito.
Inaasahan ng rehimeng Nazi na mananalo ang kanilang manlalaro ng tennis.
Mayroong 15,000 na manonood, si Queen Mary mismo
at ang publiko sa mundo ay naroroon.
Hindi pa ito nangyari dati.
Ang laban na ito ay naaalala hanggang ngayon
bilang isa sa pinakadakilang mga laban sa tennis sa lahat ng panahon.
Mayroong isang anekdota ni Donald Budge
na si Gottfried ay nakatanggap ng tawag sa telepono bago ang laro,
galing daw kay Hitler,
nagbabanta na kung hindi siya manalo sa laban na ito,
hindi na niya siya kayang protektahan.
Wimbledon finals,
kung saan sa kampeonatong big men
ay makikita si Baron von Cramm, una sa Davis Cup,
na nag-serve kay Donald Budge ng California,
Wimbledon Champion at ang walang kapantay na Yankee ngayong taon.
Si Budge ay nasa malapit na court.
Deuce.
Habang tumagal ang laro, nagmumukhang si Gottfried
ay parang panalo na.
Binigay ang bentahe.
Tahimik, pakiusap.
Si Budge ay nasa malayong court.
Sa pinakadulo, sa ikalimang set, natalo siya ng walo hanggang anim
at ginawa ang bagay kung saan siya naging tanyag.
Pinararangalan niya ang nanalo.
Mahal kong Don, nais kong batiin ka sa iyong mahusay na paglalaro.
Sa tingin ko, karapat-dapat kang manalo sa bawat kampeonato sa mundo ngayon.
Pero gagawin ko ang lahat para maiwasan iyon.
Napakahusay mong manlalaro.
Napakabait mo, mahal kong Donald. Maraming salamat talaga.
Natuwa ang mga manonood at naunawaan ng lahat
na itong manlalaro ng tennis,
kahit na siya ay para sa Alemanyang Nazi ay hindi katulad n Alemanyang Nazi.
Ito ay humantong sa tanong.
Nagsisilbi pa ba siya sa rehimen?
Pagkatapos ng pagkatalo, pumunta si Gottfried sa isang world tour,
nagmamadaling tutungo mula sa isang paligsahan ng tennis hanggang sa susunod.
Sa isang press conference ay tinanong siya
kung ano ang iniisip niya tungkol sa pag-uusig sa mga Hudyo sa Alemanya.
At malinaw niyang sinasabi na hindi siya sang-ayon dito.
Hindi niya inililihim ang kanyang pagkaayaw sa Pambansang Sosyalismo.
Lalo niyang inilalagay ang sarili sa panganib.
1938
LIBRENG ALEMAN TINATANGGAP KAYO NG AUSTRIA
ISANG TAO, ISANG REICH, ISANG FÜHRER
Ang mga Austrian ay naging mga Nazi sa magdamag.
Mayroon siyang 400,000 tao sa Heldenplatz
na pumapalakpak para sa kanya.
Bilang Pinuno at Chancellor ng bansang Alemanya at Reich,
ipinapahayag ko ngayon sa harap ng kasaysayan ng Aleman
ang pagpasok ng aking tinubuang-bayan sa German Reich.
Heil! Heil!
ANG MGA HUDYO AY MGA KRIMINAL
Kung nasa kalye ka, ang buong lungsod ay puno ng mga paskil na ito,
"Bawal ang mga Hudyo."
May mga paskil saan ka man tumingin.
NEGOSYONG HINDI ARYAN ANG HERZMANSKY AY ARYAN MULI
Ngunit lumabas pa rin ako sa kalye.
Talagang gumala sa lungsod.
Bigla akong nakakita ng maraming tao.
Naroon ang aking tiyahin na si Gretel at nakaluhod,
sa pamamagitan ng toothbrush, pinilit na nililinis ang semento ng kalye.
HUDYO
Isang araw matapos dumating ni Hitler, isang liham sa asul na sobre ang dumating.
"Mahal na Walter,
Mula nang bisitahin mo ako, naging nakakatakot na sa Budapest.
Hindi mo ito makikilala.
Nabalitaan ko rin ang nangyayari sa Vienna.
Kamusta ka? Ligtas ka ba?
Kailangang isuko ng mga magulang ko ang negosyo, kahit nagbalik-loob kami.
Sinusubukan nila kaming dalhin sa ibang bansa,
ngunit wala kaming kamag-anak o malapit na kaibigan,
maliban sa iyo.
Nasa lahat ng dako ang mga Nazi at natatakot ako.
Makakatulong ka ba sa anumang paraan?
Ano ang gagawin mo?
Kung pupunta ka, isama mo ako at sulatan mo kaagad. Ang iyong Lumpi."
Ito ay isang desperadong sulat.
Pero hindi ko na ito sinagot
kasi kami ay nasa isang
napaka delikadong sitwasyon sa Vienna nang ito ay dumating.
Nang gabing iyon,
dumating sila sa apartment namin ng alas-dos ng madaling araw
at kinuha ang aking ama.
Dinala siya sa Dachau.
Ito ay kakila-kilabot. Paano ko kaya siya matutulungan?
Oo.
Iyon na ang katapusan namin Lumpi para sa akin.
Mapalad ka, Panginoon naming Diyos, pinuno ng sansinukob.
Na Siyang nagpabanal sa atin dahil sa Kanyang mabubuting gawa,
at inutusan kaming magsindi ng kandila para sa Sabbath.
Noong gabi ng ikasiyam hanggang ikasampu ng Nobyembre, 1938,
ang "November pogrom" ay nagaganap sa buong Reich.
Ito'y walang kabuluhang tinawag na "Reichskristallnacht" ng matagal.
Nang gabing ito, ang mga sinagoga at mga gusali
ng negosyo ng mga Hudyo ay nasusunog sa buong Alemanya.
Ang mga gusali ng tirahan ay ginalugad, ninakawan at sinira.
Maraming Hudyo ang inaresto, at dinala sa mga kampong piitan.
Ito ay siguradong panahon na 'di mapakali sina Charlotte at Toni.
Gumawa sila ng desisyon na tumakas papuntang Czechoslovakia
kung saan sa tingin nila ay mas ligtas ito.
Sa ngayon.
Isang malamig na Marso
nang bumalik si Gottfried pagkatapos ng anim na buwang paglilibot sa mundo.
At sa unang gabi nang pagbabalik niya,
nag-hapunan siya kasama ang kanyang ina at mga kapatid.
Nagkaroon ng hapunan sa Brüggen,
kung saan magkasama ang lahat
at pagkatapos ay biglang, kumatok, kumatok sa pintuan ng langit.
Lumabas si Lola at bumalik na namumutla, at sinabing,
"Gottfried, kailangan mong lumabas."
May dalawang lalaking Gestapo at kinuha siya kaagad.
Doon siya nakakulong.
Ang pag-aresto ay itinanghal sa isang napaka-teatrikong paraan.
Puwede naman silang magpadala ng liham na pinapupunta siya sa istasyon.
Ngunit sa palagay ko, ito ay sadyang sinadya ng rehimeng Nazi
upang gawin ito sa publiko.
INARESTO SA ALEMANYA BARON GOTTFRIED VON CRAMM
Noong ika-14 ng Mayo, 1938,
siya ay sinentensiyahan ng isang taon na makulong sa paglabag sa talata 175.
Ang naging dahilan ay ang limang taong relasyon nila ni Manasse Herbst.
"Ang malubhang dahilan ay ang katotohanan
na ang nasasakdal ay nagsasagawa ng homosexual na aktibidad
sandali lang matapos ang kasal niya.
Ang pinakamatinding bagay ay ang nasasakdal,
sa posisyon niya sa Alemanyang palakasan,
at sa kanyang pangalan na kilala sa buong mundo,
ay 'di nag-atubili
sa homoseksuwal na pakikipagtalik sa Hudyong Galiciano."
Masuwerte na si Manasse Herbst
ay umalis sa Alemanya noong panahong iyon.
Kung hindi, hindi siya nakaligtas.
Sa panahon ng Third Reich, tinatayang 100,000 lalaki
ay kinasuhan sa ilalim ng batas na kontra-gay ng Alemanya.
Mga 50,000 ang tinatayang
matagumpay na nausig.
Sa pagitan ng 5,000 at 15,000
ang namatay sa mga kampong konsentrasyon.
Ang mga kampo ng konsentrasyon
ay isang nakakatakot na kasangkapan na ginamit ng Nazi mula pa noong simula.
Mga bilanggo na kinasuhan ng homoseksuwalidad
ay humaharap sa sobrang tinding pang-aabuso.
'Di sila makahanap ng pagkakaisa sa ibang grupong nakakulong.
TSAPA NG MGA PRESO SA KAMPO KONSENTRASYON
Dapat magsuot ng rosas na tatsulok ang mga homoseksuwal.
MGA SAKSI NI JEHOVA, HOMOSEKSUWAL
Sila ay sapilitang pinagtrabaho sa pinakamalupit at matinding kondisyon.
Ang nutrisyon ay talagang nakapipinsala,
at maraming bilanggo ang namamatay mula sa hindi masabi na mga kondisyon.
Ang ilang mga bilanggo ay inaabuso para sa mga medikal na eksperimento,
at hindi lahat ay nabuhay.
May posibilidad din na makapon
kasama ang alok o pangako
na siya ay pahihintulutang makaalis ng kampo ng konsentrasyon.
Ngunit alam natin mula sa iba't ibang mga dokumento
na marami pa rin ang hindi nakalabas.
Marami sa mga bilanggong inakusahan ng homoseksuwalidad,
na kadalasan ay batay sa mga pagtuligsa,
ay hindi nakaligtas sa pagkakakulong sa kampo.
Pinakamataas na inabot ng kanilang pag-uusig ay nasa pagitan ng 1937 at 1939.
Agad-agad, bago sinimulan ni Hitler ang digmaan laban sa Europa.
Hindi ito tulad ng hempsidyo ng mga Hudyo.
'Di inisip ng Nazi na kailangan nilang patayin ang lahat ng homoseksuwal.
Ang gusto nilang gawin ay mawala ang homoseksuwalidad.
Noong 1941, inilipat ni Hitler ang gawain
ng tinaguriang "huling solusyon ng mga Hudyo" kay Heinrich Himmler.
Ibig sabihin, nakuha ni Heinrich Himmler ang utos
upang puksain lahat ng Aleman at Europeyong Hudyo.
Sa Czechoslovakia, pinuntahan ng Aliens Police si Charlotte.
Inaresto siya
habang nagdiriwang sila ni Toni ng kanilang ikasampung anibersaryo.
Malapit na siyang makulong sa kampong konsentrasyon.
Nataranta si Toni. At tumakbo siya sa Konsul ng Swiss.
At inalerto ang awtoridad sa katotohanan si Charlotte ay Amerikano.
Kalaunan, si Charlotte ay isinakay sa bangka at ipinadala sa New York.
Nangyari ito dahil nag-isip si Toni kung paano niya siya maaalis sa sitwasyon.
Kung hindi ay napunta siya sa isang kampo ng pagpuksa.
Pinaghiwalay sila noon habangbuhay nila.
Hindi na sila muling nagkita.
1945 WAKAS NG DIGMAAN
Buong buhay ko hinahanap ko si Lumpi.
Gusto kong malaman kung nasaan siya. Ano'ng nangyari sa kanya.
KAMPO NG PAGTATRABAHO HARKA, HUNGARY 1946
Ngayon ko lang nakita ang mga larawang ito.
Ngayon lang naliwanagan ang lahat.
Siya ay nasa isang kampo ng pagtatrabaho at namatay sa gutom.
Nakakakilabot ang bagay na ito. Para sa akin… ang mamatay nang ganoon.
Hindi ito nararapat sa kanya.
BIKTIMA NG HARKA
Grabe.
At ano ang nakikita ko?
Ang malaking batong ito sa larawan kung saan nakasulat ang kanyang pangalan,
"Fülöp Loránt", 24 na taon o 25.
Tulad ng sabi sa Vienna, ito ay masyadong marami upang i-verkiefeln.
Ito'y 'di katangga-tanggap, kung 'di mo kayang i-verkiefeln ang isang bagay.
Oo.
Natutuwa ako kung makapag-ambag ako ng kaunti
kay Lumpi na maalala sa kasaysayan.
Ang hindi malaman ang nangyari sa mahal sa buhay,
sa kasamaang-palad ay karaniwan para sa maraming biktimang Hudyo,
na napag-aalaman na lang sa huli o hindi kailanman
kung saan sila pinatay.
Gusto man ng nakaligtas na homoseksuwal, 'di maibahagi ang kuwento nila.
Masyadong mapanganib ito.
Pagkatapos ng 1945,
ang pag-uusig ng Pambansang Sosyalista sa mga homoseksuwal
ay 'di kinikilala bilang kaapihan.
Pinagtibay ng Kanlurang Alemanya ang Talata 175 ng Nazi.
Tinitingnan sila ng lipunan bilang mga kriminal at tiwali.
Nananatiling tahimik mga pamilya. 'Di nagtatanong ang mga mananalaysay.
Nagpapatuloy ang pag-uusig.
KASONG KRIMINAL LABAN KAY GOTTFRIED VON CRAMM
Noong 1951, si Gottfried, tulad ng maraming pang lalaking homoseksuwal,
ay sinisikap na ang pagkakakulong niya ilalim ng Talata 175
ay maalis sa kanyang kriminal na rekord.
Kung wala ito, hindi siya makakakuha ng visa para lumahok sapaligsahan sa USA,
Kalakhang Britanya o Pransiya.
Mayroong paglilitis sa korte,
at si Manasse Herbst ay bumalik muli sa Alemanya
sa unang pagkakataon noong 1951.
Bumalik siya sa bansang gusto siyang patayin.
At ito ang unang pagkikitang muli nina Gottfried at Manasse.
Tinanong din si Lisa.
Kinumpirma niya ang relasyon nina Manasse at Gottfried.
Sa ilang sandali, walang takot silang kumonektang muli sa kalayaan
isinabuhay nila noong huling bahagi ng 20s.
At ito'y sa loob ng napakakonserbatibong 1950s. Sa harap ng korteng Aleman.
Tulad ng ibang homoseksuwal, ang pagtubos kay Gottfried ay tinanggihan.
Hindi siya nakakakuha ng visa sa pinakamahalagang paligsahan sa tennis.
Nanalo siya sa ibang mga paligsahan sa mga bansang pinapayagan siyang maglaro,
pero bawal siyang maglaro ng mga importanteng paligsahan
dahil nananatili siyang kriminal sa ilalim ng Talata 175.
Lumipat ako sa USA
at nanirahan dito mula noong 1939, nang maligaya.
Ako ay naging isang kompositor at nagsusulat ng musika buong buhay ko.
Nakilala ko ang isang tao noong 1959, sa palagay ko.
Ang kanyang pangalan ay Howard Myers.
Salamat.
Hindi ko alam kung bakit ka bumili ng napakalaking tasa ng kape.
Ang totoo, wala kaming hiya.
Wala kaming naramdamang kahihiyan.
Pumunta kami sa mga hapunan kasama ang anim na mag-asawa at kami.
Hindi ako isang taong walang hiya dahil wala akong duda
na ginagawa ko ang itinakda kong gawin.
Nabuhay si Walter para sa akin.
Ginawa niya ang lahat para sa akin sa aming mga unang dekada,
noong mas bata pa kami.
At ngayon ay 100 taong gulang na siya,
at nitong nakaraang 15 taon lang niya
ako kinailangang gumawa ng bagay para sa kanya.
Okay, sabi dito, "Ang Katibayan ng Kasal ng Lungsod ng Kanlurang Hollywood.
Ito ay nagpapatunay na sina Walter Arlen at Howard Myers
ay legal na ikinasal noong ikalawang araw ng Hulyo 2013."
Wala iyong binago.
Isang tahimik na kasiyahan lang iyon.
Wala siyang aawayin kung wala ako.
Ginugugol ni Charlotte ang natitirang bahagi ng kanyang buhay sa Brooklyn.
Naging arttista siya.
Pero kahit hiwalay na siya kay Toni,
lumikha siya ng mga bagong pagkakaibigan sa artistikong komunidad.
At marami sa kanila ang hindi nakakaalam na siya ay naging trans.
Nakakuha pa siya ng mga dokumento niya sa US
para patunayang siya ay isang babae na may pangalang pambabae.
At mahalaga talaga ito sa kanya
dahil pinatibay nito ang kanyang lehitimong pagkakakilanlan na babae.
Iniisip ko kung ano ang gagawin ko sa sitwasyong iyon.
Kailangan ko bang tumakas? Alam mo, saan ako pupunta?
Pagkatapos ng digmaan, nakabalik si Toni sa Berlin
kung saan namuhay siya bilang isang pintor at alagad ng sining.
Makikita ang panahong ito ng 20s, isandaang taon ang nakaraan,
bilang halimbawa kung gaano karupok ang ilan sa mga kalayaang ito.
Kahit ngayon sa klase ng pag-unlad
sa mga karapatang pang-queer at maging pang-trans man,
na maaari kang magkaroon ng mga kalayaang ito at maaaring maalis sa'yo.
ELDORADO DITO TAMA ITO!
PAMINGGALAN ELDORADO
Ang huling lugar ng Eldorado ay isang napakagandang organic na pamilihan ngayon.
Makakapunta ka sa pinanonooran dati ng palabas na drag
at bumili ng mga abokado.
Palagay ko ang queer na Berlin ngayon
ay kinailangang likhaing muli nang lubos ang sarili.
At maayos naman talaga ang kinalabasan nito.
Kapag nakita mo kung gaano kaunlad ang buhay queer sa Berlin ngayon
at kung gaano ito kaiba at karami ang magagandang aspeto.
Pero kumonekta ba tayo? Sa tingin ko ay hindi tayo kumonekta.
Wala kaming alam
tungkol sa pag-uusig sa mga homoseksuwal sa mahabang panahon.
At sa kahulugang iyon, ang kakaibang Berlin ngayon
ay tiyak na hindi isang…
pagpapatuloy ng 1920s.
Nawala na talaga 'yan.
Walang mga pangalan. Walang alaala. Wala.
Matapos ang giyera, 100,000 lalaki ang kinasuhan ng Alemanya bilang homoseksuwal.
Mahigit 50,000 doon ang nahatulan ng pagkakulong.
Ang bersyon ng Nazi ng talata 175 ay hindi nareporma hanggang 1969.
Ito ay pinawalang-bisa ng walang kapalit noong 1994.
Gumawa si Walter Arlen ng 68 piyesa,
gaya ng sinabi n'ya, ay "kinapapalooban ng kanyang mga alaala."
Natuklasan ang kanyang musika ng publiko noong 2008,
salamat sa kanyang kapareha, si Howard Myers.
Sina Walter at Howard ay masayang namumuhay ng magkasama,
ilang bloke ang layo sa Karagatang Pasipiko.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Camille Quintana at Lodi Quintana