Downloaded from YTS.MX
Noc dopiero się zaczyna.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jesteś dokładnie tam, gdzie chcesz być.
Czujesz się pewny, podekscytowany i dostrzegany.
W końcu jesteś wśród tych, którzy czują to, co ty.
Na chwilę zapominasz, że jesteś inny.
Dzisiaj wszystko jest możliwe.
W Berlinie wszystko się dzieje.
To stolica grzechu.
Działało 80 do 120 kawiarni, barów i klubów,
adresowanych prawie wyłącznie do społeczności LGBTQ.
Wszędzie były osoby queer i trans.
Po dojściu do władzy nazistów
doszło do najgorszych prześladowań homofobicznych w historii świata.
Chyba nie było innego okresu w dziejach,
kiedy wolność i opresja
tak bardzo ocierały się o siebie, jak w latach 20. i 30. XX wieku.
Nawet dzisiaj mamy te swobody, które jednak mogą zostać odebrane.
Ci ludzie żyli tam samo jak ja teraz.
Ale tylko przez chwilę.
Dla ludzkości to była katastrofa,
a ja byłem częścią tej ludzkości.
ELDORADO: WSZYSTKO, CZEGO NIENAWIDZĄ NAZIŚCI
BERLIN KONIEC LAT 20. XX WIEKU
Idąc berlińską ulicą,
natrafiasz na budynek na rogu
z pięknym szyldem na fasadzie.
Głosi on: „Tutaj można!”.
Ze wszystkich klubów nocnych, jakie mieliśmy w złotych latach 20.,
Eldorado był najwspanialszym lokalem queerowym.
W Eldorado rodził się nowy rodzaj wolności.
Tam geje, lesbijki,
kobiety i mężczyźni trans mogli wreszcie prezentować swoją tożsamość.
Jedną z bywalczyń była Charlotte Charlaque,
amerykańsko-niemiecka intelektualistka żydowska.
Podróżowała po świecie, mieszkała w Ameryce, w Niemczech, we Francji.
Właśnie miała stać się
jedną z pierwszych pacjentek,
przechodzących operację korekty płci na świecie.
W życiu nocnym pojawiły się dwie nowe twarze.
Lisa i Gottfried. Nowożeńcy. Ledwo po dwudziestce.
Tak jak wszyscy, którzy odwiedzali Eldorado, byli gotowi
odkryć coś nowego, znaleźć nową miłość.
Lisa, pełne nazwisko: Lisa von Dobeneck,
i Gottfried von Cramm znali się od dziecka.
Dorastali w sąsiednich zamkach.
Lisa, panieńskie nazwisko Dobeneck.
Jej rodzina mieszkała 15 kilometrów od nas.
Nazywaliśmy ten dom „legowiskiem nieprawości”,
bo Crammom wolno było robić tam, co tylko chcieli.
Lisa i Gottfried pragnęli światowego życia,
którego w wiejskim środowisku nie mogli znaleźć,
lecz tylko w magnetycznym Berlinie.
Pojawiło się wiele swobód.
Kobiety zyskały prawa.
Cenzura nie wywierała presji,
prasa mogła publikować, co chciała.
Stąd rozkwit queerowych mediów drukowanych.
PRZYJACIÓŁKA KOBIECA MIŁOŚĆ
Pojawiły się publikacje dla mężczyzn i kobiet homoseksualnych.
Były nawet specjalne dla transwestytów.
O seksie można było mówić bardziej otwarcie niż kiedyś.
Wszystkim wydawało się,
że następuje rewolucja w zakresie porządku seksualnego.
Właśnie wtedy Lisa i Gottfried odkryli zupełnie nowy świat.
Eldorado było synonimem wszelkich nowości.
W tym wspaniałym, pełnym blasku klubie
widok kogoś,
kto był na ty z Adolfem Hitlerem, mógł stanowić zaskoczenie.
Ten ktoś, Ernst Röhm,
głosił potwornie okrutne, antysemickie poglądy
i był jednym z głównych architektów dochodzenia nazistów do władzy.
Röhm to fanatyk, zakochany w wojnie i mordowaniu.
Jako nacjonalista
nigdy się nie pogodził z porażką Niemiec w I wojnie.
Adolf Hitler i Ernst Röhm spotkali się w prawicowym ruchu w 1919 roku.
Wkrótce zostali bliskimi przyjaciółmi, a ich przyjaźń przetrwała wiele lat.
Połączyło ich marzenie
o stworzeniu zdolnego przejąć władzę ruchu nazistowskiego.
Wtedy jeszcze była to mrzonka.
Ernst Röhm to gej,
który niespecjalnie to ukrywał.
Miał wielu kochanków i znajomych.
Jego homoseksualność była tajemnicą poliszynela.
Hitler prawdopodobnie słyszał plotki na temat Röhma,
ale przedkładał nad nie jego potencjalną użyteczność.
Raz podobno nawet powiedział:
„Jego życie mnie nie interesuje,
o ile zachowuje należytą dyskrecję”.
Ale należyta dyskrecja nie była zachowywana przez Röhma.
Ten klub przyciągał
niezwykłe spektrum gości,
jeśli chodzi o ich poglądy polityczne.
ELDORADO TUTAJ MOŻNA!
Eldorado to prawdziwy symbol
berlińskiego okna na świat dla środowiska queerowego.
Niektórzy artyści z Eldorado
stali się w tym okresie mainstreamowymi gwiazdami.
Jedną z nich była Claire Waldoff.
Wyrzućcie mężczyzn z Reichstagu!
Wyrzućcie mężczyzn z krajowego parlamentu!
I wyrzućcie wszystkich mężczyzn z rezydencji!
Zrobimy z niej przytułek dla kobiet.
Gdy ktoś przychodził do Eldorado sam, musiał zapłacić tancerzowi-taksówce,
który oprowadzał go po lokalu.
Można było przyjrzeć się tej iluzji genderowej,
z której słynęło Eldorado.
Którejś nocy Charlotte poznała kogoś takiego jak ona.
Ta osoba była nie tylko intelektualistką jak Charlotte,
ale też osobą trans.
Nazywała się Toni Ebel.
W odróżnieniu od Charlotte, nie wiedziała, jak dalej żyć.
Wyzwoliła się z pęt małżeństwa.
Była dziesięć lat starsza.
Ale stały się nierozłączne.
Takie związki wśród transkobiet
są właściwie bardzo częste.
Niezależnie od naszej orientacji
budujemy głębokie relacje siostrzane,
które czasem zamieniają się w pociąg fizyczny
albo w partnerstwo życiowe.
Po części dlatego,
że żyjemy w świecie, w którym brak podobnych nam osób.
Kiedy spotykamy kogoś takiego,
nawiązujemy głębokie więzi rodzinne,
niezależnie od ich natury.
Toni od wielu lat próbowała żyć jako kobieta,
ale nie wiedziała, dokąd się udać.
Charlotte Charlaque znała odpowiedź.
Przedstawiła Toni Magnusowi Hirschfeldowi.
Magnus Hirschfeld również bywał w Eldorado.
Uwielbiał przyglądać się światu queer.
On sam był gwiazdą.
Wszyscy go znali.
Był seksuologiem.
Fascynowała go ludzka seksualność
i role płciowe.
Głęboko wierzył,
że osoby homoseksualne i trans
mogą zdobyć wolność i pełnię praw
dzięki nauce.
W oszałamiającym tempie publikował
książki, broszurki, swoje wykłady.
W 1897 założył pierwszą organizację, broniącą praw osób homoseksualnych.
Na berlińskiej mapie queerowej
znajdowało się jedno ważne centrum progresywnego myślenia:
Instytut Nauk Seksualnych Magnusa Hirschfelda.
Było tam muzeum, w którym prezentowano takie eksponaty, jak fikuśne majtki,
które nosił niemiecki żołnierz podczas I wojny.
Można było znaleźć na przykład dildo.
Każdy mógł tam skorzystać z różnych usług,
dotyczących doradztwa w związkach,
a także chorób wenerycznych, aborcji i ciąży.
Lista była bardzo długa.
Instytut był też miejscem spotkań towarzyskich.
To ośrodek dla osób queerowych, coś w rodzaju centrum tej społeczności.
Sama wiedza o istnieniu Instytutu
była dla wielu członków berlińskiej społeczności ważną informacją.
Jedną z jego specjalności
była tożsamość trans i dostępne terapie dla tych,
którzy nie identyfikują się z płcią, nadaną przy urodzeniu.
Dla Ernsta Röhma Hirschfeld był wcieleniem wroga.
Żyd, socjaldemokrata,
bronił transmężczyzn i transkobiet
i zupełnie nie zgadzał się z ideologią męskości,
wyznawaną przez Ernsta Röhma.
Mieli jedną wspólną cechę. Ukrywali swoją homoseksualność.
Magnus Hirschfeld wiedział, że zaprzepaściłby reputację naukowca,
a Ernst Röhm wiedział, że wyrzucono by go z partii.
Ernst Röhm był niezwykle pewien,
że jego osobista przyjaźń z Hitlerem
i długa z nim znajomość go ochronią.
Zarówno przed wściekłością tłumu, jak i przed ruchem nazistowskim.
Dlatego był dosyć niefrasobliwy, jeśli chodzi o życie prywatne.
„Drogi doktorze Heimsoth.
Na początek uścisk ręki.
Pamiętam swój pociąg do przedstawicieli tej samej płci już od dzieciństwa.
Ale miałem też stosunki z wieloma kobietami,
chociaż bez wielkiej przyjemności”.
Nie mamy wielu dowodów na to, co przeżywał Röhm.
Ale pozostało jedno cenne źródło.
To listy, które pisał do przyjaciela,
doktora Karla-Günthera Heimsotha.
„Brzydzę się kobietami.
Nie smuci mnie moje życie,
chociaż czasem miałem przez to poważne kłopoty.
Być może nawet jestem z tego dumny.
Przynajmniej w to wierzę”.
W tych listach
Röhm z coraz większą pewnością
określa się jako homoseksualista.
W tamtych czasach sama koncepcja seksualności,
hetero czy homoseksualności,
ta koncepcja, że seksualność to konkretna cecha człowieka,
jest dosyć nowa, dopiero się rozwija.
Ale jest też inna rzeczywistość.
Państwo niemieckie to nie tylko miasta,
lecz głównie małe miasteczka i wsie.
Dla mieszkańców to, co się dzieje w dużych miastach, to coś obcego.
Te szybkie, nagłe zmiany budzą trwogę.
Tempo zmian
to dla wszystkich źródło frustracji.
Dla radykałów zmiany następowały zbyt wolno.
Z drugiej strony, konserwatystom
wydawało się, że wszystko, co nadawało ich życiu sens, znika.
To doświadczenie zagrożenia zmianami
dało faszystom pożywkę do rozprzestrzeniania własnych idei.
Chcemy nauczyć wszystkich Niemców,
że nie ma życia bez prawa.
I nie ma prawa bez władzy.
Ani władzy bez siły.
A każda siła musi tkwić w samym narodzie.
Kiedy Röhm wygłaszał przemówienia, brzmiał zupełnie jak Hitler.
Jak szaleniec.
Te krzyki i to, co mówił.
Oczywiście mówił o Żydach.
Słuchało się tego ze zgrozą.
Nie zagłębiałem się w to.
Byłem niewinnym, młodym człowiekiem.
Zakochałem się.
Mieliśmy willę w Sauerbrunn,
gdzie spędzaliśmy lato.
Co roku wakacje spędzał tam również Lumpi.
W ten sposób go poznałem.
Mieszkał w Budapeszcie, a ja - w Wiedniu.
Lumpi i ja zostaliśmy przyjaciółmi.
Wiele razem przeżyliśmy.
Kochałem go. Czemu nie?
Obaj byliśmy Żydami,
ale nie przejmowaliśmy się tym.
Byliśmy daleko od tego wszystkiego.
Ale kłopoty wisiały w powietrzu.
Nie tylko w Berlinie i w Niemczech, ale też w całej Europie.
W 1931 Hitler mianował Röhma dowódcą SA.
SA to nazistowskie bojówki. Wykonywały brudną robotę.
Destabilizowały demokrację,
wszczynały zamieszki, biły gości pod klubami nocnymi.
Pod okiem Röhma te siły rozrosły się do trzech milionów członków.
Stanowiły ważne zabezpieczenie
dla nazistów.
SA było istotnym elementem nazistowskiego planu przejęcia władzy w Niemczech
i ustanowienia czystego rasowo imperium,
wolnego od Żydów, komunistów, niepełnosprawnych,
Romów, Sintich i społeczności queer.
SA rekrutowało członków
głównie spośród młodych mężczyzn z klasy niższej i średniej.
Ze względu na niskie kryteria rekrutacji
przyciągało nie tylko radykalnych nacjonalistów,
ale też outsiderów, ekscentryków i całkiem licznych przestępców.
Karl Ernst to szturmowiec,
którego Röhm spotkał i zrekrutował
w berlińskim nocnym półświatku.
Ernst wstąpił do SA
i został prawą ręką Röhma w organizacji.
SA umożliwiło Karlowi Ernstowi pracę w Berlinie
jako bramkarza w gejowskich klubach i boya hotelowego.
Po wstąpieniu do SA Ernst nabrał własnych ambicji politycznych,
chociaż prowadził podwójne życie geja.
Jeśli chodzi o życie Röhma
w wojsku, w prawicowych bojówkach,
to stworzył on wokół siebie całkowicie jednopłciowe środowisko.
Życie razem, kąpanie się razem.
Wychodzenie razem, by atakować Żydów i komunistów.
To wszystko może nieść
ładunek erotyczny lub seksualny.
Kształtuje się pewien rodzaj hipermęskości.
„Jesteśmy tak męscy,
że czujemy odrazę do kobiet.
Nie chcemy na nie patrzeć.
To nie sprawia, że niewieściejemy. Stajemy się bardziej męscy”.
Za ruch!
W narodowo-socjalistycznym ruchu był ktoś,
kogo Ernst Röhm długo lekceważył jako zagrożenie.
Reichsführer-SS Heinrich Himmler.
Jako młody człowiek, Himmler bardzo się interesował
bractwami Männerbund.
Jednocześnie obawiał się
homoerotycznego pragnienia, jakie mogło rodzić się w tych bractwach.
W tym okresie Heinrich Himmler dowodził SS, Schutzstaffel.
Mniejsza bojówka, SS, podlegała większej SA Röhma.
Röhm i Himmler rywalizowali ze sobą.
By zdystansować się od SA i jego homoseksualnej reputacji,
Himmler przeobraził SS w organizację elitarną.
Dlatego członkowie mieli być niebieskookimi blondynami.
Według niego, wygląd był dowodem dobrej, aryjskiej krwi.
Gottfried von Cramm w tamtym okresie stał się gwiazdą.
Po dwóch niezwykle wyrównanych gemach niemiecki mistrz nadweręża mięsień
i od tej pory nie może stawiać oporu Perry’emu.
Gottfried zaczął grać w tenisa, mając 10 lat.
W wieku 13 lat postanowił zostać najlepszym tenisistą świata.
W Berlinie
zapisał się do sławnego klubu tenisowego Rot-Weiß.
Jednym z jego członków był Hermann Göring,
późniejszy minister spraw wewnętrznych rządu narodowo-socjalistycznego.
Gottfried był wysoki i przystojny.
Miał niebieskie oczy, blond włosy.
Był wcieleniem idealnego Aryjczyka.
Dosyć wcześnie zaproszono go do partii nazistowskiej.
Wiemy, że Gottfried odmówił.
Wraz z upływem lat stanowiło to coraz większy problem.
Nie znamy szczegółów tego zdarzenia,
ale wiemy, że Gottfried poznał młodzieńca
w podobnym wieku.
Ten młody człowiek to Manasse Herbst.
Gottfried i Manasse pochodzili z bardzo różnych światów.
Manasse pochodził z rodziny Żydów z biednego Scheunenviertel.
Był aktorem.
Żeby się utrzymać, pracował za barem w Jockeyu,
małym klubie jazzowym kilka przecznic od Eldorado.
Może znali się z widzenia.
Homoseksualnym mężczyznom groziło niebezpieczeństwo.
Paragraf 175.
STOSUNKI MIĘDZY MĘŻCZYZNAMI BĘDĄ KARANE WIĘZIENIEM.
Ten paragraf delegalizował stosunki homoseksualne między mężczyznami.
Ale trudno go było egzekwować,
bo sądy żądały dowodów
stosunków seksualnych „przypominających kopulację”.
Dla policji to nie było łatwe zadanie.
Zamiast nachodzić bary i robić naloty
opracowywali „różowe listy”.
To spis osób, które podejrzewano o homoseksualność lub o niej wiedziano.
Często się o tym nie wiedziało, bo nie postawiono zarzutów,
ale wiemy, że te różowe listy zawierały tysiące nazwisk.
IMIĘ: JOSEF KATEGORIA PRZESTĘPCZA: § 175
Gottfried czuł wewnętrzną swobodę, kiedy się zakochiwał,
podążał za miłością.
Gottfried i Manasse widywali się regularnie po tym spotkaniu.
Lisa oczywiście o tym wiedziała.
Nic nie robili w sekrecie, żyli w ten sposób otwarcie.
Co robisz?
Chodź tu! Chodź!
Ci troje stworzyli nowy związek,
który dobrze funkcjonował.
Dla Lisy przeprowadzka do Berlina była wyzwoleniem.
Chciała żyć niezależnie i doświadczać siebie w nowy sposób.
Szybko zaprzyjaźniła się
z nowoczesnymi kobietami, które pojawiły się w Berlinie.
Pisarki, sportsmenki, fotografki…
Lisa sama robiła zdjęcia.
Uwielbiała tańczyć jazz i jeździć konno.
Grała w hokeja i została mistrzynią Niemiec.
To rezultat ruchu, który pojawił się jeszcze wcześniej.
Człowiek się wyzwalał
z okowów swojego wyglądu w czterech ścianach domu.
Nabrała szorstkiego tonu i robiła wszystko po swojemu.
Miewała romanse. Również z lesbijkami.
Przejawiała ciekawość seksualną w każdym zakresie.
Związek Gottfrieda i Lisy
charakteryzowało bezgraniczne zaufanie.
Wiedzieli, że cokolwiek zrobią, wszystko się ułoży.
KAMPANIA WYBORCZA W NIEMCZECH
Była wiosna 1932. Hitler kandydował w wyborach prezydenckich.
Naziści startowali w wyborach parlamentarnych.
Tuż przed przejęciem władzy narodowi socjaliści
nasilili uliczny terror.
Doszło do masowych walk, były ofiary śmiertelne.
Robili to głównie po to,
by dowieść niestabilności demokracji.
Ale przedstawiali się jako partia prawa i porządku,
która miała zapewnić bezpieczeństwo, ład i pokój po wygranych wyborach.
NA ULICE! ADOLF HITLER
To nie strach
przekonał społeczeństwo do narodowych socjalistów,
lecz nadzieja na silniejsze państwo niemieckie
i obietnica świetlanej przyszłości.
Dobry wieczór.
Charlotte, Toni i jeszcze jedna kobieta,
Dorchen Richter, przeszły już operacje.
To tylko trzy pacjentki, o których wiadomo,
że poddały się operacji korekty płci w Instytucie
i to przeżyły w tym wczesnym okresie.
Te operacje i inne zabiegi
były niezwykle ryzykowne, eksperymentalne.
To jeden z pierwszych przypadków
w historii, kiedy wykonano kilka zabiegów jednocześnie.
Do Instytutu zgłaszali się ci,
którzy nie mieli wyboru.
To miejsce cieszyło się światową sławą.
Charlotte i Toni na pewno czuły ogromną ulgę,
mając szansę operacji, wtedy gdy te zabiegi były możliwe.
Po wszystkim
czuły się o wiele bardziej zadowolone ze swojej płci
i utwierdzone w swojej kobiecości.
Charlotte często podkreślała,
że operacja uszczęśliwiła ją jak nigdy.
Nie kojarzę innego materiału filmowego z tamtych czasów,
na którym widać nie tylko jedną osobę trans,
ale kilka razem,
kiedy się wspólnie radują.
W Niemczech w tamtym okresie,
jeśli ktoś występował jako drag queen w Eldorado
i wyszedł z lokalu w kostiumie,
mógł zostać aresztowany za zakłócanie porządku publicznego.
To oznaczało, że większość osób trans nie mogła żyć zgodnie ze swą tożsamością
bez narażania się na represje.
Magnus Hirschfeld wraz z Instytutem
wynegocjowali z policją rozwiązanie tego problemu.
Zaproponowali osobom trans
specjalne dokumenty, „przepustkę trans”.
ROBOTNICA EVA KATTER NOSI MĘSKIE STROJE
To był właściwie dokument, który informował policję,
że nie może aresztować danej osoby, bo jest ona pod opieką lekarza.
Miała prawo poruszać się publicznie
w stroju płci, z którą się identyfikowała.
Po raz pierwszy na świecie
legalnie uznano płeć osób trans.
Takie osoby jak Charlotte i Toni
mogły chodzić swobodnie z tą przepustką,
bez obawy, że zatrzyma je policjant
pod zarzutem czegoś nielegalnego.
Osoby queer i trans mogły prowadzić jawne życie.
A działo się to tutaj, w Berlinie.
Kilka lat później pojechałem do Budapesztu
na święta wielkanocne.
Zatrzymałem się z Lumpim na ulicy Andrássy.
Nie pamiętam numeru. Blisko opery.
Podczas tej pierwszej wizyty dużo się wygłupialiśmy.
Nie było tam prawdziwej łazienki.
Mieli tylko to, co w Wiedniu nazywaliśmy lavor.
Jego matka nalewała do środka wodę
i obaj, nago, wchodziliśmy do tej balii.
Kiedy Lumpi mnie zobaczył, dostał wzwodu.
Bo zobaczył mnie nago. Widziałem.
Nie dotykaliśmy się w seksualny sposób,
ale na pewno go podniecałem.
Na początku lat 30.
Hitler postanowił zdobyć władzę w sposób legalny.
Próbował przekonać wyborców agresywną propagandą,
przejąć parlament i zniszczyć go od środka.
Największymi wrogami nazistów
byli socjaldemokraci i komuniści.
Socjaldemokraci musieli przygotować swoją kampanię,
żeby powstrzymać nazistów przed przejęciem władzy.
KUPIDYN W BRĄZOWYM DOMU
RÖHM PRZYGLĄDA SIĘ PARADZIE SA
Socjaldemokratyczni dziennikarze dotarli do kopii
listów Röhma do doktora Heimsotha
i opublikowali tak zwane „listy miłosne Ernsta Röhma”.
„Ujawnienie tajemnic głównego najemnika Hitlera.
Welt am Sonntag publikuje list podpułkownika Röhma…”
Wybuchł ogromny skandal.
Socjaldemokraci naprawdę myśleli, że to dla nich możliwość
odzyskania części wyborców.
W marcu 1932, kiedy wybuchł skandal,
Hitler miał 30% głosów w wyborach prezydenckich,
a to całkiem sporo.
W lipcu 1932, po skandalu, który trwał kilka miesięcy,
dostał 37% głosów.
Skandal nie pomógł rywalom.
To taktyka skazana na porażkę.
Ta sama płeć!
Zdaje się, że Röhm,
po takiej informacji, powinien być przerażony.
Skoro to niczego nie zmieniło,
a jego partia nadal zbliżała się do zwycięstwa w wyborach,
poczuł się zrehabilitowany.
A co ważniejsze - czuł, że nic go nie powstrzyma.
Niemcy, Volksgenossen…
Volkgenossinnen…
30 stycznia
w Niemczech kości zostały rzucone.
Nie sądzę,
że przeciwnicy, którzy kiedyś się śmiali, nadal się śmieją.
Sieg!
Heil!
- Sieg! - Heil!
30 stycznia 1933 Hitler został wybrany na kanclerza.
KANCLERZ RZESZY HITLER!
Hitler został przywódcą totalitarystycznego reżimu.
W ideologii narodowosocjalistycznej
nie ma miejsca na indywidualizm.
Wszystko jest podporządkowane wyższym ideałom.
Każdej jednostce w Volksgemeinschaft
ma przyświecać wyższy cel.
Naziści kładli ogromny nacisk
na ideę rasowego, społecznego i seksualnego zdrowia i higieny.
To oznaczało rodzenie czystych rasowo i zdrowych dzieci.
To, co hamowało wzrost populacji,
uważano za zło i zagrożenie dla narodu.
Zanim naziści przejęli władzę, Eldorado zostało zamknięte.
Bez pożegnania, bez ostrzeżenia.
Społeczność queer straciła jedno z najważniejszych miejsc spotkań.
Wielu pracowników Eldorado
straciło ochronę
oraz szansę pracy.
Na dodatek
fasadę Eldorado przekształcono w miejsce reklamowe dla nazistów.
ELDORADO TUTAJ MOŻNA!
GŁOSUJCIE NA HITLERA - LISTA NR 1
Na pewno wszystkich zmroziło to,
że w tym samym budynku sprawy mogły się toczyć
w przeciwnym kierunku.
Eldorado zamknięto,
a wszystkie miejsca spotkań, które przez dziesięć lat kwitły,
zniknęły z dnia na dzień.
Społeczność queer istniała, ale nie miała już lokali,
służących spotkaniom.
Trzeba było się spotykać w ukryciu.
W 1933
życie Gottfrieda i Manasse również radykalnie się zmieniło.
Manasse szybko stracił wszystkie swoje angaże teatralne,
bo jako Żyd nie miał już prawa pracować w teatrze.
Szybko zrozumiał, że w Niemczech nie jest już bezpieczny.
Wszyscy wiedzieli, że sytuacja staje się coraz bardziej napięta.
Coraz częściej pojawiało się pytanie,
jak bezpiecznie wydostać Manasse z Niemiec.
Jednak Gottfried chciał grać w tenisa.
A jeśli to oznaczało, że musi grać dla nazistowskich Niemiec,
to zamierzał się z tym pogodzić.
Presja rosła.
Miał romans z żydowskim homoseksualistą.
Ale jednocześnie stawał się coraz bardziej popularny.
W kraju i za granicą.
Gottfried pewnie myślał, że jeśli będzie wygrywał,
reżim go nie skrzywdzi.
Ponieważ Cramm postanowił grać dla Niemiec, nie miał wyboru.
Mimo że naziści w 1933 już mieli władzę,
Charlotte i Toni nie bały się wychodzić,
pokazywać się na ulicy,
robić sobie zdjęć,
a nawet otwarcie rozmawiać o sobie z jednym dziennikarzem.
Wszystko wydawało się w porządku.
Nadal można było pójść do Instytutu…
Charlotte była mocno zaangażowana w działania Hirschfelda.
Doradzała nowym osobom trans,
które nie wiedziały nawet, jak wybrać sukienkę.
Pomagała tym osobom znaleźć zakwaterowanie.
Charlotte i Toni w końcu mogły żyć,
a nie tylko przechodzić medyczną procedurę.
Tymczasem Magnus Hirschfeld wyruszył w podróż po świecie.
Chociaż nie mógł już występować publicznie w Niemczech,
za granicą nadal był gwiazdą.
Był znany jako Żyd,
przez którego Niemcy stawali się zniewieściali,
nakłaniał młodzież do homoseksualności.
Był wrogiem numer jeden nazistów.
Charlotte i Toni zaczęły odczuwać presję.
Podjęły decyzję o opuszczeniu Instytutu.
Zamieszkały w obskurnym, jednopokojowym mieszkaniu w Berlinie.
Te dwie kobiety
połączyło tak silne uczucie,
że Toni nawróciła się na judaizm.
Trudno mi uwierzyć,
żeby ktoś w tym okresie chciał się nawrócić na judaizm,
nie kochając mocno swojego partnera.
Kiedy obie kobiety odeszły, Instytut zaatakowano.
Rano 6 maja 1933
grupa nazistowskich studentów splądrowała Instytut.
Młodzi naziści pozrywali półki, oblali wyniki badań atramentem.
Zniszczyli bibliotekę, zdewastowali pomieszczenia.
Było tam około 20 000 książek.
Robili sobie zdjęcia,
kiedy rozbawieni niszczyli wszystko, co Magnus Hirschfeld stworzył.
To musiało być jedno z najgorszych doświadczeń
w życiu Hirschfelda.
Hirschfelda nie było w Instytucie, kiedy tam wtargnięto.
Był w Paryżu.
Ale w czasie ataku byli tam pracownicy,
tacy jak Dorchen Richter.
Instytut był jej domem i został zniszczony.
Z tego, co wiadomo, prawdopodobnie w nim zginęła.
Oddaję płomieniom teksty Heinricha Manna,
Ernsta Glaesera, Ericha Kästnera.
Oddaję płomieniom teksty szkoły Zygmunta Freuda.
Cztery dni później, podczas głośnego palenia książek,
spłonęły na Opernplatzu zbiory Instytutu.
Istnieje nawet fotografia,
jak w płomienie niesione jest jedno z popiersi Hirschfelda.
Te zdjęcia…
oglądam z przerażeniem.
Tak naprawdę próbowali
zniszczyć dowody na to,
że osoby queer i trans istniały.
Gdy naziści doszli do władzy,
w Niemczech zniknęła możliwość
wyrażania swojej płci,
okazja do zabawy z płcią.
Miejsce kobiet było w ognisku domowym.
Miały rodzić dzieci dla dobra kraju.
Mężczyźni mieli być wcieleniem męskości,
być zdolni do prowadzenia wojny.
Eksperymentalny,
ekspresjonistyczny okres tolerancji się skończył.
Nastąpił czas sztywnych ról płciowych.
We wrześniu 1933 Karl Ernst,
który był jednym z głównych ludzi Röhma
i spotykał się z nim w klubach gejowskich,
nagle ożenił się z kobietą.
Świadkami na jego ślubie byli Röhm i Hermann Göring,
minister spraw wewnętrznych Hitlera.
Szli do ołtarza za młodymi
między rzędami oficerów SA.
Dla Röhma było to bardzo przydatne strategicznie.
Urządzono wielki spektakl,
wysoki rangą oficer SA, Karl Ernst, ożenił się z kobietą,
żeby rozwiać plotki,
jakoby bojówki miały coś wspólnego z homoseksualizmem.
W styczniu 1934
Röhm otrzymał bardzo ciepły, osobisty list od Hitlera.
„Muszę ci podziękować, mój drogi Ernście,
za wiecznie świadczone usługi.
Zapewniam cię, że jestem wdzięczny,
że mogę nazywać takich ludzi jak ty swoimi przyjaciółmi i braćmi w walce”.
„Twój prawdziwy przyjaciel i dłużnik, Adolf Hitler”.
Po tym liście Röhm nabrał odwagi i otwarcie zażądał
stanowiska ministra obrony.
W ten sposób
stutysięczna armia niemiecka
zamieniłaby się w SA i podlegała jego rozkazom.
Na początku 1934
SA było najliczniejsze,
miało około 4,5 miliona członków.
Dla Hitlera był to kłopot.
Pomysł, by Röhm dowodził niemieckim wojskiem,
przeraził konserwatystów w armii.
Umożliwili nazistom przejęcie władzy,
ale nie zgadzali się na utratę swoich tytułów,
swojej pozycji w hierarchii.
Należało to powstrzymać.
Dla Heinricha Himmlera nadeszła pora
wyprowadzenia swojego SS z cienia SA Ernsta Röhma
i poszerzenia swojej władzy.
Przeciwnicy Röhma w ruchu nazistowskim, jak Himmler,
zaczęli szerzyć plotkę, że Röhm zamierza przejąć władzę,
pozbyć się Hitlera i przeprowadzić swoją własną rewolucję.
Udało im się przekonać Hitlera,
że jest zagrożony i musi zacząć działać.
Seksualność Röhma była narzędziem, które wykorzystali, by go powstrzymać.
Nadeszło lato 1934.
Hitler zaprosił Röhma oraz innych oficerów SA
na zasłużony urlop nad jeziorem Tegernsee w Bawarii.
W te letnie dni świetnie się bawili.
Jak widać, Röhm nie pojechał nad jezioro
planować zamachu.
Myślał, że jest na urlopie.
Wczesny ranek 30 czerwca 1934.
Ernst Röhm śpi w swoim pokoju hotelowym.
Hitler i Goebbels jadą do Bawarii.
Hitler natychmiast udaje się do hotelu nad jeziorem Tegernsee.
Razem z żołnierzami SS
wparowuje do sypialni Röhma.
A na miejscu oskarża go o zdradę.
- Ubieraj się! - Wyjdź!
Röhm zapewne był zaskoczony,
myślał, że to jakieś nieporozumienie.
Aresztowano również wielu głównych oficerów SA
i przewieziono do więzienia Stadelheim.
Sześciu z nich zastrzelono od razu.
Dwa dni później Hitler
zaproponował Röhmowi, by ten popełnił samobójstwo.
Röhm odpowiedział:
„Jeśli mam zginąć, to niech mnie zabije sam Adolf”.
Kiedy Röhm odmówił popełnienia samobójstwa,
zastrzeliło go dwóch oficerów SS.
30 czerwca i w ciągu następnych dwóch dni
zastrzelono ponad 90 mężczyzn,
a aresztowano około tysiąca.
Wśród nich nie tylko Ernsta Röhma i jego ludzi z SA,
ale też polityków opozycji i parlamentarzystów.
To była pierwsza masowa zbrodnia reżimu, zalegalizowana przez państwo.
KAPITAN RÖHM ROZSTRZELANY
ŚMIERĆ PONAD 30 PRZYWÓDCÓW
Według oficjalnej wersji,
ci wszyscy ludzie planowali zamach przeciwko Hitlerowi.
Ale niekoniecznie inni chcieli w to uwierzyć.
Hitler usprawiedliwiał zabójstwa,
mówiąc, że seksualne rozpasanie w SA ostatnio tak przybrało na sile,
że szkodziło reputacji NSDAP.
BRĄZOWY DOM HOMOSEKSUALISTÓW
Hitler wygłosił mowę, oświadczając:
„Chciałbym, żeby każda matka mogła oddać syna pod skrzydła SA,
Partii albo Hitlerjugend,
nie obawiając się, że zostanie moralnie lub seksualnie zdeprawowany.
Chcę, by mężczyźni byli oficerami SA, a nie odrażającymi małpami”.
To był ogromny skandal.
Pisano o nim we wszystkich gazetach na pierwszych stronach.
Wydałem rozkaz, by rozstrzelać winnych zdrady.
A następnie rozkazałem
usunąć zarazę, która zatruwała naszą wewnętrzną studnię.
Pewnie słyszałem to w radiu,
bo bardzo wyraźnie zapamiętałem tę chwilę,
kiedy zrozumiałem, co się dzieje.
To było przerażające
nie tylko dla homoseksualistów,
ale dla wszystkich ludzi. To mogło przydarzyć się każdemu.
Przekonaliśmy się, kim Hitler jest naprawdę.
SS było siłą napędową zabójstwa członków SA.
Himmler po raz kolejny udowodnił Hitlerowi swoją lojalność.
A Hitler podziękował mu, spełniając życzenie Himmlera
i oddzielając SS od SA.
SS było podporządkowane bezpośrednio Hitlerowi.
Heinrich Himmler właśnie tego chciał.
Od tego właściwie zaczęła się
kariera Himmlera.
Po zamordowaniu Röhma
przejął dowództwo nad policją we wszystkich niemieckich landach.
Został zwierzchnikiem całych niemieckich sił policyjnych
oraz Reichsführerem SS i Gestapo jednocześnie.
Heinrich Himmler został przywódcą walki z homoseksualnością.
Jego celem było całkowite pozbycie się jej.
„Homoseksualizm niszczy każde osiągnięcie,
rozbija państwo i jego podstawy.
Tylko ci, którzy mają dużo dzieci,
mają prawo sprawować władzę na świecie i dominować.
Z homoseksualizmem trzeba walczyć za wszelką cenę,
inaczej będzie to koniec Niemiec, koniec świata germańskiego”.
Jesteśmy mieczem rewolucji.
Jedyny wróg, który nie sprawia szkód,
to taki, który jest martwy lub zupełnie wytrzebiony.
Istniejące od dawna różowe listy
wpadły już nie tylko w ręce niemieckiej policji,
ale również Gestapo.
Nastąpiła bezprecedensowa fala prześladowań i skazań.
Gejów prześladowano bezpośrednio w oparciu o paragraf 175.
Osoby trans i lesbijki też doświadczały prześladowań ze strony reżimu,
ale wykorzystywano wobec nich skomplikowane metody.
Określano te osoby jako „asozial”
albo nie pasujące do Volksgemeinschaft.
Wielu było zaskoczonych tym,
jak szybko policja interweniowała,
jak szybko można było skończyć w sądzie.
Nie wiedzieli, jak się bronić.
Mieli notesy z adresami,
które teraz wykorzystywano w sądzie jako dowód.
Zachęcano do składania donosów, a obywatele współpracowali z władzą.
Sąsiedzi patrzyli, jak u innych pojawiał się ktoś,
po czym zaciągano zasłony w sypialni.
Zgłaszali, że kobieta nosi spodnie i wygląda na lesbijkę.
Apelowano do policji, by usunęła te jednostki,
których już nie tolerowano w narodowosocjalistycznych Niemczech.
W latach 1933-1936
Manasse szukał sposobu,
by wyjechać za granicę.
Spotykał się z Gottfriedem, czasem w Berlinie,
a czasem w miastach, gdzie grał w tenisa,
żeby podtrzymywać tę relację.
To musiało być bardzo wyczerpujące i przygnębiające.
To młodzieńcza miłość.
Lekkość w sercu nagle ustąpiła palącym kwestiom typu:
„Jak stąd wyjechać? Jak się nie narażać?”.
Doszło do ostatniego spotkania,
które miało być ostatnią wspólną nocą na wiele lat.
Gottfried dał mu pieniądze z nagród.
Zdobywał je w wielu turniejach.
Pozwoliło mu to na emigrację do Palestyny na początku 1936,
gdzie był bezpieczny.
W tym samym roku Gottfried stracił też Lisę - wniosła pozew o rozwód.
Z jej późniejszych listów wiemy, że zawsze żałowała tego kroku.
Ale była też przekonana,
że nie może rywalizować z tą wielką miłością,
jaką dla Gottfrieda był tenis.
Powiedziała, że gdyby dalej z nim żyła,
musiałaby zrezygnować z tego, co dla niej ważne,
bo nie zostało dla niej wiele miejsca.
Jednym z najlepszych meczów tenisowych w karierze Gottfrieda von Cramma
był Puchar Davisa w 1937 w Wimbledonie.
Jego przeciwnikiem był Amerykanin Donald Budge.
Gottfried w tamtym okresie był jednym z najpopularniejszych sportowców.
Naziści oczekiwali, że niemiecki tenisista wygra.
Zjawiło się 15 000 widzów, sama królowa Maria
i publiczność z całego świata.
Po raz pierwszy w historii.
Ten mecz jest wspominany po dziś dzień
jako jeden z najlepszych pojedynków tenisowych wszech czasów.
Donald Budge opowiadała anegdotę,
że do Gottfrieda przed samym meczem ktoś zadzwonił,
rzekomo Hitler,
grożąc, że jeśli nie wygra,
nie będzie dłużej pod ochroną.
Finał Wimbledonu,
w którym w pojedynku gwiazd
baron von Cramm, niemiecki as Pucharu Davisa,
serwuje do Kalifornijczyka Budge’a,
mistrza Wimbledonu, niepokonanego w tym roku Jankesa.
Budge w polu serwisowym.
Równowaga.
Wraz z upływem gry zanosiło się,
że Gottfried wygra.
Przewaga.
Proszę o ciszę.
Budge teraz się cofa.
W końcu, po pięciu setach, przegrał osiem do sześciu
i zrobił to, z czego był znany.
Oddał hołd zwycięzcy.
Mój drogi Donie, gratuluję ci wspaniałej gry.
Myślę, że zasługujesz teraz, by wygrać wszystkie mistrzostwa.
Ale zrobię wszystko, by ci przeszkodzić.
Jesteś wybitnym sportowcem.
To bardzo miłe, drogi Donaldzie. Naprawdę dziękuję.
Publiczność była zachwycona i rozumiała,
że ten tenisista,
chociaż grał dla nazistowskiej Rzeszy nie był jej synonimem.
To prowokowało pytanie,
czy nadal służy reżimowi.
Po porażce Gottfried wyruszył na światowe tournee,
jeżdżąc z turnieju na turniej.
Na jednej z konferencji zapytano go,
co sądzi o prześladowaniu Żydów w Niemczech.
Wyraźnie powiedział, że nie zgadza się z tym.
Nie ukrywał, że nie lubi narodowego socjalizmu.
Coraz bardziej narażał się na niebezpieczeństwo.
WOLNA NIEMIECKA AUSTRIA WITA
JEDEN NARÓD, JEDNA RZESZA, JEDEN WÓDZ
Austriacy stali się nazistami z dnia na dzień.
400 000 ludzi na Heldenplatzu
biło mu brawo.
Jako przywódca i kanclerz narodu niemieckiego i Rzeszy
ogłaszam przed obliczem historii
wejście mojej ojczyzny do Rzeszy.
Heil! Heil!
ŻYDZI TO PRZESTĘPCY
Kiedy wyszło się na ulicę, całe miasto było pełne haseł:
„Żydom wstęp zakazany”.
Wszędzie wisiały plakaty.
INTERES NIEARYJSKI HERZMANSKY JEST ARYJCZYKIEM
Ale wciąż wychodziłem na ulicę.
Wędrowałem po mieście.
Nagle zobaczyłem zbiegowisko.
Moja ciotka Gretel klęczała
ze szczoteczką do zębów, zmuszona do czyszczenia bruku.
ŻYD
Dzień po przyjeździe Hitlera przyszedł list w niebieskiej kopercie.
„Drogi Walterze,
od twoich odwiedzin w Budapeszcie zrobiło się strasznie.
Nie rozpoznałbyś miasta.
Słyszałem opowieści z Wiednia.
Jak się masz? Jesteś bezpieczny?
Moi rodzice musieli zamknąć interes, chociaż zmieniliśmy wyznanie.
Próbują nas wywieźć za granicę,
ale nie mamy krewnych ani przyjaciół,
oprócz ciebie.
Wszędzie są naziści i bardzo się boję.
Możecie nam jakoś pomóc?
Co zamierzacie?
Jeśli wyjeżdżasz, zabierz mnie, proszę. Odpisz jak najszybciej. Twój Lumpi”.
List był wyrazem skrajnej desperacji.
Ale nie odpowiedziałem,
bo kiedy dotarł,
w Wiedniu już groziło nam niebezpieczeństwo.
Tamtej nocy
przyszli do nas o drugiej
i zabrali mojego ojca.
Zawieźli go do Dachau.
To było straszne. Jak mogłem mu pomóc?
Tak…
To był dla mnie i dla Lumpiego koniec.
Błogosławiony nasz Pan, władca wszechświata…
…który uświęcił nas swoimi dobrymi uczynkami
i rozkazał nam zapalić świecę na Szabat.
Nocą z 9 na 10 listopada 1938
w całej Rzeszy miały miejsce listopadowe pogromy.
Przez długi czas trywialnie nazywano to nocą kryształową.
Tej nocy zapłonęły synagogi
i żydowskie przedsiębiorstwa w całej Rzeszy.
Plądrowano i niszczono także budynki mieszkalne.
Wielu Żydów aresztowano i wywieziono do obozów koncentracyjnych.
Dla Charlotte i Toni to musiał być bardzo niespokojny okres.
Podjęły decyzję o ucieczce do Czechosłowacji.
Myślały, że tam będą bezpieczniejsze.
Na razie.
Kiedy Gottfried wrócił
z półrocznego tournee po świecie, był zimny marzec.
Pierwszego wieczora po powrocie
jadł kolację z matką i braćmi.
Wszyscy spotkali się
na kolacji w Brüggen.
Nagle usłyszano pukanie do drzwi.
Babcia wyszła na zewnątrz i wróciła bardzo blada,
mówiąc: „Gottfried, musisz wyjść”.
Czekało tam dwóch gestapowców. Od razu go zabrali.
Trafił do więzienia.
Zaaranżowano spektakularne aresztowanie.
Mogli wysłać list z żądaniem, by stawił się do komisariatu.
Ale myślę, że rozmyślnie
działano publicznie.
ARESZTOWANIE BARONA GOTTFRIEDA VON CRAMMA
14 maja 1938
Gottfrieda skazano na rok więzienia za naruszenie paragrafu 175.
Powodem był trwający pięć lat związek z Manasse Herbstem.
„Czynnikiem pogarszającym był fakt,
że oskarżony zaangażował się w aktywność homoseksualną
wkrótce po ślubie.
Najpoważniejszym zarzutem jest to, że oskarżony,
zajmujący wysoką pozycję w sporcie,
znany na całym świecie,
nie wahał się
nawiązać stosunków homoseksualnych z galicyjskim Żydem”.
Na szczęście Manasse Herbst
już wtedy wyjechał z Niemiec.
Inaczej by nie przeżył.
Szacuje się, że za czasów Trzeciej Rzeszy około stu tysięcy mężczyzn
zostało aresztowanych na mocy niemieckiego prawa antygejowskiego.
Mniej więcej 50 000 z nich
zostało skazanych.
Od pięciu do piętnastu tysięcy
zginęło w obozach zagłady.
Obozy koncentracyjne
od samego początku były narzędziem nazistowskiego terroru.
Więźniowie, oskarżeni o homoseksualizm,
byli traktowani szczególnie brutalnie.
Inne grupy więźniów rzadko się z nimi solidaryzowały.
SYMBOLE ZATRZYMANYCH W OBOZACH
Homoseksualiści nosili różowy trójkąt.
ŚWIADKOWIE JEHOWY, HOMOSEKSUALIŚCI
Skazywano ich na przymusową pracę, na najgorsze możliwe warunki.
Wyżywienie było koszmarne,
wielu więźniów umierało w nieludzkich warunkach.
Niektórych więźniów wykorzystywano do eksperymentów medycznych.
Nie wszyscy z nich przeżyli.
Istniała też możliwość kastracji
pod pretekstem obietnicy
opuszczenia obozu koncentracyjnego.
Wiemy to z wielu dokumentów.
Niektórych do tej pory nie ujawniono.
Wielu więźniów, oskarżonych o homoseksualizm,
często na podstawie donosów,
nie przeżyło pobytu w obozie.
Ich prześladowania nasiliły się najbardziej w latach 1937-1939.
Tuż przed tym, jak Hitler wypowiedział wojnę Europie.
To nie przypominało eksterminacji Żydów.
Naziści nie sądzili, że muszą zabić wszystkich homoseksualistów.
Chcieli wyeliminować homoseksualność.
W 1941 Hitler przekazał zadanie
wykonania ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej Himmlerowi.
Heinrich Himmler otrzymał rozkaz
eksterminacji wszystkich niemieckich i europejskich Żydów.
W Czechosłowacji po Charlotte przyszła policja.
Aresztowano ją,
kiedy Charlotte i Toni świętowały swoją dziesiątą rocznicę.
A teraz miała trafić do obozu koncentracyjnego.
Toni była przerażona Pobiegła do szwajcarskiego konsula.
Zawiadomiła władze, że Charlotte jest właściwie Amerykanką.
W końcu Charlotte została wsadzona na statek i wysłana do Nowego Jorku.
Toni myślała na bieżąco, jak ją ratować w zaistniałej sytuacji.
Inaczej skończyłaby w obozie zagłady.
To oznaczało rozłąkę na całe życie.
Nigdy więcej się nie spotkały.
1945 KONIEC WOJNY
Przez całe życie szukałem Lumpiego.
Chciałem wiedzieć, gdzie jest, co się z nim stało.
OBÓZ PRACY HARKA, WĘGRY, 1946
Dopiero niedawno zobaczyłem te zdjęcia.
Teraz wszystko wyszło na jaw.
Trafił do obozu pracy i umarł z głodu.
To dla mnie straszne, że zakończył życie w ten sposób.
Nie zasłużył na to.
OFIARY HARKI
To straszne.
I co widzę?
Wielki kamień na zdjęciu, na którym jest jego nazwisko.
„Fülöp Loránt”, lat 24 albo 25.
Jak to się mówi w Wiedniu, to zbyt wiele, by verkiefeln.
Z tym nie da się pogodzić, nie można czegoś verkiefeln.
Tak.
Chciałbym mieć jakiś swój wkład
w to, by Lumpi został zapamiętany.
Ta niewiedza o tym, co się stało z kimś ukochanym,
jest niestety całkiem typowa dla wielu żydowskich męczenników.
O niektórych dowiadujemy się czegoś późno albo nigdy.
Nie wiemy, gdzie ich zamordowano.
Homoseksualni ocalali chcieli, ale nie mogli podzielić się tą historią.
To było niebezpieczne.
Po roku 1945
nazistowskich prześladowań homoseksualistów
nie uznano za niesprawiedliwość.
Niemcy Zachodnie przyjęły nazistowski paragraf 175.
Społeczeństwo uważało ich za przestępców i zboczeńców.
Rodziny milczały. Historycy tego nie badali.
Prześladowania trwały dalej.
AKT OSKARŻENIA PRZECIWKO GOTTFRIEDOWI VON CRAMMOWI
W 1951 Gottfried, jak wielu innych homoseksualnych mężczyzn,
starał się, by jego wyrok na mocy paragrafu 175
został wymazany z kartoteki.
Bez tego nie dostałby wizy, by uczestniczyć w turniejach w USA,
w Wielkiej Brytanii i we Francji.
W sądzie trwało postępowanie,
a Manasse Herbst wrócił do Niemiec
po raz pierwszy w 1951.
Wrócił do kraju, który pragnął jego śmierci.
I, oczywiście, to było pierwsze jego ponowne spotkanie z Gottfriedem.
Lisę również przesłuchiwano.
Potwierdziła związek Manassego i Gottfrieda.
Na chwilę nieustraszenie powrócili do wolności,
którą cieszyli się w latach 20.
Na dodatek w bardzo konserwatywnych latach 50., przed niemieckim sądem.
Jak w przypadku innych homoseksualistów, Gottfriedowi odmówiono rehabilitacji.
Nie dostawał wiz na najważniejsze turnieje tenisowe.
Wygrywał inne turnieje, w krajach, gdzie wolno mu było grać,
ale nie mógł występować na tych najważniejszych,
bo wciąż był przestępcą, skazanym na podstawie nazistowskiego paragrafu 175.
Wyemigrowałem do USA
i żyję tutaj szczęśliwie od 1939.
Zostałem kompozytorem i przez całe życie tworzę muzykę.
Poznałem kogoś chyba w 1959.
Nazywa się Howard Myers.
Dziękuję.
Nie mam pojęcia, po co kupujesz taki duży kubek kawy.
Prawdę mówiąc, byliśmy bezwstydni.
Nie czuliśmy żadnego wstydu.
Chodziliśmy na kolacje z sześcioma małżeństwami.
Nie byłem bezwstydny, bo nigdy nie wątpiłem,
że mogę robić to, co chcę.
Walter żył dla mnie.
Przez pierwsze dziesięciolecia, kiedy byliśmy młodsi,
robił wszystko dla mnie.
A teraz ma sto lat.
Dopiero od 15 lat
potrzebuje mojej pomocy w czymkolwiek.
Jest napisane: „Akt małżeństwa, urząd stanu cywilnego West Hollywood.
Poświadcza się, że Walter Arlen i Howard Myers
zostają zaślubieni w świetle prawa drugiego lipca 2013”.
To niczego nie zmieniło.
Mieliśmy tylko po cichu satysfakcję.
Beze mnie nie miałby z kim się kłócić.
Charlotte spędziła resztę życia na Brooklynie.
W końcu została aktorką.
Ale chociaż rozstała się z Toni,
nawiązała nowe przyjaźnie w światku artystycznym.
Wielu jej przyjaciół nie wiedziało, że była trans.
Zdołała nawet załatwić dokumenty,
które poświadczały, że jest kobietą i nosi żeńskie imię.
To było dla niej bardzo ważne,
ponieważ scementowało jej właściwą żeńską tożsamość.
Myślę o tym, co bym zrobiła w tej sytuacji.
Musiałabym uciekać? Dokąd bym poszła?
Po wojnie Toni mogła wrócić do Berlina,
gdzie przeżyła resztę życia jako malarka i artystka.
Ten okres lat 20., sto lat temu,
to dobry przykład tego, jak kruche są te swobody.
Nawet dzisiaj, przy tym postępie,
jaki zanotowały prawa queer, a nawet prawa trans,
można - mając te swobody - za chwilę je stracić.
ELDORADO TUTAJ MOŻNA!
SPIŻARNIA ELDORADO
Dawny lokal Eldorado to teraz elegancki, ekologiczny supermarket.
Można pójść w miejsce, gdzie oglądano pokazy dragu,
i kupić drogie awokado.
Myślę, że dzisiejszy queerowy Berlin
musiał wymyślić siebie całkiem na nowo.
Właściwie to się powiodło,
kiedy przyjrzymy się, jak świat queer kwitnie w dzisiejszym Berlinie
i jak stał się zróżnicowany.
Ale czy wyciągnęliśmy wnioski? Wydaje mi się, że nam się nie udało.
Nic nie wiedzieliśmy
o prześladowaniach homoseksualistów przez długi czas.
A w tym sensie dzisiejszy Berlin
zdecydowanie nie jest
kontynuacją lat 20.
To się gdzieś zagubiło.
Nie pozostały nazwiska, pamięć. Nic.
Po wojnie Niemcy Zachodnie oskarżyły ponad 100 000 mężczyzn o homoseksualizm.
Ponad 50 000 z nich skazano na karę więzienia.
Nazistowską wersję paragrafu 175 przekształcono dopiero w 1969
i kompletnie usunięto w 1994.
Walter Arlen napisał 68 utworów,
które, według jego słów, zawierają wspomnienia.
Ta muzyka została odkryta dopiero w 2008
dzięki jego partnerowi, Howardowi Myersowi.
Walter i Howard żyją szczęśliwie w swoim domu,
kilka przecznic od wybrzeża Pacyfiku.
Napisy: Patrycja Miljević