Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CLAUDII PIÑEIRO ELENA WIE
ELENA WIE
Proszę.
Pomóż mi, mamo.
Spóźnisz się na wizytę. Czekają na ciebie.
Nie chcę tam iść.
Będzie fajnie.
Uczynią cię piękną.
Mimí powiedziała,
że zrobi ci twój ulubiony masaż głowy
i nałoży ci maseczkę po farbowaniu włosów.
I po co to wszystko, Rito?
Przeszkadza mi tylko paznokieć.
Sama możesz go obciąć.
Fakt. Mogę.
Trochę się brzydzę,
ale to zrobię.
Ale włosów ci nie zetnę ani nie ufarbuję.
Nienawidzę tego sprzątać.
Dwa dni usuwałam plamy z kefelków.
Spakowałam tabletki?
Tak.
Chodźmy.
Chodź.
Raz, dwa
i…
Co się dzieje?
Co się stało?
Nie wiem.
Tabletka jeszcze nie działa?
Wzięłaś 20 minut temu.
Po co to? Kto mnie będzie oglądał?
Spójrz!
Widzisz to, co ja?
Widzisz to, co ja, mamo?
Spakowałaś mi szal?
Rito!
Gotowa?
- Chodźmy. - Sama.
Ej!
Jeżdżą jak zwierzęta.
Tak. Otóż to.
Dobrze.
Do miłego.
Witam!
Jak tam, Rito?
Cześć.
Pani Elena.
- Jest twoja. - Cześć, skarbie.
Bez obaw. Zajmiemy się nią.
Bądź miła, tak?
Zadzwoń.
Dobrze.
Proszę. To krzesło.
Powoli.
Będę mieć kolejnego wnuka!
Gratulacje! Kiedy?
Synowa jest w ciąży. Za trzy miesiące.
Przecież wiesz, jaka jest.
Widzi pani?
Nasze dzieci robią z nas babcie.
Moja córka ma 43 lata.
To co?
Więc ze mnie nie zrobi.
Co pani też opowiada.
W wiadomościach była kobieta,
która urodziła w wieku 65 lat.
Ja mam 65 lat.
Co dalej u Eleny?
Depilacja twarzy.
Dobrze.
Powie pani, jeśli za gorące, dobrze?
Pame,
ta staruszka wciąż tu jest?
Miała ją odebrać córka.
Gotowa?
Chodźmy.
Pa, Mimí. Do jutra!
Pa.
Do jutra, Mimí.
Pa.
Rito,
mama jest gotowa.
Jesteś blisko?
Daj znać.
Zamykamy.
Cześć, skarbie!
Cześć, kochanie. Jak tam?
Dobrze. U ciebie?
Okej. Jesteś cały mokry!
Leje jak z cebra.
Odwieziemy panią Elenę?
Jasne.
Wyłączę światło.
Niech się pani nie martwi.
Córkę musiało coś zatrzymać.
SALON PABLO
Idę.
Dobry wieczór.
Czy to dom Rity Alonso?
Co się stało?
Gdzie ona jest?
Mąż jest w domu?
To moja córka.
Jest pani sama?
Pojedzie pani z nami, dobrze?
Wiem. Tak zrobimy.
Tak. Powiem im.
To pani córka?
Jasne. Porozmawiam z koronerem.
Rita Elena Alonso. To pani córka?
Tak.
Jasne. Dziękuję.
Prokurator mówi, że jeśli jest pan pewny, to nie ma potrzeby.
Jestem. Napiszę śmierć przez uduszenie.
Doskonale. Dziękuję, doktorze.
Przepraszam panią.
Koroner ma dość dowodów,
by wydać ciało bez autopsji.
Mamy zadzwonić do domu pogrzebowego?
Jak to bez autopsji?
Unikniemy papierkowej roboty. To wszystko.
Śmierć mojej córki to nie tylko papiery.
Wydanie ciała zajmie kilka dni.
Chcę wiedzieć, kto to zrobił.
Gdzie będzie?
Tutaj. Aż skończymy.
Zróbcie autopsję.
DOM POGRZEBOWY
Położyć pod jej ręce, żeby były widoczne?
Są od jej chłopaka.
„Widoczne”? Po co? To najtańsze kwiaty.
Proszę pozwolić. Odsuniemy włosy z twarzy.
To wymaga odwagi, co?
Boże.
Została sama.
Biedaczka.
Zostawiła ją samą.
Daj mi spokój, mamo.
Weź to, skarbie.
Nie.
To ci pomoże.
Eleno,
napije się pani wody?
Nie, dziękuję.
Przyniosę.
Eleno.
Mieszkamy dwie ulice dalej. Proszę dzwonić, gdyby coś się działo.
To straszne, co się stało.
Co się stało?
Pani wie?
Co ją doprowadziło do czegoś takiego?
Dużo ludzi odwiedza pani sklep.
Ludzie gadają.
A pani umie słuchać.
Pomoże mi pani?
Eleno, mogę się pomodlić za duszę Rity?
Rita pewnie by tego chciała.
Pomódlmy się.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Panie nasz, Ojcze Niebieski,
wszechmogący i wieczny Boże.
Zawierzamy Ci duszę Twojej córki, Rity.
Prosimy, byś wybaczył jej grzechy
w Twojej nieskończonej łasce.
A nam, którzy wciąż jesteśmy na Ziemi,
szczególnie jej matce, Elenie,
daj siłę, by zaakceptować…
Dziewczyny.
Jej twarz…
Trochę szacunku.
Po śmierci wygląda lepiej.
Rita nie spotykała się z ojcem Juanem?
Tak. Na sto procent.
SOK POMARAŃCZOWY
Chodźmy już!
Mamo!
Mamo?
Mamo!
Nie. Sama dam radę.
Daj mi go.
Nie. To mój.
Ten jest mój. Masz swój.
Mój jest mokry.
W twoim wieku biegałam tą ścieżką.
Ale już nie jesteś w moim wieku.
Ty też nie jesteś w twoim wieku.
Zapewniamy opiekę społeczną.
Nie zapomnę tego, co robisz.
Pani Eleno, proszę.
Trzeci raz tu jest.
Jasne. Poproś ją.
Była pani w sądzie?
Są bezużyteczni.
Wszyscy to wiemy.
Jakiego dowodu im trzeba?
Jest tuzin świadków.
Wszyscy, którzy tego dnia byli na mszy.
Niemożliwe, żeby nikt jej nie widział.
Nie zabiła się.
Zróbcie kopię.
I oddajcie mi. Nie zgubcie.
Co pan robi?
To typowa procedura.
Teraz tak robimy.
Terminarz Rity w pana telefonie?
Trochę szacunku!
Eleno, już pani mówiłem.
Nie mogę prowadzić śledztwa w zamkniętej sprawie.
Nie musi tu przychodzić.
Proszę porozmawiać z księdzem w kościele.
Podejrzewa pani ojca Juana?
Wygłaszał kazanie.
A moja córka wisiała w dzwonnicy.
Nic nie powiedział.
To zatajenie.
Krzesło i sznur były w kościele.
Krzesło to dość powszechny przedmiot.
On ją widział ostatni.
I nikt go o nic nie pyta.
Zatajenie i podżeganie.
Wnieść oskarżenie?
Nie.
Nie, Eleno.
Spokojnie. Zobaczę, co da się zrobić.
Czemu nie popyta pani przyjaciół córki?
Proszę z nimi porozmawiać.
Nie miała przyjaciół.
Pablo Almada.
Twierdzi, że przeprowadzał audyt księgowy
i że nic nie wie.
Co za mężczyzna,
który nic nie wie o swojej kobiecie?
Tak czy tak
ktoś musiał znać pani córkę poza panią.
Zrobi pan kopię czy zabrać?
Proszę zostawić.
Eleno!
Nie poznałam cię, Pablo.
Nowe buty?
Prezent urodzinowy od mamy.
Przelałem pani na konto emeryturę.
Kto cię upoważnił?
To była przysługa. Pozwolono mi ze względu na sytuację.
Jaką sytuację?
Udzielenie pełnomocnictwa oszczędzi pani nerwów co miesiąc.
Od kiedy obchodzą cię moje zmartwienia?
Zawsze była mi pani bliska.
Wiem, że powinienem był wpaść,
ale nie umiałem.
Zbyt za nią tęsknię.
Tęsknota to za mało.
Co możemy zrobić?
Coś, żeby spać spokojnie.
Odprowadzić panią?
Nie trzeba.
W Buenos Aires rozprzestrzenia się
plaga chrząszczy diloboderus abderus.
Mogą wydawać się nieszkodliwe,
ale ich obecność w dużych ilościach
ma wpływ na bioróżnorodność regionu.
Maleńkie owady
wyrządziły nieodwracalne szkody w parkach…
Oby twoje życie było piękne
Obyś miała dużo szczęścia
Obyś miała wiele marzeń
I oby te marzenia
Spełniły ci się w życiu
Mamo, dmuchaj, parzy mnie wosk!
Czekaj.
Pomyślę życzenie.
Przecież nie wierzysz w te rzeczy.
Szybko!
Mocniej!
Jeszcze mocniej!
Oto nasza solenizantka!
Marga! Chodź tu.
- Uderz ją! - Uderz ją!
- Marga! - Marga!
A masz!
Dalej!
Wstawaj!
Będzie impreza?
Elena!
Miło panią widzieć.
Dzień dobry.
Właśnie miałam dzwonić.
Dlaczego?
Wiadomo coś nowego?
Nie.
Uczniowie zbudowali tablicę pamiątkową.
Ustawimy ją przy różach Rity.
Jakich różach?
Zasadziła krzew obok Maryi Dziewicy.
Kwitnie. Miała rękę do kwiatów.
W domu nawet ich nie podlewała.
To prosta ceremonia z nauczycielami, ale…
może zaprosi pani jej przyjaciół?
Jakąś koleżankę z klasy?
Isabel.
Którą?
Isabel Herrerę.
Zgadza się.
Podobno jest prawniczką, jak jej ojciec.
Poszła na studia?
Tak.
Bez obaw. Poproszę kogoś o jej numer.
Najważniejsze, żeby pani była.
Dobrze.
To w przyszłą środę,
gdy zaczynają się lekcje.
Mogę po panią przyjechać.
Dziękuję, nie trzeba.
Czy to córka Sacotti?
Porozmawiam z nią.
Eleno, to jeszcze dziecko. Nie.
Nie zachowuje się jak dziecko.
Wszyscy bardzo kochaliśmy Ritę.
Muszę iść. Widzimy się w środę?
Tak.
Dziękuję.
- Jasne. - Co?
Nie świruj. To bzdury.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Przywieźli tu tę w ciąży z ostatniej klasy.
Którą?
Ma ojca wojskowego.
Podobno jeśli usuniesz,
słyszysz jego płacz już zawsze.
Rita! Nie zatrzymujcie się tam. Idźcie.
Idź.
Raz, dwa, trzy…
Są chłopacy. Chodźmy.
Idź sama.
- Jesteś pewna? - Tak.
Nie idziesz z przyjaciółmi?
Nie są moimi przyjaciółmi.
- Odrabia za nich lekcje, to ją lubią. - Które kopiuje od ciebie.
Dlatego ty jesteś najlepsza, a ona druga.
Mamo.
Ojciec Juan. Pewnie ma darowizny.
Mogę mu pomóc?
Nie zostawaj z nim zbyt długo.
Dużo się uśmiecha jak na księdza.
Proszę, bądź miła.
Jestem.
Pomóc ojcu?
Witaj, Rito.
Jasne. Dziękuję.
Dzień dobry, Eleno.
DZIEWICA
PRANIE CHEMICZNE
WESOŁYCH ŚWIĄT ISABEL I JULIETA Z DZIADKAMI
Wynocha!
Idź.
Wyjdź! Wynocha!
Na zewnątrz.
Idź! Już!
Nie ma cię!
Kocham go. Chcę go zatrzymać.
Znowu?
Mówiłam, że nie chcę kotów w domu!
Proszę. To kociątko.
To kot z ulicy. Przenoszą choroby.
Był w moim domu.
To już nie twój dom.
Nie miałaś tam chodzić.
Przygarnę go.
Daj mi go.
Nie wpuszczę go do środka.
Będzie na balkonie.
Nie narobi bałaganu. Będę go doglądać.
- Proszę go zatrzymać! - Odejdź!
Niech mama cię odbierze albo jedź pociągiem.
To moja przyjaciółka.
Miała zostać na weekend.
Nie jest twoją przyjaciółką.
Chce tutaj tylko bzyknąć się z chłopakiem.
To nie mojej córki.
Pamiętam, jak ją pani przywiozła.
Miała plamy od wina. Usunęliśmy je.
Nie. Myli się pani.
To niemożliwe.
Nie przyjmę tego.
A to?
To było w kieszeni kurtki.
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
Dziękuję.
Nie ma za co.
Ma pani inny banknot?
Proszę go skleić.
Jest wymięty.
Mój partner go naprawi.
Zrobione?
Tak.
Co to?
Dasz wiarę? To niedorzeczne.
„Sprawiedliwość dla Rity”?
- Nie można jej na to pozwolić. - Ta kobieta…
Może zadzwońmy do ratusza?
Nie wolno jej tego robić.
Oto i ona. Myśli, że jej nie widzę.
Musimy coś zrobić, ojcze.
Redukuje drobne zmarszczki.
Działa jak wypełniacze
z kwasem hialuronowym.
Na pewien czas jest efekt, a potem…
- Idę. - Nie, ja pójdę.
Dzień dobry. Słucham.
Recepta przekracza dozwoloną kwotę.
Lekarz musi przepisać 30 kapsułek.
Biorę cztery dziennie.
Muszę wrócić za tydzień?
Mogę wydać tylko jedno opakowanie.
Musi być napisane, że to choroba przewlekła.
Ale na recepcie widnieje:
dwa opakowania.
Tak.
Widzę, ale nie jest napisane,
że chodzi o chorobę przewlekłą.
Parkinson to choroba nieuleczalna.
To choroba przewlekła.
Wiem.
Mam jeszcze dwie recepty.
Może je pani zrealizować.
Nie. Nie mogę zrealizować dwóch recept.
To niemożliwe.
Nie może pani zrobić wyjątku?
Proszę spojrzeć.
Proszę pani,
musi pani poprosić lekarza,
żeby napisał „choroba przewlekła”.
To musi być napisane odręcznie.
Jeśli mnie pani zmusi, to pozna moją rękę.
Wykonuję swoją pracę.
Posłuszeństwo to żadna wymówka.
Jeśli przełożony wyda głupie polecenie
i pani je wykona,
to też jest głupia.
I za pozwoleniem, głupota…
też jest nieuleczalna.
Napisana odręcznie czy nie.
Pani recepta.
Niech lekarz to poprawi.
Nie może mi pan zabronić wstępu na komisariat.
A jak ktoś mnie napadnie?
Narobiła sobie pani wrogów.
Baner był złym pomysłem.
A miałam wybór?
Moi przełożeni nie lubią krytyki.
Sama to zrobię!
Chcę tylko pomóc. Spokojnie.
Może to ktoś z zewnątrz.
Sprawdził pan hotel?
Proszę pomóc.
Jaki motyw miałby nieznajomy?
Powiedziałam:
„ktoś z zewnątrz”, nie „nieznajomy”.
Fakt.
Jeśli nie może pan przesłuchać nieletniej Sacotti,
proszę przesłuchać rodziców.
To raczej nie ona.
Ta dziewczyna…
zniszczyła mój dom obelgami.
W szkole doprowadzała Ritę do szału.
Może jest nieletnia…
ale krzywdzi ludzi.
Ale ich nie morduje.
Inaczej niewielu by ich zostało.
Muszę iść.
Inspektorze.
Tego dnia padało.
Była burza.
Żeby wznowić sprawę,
musi pani mieć prawnika.
Jak życie, pani Eleno?
Pomaga pani ktoś?
Niczego nie potrzebuję.
Istnieją fajne miejsca.
Nie trzeba być po siedemdziesiątce.
Jeśli okaże pani orzeczenie o niepełnosprawności,
ubezpieczenie pokryje koszty.
Mam iść do domu starców?
Nie, mamo.
Siadaj. Posłuchaj lekarza.
Choroby Parkinsona nie zmierzy się morfologią ani badaniem laboratoryjnym.
Każdy pacjent przechodzi ją inaczej.
Z tego, co widzę,
mogę potwierdzić,
że pani mama
ma nietypową chorobę Parkinsona.
Była nazywana „Parkinsonizm plus”.
„Plus”?
Tak.
„Plus” znaczy „więcej”.
Tak.
Jest coś jeszcze?
Na to wygląda.
Wie pan, o czym mówi?
Rito,
to nie wina lekarza.
Moja też nie.
Można wymagać od tej kobiety więcej?
Musi pani znaleźć opiekunkę
na czas pani pobytu w szkole.
Ile godzin jest pani w pracy?
Osiem. Pracuję na dwie zmiany.
Rozumiem.
Im szybciej poszuka pani opieki, tym lepiej.
Dla was obu.
Dom opieki. Halo?
Halo?
…prosimy o telefon.
Temat? „Przegapiłem szansę”.
Czego żałujesz?
Gdybyś mógł wrócić…
Proszę pani!
Jakieś ubrania do oddania?
Posłuchajmy piosenki Jackson Souvenirs:
„Zapada noc”.
Ma pani coś do oddania?
Proszę pani!
Niech Bóg panią błogosławi!
„Niebieski, ładna pogoda.
Fioletowy, zmienna.
Różowy, deszczowa”.
Może kupisz ją ojcu Juanowi?
Różowy oznacza ładną pogodę?
Pod spodem.
Zobaczmy.
„Zmienna”, czyli pochmurno.
A burza?
Różowy.
A jak…
Ma stać na parapecie?
Bez znaczenia.
Niektórzy dostają za to stopnie naukowe.
Ten.
Fajnie wygląda.
Bolą mnie stopy.
Co ci jest?
Co się stało?
Mam coś w bucie.
Weźmiemy taksówkę? Buty mnie bolą.
Chyba stopy.
Mówiłam ci.
Mając takie stopy,
nie kupuje się zwykłych butów.
Teraz je oddasz?
Tam jest postój taksówek. Chodźmy.
Możesz iść szybciej?
Uderzy w nas piorun.
Trzeba było wziąć taksówkę.
Skostniałam z zimna.
Wciąż wydajesz pieniądze na bzdury,
jakby było łatwo na nie zarobić.
Co? To tylko drobiazg.
Jestem dla siebie dobra.
Nie chcę tego w domu.
To prezent. Nie jest dla domu.
To dla tego kolegi z banku?
Pablo to mój chłopak.
Rita ma chłopaka!
Wyluzuj! Żartuję.
Z takim charakterem
nie zatrzymasz mężczyzny.
Jutro w szkole
będzie uroczystość upamiętniająca Ritę.
Coś związanego z kwiatem.
O ósmej.
Jak będzie poślizg, spóźnisz się do banku.
Przyjadę po panią.
To nie miejsce serwisu do kawy.
To bez znaczenia, Rito.
Należy odkładać rzeczy na ich miejsce.
Te idą do górnej szafki.
Te.
W moim domu
będę trzymać naczynia na widoku.
Na otwartych półkach.
Osadzi się kurz i brud.
Pablo znalazł niedaleko pustą działkę
za dobrą cenę.
Zatwierdzili mu już pożyczkę.
Pomogło to, że pracuje w banku.
Niektórzy czekają na pożyczkę latami.
Będziemy budować krok po kroku.
Dwie sypialnie,
ładny ogród…
Co z twoją kurtką?
Założysz ją do pociągu czy schować?
Jest gorąco.
We własnym mieszkaniu
kładź wszystko na wysoką półkę,
bo temu twojemu garbusowi się pogorszy.
Nie nazywaj go „garbusem”.
Z czym masz problem?
Uważaj!
Weźmiemy ślub.
Cywilny i kościelny.
Po co ci ślub?
To dobry człowiek i mnie kocha.
Dobrze.
Jeśli daje ci szczęście…
Idź, Pablo.
Właściwie się nie znamy.
- Nie chcę cię widzieć w takim stanie. - Pomogę pani.
Potrzebuję prawnika.
Znasz kogoś?
Nie.
Nie może pani być sama.
Jasne.
Dlatego chciała mnie umieścić
w domu starców.
A wy byście tu mieszkali.
Nie. Czemu pani tak mówi?
Rita by tego nie zrobiła.
Więc co to jest?
Nie wiem, co powiedzieć.
Rita i ja…
zerwaliśmy dwa tygodnie przed tym.
Nie mówiła?
Zostawiła mnie.
Miała…
Co? Innego?
„Innego”?
Nie. Miała panią.
Nie wspominała o domu opieki.
Chciałem, żebyśmy mieli coś własnego.
Mogłem wynająć mieszkanie
trzy przecznice dalej, żeby być blisko.
Ale ona
nie chciała.
Nie mogła.
Campos?
Jestem!
Gutiérrez?
Jestem!
Fasano?
Poszła do łazienki.
Co?
Zaraz wróci.
W porządku.
Idźcie do klasy.
Przyszłaś wcześnie. Super.
Fran!
- Nie. - Tak!
Rizzo?
Jestem!
Sacotti, znów się spóźniłaś.
Proszę. To ostatni raz.
- Zawiadomię twoich rodziców… - Nawet nie ma nauczycielki.
Proszę.
Wejdź.
Zdejmij kurtkę.
To?
Tak.
Cześć!
Nowe?
Ładnie ci.
Pamięta mnie pani?
Jestem córką Cristiny Menty.
- Prowadziła jej pani księgowość. - Pamiętam.
Kawy? Świeżo zaparzona.
Isabel Herrera przyjdzie?
Jest. Zrobione.
Ten album o sztuce.
Zeszyt z drugiej klasy.
Szukaliśmy go wszędzie. Ona go miała.
Mówiłam wam.
Tak, pamiętam.
Była taka zorganizowana,
pedantyczna.
Wszystko miało swoje miejsce.
KU PAMIĘCI RITY ALONSO
Złapcie przy piersi. Obiema rękami!
Nad głową!
Ładne. Sama zrobiłaś?
Z koleżanką. Dziś nie przyszła.
- Jest super. - Dziękuję.
Co to? Przypomina marcepan.
To modelina.
Margarita to skarb.
Pomaga też w kościele.
Zawsze tam jest.
Muszę iść na lekcję. Przepraszam.
Eleno.
Dziękuję, że pani przyszła.
Wyjdźcie tędy. Jest bliżej.
Zawrócę samochód.
Margarito, pomóż pani Elenie.
Tędy.
Musicie się skupić.
Czemu pozwalasz Sacotti się czepiać?
Mówiłam psychologowi.
Następnym razem pociągnij ją za włosy.
Wzbudź w niej strach.
To może ją zranić.
A ona ciebie nie rani?
Muszę iść. Miłego dnia.
Trzymaj się.
I nie biegaj tak do kościoła.
Wypiorą ci tam mózg.
Tutaj, mamo.
Dam radę.
Tak.
Gotowe.
Przez tę wilgoć moje włosy są okropne.
Zetnij je. Jesteś za stara na długie.
Czy on musi zadawać sobie tyle trudu?
Robi to dla mnie, mamo.
W oddali będziesz
U mego boku
Gdy będziesz mnie szukać
Znajdziesz mnie
Obok siebie.
Jest „U mego boku”.
Wolę „Obok siebie”.
Stracimy poczucie czasu
- Zgadza się? - Tak.
Dobrze. Dziękuję.
Ten numer ubezpieczenia nie odpowiada
numerowi naszej dokumentacji medycznej,
bo lekarz pisze jeden jak siedem.
Firma ubezpieczeniowa ma lepszą kopię i…
Podobno rano miało padać.
A nie w nocy?
O jedenastej.
- O jedenastej? - To dobrze.
Dźwięk deszczu usypia.
Proszę.
Przyjeżdżamy trzeci raz.
Jesteśmy spoza miasta. Proszę.
Proszę.
To wszystko?
Tak, wszystko.
Zawsze są problemy.
U lekarza, w aptece…
U ubezpieczyciela.
Wiem.
Chcą was zmęczyć, żebyście nie prosiły.
Nie słuchajcie ich.
Dziękuję, doktorze.
Mamo.
Dam radę.
Co się stało?
Byli życzliwi.
Tu jest!
Ciepłe, ale może być.
Przynieś kubełek na lód.
Dobrze.
Ten?
Tak.
- Jesteś silniejszy. - Okej.
Potrzeba techniki, nie siły.
Nic ci nie jest?
- Ups! - Ojej!
- Uczcijmy to. - Tak.
Świętuj, mamo!
Prowadzę, więc tylko łyk.
Okej.
Za moje wysiłki.
Mieliśmy szczęście. Lekarz był miły.
Mamo,
zobaczysz, będzie dobrze.
Będzie łatwiej.
- Dzięki. - Wybacz, że rękoma.
W porządku.
Lubisz te kanapki?
Oczywiście.
Kupiłam te z sercem palmy. Lubisz je, nie?
Co ty…
Dlaczego taka jest?
Powinnaś być z siebie dumna.
Dzięki.
Dziękuję.
Mamo! Pomóż mi!
Puść mnie!
Chcę iść. Puszczaj!
Będziesz tego żałować.
Co ty wiesz? Jestem pewna.
Dokąd idziesz?
Wszystkie tego żałują.
Siadaj.
Szła na zabieg. Zatrzymałam ją.
- Nie chcę go. - Będziesz żałować całe życie!
- Nie chcę go! - Przynieś swój lek na uspokojenie.
Proszę. Weź to. Otwórz usta.
Musi wrócić do domu.
Nie chcę do domu.
Będzie dobrze. Obiecuję.
Gotowa?
Chodźmy.
Chodźmy, mamo!
No dalej, mamo!
Czemu wzięłaś go do weterynarza?
Ma problemy z grzbietem.
Co mu jest?
- Nie wiemy. - Ojej!
Już jakiś miesiąc.
Biedny Blacky.
Witajcie.
Dzień dobry.
Dasz mi papierosa?
Nie mam. Chłopcy mają.
Proszę.
Podpal.
Idziemy?
- Jak znów się spóźnimy… - Chodźmy.
Chodź. Dość lekcji opuściłaś.
Chcę z tobą porozmawiać.
Idę na lekcję.
- Czemu napisałaś mi na murze „dziewica”? - To nie ja.
- Wracała do domu z płaczem przez ciebie. - Proszę mnie puścić.
- Czemu Rita? - Puść mnie, stara wariatko!
Czemu Rita?
Nic ci nie jest?
Co się stało?
- Co zrobiła? - Jesteś cała?
Chodź. Zostaw ją.
Stara wiedźma!
Pieprzona stara suka.
Nie wiem, co pan słyszał, ale ta dziewczyna to kłopoty.
Załącz to.
Zostaw to tutaj.
Jej ojciec nie wniesie oskarżenia.
Ale dla własnego dobra
proszę nie zbliżać się do szkoły.
Jasne, są bogaci.
Więc ich słuchacie.
Dla policji i sądu to jasna sprawa.
I jest zamknięta.
Na Boga.
Rita była chora.
Proszę porozmawiać z Benegasem.
Nie był jej lekarzem.
Nie?
I złożył oświadczenie w sprawie leków?
Jak to?
Mogę pani pomóc znaleźć psychologa.
Nie jestem wariatką.
Moją córkę zamordowano.
Policja powiedziała, że Rita u pana była.
Była chora?
Na to samo co ja?
Proszę wejść.
Rita u mnie była.
Ale chodziło o panią.
Była w stresie.
Przepisałem jej antydepresanty
i dałem skierowanie do terapeuty.
Przepisał pan antydepresanty mojej córce?
Tak.
Dlatego poszedłem na policję
i powiedziałem im o tym.
Myślałem, że to ważne dla sprawy.
Moja córka nie miała depresji!
Wstawała wcześnie rano,
szła do pracy…
Była silna jak wół.
Proszę tędy.
Nie ma innej opcji?
Nie rozumiem.
Wie pan, o co mi chodzi.
Pani mama chce żyć.
I będzie żyć.
Nie mówię o mojej matce.
Jeśli jest coś więcej…
to nie wiem, czy chcę.
Elena pani potrzebuje,
tak jak pani jej w dzieciństwie.
Proszę się przyzwyczaić
do bycia matką swojej matki.
Elena, którą znaliśmy,
zniknie.
Powoli zmieni się w dziecko.
Co pan mówi, doktorze?
Moja matka nie zmieni się w dziecko.
Dzieci rosną.
W pewnym momencie stają na nogach.
Uczą się chodzić.
Same jedzą, uczą się mówić.
Ona nie będzie jak dziecko.
Nie wiem, czy umiem być matką,
o jakiej pan mówi.
Pomożemy, proszę się nie martwić.
Komu?
Matce czy mnie?
Spójrzmy.
Spróbujemy tego.
Pół tabletki
rano.
Później zmienimy dawkę,
jeśli to będzie konieczne, tak?
Elena!
- Przyszła się pani pomodlić? - Nie.
Chcę wiedzieć, co się wtedy stało.
- Ojcze! Proszę przyjść! - Prosimy!
- O co chodzi? - Tędy!
Co się stało?
W dzwonnicy jest trup. Tędy.
Jak to „trup”?
Tutaj. Zobaczy ojciec.
Zwolnijcie.
Jest przywiązana nad dzwonem.
Czekajcie. Żadnych krzyków w kościele.
Chodźmy.
Ostrożnie. Przez was się przewrócę.
I co? Nie wierzył mi ojciec.
Nie była u mnie.
Gdy tam wszedłem, nie żyła.
Lina została po sprzątaniu kopuły.
Jedyną tajemnicą jest,
co ją do tego skłoniło.
Rita nie poszłaby do kościoła w deszcz.
Dlaczego?
Nie wie ojciec?
Bała się piorunów.
Nie wierzy pani w to, Eleno.
Padało.
Zostawmy już ten deszcz.
To grzech myśleć, że wszystko się wie.
Czemu ją ojciec ukrył?
Można się było za nią tylko modlić.
Wezwałem policję.
Poprosiłem, by przyszli po mszy o siódmej.
Proszę przyjść po mszy.
Tak. Dziękuję.
Dla dobra wiernych.
Dobrze.
Tak. Dobrze.
Dziękuję.
Nie zostawajcie tu dziś.
Idźcie z rodzicami.
Idźcie!
„Wy jesteście solą ziemi.
Lecz jeśli sól utraci swój smak
czymże ją posolić?
Na nic się już nie przyda,
chyba na wyrzucenie
i podeptanie przez ludzi.
Wy jesteście światłem świata.
Niech wasze światło jaśnieje,
aby wchodzący widzieli światło.
Aby świeciło wszystkim, którzy są w domu.
Bo wszystko, co ukryte, będzie ujawnione,
a to, co zatajone, wyjdzie na jaw”.
Oto słowo Boże.
Co to było?
Ojcze!
- Co to było? - Nie wiem.
Przestała się spowiadać. Przynajmniej u mnie.
Wykorzystywał ją ojciec.
Proszę mnie nie obrażać, Eleno. Ani pamięci córki.
Nigdy nie dawałem jej nadziei.
Ale karmił ją ojciec fantazją
o wiecznym raju!
Proszę nie bluźnić.
Utrata ukochanej osoby jest bolesna.
Zwłaszcza w takiej sytuacji,
gdzie wszystko się miesza.
Co się miesza?
Ból…
i gniew.
Jako chrześcijanie wiemy,
że nasze ciała nie należą do nas.
Kościół potępia popełnianie pewnych czynów
wobec własnego życia.
Eutanazję, aborcję, samobójstwo.
Rozumiem, Eleno.
Jak może ojciec rozumieć?
Nikt nie czyści ojcu butów?
PODRÓŻE
ISABEL HERRERA SOLDADO DE LA INDEPENDENCIA 474
OBJAWY
ŻYCIE Z PARKINSONEM PORADY DLA PACJENTÓW I OPIEKUNÓW
MAR DEL PLATA
Chodźmy, mamo!
Chodź, mamo!
Zbliżamy się do stacji Constitución.
To stacja końcowa.
Pociąg do La Platy
odjeżdża z peronu piątego.
Pociąg do La Platy
odjeżdża z peronu piątego.
Tutaj.
Pomogę. Jak się pani nazywa?
Dam radę.
- Jest pani sama? - Proszę mi pomóc. Potrzebuję taksówki.
„Taksówki”? Wezwaliśmy karetkę.
Niech się pani złapie. Pomogę pani.
Już. Do góry.
Jest pani pewna?
Wezmę pani parasol.
Proszę.
- Proszę mnie puścić. - Już puszczam.
Usiądzie z przodu, bo ma zawroty głowy.
Dobrze.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Powodzenia.
Nueve de Julio, Libertador,
Figueroa Alcorta i Planetarium.
Będzie dobrze.
Nie chcę tam jechać.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Coś nie tak?
- Pomóc pani? Zatrzymać się? - Nie.
Nic mi nie jest.
Isabel.
Jestem Elena, matka Rity.
Elena?
Otworzysz?
Jasne.
- Na razie. - Pa.
Co pani tu robi?
Nikt nie miał twojego telefonu.
Nie wiedziałam, czy cię tu znajdę.
Przestraszył mnie.
Stłukło się?
Nie.
Ile lat ma twoja córka?
Julieta ma 25.
Po co pani przyszła?
Wyrównać rachunki.
„Rachunki”?
Nic mi pani nie jest winna.
Nie.
Ty jesteś winna Ricie.
Ocaliła cię.
Co?
Nie lubię stawiać żądań,
ale jesteś młoda.
Moje ciało na nic mi już nie pozwala.
Jesteś prawniczką i to ładną. Posłuchają cię.
Zajmuję się prawem rodzinnym, nie karnym.
Dla Rity byś mogła.
Nie mogę.
Nie masz wobec niej długu?
Dzięki Ricie masz córkę.
Masz rodzinę.
Nie chciałam być matką.
A…
kiedy dali ci ją w ramiona?
Gdy powiedziała „mamo”?
Mówi mi po imieniu.
Nie pamięta pani?
Poszłam na zabieg. Wyciągnęła mnie stamtąd.
Dałyście mi lek uspokajający i przywiozłyście tu pociągiem.
Zabrałyśmy cię do rodziców.
Wiedziała pani, że mi nie pozwolą.
Rita też wiedziała.
Tak bardzo tego żałowałaś, to po co wysłałaś te zdjęcia?
To nie ja.
Mama je wzięła i wysłała do wszystkich.
Moi rodzice ją wychowali.
Kocham ją, ale nie jak córkę.
Nie.
Muszę poczekać, aż pigułki zadziałają.
Nie szuka tu pani prawnika.
Szuka pani ukojenia.
Co chce pani usłyszeć?
Że Rita się nie zabiła?
Że nie zostawiłaby pani chorej?
Tamtego dnia padało, do cholery!
Rita panicznie…
bała się burzy!
Zawsze zostawała w domu!
Nie chodziła do kościoła!
Coś ją bardziej przeraziło.
Co masz na myśli?
Że nie chciała się mną opiekować?
Nie.
Nie byłam złą matką.
Zawsze ją wspierałam.
Na ile pani mogła.
Chcę żyć.
Pomimo tego ciała.
I braku Rity.
Lubi cię.
Chcesz herbaty?
Tak.
Hej, ty.
Co?
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska
NIE DOPUSĆ DO SAMOBÓJSTWA WEJDŹ NA STRONĘ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM