Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[piosenka disco „Love to Love You Baby” Donny Summer]
- [gwar i śmiechy] - [piosenka gra dalej]
[muzyka gra w oddali]
- [otwarcie drzwi] - [Luke] Tu jesteś.
Przestań się chować. Chcę cię przedstawić.
- Chodź. - [Emily śmieje się]
Wujku, to jest ta dziewczyna, o której ciągle mówię.
- Emily, miło cię poznać. - [Emily] I nawzajem.
Otwarty bar. Ja stawiam.
- [Luke] Miło. - [Emily] Och!
Pan z Ligi Bluszczowej ma najładniejszą laskę na sali.
- Ona ma jeszcze inne zalety. - Jedną czy dwie.
Mów, jeśli ci podpadnie. Już ja się z nim porachuję.
- Zapamiętam. - [Luke] Serio?
Zaobrączkuj ją, zanim się znudzi.
Jesteś taki romantyczny, Theo.
Romans przemija.
Mówi facet w dniu swojego ślubu.
Idź do żony i pocałuj ją.
- Nim zrozumie, że spieprzyła sobie życie. - [śmieją się]
[matka] Nie dokuczaj bratu.
- Cześć. - Hej.
Czy najładniejsza laska na sali zatańczy?
- [Emily] Tak. - Zdobyłaś tytuł.
[Emily śmieje się] Boże, nie ona.
- [Emily] Cześć! - [Luke] Zatańczmy z nią.
- Nie, proszę. - Nie chcesz?
- Nie. - Chodź.
[taneczna muzyka i gwar rozmów w tle]
Powiesz coś czy tylko będziesz się gapił?
- Będę się gapił. - Dobra.
[dmucha lekko]
Chcę cię pocałować.
[Emily chichocze]
[stękają zmysłowo]
Będę się gapił.
[Emily] Zamknij drzwi. Szybko to zrobię, obiecuję.
[oboje stękają]
- [Emily dyszy] - [muzyka w oddali]
- Co jest? - Kurwa.
Co?
- Kurwa. - [śmieją się]
[Luke śmieje się] Szlag.
- Boże. - [Emily] Boże.
- Jezu. - [śmieją się]
Jakbyś zarżnęła kurczaka. Jak to się stało?
Co tam robiłaś?
Szlag... No dobra.
Myślisz, że twoja mama ma tampon?
Będziemy jeszcze robić zdjęcia.
Myślisz, że to problem?
Boże!
Teraz moja rodzina naprawdę cię pozna.
- Co to, kurwa, jest? - Co?
To.
Yyy...
Szlag. [parska]
Wyjdziesz za mnie?
Luke.
Mówię poważnie.
[parska] Jesteś zalany.
Byłem trzeźwy, kiedy go kupowałem.
[wzdycha]
Jak ja cię, kurwa, kocham.
Naprawdę.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Obiecuję...
że jeśli to zrobimy, zrobimy to, jak należy.
[romantyczna muzyka w tle]
[oddycha głęboko]
Co sądzisz?
[wzdycha] Boże.
No wiesz, do końca życia.
Dobrze.
Tak?
Tak.
[śmieją się]
To dobrze. [śmieje się]
Ty draniu!
[Luke mruczy]
- Jesteś pieprznięty. - Ty jesteś.
- Wariat. - [śmieją się]
- [Luke] Kocham cię. - [Emily] Ja ciebie też.
Nie ten palec.
[Luke] Szlag. [śmieje się]
[skrzypienie okna]
[Luke] Cholera.
[romantyczna muzyka w tle gra dalej]
- [Emily] Szlag, mój but. - I tak nie mogłaś w nich chodzić.
- No chodź. - [śmieją się]
Jakbyśmy uciekali z miejsca zbrodni.
Chyba nas nie aresztują.
- [klakson] - Przepraszamy!
[ciche odgłosy miasta w oddali]
[dźwięk budzika]
ALARM
[Luke stęka]
[Emily wzdycha]
[Luke] Ratunku. Śniadaniowe burrito.
- [budzik cichnie] - [Luke] Bekon.
[Emily wzdycha]
[Luke] Ser. Jajko.
- [Luke] Ktoś pomoże? - Hej!
Pobieramy się.
[chichoczą]
[optymistyczna muzyka narasta]
[Luke mruczy]
- [Luke] Cześć, mamo. - [Emily chichocze]
POBIERAMY SIĘ!
[muzyka gra dalej]
[wiadomości w tle]
[dziennikarka] Presja polityczna ma pomóc najbardziej potrzebującym...
- Chciałbym powiedzieć całemu światu. - [Emily mruczy]
...których głosy są ważne i kwestionowane...
[brzdęk kluczy]
[otwarcie drzwi]
[trzask drzwi]
[muzyka gra dalej]
[gwar miasta w oddali]
- Chcesz coś z baru? - [Emily] Nie, dzięki.
- [Luke] Dobra. Pa! - To na razie.
[muzyka narasta]
[pisk hamującego metra]
[głośny gwar miasta]
- [muzyka gra dalej] - [trąbienie]
[muzyka przycicha]
- Dobry. - [mężczyzna] Dobry.
- Dobry. - Dobry.
Jak weekend, Dax?
- [Dax] Dobrze. - A u ciebie, Emily?
Nieźle. A twój?
Niewiele się działo.
[Emily mruczy]
[winda pika]
[drzwi otwierają się]
[rytmiczna muzyka]
[gwar biura]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- [stukot klawiatury] - [telefon dzwoni]
- [Rory] Wziąłeś tę lożę? - [Quinn] Ogród.
- [Rory] Ile ci wiszę? - [Quinn] Spoko, przyprowadź blondynę.
Nie wiem, czy mnie kręci, czy odpycha.
- [Quinn] To tylko jedna noc. - Jezu.
[Quinn prycha]
- Jak idzie? - Poszedł e-mail.
[Quinn] Luke?
- [Luke] Zaraz będzie. - [Quinn] Dobry humor.
- [Quinn] W weekend wrzuciłeś na luz? - [Luke] Mniej więcej.
[Emily] Posłuchaj. Wartość zaniżona o 20%.
Ludzie są przejęci konkurencją i nikt nie patrzy na Kongres.
Ta nowa ustawa osłabi pozycję Vent, robiąc miejsce dla Sonic,
która od miesięcy dostosowywała się do wymogów.
- Zostawiając 1/4 udziałów nowym firmom. - Na szybko rosnących rynkach.
- Podnieśmy o 50%. - Wyluzuj, kowboju.
Trafili z nowym produktem.
W pierwszym dniu były ogromne kolejki.
[Quinn] A TOC?
CEO zawyża ich ewentualny zarobek. Nie trafią z prognozami.
Podobno do Bożego Narodzenia zwolnią dwóch ważnych ludzi.
Zeszłej wiosny spóźnili się z wejściem na giełdę.
[Quinn] Hej.
Nieźle. [chrząka]
[telefon dzwoni]
- [do telefonu] Crest Capital, Jackie. - [Arjun] Wydymałeś mnie.
Albo będą zyski, albo szukam nowego analityka.
To stare żarcie? Posprzątaj.
[telefon wibruje]
MAMA
[sekretarka] Barron znowu dzwonił. Zaplanowałam drinki na czwartek na 17.00.
Spotkanie w L.A. jest o 15.00.
[rozmowy cichną]
[pogodna muzyka]
[prezentacja] Chcemy tworzyć bezpieczne miejsca pracy przez edukację.
Dziś skupimy się na takich tematach jak:
różnorodność i inkluzja, świadomość o przemocy seksualnej,
rozwiązywanie konfliktów, nadużywanie narkotyków
i zapobieganie przemocy.
[Quinn] Pierdol się! Sram na to!
Kurwa!
- Kurwa. - O w mordę.
Pierdolę!
Robimy pauzę?
- [zwiększa głośność] - [Quinn] Pierdolę was!
[prezentacja] Każdy kolejny rozdział może wydawać się trudny...
[krzyczy wściekle]
I to wszystko po to, żebym został waszym fagasem?
Lizał wam tyłki?
[prezentacja] Pierwsze przykłady dotyczą tonu głosu i zachowania.
Zobaczymy Kevina, który pracuje dla Phila. Phil ma do niego zastrzeżenia.
Pierdolcie się! Spierdalać z tymi łapami!
Odpieprz się! Puszczaj!
Na co się gapicie?
Myślicie, że przetrwacie? Walcie się!
Walcie się wszyscy! Do zobaczenia po drugiej stronie, skurwysyny!
Pierdolcie się!
Myślałem, że wyskoczy. [śmieje się]
- [telefon dzwoni] - [szum odkurzacza]
Crest Capital, z kim połączyć?
Pozbyłem się zbędnych akcji. To poprawi moją alokację.
Jak na Boże Narodzenie. Nie będziemy czekać do świąt.
- [Dax] Trzeci monitor w tym roku. - [Henry] Wniosą pozew?
Nie warto wchodzić w spór. Wyciekną kompromitujące informacje.
- To test Wall Street Journal. - [Henry] Dobra.
[Arjun mówi po francusku]
- [analityk 1] Co za pojebany dzień. - [analityk 2] Wiem. Szlag.
[analityk 1] Gabinet Quinna jest rozpieprzony.
[analityk 2] Jebać Quinna. Zawsze nawalał.
[analityk 1] Kto awansuje?
- [analityk 2] Podsłuchałem starego. - [analityk 1] I?
[analityk 2] Luke.
[analityk 1] Bez jaj.
[analityk 2] Tak. Zostanie PM.
Yyy... Chyba nie doszacowano kosztów.
Podobno zajmiesz miejsce Quinna.
- [cicho] Co? - Chłopcy podsłuchali rozmowę.
Widzisz?
[chrząka] Najlepiej byłoby sprzedać.
[pełna napięcia muzyka]
[całowanie i stękanie]
- A ręcznik? - Pieprzyć go.
- Uprałam pościel, - Upiorę jeszcze raz.
[telefon wibruje]
- Szlag, znowu moja mama. - Wybacz, mamo, nie mogę gadać.
Teraz będę się rżnęła.
- [szum wody] - [klimatyczna muzyka w tle]
[Emily] Nie, poważnie. [chichocze]
[Luke] Nie nabijałem się z ciebie.
[Emily] Dobra.
Jezu Chryste. Jak to się stało, że mam tyle szczęścia?
Mówisz o mnie czy o pracy?
Jednym i drugim.
- [mruczy] - [Luke śmieje się]
- Chyba nie jesteś zazdrosna? - Przestań.
Nie zaprzeczyłaś.
Jasne, że zaprzeczyłam.
Gdybym musiał wybierać między tobą a awansem...
- Wybrałbyś awans. - Nie.
Usiadłbym, pomyślał... i pewnie wybrał awans.
Żartuję.
Kiedy się pobierzemy?
Muszę oznaczyć teren.
Obsikać drzewo. Ty jesteś drzewem.
Mhm. [śmieje się]
Prędzej czy później musimy im powiedzieć.
Tak, ale wiesz.
Dopóki nie będziemy mieć statusu „pieprz się”, będą nas osądzać.
Mnie bardziej.
Pora się przyznać, że łamiemy zasady?
Wolę im powiedzieć, zanim sami się dowiedzą.
[parska] Boisz się ryzyka?
- Kiedyś cię kręciło. - Mówię poważnie.
- Ja też. Kiedy awansujesz... - Jeśli awansuję.
[z naciskiem] Kiedy awansujesz
i oboje będziemy na tym szczeblu,
powiemy wszystkim, że mogą się pierdolić.
Dobrze?
[Emily parska cicho]
Dość już o pracy.
[romantyczna muzyka soulowa w tle]
[Luke śmieje się]
- [muzyka cichnie] - [telefon wibruje]
[Luke] Twój telefon.
[Emily] Szlag. Przepraszam.
- Kurwa. - [Luke] Co?
To Rory.
- [Luke] Zaczeka do jutra. - Dzwonił sześć razy.
[sygnał połączenia]
[Rory] Nareszcie.
Nie słyszałam telefonu. Spałam.
Pieprzyć spanie. Wstawaj. Spotkamy się w Gold Room.
Teraz?
Nie, we wtorek po południu.
[zerwane połączenie]
Nie idź.
- Muszę. - Nie musisz.
[odgłosy miasta]
- [chlupot wody] - [muzyka w oddali]
- [stukot szkła] - [gwar rozmów]
[spokojna muzyka]
- Jest tu Rory? - [Campbell] Poszedł do domu.
Czego się napijesz?
Cola bez cukru.
Macallan 25. Czysty. Dzięki.
[Campbell] Czekam na tłumacza.
- Znasz japoński? - Nie.
A więc, Long Island.
Zgadza się. Lynbrook.
Niełatwo się wyrwać z takiej dziury.
A kto chce łatwizny?
Szybko ci poszło.
Stypendium pomogło.
[Campbell] Harvard, potem Citi. Goldman.
Twoja rodzina pewnie jest dumna.
Nie robiłam tego dla nich.
- Jak długo jesteś z nami? - Dwa lata.
Pełne dwa lata.
Wiesz, ilu daje radę dotrwać do trzech?
„Ci, którzy znają tajniki budowania wielkiej firmy
już dawno zrozumieli, że sukces wymaga czegoś więcej
niż świetny pomysł i wiadro potu.
Faktem jest, że największe sukcesy przedsiębiorców
zależą od poznania zasad
poruszania się w jednym, konkretnym schemacie”.
Nie znam wielu 17-latków, którzy publikowali w Wall Street Journal.
Ty nie tylko poruszasz się w schemacie.
Ty biegasz wokół niego.
Rory?
Nie nadąża.
W ostatnim kwartale sama podjęłaś połowę ważnych decyzji.
To musiało być bardzo wyczerpujące.
Przywykłam.
Nie przywykaj.
[echo muzyki z baru]
[bzyczenie lamp]
[szczęk zamka]
No i? Czego chciał Rory?
Nie było go.
Co?
Spotkałam Campbella.
Campbella?
O drugiej nad ranem?
Emily.
Startował do ciebie?
Nie, to nie to...
- Jeśli cię dotknął... - Nie dotknął.
To powiedz, co się dzieje, do kurwy nędzy.
Dostałam awans na menadżera.
Zastąpię Quinna.
Dobra.
Gratulacje. [śmieje się cicho]
Wspaniale.
Przykro mi.
Dlaczego? Nie mów tak.
Bardzo się cieszę.
Dobrze?
Chodź do mnie.
Bałem się. [parska nerwowo]
- [dźwięk budzika] - [nerwowa muzyka]
[szum prysznica]
[gwar biura]
[cicho] Emily.
Gratulacje.
Wiedziałem, że ci się uda.
Jeśli byłem dla ciebie surowy, to dlatego, że mi zależy.
Dziękuję.
Jestem tu, gdybyś potrzebowała.
Dziękuję, Rory.
[analityk] Skąd ten szybki awans?
- A jak myślisz? - [analityk] Nie wykluczam.
Kurwa. Mam zmienić płeć?
[analityk śmieje się]
Cieszę się, że nie jestem jej pieprzonym analitykiem.
Odpowiadać przed nią? Przejebane.
[telefon dzwoni]
- [Arjun] Sprzedałem na spadku za 15. - [Campbell] Jak to?
PR-owa wtopa.
- Skąd wiesz, że nie spadną do 10? - Ludzie źle to rozumieją.
Kurs będzie się wahał, ale nie warto przycinać.
[Paul] DFA wciąż pnie się w górę, na przekór wszystkiemu.
- Mówiłem. - Nawet Bóg tego nie przewidział.
A Outrite?
Quinn kupił po 26.
Pieprzony Quinn.
Należy sprzedać teraz i odkupić potem. Rynek nie rozumie akcji.
Rzeczywista wartość jest przyćmiona przez problemy z CEO,
ale ma mocne kontrakty rządowe i przechodzi do komercyjnej analityki.
Przychody rosną o 45% rok do roku,
a obrót akcjami jest na niskim poziomie w stosunku do mojej prognozy.
Zrób to.
- [Paul] Jak Foster? - [Dax] Kończę koszty pracy.
- Henry, mów. - [Henry] Wzrost o 3%.
Na początek Dryft, Throe i Shor.
Oszacujmy najpierw całą trójkę.
I przedstaw firmy, które dał ci Quinn.
Będziemy mieć ich zyski w ciągu godziny.
[cicho] Dobra.
MAM KILKA MODELI, KTÓRE MUSZĘ DZIŚ ZAKTUALIZOWAĆ.
WYNIKI BRANŻY?
DOBRE.
UDZIAŁ W RYNKU?
ZERO STRAT.
ANALIZA PORÓWNYWALNYCH FIRM?
PRACUJĘ NAD TYM.
WYNIKI Z OSTATNIEGO KWARTAŁU?
[stukot klawiatury]
ROBI SIĘ.
[odgłosy miasta]
[telefon wibruje]
Mamo.
Nareszcie. Dzwonię i dzwonię z tymi gratulacjami.
Wiem, byłam zajęta. Praca.
Praca zaczeka. Zaręczyny nie są codziennie.
Nie mówiłaś nikomu? Musimy być ostrożni.
Długo jeszcze chcecie się ukrywać?
Nie wiem. Obiecaj, że nic nie powiesz.
Jakby mój ortopeda mógł wygadać się przed twoim szefem.
Bądź tak dobra i nie mów swojemu ortopedzie.
Potraktuj to jako prezent ślubny.
Przesadzasz. Nikogo nie obchodzi, co robisz.
Nie wiesz, jacy oni są.
Dostałam awans. Jeśli wyda się, że spotykam się z analitykiem...
Co? Dostałaś awans?
- [szczekanie] - Nakarmiłam cię.
- Tak. - Niewiarygodne.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - Zamierzałam.
Co za wspaniały tydzień i ekscytujące nowiny!
Gary, pogratuluj córce.
- [szczekanie] - Przestań!
Wiem, podejdź do telefonu.
[szczekanie]
[pisk hamulców]
[trzask drzwi]
[odgłosy muzyki w oddali]
[brzdęk kluczy]
[otwarcie i trzask drzwi]
[sygnał połączenia]
Cześć, tu Luke. Zostaw wiadomość.
[spokojna muzyka z głośników]
[Emily] Kończy ci się paliwo.
Postawić ci?
Skoro zarabiasz więcej niż ja.
[parska] O to chodzi.
Żartuję.
[Luke] Siadaj.
Uczcijmy to.
Jestem z ciebie cholernie dumny.
Wiesz o tym, prawda?
Yyy... Jeszcze jedną kolejkę i wódkę z wodą sodową dla pani.
Jak się czujesz? W porządku?
Jeszcze tego nie przetrawiłam.
Ciesz się. To ekscytujące.
Zdrówko.
[wzdycha]
Campbell...
Niczego nie próbował?
- Powiedziałabym ci. - Wiem.
[cicho] Wiem. Przepraszam.
[telefon wibruje]
- Jezu. - Co?
Moja mama już planuje pieprzone wesele.
[Luke parska]
A twoi rodzice cię męczą?
[wzdycha] Nie powiedziałem im.
[Luke] Mogę prosić o wodę? Dla niej też.
Chciałbym zapłacić. Poproszę o rachunek.
- Reszta dla pana. - [barman] Dziękuję.
[Luke chrząka]
Pomogę ci dostać następny awans.
Nie martw się o mnie.
Mówię poważnie.
[Luke] Kto wie, kiedy będzie następny.
Ja wiem.
Campbell tak mówił o Rorym,
że chyba on jest na odstrzał.
Rozegrajmy to dobrze, a zajmiesz jego miejsce.
Dziękuję, ale sam sobie poradzę.
Wiem, ale przecież mogę pomóc.
Wyszło inaczej niż się spodziewaliśmy, ale to nie potrwa długo.
Wierzę, że możemy to obrócić na naszą korzyść.
Zrobimy tak, byś awansował przy następnej sposobności.
Nie musisz...
Chcę. Pochwalę cię przed Campbellem.
Pokażę sukcesy tam, gdzie Quinnowi nie wyszło.
- [dzwonki telefonów] - [stukot klawiatur]
[Dax] Świetny inwestor, ale pieprzony bałaganiarz.
Nie umie zarządzać czasem.
Nie wiem, jak przetrwał jako analityk.
[Emily] Ile akcji posiada zarząd?
Ile chcą odkupić?
Poszperam. Zadzwonię później.
Pa.
Przyjrzyj się i daj znać, co sądzisz.
Wciąż pracuję nad poprzednimi.
To jest priorytet.
[śmieje się] Dobra. Ma być gotowe do końca dnia?
Chcesz tego czy nie?
[stuka w tablet]
[szum odkurzacza]
[stukot klawiatury]
[szum odkurzacza narasta]
Miałaś rację. Mogliby zobaczyć przyzwoity zwrot za tydzień.
Trochę wahań u innych deweloperów, ale bez czerwonych flag.
[puka]
Idziemy na drinka. Przyłączysz się?
Słyszałeś o Miro? Wspiera ich Sequoia.
Miesiąc temu weszli na giełdę. Ponoć to przereklamowany jednorożec.
Luke uważa, że mogą przynieść spore zyski.
- Jak na jednorożca. - Kiedy ogłosili plany...
Wiesz, ile kosztował nas ostatni jednorożec Luke’a?
Piętnaście milionów.
[Campbell] Dobrze to sprawdź, zanim coś zrobisz.
Oczywiście.
On ma wspierać twoją wizję, a nie sterować nią.
Idziesz czy nie?
- Stawiam pierwszą kolejkę. - [Paul] Dobra odpowiedź.
[pełna napięcia muzyka]
[gwar ulicy]
[Paul] Kretyn podał złą liczbę akcji. Kosztowało go to 38 milionów.
Griffin kazał mu pisać poprawną liczbę na ścianie
co godzinę przez sześć tygodni.
Nie skończyliśmy rozmowy.
- O czym? - O Luke’u.
Quinn ci nie mówił, ale to on sprzedał krótko akcje Brick,
- odrabiając trzykrotnie tę jedną stratę. - [Paul parska]
Zrobił duże postępy, analizując wydajność.
Jest bystry, ciężko pracuje.
Tak jak mój ogrodnik.
- To była przysługa. - Przysługa?
[Campbell] Kolega mi go wcisnął.
Byłoby łatwiej, gdyby sam zrezygnował.
Dla mnie jest cenny.
Jak dla mnie ogrodnik.
Ma intuicję i trochę dla nas zarobił, ale nie jest tobą.
Zrozumie, o co chodzi.
Zawsze rozumieją.
- [odkłada szklankę] - [oddalające się kroki]
[szum metra w oddali]
[stukot klawiatury]
DOCENIAM POMOC. JESTEŚ WYBITNY...
[wzdycha]
SKOŃCZYŁEŚ JUŻ MOŻE?
ROBERT BYNES OFERTA SPECJALNA
POZA LICZBAMI: SZTUKA PERCEPCJI
PROGRAM DLA KADRY KIEROWNICZEJ
O ROBERCIE BYNESIE ODZYSKIWANIE NARRACJI
[szczekanie psa w oddali]
Każdy ma swoje zasady ustalone przez własną narrację.
Możesz pozwolić, by inni narzucili ci narrację
albo możesz wybrać własną.
Każdy daje się przekonać do innej prawdy.
Jak zmienić zdeterminowany umysł?
Kogoś, kto jest skupiony na własnej wersji rzeczywistości.
- Co zrobić, by nie tylko uwierzył... - [szczęk zamka]
Mój klucz nie pasuje.
To nie ten klucz.
- [parska] Kurwa. - [Luke śmieje się]
Przepraszam.
Koktajle były po 40 dolców. Trzy łyki i po drinku.
Jeśli kiedyś odejdziemy z finansów, powinniśmy otworzyć bar.
Umieram z głodu. [otwiera lodówkę]
[mruczy niezdecydowanie]
To z zeszłego tygodnia?
Nie wiem.
- [stukot klawiatury] - [nagranie na laptopie]
Boże.
Przykro mi, że Campbell cię usadził.
- W porządku. - Wcale nie.
Za stratę odpowiadał Quinn. To nic osobistego.
Taka jego szorstka miłość.
[nagranie na laptopie]
[stęka]
To dużo pieniędzy za klepnięcie po plecach.
Wiesz już bardzo dużo.
Niekoniecznie.
To dupek.
Nie zajdziesz daleko, będąc miłą.
Masz rację, strata czasu. [zamyka laptopa]
[wzdycha] Yyy...
Masz całą twarz w sosie.
Bądź dżentelmenem i zliż go.
[chichocze]
Jest późno.
Odwalę całą robotę.
[cmoka]
Chyba muszę się położyć i sama się pieprzyć.
Dobra. Dobranoc.
[trzask drzwi]
- [telefon wibruje] - [głośne wydechy]
- [nerwowa muzyka]
[dziennikarka] Ograniczenie konsumpcji
znacznie wcześniej uderzyło w mechanizmy rynkowe...
- [głośne wydechy] - [gwar miasta]
- [wydechy cichną] - [nerwowa muzyka narasta]
[prezenter] W One Crest Capital musimy być krok przed konkurencją
i wyprzedzać każdą inną firmę.
Powitajcie TJ’a Sampsona, który omówi najnowsze statystyki.
[brawa]
[Sampson] Przed kryzysem wielu ekonomistów
uważało, że stosowanie polityki zerowych stóp procentowych,
czyli ZSP, żeby to skrócić, co nie jest moją mocną stroną,
w połączeniu z poluzowaniem polityki pieniężnej, w skrócie PPP,
poskutkuje zakłóceniem rynku oraz galopującą inflacją.
- [przemowa przechodzi w tło] - [pogłos niewyraźnych rozmów]
[rytmiczne bicie serca]
[cicha, nerwowa muzyka]
[chlupot]
Mam stolik w La Mer.
- Skąd? - Campbell oddał mi rezerwację.
Forsa nie daje szczęścia. Chyba, że wydajesz ją na ukochanych.
Powinniśmy ryzykować, że nas zobaczą?
Wolno mi postawić kolację mojemu analitykowi.
Omówić inwestycje.
Mam jeszcze trzy sprawozdania, które odłożyłem na bok.
- Nie możesz zająć się nimi jutro? - [wzdycha]
I dołożyć sobie obowiązków? Muszę przyspieszyć.
Przepraszam, chciałam pomóc.
Wiem, ale nie wyszło. Mam zaległości.
Będę milczał jak grób.
- Co? - Widziałem, jak na niego patrzysz.
[nalewa kawę]
Chcesz się z nim pieprzyć. Nikomu nie powiem.
Nie sram tam, gdzie jem.
[łagodna muzyka jazzowa]
- [muzyka gra dalej] - [odgłosy rozmów]
[muzyka staje się niepokojąca]
[mężczyzna pogwizduje]
[wzdycha]
[niepokojąca muzyka gra dalej]
[Bynes] Każdy daje się przekonać do innej prawdy.
Jak zmienić zdeterminowany umysł?
Jak ich namówić, by nie tylko uwierzyli w twoją narrację
i twoją prawdę, ale polegali na niej?
Nakłonić, by żyli według twoich zasad?
[niepokojąca muzyka gra dalej]
Przyniosłam ci deser.
Słodko-gorzki jak ty.
POZA LICZBAMI: SZTUKA PERCEPCJI
Jak było?
Pysznie. Chcesz?
Nie, dzięki.
Postanowiłeś jednak kupić.
Jeśli kupisz cały pakiet, dostaniesz 10% zniżki.
Po tym, jak wydasz 3000.
Przecież liczby to twoja działka.
Tobie też się przyda. Zawsze miałaś problemy z asertywnością.
Słucham?
To nie był przytyk.
Tu jest dużo dobrych rad. Przeczytałem rozdział o wyglądzie...
O wyglądzie?
Aha... No tak.
Nieważne. [prycha]
Dokończ myśl.
Nieważne. Zapomnij.
Wygląd. Och, wygląd.
„Wygląd ma znaczący wpływ na czyjąś opinię
o osobowości, kompetencjach i potencjale lidera biznesowego. [prycha]
Twoja garderoba pomoże ci poznać własną moc
i projektować ją na twoich współpracowników”.
Źle się ubieram?
Nie, nie ubierasz się źle.
Czemu więc o tym mówisz?
[cicha, nerwowa muzyka]
[śmieje się nerwowo]
No powiedz. Dlaczego?
Wiesz, że prezentacja to podstawa.
- Tak? - No i?
Jak ludzie mają traktować cię poważnie, jeśli ubierasz się
jak pieprzona lasencja?
[parska]
[dźwięk budzika]
[budzik cichnie]
[niepokojąca muzyka]
[muzyka gra dalej]
[wiadomości w tle]
- [Rory] Pieprzyć mnie? - [Paul] Tak.
- [Rory] I ciebie. - [Paul] Nie jesteś Wyrocznią.
- [Rory] Serio? - [Campbell] Przyczyny.
[Rory] Koszty rozbudowy, zła pogoda.
Ale jak tylko zakończą budowę, wrócimy do...
Myślę, że oczekiwania są zbyt wygórowane.
[niepokojąca muzyka gra dalej]
W oparciu o...?
Po pierwsze, wyniki branży.
Rozmawiałam z dostawcą, ceny spadają.
Powinniśmy siedzieć cicho.
Zobaczmy, co zrobi Grove.
Yyy... Grove?
Siostrzana spółka Baxter, w strefie bez zakłóceń pogodowych.
Nie zrobiłam jeszcze pełnej analizy,
ale czuję, że należy zająć długą pozycję, nim inni to zrobią.
A gdybym ci powiedział, że ma dostać pozew,
co przesunie wejście na giełdę na chuj wie kiedy?
Jak to się ma do twoich przeczuć?
A może miałaś po prostu zły sen?
[nerwowa muzyka]
[Paul] Cena L&E rośnie. Benchmarki są już sto punktów bazowych wyżej.
[Luke] ...platforma danych wspiera komputerową wizualizację.
Nie przetrwa. Trudno konkurować z Source i Green.
Jest przyjazna, ma świetny sponsoring.
Ceny akcji zakładają niższy poziom zysku niż konkurentów.
- Skończ analizę. - Długa pozycja.
- Dokończ analizę. - Musimy zająć długą pozycję.
Będziesz pluć sobie w brodę i modlić się o wstrzymanie, którego nie będzie.
[nerwowa muzyka gra dalej]
To dobry interes dla nas obojga.
Dobrze.
DODAJMY 300 000 UDZIAŁÓW W O4KK.
- [gwar ulicy] - [nerwowa muzyka gra dalej]
[muzyka narasta]
- [muzyka przycicha] - [gwar biura]
Gdzie ty, kurwa, byłaś?
Poszłam po fajki. A co?
Spytaj swojego analityka.
[niepokojąca muzyka]
Dwadzieścia pięć milionów? Co się stało?
Miał być wielki sukces. Technologia to przyszłość.
A w ogóle zrozumiałeś tę technologię?
Prognoza wyników od razu okazała się nietrafiona.
Dwa razy mówiłam, byś skończył analizę, nim coś zrobimy.
Wszyscy się rzucili. Millennium, BlackRock, Avenue.
Nie jesteśmy owcami, do kurwy nędzy.
Kurwa!
- [analityk 1] Odczep się ode mnie. - [analityk 2] Jasne.
- Odrobię to. - [Campbell] Co mówiłem?
- Wiem. - Co ci mówiłem?
- Że zniesiesz rankę. - [Paul] To coś więcej.
- Naprawię to. - Tępa pierdolona suka.
Tak, dobrze słyszałaś.
Mam powtórzyć?
Tępa, pierdolona suka!
I jak? W porządku? Dobrze?
[pełna napięcia muzyka]
[cicho] Kurwa.
- [Emily] Kurwa. - [Luke] Kurwa.
[Emily] Wiem. Potrzebuję dużej wygranej. Muszę działać szybko.
- Josh, co sądzisz o M2B? - Czy to ma sens?
Odbijali się od tego setki razy.
Jasne. Kurwa.
- Kurwa. - [Emily] Kurwa, kurwa, kurwa. Dobra.
Dobra.
To jest śmieszne? Śmieszy cię?
Kurewsko zabawne. Powodzenia, stary.
[nerwowa muzyka gra dalej]
Ben, jak leci? Mówi Luke z Crest. Jak się masz?
Ludzie gadają dużo złego o twoim szefie,
więc, tak między nami, byłem ciekaw, jak to jest.
Nie proszę, byś robił coś, co ci nie odpowiada.
Mógłbym ci pomóc, gdybym lepiej rozumiał, co się dzieje.
ORZECZENIE W SPRAWIE SPEAR W PRZYSZŁYM TYGODNIU
[nerwowe stukanie]
[muzyka doo wop z głośników]
[Luke] Cześć, ślicznotko.
Maker’s Mark z lodem. Chcesz jeszcze jednego?
To jest minimum.
Jeden błąd i jestem pośmiewiskiem.
- Paul stracił 30 baniek na Square. - Odrobił na Blinku.
My też odrobimy.
- Pamiętasz Bena z Goldmana? - Słabo.
Pracuje teraz w Icon. Słyszałem plotki.
Zadzwoniłem do niego, a on wszystko potwierdził.
Ich CEO ma ustąpić.
Jeśli sprzedamy krótko 50, odrobimy przynajmniej 15%.
Nie tak uzupełniam fundusze.
Jest dużo gadania online. Właściwie to już wiedza publiczna.
I co z tego? Nie igram z ogniem.
To jak chcesz odrobić straty?
Rozważam krótką sprzedaż Spear. W Londynie wkrótce zapadnie wyrok.
- To dwa razy bardziej ryzykowne. - Ale legalne.
Niczego nie udowodnią. Poszukaj na forach.
Wszyscy o tym mówią.
Posłuchaj...
to moja wtopa.
Spieprzyłem to.
Proszę, pozwól mi to naprawić.
[Emily wzdycha]
[muzyka R&B w radiu]
[muzyka gra dalej]
- [muzyka cichnie] - [gwar biura]
CZY CEO ICON USTĄPI?
CEO ICON REZYGNUJE?
ODEJŚCIE TO PLUS. TO JAK DODAWANIE PRZEZ ODEJMOWANIE.
PORA, ŻEBY ICON MIAŁ NOWEGO CEO.
[cicha, niepokojąca muzyka]
[cicha muzyka z głośników]
PRYWATNY SAMOLOT 3 RAZY W MIESIĄCU.
LECZY SIĘ W KLINICE MAYO?
CO DALEJ Z ICON?
JUTRO WYROK W SPRAWIE SPEARS
CAMPBELL MOŻEMY POGADAĆ?
[wibracja]
MAMA MÓWI, ŻEŚ ZARĘCZONA!
KTO TO?
DEBBIE!
[wzdycha]
MAMO, KIM JEST DEBBIE, DO CHOLERY?
I PO CO JEJ MÓWISZ O ZARĘCZYNACH?
Kurwa.
- Czytam to. - Musimy się rżnąć.
- Chcę skończyć rozdział. - Trudno.
- Emily. - Co?
- Nie mam nastroju. - Pieprzę to.
[Luke wzdycha]
[Luke] Przestań.
Jeszcze nie mieliśmy okazji uczcić naszych zaręczyn.
Musimy się ostro pieprzyć.
[wzdycha głośno]
Zaczekaj. Zostań ze mną.
Chodź.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
[stęka]
Powiedz, jak mnie pragniesz.
Powiedz, co chcesz mi zrobić.
Mów.
Będziesz mnie ostro rżnął?
Pieprz mnie z całych sił.
Musisz mnie wyrżnąć.
[Luke] To...
Co się stało?
Ja to zrobię.
Po prostu... Szlag.
[wzdycha]
[telefon wibruje]
- Nie odbieraj. - Muszę.
- Jest północ. - Campbell.
Trzydzieści sekund.
Będę shortować Spear po otwarciu giełdy w Londynie.
- Zdaniem ISDA to nie jest kwestia sporna. - Wierzyciele pozwali ich w Londynie.
- Wyrok zapadnie jutro. - Nastroje na Wall Street?
Optymistyczne do akcji, ale wierzyciele chcą do sądu.
Wybrali dobrą jurysdykcję.
Ten sąd już orzekał na korzyść wierzycieli.
Ile razy?
Raz.
Chwytasz się brzytwy, co?
Mówiłem, żebyś tego nie robiła.
- Tym razem jestem pewna. - Tak?
Zobaczmy, czy się opłaci.
[koniec połączenia]
[dźwięk alarmu]
[wzdycha]
- [alarm cichnie] - [niepokojąca muzyka]
[dziennikarka] Nie stanęli po stronie Brytyjczyków.
To jak mogą utrzymać firmę?
Neem otworzyło działalność w Singapurze,
a OX Global zwolnił ponad 2000 pracowników.
W sprawie Spear CVS...
- [furkot] - Luke.
...zadecyduje, czy zalegają ze spłatą zadłużenia.
Sędzia, przyznając, że prawidłowa dokumentacja
pozwoliłaby uniknąć tej sytuacji,
stwierdził, że ISDA musi przestrzegać litery dokumentacji
i nie może zastosować zasady uznaniowości.
Zobaczymy, czy inni wierzyciele Spear
wykorzystają niewykonanie zobowiązań...
- Udało ci się. - Będziemy to śledzić.
Tymczasem YB2 ogłosiła 20-milionowy zysk,
- a Partia Pracy stoi na stanowisku... - [parska cicho]
- [gwar biura] - [rytmiczna muzyka]
[Paul] Jesteś.
Powinienem cofnąć swój komentarz z wczoraj.
„Tępa, pierdolona suka”?
Tak powiedziałem?
Liczy na to, że przyjmiesz przeprosiny i że prowizja ci odpowiada.
[pisze wiadomość]
[telefon wibruje]
SPĘDŹMY TĘ NOC POZA DOMEM.
JA STAWIAM
[pisze wiadomość]
KUPIĘ ECSTASY, USIĄDĘ CI NA TWARZY
[puka] Dzień minął, zabieramy cię na drinka.
- Nie dziś. - Tak, dziś.
Wyszłaś z porażki w aureoli zwycięzcy.
Musimy to uczcić. Gdzie chcesz pójść? Nest? Sophie?
- Może Pumps? - Odwal się.
- To ironia. - Odwal się.
[Rory] Nikt już nie ma poczucia humoru.
Dobra. Zachowam żarty dla siebie.
Wiecie co? Pieprzyć. Pumps to świetny pomysł.
- Pumps? - [Emily] Tak. Coś nie tak?
Dobra.
Pójdę do bankomatu.
[zmysłowa muzyka elektroniczna]
- [radosne rozmowy i śmiechy] - [gwizdanie]
Podczas otrzęsin w Duke studenci ściągali laski do szatni
i zakładali im torby na głowy.
Potem przyprowadzali młodych, którzy weszli do drużyny hokejowej.
Dobierali chłopaka do dziewczyny i kazali im się pieprzyć.
Teraz będzie najlepsze.
Jeden z młodych skończył,
zdjął torbę z głowy laski, którą właśnie zerżnął...
To była jego siostra. Jego pieprzona siostra!
[śmieją się]
- Przysięgam. - To jest, kurwa, chore.
[Paul] Ja pierdolę.
- To tylko głupia historyjka. - Kuma. Jest spoko.
- Co się stało z tym chłopakiem? - Opuścił jebaną szkołę.
Odszedł z tego świata. Zabił się.
- [Arjun] Jak bliźniacy w Brown. - [Paul] Boże.
[Arjun] Gość używał torebki po Doritos jako gumki.
[Paul] Och!
- [Arjun] Laska nie zauważyła różnicy. - [Paul] Jak bardzo można się zalać?
- [Rory] A w torebce były chipsy? - [Paul] Jezu!
- [Rory] Pytam na serio. - [Paul się śmieje]
Przynajmniej ktoś ją zerżnął. [parska]
- [Paul] Jezu. - Dobra.
Dość tych bajeczek na dobranoc. Nudzą mnie.
[Rory] Kurna, ktoś zapalił światło.
No dobra, dawaj.
Hej!
Tutaj!
[Emily] Weźmy jakąś dupę.
[Arjun] Nieźle!
- [Emily pokrzykuje] - [Rory] Dobra.
- [Rory] Tak! - [Emily] Cześć.
- [Paul] Cześć. - [Emily] Jak masz na imię?
- [Emily] Podejdź bliżej, nie gryzę. - [Rory] Dobrze!
[Arjun] Nie przerywaj. Niech boli.
- [Paul] Masz cukierki. - [Rory] Głodni?
- [śmieją się] - [Arjun] Zdrówko!
W Portland jest wegański klub ze striptizem.
[Rory] Serwują marchewki z cipką?
Nie ruszasz cipki. Zostajesz przy marchewkach.
[Rory] Marchewka jest dobra na oczy.
[pukanie do drzwi]
[walenie w drzwi]
[wzdycha] Znowu nie ten klucz.
[śmieje się] Kurwa.
Wszystkie klucze są jednakowe.
Nie wiem nawet, skąd się wzięły.
Dlaczego mam tyle tych pieprzonych kluczy?
Przystanęłam po pizzę, a obok było stoisko z tacos.
i już nie wiedziałam, czy chcę pizzę, czy tacos.
A jakiś facet jadł falafela
i pomyślałam: „Kurwa, Nowy Jork jest wspaniały”.
Możesz mieć, co chcesz, przez cały czas.
Skąd tyle rzeczy w mojej torebce?
Zjadłam trochę, ale jeśli chcesz, to jest pyszne.
[śmieje się]
Rory opowiedział o skandalu na studiach.
Seniorzy z drużyny hokejowej
ustawili dziewczyny w szatni,
nałożyli im worki na głowy
i przyprowadzili młodych, którzy weszli do drużyny.
Dobrali chłopaka do każdej dziewczyny
i kazali im je zerżnąć,
stojąc w szeregu.
- Wracam do łóżka. - Zaczekaj. Nie powiedziałam puenty.
Jeden z chłopaków skończył,
zdjął worek
i zobaczył, że to jego siostra.
[rozbawiona] Zerżnął własną siostrę.
Boże.
Co za...
Jezu, trochę poczucia humoru.
Jesteś taki sztywny.
Skoro mowa o sztywnym...
- Nie. Emily. - Co?
- Nie teraz. - Ale ja chcę.
- Mam błagać? - Emily, przestań.
Dobra. Posłuchaj,
obiecuję, że pomogę ci w karierze, jeśli wyliżesz mi cipkę.
- Jezu Chryste. - [Emily prycha]
Jesteś pijana.
A ty jesteś żałosny.
Co powiedziałaś? Co ty, kurwa, powiedziałaś?
- Nie mówiłam o... - Ty jesteś kurewsko żałosna.
Popisujesz się jak nowy członek Beta Phi.
Pijesz bez opamiętania. Czujesz się przez to silniejsza?
Jak jeden z chłopaków?
Coś ci powiem. Nie wyglądasz jak jeden z nich.
Wyglądasz jak dziwka, której zapłacili za towarzystwo.
[narastająca, niepokojąca muzyka]
[cicho] ♪ Sto lat, sto lat ♪
♪ Niech żyje, żyje nam ♪
♪ Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam ♪
[pukanie]
[Paul] Gotowa?
[Dax] Prognozy przewidują niski wzrost oraz rosnące koszty pracy.
Zbyt duże ryzyko na lewarze. Trzeba zamknąć pozycję.
[Arjun] Wszyscy sprzedają w panice. Czas na kupowanie, Dax.
- [Arjun wzdycha] Kurwa. - [Dax] Co?
[Arjun] Nic. Łeb mi napierdala. Wróciłem do domu o 3.00.
Mam nadzieję, że się nie wjebałem, kupując rano B&O.
- [niepokojąca muzyka] - [rytmiczne bicie serca]
[Arjun] Skoro o tym mowa, zobacz te zdjęcia.
- Kurna. To Emily? - Co nie?
- Boże. - Rozkręciła się zeszłej nocy.
Przepuściła pięć czy sześć tysięcy.
- Wariatka. - Pierdolona świruska.
Świruska. Mówiłem ci, że to zwierzę.
- [Arjun] Będę za chwilę. Dziękuję. - Patrz na Rory’ego.
- [Arjun] Kurwa. - [Dax] Spodziewałeś się tego?
[Arjun] Nikt się nie spodziewał. Pierdolony złoty chłopiec?
[Dax] Dajcie mu chusteczki. O nie, stało się.
[Arjun] Całkiem niezły gabinet. Jak już otrą łzy.
- [Dax] Właśnie. - [śmieją się]
[mężczyzna] Mieli trudny początek.
Nie udało się dobrze wystartować. Nawet ich slogan stał się memem.
Dział marketingu spieprzył wejście na giełdę.
Ale ich zyski spadną znacznie mniej, niż się ludzie spodziewają.
- Ceny akcji wzrosną. - Idź do Campbella.
- Słucham? - Przekonaj go do mnie.
Trzeba działać szybko.
Mam pogadać bezpośrednio z Campbellem?
- Mogę oddzwonić za dziesięć minut? - Jasne, ale...
[odkłada słuchawkę]
- Co to było? - Powiesz to Campbellowi. Teraz.
[prycha]
Przeproś mnie, zanim poprosisz o przysługę.
Wczorajszy tekst o dziwce był słaby.
- Tutaj liczy się czas. - Moje uczucia również.
- Namówisz go czy nie? - To nie jest dobry pomysł.
- Dlaczego? - Nie jest w nastroju.
- Wprowadź go. - Jak?
Masz na niego wpływ, jest twoim kumplem.
- Nie jest moim kumplem, tylko szefem. - Trudno powiedzieć.
[wzdycha]
- Wiesz, że to tylko gra. - Grasz bardzo dobrze.
- To nie był komplement. - To był twój pomysł.
Tak, i próbowałam, ale Campbell nie ustąpi.
- Jesteś na odstrzał. - Co to, kurwa, znaczy?
- Avenue zbiera CV. Wyślę twoje. - Mówisz poważnie?
- Luke. - Nie odejdę.
Nie możemy oboje tu pracować.
- To nas zabija. - Zawsze możesz odejść.
- To ja mam coś do stracenia. - A ja nie?
Cięcie strat to nie to samo, co poddanie się.
To jedyne wyjście. Są jeszcze inne firmy.
Gówno mnie one obchodzą. Chcę tę firmę.
Może ta firma nie chce ciebie.
Gówno prawda.
[mroczna muzyka]
Luke.
- Minuta. - Kiedy skończę.
Nie. Teraz.
Oddzwonię.
Minuta. Mów.
6 kwietnia 2009.
Semestr wiosenny w Yale.
Przedstawiłeś nam 40-minutową prezentację.
Bez cukrowania, aspiracyjnych bzdetów, wyłożyłeś wszystko na stół.
Myślenie pierwszego i drugiego poziomu, pułapki, triki.
Dowiedziałem się o finansach więcej
niż przez dwa lata pracy w Goldmanie.
Nie wiedziałem, co chcę robić, póki cię nie poznałem.
Kiedy skończyłeś, poszedłem prosto do opiekuna roku,
zmieniłem zajęcia, dietę, garderobę.
Zrobiłem wszystko, żeby pójść w twoje ślady,
bo zapragnąłem pracować z tobą, uczyć się od ciebie
i pewnego dnia stać się tobą.
Dorastając, w nic nie wierzyłem.
Ta firma stała się moją religią. Ty stałeś się moim Bogiem.
Obiecuję, że jeśli dasz mi szansę,
to ja dam z siebie wszystko.
Potraktuj to jako przysięgę.
Kurwa. Gdybym miał nóż, przypieczętowałbym ją własną krwią.
[zbliżające się kroki]
Przepraszam, że przeszkadzam.
Umówiłem się na 19.00 z ludźmi z Fostera.
Chyba jeszcze nie poznałeś Dereka.
To nasz nowy menadżer.
Ściągnąłem go z 3G.
Zarobił dla nich 90 milionów.
250.
- Ćwierć miliarda? - Zgadza się.
[gwiżdże z zachwytem]
[Campbell] Skończyliśmy?
Czy chciałbyś wyrzucić z siebie coś jeszcze?
[głośne odgłosy samochodów]
[pisk hamulców metra]
[trzask drzwi]
[brzdęk i chlupot]
[romantyczna muzyka soulowa w oddali]
Jak się czujesz?
Wiem, że jest ci trudno.
Przestań.
[telefon wibruje]
[sygnał odrzucenia]
[telefon wibruje]
MAMA EMILY
[wzdycha]
[telefon cały czas wibruje]
[Emily] Coś wymyślimy. Jeśli wyślę twoje CV do Avenue...
- Kurwa. - [Emily] Co?
[Emily] Gdybyś poszedł na rozmowę...
[podgłaśnia muzykę]
[telefon wibruje]
- Kurwa. Emily. - Nie odbieraj.
Dzwoni piąty raz.
Nie możemy teraz rozmawiać. Przestań dzwonić.
Nie rób żadnych planów na piątkowy wieczór.
Co? Dlaczego?
Razem z twoim ojcem wydajemy przyjęcie zaręczynowe.
- Nie prosiłam cię. - [Luke] Kurwa!
- To miała być niespodzianka. - Nie jesteśmy gotowi, mamo.
Jak to? To po co te zaręczyny?
Nie chciałam psuć niespodzianki, ale masz zwariowany grafik.
Ustalone, o 19.00, U Frankiego.
Luke jeszcze nie powiedział rodzicom.
O czym ty mówisz?
Już zaklepaliśmy pociąg, przylatuje babcia Lola.
- Jezu, mamo! - Co?
Wyżywasz się na mnie, bo masz gówniany humor.
- Chciałam zrobić dla ciebie coś miłego. - Mamo.
- Kurwa. - Gdybyś odebrała telefon...
- Co robisz? - Widziałaś moje notatki?
- Jakie notatki? - Pieprzone notatki z książki!
Nie widziałam.
- Sprzątałaś? - Trochę.
- Wyrzuciłaś je? - Nie wiem.
Już wyniosłam śmieci.
- Kurwa! - Przepraszam, wyglądały jak śmieci.
Żadne pieprzone śmieci. To było ważne!
Wyrzuciłaś do śmieci moją karierę.
To chore. Jesteś zdenerwowany, ale to są brednie.
- I mieszają ci w głowie. - Łatwo ci mówić.
- Wszystko dostałaś na talerzu. - Niczego nie dostałam.
- Harowałam jak wół. - [Luke] Jasne.
[telefon wibruje]
- Nie odbieraj. - To Campbell.
- Co ty, kurwa, robisz? - Jest późno. Wyznacz granice.
Ustal swoje zasady, albo on narzuci ci własne.
- Kim ty jesteś? - Ja?
A ty, kurwa?
Co wieczór dogadzasz staremu dziadowi.
Myślisz, że poprosiłby Paula lub Toma o rozmowę o drugiej w nocy? Nie!
Prosi ciebie, bo wie, że nie umiesz odmówić. Jesteś słaba.
Za każdym razem, kiedy odbierasz, pozwalasz włazić sobie na głowę.
Jedyny facet, który włazi mi na głowę, to ty.
Co ty, kurwa, pieprzysz? Zawsze cię wspierałem.
- Dawałem ci rady. - Nie prosiłam o nie!
Co mam robić? Jak mam się zachowywać?
Jak na te okoliczności, to dobrze sobie radzę.
Serio?
- Ukradłaś mi pierdoloną posadę! - Nie, kurwa!
- To miałem być ja! - To były plotki.
- Skąd wiesz? - Campbell mi powiedział!
Nie chciał cię awansować, tylko wylać,
bo to ty jesteś słaby!
[muzyka dalej gra w tle]
[głośny brzdęk]
[otwarcie drzwi]
[trzask drzwi]
Boże.
Kurwa.
[wrzeszczy] Kurwa!
[krzyczy]
[krzyk przechodzi w pisk hamulców]
[niepokojąca muzyka]
- [odgłosy miasta] - [wiercenie]
[przeciągłe trąbienie]
[niepojąca muzyka rytmiczna]
- [gwar biura] - [telefony dzwonią]
Luke źle się czuje. Zastąpisz go?
Mówi Luke. Zostaw wiadomość. [piknięcie]
Zadzwoń do mnie. Próbuję cię kryć.
Proszę.
[niepokojąca muzyka gra dalej]
Mamo, nie mogę.
Co mam robić? Przyjeżdżamy jutro o 17.45.
Zameldujemy się w hotelu, o 19.00 będziemy U Frankiego.
Nie chcę się spóźnić. Wiesz, co włożysz?
- Nie wiem. - Coś ładnego. Niebieską sukienkę.
- Przestań! Proszę! - Co takiego zrobiłam?
- Czemu jesteś zła? - Nie jestem.
Mówisz o zaręczynach, a potem mnie ignorujesz.
Nie o to chodzi.
I po co się starałam? Mam powiedzieć Connie i Philowi,
że jest powód, ale nie chcesz mówić?
- Powiadomiłaś ich? - Ktoś musiał.
Powinien to zrobić syn, ale on nie dzwoni do rodziców.
Mówi Luke. Zostaw wiadomość. [piknięcie]
Przepraszam. Miałeś rację.
Przez ten awans jestem zestresowana i przerażona.
Brak mi asertywności, jak mówiłeś.
Doceniam twoje wsparcie.
Nie chciałam być tak niewdzięczna.
Rozumiem, że to dla ciebie trudne.
Posłuchaj,
nasi rodzice włożyli wiele wysiłku w zorganizowanie jutrzejszego przyjęcia.
Proszę cię, oddzwoń.
Przegadamy to.
[muzyka przycicha]
- [dźwięk budzika] - [telefon wibruje]
Luke się odzywał? Wysłałem mu pięć maili.
- Wciąż niedomaga. - Kroplówka i do roboty.
Mam tonę sprawozdań na biurku.
[Campbell] Doskonale znamy
globalną gospodarkę i rynki finansowe.
Przekładamy tę wiedzę
na duże zyski skorygowane o ryzyko dla naszych klientów.
[tłumacz przekłada na rosyjski]
[Campbell] Nasze wyniki z dekady są wśród 1% najwyższych,
a średni roczny zwrot z inwestycji jest nieosiągalny dla innych.
MUSIMY ODWOŁAĆ PRZYJĘCIE.
Emily wprowadzi was dokładniej w temat
i opowie, jak osiągamy te magiczne zyski.
Tak.
Wezmę czarodziejską różdżkę.
[tłumacz przekłada na rosyjski]
W zależności od planów i tolerancji ryzyka
mamy kilka portfeli docelowych.
Stosujemy strategie oparte na fundamentalnym, technicznym
i makroekonomicznym podejściu do inwestowania na rynkach akcji.
[tłumacz przekłada na rosyjski]
Am...
Nasza filozofia aktywnego zarządzania
zawsze przynosi lepsze wyniki niż pasywne strategie kapitałowe.
[tłumacz przekłada na rosyjski]
[tłumacz dalej przekłada]
Bardzo uważnie analizujemy konstrukcję portfela
i stosujemy autorskie rozwiązania hedgingowe.
[huk]
[tłumacz przekłada na rosyjski]
Nie robię niczego, czego nie zrobiłabym z własnymi pieniędzmi,
bo każdego klienta traktujemy jak rodzinę.
- Mamy spotkanie. - Chcę kawy.
- W kuchni jest ekspres. - Wolę ten.
[szeptem] Co ty, kurwa, robisz?
[klikanie]
[Emily] Nasz doświadczony zespół opracował zróżnicowany zestaw sygnałów.
- [Luke] Nie podłączyli go. - Zaprojektowanych...
Maszyna za tysiąc dolców i nawet fiuta ci nie obciągnie.
- Może oprowadzę panów po firmie? - [Luke] Szlag!
- [brzdęk filiżanki] - [Emily] Boże!
- [Paul] Ochrona. - Przepraszam.
To ja przepraszam. Oblałem się. To okropne.
- [Paul] Ochrona. - Co robisz? [cicho] Kurwa.
Kim ty jesteś, żeby mnie osądzać?
Uważasz, że jestem niczym? Ty jesteś niczym.
Myślisz, że jak trafiłeś do dobrej firmy,
to masz prawo niszczyć ludzi i nimi pomiatać?
- Przestań. - Przekroczyłeś granicę.
Nie!
Ty to zrobiłeś!
Psa można kopać wiele razy, ale w końcu zacznie gryźć.
[szczeka]
Lepiej od razu wezwij gliny!
[Luke] Rekin boi się pieska?
Myślicie, że was potrzebuję, by do czegoś dojść?
Nie potrzebuję was.
Osiągnę sukces sam, dzięki własnym umiejętnościom,
a kiedy tak się stanie, zetrę waszą pieprzoną firmę w pył!
[Emily] Jezu Chryste.
[Luke] Myślisz, że masz wszystko pod kontrolą.
Ale własny dom ci się sypie.
Myślisz, że pracownicy cię szanują? Że strach rodzi szacunek?
Nie szanują cię. Oni cię, kurwa, nienawidzą.
Prawda? Okłamują cię.
Twoja wschodząca gwiazda kłamie najwięcej.
Wiedziałeś, że przez dwa lata naruszała zasady firmy,
pieprząc się ze swoim analitykiem?
[nerwowa muzyka]
Spoko, to nie zawsze była firmowa kanapa.
Obiecała mi awans, jeśli wyliżę jej pieprzoną cipkę!
[piknięcie windy]
[Luke] Och. Ochrona.
- [ochrona] Idziemy. - [Luke] Już wychodzę.
Dziękuję. Wal się.
- [muzyka narasta] - [oddycha niespokojnie]
Tu Luke. Zostaw wiadomość.
Postradałeś zmysły? Chcesz zniszczyć sobie karierę?
Śmiało. Ale nie pociągniesz mnie ze sobą.
[mroczna, chaotyczna muzyka]
Luke?
[sygnał połączenia]
Tu Luke. Zostaw wiadomość. [piknięcie]
Naprawdę będziesz się ukrywał,
kiedy wieczorem jest nasze przyjęcie zaręczynowe?
Jeśli chcesz zerwać, powiedz mi to w twarz,
pierdolony tchórzu!
[muzyka gra dalej]
- [Theo] Mogę oddzwonić? - Rozmawiałeś z Lukiem?
- Tak, wyszedł stąd 20 minut temu. - Dokąd poszedł?
- To było pytanie! - Na przyjęcie zaręczynowe.
A dokąd miał pójść, do jebanego Disneylandu?
- Powiedział, że pójdzie? - Przyszedł się przebrać.
- Jaja sobie robisz? - Kurwa.
- Wszystko w porządku? - Kurwa, kurwa, kurwa.
W czym problem?
Problem...
Problem w tym, że twój brat jest pierdolonym psychopatą.
[nerwowa muzyka narasta]
- [spokojna muzyka z głośników] - [odgłosy rozmów i śmiechów]
[mama Emily] Jest.
Jezu, Emily.
Zamówiłam fotografa. Mogłaś się przynajmniej uczesać.
- Gdzie Luke? - Przy barze.
Weź moją szminkę i idź do łazienki. Okropnie wyglądasz.
- Tak się cieszę. - Gratulacje.
[wujek J] Emily, nareszcie!
Wezmę twój płaszcz i przyniosę ci drinka.
Co robisz?
Piję. A ty?
To jakiś chory żart?
To byłoby niegrzeczne. Twoja mama zadała sobie tyle trudu.
- Mogę jeszcze jedno piwo? - Nie waż się.
Zwariowałeś?
Tak chcesz zakończyć nasz związek? Podkładając bombę?
Bum. Ludzie patrzą.
Teraz cię obchodzi, co ludzie myślą. Teraz ci wstyd.
- Myślałem, że im powiesz. - Jasne.
Mam odegrać rolę tej złej?
Pieprzyć to! I pieprzyć ciebie!
Skoro zrywamy, to ty powinieneś to ogłosić.
Powiedz im dlaczego.
- Dlaczego? - No śmiało. Powiedz im.
Powiedz, że to nie jest nasze zaręczynowe przyjęcie.
To pierdolone pożegnalne przyjęcie.
[śmieje się]
- Wznieśmy kieliszki. Zdrowie. - [wszyscy] Zdrowie.
Witaj w rodzinie Edmondsów, skarbie.
Cieszą mnie wasze sukcesy.
Twoja kariera.
Słyszałam, że awansowałaś. Luke też.
Można powiedzieć „mocna para”.
- Jaki awans? - W waszej firmie.
Powiedział, że oboje pracujecie jako menadżerowie.
[śmieje się]
Nie, on nie pracuje ze mną,
pracuje dla mnie.
A raczej pracował, dopóki go nie wylałam.
Nie każdy może dotrzeć na szczyt poprzez rżnięcie.
Luke! Co się dzieje?
[wujek J] Nie wtrącaj się.
Tak uważasz?
Nie wiem. Późne telefony, nocne drinki.
Nie mam pewności, że nic nie było.
Ci, co ciężko harują, nie zawsze są doceniani.
Może musiałaś go przekonać dodatkowo.
- Przestań! - Jezu!
[Emily] Sama poruszyła ten temat. Wyjaśnijmy.
Emily, przyznaj, że dał ci awans,
bo uważa, że jesteś seksowna i chce cię przelecieć.
Pytanie brzmi: czy mu pozwoliłaś?
- [wujek J] Przestań! - Dość!
Bo dlaczego poprosił o spotkanie w środku nocy?
Podrywał cię, a ty nie wiedziałaś, co zrobić?
A może skorzystałaś z okazji, uklękłaś,
rozpięłaś mu spodnie, otworzyłaś usta i ssałaś jego pieprzonego fiuta!
- [poruszenie] - [Luke] Kurwa!
[mama Emily] Skarbie!
- [mama Emily] Skarbie! - [wujek J] Jezu.
- [mama Emily] Luke? - Emily!
- [wujek J] Zostaw go. - [Luke] Dokąd to?
[Luke] Emily! Dokąd idziesz?
Myślisz, że zasłużyłaś na tę posadę? Serio? Zasłużyłaś?
Nie chodziło o ciebie. Potrzebna im była atrakcyjna kobieta.
Dostałam pracę, bo obciągnęłam fiuta, czy dlatego, że się sprawdziłam?
Jedno i drugie!
Kompletnie ci odbiło. Czy ty siebie poznajesz?
- Spójrz w to pieprzone lustro. - Nie. Spójrz na siebie.
Zachowujesz się jak wielki, rozbujany kutas.
I po co? Żeby wzbogacać bogatych?
- Uważasz się za pieprzoną bohaterkę? - Nigdy nie chciałam być bohaterką.
Ty też nie! Nie osądzaj mnie za to, że weszłam w system, a ty nie.
Nigdy nie dostałem szansy! Masz pojęcie, jakie to uczucie?
Kiedy wiesz, że się nie liczysz, jesteś jak sznurek do ucięcia?
- Gdybyś była na moim miejscu... - Byłam na twoim miejscu!
Bzykałam się z tobą, kiedy myśleliśmy, że awans jest twój.
- A zazdrość? - Nie czułam zagrożenia.
- Nie rozumiesz. - To ty nie rozumiesz.
Czemu tak trudno zaakceptować, że lepiej sobie radziłam?
Czemu tak trudno zaakceptować, że zasłużyłam na ten awans?
Dlaczego to nie może być w porządku?
Czemu wszystko musi zależeć od twojego sukcesu?
- Zejdź mi z oczu. - Jesteś pieprzonym tchórzem.
A ja jestem idiotką, bo próbowałam ratować cię przed tobą samym.
[dyszy]
[Emily śmieje się]
Tak chcesz udowodnić, że nie mam racji?
Nie możesz mnie pokonać w pracy.
Śmiało.
No dalej.
Pokaż mi to, co musisz.
Pokaż, za jakiego faceta się uważasz.
Puść!
Nienawidzę cię! Jak ja cię, kurwa, nienawidzę!
[płacząc] Nienawidzę cię.
Nienawidzę cię.
[stęka i jęczy]
- [łoskot] - Kurwa!
Luke, to boli.
Luke, przestań!
Luke. Kurwa.
[dyszą]
[Luke zapina rozporek]
[spokojna muzyka w tle]
[gwar ulicy]
[trzask drzwi]
[smutna muzyka]
[sika]
[stęka cicho]
[wzdycha]
[muzyka gra dalej]
Zacznę od samego początku.
Chcę być całkowicie szczera. To ważne, żebyś wiedział wszystko.
Prześladował mnie od miesięcy.
Cały czas go odrzucałam, nie dlatego, że to wbrew zasadom,
ale dlatego, że nigdy nic do niego nie czułam.
On tego nie mógł zaakceptować.
Zaczęło się od flirtu,
dwuznacznych komentarzy.
Zanim się zorientowałam, chodził za mną do pracy,
pojawiał się w barach i na przyjęciach.
Wymyślał bajki, opowiadał, że jesteśmy zakochani,
że mamy wspólne życie.
To chore.
Chciałam go zgłosić, ale...
bałam się, że jest niestabilny.
Bałam się, że zrobi krzywdę sobie
albo...
mnie.
Każdy z nas robi okropne rzeczy.
Ohydne rzeczy.
Wszyscy wdeptujemy w gówno.
Ale zostawiamy je tam, gdzie było.
Nie przynosimy go do biura.
Za wszystkie pieniądze na świecie...
nasi klienci chcą tylko czystej podłogi.
Dział kadr to posprząta.
Niech oni się tym martwią.
Ty się skup na ważniejszych sprawach.
Po takim numerze nie zatrudni go żadna firma.
Jest skończony.
Wina.
Odpowiedzialność.
To jest nieistotne.
Odpuść. Idź naprzód.
[klimatyczna, narastająca muzyka]
- [gwar miasta] - [muzyka gra dalej]
[gwar biura]
[Paul] Postrzegaj wszystko jak katalizator możliwości inwestycyjnych.
Pomogę wyrobić ten styl myślenia,
ale to ty musisz wykazać się ambicją i inicjatywą.
Dostosuj się do tego sposobu myślenia, a świat będzie twój.
Siadaj. To będzie twoje miejsce.
Wpisz hasło, które ci dali. Potem sprawdzę, co u ciebie.
Witaj.
[klimatyczna muzyka gra dalej]
[telefon wibruje]
[niepokojąca muzyka]
[przekręca zamek]
[powolne kroki]
[muzyka cichnie]
Rozmawiałem z Jane. Yyy...
Możemy zerwać umowę najmu.
Theo przygarnie mnie do końca miesiąca.
Yyy... Więc...
Możesz tu zostać, dopóki czegoś nie znajdziesz.
Yyy...
Kupiłem stół, szafki i regały.
Stolik kawowy...
[głośny brzdęk]
i komoda są twoje.
Zamówiłem przeprowadzkę.
Zapłacę, żeby spakowali resztę moich rzeczy.
[stęka z bólu]
Gdyby mieli pytania, mogą do mnie dzwonić.
Mam rano lot, ale...
Co?
Yyy...
Lecę do SF. Spotkam się z szefem mojego brata.
Chce mi dać pieniądze na założenie własnej firmy.
Po co wspinać się po drabinie, kiedy mogę mieć własną firmę?
Jego wspólnik też jest zainteresowany inwestowaniem...
Myślisz, że mnie to obchodzi?
[prycha cicho]
Dlaczego nie przepraszasz?
Dlaczego nie błagasz o wybaczenie?
Dobra.
Widziałeś moją twarz?
- Emily. - Nie.
- Przyjrzyj się. - Ty też nie byłaś bez winy.
O ile pamiętam, rozbiłaś mi butelkę na głowie.
Uderzyłeś moją twarzą o umywalkę i mnie zgwałciłeś.
Zgwałciłem?
Co ty pieprzysz?
To skąd się to wzięło?
I to?
Mówiłam, żebyś przestał. Nie posłuchałeś.
Posłuchaj,
poniosło nas tamtego wieczoru.
Nie wracajmy do tego. Dobrze?
[łapie oddech]
[Emily oddycha głęboko]
Nie.
Nie zgadzam się.
Siedzisz tutaj
i nagle zachowujesz się normalnie...
po tym, jak mnie zastraszyłeś.
- Co robisz? - Po tym, jak mnie niszczyłeś.
Dzień po dniu.
Myślisz, że pozwolę ci wyjść, jak gdyby nic się nie stało?
- Przestań! - Chciałeś zniszczyć moją karierę.
Moją reputację.
Co mam powiedzieć?
[nerwowa muzyka]
Chcę, żebyś padł na kolana
i błagał o litość.
[krzyczy z bólu] Kurwa!
- Kurwa! - Powiedz: „Emily, proszę”.
- Powiedz to: „Emily, proszę”. - Emily, proszę.
- Powiedz: „Emily, przepraszam”. - Emily, przepraszam.
Płacz.
- Co? - Płacz!
Jeśli się nie rozpłaczesz, sprawię, że będziesz krwawił.
[stęka z bólu] Kurwa!
- Płacz! - Kurwa!
Szlag!
Co jest, kurwa?
- Powiedz: „Wybacz, że cię zraniłem”. - Wybacz, że cię zraniłem.
- „Wybacz, że cię zgwałciłem”. - Wybacz, że cię zgwałciłem.
Powiedz: „Jestem niczym”.
Jestem niczym.
[Luke płacze]
[łka] Przepraszam.
Przepraszam, spierdoliłem to.
Spierdoliłem to wszystko.
Nie wiem, co się stało.
Nie byłem sobą, przysięgam.
Wiesz, że nie byłem sobą. [dyszy]
Zrobię wszystko. Powiedz, jak mogę to naprawić.
Bardzo przepraszam.
Zrobię wszystko, żeby ci to wynagrodzić.
Zetrzyj krew z mojej podłogi
i wynoś się.
Skończyłam z tobą.
[rzuca nóż]
[spokojna muzyka R&B]