Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[tajemnicza muzyka]
- [kobieta] Gotowy? - [mężczyzna] No raczej!
- [kobieta] Ale się zdziwią. - [mężczyzna] Tak.
[kobieta] Popraw czapeczkę.
RODZINNE ZAMIANY
[oboje] Sześć, siedem, osiem!
[piosenka „Santa Claus Is Coming To Town” zespołu The Jackson 5]
[oboje dyszą]
Hej, dzieci! Dzieci! Czas na coroczny świąteczny filmik!
[pies parska]
Nie teraz, mamo.
- Jak to? Kiedyś to lubiliście. - Co?
Z naciskiem na słowo „kiedyś”.
Jesteśmy już za starzy na taki obciach.
- A ty, młody? Wyatt! Słyszysz mnie? - Tak. Wyatt!
- Łap za gitarę! Damy czadu. - Przez ciebie zginąłem w jaskini orków.
- Może odwiedzisz nas w świecie realnym? - Na pięć minut!
Świat realny jest mocno przereklamowany.
- Miles? - Miles.
- Zagrasz z nami? - Miles!
[Miles chichocze]
- Ogór! - Gdzie on się podział?
- O choinka! - Ogór!
[mężczyzna] Parkiet to nie park.
Słonko, uważaj na czapkę. Za... zaczepiłeś...
[mężczyzna stęka]
Wszystko gra, wszystko gra! Spokojnie!
[trzask elektryczności]
[tajemnicza muzyka]
[kobieta] Hej, Bill! Kiedy ta rodzina straciła ducha świąt?
Dobra, nowa zasada: żadnej lamety.
Przecież CC kochała nagrywać te świąteczne klipy.
Obłazi człowieka jak jakieś robactwo.
A Wyatt był urodzonym showmanem. Miał ruchy tak jak Jagger.
Jak taki mały pies może produkować aż tyle siuśków?
Obawiam się, że tracimy ze sobą kontakt.
Mówiłaś coś do mnie?
- Co? - Słucham?
- Nie, nie. - Nie słyszę. Co?
- Nie, nie. - Aha.
- Okej. - [oboje] Dobranoc.
[syk aparatu tlenowego]
[spiker] Dzień dobry, Los Angeles! Mamy trzy dni do świąt,
które, jak zazwyczaj, zapowiadają się bardzo słonecznie.
Nie zapomnij o nas, Mikołaju!
Mamy 25 stopni i słupki rtęci idą w górę.
Skoro mowa o górze, to spójrzcie dziś w niebo,
bo kosmos serwuje nam niepowtarzalny układ planet.
I oczywiście nadal słuchajcie stacji KMCG, żeby poczuć świątecznego ducha!
[kobieta] Fajne pomysły, ale nie róbcie niczego beze mnie.
Zajmę się tym jak przyjdę.
CC!
No nie wierzę.
Naprawdę potrafisz żyć w takich warunkach?
Szykuję się do meczu, więc oszczędź mi wykładu o porządku, co?
Te sfery są połączone. Bałagan w pokoju oznacza bałagan...
Bałagan w głowie! Tak, mówiłaś już.
I to wpływa na wszystko, w tym na twoje treningi.
I na stopnie.
Kiedyś chcę zagrać w reprezentacji,
więc muszę się skupić na piłce, a nie sprzątaniu.
Uwaga!
[stęknięcie]
Nie powinnaś jej łapać w ręce.
Widzę cię w kuchni! Za dziesięć minut.
Hej, Bill!
[utwór „Moves like Jagger” grupy Maroon 5]
[trzask flesza]
[wiwaty fanów]
- Bill! Żyjesz? - Tak. Tak. Co?
A siedzę sobie i myślę. Wiesz, mały kocha tę furę.
- „Mały”. - Gdzie mama?
Odpicowałeś ją i będziesz jeździł do pracy dla szpanu?
Żartujesz?
Nie po to się tak napociłem, żeby nią jeździć.
Wystarczy, że na nią patrzę. I napawam się jej mocą i pięknem.
Jak już się ponapawasz,
każ Wyattowi się przebrać i przyjść do kuchni na spotkanie.
[łagodna melodia]
Spock, podziwiam to, co robicie,
ale już wiem, czemu wasze soczewki tak słabo załamują światło.
Nie pomnożyliście „c”.
Jesteś fenomenalny.
Nie, moja karta Charizarda z 99. roku jest fenomenalna.
Jej również ci naprawdę zazdroszczę. To jest unikat.
Rodzinne spotkanie na dole. Zbieraj się!
O, a kto to? Jajogłowi kumple?
Algebracia?
[śmiech]
Muszę lecieć. Powiedz Elonowi, że wisi mi przysługę.
Wiesz, pomyślałem, że po szkole możemy coś porobić.
Nauczę cię jeździć autem.
Silnik spalinowy to zagłada planety.
No a poza tym wiesz, że boję się jeździć.
W dodatku uczę się do tej rozmowy z Yale,
więc nie mam czasu na bzdury.
Jasna sprawa. Rozumiem.
Może pomożesz mi z tym?
- Żartuję, nie dasz rady. - No pewnie, że nie.
Niniejszym otwieram to spotkanie.
Przed nami kilka niezwykle ważnych dni.
- CC, ty mnie w ogóle słuchasz? - Tak, szukam pracy domowej.
[kobieta] Szukasz, bo już ją napisałaś?
Czy na zasadzie: „Może zdążę ją dokończyć”?
Postawiłbym na opcję B.
Kiedy się dowiesz, czy zaczynasz wcześniej college?
Z radością pomogę ci się spakować.
Wyczułem w tym sarkazm, uważany za najniższy przejaw satyry.
Może... eee... przejdziemy dalej? Jak za dużo gadamy, mały się spina.
Dobra. Jutro jest megaważny dzień dla Walkerów.
Wyatt ma tę rozmowę z Yale,
CC swój wielki mecz o mistrzostwo,
a ja prezentację w pracy. No i...
A dziś po szkole jest jeszcze to planetarium.
Właśnie miałam mówić. Idziemy wszyscy.
Mam próbę zespołu.
Rodzice Rocka grają na świątecznej imprezce w szkole.
To dla nas wielka szansa.
Naprawdę nie chcę iść na to nudziarstwo Wyatta.
To tylko koniunkcja pięciu planet.
Więc galaktyczne wydarzenie najwyższej rangi.
To kosmiczny biały wieloryb!
Czy ja jestem jego prawdziwym ojcem?
[kobieta] Może was nie obchodzą święta. Mnie tak.
Więc dzisiaj wszyscy pójdziemy do planetarium.
Kupiłam świąteczny sweter. Chcę wspólną fotkę.
Będziemy mieli cudowną rodzinną pamiątkę!
Kończymy to spotkanie?
Proszę bardzo.
[piosenka „Chaise Longue” zespołu Wet Leg]
- Siemanko! - [Ava] Mistrzyni!
[wszystkie] Mistrzyni! Mistrzyni!
Dajesz, dajesz, dajesz!
[chłopak] Joł! Joł! Joł!
Nie, nie. Czekaj, czekaj, czekaj!
Hej, hej! Mam to!
- Jestem Spartaninem! - Wiesz kim jest?
[ryczy]
Wielki Hunter Drew!
- Tak. - Zdyskwalifikowany!
[muzyka jak z filmu szpiegowskiego]
[dziewczyny] Mistrzyni! Mistrzyni!
[szpiegowska muzyka gra nadal]
[niewyraźne rozmowy]
Dobra, to od razu po szkole trzeba zająć boisko...
[piosenka „I’d Do Anything for Love” Meat Loafa]
- [zgrzyt płyty] - Walker!
Stoisz tu jak mumia i gapisz się na Arianę?
Ej, Ariana! Ten koleś zaraz zemdleje z miłości.
Przepraszam, już nigdy...
[Wyatt krzyczy]
[Hunter] Coś ci nie pasuje?
- Zostałeś spacyfikowany, gościu. - [okrzyki]
- [dyszy] - [melancholijna muzyka]
[przytłumione] Jesteś przegryw, Walker.
[Bill] Raz, dwa, trzy.
[kakofonia niezgranych instrumentów]
[Bill wybija rytm batutą]
Okej.
Stop. Stop. Przerwijcie, dobrze?
To napięcie! Czujecie to napięcie w całej sali?
Złapcie luz. Musicie wyrzucić, wyrzucić te partytury.
No dalej. Emma, czemu podnosisz rękę?
Bądź buntowniczką i pytaj. Bez pytania.
Jak mamy grać muzykę bez partytury?
A jak Luke Skywalker rozwalił Gwiazdę Śmierci bez komputera?
Nie wiem, urodziłam się w 2008 roku.
Okej. Aaa...
Baxter?
- Luke użył Mocy. - [Bill] Tak!
A czym jest Moc?
Otóż Moc jest taką tajemniczą energią,
która płynie w nas wszystkich i jest ekstra!
Tworzycie zespół, tak?
Więc nie jesteście grupą jednostek, ale kolektywem!
Zgraną ekipą!
A więc wyjdźcie z klatki umysłu i otwórzcie dla siebie serca.
Ty wczuj się w jej wibracje. A ty wczuj się w jego.
Zacznijcie postrzegać siebie jako jeden wspaniały organizm.
Do roboty. Oddajmy Jackowi White’owi hołd, na jaki zasługuje.
Start!
- [Bill nuci] - [instrumenty smyczkowe]
Bębny, proszę.
- [dołącza perkusja] - [Bill] Tak!
Melody, smyczki.
[dołączają skrzypce]
Dęciaki! Dawajcie, dawajcie.
Jedziemy.
Czujecie to?
No dobra, talerze w gotowości!
Talerze!
[instrumentalna wersja „Seven Nation Army” grupy White Stripes]
[Bill naśladuje dźwięki instrumentów]
Poczuliście to?
Co? To...
Coś się stało, muszę na chwilę tam iść.
McCracken, ty dowodzisz. Poćwiczcie „Jingle Bells”. Zaraz wracam.
[kakofonia niezgranych instrumentów]
Hej, co jest? O co chodzi z tym nagłym spotkaniem zespołu?
Lake, tylko mi nie mów, że znowu zwichnąłeś nadgarstek.
Nie. Odezwali się do nas z programu Serio umiesz grać Rocka?.
- Co? - Mamy to przesłuchanie! Tak!
Ej, nie trollujcie mnie. Mam teraz ciężki okres.
Ich ekipa zrobi relację na żywo z piątkowej potańcówki.
Rodzice Rocka nareszcie będą sławni!
Co? To niesamowite!
- Pełen odjazd. - Tak! Damy radę.
[piosenka „Shoop” grupy Salt N Pepa]
♪ You’re packed and you’re stacked ’Specially in the back ♪
♪ Brother, wanna thank your mother For a butt like that ♪
♪ Or a shotgun, bang What’s up with that thang ♪
♪ I wanna know, how does it hang? ♪
„Straight up, wait up, hold up, Mr. Lover. Like Prince said you’re a sexy mother”.
Chcesz mnie zagiąć na hitach z lat 90.? Bardziej się postaraj.
Dobra jesteś.
To, co lubisz.
Dzięki!
Świąteczne ciastka tylko z m&m’sami.
Proszę. Nie doceniasz mnie.
Jest i ona. Dzień dobry, Kara.
Dzień dobry! Mocna kawusia z takim mlekiem jak lubisz, szefowo.
- Owsianym? - O tak.
- [chichocze] Nareszcie. - To prawda.
Patrz na to, szefowo. Wąż mojego syna mnie ugryzł.
To wszystko przez ten sklep zoologiczny.
Mówili, że nie jest jadowity, a wyszło, że to mokasyn błotny.
[wzdycha] Boję się, że przez to zawalimy prezentację.
Nie no, co ty gadasz? Prawie nic nie widać, kochana.
Nikt nie zauważy.
- Dzięki. - Wesołych świąt.
A kogo my tutaj mamy?
- [warczy] - [tajemnicza muzyka]
[oboje pomrukują w rytmie ruchów]
- Gotowa ich oczarować? - Teraz tak, Glen.
A to dla ciebie. Twoje ulubione.
- Ekstra. Dziękuję. - Wesołych świąt.
Jutrzejsza prezentacja Molson Group potwierdzona.
A pan Hanes chce się spotkać z tobą i partnerami.
Powiedział tak:
„Jeśli dobijemy tego targu,
zostaniesz pierwszą kobietą w zarządzie tej firmy”.
Jeśli dobijemy targu.
Dasz radę!
No, chyba że Steve będzie chciał mnie sabotować.
- Hej, Steve! - [Steve] Jess!
Wow, masz odjazdowy fryz. Maskuje twój ogromny nosek.
Przejrzałeś prezentację, którą ci wysłałam?
Tak, tak. No jasne.
Kocham przeglądać twoją pracę. Zawsze czuję się jeszcze mądrzejszy.
Jakieś uwagi?
Nie. No może...
Zwalmy ich jutro z nóg, moje wierne orły, dobra?
- Tak, sir. - To rozumiem.
Ważna rzecz - dobijcie targu. A ktoś trafi do zarządu.
Zarządu.
[Steve wzdycha]
Powodzenia.
[tajemnicza muzyka]
Chciałbyś.
Pamiętaj, że możesz na nas liczyć.
Jesteście ekstra. Ale mam sprawy pod kontrolą.
No jasne, lubisz robić wszystko sama.
Tak. Doceniam was, ale to ja muszę wziąć za to odpowiedzialność.
- Tak jest, szefowo. - Dzięki.
Właśnie tak, CC! Jedziesz aż do końca!
[piosenka „It’s Christmas Time Again” grupy Blink 182]
To najlepsza piłkarka, jaką widziałam w życiu.
Bez urazy.
Tak!
Hej, Walker!
Dzwonili z armii. Chcą z powrotem swoje działko.
- Wielkie dzięki. - To był strzał życia!
[CC się śmieje]
Mam dla ciebie niespodziankę.
Na jutrzejszy mecz przychodzi jeden z asystentów z reprezentacji!
Mówisz poważnie?
Mama się zmartwi, bo będziesz musiała wyjechać.
Ale to jest okazja, której nie wolno ci przepuścić!
Wystarczy, że zagrasz świetnie i wygramy, a na pewno cię powołają.
Więc do dzieła!
Nie bądź jak ja, gdy miałam szansę.
Myślałam o wszystkim, co może pójść nie tak.
Więc albo skończysz jako reprezentantka swego kraju,
albo trener piłki nożnej w liceum. I pani od fizy.
Dzięki, to bardzo miłe.
Po prostu jutro masz być sobą! Okej?
- Jasne. - I będzie dobrze.
Tak. Będzie dobrze.
Jestem dumna! Dasz radę!
[wzdycha]
Reprezentacja? To by było megaekstra!
Ava, musimy lecieć!
Mama ma zaraz zabieg mikrodermabrazji!
Zaraz przyjdę!
Ale co powie na to twoja mama?
Pewnie:
[głosem robota] „Jestem Jess Walker. Zdecydowanie człowiek, a nie robot.
Z dokładnych obliczeń wynika, że lepiej porzucić marzenia
na rzecz nudnego życia takiego jak moje”.
Halo, CC! Słoneczko! Musimy się zbierać!
Planety na nas czekają!
No to...
- Witajcie! Jestem Angelica! - [tajemnicza muzyka]
I przybyłam do tego pięknego miasta,
aby dać wam to, czego potrzebujecie w te święta!
Poznajcie przyszłość podczas niesamowitej koniunkcji planet!
To czysta magia!
Ta rodzina wygląda na taką, której przyda się świąteczna magia.
Pewnie mówi to każdej rodzinie. Chodźmy.
- Nie trzeba. - [Angelica] Zestresowana mama.
Pracujesz o wiele za ciężko.
Skąd niby o tym wiedziała?
Bo gdyby mówiła tak o tacie, byłoby to seksistowskie.
To nie magia, tylko liberalizm w praktyce.
Maluch się niecierpliwi. Musimy już iść, kochanie.
- My tylko na koniunkcję. - [Angelica] Okej.
Proszę pamiętajcie tylko, żeby otworzyć serca
i zobaczyć świat oczyma drugiej osoby.
Jasne.
Wtedy otrzymacie to, czego wam teraz potrzeba.
- Okej. Dzięki! - Pa!
Chodź.
[tajemnicza muzyka]
Idziemy po przekąski. Widzimy się przy teleskopie!
- [Wyatt stęka] - [Bill] Wyatt, trochę gracji.
To co, mamo, może ci kupię loda?
Co to w ogóle za pomysł? Przecież wiesz, że źle znoszę nabiał.
Dlatego, że wstrzymujesz gazy, mamo.
- No... - Zaakceptuj, że każdy czasem pryknie.
- Ale nie ja. - No i po co się tak torturować?
- Weź przestań. - Zjedz lodzika i wyluzuj brzuszek.
Jasne.
Hej, dlaczego jesteś dla mnie taka miła?
Ale co? Córka nie może kupić mamie loda bez wzbudzania podejrzeń?
[chichocze] No oczywiście... że nie.
[CC wzdycha]
Dobra, wysłannik z reprezentacji kraju będzie na jutrzejszym meczu.
A trenerka mówi, że mam szansę dostać się do kadry.
Wow! Gratuluję, córciu.
Ale... jak się dostanę, za rok będę musiała wyjechać.
No, a co z college’em?
CC, wiem, ile piłka nożna dla ciebie znaczy.
- Serio? - Tak!
W podobnym wieku startowałam na olimpiadzie.
Wiem, mamo. I przykro mi, że musiałaś porzucić sport z powodu kontuzji ramienia.
Ale to... jest całkiem co innego.
Wcale nie.
Musiałam zaczynać od zera. I chcę cię przed tym uchronić, kochanie.
- Gdybyś się przyłożyła... - Nie znoszę, kiedy to mówisz!
Nie jesteśmy takie same.
A ty chcesz, żebym była taka jak ty! Czuję, że się duszę.
CC...
[Bill] Jutro rozmowa z Yale. Stresujesz się?
I to jeszcze jak.
Boję się, że dopadnie mnie glosofobia.
Synku, nie wiedziałem, że aż tak się boisz głosować.
- To strach przed wystąpieniem publicznym. - Tak, jasne.
To... eee... Hej, mam pomysł.
Wyobraź sobie, że kręcimy nasz świąteczny teledysk.
Gdy jesteś z rodzinką, nie czujesz tremy. Zawsze dawałeś radę.
Kryje się w tobie zwierzę sceniczne. Mówię ci. Serio.
No, ale tu rodzi się pewne pytanie.
Jesteś gotowy na college?
Bo wiesz, jesteś jeszcze młody. I możesz jeszcze poszaleć.
No ja tam oddałbym wszystko, żeby się z tobą zamienić.
I dlatego wybrałeś pracę, która przybliża cię do twoich wspomnień.
[Ogór powarkuje]
No...
[udaje dźwięk eksplozji]
[Jess] Przepraszam.
[wzdycha] Nie ma lekko.
Mama myśli, że moje życie jest proste. Nie ma pojęcia, jak to jest być mną.
Ja mam tak samo.
Tata oczekuje, że tak jak on będę szalał i cudownie się bawił w liceum.
Tylko że zapomina, że nie jestem nim.
Gdzie popełniliśmy błąd jako rodzice, że nasze dzieci już chcą się wyprowadzić?
To chyba nasze ostatnie wspólne święta.
Zaraz nasza kolej, chodź.
[kobieta] Proszę o ciszę.
[tajemnicza muzyka]
[Wyatt] Wow.
Weź Ogóra.
[kobieta] Uwaga na schodach.
Wieje nudą.
- Nie chciałam tu przychodzić. - [Bill] Okej.
[Jess] Tu nie chodzi tylko o ciebie.
- [Wyatt] Mój biały wieloryb. Niesamowite. - [Bill] Wyatt.
Byłoby naprawdę fajnie, gdybyś...
Nigdy nie mogę robić tego, co chcę. To okropne.
- Chciałabyś, żebym była taka jak ty. - Nie masz żadnych zmartwień.
Chciałabym, byś była mną.
No a ty mną. Chociaż przez jeden dzień. Nie przetrwałabyś do obiadu.
Nie wiesz, ile mnie to kosztuje.
A ja ciągle myślę o pracy.
Chciałbym, żebyś zobaczył, jak to jest być mną.
Też byłem młody.
Jakieś 10 000 lat temu? Przestań.
Chciałbym być tobą.
Połknąć 12 pączków i w kilka dni to spalić.
Rodzinna fotka. Bill, chcę zrobić zdjęcie.
- Niech będzie. - Dobra.
[tajemnicza muzyka]
- Co? - Zrobi nam pani rodzinne zdjęcie?
Z wielką przyjemnością.
CC, dasz pani?
- Bądź miła. Chce nam pomóc. - Ale nie wrzucaj, bo gdzieś się zakopię.
Dzięki. Dobra, ustawcie się tak, jak każę.
Do góry. No dalej, bez wymówek! Jeszcze.
Okej, wy na lewo. No. A wy na prawo. Właśnie tak.
Dobrze. Tatulo, wciągnij brzuch, bo sadełko ci trochę... wiesz...
Najlepiej zakryj go pieskiem, co?
A teraz wszyscy powiedzcie: „Wyjątkowych świąt!”.
[wszyscy] Wyjątkowych świąt!
- [trzask migawki] - [silny podmuch]
[dramatyczna muzyka orkiestralna]
[planeta szumi i trzeszczy]
[wszyscy krzyczą]
[Wyatt] CC!
[Bill] Córciu!
- [CC] Mamo! - [Jess] Miles!
Uwaga!
[tajemnicza muzyka]
Co to było?
- [Bill] Wszyscy cali? - [CC] No nie wierzę.
Zniszczyliśmy teleskop.
Co za totalna żenada!
Chodźmy, mam tego po dziurki w nosie.
[Bill] Dobra, zbieramy się.
[trzask elektryczności]
[szum gałęzi]
[syk maszyny]
[chrapanie Jess]
[szczekanie Ogóra]
Wyatt!
Ogór!
Ogór, bądź ci...
[stękanie]
[rwany oddech]
[dyszenie]
[gwałtownie łapie powietrze]
- Jak ominęłaś zabezpieczenia? - Co?
- Co robisz w moim łóżku? - To ty jesteś w moim.
Czekaj...
- Co ja tu robię, mamo? - Co ja tu robię, tato?
- Czemu nazywasz mnie tatą? - Czemu nazywasz mnie mamą?
- Bo jesteś tatą! - Bo jesteś mamą!
Nie nazywaj mnie tatą!
Nie jestem mamą!
[jęk] Co to za krzyki z rana?
Bill, powiesz dzieciom, żeby...
[jęk]
- [stękanie] - [tajemnicza muzyka]
[westchnienie]
Mówiłam, że masz schować pił...
ki...
Albo teoria wieloświatów
jest prawdziwa i przeszliśmy przez jeden z tuneli czasoprzestrzennych
do równoległej rzeczywistości.
- Nie brzmisz jak tato. - Albo to jest sen.
- Zwyczajny sen. I trzeba się obudzić. - Snem!
- No tak. - Walnij mnie.
- Jasne! - Do stu bombek!
Przepraszam, tatusiu.
[gwałtowny wdech]
- Co tu się dzieje? - To ja!
CC?
Mama?
- Co? - Serwus, rodzinko.
Co za noc, nie?
Jestem już tak stary, że po kieliszeczku wina budzę się w łóżku Wyatta.
Coś tu jest nie tak.
[tajemnicza muzyka]
[muzyka staje się dynamiczniejsza]
CC?
Mama?
Wyatt?
Tata?
[wszyscy krzyczą]
- [Wyatt] CC, masz coś? - Nie.
To całkowicie unikalna sytuacja, która nie wydarzyła się nigdy w historii.
No raczej. Budzisz się i nagle jesteś wielki.
Tak, to szaleństwo.
Mam znów siedemnaście lat.
A ja chyba ze sto.
Nie możemy tak wyjść do ludzi. Chodźmy na górę,
posłuchajmy Nirvany i wyluzujmy, okej?
O nie, mam dziś tę ważną prezentację.
Jeśli ja nie będę w tym ciele, nigdy nie wejdę do zarządu.
Moja rozmowa z Yale!
A ja mam próbę Rodziców Rocka. Muszę na niej być.
Ty nie umiesz grać w piłkę, a ja...
a ja nie zagram w tym ciele.
To jakiś koszmar.
[wszyscy głęboko oddychają]
Hej, pamiętacie koniunkcję planet?
I ten dziwaczny błysk? Może to przez to, co?
Kiedy tam byliśmy, to...
Mówiłaś, że nie wiem, jak ciężko jest być tobą.
I że chciałabyś być mną.
[sapnięcie]
A ty mówiłeś...
„Chciałbym być tobą”.
[CC] Chodźmy do teleskopu i zamieńmy się z powrotem.
Co jest z Ogórem?
[tajemnicza, chóralna muzyka]
[Ogór warczy]
[Miles szczeka i warczy]
I co się dzieje z Milesem?
[Miles dyszy]
Miles jest Ogórem.
Ogór jest Milesem.
Szybko! Łapmy go!
[Bill] Ogór!
[Jess] Ogór.
Miles!
Biegiem! Prędko!
[utwór „Carmina Burana” Carla Orffa]
Chyba się posiusiałam!
To jedna z wielu zalet porodu. Podziękuj sama sobie!
Śmigam jak Spider-Man!
[śmieje się]
A gdzie Wyatt?
Skurcz! Skurcz!
[jęczy]
Chyba zerwałem ścięgno!
Zerwałem wszystkie ścięgna!
[jęczy]
[ciąg dalszy utworu Carla Orffa]
- Ogór! Wracaj tu! - Miles!
[ryk silnika]
Stój!
Kochany!
W samą porę.
- Chodź tu! - [CC] Dzięki, Rolf! Spadłeś nam z nieba.
Jesteś takim cudownym sąsiadem!
- Ocaliłeś moje dziecko... znaczy psa. - Ta, ta, ta, ta.
Daj mi go. Oddaj mi dziecko! Ej... dawaj!
Puszczaj!
- No puszczaj już! - Dobra!
Jak dobrze. Dzięki, Rolf!
- Należy trzymać go na smyczy i wykąpać. - [CC] Chodź do mamusi!
- Wszystko gra? - To nasz członek rodziny.
Jesteś tam?
Jess, jeśli zechcesz, to chętnie wytresuję tego psa.
On potrzebuje energii samca alfa, której...
Billowi wyraźnie brakuje.
- Co? - Dyscyplina.
[pies szczeka]
Chaos.
- Okej. Dzięki, Rolf. Jasne. - Rozumiecie.
- Dzięki. - Do miłego.
Cudownego dnia, Walkerowie.
Smycz, okej? I kąpiel.
Jakbym w ogóle nie miała porów.
[Jess stęka] Mamo.
Ciężki przypadek.
Ale twój tyłeczek daje radę!
Trochę treningu i zrobimy z niego cudo.
CC!
[tajemnicza muzyka]
CC Walker! Zrobiłaś tatuaż?
[Jess] To tylko mała, słodziutka sówka.
No, trzeba go jakoś zamaskować.
Po całej twarzy. Równomiernie. Właśnie tak.
Okej.
- Dobrze? - Tak, Wyatt. To... w porządku.
- Ekstra. - Czemu wszystko swędzi?
No na calutkim ciele... Co...
[Bill stęka]
- Ooo! Tato! Ale masz owłosione sutki! - Przestań. Nie rób z tego...
Przecież żadna dziewczyna się ze mną nie umówi.
[wzdycha] Oblechy.
- Nie ma takiej opcji. - O nie.
- Nie pójdziesz tak do szkoły. - Nie...
- Nie założysz tego do pracy. - Jak guwernantka.
- To spodenki do ćwiczeń ojca? - Totalna sztywniara.
- Masz farbę na kurtce! - Jesteś artystką!
- Czas to pokazać całemu światu! - Nie!
Bo nie wejdę do zarządu w stroju jakiejś alternatywki.
Musisz się podlizać patriarchatowi, co nie, mamo?
Wiesz, żeby nacieszyć ich oko.
Ty i te twoje ideały.
Coś ci powiem. Ideały nie opłacą rachunków.
- Wyskubałaś moje brwi? - Nie.
Tak.
Słuchaj, chyba zgodzimy się,
że nie powinnyśmy sobie psuć życia?
Już to robisz, mamo.
Po powrocie możesz znowu się w to ubrać.
Ale proszę cię, nie idź w tym na prezentację.
- Okej, dobra. - Super, okej.
Ale czy możesz troszkę odsztywnić to wdzianko?
- Bo teraz... - Już.
[CC] Dobra, rodzinko,
ruszajmy do teleskopu zamienić nas z powrotem.
Co ty wyprawiasz?
Chcę prowadzić.
Wykluczone. Wyglądasz jak z podstawówki.
To co zrobimy?
[śpiew ptaków]
[wszyscy wzdychają]
[Miles powarkuje]
Yyy... Co?
[piosenka „Christmas Wrapping” grupy The Waitresses]
Łoł, łoł, łoł! Przepraszam, wystawa zamknięta.
Jakaś niewydarzona rodzinka przewróciła wczoraj teleskop.
Mają wielkie szczęście, że nie wpadli w moje ręce.
Dacie radę to naprawić?
Czy damy radę? Jesteśmy konserwatorską elitą!
A jak długo to potrwa?
Z cztery, pięć godzin pracy.
- Tak. - Cudownie!
Przez cały tydzień. Może półtora.
To... jest...
Ja to ogarnę. Nie martwcie się.
Dobra, jeśli uwiniecie się z tą naprawą dziś do wieczora,
nie pożałujecie.
A ile sałaty możemy za to zgarnąć?
Hej, ile mamy przy sobie sałaty?
- Jest w lodówce, nie noszę jej. - Nie lubię warzyw.
To taki slang, kotku.
Może być przelew?
Czy może być przelew?
- Pewnie, że może, brachu. - Tak? Ekstra.
Będzie śmigał jeszcze dziś. Nie spoczniemy, aż nie skończymy.
Chodźmy na lunch.
- Ale ekstra! - No, udało się.
[CC] Dzięki za pomoc.
Czeka nas dzisiaj naprawdę bardzo ciężki dzień.
Bez obaw.
Wasz szczeniak i wasze dziecko są w dobrych rękach.
Rolf, ale miałeś już kiedyś do czynienia z dziećmi?
Pewnie, że tak. Przecież sam kiedyś byłem dzieckiem.
No dobra, hop na ziemię.
[tajemnicza, chóralna muzyka]
[Rolf wzdycha]
Jak widzicie, właśnie telepatycznie utuliłem wasze dziecko do snu.
Auf wiedersehen. No już.
[tajemnicza muzyka]
Okej.
Dobra.
[CC wzdycha]
Ta sukienka jest megaciasna. Nie wiem, jak możesz ją nosić.
Czuję, jakbym była zawinięta w folię spożywczą.
Nie dotykaj jej. Patrz tu. Skup się.
Damy radę.
Wyglądasz jak ja. Brzmisz jak ja. Zachowuj...
[beka]
CC, coś ty zeżarła?
Wybacz, wydoiłam izotonika po drodze.
[beka]
Dobra, zakładaj buty.
- Rób to, co ja. Poradzisz sobie. - Tak.
Okej, to jest Gus. Przywitaj się ładnie.
Witaj, Gus.
♪ I’m just a bachelor ♪
[wokalizuje]
♪ Looking for a partner ♪
[wokalizuje]
♪ Someone who knows how to ride ♪
♪ Without even falling... ♪
[piosenka „Pony” Ginuwine’a]
Okej.
♪ Ride my pony... ♪
- Nie robimy tak. - Okej.
Na razie, tancerko.
Mamo!
[tajemnicza muzyka]
Okej. [odchrząkuje] Damy radę. Tylko...
[Jess krzyczy]
[stęka]
Kotku, chodź tu. No.
Dalej. Już.
W porządku. Rozchodź to.
Powoli. Ostrożnie. Idziemy.
- O, CC. Co ty tu robisz? - Hej!
To jakaś nowa gra, czy...
- To asystentka Kara, daj jej torebkę. - Przepraszam, Karrie.
- Kara. - Kara.
Wybacz. Jestem nieprzytomna.
Wczoraj wypiłam o jednego za dużo. Czaisz?
W końcu! Gratki, szefowo! Należy ci się.
[okrzyk]
- Bardzo widać, co nie? - Tak.
Nie. Wiesz co?
Muszę to wycisnąć.
- Chodź. - Co? Okej.
- Nie! - Nie!
Potem zostanie blizna.
[Glen] A kogo my tutaj mamy?
[warczy]
- [jęczy] - [zszokowane okrzyki]
- Przepraszam, ja... - Co ty wyprawiasz?
- Nie możesz tak wyskakiwać z pięściami. - Nie rób tak.
Ja... ja... ja... ja...
Jess! Jess, dziś wielki dzień. Wszyscy czekają.
Tylko nas nie zawiedź.
Tak, już idę... To znaczy, ona już idzie.
Wybornie.
Co to za stwór?
Jej córeczka, CC.
Widzę podobieństwo.
Też masz wielki nos.
- Przecież sam ma duży kinol. - Ja go...
[CC] Musimy się chwilkę przygotować!
Jak mogłyśmy myśleć, że się uda?
A gdzie twoja pewność siebie?
Spadła ze schodów, mamo.
Muszę pomyśleć.
Ale mam nerwy. Chcę czekolady.
- Czekolada, czekolada, szybko. - Tak, karteczki.
- To po kolei. - [Jess] Czekolada.
[zaśpiew chóru]
Ooo.
O tak.
[spokojna muzyka]
Ale pycha.
Zimne. Zimne, zimne.
Okej. CC, spójrz na mnie.
Spisałam całą prezentację na karteczkach.
A ty musisz je tylko przeczytać.
Ja nie mam pojęcia o architekturze.
Pamiętaj, ta rodzinka się nie poddaje.
Nieprawda. Wyłączamy kiepskie filmy przed końcem.
Jedyne, co musisz zrobić... to wejść do tamtej sali i przeczytać to!
[wzdycha]
- Bądź zwycięzcą. - Bądź zwycięzcą.
- ...cięzcą.
[obie] Bądź zwycięzcą.
- [obie] Bądź zwycięzcą. - [CC] Do roboty!
Nie możesz tak po prostu tu wejść.
Głowa w dół i nikomu nie patrz w oczy, jasne?
- Co? - Dobra.
- Wkraczasz na okrutny szlak. - Słucham?
Najważniejsza rada: nie stój w jednym miejscu
krócej niż cztery sekundy i nie dłużej niż siedem.
Hej, ziom. Joł, mistrzu, co tam słychać?
Świetnie zagrałeś w piątek. Serio, wymiatasz jak zawodowiec.
Hej, dzięki, stary. Nie skopali nam tyłków.
Ziom, no raczej.
- Chodź tutaj! - Ej... No co?
Co ty wyprawiasz?
Przywyknij, że twój staruszek to kowboj, a szkoła to jego ranczo.
Szkoła to nie miejsce na metafory, tato.
To arena śmierci.
Jasne.
Jak leci, drogie panie?
- Hej! - Hej! No dalej, lecimy.
[wszyscy] Hej! Hej! Hej!
- [wszyscy] Hej! Hej! Hej! - [wesoła muzyka]
Okej. Piona!
No dawaj! O to chodzi! Do mnie!
Siedzi!
Za trzy punkty!
No dobra.
[szczekanie]
Nie, nie!
Nie, nie, nie.
Nie jedz śmieci. To niezdrowe.
Nie! Przestań.
To jest woda dla pieseczka.
Nie pijemy psiej wody. Nie, nie, nie, nie.
Nein, nein!
[płynąca ciecz]
[Ogór warczy]
Dam ci chwilkę. Dla siebie.
[przerywane strugi]
- Mogę ją zastąpić... - Jeśli zaraz nie przyjdzie...
Jest nasza gwiazda!
- Jak zwykle rychło w czas! - [śmiech]
[Hanes] Dobra, jedziemy.
Peter, dziękuję tobie i wszystkim z Molson Group za to,
że znaleźliście dla nas dziś czas.
- Start! - Konkret!
Okej. Nasza liderka projektu i prawdziwa krynica wiedzy, Jess Walker,
przedstawi dzisiejszą prezentację.
Jess! Jess, czekamy.
[oklaski]
- Jess. - [Kara] Dawaj.
Spodoba się wam.
[Jess] Eee...
Dziękuję, że się tu zjawiliście.
- [Molson] Okej. - To zaczynamy.
Najpierw chcę wszystkich bardzo serdecznie powitać.
Po drugie, chcę porozmawiać o tej firmie.
Bo w naszej superfirmie chcemy przez cały czas podnosić poziom.
Chcemy połączyć ze sobą piękno, nowoczesność i funkcjonalność.
W naszej firmie mamy, no... Doświadczone budynki. Nie.
- Dobrze się czuje? - Świetnie.
W naszej firmie, w Atlasie.
- W naszej... - [CC] Karteczki!
[odchrząkuje] Karteczki.
[burczenie w brzuchu]
- No wiem, ale słabo widzę. - Okulary.
[Jess] Okej.
Dobra.
[okrzyki]
- Posprzątam, chwila. - Spokojnie, bez paniki.
Momencik. Okej. Już w porządku.
Cudownie. Wiesz co, Jess? Może przejmę od ciebie stery, co?
Nie!
[Steve] Co?
Serio?
Przepraszam. Mów dalej.
- Co jest? - Teraz opowiem trochę o samym budynku.
[bulgot w brzuchu]
Bo tylko to ma znaczenie.
- Tak. - Po to przyszliśmy.
- Tak. - Jest tam dach. I są tam ściany.
[burczenie w brzuchu trwa]
Jest też kościół.
Ma wieże strzeliste.
Otwórz więc drzwi.
I wejdź przez zakrystię.
[śmiech]
[wszyscy się śmieją]
Ma pani ogromne szczęście, że zawsze był ze mnie wyjątkowy śmieszek.
To... Serio?
Niestety nie.
Niedobrze, może...
- Wie pani co? Dziękuję. - [Hanes] Peter!
- Każ podstawić auto. - Nie, chwila!
Moment! Moja mama próbuje powiedzieć,
że chcemy połączyć formę i funkcjonalność,
tworząc wielopoziomowy ogród na przyporze,
która wzmocni też centralną arkadę.
Co to za mądra młoda kobieta?
Jej córeczka.
A jestem taka mądra przede wszystkim dzięki temu, jak mamusia mnie wychowała.
[śmiech] Dobra, pokażcie mi szczegóły.
Co z tobą?
Nie wiem. Chyba lody w kuchni były przeterminowane.
- Ja... - Poważnie zjadłaś lody?
Nie toleruję laktozy, a więc ty też nie.
Nie jest dobrze. Chyba nie wytrzymam, wiesz?
Właśnie, że wytrzymasz. A wiesz dlaczego?
Ten brzuch wstrzymywał bąki 40 lat
i nie wypuścisz ich w moim najważniejszym dniu!
- Nie chcę ich wypuścić. - Oddychaj.
- Nie wypuścisz ich. - [Steve] Wszystko gra?
Jess, czas leci. Może przedstawisz panu Molsonowi resztę prezentacji?
[CC odchrząkuje]
- Jasne. - [burczenie w brzuchu]
Ogarnę to.
- Chwileczkę. - [brzuch nie przestaje burczeć]
Momencik.
[Jess pierdzi]
Muszę słuchać swojego ciała! Strasznie mi przykro!
[głośne, nieprzerwane pierdzenie]
[oburzone okrzyki]
Ona bardzo przeprasza.
Nie wierzę, że moją karierę wypierdziało w kosmos!
To już przeszłość. Skupmy się na chwili obecnej.
Musisz zagrać dla mnie w piłkę.
Moja pozycja. Miejsce w zarządzie.
Czemu nie poprosiłaś podwładnych o pomoc? Po to tam pracują.
Teoretycznie, ale przy najgrubszych tematach to ja powinnam...
Okej, nieważne, posłuchaj.
Możesz trzymać się z boku, biegać w kółko, ale jak podadzą ci piłkę,
natychmiast podaj ją z powrotem.
Córciu, nie martw się, poradzę sobie.
I nie zachowuj się dziwnie przy moich znajomych, okej?
Wierz lub nie, ale w liceum byłam bardzo spoko.
Przykro mi, ale nie sądzę.
[radosna muzyka]
- Hej, na pewno je zmiażdżysz! - [uprzejmy śmiech]
[chłopak] Skop dziś parę tyłków!
Tyłki dostaną z kopa!
- [dziewczyna] Powodzenia, CC. - Dziękuję!
[wszyscy] Mistrzyni! Mistrzyni!
[wszyscy] Mistrzyni! Mistrzyni! Mistrzyni!
Mistrzyni!
Wszystko gra? Wyglądasz, jakbyś była zestresowana.
Nie, w porządku, po prostu nie lubię takiej natarczywości.
Okej. A jak się nosi twój tatuaż?
- Ja robię w weekend. - Ani mi się waż!
To była całkowicie nieodpowiedzialna, głupia decyzja
i od razu jej pożałowałam.
Twoja mama go widziała? Pewnie się wściekła!
Nie. Jako dobra matka
zostawiam swoim dzieciom prawo do błędu.
[śmieje się] Jak zwykle idealnie ją naśladujesz.
[głosem robota] „Jestem Jess Walker. Mamusia tysiąclecia.
A więc zostawiam swoim dzieciom prawo do błędu”.
[normalnie] Dobra. Spływamy. Pora na mecz.
- [dzwonek telefonu] - [Miles sapie]
- Tak? - Hej, Rolf. Tu CC.
Jak wam idzie?
To wielkie wyzwanie, ale dam radę.
Nie pękaj, Rolf nie wymięka.
Jak to „wielkie wyzwanie”? To tylko dziecko i pies.
Zapewnij im bezpieczeństwo.
A zatem muszę być o wiele bardziej stanowczy.
Nie musisz być stanowczy tylko uważny. Widzimy się po meczu.
Będę kontynuował proces tresury. Ciao, ciao.
Rolf! Ro...
[Miles warczy]
[komentatorka] Witajcie, kochani. Mamy piękną aurę w BMO Stadium.
Jednorożce Lucy Jones zmierzą się z odwiecznymi rywalkami,
Diablicami z Broadwick, o mistrzostwo Południowej Kalifornii.
Dalej, Jednorożce!
[komentatorka] Jednorożce prowadzi ich kapitan, CC Walker.
Uznawana za jeden z największych talentów piłkarskich w tym kraju.
Ale Diablice też są megasilne.
Ich tajną bronią pozostają Gisele i Alyssa Thompson,
czyli „Ostrunie Siostrunie”. Nie mój wymysł.
Zemdleję z nerwów. No dawaj, mamo, nie zawiedź mnie.
- [trąbienie] - [doping kibiców]
Chyba widzę Alexa Sullivana.
To asystent reprezentacji USA.
Hej, Jess!
Ale nerwy! Razem będzie raźniej.
- Przepraszam. - Witam pani Jen... Hej, Carrie.
Ej, fajny motyw z tą czapeczką do tyłu.
Bardzo luźny, taki kibicowski.
Jestem wyjątkowo zdenerwowana.
Na szczęście przyniosłam nam butelkę wina.
- Wina? - Tak!
Nie. Chcę skupić się na grze. Ale dziękuję.
Tak, zapomniałam. Jesteś supermamą, skupiasz się na grze.
Znasz imiona zawodniczek. Ja nie znam prawie żadnego.
[łagodna muzyka]
[wzdycha]
Okej.
Nie jesteś na to gotowy, tato.
Będzie dobrze. Też chodziłem do college’u i miałem taką rozmowę.
Chodziłeś na uniwerek w Arizonie. A to jest Yale!
Można by powiedzieć, że uniwerek w Arizonie to Yale południa.
Ni...
- Wyatt? - Tak.
Przepraszam, to jest Wyatt.
Jestem ojcem. Jestem dorosłym mężczyzną z owłosieniem na...
eee... całym ciele.
Tak jak pan.
Ja mam podejrzanie mało włosów na swoim ciele.
Czy ty jesteś Wyatt?
Nie. Bo jestem dorosły, a Wyatt jest chłopcem.
To jest Wyatt.
Rozumiem. A zatem proszę.
Okej, zaraz będę. Wielkie dzięki. Jedną chwilkę.
[Bill wzdycha]
Ej, no weź się wreszcie w garść. Będzie dobrze, jasne?
Okej? Wyluzuj się już.
Hej, jak gramy w Va banque, kto zawsze wygrywa?
- Ja! - Dobra, no ale poza tobą.
- Mama! - Okej, ale wygrywam z CC, nie?
Ona w to nie gra.
A jak szukamy czy to ciasto,
zawsze namierzam go najszybciej, prawda?
Jesteś w tym zaskakująco dobry.
Dzięki. Trzymaj kciuki, okej?
Jeden mecz, jeden mecz, jeden mecz, jeden mecz.
[doping kibiców]
[komentator] No i rozpoczęły!
Dawajcie, Jednorożce, wygracie to!
[komentatorka] Piłka wędruje do CC...
- [oburzenie kibiców] - [gwizdek]
A ona niespodziewanie łapie ją w ręce.
Złapała ją.
- [gwizdek] - [wrzawa kibiców]
Złapała ją.
Kochana, wyluzuj trochę.
Widział, jak łapie.
Co ona wyprawia?
Wychodzi z ciebie demon.
Chodzi o to, żeby odpalić to na tablecie.
Bo można dowolnie powiększyć każdy fragment obrazka.
I wtedy szybko namierzycie,
gdzie jest Wally.
- Nie pstrykaj. Serio. - Nie pstrykam.
Czy to... poza z Flashdance?
Wyatt, zapytam dla porządku. Nie chcesz zacząć od nowa?
Nie.
- Poważnie? Czyli jesteś zadowolony? - Ta!
[Bill jęczy]
Ich mowa ciała zdradza wszystko.
To nie jest podziw, tylko niesmak.
- Hej, panie Walker. - [krzyk]
No a potem do zespołu dołączył Dave Grohl i nagrali odjazdowy album Nevermind.
Ariana!
- Wyatt tam jest? - Tak.
[odchrząkuje]
Tak. Wyatt jest tam, nie ma go tu.
Cieszę się, że spełnia marzenia. Tylko...
Smutno tu będzie bez niego.
- Byłoby ci smutno? - Jasne.
Przecież mieszkamy ledwie ulicę od siebie od urodzenia.
Bawiliśmy się razem w dzieciństwie, no i...
mieliśmy nawet świątecznego misia,
którego sobie dawaliśmy.
- Pamiętasz to? - Pewnie, że tak.
To taki miły i mądry chłopak, a niewielu takich dookoła.
Jest też megatwardy, ćwiczy karate.
Ta, ma już nawet biały pas, wiesz?
Powinien mieć żółty, ale jego sensei powiedział,
że popłakał się na egzaminie. Co jest bzdurą. On nie płacze.
[Jess] Podaj do CC!
A tak w ogóle, słuchaj. Mówiłam ci, że mamy z Johnem taki mały problemik.
No więc spróbowałam tej twojej supersztuczki ze studiów
i się udało.
[zniekształcony, spowolniony dźwięk]
[niepokojąca muzyka]
[głębokie uderzenia basu]
Ostrunie Siostrunie właśnie wzięły Walker w dwa ognie!
Czerwona kartka! To chamski faul! Widział pan to, nie?
- Widział pan? - Tak!
Założę się, że asystent selekcjonera nie jest tym zachwycony.
- Dasz mi to wino? - Jasne, kochana.
[okrzyki zaskoczenia]
Byłaby wielka szkoda,
gdybyśmy nie poruszyli kwestii hipotezy Riemanna,
nad którą od jakiegoś czasu pracujesz.
Łatwizna.
[wszyscy się śmieją]
Rozwiązałeś jeden z 23 problemów Hilberta?
Powiedzcie mu, że ma jeden mniej.
Okej. „Powiedzcie”? Hilbert od dawna nie żyje.
Sam, od dawna mocuję się z Riemannem,
więc spytam, jakie masz wnioski?
Prawda czy fałsz?
Fałsz.
- [Peter] Spokojnie. - Szlag by to...
Opanuj się.
Instytut Claya oferuje milion dolarów za rozwiązanie problemu Riemanna.
Będziemy wdzięczni, jeśli pokażesz nam, jak tego dokonałeś.
[Peter] Bardzo.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[mamrocze]
Riemanna?
Zrozumiałem, że Redmana.
Pracowałem nad jego hipotezą.
- Hipotezą Redmana? - Hipotezą Redmana?
Tego rapera?
- [dramatyczna muzyka] - [doping kibiców]
No nie!
Jedna z zawodniczek
właśnie założyła CC Walker „siatkę”.
[komentator] Diablice prowadzą jeden do zera.
To jakiś koszmar.
Rujnujesz moje życie, wiesz?
Krzyczenie z trybun nakłada na młodzież toksyczną presję.
Urodziła trójkę dzieci i pracuje po 60 godzin w tygodniu,
więc chyba jakoś poradzi sobie z odrobiną krytyki.
Dobra, spływam. Nie mogę na to patrzeć.
Auć. Co za torpeda.
CC! Mamusia ci pomoże!
Chyba mamy akcję szalonej mamy.
Ej, z drogi!
[zszokowane okrzyki]
Trafiona, zatopiona.
Masz naklejkę Minecrafta na butelce?
- Kocham Minecrafta. - Poważnie?
- Jasne. - Dobra, a Diunę?
Ale mówisz o pierwszej wersji czy o remake’u?
- W sumie pytałem o powieść. - Frank Herbert to mój ulubiony pisarz.
- [w szoku] Co ty? - [Ariana] Mhm.
A jesteś też wegetarianką otwartą na mięso klonowane?
Oczywiście.
Oczywiście. Nie? To jedyny etyczny sposób funkcjonowania w świecie.
- A co sądzisz o cyborgach? - Roboty mnie przerażają.
Jasne, roboty są megagłupie.
Hej, Wyatt wpadnie na dzisiejszą imprezkę Huntera?
To Hunter urządza imprezkę?
Może spotkam się tam z Wyattem.
Myślę, że on tam wpadnie.
No to ekstra. Lecę, panie Walker.
Pa.
Nie stawaj na krześle. Co jest?
- [obie] Do przodu! Do przodu! - Pani Walker!
Sorka.
[trenerka] Podawaj!
- [obie] Ruch bez piłki! - Dalej!
Ej, serio! Ogarnę to.
Ja... Wybacz.
[obie] Uważajcie na skrzydłową!
[obie] No strzelaj, no!
[obie] Gol!
[kibice szaleją]
Okej, pani Walker, doceniam pani entuzjazm,
ale rodzice nie mogą tu przebywać od czasu tej sprawy sądowej rok temu.
Przepraszam.
[gwizdek]
Dobra, zbierzcie się. Migusiem, chodźcie.
Okej. A wy nie podsłuchujcie. Sio stąd!
Dałyście z siebie wszystko, ale chcę więcej!
Większy pressing w obronie
- i szybciej... - Sorki.
Zmieńmy system z 4-4-2 na 4-3-3.
Jeśli chcemy generować sytuacje bramkowe, to potrzeba nam wsparcia w ataku.
- Podaj mi tablicę. - To, to... to moja tablica...
Harper, jak Ava ci poda, skrzydłowe ruszają do przodu.
Odciągaj ich uwagę, wtedy zwolni się środek pola.
Czekałyśmy na to już od przedszkola.
Co?
- Gol na trzy! - Gol na trzy!
Raz, dwa, trzy, gol!
[dramatyczna muzyka]
Przeszły z 4-4-2 na 4-3-3.
Podajcie szybko do CC! Jest niekryta!
- [trenerka] Podanie! - Prędko!
Dalekie podanie do CC Walker na wolne pole!
Jedziesz, CC! Będzie gol!
Strzelaj!
To szansa na zwycięską bramkę!
Jedziesz, dziewczyno!
[okrzyki kibiców]
[dramatyczna muzyka trwa]
[Jess] No dajesz!
No co ty! Kopnij piłkę, CC!
Dawaj, dawaj, mamo! Dawaj! No biegnij!
Nie w tę stronę! Co ona robi?
- Wszystko gra? - Nie.
Co ona wyprawia?
Chyba chce pomóc swojej przeciwniczce.
Chodź, powoli.
Nadzieje CC Walker na powołanie do kadry
właśnie zostały pogrzebane.
[komentator] Smutny obrazek. Nie mogę patrzeć.
Mówiłam ci już, że jest mi przykro.
Zawsze mówiłaś mi, że w piłce nie mam przyszłości.
Po tym, co zrobiłaś, na pewno.
Ale kochanie, na pewno dostaniesz jeszcze niejedną szansę.
Nic nie łapiesz.
Ponieważ wcale nie dbasz ani o mnie, ani o to, co naprawdę mnie uszczęśliwia.
Chciałabyś, żebym była jak ty, myślała jak ty i robiła to samo.
Tu nie chodzi o reprezentację.
Chcę się uwolnić od ciebie, mamo.
[smutna muzyka]
Nein. Aus.
[warczenie]
Aus. Puść.
Puszczaj. Puszczaj.
[Miles sapie]
[Miles szczeka]
Co?
- Co... co... czego ty chcesz? - [szczeka]
Zaraz, mam ci założyć pieluchę?
Je... jeśli mnie rozumiesz, szczeknij dwa razy.
[szczeka dwa razy]
Wow!
Ale z ciebie słodka dzidzia.
Jeszcze zawiążemy tutaj z boku, no i...
Będziesz niczym świąteczny pierożek, wiesz?
Prosił, żebym to zrobił.
- Chodź tutaj. - [Ogór warczy]
Sądzę, że pies i dziecko spędzają ze sobą za dużo czasu.
[CC] Dobra, pora zakończyć tę farsę i się zamienić.
Wygląda naprawdę ekstra. Dobra, odpalajmy, bo nas wiosna zastanie.
Niestety, nasze cacko dalej nie działa jak trzeba.
Że co?
Złożyliśmy teleskop do kupy, ale zniknęła piąta soczewka.
Jest mała jak moneta.
Szukaliśmy już wszędzie. Zupełnie jakby rozpłynęła się w powietrzu.
To zróbcie nową.
To specjalne, podwójnie wypukłe soczewki achromatyczne.
Wykorzystano w nich tlenek toru.
Ma podobną sieć krystaliczną jak fluorek wapnia.
To wpływa na wysoki współczynnik załamania.
I bardzo niską...
[razem] podatność na odchylenia chromatyczne.
Podjedźmy po to do jakiegoś sklepu, co?
Nie dostaniesz tego w zwykłym sklepie.
Są ręcznie robione w Szwajcarii.
A dokładnie w Lozannie, ziom.
A koniunkcja potrwa jeszcze tylko jeden dzień.
[śmiech]
[rozbawiony] Wpadnij na następną.
Bardzo śmieszne.
A niby dlaczego?
Bo następna będzie za jakieś 140 lat.
[tajemnicza muzyka]
Witajcie, moja ulubiona rodzino.
Odnaleźliście świątecznego ducha?
Zdecydowanie nie.
No to może świąteczne kolędy wam w tym pomogą?
- Na mnie zawsze działają. - Nie! Nie mamy teraz głowy do śpiewania.
Musicie chyba naprawić to, co się popsuło.
[Jess] Tak, naprawić teleskop,
ale do tego są potrzebne takie specjalne soczewki...
Spock! Spock!
To nic pewnego, ale jest mi winien przysługę,
a SpaceX chyba może stworzyć taką soczewkę.
- [Jess] Super! - [CC] Tak!
Wezwę taksówkę.
[sygnał telefonu]
No proszę.
Jest pani taxi-wróżką?
Ruszamy.
Z życiem!
[piosenka „Santa Claus Is Coming To Town” Frankiego Valli]
[Wyatt] Dobra, rodzinko. Spróbujmy się wyspać.
Co się stało? No mów.
[sapie]
Rozmawiałem dzisiaj z Arianą i...
No wiesz, zaprosiła mnie, znaczy ciebie...
na imprezkę w domu Huntera Drew.
I liczyłem, że do tego czasu odzyskam moje ciało, żeby...
I tak bym nie poszedł.
[Wyatt wzdycha]
- Nie. - Tak.
- Nie. - Tak. No zobacz.
[wzdycha] Dla Wyatta.
Czemu z bliska wszystko się rozmazuje?
To jest... [wzdycha]
Którą już mamy? Północ? Padam z nóg.
Jest za piętnaście ósma.
Ej, też się ekscytujesz?
Właśnie miałem powiedzieć, że od lat się tak niczym nie jarałem.
[piosenka „Alright” grupy Supergrass]
[krzyk chłopaka i łoskot przy upadku]
Powiadomić jego matkę?
Na pewno nic mu nie jest.
- Dajmy czadu! - On się chyba nie rusza.
[piosenka „Too Cute” Kyrie Briany Chalmers]
Co kombinujesz?
No w końcu mam odciski palców oraz twarz mamy.
Więc skorzystam z jej konta i zabiorę drużynę na festiwal.
Dwanaście tysięcy? Kupione.
Wow!
- To teraz sprawdźmy, co knuje nasz tatuś. - Dajesz, Wyatt.
[mruczy z niesmakiem] To... kolonoskopia.
- Żałuję, że... - [Carrie] Siemanko!
[wszystkie pokrzykują z entuzjazmem]
- Comiesięczne spotkanie mamusiek! - Tak, tak, tak! Mamusiek!
Bill w domu?
- Co on tu robi? - To może sobie pójdę.
- Nie, zostajesz. - Chcesz, żeby... Bill z nami został?
- [kobieta 1] Niespotykane. - [kobieta 2] Precedens.
No skoro tak wolisz. Umieram z głodu.
Zawsze gotujesz bosko. Pokaż, co przyrządziłaś tym razem.
Co przyrządziłam?
- Pomóż mi. - Okej. Przepraszam.
Powiedz nam, kochana.
Co się z wami dzieje, co?
Wiedziałam, że coś się święci już od czasu meczu.
- Umiem rozpoznać wołanie o pomoc. - Całe osiedle już o was gada.
- Nie. - Tak.
Napijmy się tego wina.
[piosenka „Queen of Stacks” Daniela Lobela]
Popatrz, Ariana idzie.
- Jaki masz plan? - Co?
Nie chcę, żebyś wszystko popsuł Wyattowi.
Ogarnę to. Spokojnie. Wyluzuj.
Hej!
[Wyatt warczy] Tremka.
- Cześć, Ariana. - Hej, CC.
Wszystko gra? Podobno dostałaś udaru na meczu.
Ooo...
- W porządku? - Tak
Wyglądasz jak manekin z lumpeksu, więc chyba nie.
Nie chciałbym przeszkadzać.
Ale muszę pogadać z moją... osobą żonopartnerską. Teraz. W kuchni.
Muszę lecieć do kuchni.
A między nami jest ogień!
Na... nawet nie wiecie. Non stop.
- Pasja i pasja. - Pasja?
Moja trenerka intymności Blaze mówi, że trzeba całować się
minimum 12 razy dziennie, by podtrzymać intymność.
Blaze pracowała ostatnio z Harrym i Meghan.
Całowaliśmy się cały dzień. Przynajmniej 14 razy.
[kobieta] Jakoś wątpię.
Może pocałujcie się teraz?
Co się tutaj dzieje?
Coś podejrzewają.
- Co? - No.
- Nie było mnie tu ledwie dwie minuty. - Wiem.
Musimy się pocałować.
[sapiąc] Nie ma takiej opcji.
- Proszę, metoda usta-usta. - No dalej.
Musisz mnie pocałować. Całuj. No całuj. Wyatt.
[wszystkie] Całuj! Całuj! Całuj! Całuj!
Są niczym sfora wilków.
- Musisz to zrobić. - Ja nie chcę.
Nie mamy wyboru.
Bardzo mi przykro.
Bądź mężczyzną. Zrób to szybko. No dawaj. Jedziesz.
Teraz!
[kobieta 1] No dalej! Z języczkiem!
[kobieta 2] No! Bliżej!
[kobieta 2] Bliżej!
Zrób to.
[krztusi się]
Wygląda jak iguana.
[kobieta 1] Okropne. Nie chcę na to patrzeć.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[oboje się krztuszą]
[kobiety krytykują]
[dyszy]
Musimy so... sobie pogadać w kuchni.
I będziemy się tam ostro całować.
Ej, chcesz?
O nie, odpuszczę.
Nie jadam po szóstej.
No bo wiesz, kolonoskopia i polipy to duże obciążenie dla organizmu.
- Sorki! - Mamy większy problem.
- Rodzice zniknęli. - Co ty mówisz? Nie mogli zniknąć.
Widać mogli, bo ich nie ma.
I co teraz zrobimy?
Najpierw musimy się pozbyć szalonych mamusiek.
Nie wyjdą bez jedzenia.
Okej, więc musimy ich czymś nakarmić.
Tak.
Coś upichcimy. Mama ciągle to robi.
Widziałem jak gotuje obiad tysiące razy.
To pewnie proste.
- Ogarnę kurczaka. - No, a ja dodatki.
[energiczna muzyka]
Siemanko.
To może focia na Instagrama?
[muzyka się zatrzymuje]
Co się dzieje?
- Zaraz, co tu się... - Potrzeba wody!
- [warkot sprzętu kuchennego] - [Bill] Sos!
[Oboje krzyczą]
Pomieszaj!
- W sumie to... to daj mi to. - Wiedziałam.
- Spróbuj. - Ta! W końcu nie prowadzę.
- [energiczna muzyka] - [Wyatt mruczy]
Ale pychota.
Ten cały ser i chemikalia łączą się w jedną cudowną, wypełniająca buzię papkę.
- Widzę, że się wkręciłeś. - Ta. Nie wiem, kiedy znów je zjem.
- Chipsy? - No.
Bo trzeba łapać okazję, kiedy się nadarza.
Tak.
O patrz, to jemioła.
[Wyatt] Faktycznie. Ale numer.
[piosenka „I’d Do Anything For Love” Meat Loafa]
Ja...
Bardzo przepraszam. Pójdę już.
- Ona źle wygląda. - Masz rację.
Pachnie smutkiem. Czujecie ten zapaszek?
- To jakieś załamanie nerwowe. - Wow!
Klimacik kinder party!
Czemu ten wariacik siedzi w misce?
- Dziękuję. - To turkuć podjadek.
Czy to seler organiczny?
[sygnał telefonu]
Maddy nadaje z TikToka! Sprawdzam jej konto.
O, dotarła na imprezkę Huntera Drew. I podobno Wyatt właśnie gada z Arianą.
Ch... ch... chwila, moment. Kto gada z kim i gdzie?
A CC tańczy samotnie w kącie sali.
[brzęk naczyń]
Musimy lecieć!
To na razie! Dzwońcie po Rolfa!
No i nareszcie w naszej paczce będzie rozwódka.
[muzyka hiphopowa]
Tak!
Hej, hej. Przerywamy misję.
To koniec. Chciała mnie pocałować.
To chyba dobrze, nie?
No chyba nie bardzo. Mam 45 lat.
- Tak, to jednak troszeczkę chore. - Troszeczkę? To obrzydliwe!
- Dobra, idziemy stąd. - Co ty tu robisz, koleś?
Nie zapraszałem cię na imprezkę, naukowy świrze. [rechocze]
Dobra, idźmy już.
Okej, on ma rację. Tak.
Pójdziemy. To cześć.
[pomruk gości]
W sumie to jeszcze jedna sprawa.
Nie jestem żadnym naukowym świrem,
tylko bystrzakiem.
Nieważne, świrze.
Jestem tak bystry, że kazałem tacie skasować z komputera
wszystkie ciasteczka,
a on wyrzucił do kosza Oreo.
[śmiech]
Ta, bo tylko twój ojczulek chce się z tobą zadawać.
Mój ojczulek uważa, że jestem megaspoko.
[delikatna muzyka]
Jestem takim bystrzakiem, że najbardziej lubię jeść PI-rogi.
Trzy przecinek czternaście, to genialne!
[wszyscy się śmieją]
Tja...
Zrozumiesz, gdy zaliczysz geometrię. Kiedyś.
[pomruk gości]
No i przegiąłeś. Nie żyjesz!
[stęknięcie]
[Hunter piszczy jak mała dziewczynka]
[hiphopowa muzyka]
- Co się stało? - To było ekstra.
- Poważnie? - Tak.
Super, że tu przyszliśmy. Świetnie się bawię.
- Ja też. - Trzeba to robić częściej.
Co? Chodzić na imprezki dla nastolatków?
Nie, no... wychodzić razem.
Tylko wiesz... Praca, dzieciaki. Życie.
Po zamianie znajdziemy czas.
Tak jak dawniej, co? Brakuje mi wspólnych chwil.
Mnie też, kotku.
A to nie jest rodzeństwo?
[piosenka „Bust A Move” grupy Young MC]
Twoja piosenka!
Wow!
[Wyatt wydaje entuzjastyczne okrzyki]
Czas na pobujanie.
Zapraszam pana na parkiet.
[wszyscy] Hej! Ho! Hej! Ho! Hej! Ho!
CC Walker? Widziałeś CC Walker? Jest tutaj?
- To jest licealna imprezka. - Ej, skup się. Przebijaj się.
Wyatt, no co tam, młody?
Tato! Co ty wyprawiasz?
Natychmiast przestań!
Zluzuj gumę w majtach i tańcz.
- Ej, oszalałaś? - Hej, CC!
- To jest totalnie nieakceptowalne. - Mogę wyjaśnić.
Możesz wyjaśnić?
Świetnie się bawię. Nie cieszysz się?
Mamy nie powinny tak tańczyć.
Ty się bawisz świetnie w moim ciele.
Za to ty w moim ciele właśnie otrzymujesz... szlaban, mamo.
I vice versa!
Ja nie tańczę! Ja... gram w karcianki.
- Rozumiesz? - To właśnie te piękne chwile.
- Okej, włącz tryb replikacji kroków. - Daj się ponieść.
- Już się wydziela. - Tak.
[wszyscy] Hej! Ho! Hej! Ho!
[utwór Young MC spowalnia i cichnie]
[wszyscy] Hej! Ho! Hej! Ho!
[spokojna, radosna muzyka]
[syrena policyjna]
Gliny!
[okrzyki]
- Panie Walker! Ja... - Ariana.
Wstyd mi z powodu tej akcji z Wyattem.
- A... co... co się stało? - Nie wiem, wyszło jakoś dziwnie.
[syreny policyjne]
Wracaj tu, młoda panno. Nie skończyłyśmy gadać.
Stosujesz podwójne standardy.
Ja nie mogę robić jedynej rzeczy, którą kocham. Ty robisz, co chcesz.
Spójrz na siebie. Z ciuchami miałaś rację, wyglądasz super.
Ja musiałam utknąć w tym starym ciele,
a ty się bawisz.
Podczas gdy ja niańczę twoje kumpele i do tego jeszcze to psiecko.
To teraz źle, że się bawię?
Bo myślałam, że wkurza cię, że jestem robotem.
[głosem robota] „Jestem Jess Walker, a twoje argumenty są błędne”.
[normalnie] Należy się nam więcej rozrywki.
Tak. A poszliśmy tam, żeby pomóc Wyattowi.
Ta, jasne! Gdy tam weszliśmy,
właśnie odwalaliście gorączkę sobotniej nocy.
Wielkie halo, bo wyluzowaliśmy się z mamą po raz pierwszy od dwudziestu lat.
Popsułeś też sprawy z Arianą, tato.
Nie. Chciała mnie pocałować.
[zszokowany] Skradłeś mi pierwszego buziaka?
Nie, bo się odsunąłem.
- Czyli dałeś jej kosza? W moim imieniu? - Nie! Co ty?
- Tato! - Chyba nie łapię.
- Co właściwie miałem zrobić? - Spływamy stąd.
- [CC] Nie skończyliśmy. - Nie.
- To koniec. - Tak się nie rozmawia.
Jak mogliście wyjść bez naszej zgody?
- To ty wyszłaś bez mojej zgody, mamo! - A po co mi ona? Jestem dorosła.
Nic dziwnego, że taki jesteś.
- [hałasy na górze] - [Wyatt] To szaleństwo!
[Jess] Wyjdź z mojego pokoju!
Nie będę tutaj spać!
[Bill warczy]
Ohyda!
[wszyscy posapują]
[Bill] Tato, co ty tu robisz? Idź stąd!
[CC] Nawet o tym nie myśl!
[Bill] Nie!
No nic.
[piosenka „Merry Christmas” grupy The Ramones]
[spiker] Ho, ho, ho! Mamy tu cho... cho... chore upały w Wigilię.
Ale nie traćcie wiary, bo Mikołaj na pewno się u was zjawi!
I może podaruje wam świąteczny cud!
No i jak, masz wieści od Spocka?
Powiedział, że zrobią nam tę soczewkę na dzisiaj.
Czyli to już końcóweczka.
Dobrze, że Molson dał nam drugą szansę.
Zgłoś chorobę w szkole i lecimy do mojego biura.
Czekaj, mamo, nie. Mam dziś egzamin z matmy.
Ważny do oceny końcowej.
Więc musisz dziś być na lekcjach.
[przez zęby] Dobra, to graj na czas, a ja szybko dojadę.
Okej, ale słuchaj. Jeśli serio mam być tobą,
to muszę być sobą.
- Co to oznacza? - Ja...
- Będzie dobrze. - CC!
Za chwilę wracam!
[piosenka „Love Is All Around” Joan Jett]
No dobra, pan Molson i jego ludzie już tutaj jadą.
Więc przedstawimy im koncepcję Ogrodów Jeffersona,
ale tym razem zrobimy to w stu procentach zespołowo.
Zaraz, zaraz, zaraz, więc nie chcesz prezentować sama?
Nie, potrzebuję waszego wsparcia, kochani.
Co by to nie było, jesteśmy z tobą, co nie?
- [potwierdzają] - Widzisz?
Okej, wszyscy dziś mają przydomki!
A ja mogę być Beyoncé?
Ona nie pamięta naszych imion.
- Wężyk, uprawiałaś jakiś sport? - Grywałam w hokeja w liceum.
Uuu, ostro, to lubię!
Dziś zadadzą nam wiele pytań, więc zagrasz w obronie z Velmą Dinkley.
- To przez fryzurę na pazia, nie? - [wszyscy] Tak.
Ok, razem. Na trzy!
Dawajcie, dawajcie! Gotowi?
Jesteście najlepsi.
- Raz, dwa, trzy... - [wszyscy] Razem!
Do boju, ekipo!
To mamy wszystkich.
Więc mogę was wypuścić trochę wcześniej.
Chyba, że ktoś się z was...
ma odwagę, by zmierzyć się z dodatkowym zagadnieniem.
CC!
[wszyscy jęczą]
Odpowiedź to czterdzieści dwa.
Tak, masz rację. Nie spodziewałem się, że ktoś załapie.
Bo niewłaściwie postawił pan pytanie.
Poważnie?
To proszę, uzasadnij.
Chętnie. To problem architektoniczny.
To równanie dotyczy krzywizn i geometrii różniczkowej. Ale...
Co z analizą wektora?
Gdzie mamy płaszczyzny czworoboków?
Nie wspominając już o strukturach i całkach, bo to jasne.
- Matma to sztuka! - [chłopak] Serio?
Spójrzcie na kwadraturę Katedry Notre Dame.
Albo choć na złoty podział w Partenonie.
I nawet na meczet Charminar,
w którym istotną rolę odgrywa cyfra cztery. Mam rację?
No właśnie.
[dzwonek]
Panie Hollis, kiedy będą wyniki egzaminu? Bo trochę martwię się o moje oceny.
Pani Walker, chyba oboje wiemy, jaka jest pani sytuacja.
Czyli jest aż tak źle, co?
Co? Nie!
Postęp, który zrobiła pani w tym semestrze, jest zdumiewający.
Gdyby tylko pani mama zobaczyła ten ogrom pracy...
byłaby bardzo dumna.
[łagodna muzyka]
Dziękuję.
Jak to nie będzie gotowa na czas?
Spock, muszę mieć tę soczewkę dzisiaj. Zanim nie skończy się koniunkcja planet.
Są pewne astrologiczne implikacje.
Wokalista? Dajesz czadu. Dzisiaj mamy tu dziesięć milionów widzów.
Co za presja. Wiesz, co mówią o presji?
Albo unosi, albo zatapia.
Gwyneth! Starczy tych świeczek!
No dalej! Kończymy!
Dawaj, stary. Już czas. Jedziemy.
[bicie serca]
- No chodź. - Tak.
[stłumiony] Wszystko gra?
Możemy zaczynać?
Och.
Kara?
Nawet nie wiesz, ale moja córka jest, no...
Świetnie gra w piłkę nożną.
No jasne, że wiem.
Przecież pokazywałaś wszystkim przynajmniej tysiąc filmików z jej meczów.
- Serio? - Tak.
Jest ekstra.
Czyli jednak jestem megawyrodną matką,
skoro blokuję jej tę ogromną szansę...
na to, żeby opuścić dom i zagrać w reprezentacji.
Jess!
Nie jesteś wyrodna.
Robisz to, co uważasz, że jest dla niej najlepsze.
- Proszę cię. - Jesteś...
moją szefową, ale też moim wzorem.
Chciałabym umieć połączyć życie rodzinne i zawodowe
w połowie tak dobrze jak ty.
Choć mówiłaś, ile to wymaga poświęceń.
Jakich poświęceń?
To nic strasznego, bo robisz to dla dzieci, nie?
Które są dla ciebie ważne.
Nie znam się, ja mam chomiki.
Ale poświęcasz się, no...
Opowiadałaś mi, że nie byłaś na wakacjach już od pięciu lat,
żeby opłacić obozy treningowe CC.
Albo jak mogłaś awansować już trzy lata temu,
ale chciałaś być na jej meczach.
To czyni cię najlepszą mamą pod słońcem.
A teraz chodźmy im skopać tyłki.
Ty, twój piękny krawat i żółte spodnie dacie dzisiaj czadu!
CC.
[łagodna muzyka]
Przepraszam, mamo.
- Nie, daj spokój. - Nie wiedziałam, że masz tak ciężko.
- I że tak się dla nas poświęcasz. - Nie, CC.
To ja cię przepraszam.
Miałaś rację, skarbie.
Masz pełne prawo żyć po swojemu.
I to całkiem inaczej niż ja.
Najbardziej na świecie pragnę tylko jednej rzeczy.
Żebyś była szczęśliwa, córciu.
Ja jestem szczęśliwa.
Bo mam fantastyczną mamę, która świetnie mnie wychowała.
[obie płaczą]
Mamo.
Przedstawimy najlepszą prezentację, jaką kiedykolwiek widziano.
Ponieważ Walkerowie nigdy się nie poddają.
Idziemy.
Hej, joł, raz, dwa, trzy.
Cztery. I... No dawaj, wchodzisz!
Ale dół, co nie?
Ej, na serio? Mamy siedzieć tam
i słuchać pana Walkera, chociaż to oni powinni słuchać nas.
Podobno miał grać w Green Day.
- Chyba Black Sabbath. - Tak.
W jakiejś kapelce z kolorem w nazwie.
Pomyślcie, że rezygnujecie z szansy zostania gwiazdą.
Żeby być ojcem Wyatta.
[parsknięcie]
[chłopak 1] Smutne. Bez kitu.
[chłopak 2] Naprawdę kiepski deal.
Panie Molson, panie Hanes.
Dziękuję, że znowu poświęcacie mi swój czas.
Chcę zaznaczyć, że dzisiaj nic wam nie grozi,
bo nie jadłam nabiału.
Okej.
Nie wracajmy do tego. Skupmy się na pięknym budynku na rogu Siódmej i Main.
- Właśnie. Tak. - Jess
[telefon wibruje]
POMOCY! NIE MOGĘ ZNALEŹĆ WYATTA!
- W porządku? - Co się znowu dzieje?
[Steve] Co ty robisz?
- [Molson] Okej. - Serio?
Sprężajcie się.
- Wszystko gra? - Zaraz wyjdzie.
Nie, panie Molson. Przepraszam.
[łagodna muzyka]
Rodzina mnie potrzebuje.
Ale z dumą zostawiam pana w rękach tej genialnej drużyny.
Znają koncepcję jak nikt. Wyjaśnią panu każdy szczegół.
Ogarniecie to.
No jasne.
- Damy radę. - Czekaj.
Więc zacznijmy od ogrodu na zewnątrz.
[wszyscy] Zacznijcie grać!
Zacznijcie grać!
Ogłuchliście? Zacznijcie grać!
Gdzie wasz frontman?
- Minutę. - Nie mam minuty!
- Wyatt, gdzie jest twój tato? - Nie wiem, Lake! Też go szukam!
A mogliśmy dać szansę kapeli wesołych nurków!
- [Jess] Tato! - [CC] Bill!
- Przybiegłyśmy od razu! - Gdzie Wyatt?
Nie wiem, bardzo się martwię.
Chodźmy.
- Wyatt! - Wyatt! Gdzie jesteś, synu?
No pokaż się, martwimy się o ciebie!
Ja skrzydło naukowe, wy wschodnie i zachodnie korytarze.
[obie] Okej!
Hej, Wyatt!
Wyatt!
Hej, tato.
Wyatt?
Co ty tam robisz? Podetrzyj się i dawaj na scenę.
Naprawdę bym chciał, ale...
Nie mogę. Nie jestem jak ty, tato. Wybacz.
Ale co się stało?
Bo dzieciaki gadały,
że miałeś szansę, żeby zostać gwiazdą rocka.
No ale skończyłeś...
jako mój ojciec.
Może i w przeszłości mogłem dołączyć do pewnej znanej kapeli.
I co z tego?
[szczęk zamka]
[skrzypienie drzwi]
Który to był zespół?
Maroon 6.
A to nie jest Maroon 5? [wciąga powietrze]
Tak.
- [dysząc] Ale akcja. - Ta.
[obaj się śmieją]
Wow!
Czy czasami mi tego brak? Tak.
No wiesz, trudno się pogodzić, że te szanse zniknęły.
Ale... czy zamieniłbym to, co mam, na sławę?
No co ty.
Bycie twoim tatą...
to rockandrollowa przygoda mojego życia.
Chodź tutaj.
[radosna muzyka]
Kocham cię, synku.
Ja ciebie też, tato.
[Jess i CC dyszą]
Wyatt... Wszystko gra?
Wiesz, nie zagram koncertu.
I jestem prawie pewien, że Yale już się nie odezwie.
A Rodzice Rocka są już skończeni. Więc...
No a moje marzenie,
żeby zagrać w reprezentacji, jest pogrzebane.
Na wieki wieków.
A ja z kolei już raczej nie pracuję w Atlasie.
Do tego Spock nie odezwał się w sprawie soczewki,
więc...
[łagodna muzyka]
Chwila, powiedzcie, że to do świątecznego teledysku.
W jakim sensie?
No, kiedy jestem z wami, to się nie boję.
To jak w dzieciństwie, Wyatt. Tylko nasza czwórka.
Będziemy tuż obok ciebie.
Na sto procent.
Okej. Okej.
Ruchy, ruchy, ruchy!
Dobra!
[akord na gitarze]
[Bill dyszy]
♪ You better watch out ♪
♪ You better not cry ♪
[parska]
♪ You better not pout ♪
♪ I’m telling you why ♪
♪ Santa Claus is coming to town ♪
Walkerzy to frajerzy!
♪ He’s making a list ♪
♪ He’s checking it twice ♪
♪ He’s gonna find out Who’s naughty or nice ♪
♪ Santa Claus is coming to town ♪
[dołącza zespół]
♪ He sees you when you’re sleeping ♪
♪ He knows when you’re awake ♪
♪ He knows when you’ve been bad or good ♪
♪ So you better be good For goodness sake ♪
♪ You better be good for goodness sake ♪
♪ Oh, you better watch out You better not cry ♪
♪ You better not pout I’m telling you why ♪
♪ Santa Claus is coming to town ♪
[solówka]
[Kara piszczy]
♪ He sees you when you’re sleeping ♪
♪ He knows when you’re awake ♪
Kocham cię, Wyatt!
♪ He knows if you’ve been bad or good ♪
♪ So you better be good For goodness sake ♪
♪ You better be good for goodness sake ♪
♪ Oh, you better watch out You better not cry ♪
♪ You better not pout I’m telling you why ♪
♪ Santa Claus is coming to town ♪
[burza oklasków]
Naprawdę przepraszam!
Oto Rodzice Rocka!
No tego się nie spodziewałem.
Rodzice Rocka!
Polecicie do Hollywood!
[owacje]
Kocham cię, synu!
Zrobiłeś to! Zrobiłeś!
Jestem dumny! Serio!
Jess! Jess!
- Ja nie mogę! - Hej!
- Ekstra! - Panie Molson...
- Mogę wszystko wyjaśnić. - Nie ma potrzeby!
Kara nalegała, by powiedzieć ci osobiście.
- To prawda. - Twój zespół wypadł znakomicie.
Więc to wy zajmiecie się Ogrodami Jeffersona. Moje gratulacje!
- Wygraliśmy? - No jasne!
Ekstra!
Witamy w zarządzie.
Jak to? No, a co ze mną?
- Ty wylatujesz. - Ho, ho, ho!
Dziękuję panu. Naprawdę.
- Wyatt! - To ja!
Załamanie w kontinuum czasoprzestrzennym
lub błąd w symulacji. Jestem w ciele mojego ojca.
- Sensowne. - Masz soczewkę?
Chwilunia. Nadal masz Charizarda, o którym mówiłeś?
Moja karta Charizarda z 99. roku?
- Nie odważysz się. - Odważę.
Jest dla mnie niezwykle cenna!
Cenniejsza niż własne ciało?
[tajemnicza muzyka]
- Bierz ją. - Bierz ją.
Polecam się na przyszłość.
- Mamy soczewkę! - Nareszcie!
- Macie ją? Serio? - Tak.
Ile mamy czasu do końca koniunkcji?
Trzydzieści siedem minut.
Nie zdążymy dojechać. Nie mamy rakiety.
[dramatyczna muzyka]
Mówiłaś coś o rakiecie? Oto camaro z sześćdziesiątego dziewiątego.
Trzeba wziąć Ogóra i Milesa!
Ej, a kto poprowadzi?
Dobra, zrobimy to razem, co?
[warkot silnika]
Okej, młody, ja będę sterował,
ty ogarnij gaz, hamulec, no i sprzęgło.
- Gdzie jest sprzęgło? - Trzeci pedał.
- Są trzy pedały? - To ten twój plan?
- Nie mówiłem, że dobry. - Jazda!
- [ryk silnika] - [dynamiczna muzyka]
Ciężkie początki.
- Ale powoli do przodu. - Okej, okej.
Gdy powiem „Gazu”, musisz...
[piosenka „Run Rudolph Run” Chucka Berry’ego]
- Którą drogą jedziemy? - No chyba najlepiej sto dziesiątką!
Nie! W centrum skończył się mecz. Będzie zawalona!
To co robimy?
Pojedziemy przez Western, potem Koreatown i później Małą Armenię!
Po co? Przecież chcemy się dostać na sto jedynkę.
Nie! Harry Styles dziś grał w Hollywood Bowl!
To mi przypomina, że nie mam zatyczek.
- Kiepski moment, tato! - Wybacz.
Dziesiątą do sto dziesiątej, a potem sto pierwszą do piątej.
I przy Los Feliz...
To jakaś dziwna trasa, zdecydujcie się wreszcie!
Ktoś podjął decyzję za nas, bo cały most stoi!
- [pisk opon] - [silnik cichnie]
Chyba nie damy rady.
[wszyscy dyszą]
[Bill] Jasne, że damy.
Walkerowie się nie poddają.
- [pisk opon] - [piosenka gra dalej]
[Jess] Jedź w lewo!
Tato, uważaj!
Spokojnie!
Nie grasz w grę wideo, Wyatt!
A tak się czuję!
Soczewka! Soczewka! Łapcie ją!
Jest na masce! Jest na masce!
[Jess] Odzyskam ją!
Tylko uwaga na mój krągły tyłeczek!
Jasne! Ostrożnie!
- Szybko! - Już prawie ją mam!
Wracaj do środka! Szybko!
Wracaj, CC!
[wszyscy krzyczą]
[wszyscy dyszą]
No nie! Moje drzwi.
Na szczęście z tej strony auto wygląda prawie jak nowe.
[ciężarówka trąbi]
[Wyatt jęczy]
Jedziemy?
[CC] Gazu, rodzinko!
[radosna muzyka]
Zdążymy.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
Co...
Angelica?
Co ty... tutaj robisz?
Chyba przyda się wam mały świąteczny cud. Chodźcie.
Fajowo, co?
[pisk opon]
[energiczna muzyka orkiestralna]
[pisk opon]
Mamy ją! Raz, raz, raz!
Uważaj!
Nie, nie, nie!
To nie twoja wina.
[wzdycha]
[smutna muzyka]
Nie teraz, Miles, czy Ogór, czy kim tam jesteś.
[Wyatt] Hej... co on ma w pyszczku?
[Bill] Co tam masz?
[Ogór powarkuje]
To oryginalna soczewka.
Miles ją wziął i włożył do kieszeni.
- Wciąż mamy 10 sekund! - Kocham cię, moja sroczko! Szybko!
- Prędko! - No już!
[Jess] No dawaj! Jedziesz, Wyatt!
- Okej, jest dobrze. - Szybko! Chodźcie.
Życzcie sobie powrotu do ciał.
[dramatyczna muzyka]
[Angelica] A teraz wszyscy powiedzcie: „Wyjątkowych świąt”!
- [wszyscy dyszą] - [Miles gaworzy]
Mamo?
Jesteś mną.
A ty mną.
[Bill] Nic nie rozumiem. Jest tak jak było.
Niestety tak.
[Ogór skomle]
[smutna muzyka]
Nie zadziałało.
Trudno.
Będzie dobrze.
[piosenka „The Christmas Song” Nata Kinga Cole’a]
Hej, dzięki za podwózkę.
A tak w ogóle, posłuchaliśmy pani.
Naprawiliśmy teleskop. Nie zadziałało, ale...
[Angelica] Nie mówiłam nic o teleskopie. A o naprawie...
tego, co się popsuło.
No cóż. Wesołych Świąt, Angelica.
Wesołych Świąt, CC.
Zapomniałam o prezentach.
To nic, mamo.
Cokolwiek przyniesie przyszłość, przetrwamy to razem.
[trzask elektryczności]
[tajemnicza muzyka]
Tata!
Tata.
Bill.
[Bill mruczy]
Tak?
[łagodna muzyka]
[nadal mruczy]
- Ogór? - [Ogór szczeka]
[Miles] Mama.
[Miles gaworzy]
[Jess] Obudźcie się.
Chyba się udało!
- CC! Wyatt! Chyba... - Co?
- Tak! Synku, to ty? - Tak!
To ty, córciu?
- To ja! - [Wyatt] Patrzcie!
- Pada śnieg! - Udało się!
- To jakiś cud. - Fantastycznie!
Kolana!
[Bill] Znowu mnie bolą! Ogór! Wspaniałe uczucie!
Mogę znowu zjeść lody!
No jasne, kotku! Możesz jeść, ile zechcesz.
Hej, kochany. Tak.
Jesteś z powrotem naszym... słodkim pieskiem?
- Wyatt? - Mamo.
- CC! - Tata.
Ale ekstra!
Synku!
[sygnał telefonu]
Właśnie... dostałem maila.
Yale mówi, że nie jestem gotowy.
[łagodna muzyka gra dalej]
[stukanie w szybę]
Hej, Ariana.
Cześć.
Wesołych świąt.
To Pan Jemioła.
Żebyś nie czuł się tam samotny.
Ja jednak nigdzie nie wyjeżdżam.
Ale to dobrze, bo...
W ciągu ostatnich kilku dni zrozumiałem, co jest dla mnie ważne i...
Yale nigdzie mi nie ucieknie.
Jak teraz wyjadę, to dużo mnie ominie.
Na przykład?
No, dzielenie się naszym misiem. Z tobą.
[muzyka staje się intensywniejsza]
[śmieje się]
Cudownie! I tak to się robi, synu!
Minecraft wieczorem?
Tak, pewnie.
Wejdziemy na mój serwer. Twój jest ciut zawalony.
Wcale nie!
Przepraszam, czy to dom CC Walker?
Tak, pójdę po nią.
Dzięki.
CC, Alex Sullivan z reprezentacji.
Tak, panie Sullivan. Wiem, kim pan jest.
Przełożyli mój lot z powodu burzy śnieżnej,
więc pomyślałem, że przekażę ci to osobiście.
Chcielibyśmy dać ci drugą szansę.
Serio? Pomimo tego strasznego meczu?
W graczach szukamy dwóch rzeczy.
Talentu i charakteru.
Widziałem na nagraniach, jak grasz. Wiem, co umiesz.
To, że zrezygnowałaś ze zwycięskiej bramki,
żeby pomóc rywalce. To świadczy o charakterze.
No nie wierzę!
[sapnięcie]
Poczeka pan? Momencik!
Hej, mamo!
To istny cud!
To jest asystent z reprezentacji. Chcą dać mi drugą szansę.
Ale mam mu odmówić, nie?
Czekaj. Nie!
- Jasne. Przykro mi, ale... - Co? Nie!
Zgódź się. Musisz się zgodzić.
Słuchaj, jeśli tak bardzo kochasz piłkę...
będę na każdym meczu.
Serio?
Masz to jak w banku.
Dzięki!
[radosna muzyka]
- Okej, nie mam pojęcia, o co chodzi. - Tak!
- Ekstra. - Tak!
- To dla ciebie. - Tak!
- Dziękuję. - Chodźcie!
- Widzimy się na testach. - Dziękujemy bardzo.
Wesołych świąt!
[obie się śmieją]
Brawo, CC!
Ale odjazdowo!
[utwór „It’s The Most Wonderful Time Of The Year” Andy’ego Williamsa]
[Angelica] Wesołych świąt, Walkerowie!
[piosenka „Feliz Navidad” José Feliciano]
[tajemnicza muzyka instrumentalna]