Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Gotowy? Zaczynamy. - Gotowy. Dawaj.
Będą zaskoczeni.
RODZINNE ZAMIANY
Wyprostuj laskę.
Gotowy? Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dzieci, czas na coroczny świąteczny filmik.
Nie teraz, mamo.
Jak to? Kiedyś je uwielbiałaś.
Właśnie. Kiedyś.
Jesteśmy na to za starzy. To żenujące.
A ty, młody? Dawaj. Wyatt, słyszysz mnie?
- Bierz gitarę. Jedziemy. - Przez ciebie zginąłem w kopalni.
Zagościsz w świecie fizycznym?
Na pięć minut.
Próbowałem świata fizycznego. Preferuję cyfrowy.
- Miles? - Miles.
- Jesteś z nami? - Miles.
- Ogór. - Gdzie Ogór?
- Boże. - Ogór.
Drzewko nie jest twoim terytorium.
Kotku, uważaj. Twoja laska. Zaczepiłeś się.
Nic mi nie jest. Jest spoko.
Bill, kiedy nasza rodzina odwróciła się od świąt?
Nowa zasada, koniec anielskiego włosia.
Kiedyś CC uwielbiała nagrywać świąteczne filmiki.
Wszędzie się wala.
A Wyatt był urodzonym artystą. Poruszał się jak Jagger.
Jakim cudem taki mały piesek tak dużo sika?
Nie możemy się porozumieć.
Pytałaś mnie o coś?
- Co? - Słucham?
- Nic. - Nie słyszę. Co?
Nic.
- Dobra. Pa. - Dobranoc.
Witaj, Los Angeles. Zostały tylko trzy dni do świąt.
Mamy kolejne gorące święta w Southland. Nie zapomnij o nas, Mikołaju.
Są 24 stopnie. Kosmiczna temperatura.
Skoro mowa o kosmosie, spójrzcie w niebo
i zobaczcie niespotykane ustawienie planet.
I oczywiście słuchajcie 99,3 KMCG, żeby poczuć świąteczny nastrój.
Świetne pomysły, ale beze mnie nic nie róbcie.
Zajmę się tym, jak przyjdę.
CC!
O mój Boże.
Myślisz, że dobrze jest tak żyć?
Mamo, szykuję się do meczu. Nie truj mi o sprzątaniu.
Wszystko się łączy. Niezorganizowany pokój to...
Niezorganizowany umysł. Wiem.
To wpływa na wszystko, nawet na piłkę.
Co ważniejsze, na oceny.
Jeśli mam grać w reprezentacji,
muszę myśleć o treningu, a nie o sprzątaniu.
Uwaga.
Nie wolno ci używać rąk.
Bądź w kuchni za 12 minut.
Bill?
- Bill. Wszystko w porządku? - Tak.
Tak sobie siedzę. Dzidzia kocha ten wóz.
- Dzidzia. - Gdzie mama?
Pojedziesz nim potem do pracy?
- Pochwalisz się? - Co?
Nie jeździ się tak wychuchanym autem.
Nawet rzadko się je dotyka. Tylko pławi się w jego mocy i pięknie.
Kiedy skończysz,
sprawdź, czy Wyatt wstał, ubrał się i jest gotowy na spotkanie.
Spock, doskonale ci poszło.
Ale soczewka nie załamuje się prawidłowo, bo nie podniosłeś C do kwadratu.
Znakomita robota.
Nie, mój oryginalny holograficzny Charizad z 1999 roku jest znakomity.
Zazdroszczę ci tej karty.
Spotkanie rodzinne na dole. Jazda!
Kto to? To twoi mądrzy kumple?
Algebrachole?
Lecę. Spock, powiedz Elonowi, że wisi mi kolę.
Może po szkole spędzimy razem czas?
Nauczę cię prowadzić.
Silniki benzynowe to nadużycie nauki.
I wiesz, że boję się prowadzić.
Szykuję się do rozmowy wstępnej na Yale.
Nie mogę się obijać.
Rozumiem.
Pomożesz mi z tym zadaniem?
- Żartuję. Nie umiesz. - Nie umiem!
Rozpoczynam spotkanie.
Przed nami kilka ważnych dni.
- CC, proszę o uwagę. - Szukam pracy domowej.
Szukasz, bo masz gotowe zadanie,
czy dopiero zaczynasz, bo zaraz dzwonek?
Opcja B, mamo.
Kiedy przyjmą cię wcześniej na studia?
Pomogę ci się spakować.
Sarkazm jest powszechnie uważany za najgorszą formę humoru.
Przejdźmy dalej. Jak za dużo gadamy, mały się zaciska.
Jasne. Jutro jest wielki dzień dla Walkerów.
Rozmowa Wyatta z Yale,
mistrzostwa CC w piłce nożnej.
Ja mam prezentację w pracy...
A dziś po szkole idziemy do planetarium.
Już mówiłam. Wydarzenie Wyatta.
Mam próbę zespołu.
Rodzice Rocka grają na szkolnej imprezie.
To moja druga szansa.
Nie chcę iść na to nudne coś Wyatta.
To koniunkcja pięciu planet.
Galaktyczna konfluencja największego rzędu.
Gwiezdny biały wieloryb.
Kim jest jego prawdziwy ojciec?
Może wam nie zależy na świętach, ale mnie tak.
Po południu wszyscy idziemy do planetarium.
Mam uroczy świąteczny sweter. Chcę foto.
Stworzymy miłe rodzinne wspomnienie.
Możemy zakończyć spotkanie?
Zakończone.
- Ava! - CC!
Dawaj, CC!
Czekaj.
- Przybij na szczęście. - Dam radę!
- Jestem Spartaninem! - Kim jest?
- Mówię wam... - Jestem Hunter Drew! Jestem Spartaninem!
Dawaj, CC!
JEDNOROŻCE WALCZĄ W FINALE
BITWA KAPEL
Czekaj. Walker.
Stoisz w korytarzu i gapisz się na Arianę?
Ariana! Stara, temu dzieciakowi aż mokro w gaciach!
Wybacz. Naprawdę...
Rozwaliłem cię, młody!
Jesteś frajerem, Walker.
Raz, dwa, trzy.
Dobra.
Chwila przerwy.
Czujecie napięcie w tej sali?
Musimy wyluzować. Zapomnieć o muzyce i nutach.
Emmo, dlaczego podnosisz rękę?
Zaakceptuj anarchię. Wykrzycz to. Co tam?
Jak mamy zagrać piosenkę bez nut?
Jak Luke Skywalker wysadził Gwiazdę Śmierci bez komputera?
Że co? Urodziłam się w 2008 roku.
No dobra.
Baxter?
- Użył Mocy. - Tak!
Czym jest Moc?
Moc to enigmatyczna energia,
która jest w każdym z nas i jest dobra.
Jesteście częścią zespołu, nie solistami.
Jesteście razem. Jesteście jednością.
Więc nie myślcie tyle i dotrzyjcie do swoich serc.
Wejdźcie nawzajem w swoje skóry.
Spróbujcie poczuć, co to znaczy być kolektywem.
Dalej. Oddajmy Jackowi White’owi hołd, na jaki zasługuje.
Jazda.
Bębny, proszę.
Tak.
Melodia, smyczki.
Sekcja dęta. Dawajcie, jazda.
Kto to czuje?
O rany.
Talerze, szykujcie się. Talerze.
Czuliście to?
Co? To...
Coś się dzieje. Chwileczkę.
McCracken, ty tu rządzisz. „Jingle Bells”.
Zaraz wracam.
Co to za nagłe spotkanie Rodziców Rocka?
Nie mów, że znowu zwichnąłeś sobie nadgarstek.
Mamy wieści z programu telewizyjnego Serio umiesz grać Rocka?.
- Co? - Dostaliśmy się na przesłuchanie!
Tylko bez jaj. Jestem kłębkiem nerwów.
Ekipa telewizyjna przyjeżdża na szkolną imprezę w piątek.
Rodzice Rocka będą sławni!
Co? Obłęd!
- Niesamowite. O tak! - Tak!
Jesteś doładowana Zwłaszcza twoje tyły
Dzięki swojej mamie Masz taki tyłek miły
Niezła petarda Wszystko aż się świeci
Powiedz mała, jak ci leci?
„Czekaj, czekaj, to za wiele Jesteś takim seksi skur...”.
Nie zagniesz mnie na hitach ikonicznych kobiet z lat 90.
Dobra jesteś.
- Twoje ulubione. - Dzięki.
Świąteczne ciasteczka muszą mieć M&M’sy. Błagam. Zaufaj mi trochę.
- Dzień dobry, Karo. - Dzień dobry.
Potrójne espresso. Twój ulubiony remiks.
- Mleko owsiane? - Tak.
- Dziękuję. - Nauczyliśmy się.
Dasz wiarę, szefowo? Ugryzł mnie wąż mojego syna.
Zaufałam sklepowi zoologicznemu.
Miał być nieszkodliwy. Okazuje się, że to mokasyn błotny.
Boję się, że to zrujnuje prezentację.
Ależ nie. Prawie tego nie widać.
Nikt nie zauważy.
- Dzięki. - Wesołych świąt.
Czy ja dobrze widzę?
- Gotowa do boju? - Teraz tak, Glen.
- To dla ciebie. Twoje ulubione. - Dzięki.
- Wesołych świąt. - Wesołych.
The Molson Group potwierdziło spotkanie.
Pan Hanes chce, żebyś spotkała się z partnerami
po, jak to ujął, „sfinalizowaniu umowy”.
Zostaniesz pierwszą kobietą-partnerką w historii firmy.
- Jeśli przekonam Molsona. - Przekonasz.
Chyba że Steve ukradnie mi to sprzed nosa.
- Cześć, Steve. - Jess.
Świetna fryzura. Nos wydaje się mniejszy.
Przejrzałeś dokument ode mnie?
Tak.
Uwielbiam sprawdzać twoją pracę. Czuję się bardziej inteligentny.
Jakieś uwagi?
Nie.
Zachwyćmy ich jutro, dobra?
- Tak. - Moje gwiazdy.
Gdy domkniecie umowę, ktoś tu zostanie partnerem.
Partnerem.
Powodzenia.
Chciałbyś.
Pamiętaj, zespół ci pomoże.
Jesteście najlepsi, ale mam to pod kontrolą.
Lubisz robić wszystko sama.
Tak.
Jesteś bardzo miła, ale to moja odpowiedzialność.
- Tak, kapitanie. - Tak.
Dawaj, CC. Biegnij wzdłuż boiska.
O Boże.
To najlepsza piłkarka, jaką widziałam.
Bez urazy.
Tak!
Hej, Walker.
Walisz jak kulami armatnimi.
- Dzięki, trenerze. - Ale masz kopa!
Mam niespodziankę.
Jutro na mecz przyjdzie skaut reprezentacji narodowej.
Poważnie?
Mama będzie smutna, bo to oznacza wyjazd, ale to życiowa szansa.
Zagraj bezbłędnie. Jak wygramy, możesz być spokojna.
Więc zrób to.
Nie rób tego, co ja, gdy miałam szansę. Myślałam, co może pójść nie tak.
Do wyboru były międzynarodowa sława sportowa
albo trenowanie piłkarek w liceum i uczenie przedmiotów ścisłych.
Dziękuję. Doceniam to.
Jutro po prostu bądź sobą.
- Dobra? - Tak.
- Wszystko będzie dobrze. - Jasne.
Jestem z ciebie dumna.
Dasz radę.
Reprezentacja? C, to poważna sprawa.
Ava, musimy iść.
Mamusia spóźni się na mikrodermabrazję.
Dobrze, mamo.
Co powie twoja mama?
Powie: „Jestem Jess Walker. Na pewno człowiek, a nie robot.
Matematycznie korzystniej jest porzucić marzenia
na rzecz nudnego życia takiego jak moje”.
CC, skarbie. Czas na nas. Planety na nikogo nie czekają.
No to...
Jestem Angelica i przybyłam do miasta.
Mam to, czego potrzebujecie na święta.
CC, proszę.
Przepowiem wam przyszłość w czasie koniunkcji planet.
To będzie magia.
Tej rodzinie przydałoby się trochę świątecznej magii.
Mówi to wszystkim. Chodźmy.
- Dziękuję. - Zestresowana mama.
Pewnie za ciężko pracujesz.
Skąd ona o tym wie?
Nie mówi tego o tacie, bo to brzmi seksistowsko.
To performatywny liberalizm.
Dziecko zaraz zacznie marudzić. Musimy iść.
- Jesteśmy tu tylko dla planet. - Jasne.
Pamiętajcie, by otworzyć serca
i patrzeć na wszystko poprzez innych.
- Jasne. - To da wam to, czego potrzebujecie.
- Dzięki. - Pa.
Chodź.
Idziemy po jedzenie. Do zobaczenia przy teleskopie.
Wyatt, nie upadaj na duchu.
- Rany. - Chodź, postawię ci lody.
Postawisz mi lody? Wiesz, że mam problemy z nabiałem.
- Bo wstrzymujesz pierdy. - No cóż...
Wypierdź się. Każdy pierdzi.
- Ja nie. - Czemu sobie to robisz?
Zjedz lody i żyj w swoim ciele.
Jasne.
Dlaczego jesteś dla mnie taka miła?
Czy córka nie może kupić matce lodów, nie wzbudzając podejrzeń?
Nie bardzo.
Jutro na mecz przyjdzie skaut z reprezentacji narodowej
i trenerka uważa, że mam niezłe szanse.
Rany. Gratulacje.
Ale gdyby mi się udało, musiałabym wyjechać w przyszłym roku.
A studia?
Wiem, ile dla ciebie znaczy piłka, CC.
- Czyżby? - Naprawdę.
Byłam na olimpiadzie juniorów.
Wiem, mamo. Przykro mi,
że musiałaś zrezygnować przez kontuzję.
Ale to zupełnie co innego.
Nieprawda.
Musiałam zacząć od zera.
Próbuję cię przed tym chronić.
- Jak się przyłożysz... - Nie znoszę, jak tak mówisz.
Jesteśmy różne.
Dosłownie chcesz, żebym była tobą. Dusi mnie to.
CC.
Stresujesz się rozmową z Yale?
Bardzo.
Obawiam się ataku glossofobii.
Nie wiedziałem, że masz włosofobię.
Strach przed wystąpieniami.
Jasne.
Wiesz co?
Udawaj, że to nasz świąteczny filmik.
Z rodziną się nie boisz. Zawsze dawałeś czadu.
Jest w tobie nieustraszony artysta. Na pewno. Prawda?
Ale nasuwa się pytanie...
czy jesteś gotowy na studia?
Jesteś w pierwszej klasie. Jeszcze wiele cię czeka.
Oddałbym wszystko, żeby się z tobą zamienić.
Może dlatego pracujesz w miejscu, które miło wspominasz.
Rany.
Przepraszam.
Było fajnie.
Mama myśli, że mam łatwo, ale nie wie, jak to jest być mną.
Rozumiem cię.
Tata oczekuje po mnie humoru
i bawienia się w liceum,
ale ja nie jestem nim.
Co zrobiliśmy tak źle jako rodzice, że dwoje nastolatków chce opuścić dom?
Może to nasze ostatnie wspólne święta.
Zaraz ustawią się planety.
Następna grupa.
O rany.
Weź Ogóra.
Uwaga na schody.
- Wyjście z lewej. - Dobra.
Do bani. Nie chciałam tu przychodzić.
Tu nie chodzi o ciebie.
- Chodzi o rodzinę. - Mój biały wieloryb. Cudowne.
Wyatt, jeśli byś mógł...
To ważne dla twojego brata. Jesteśmy rodziną.
Nie liczy się nasze zdanie...
Nie masz zmartwień. Od rana tylko gatorade...
- Chciałabym, żebyś była mną. - Nie wytrzymałabyś mojego życia.
Włożyłam w to tyle wysiłku.
Muszę myśleć o pracy.
Nie wiesz, jak to jest być mną.
- Kiedyś byłem młody. - Jakieś 10 000 lat temu?
Chcę być tobą.
Napychać się pączkami i w mig je spalać.
Chcę zrobić zdjęcie.
- Dobra. - Świetnie.
Dobra.
- Co? - Zrobi nam pani zdjęcie?
Z przyjemnością.
- CC, podaj grzecznie tej miłej pani. - Nie postuj tego.
Wolę pić własne rzygi.
Dziękuję.
Róbcie, co mówię.
Idźcie do góry. Tylko grzecznie.
Ty w prawo, ty w lewo. Dobrze.
Dobra, tato, wciągnij brzuch. Jest trochę...
- Zasłoń pieskiem. - Dobra.
Powiedzcie: „Wesołych świąt”.
Wesołych świąt!
Mamo!
Miles!
Uwaga!
To było szalone.
- Cała rodzina w porządku? - Zepsuliśmy teleskop?
Mamo, żartujesz sobie?
- Nic ci nie jest, CC? - Obciach.
- Wszyscy są cali? - Mamo, co za wstyd.
Chodźmy stąd.
Wyatt.
Ogór.
Ogór, cicho...
- Jak pokonałaś alarmy? - Co?
- Jesteś w moim łóżku. - To moje.
Czekaj.
- Co ja tu robię, tato? - Co jest, mamo?
- Nazywasz mnie mamą? - A ty mnie tatą?
- Jesteś mamą. - Jesteś tatą.
- Nie mów tak. - Dość.
- Nie jestem mamą. - Nie jestem tatą. Jesteś!
Co to za krzyki?
Bill, możesz powiedzieć...
CC, miałaś sprzątnąć piłki.
Wieloświat jest prawdziwy i przeszliśmy przez błonę podrozgałęzioną
mostu Einsteina-Rosena w rzeczywistość równoległą...
- Nie mówisz jak tata, tato. - Albo to sen.
To tylko sen i musimy się obudzić.
Uderz mnie.
- Jasne. - Święty Mikołaju!
Wybacz, tato.
- Co się dzieje? - To ja.
CC?
Mamo?
- Co? - Mi familia.
Co za noc. Starzeję się. Wypiłem kieliszek winka
i obudziłem się w śpiulkolocie Wyatta.
Coś jest nie tak.
CC?
Mamo?
Wyatt?
Tato?
- Wiesz już coś? - Nie.
To wyjątkowa sytuacja, która nigdy wcześniej się nie zdarzyła.
Nagle obudziłem się duży.
To zakręcone.
Wiem. Znów mam 17 lat.
Dziś 13, jutro 30.
Nie możemy tak nigdzie wyjść.
Posłuchajmy na górze Nirvany i wyluzujmy. Dobrze?
Mam dziś prezentację dla Molsona.
Jeśli mnie nie będzie, nie zostanę partnerką.
Moja rozmowa z Yale.
Nie mogę przegapić próby zespołu.
Nie rozegrasz mojego meczu.
A ja nie zagram tak.
No to...
O Boże.
Pamiętacie, jak układały się planety?
Był błysk. To musi być to. Prawda?
A kiedy na to patrzyłaś...
Mówiłaś, że masz ciężkie życie
i chciałabyś być mną.
- A ty mówiłeś... - „Nie wiesz, jak to jest być mną”.
Musimy wrócić do teleskopu, żeby się zmienić.
Co jest z Ogórem?
A co z Milesem?
Miles to Ogór.
Ogór to Miles.
Jazda!
Ogór!
Ogór.
Miles!
Jazda.
Chyba popuściłam.
Jedna z wielu radości porodu. Podziękuj sobie.
Czuję się jak Spider-Man!
- Gdzie Wyatt? - Skurcz!
Naderwałem mięsień.
Nawet i dwa.
Ogór! Wracaj!
Miles!
Ogór, nie!
Rety!
O mój Boże. Dziękuję, Rolf.
Jesteś dobrym sąsiadem.
Uratowałeś moje dziecko. Znaczy psa.
Oddaj mi moje dziecko. Dawaj.
Nie.
- Puszczaj. - Dobra.
O mój Boże. Dziękuję.
A może smycz i kąpiel?
Moje trzecie dziecko.
- Co ja bym poczęła... - To wyjątkowy pies.
- Po prostu... - Jesteś tam?
Jeśli chcecie, chętnie wytresuję waszego psa.
Pies potrzebuje energii alfa, której...
Bill nie posiada.
- Co? - Dyscyplina.
Chaos.
- Dzięki, Rolf. Zapamiętam. - Jasne.
- Dziękuję. - Pa.
Miłego dnia, Walkerowie.
Smycz i kąpiel.
Nie mam porów.
Mamo.
Bycie tobą boli.
Mamo, obczaj swój zderzak.
Ależ masz na czym siedzieć.
CC...
CC Walker, ty masz tatuaż?
Przynajmniej to urocza sowa.
Ale to trzeba zasłonić.
Na całej twarzy. Niczego nie pomiń.
Dobra.
- Czy tak? - Tak, jest w porządku.
- Idealnie. - Co tak swędzi?
Na całym ciele. Co to...
Tato, masz owłosione sutki!
Przestań. Co ty...
Żadna licealistka na to nie poleci.
Rzyg.
- O nie, CC. - Nie.
Nie idź tak do szkoły, bo umrę.
- To zły strój do pracy. - Jak lamus.
- To spodenki twojego ojca? - A to Nancy Pelosi?
- Masz tu farbę. - Jesteś artystką.
- Ubieraj się jak artystka. - Nie.
Nie zostanę partnerką w stroju podlotka.
Poddajesz się patriarchatowi.
Ubierasz się dla facetów.
Ty i te twoje ideały.
Ale ideały nie płacą rachunków.
- Wyskubałaś mi brwi? - Nie.
Tak.
Chyba obie się zgodzimy, że nie chcemy zrujnować sobie dziś życia.
Powodzenia, mamo.
Później możesz się przebrać w to coś,
ale nie na moją prezentację. Nie możesz.
- Dobra, umowa stoi. - Zgoda.
Ale skończ z tą Marthą Stewart.
Daruj sobie.
Dobra, Walkerowie.
Życzmy sobie pod teleskopem powrotu do normy.
Co ty robisz?
Ja poprowadzę.
Nie. Wyglądasz, jakbyś miał sześć lat.
To co zrobimy?
Co?
Przykro mi, ale wystawa jest zamknięta.
Jakaś niezdarna rodzina przewróciła teleskop.
Na pewno biali. Czarni nie robią takich problemów.
Umiecie to naprawić?
Czy umiemy? Jestem konserwatorem.
Ile to potrwa?
Cztery, pięć godzin pracy.
- Dobra. - Dobra.
To zejdzie ponad tydzień.
Czy to...
Zajmę się tym. Bez obaw.
Proszę pana, gdyby mógł pan to zrobić do wieczora,
to się odwdzięczę.
A ile masz kapuchy, cwaniaku?
Sekundę. Macie kapuchę?
Nie mam warzyw.
- Nie. - Warzyw?
To slang, skarbie.
Może być przelew?
- Przelew? - Czy może...
- Pewnie, że tak. - Tak? Świetnie.
Dziś będzie gotowy. Nie spoczniemy, póki tego nie zrobimy.
Chodźmy na lunch.
- Wspaniale. - Dobra.
Dzięki za pomoc.
Mamy przed sobą trudny dzień.
Bez obaw.
Wasz szczeniak i dziecko są w dobrych rękach.
Zostawałeś kiedyś z dzieckiem?
Oczywiście. Sam byłem kiedyś dzieckiem.
Lećcie, chłopaki.
Jak widzicie, już położyłem dziecko na drzemkę.
Auf Wiedersehen. Pa.
Dobra.
Ta spódnica jest obcisła i drapie. Jak ty to nosisz?
Jakbym była owinięta włóknem szklanym.
- Mam alergię. - Zostaw. Skup się.
Damy radę.
Wyglądasz jak ja. Brzmisz jak ja. Oraz...
CC, co ty jadłaś?
Wybacz, po drodze walnęłam gatorade.
Załóż buty.
Poprowadzę cię.
- Dobrze? - Tak.
To Gus. Pozdrów go.
Cześć, Gus.
Jestem kawalerem
I szukam partnerki
Kogoś, kto umie jeździć
I nie spada...
- Dobra. - Nie, mamo.
Wskocz na konika
- Nie robimy tak. - „Pony”. Ginuwine.
Dziękuję.
Gdzie auto?
Damy radę. Tylko dalej...
Kotku. Chodź tu.
- Otrząśnij się. - Dobra.
- Nic ci nie jest. - Jest dobrze.
- Boże, CC! Co tu robisz? - Cześć.
To jakaś nowa zabawa?
- Moja asystentka, Kara. Daj jej torbę. - Wybacz, Karrie.
- Kara. - Kara.
Wybacz. Jestem nieprzytomna.
Wczoraj za dużo pochlałam.
Gratuluję. Nareszcie.
- Okropne, prawda? - Tak.
Nie. Ale...
- Muszę wycisnąć. - Co?
Zabrać się za to i...
- O nie! - Nie.
Tak się robią blizny.
Czy ja dobrze widzę?
Przepraszam.
Tak nie wolno. Nie rób tak, bo ktoś cię kopnie.
- Ale... - Jess.
To wielki dzień, Jess. Wszyscy czekają.
Nie zawiedź nas.
Tak, już idę... Ona już idzie.
Fajnie.
- Co to za stworzenie? - Jestem jej córką, CC.
Widzę podobieństwo.
Ty też masz duży nos.
- No wiesz... - Sam ma kinola.
Musimy się przygotować.
To nam się nie uda.
Gdzie moja dzielna dziewczyna?
Spadła ze schodów, mamo.
Daj mi chwilę.
Stresuję się.
Potrzebuję czekolady.
- Potrzebuję czekolady. - Karteczki.
Karteczki. Dobra.
LODY
O tak.
Pycha.
Ale zimne.
Spójrz na mnie, CC.
Całą prezentację napisałam na karteczkach.
Wystarczy przeczytać.
Nie znam się na architekturze.
Walkerowie nigdy się nie poddają.
Nieprawda. Zawsze wyłączamy film przed końcem.
Wystarczy, że wejdziesz na spotkanie i to przeczytasz.
- Jak szefowa. - Jak szefowa.
- Jazda!
Chwila. Tato, nie możesz tak po prostu wyjść.
Trzymaj głowę nisko, nie nawiązuj kontaktu wzrokowego.
Co?
- To bieg z przeszkodami. - Co?
Nie zostawaj w jednym miejscu krócej niż cztery sekundy
i dłużej niż siedem.
Co tam? Ruggles, co słychać?
Super grałeś w piątek. Wyglądałeś jak Aaron Donald.
- Dzięki. Ale odmroziłem sobie tyłek. - Pewnie.
- Chodź tu. - Co?
- Co ty robisz? - Coś ci powiem.
Liceum to dla mnie bułka z masłem.
Nie czas na kulinarne metafory.
To życie i śmierć.
Ogarnę to.
Jak się macie, dziewczyny?
Za trzy punkty!
Dobrze.
Nie.
Nie jemy śmieci. To niezdrowe.
Nie. Przestań.
To woda dla pieska.
Nie pij psiej wody.
Nie będę przeszkadzać.
Mogę poprowadzić to spotkanie.
Oto i ona.
Nie w samą porę.
Tak. Dobra.
Peter, dziękuję ci i wszystkim z The Molson Group za wasz czas.
- Zaczynać. - Super.
Nasza liderka projektu i gwiazda, Jess Walker,
poprowadzi prezentację.
Jess, jesteśmy gotowi.
- Jess. - Dawaj.
Spodoba ci się.
Dziękuję za przybycie.
- Tak. - Zaczynam.
Po pierwsze, dziękuję za przybycie.
Po drugie, chcę pomówić o tej firmie,
bo w tej firmie chcemy wykraczać poza oczekiwania.
Chcemy połączyć piękno, funkcjonalność i innowacyjność.
W tej firmie nie mamy doświadczenia w budowaniu... Mamy doświadczenie...
- Co jej jest? - Nic.
W firmie Atlas... Tutaj, w Atlasie...
Karteczki.
- Oczy mi nie działają. - Okulary.
Dobra.
Pomogę.
- Pomogę. - Spokojnie, bez paniki.
Chwila. Bez obaw.
Wiesz co? Może cię zastąpię?
Nie!
Słucham?
Serio?
- Przepraszam. Kontynuuj. - Co jest?
Opowiem o samym budynku.
To się liczy.
- Tak. - O to chodzi.
- Tak. - Ma dach i ściany.
Idzie kominiarz.
Po drabinie.
Fiku-miku.
I jest w kominie.
Wiesz co?
Masz szczęście, bo lubię się pośmiać.
Tak?
Nie bardzo.
- Dość tego. Dziękuję. - Peter.
- Wezwij auto. - Nie.
Chwila. Myślę, że moja mama próbuje powiedzieć,
że łączymy formę i funkcję, używając południowej podpory jako ogrodu.
Jednocześnie wspieramy centralną arkadę.
Co to za mądra kobieta?
Jej córka.
A moja mądrość wynika z tego, jak wychowała mnie matka.
- Pokażcie to. - Co się z tobą dzieje?
W kuchni macie stare lody.
Stare lody w kuchni?
Nie toleruję laktozy. Czyli ty też nie.
Jest źle. Nie wiem, czy wytrzymam.
Wytrzymasz. Wiesz dlaczego?
Masz w sobie 40 lat pierdów.
Nie puścisz ich w najważniejszym dniu mojej kariery.
- Nie chcę puszczać. - Oddychaj.
- Wszystko gra? - Nie puszczę.
Jess, powiedz panu Molsonowi o prezentacji.
Tak.
Dam radę.
Muszę...
Dam radę.
Muszę żyć w swoim ciele! Przepraszam!
O Boże.
Bardzo jej przykro.
Cała moja przyszłość runęła na moich oczach.
To przeszłość. Skup się na teraźniejszości.
Zagraj za mnie mecz.
Konto. Stanowisko partnerki.
Dlaczego nie poprosiłaś o pomoc? Masz pracowników.
Niby tak, ale ostatecznie to moja odpowiedzialność.
Dobra, słuchaj.
Stój z boku, biegaj,
ale jeśli ktoś poda ci piłkę, podaj ją z powrotem.
Poradzę cobie, CC.
I nie rób nic dziwnego z moimi kumpelami, mamo.
W liceum byłam całkiem fajna.
Raczej nie wierzę.
Dasz radę, CC.
Daj dziś czadu.
Będzie czad.
- Powodzenia, CC. - Dziękuję.
Dawaj, CC!
Wszystko gra? Jesteś zestresowana.
W porządku. Tylko nie podoba mi się taki zamęt.
Jasne. Jak ci się podoba ten tatuaż?
- Ja zrobię w weekend. - Nie.
To była nieodpowiedzialna i irracjonalna decyzja
i od razu tego pożałowałam.
Mama to widziała? Pewnie spanikowała.
Nie. Jak przystało na dobrą matkę, pozwala na błędy swoich dzieci.
Zabawne. Brzmisz jak ona.
„Jestem Jess Walker, matka stulecia,
i pozwalam na błędy moich dzieci”.
Zaraz jedziemy. Czas na mecz.
- Tak? - Rolf, tu CC.
Jak leci?
To ogromne wyzwanie, ale podołam.
Nie bój się, Rolf tu jest.
Co masz na myśli? To dziecko i pies.
Tylko ich pilnuj.
- Stanowczo zrobię więcej. - Nie musisz być stanowczy.
Trzymaj się. Wrócimy po meczu.
Muszę cię opuścić, tresura trwa. Ciao.
Rolf.
Witam wszystkich. Mamy piękny dzień na stadionie BMO.
Jednorożce Lucy Jones zmierzą się z rywalkami,
Petardami z Broadwick,
o mistrzostwo Południowej Kalifornii.
Czadu, Jednorożce.
Jednorożcom dowodzi ich kapitan, CC Walker.
Od pierwszej klasy liceum dostaje krajowe wyróżnienia.
Nie zapominaj o Petardach.
Mają swoją tajną broń, Gisele i Alyssę Thompson,
Ostrunie Siostrunie. Ale nic nie mówię.
Nie zniosę tego. Nie zawiedź mnie, mamo.
Chyba widzę Alexa Sullivana.
To skaut reprezentacji USA.
Cześć, laska.
O rany. Ogarnę to.
Dzień dobry, pani Jenk... Cześć, Carrie.
Świetnie założyłaś czapkę.
W sam raz na mecz.
Jestem dziś nieco zestresowana.
Wiesz co? Przyniosłam nam winko.
- Wino? - Tak.
Nie. Skupiam się na meczu, ale dziękuję.
No tak. To supermama. Skupia się na meczu.
Znasz nazwiska wszystkich zawodniczek. Ja ich nie znam.
Dobra.
Nie jesteś gotowy, tato.
Byłem na studiach. Poradzę sobie z rozmową.
Na Uniwersytecie Stanowym w Arizonie. To Yale.
Mówi się, że moja uczelnia to takie lokalne Yale.
Nie...
- Wyatt. - Tak?
Przepraszam. To jest Wyatt.
Ja jestem dorosłym mężczyzną z dorosłym ciałem
i dorosłym owłosieniem.
Tak jak pan.
Jestem Skandynawem. Jestem bezwłosy.
Nazywa się pan Wyatt?
Nie. Jestem mężczyzną, a Wyatt jest dzieckiem.
To Wyatt.
Dobrze. Czekamy na ciebie.
Zaraz przyjdę. Dziękuję.
O Boże, weź się w garść. Co robisz?
W porządku? Spokojnie.
Kto zna odpowiedzi z teleturniejów?
- Ja. - A poza tobą?
- Mama. - Pokonałem CC, prawda?
Nie ogląda z nami.
Zawsze znam odpowiedź
w teleturnieju Czy to ciasto?.
Jesteś w tym niezły.
Dziękuję. Życz mi szczęścia.
Dziewięćdziesiąt minut.
I jedziemy.
Dalej, Jednorożce!
Jej pierwsze zagranie...
to złapanie piłki rękami.
Złapała piłkę.
Złapała ją.
Przeżyjesz jakoś?
Widział to.
Co ona wyprawia?
Zaskakuje dzisiaj.
Cały trik polega na tym, żeby oglądać na tablecie.
Robić zrzut ekranu i powiększyć.
Gdy widać ślady pędzla,
wiadomo, że to ciasto.
- Nie pstrykaj. - Jasne.
To ma być Flashdance?
Wyatt, pozwolę ci zacząć od początku...
Nie trzeba.
- Chcesz być tak zapamiętany? - Tak.
Mowa ciała jest niewłaściwa.
Nie podoba im się. Oceniają go.
Panie Walker.
Dave Grohl dołączył do zespołu i wiosną 1991 roku nagrali Nevermind.
Ariana.
- To Wyatt? - Tak.
Tak. Wyatt jest tam, a nie tutaj.
Cieszę się z powodu Yale. Ale...
Ale szkoda, że wyjeżdża.
- Szkoda ci? - Pewnie.
Odkąd się urodziłam, mieszkamy blisko siebie.
Zawsze bawiliśmy się razem jako dzieci.
Mieliśmy nawet świątecznego misia, którym się wymienialiśmy.
- Pamiętasz to? - Oczywiście.
Jest miłym i troskliwym gościem. Mało jest takich.
I jest twardy. Ćwiczy karate.
Ma biały pas z dwiema belkami.
Nie ma żółtego, bo niby płakał na egzaminie,
co jest dziwne, bo nigdy nie płacze.
- Podaj do CC! - O rany.
Laska. Pamiętasz, jak mówiłam, że John i ja mamy mały problem?
Spróbowałam twojej sztuczki ze studiów.
Udało się. Zrobiłam...
Ostrunie Siostrunie załatwiły Walker!
Czerwona kartka! Było od tyłu. Widziałeś, prawda?
- Tak? - Tak.
Skaut na pewno nie jest zadowolony z tego pokazu.
- Dasz to wino? - Oczywiście.
Musimy też wspomnieć
o twojej ekscytującej pracy nad hipotezą Riemanna.
Rozwiązałem ją.
Jeden z 23 nierozwiązanych problemów Hilberta?
Hubercikowi zostały 22.
Hubercik nie żyje od 80 lat.
Sam mierzyłem się z tym problemem.
Powiedz, ku czemu się skłaniasz?
Prawda czy fałsz?
Fałsz.
- Iro. - Niech to gęś kopnie.
Odetchnij trochę.
Instytut Claya oferuje milion dolarów za rozwiązanie Riemanna.
Chcielibyśmy, żebyś pokazał nam swoją pracę.
Bardzo.
Riemanna?
Myślałem, że Redmana.
Rozwiązałem jego hipotezę.
- Hipotezę Redmana? - Hipotezę Redmana?
Z Wu-Tang?
Dawaj.
Walker śpi, a piłka przetoczyła się między jej nogami.
Petardy prowadzą 1:0.
Nie zniosę tego.
Rujnujesz mi życie!
Gdy rodzice krzyczą, wywierają presję na dzieci.
Ma trójkę dzieci i pracuje na pełny etat.
Poradzi sobie z konstruktywną krytyką!
Muszę się stąd wydostać.
Dobra. Zuch dziewczyna.
CC, idę.
- Mamy helikopterową mamę. - Przepraszam!
Helikopter w ogniu.
To nalepka z Minecrafta?
- Uwielbiam go. - Tak?
- Tak. - A co z Diuną?
Oryginalną czy tą nową?
- Z powieścią. - Frank Herbert to mój ulubiony pisarz.
Co?
A jesteś wegetarianką, która jadłaby sklonowane mięso?
Oczywiście.
Oczywiście. Prawda? To jedyny etyczny i rozsądny wybór.
- Co sądzisz o cyborgach? - Boję się robotów.
- Roboty są głupie. - Fakt.
Czy Wyatt idzie na imprezę u Huntera?
Hunter Drew urządza imprezę?
Może uda mi się z nim pogadać.
Myślę, że może tam pójdzie.
Spoko. Do zobaczenia, panie Walker.
Pa.
Nie stawaj na krześle. Co?
- Naciskaj. - Naciskaj. Pani Walker.
Przepraszam.
Ruchy!
- Podaj i ruszaj. - Dalej!
Dam sobie radę.
- Rany. - Przepraszam.
- Uwaga na obrońcę! - Uwaga!
- Strzelaj! - Strzelaj!
- Gol! - Gol!
Pani Walker, doceniam entuzjazm,
ale rodzice nie mają tu wstępu. Od czasu pozwu.
- Wie pani. - Sorki.
Wszystkie do mnie. Dalej.
Wy nie słuchajcie. Zmiatać.
Dajecie wszystko. Chcę więcej.
Naciskajcie na środek.
Przepraszam. Musimy zmienić ustawienie 4-4-2 na 4-3-3.
Potrzebny jest dodatkowy napastnik, żeby mieć szanse na strzały.
- Daj tablicę. - To moja tablica.
Gdy Ava poda, napastnicy idą w górę boiska.
Wtedy dadzą tam za dużo zawodniczek.
Na to czekamy od przedszkola.
Co?
„Drużyna” na trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Drużyna!
Zmieniły ustawienie 4-4-2 na 4-3-3.
Niech ktoś poda do CC.
- Nie kryją jej. - Podaj.
Podanie lobem do Walker. Nie jest kryta.
- Ma piłkę! - Jazda!
- Dalej! - CC, dawaj!
- Szansa na zwycięską bramkę. - Dasz radę, CC!
Nie możesz... Dokop ją!
Zrób to, mamo! Co robisz?
Co ona robi?
- W porządku? - Nie.
Co ona robi?
Pomaga przeciwniczce.
Pomogę ci.
Nadzieje CC Walker na reprezentację rozwiały się na naszych oczach.
To smutne. Tyle wam powiem.
Przecież przeprosiłam.
Zawsze mówiłaś, że piłka to nie kariera.
Dzięki tobie nią nie będzie.
Skarbie, będą inne szanse w reprezentację.
Nie rozumiesz,
bo nie zależy ci na mnie ani na tym, co mnie uszczęśliwia.
Chcesz, żebym była taka jak ty, myślała jak ty i zachowywała się jak ty.
Nie chodzi o reprezentację.
Chcę od ciebie uciec.
Aus.
Puść to.
Co?
Czego chcesz?
Mam ci ją założyć?
Jeśli mnie rozumiesz, szczeknij dwa razy.
Super. Tak, w porządku.
Poprosił mnie o to.
Pies i dziecko spędzają ze sobą za dużo czasu.
Czas zapomnieć o tym dniu i wrócić do normy.
Wygląda świetnie.
Odpalajcie. Jedziemy z tym.
Niestety, stary grat wciąż nie działa.
Słucham?
Złożyliśmy teleskop, ale nie znaleźliśmy piątej soczewki.
Jest mała jak moneta. Diabelstwo.
- Wszędzie jej szukaliśmy. Przepadła. - Kupmy nową.
To achromatyczna soczewka z podwójnym okiem.
Jest z tlenku toru.
Ma podobną strukturę do fluorku wapnia.
Ma właściwości o wysokiej refrakcji.
Niska dyspersja minimalizuje aberrację chromatyczną.
Możemy to kupić u optyka?
- Nie da rady. - Są ręcznie robione w Szwajcarii.
A dokładnie w Lozannie.
Koniunkcja trwa tylko jeden dzień.
Zobaczycie kolejną.
Zabawne.
Czemu to zabawne?
Kolejna taka koniunkcja jest w 2162 roku.
Moja ulubiona rodzina.
Znaleźliście świąteczny nastrój?
Na pewno nie.
Może kolędowanie pomoże go wydobyć.
- Mnie zawsze pomaga. - To sytuacja kryzysowa. Pani tak serio?
Musicie naprawić to, co się zepsuło.
Musimy naprawić teleskop,
ale musimy znaleźć specjalną soczewkę.
Spock!
Ma wobec mnie dług.
SpaceX pewnie ma sprzęt, żeby zrobić soczewkę.
- Dobra. - Tak.
Wezwę taksówkę.
Nie zgadniecie.
Prowadzi pani taksówkę?
Dalej, jedziemy.
Prześpijmy się, rodzinko.
Wyatt, co się stało? Co się dzieje?
Rozmawiałem z Arianą
i zaprosiła mnie, czyli ciebie,
na imprezę u Huntera Drew.
Miałem nadzieję, że odzyskam swoje ciało, żebym mógł pójść.
Nie lubię imprez.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Tak. No weź.
Dla Wyatta.
Czemu z bliska wszystko jest rozmazane?
Nie widzę...
Jest północ? Jestem wykończony.
Jest 19.45.
To ekscytujące, no nie?
To najbardziej ekscytująca rzecz, jaką robiłem od lat.
Jimmy, skacz!
Jimmy!
Dzwonimy do jego matki?
Na pewno wszystko gra.
- Zabawmy się. - Chyba się nie rusza.
Co robisz?
Mam odciski palców i twarz mamy,
więc mogę zabrać drużynę na Coachellę.
PAKIET VIP ZE ŚMIGŁOWCEM
12 000 $. Kup teraz.
Dobra.
Zobaczmy, co robi tata.
- Jasne. - Otwarte.
To kolonoskopia.
- Czemu są tacy... - Laska!
Hurra!
- Comiesięczny wieczór matek w domu! - Tak...
Bill tu jest.
- Jej mąż tu jest. - Lepiej pójdę.
- Zostań tu. - Chcesz, żeby Bill został?
- To bezprecedensowe. - Bill zostaje.
Umieram z głodu. Co miesiąc robisz cuda.
Pokaż, co nam ugotowałaś.
Co ugotowałam?
- Chodź. - Dobra. Przepraszam.
Boże.
Co się z wami dzieje?
Martwię się o ciebie od meczu.
- Widzę wołanie o pomoc. - Sąsiedzi gadają.
- Nie. - Tak.
- Odpalmy winko. - Tak.
- Co? - Ariana idzie.
- Jaki masz plan? - Co?
Nie chcę, żebyś zepsuł to Wyattowi.
Poradzę sobie. Spokojnie.
Cześć.
Ale trema.
- Cześć, Ariano. - Cześć, CC.
Wszystko gra? Podobno nawaliłaś na meczu.
- Wszystko gra? - Tak.
A ubrałaś się jak z lumpeksu.
Cześć. Przepraszam.
Muszę porozmawiać z żoną, czyli osobą małżeńską w kuchni.
- Muszę iść. - Że co?
Jesteśmy dobrą parą.
- Cały czas czujemy namiętność. - Namiętność?
Według douli intymności Blaze pary potrzebują 12 pocałunków dziennie,
żeby podtrzymać związek.
Blaze ostatnio pracuje z Harrym i Meghan.
Całowaliśmy się już z 14 razy.
- Nie sądzę. - Tak.
Dajcie sobie buziaka.
Co się dzieje?
Chyba nas przejrzały.
- Co? - Tak.
- Nie było mnie chwilkę. - Wiem.
Musimy się pocałować.
Nigdy.
- Zróbcie usta-usta. - Dalej.
Musisz mnie pocałować, Wyatt.
- Buziak! - Uratujcie swoje małżeństwo.
Są jak stado wilków.
- Musisz to zrobić. - Nie chcę.
Nie mamy wyboru.
Przepraszam, Wyatt.
Bądź mężczyzną. Zrób to szybko.
Walczcie o miłość.
Mniej gadania, więcej całowania.
- Dalej. - Zobaczmy to.
To zdrowe.
Zrób to.
Nie.
Wygląda jak iguana.
- Całują się. - O rany.
Musimy pogadać w kuchni.
Bardzo chcę się z nim całować.
Chcesz trochę?
O nie, błagam.
Zwłaszcza po szóstej.
Kolonoskopia, polipy i obciążenie serca.
- Wybacz. - To pikuś.
- Mama i tata zniknęli. - Co? Nie mogli.
Nie poradzę. Nie ma ich.
Co zrobimy?
Pozbądźmy się tych mamusiek.
Przyszły na klubową kolację.
Jeśli damy im jedzenie, odejdą.
Tak.
Ugotujmy. Mama ciągle to robi.
Tysiące razy widziałem, jak mama gotuje.
Prościzna.
- Zrobię kurczaka. - A ja dodatki.
Cześć, dziewczyny.
Klawe focie na insta?
Rety! O Boże!
- Czekaj! - Idę po wodę.
Co?
Wyłącz to!
- Wiesz co? Dawaj to! - Wiedziałam.
- Śmiało. - W końcu nie prowadzę.
Ale pycha.
Ser i chemikalia świetnie współgrają i rozpływają się w ustach.
- Smakują ci? - Tak.
Długo ich nie skosztuję.
- Chrupek? - Tak.
Trzeba łapać okazję, kiedy się nadarza.
Pewnie.
Patrz, jemioła.
Tak. No proszę.
Przepraszam. Muszę iść.
Zrób to!
- Źle wygląda. - Fakt.
- Powinna spróbować... - I śmierdzi.
- Nie brała prysznica. - O rany.
- Seler z rodzynkami. - Tak.
Co to za ludzik w popcornie?
- Dziękuję. - To świąteczny elf.
To rzemieślniczy seler?
Maddy wrzuciła TikToka. Zarządzam jej stroną.
Właśnie dotarła na imprezę Huntera Drew i powiedziała, że Wyatt rozmawia z Arianą.
Kto, gdzie i co robi?
A CC tańczy samotnie w kącie.
Musimy iść.
Koniec imprezy! Dzwoń do Rolfa!
Miło byłoby mieć w grupie rozwódkę.
Tak.
Przerwać misję.
Chciała mnie pocałować.
To dobrze, prawda?
Nie. Mam 45 lat. Policz to sobie.
- Masz rację. To trochę dziwne. - Trochę? To obrzydliwe.
Walker. Co tu robisz?
Nie zaprosiłem cię na imprezę, kujonie.
Chodźmy.
Tak. Ma rację.
Idziemy sobie.
Chociaż muszę coś sprostować.
Nie jestem kujonem, tylko entuzjastą nauki.
Jesteś lamusem.
Znam się na nauce. Kazałem tacie skasować ciasteczka,
a on wyrzucił oreo do śmieci.
Bo tylko twój tata z tobą gada.
Tata uważa, że jestem świetny.
Tak lubię naukę, że jadam tylko Pi-zzę.
3,14. Niesamowite.
Zrozumiesz, jak powtórzysz klasę z geometrią.
Dość tego, Walker. Nie żyjesz.
- Co się stało? - Była moc.
- Tak? - Tak.
Dobrze, że to zrobiliśmy. Jest super.
- Prawda. - Róbmy to częściej.
Imprezujmy w ciałach dzieci?
Nie, wychodźmy razem.
Nie wiem. Praca, trójka dzieci, życie.
Musimy częściej wychodzić.
Tak jak kiedyś. Brakuje mi tego. Tęsknię za tobą.
Też za tobą tęsknię.
Czy to nie rodzeństwo?
To twoja nuta.
Coś się dzieje.
Walker.
Dołączysz do mnie?
Widziałeś CC Walker? Jest tu?
- To licealna impreza. - Skup się. Do celu.
Wyatt! Co tam, młody?
Tato, co robisz?
Nie możesz tak.
Wyluzuj, młody. Dawaj.
- Co robisz? - Cześć, CC.
- To niedopuszczalne. - Mogę to wyjaśnić.
Możesz to wyjaśnić?
Dobrze się bawię. Ciesz się szczęściem matki.
Mamy tak nie tańczą.
Ty też baw się w moim ciele.
Masz szlaban, póki jesteś w tym ciele.
Ty masz szlaban.
Ja nie tańczę. Gram w Dungeons & Dragons.
To są te chwile, o które mi chodzi.
- Rozpoznaję wzorce. - Nie walcz z tym.
Wyzwalanie epinefryny.
Gliny!
- Gliny tu są! - Spadamy!
- Panie Walker. - Ariano.
Głupio mi przez to z Wyattem.
Co się stało?
Nie wiem. Zrobiło się dziwnie i...
Dostanę szlaban!
- Jeszcze rozmawiamy. - Jesteś hipokrytką.
Nie mogę robić tego, co kocham,
a tobie wolno wszystko.
Wybrałaś odjazdową stylówę.
Ja utknęłam w tym starym ciele,
a ty sobie wychodzisz.
Siedzę z twoimi kumpelami i psim dzieckiem.
To nie mogę się bawić?
A myślałam, że to źle, że jestem robotem.
„Jestem Jess Walker. Twoja krytyka się nie liczy”.
Może powinniśmy się lepiej bawić.
Próbowaliśmy pomóc Wyattowi.
Jasne. Gdy weszliśmy,
robiliście układ electric slide.
Zaszaleliśmy z waszą mamą po raz pierwszy od 20 lat.
- Co z tego? - Namieszałeś z Arianą.
Nie jest tak źle. Chciała mnie pocałować.
Ukradłeś mój pocałunek?
Nie, odsunąłem się.
- Odrzuciłeś Arianę w moim imieniu? - Boże!
- Tato. - Nie kumam.
- Nie wiem, co mam robić. - Chodźmy stąd.
- To nie koniec. - Nie.
- Koniec. - Ciągle narzekasz.
Wyszłaś bez mojego pozwolenia.
- A ty bez mojego. - Nie potrzebowałam. Jestem dorosła.
Rozumiem, czemu ci się miesza.
- Won z mojego pokoju. - Nie będę tu spała.
Ohyda.
Tato, co robisz? Wynoś się stąd.
Nawet o tym nie myśl.
Nie.
Dobra.
Ho, ho, ho. Robi się gorąca Wigilia.
Ale nie traćcie nadziei, bo Mikołaj przyjedzie dziś wieczorem
i może przyniesie świąteczny cud.
Wyatt, jakieś wieści od Spocka?
Powinien zrobić soczewkę do wieczora.
Wytrzymamy jeszcze.
Mamy drugą szansę z Molsonem.
Nie idź do szkoły, tylko prosto do biura.
Mam dziś egzamin z matematyki.
To 30% mojej oceny.
Musisz iść do szkoły.
Dobra. Graj na czas. Będę jak najszybciej.
Mamo, jeśli mam być tobą,
muszę być sobą.
- Co to znaczy? - Że...
- Będzie super. - CC.
Zaraz przyjdę.
Pan Molson i jego zespół już jadą.
Zaprezentujemy projekt Ogrodów Jeffersona,
ale tym razem zrobimy to jako zespół.
Nie chcesz robić tego sama?
Potrzebuję pomocy was wszystkich.
Twój zespół ci pomoże. Prawda?
Oczywiście.
Każdy ma dziś przezwiska.
Mogę być Beyoncé?
Nie pamięta nas.
- Pogryziona, uprawiałaś sporty? - Hokeja na trawie.
Sport zespołowy. Dobrze.
Będzie wiele pytań, jesteś w obronie z Garnkiem.
- Chodzi o fryzurę? - Tak.
Drużyno, na trzy.
- Dawajcie. Gotowi? - Świetnie.
Jesteście najlepsi.
Raz, dwa, trzy, drużyna.
- Tak! - Jazda!
To już wszyscy.
Mogę was wypuścić trochę wcześniej.
Chyba że ktoś jest na tyle odważny, żeby zrobić zadanie dodatkowe.
CC.
Odpowiedź to 42.
Zgadza się. Nie spodziewałem się, że ktoś to rozwiąże.
Zadał pan złe pytanie.
- Tak? - CC.
- Rozwiń to. - Chętnie.
To problem architektoniczny.
Obliczamy krzywiznę za pomocą geometrii różniczkowej.
A analiza wektorów?
Gdzie są płaskie czworoboki?
Musimy obliczyć całki międzystrukturalne.
- Matematyka to sztuka. - Poważnie?
Spójrzcie na kwadraturę Notre Dame
albo złoty podział Partenonu.
Nawet Charminar w Indiach używa liczby cztery w interwałach. Prawda?
No nie?
Panie Hollis, kiedy będziemy mieli wyniki egzaminu?
Martwię się o oceny.
Panno Walker, chyba oboje wiemy, na czym stoisz.
- Czyli jest aż tak źle? - Co?
Nie.
Poczyniłaś w tym semestrze niesamowite postępy.
Gdyby twoja mama widziała, jak się przykładasz,
byłaby dumna.
Dziękuję.
Jak to nie zdążysz?
Spock, potrzebuję soczewki, zanim skończy się koniunkcja.
Są astrologiczne implikacje.
Frontman? Bardzo cię chwalili. Będzie dziesięć milionów widzów.
Ciśnienie jest. A ciśnienie rozwala rury i tworzy diamenty.
Gwyneth, za dużo świeczek.
No już. Zdmuchuj.
Chodź. Już czas. Dajemy.
- Chodź. - Tak.
Poradzisz sobie?
Gotowy?
RODZICE ROCKA
Kara?
Nie wiesz tego, ale moja córka...
świetnie gra w piłkę.
Jasne, że wiem.
Wszystkim pokazałaś 1000 filmików z jej grą.
- Serio? - Tak.
Jest świetna.
Chcę wszystko kontrolować.
Niszczę jej szansę na wyprowadzkę z domu i zagranie z reprezentacją narodową.
Jess.
Nie chodzi o kontrolę.
Robisz to, co uważasz za najlepsze.
- Jasne. - Jess.
Jesteś moją szefową i wzorem do naśladowania.
Chciałabym choćby w połowie tak ogarniać pracę i dom jak ty.
Ale to oznacza poświęcenia.
Jakie poświęcenia?
Może nie jakieś straszne poświęcenia, bo to twoje dzieci i są ważne.
Nie wiem. Ja mam chomiki.
Ale są poświęcenia.
Mówiłaś, że od pięciu lat nie wzięłaś urlopu,
żeby opłacić obozy piłkarskie CC.
Albo mogłaś dostać awans trzy lata temu, ale chciałaś być na jej meczach.
Jesteś najlepszą mamą, jaką znam.
Więc dajmy czadu z twoim pięknym krawatem i żółtymi spodniami.
Wszystko ci pasuje.
CC.
Przepraszam, mamo.
- Daj spokój. - Nie wiedziałam, jak ciężko pracujesz.
- I ile dla nas robisz. - Nie, CC.
To ja przepraszam.
Miałaś rację. Umiesz działać po swojemu.
Nie musi być tak, jak ja chcę.
Najbardziej na świecie chcę,
żeby było ci dobrze.
Będzie dobrze,
bo mam najlepszą mamę na świecie i tak mnie wychowała.
Mamo...
Pójdziemy tam i damy czadu na prezentacji.
Bo Walkerowie nigdy się nie poddają.
Chodź.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Gabi.
Dacie wiarę?
Mamy tam siedzieć
i słuchać zespołu Walkera, a nie naszego.
Walker miał ponoć szansę być w Green Day.
- Chyba Black Sabbath. - W jakimś zespole z kolorem.
Wyobraźcie sobie, że mógł być gwiazdą rocka,
a został ojcem Wyatta.
To smutne.
Wolałbym być gwiazdą rocka.
Panie Molson, panie Hanes,
dziękuję za powtórną możliwość porozmawiania z wami.
Spokojnie.
- Nie jadłam nabiału. - Dobra.
Zapomnijmy o smrodzie
i porozmawiajmy o naszym pięknym budynku na Siódmej i Głównej.
- Tak jest. - Jess.
POMOCY! NIE MOGĘ ZNALEŹĆ WYATTA!
- Wszystko dobrze? - Co jest?
WZYWAM WALKERÓW!
Dobra. Jazda.
- Co jest? - Wychodzi.
Nie. Przepraszam, panie Molson.
Rodzinny wypadek.
Ale z dumą oddaję pana w dobre ręce tego zespołu.
Doskonale znają te plany. Wszystko pokażą.
Dacie radę.
Damy.
Czekaj, Jess.
Jess.
Zaczynamy od ogrodu zewnętrznego...
Dawać koncert!
Nie słyszycie? Dawać koncert! Gdzie wasz kumpel?
- Jeszcze chwilę. - Nie mam chwili.
- Wyatt, gdzie twój tata? - Nie wiem, Lake. Nie mogę go znaleźć.
A mogliśmy wybrać drużynę pływacką.
- Tato. - Bill.
- Już jesteśmy. - Gdzie Wyatt?
Nigdzie go nie ma. Boję się.
Znajdźmy go.
- Wyatt! - Wyatt, gdzie jesteś, synu?
Daj spokój. Niepokoisz nas.
Sprawdzę pracownie. Wy korytarze.
Dobra.
Wyatt.
- Boże. - Cześć, tato.
Wyatt?
Podcieraj się. Musimy wyjść na scenę.
Chciałbym.
Nie jestem jak ty, tato. Przykro mi.
Czemu ci przykro?
Dzieciaki mówiły,
że grałeś w zespole, który stał się sławny,
ale zostałeś tylko moim tatą.
Może i byłem w zespole, który później odniósł wielki sukces.
Ale co z tego?
Jaki to był zespół?
Maroon 6.
A nie Maroon 5?
Tak.
- Nie wierzę. - Tak.
Czasem za tym tęsknię.
Trudno zaakceptować, że ma się za sobą lata świetności.
Ale czy zamieniłbym to, co mam teraz, na cokolwiek innego?
Nie ma mowy.
Bycie twoim tatą
to rockandrollowa przygoda życia.
Chodź tu.
Kocham cię.
Kocham cię, tato.
Wyatt. Wszystko w porządku?
Nie zagram tego koncertu
i jestem pewien, że Yale nie zadzwoni.
Tak, a Rodzice Rocka to już historia.
Pocieszę was.
Moje marzenia o byciu w reprezentacji
legły w gruzach.
A ja chyba już nie pracuję w Atlasie.
Spock nie dał mi znać o soczewce.
Więc...
Chwila, powiedzcie, że to do świątecznego filmiku.
To znaczy?
Nie boję się, kiedy jestem z wami.
Jak w dzieciństwie. Jesteśmy tylko my.
Wszyscy będziemy obok.
Tuż za tobą.
Dobra.
- Idziemy. - Dobra.
Lepiej uważaj
Lepiej nie płacz
Lepiej się nie dąsaj
Powiem ci dlaczego
Święty Mikołaj przyjeżdża do miasta
Walkerowie to frajerzy!
Robi listę
Sprawdza dwa razy
Dowie się, kto jest grzeczny lub nie
Święty Mikołaj przyjeżdża do miasta
Wie, kiedy śpisz, a kiedy nie
Wie, kiedy budzisz się
Wie, czy grzeczny byłeś, czy nie
Lepiej bądź grzeczny, na litość boską
Lepiej uważaj Lepiej nie płacz
Lepiej się nie dąsaj, powiem ci dlaczego
Święty Mikołaj przyjeżdża do miasta
Wie, kiedy śpisz, a kiedy nie
Wie, kiedy budzisz się
Kocham cię, Wyatt!
Wie, czy grzeczny byłeś, czy nie
Lepiej bądź grzeczny, na litość boską
Lepiej uważaj Lepiej nie płacz
Lepiej się nie dąsaj, powiem ci dlaczego
Święty Mikołaj przyjeżdża do miasta
Bardzo przepraszam.
Rodzice Rocka.
Tego się nie spodziewałem.
Rodzice Rocka,
jedziecie do Hollywood!
Jestem dumny, synu.
Udało ci się!
Dobra robota!
Jess!
O Boże.
Super!
- Mogę to wyjaśnić, panie Molson. - Nie ma potrzeby.
- Kara mnie tu ściągnęła. - Tak.
Twój zespół świetnie się spisał.
Zaprojektujecie Ogrody Jeffersona.
Gratulacje.
Naprawdę?
- Udało się! - O Boże!
Brawo, partnerko.
Partnerko? A co ze mną?
- Zwalniam cię. - Hura.
- Dziękuję panu. - Jasna sprawa.
- Wyatt. - Ja jestem Wyatt.
Coś z kontinuum czasoprzestrzennym albo usterka w symulacji.
Jestem w ciele ojca.
- Jasne. - Masz soczewkę?
Zależy. Wciąż masz Charizarda, o którym mi mówiłeś?
Mojego oryginalnego holograficznego Charizarda?
- Jak śmiesz. - Śmiem.
To mój skarb.
Cenniejszy niż własne ciało?
- Weź ją sobie. - Wezmę.
Polecam się.
- Mamy soczewkę. - Mamy.
- Macie? - Tak.
Za ile planety się odsuną?
Za 37 minut.
Musielibyśmy tam polecieć rakietą.
Chcieliście rakietę. Oto yenko camaro z 1969 roku.
Potrzebujemy Ogóra i Milesa.
Kto poprowadzi?
Zrobimy to razem.
Ja biorę zmianę biegów i kierownicę, a ty gaz, hamulec i sprzęgło.
- Co to jest sprzęgło? - Trzeci pedał.
- A są trzy? - To twój plan?
- Może i kiepski. - Gazu.
Ciężki początek.
Ale uczymy się. Jedziemy.
- Dobra. - Kiedy każę wcisnąć gaz...
- Którą drogą? - Z 110 na 101.
Nie. Jest po meczu, będą korki.
No to co?
Z Western przez Koreatown do Małej Armenii.
Wystarczy dojechać na 101 North.
Nie, Harry Styles miał tam koncert.
Wszyscy pojadą w One Direction.
- Kiepskie wyczucie. - Wybacz.
Może pojedziemy z 10 na 110, stamtąd 101 South na 5
do Los Feliz?
Dziwna trasa. Niech ktoś zdecyduje.
Nie będzie decyzji. Na moście jest korek.
Nie damy rady.
Damy radę,
bo Walkerowie się nie poddają.
W lewo!
- Uwaga! - Spoko.
To nie jest gra komputerowa!
A tak wygląda!
Soczewka wypadła!
Jest na masce!
Złapię tę soczewkę.
Uwaga na moją wielką pupę!
Ostrożnie! Trzymaj się!
Prawie mam!
- Pospiesz się! - Nie puszczaj!
- Wracaj! - Mam ją!
Wyatt!
Moje drzwi.
Dobre wieści. Po tej stronie auto wciąż wygląda dobrze.
Jedziemy?
Jazda, Walkerowie!
Uda nam się.
Co?
Angelica?
Co pani tu robi?
Przyda wam się świąteczny cud. Wsiadajcie.
Dobra.
POZNAJ SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ!
Mamy ją. Jazda.
Nie.
To nie twoja wina.
Nie teraz, Miles czy tam Ogórze.
- Co ma w ustach? - Co masz, mały?
To oryginalna soczewka.
Miles włożył ją do kieszeni Mikołaja.
- Zostało dziesięć sekund. - Kocham cię, sroczko.
Jazda!
No już.
Dalej, Wyatt.
- Wszystko gra. - Udało ci się.
Życzcie sobie powrotu do swoich ciał.
Powiedzcie: „Wesołych świąt”.
Mamo?
Jesteś mną.
A ty jesteś mną.
Nie rozumiem. Czuję się tak samo.
Ja też.
Nie zadziałało.
W porządku.
W porządku, dzieci.
Dzięki za podwózkę.
Zrobiliśmy to, co nam pani radziła.
Naprawiliśmy teleskop. Nie wyszło, ale...
Nic nie mówiłam o teleskopie.
Mieliście naprawić to, co się zepsuło.
Cóż...
Wesołych świąt, Angelico.
Wesołych świąt, CC.
Zapomniałam o prezentach.
Trudno, mamo.
Cokolwiek się stanie, przejdziemy przez to razem.
Tata.
Bill?
Tak?
Ogór?
Obudź się.
Chyba wróciliśmy.
CC? Wyatt? Chyba...
Wrócili. Wróciłeś?
To ty?
Patrzcie, pada śnieg.
- Pada śnieg? - Udało się!
To cud!
Moje kolana!
- Super! Wspaniałe uczucie. - Znów mogę jeść lody.
Możesz. Jedz, ile chcesz.
Cześć, mały.
Jesteś naszym cudownym pieskiem?
- Wyatt? - Mamo.
- CC. - Tato.
- Tak! - Moje piękne ciało.
Młody.
Tato, dostałem maila.
Yale mówi, że nie jestem gotowy.
Cześć, Ariano.
Cześć.
Wesołych świąt.
Pan Jemioła.
Będzie z tobą, kiedy wyjedziesz.
Właściwie to nie wyjeżdżam.
Ale to nic,
bo przez ostatnie kilka dni miałem czas, by zrozumieć, co jest ważne.
Yale mi nie ucieknie.
Jeśli teraz wyjadę, za dużo stracę.
A co?
Wymienianie się z tobą Panem Jemiołą.
Żartujesz? Stąd wiadomo, że to ciasto.
- Zagramy w Minecrafta? - Pewnie.
Na moim serwerze. Twój jest zagracony.
Wcale nie.
Przepraszam. To dom CC Walker?
Tak. Pójdę po nią.
Dziękuję.
Alex Sullivan z reprezentacji USA.
Wiem, kim pan jest, panie Sullivan.
Mój lot się opóźnił z powodu śnieżycy,
więc pomyślałem, że przyjadę osobiście.
Chcemy dać ci kolejną szansę.
Naprawdę? Nawet po tym okropnym meczu?
Szukamy dwóch rzeczy w zawodnikach. Dobrej gry i charakteru.
Wiedziałem, że jesteś świetną piłkarką.
I masz dobry charakter, bo poddałaś mecz,
żeby pomóc kontuzjowanej przeciwniczce.
O rany.
Poczeka pan chwilę?
Mamo.
To cud.
To pan z reprezentacji narodowej. Daje mi kolejną szansę.
Ale odmówię, prawda?
Czekaj. Nie.
- Jasne. Przepraszam... - Zgodzisz się.
Musisz się zgodzić.
Jeśli kochasz piłkę nożną,
będę na każdym meczu.
Naprawdę?
Tak. Nie powstrzymasz mnie.
Dziękuję!
Nie mam pojęcia, co...
- Tak! - Tak!
Świetnie.
To twoje.
Dziękuję.
- Widzimy się na kwalifikacjach. - Dziękuję.
Wesołych świąt.
Brawo, CC.
- Co? - Boże.
Jak wspaniale!
Wesołych świąt, Walkerowie!
WESOŁYCH ŚWIĄT OD RODZINY WALKERÓW
Przykro mi, że całujesz matkę
i swoją siostrę.
- Przykro mi. - Trudno.
Na żywo
wydajesz się przeciętnie inteligentnym mężczyzną w średnim wieku.
Niezbyt.
Przeciętnie albo i niezbyt.
Coś jak Ed Helms.
Wybrałeś inne szkoły?
I czy...
Bazuka. Klaps.
Pij na hejnał, a zadziała.
Jestem 50-letnią, wyrafinowaną osobą.
O Boże.
Obrzydliwe. O rany.
Jestem niewdzięczną malkontentką, która nie wie, ile dla niej robią inni.
Belzebub. Klaps.
Słucham? Mam zatyczki w uszach.
Rzuciłam mu w twarz. Złapał i odrzucił.
A ja odbijałam. Uratowałaś moje małżeństwo.
Naderwałem mięsień.
Idźcie beze mnie.
Bez obaw. Wasz szczeniak i dziecko są w dobrych rękach.
Przepraszam.
Zabiją nas? Przerażają mnie.
Ogoliłaś mi nogi?
Cofnij.
Tak to się robi.
Nie tak chciałam skończyć.
- Wszystko będzie dobrze. - Trenerze?
- Tak? - Nie mogę oddychać.
Śmieje się.
Proszę, wyjdź i nigdy nie wracaj.
Załamała się?
Emma.
- Emma. - Kurde.
Jest super.
- Tak? - Tak.
Jestem na nowej diecie. Jem wszystko.
A potem już nic.
Pocałuj mnie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz