Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szybciej!
Jedź szybciej, Eef.
Musimy się śpieszyć.
- Usiądź. - Tędy.
Tam są.
- Tak. - Wypuść mnie.
- Czekaj! - Kato!
72 GODZINY WCZEŚNIEJ
NIEZRĘCZNY WEEKEND
OFICJALNA LIGA - BASEBALL
Ollie, dzwonią do mnie z lat 90.
- Chcą odzyskać to ujęcie. - Kurwa!
- Przykro mi. - Komórki.
- Mój Boże. - Naprawdę nagrywasz?
- No chodź tu. - Ollie, spójrz na tatę.
- Wstydzi się. - Nie pamiętam.
Dzisiejsza młodzież.
Ten finał był legendarny!
Mistrzostwo.
Tak. Prawie.
- Zalejesz silnik. - Nie ma czasu.
- Bracia. - Co to ma być?
- Gala wręczenia nagród. - Tak.
- Te koszulki były ładne. - Jaki blond.
Daj mi to.
Co roku to samo.
OL-LIMPIADA
- Spójrzcie na mnie. - Brawo.
- Gratulacje. - Igrają sobie.
- Dobra. - Nieźle.
Teraz za tatę.
Tym razem zamiast węgla używam drewna.
- Otworzyłem butelkę wina. - Dobrze.
Cóż, witaj, braciszku.
Job? Słońce, widziałaś Joba?
- Ollie pójdzie na szczyt stołu. - Świetny pomysł.
Jest już Eef?
Tu Eef. Robię teraz dużo przyjemniejsze rzeczy
niż rozmawianie przez telefon...
- Żyjesz? - Tak.
Cześć, Eef, to znowu ja. Wszystko w porządku?
- O kurwa. - O której przyjedziesz? Bo już czas...
Poczekaj chwilę. Cholera. Oddzwoń.
Cześć, łobuzy.
- Cześć. - Wszystko gra?
Tak.
Mamo, mają wstawać, gdy owce będą zielone.
Pilnuj tego, bo się nie nauczą.
- Uważajcie. - Bądźcie mili!
Muszę kończyć.
- Idźcie się pobawić. - Kocham was. Pa.
Idealnie.
- Co przygotujesz? - Gołębia ze ślimakami.
- Mięso z owocami morza? - Nie.
Albo zacznę przemówieniem i potem rozsypiemy prochy,
albo zrobimy to po finale.
- Zobaczmy najpierw, jak ona się czuje. - Jasne.
Myślę, że boi się rozsypać prochy miłości swojego życia.
No tak.
- Jel, jak to zwą? - Co?
- Pizdeczka? - Kozia bródka.
- Tit... - Odzywała się?
Wciąż nie odbiera telefonu.
- Serio? - Co tak śmierdzi?
Jezu, Tit, mogłabyś skremować tu swojego brata.
Będzie dobrze. Mamy deskę serów. Jest szynka iberyjska i ostrygi.
Kato!
O nie.
- Job, wynieś to biedne zwierzę. - Nie było wyjścia. My albo on.
- Kto? - Ta bestia.
Szedł prosto na nas, miał szalony wzrok.
Strzeliłem mu w szyję.
- Daruj mu te Rambo-wypady. - To się nazywa polowanie.
- Tak nie można. - Dlaczego?
Bez paniki.
Plamy zeszły prawie całkowicie, więc... Boże!
Eef może tu być lada chwila, a martwy dzik nie wpasowuje się w charakter spotkania.
- Kogoś brakuje? - Eef, tato. Niedługo będzie.
- No to fajnie. - Za nogi go.
No dalej.
- Jelpie, nie dogoliłeś się. - Co?
- Naokoło pyska. - No tak.
- Eef jedzie. - Świetnie, tato.
Przygotowałeś coś?
Jak widać na załączonym obrazku.
Był twoim najlepszym przyjacielem.
- Coś wydukam. Będzie dobrze. - Musicie ciągnąć!
- Jelmer. - Tak, ciągnij.
Ciągnij.
- Gdzie jest Eef? - Nie wiem, ale tylko ja się tym martwię.
- Zaopiekujemy się nią. - Powiesimy go tam.
Co? Kurwa.
Dobrze, tato?
- Tak, to tylko rak. - Nie masz raka.
- Ale mogłem mieć. - Niech będzie przyjemnie.
- Cześć! - Cześć, kochani!
Poznajcie Brama.
Cześć.
- To brama do mojego serca. - W kamperze brzmiało to śmieszniej.
Tato?
- Siostrzyczko! - Siostrzyczko.
- To moja siostra, Kat. - Cześć. Bram?
Rany. Co za bestia. To mój prezent powitalny?
- Tak, wybacz. - Kwiaty by wystarczyły.
- Ale tego jeszcze nie masz. - Cześć, skarbie. Dobrze cię widzieć.
- Podróż się udała? - Tak, ale się dłużyła.
- Coś zimnego do picia? - Jasne.
- Fajnie. - Mój drogi Jel.
- O rety. - Cześć, kochany.
- Niezła broda. - Tak?
Tak.
To buty Olliego?
- Tak. - Do twarzy ci w nich.
Ładny garniak.
Tak, to wełna. Koza angorska z Turcji.
Nie jest za ciepło?
Wełna grzeje, gdy ma być ciepło i chłodzi, gdy jest gorąco.
Nazywam się Jelmer.
- Ładne imię. - Cześć, Tit. Poznaj Tit.
Cześć, Tit. Bram.
- Titia. - Jasne.
- Przepraszamy za spóźnienie. Korki i... - Lepiej późno niż wcale.
- Możemy się najpierw odświeżyć? - Oczywiście.
Skarbie, ręczniki są pod umywalką.
- Szampon i odżywka... - Dziękuję, kochana.
Do później.
- Co jest, kurwa? - To ten znany piosenkarz.
- Jak tak można? - Z naszego weekendu nici.
- Ale zwrot akcji. - Będzie dobrze.
- Czyżby, Job? - Dla taty to trudne.
To twoja siostrzyczka, więc zajmij się tym.
- Prawdziwy prysznic to miła odmiana. - Wolałabym vana.
Tak. Zdecydowanie.
Czy to było niezręczne?
O ile sama tak uważasz. Wszystko jest tutaj.
Zabawne. Myślałam, że...
raczej tutaj.
- Dotknęłaś, więc musisz skończyć. - Czyżby?
- Zasady to zasady. - Wybacz, mistrzu.
- Albo to jej odskocznia. - To nieistotne.
- To częste. - To brak szacunku.
- Może coś zaśpiewa. - Odwołujemy to.
- Ostatni album był niezły. - Job, nie teraz.
- Dajmy temu szansę. - Ty im powiesz czy ja?
Muszę zmienić całe show.
- Ty też słuchasz jego muzyki. - By zagłuszyć twoje dźwięczne banjo.
- Bluegrass, jeśli już. - Cieszę się, że przyjechała.
- Zęby umyte? - Nie tylko zęby.
Dobra. Ja pójdę.
Co tak śmierdzi?
To moja chemiczna toaleta.
- To tutaj mieszkasz? - Tak.
Mały, ale przytulny.
- Co tam? - Nic.
Przyszłam obejrzeć twój kamper.
Fajnie.
- Co o tym myślisz? - O moim kamperze?
Nie, o tym wspólnym weekendzie.
- Fajny pomysł, prawda? - Tak, bardzo.
- Ale zrobiło się dziwnie. - Dziwnie? Dlaczego?
To całe rozrzucenie prochów.
Z kimś nowym.
- Co to miało znaczyć? - Miło, że pytasz, jak się czuję.
- Ciekawi mnie, co czujesz. - Inaczej sobie to zaplanowałaś.
- Martwię się o ciebie. - Potrafię o siebie zadbać.
To trochę dziwne, że przyprowadzasz nowego chłopaka.
Siedzisz na tej toalecie miesiącami. Nie odzywasz się do nas.
Wszyscy dwoją się i troją. Co mamy myśleć?
- Nie prosiłam o to. - To jest dziwne.
Ollie też by tak pomyślał.
Tak? Dobra. Ja tak nie myślę.
- Ani trochę. - Proszę.
Tak, Stan.
Bram.
Han. Ol-limpiada.
Mój brat co roku organizował je z pompą.
I z wielkimi nagrodami. Ostatnio Job wygrał skuter śnieżny.
Trzyosobowy. Było miło.
W tym roku będzie wyjątkowo. To będzie hołd.
Tylko jego ulubione dyscypliny, ale z twistem.
- Super. - Tak, super.
Tak, może być ciężko. Masz może słabe kolana?
- Nie. - Dobrze.
W tym roku ty jesteś organizatorem?
Tak. I prowadzącym.
- Mam też swój występ. - Występ?
Powinienem raczej powiedzieć... spektakl.
- Spektakl. - Tak.
A ty i Eef?
Byliście...
zaledwie na paru randkach czy...?
Podróżujemy razem od sześciu miesięcy.
I jesteśmy szaleńczo w sobie zakochani.
Czyli to nic pewnego.
Prawda?
Cóż. Świetnie.
W dobry dzień jest prawie taki jak kiedyś.
Co ty tutaj robisz?
- Nie cieszy cię mój widok? - Jasne. Ale nie taki jest cel.
Nie będziemy chyba udawać, że się nie znamy?
Będziemy.
Cześć, staruszku.
Miło cię widzieć.
Jedzenie prawie gotowe.
Niedługo mnie odbierają.
Musi stać na stole? To nie pogrzeb.
Czyżby? W końcu to memorium.
„Ał”.
- „Ał”? - „Ał”.
- Jakie „ał”? - Memoriał.
- Co robisz? - Restauracja zamknięta.
- A co ze ślimakami? - Mam to gdzieś.
Wszyscy czekają na twoje gołębie. Słońce.
To po co ten tydzień w kuchni?
Fajne świeczki.
Jelpie!
Chodź tu.
Tak?
Ciągle ze wszystkim był w proszku.
- Niewiele zostało, prawda? - Tak. Zamknij to już.
- Czuję się jak parówka. - Nie, skarbie, wyglądasz świetnie.
Jak idzie?
Wszystko gotowe.
Pytam, czy dołączysz do nas.
Wszystko jasne.
Jezu, Tit.
- Jel, możesz to zabrać? - Taki jest plan.
- Tak, ale to musi... - Tak.
- Na pewno?
- Dobra. - Chciałabym coś powiedzieć.
Brawa dla Tit. Wszystko wygląda pysznie.
- Tak. - Niesamowite.
Chciałam to właśnie powiedzieć.
Wspaniale, że znowu jesteśmy razem.
Oczywiście Bram jest tu nowy.
- Witamy. - Dziękuję.
Ile to już lat się zbieramy, by czcić tę szaloną tradycję?
I jak surrealistyczne jest to,
że musimy tęsknić za kimś, kto nas połączył?
Wiem, że Ollie by tego chciał.
Niech ten weekend będzie niezapomniany.
- Cudnie. - Zdrowie.
- Pięknie, kochana. - Tak.
Za Olliego.
Bęc.
- Wybierasz Chorwację? - Włochy.
- Chyba tak.
Tak, to dziwne, ale co tydzień mam inny ulubiony kraj.
- To prawda. - I z tego czerpiesz inspirację?
- Do podróżowania? - Nie, do muzyki.
- Tak. Podróżowanie... - Przepyszne.
Życie mnie inspiruje. Miłość też.
- Skarbie. - Tak.
- Co powiedziała? - Mogę ci pokazać.
Pokazała mi środkowy palec, ale olała to, bo co miałam robić?
Nieźle. Więc masz...
Jest hipokrytką. Nie było jej osiem miesięcy.
- Jako mała dziewczynka też... - Coś nie tak?
- Co? - Siedzę obok i wszystko słyszę.
Nie.
- Rozmawialiśmy o... - Co on tu robi?
Jem i widzę jego sutki, do cholery!
- To może ja... - Zostań.
O co ci właściwie chodzi, Tit?
- To nie czas na... - Na co?
- Nie psujmy nastroju. - Odpowiedz. Nie ma czego psuć.
- Tit... - Dlaczego nie może odpowiedzieć?
Jeśli on zostaje, wychodzę.
- Dziecinada. Zostań. - Pójdę.
- Nie możemy porozmawiać jak dorośli? - Dobrze. Posłuchajcie.
- Niektórzy tutaj mają problem... - Włącznie z tobą.
Ja też. Ale są inni, którzy mają z tym problem...
- Luz. Jutro jedziemy do Portugalii. - Świetny pomysł.
- Jezu Chryste! - Spokojnie!
- To antyczny stół. - Job!
- Nie dmuchaj! - Mocno!
- Kato, zrób coś! - Ugaś to!
- Bez paniki! - Nie harmonogramem!
- Jezu. - Jutro się zmywamy.
- Miłego wieczoru. - Eef!
- Poczekajcie. - Eef!
- Ludzie! - Idę stąd.
OL-LIMPIADA
- Słabo mi jak na tej owocowej diecie. - Martwi się tylko o siebie.
- Ona też kogoś potrzebuje. - Tak?
- Piosenkarza w kapciach? - Wrzucę tego dzika na grilla i chuj.
- Widziałeś wnętrze kampera? - Jestem głodny.
Tylko dla odważnych.
- Cholera! - Próba mikrofonu.
- Jelmer! - Cześć!
- Nadchodzę. - Dzień dobry!
Nazywam się Jelmer. Będę waszym prowadzącym.
Zapraszam do rozgrzewki.
O proszę, jest i Tit.
- Nic z tego, Jelmer! - I krok.
I krok. Tak, Kat, dzień dobry.
Jest 7.30, do cholery.
Idziemy w lewo.
- Musimy? - Krok, przysiad. I w lewo.
- Aad, twój szlafrok. - Tak.
Załóż spodnie.
Krok, krok, przysiad. Dobra robota.
A teraz dolne plecy. Robimy delfina.
Dobrze. Dołączajcie.
Już wyjechali?
- A teraz... - Na to wygląda.
Ośmiornica.
- Nieźle. - Dawaj, Tit.
Galaretowata ośmiornica.
- Czołem, Bram i Eef. - Dzień dobry.
Bram! Stożek - dwa punkty. Pionki - jeden. Zapamiętaj.
- Myślałam, że wyjechaliście. - Skąd.
- Popatrzę tylko. - Musisz dołączyć. Jest super.
A teraz skręt I jeszcze raz.
Ale to głupie.
Skręt, skręt...
Tit.
Ktoś chce kawę?
Mam kolkę.
- Nie. - Co mam zrobić?
Nie!
- Robię, co mogę. - Nie.
Nie możemy zniweczyć tradycji.
Nie rozrzucę prochów naszego brata w jego obecności.
Zaczynamy od twojej dyscypliny.
Zgadzasz się?
Na to wygląda. Piątka?
Piątka to za dużo.
Nie!
Gotowi?
To niesprawiedliwe.
- Witaj na Ol-limpiadzie, skurwielu! - Fair play.
W zeszłym roku było to samo!
Przestańcie.
- Fioletowy. - Beżowy.
Nikt nie jest bambusem!
Bram, twoja kolej.
Te płetwy są trochę za małe.
Nie dam z siebie wszystkiego.
Trzy, dwa, jeden... i jazda!
Nieźle. Job przyśpiesza.
Tak, dobrze!
- Nie. - Dlaczego?
Bonobo!
- Te gry zawsze są takie pogmatwane? - Dotknął małpy, więc...
Eef przechytrza Joba. Piękna ucieczka.
O nie, Job!
- Użyła stopy. - Brawa.
Proszę, tato.
- Boże. - Dobrze jest?
Co to ma być?
Jezu.
Panie i panowie. Witamy na Ol-limpiadzie!
Panie i panowie, zamknijcie drzwi i okna i włączcie radio.
Dziś królowa odwiedza Amsterdam.
To nie w porządku.
Jelmer!
- Nie, wyszło. Zdecydowanie. - Job, zimno, zimno!
Bram.
Jezu, Tit.
Cholera. Jel, to za trudne.
Poprzednie lata były zbyt łatwe, więc dodałem opaski na oczy.
Niezły odrzut.
Nie można kopać, prawda? Uważaj.
Zaśmiałaś się?
Miałam skurcz.
Obserwuje nas.
Tak, bardzo... dobrze.
Niedobrze. Jeszcze raz.
META
O kurwa!
To boli. Przestań.
- Death metal. - Powiedziałeś, że połowę?
Trzydzieści sekund metalu. Żebyś nic nie słyszał.
- Załóż. - Zobaczmy.
- Dobra. - Gotowi?
- Tak. - Start.
Fuerteventura.
Smutna kurwa!
Fuer-te-ven-tu-ra.
- Nie ma chuja! - Nie.
Rodzinka.
- Dwoje dzieci i stała praca. - Brawo.
- Grillowana tempura! - A ty jesteś znanym muzykiem.
- Fajnie. - Tak, zajebiście.
- Fuerteventura! - Tak! Dobra.
Maraton serialów.
Wagon szmalu!
Nie.
Nie czujesz potrzeby ustatkowania się?
Dalej!
Może kiedyś, ale...
jeszcze się nie wyszumiałem.
- Serowy... - Nie. Żadnych gestów!
- Dobra. Serowy croissant. - Znajomy bażant!
Nie! Serowy croissant.
- Artykułuj, bo nie zgadnę! - Artykułuję!
- Następny. - Kuala Lumpur.
Koala w luku.
Prawie. Kuala...
- Gwatemala! - Wspomnienia są dziwne.
- Kuala Lumpur. - Co masz na myśli?
- Kuala Lumpur! - Twój zapach.
- Koniec czasu. - Serowy croissant.
Zgodnie z tradycją...
ostatnie zawody tego pięknego turnieju.
Jazda bractwa!
Chwileczkę. Czekaj.
Co? Co się dzieje?
Walcz do samego końca. Jest bezwzględny. Nie stchórz.
Bram, załóż hełm!
Job, załóż hełm!
Wykończ go, kochanie.
Odpalcie silniki!
Przygotujcie lance!
Tak.
- Tak! - Gotowi do walki?
- O tak! - Naprzód!
- Dalej! - Dalej, chłopaki!
Gazu!
Dalej, kochanie.
- Nadciąga. - Dawaj!
Walka naziemna!
- Dalej, Job! - Dalej!
Liczy się tylko środek!
W sam środek. Dźgnij!
Nie zawiedź mnie, kochanie!
Dobrze ci idzie.
W porządku?
Co robisz?
- Wybacz. - Ale czad.
- Uderzyłem cię. - Nieźle.
- Wszystko w porządku? - Boże.
Tak.
Nieźle.
Chodź tu, skarbie.
Fajnie, prawda?
Jeśli jeszcze raz zaprosisz mnie na dziwny weekend gier...
To przyjedziesz.
- Ta dziewczyna to fanatyczka. - Tak.
Jest szczęśliwa?
Jej brat umarł, więc jak myślisz?
Chodziło mi o twoją siostrę.
Kat to Kat.
A jak ty się czujesz?
Pieprzmy się.
Zaczekaj.
Mam ci pomóc?
Trochę wiotczały. Rozruszać go?
Tak. Dobra.
Kurwa.
- Jestem trochę rozkojarzony. - Nie przejmuj się, skarbie.
I trochę głodny. Ty nie?
Może coś zjem.
- Cześć. - Jezu!
Chciałem tylko...
Zgłodniałem.
- Weź to. - Dobra.
- Proszę. - Dzięki.
Co za dzień.
Jesteś szczęśliwa?
Śpij dobrze.
- Cóż, dzięki za kanapkę. - Jasne.
Widzę twoje sutki.
Tak?
- Co? - Prawda?
Tak.
Też je widzę.
- Cześć, showman. - Cześć, Bob.
Chciałem ci życzyć... dobrej nocy.
Dobrej nocy.
Czas spać...
Czarna owco Wełnę jaką masz?
Tak, mam...
- Nie zaczekałaś? - Nie.
Musisz z nim o tym pogadać.
Co? No tak.
- Cześć, tygrysie. - Dobry, dobry.
Jeśli zaserwuje nam kolejne show, coś mnie trafi.
- Cześć. - Ciekawe, kto wygra.
Finał nie był taki zły.
- Dzień dobry bardzo. - Jelpie!
- Cześć, tato. - To Super-Jelmer.
Jaki jest plan?
Każdy może najpierw odpocząć i zrobić, co chce.
A potem przygotuję się do ceremonii z niespodzianką.
Nie ma soku?
- Nie jesz? - Nigdy nie jem przed południem.
Mam kilka spraw do załatwienia.
- Tak. - Miałem wczoraj dziwny sen.
- Tak? Co to było? - Stałem na rękach z Hugh Jackmanem.
Bardzo mi się podobał.
Jasne. A co do twojego programu...
Dzień dobry.
- Cześć, złotko. - Przyniosę sok pomarańczowy.
- Dobra. - Dzień dobry.
- Dobrze spałeś? - Tak, dobrze.
Przez jakiś czas byłem martwy, ale wypocząłem.
- A ty? - Spędziłam ze sobą miły wieczór.
Świetnie. Najem się do syta, bo Jelmer zaplanował epicki występ.
Ale twardy.
- Dasz wiarę? - To wredne.
- Wiesz, jaka lodowata była woda? - Jasne.
Byłem zmęczony.
- To się zdarza. - Nie.
Skarbie. Wynagrodzę ci to.
- Już ci się nie podobam? - To może teraz?
- Tzatziki bez jogurtu? - Dzień dobry.
Idę popływać w lodowatej wodzie.
Wiesz, że jesteś całkiem atrakcyjna?
Krok, raz, krok, krok, krok, krok i pauza.
I brawa.
Co za dzik, prawda?
Możemy być dla siebie miłe?
Nie lubię, gdy klimat siada.
Dobrze nam tu, prawda?
Do końca będziesz mnie zlewała?
W porządku?
- Wszystko w porządku. - Tak?
- Jest super. Świetna robota. - Serio?
- Fantastyczna. - To miłe.
- Przejdziesz się ze mną? - Dlaczego?
- Chciałem cię o coś zapytać. - Pytaj.
Tutaj?
A co? Nie da się?
Jasne, że się da.
Oczywiście.
Posłuchaj...
Pewnie dziwnie mnie widzieć.
- Czemu? - Cóż...
- Wyglądam jak mój brat. - Jak Ollie? Tak sądzisz?
Tak. Ludzie tak mówią.
Nie zauważyłam.
- No dobrze. - Mów, o co chodzi.
Ciekawa nagrody?
Co ty mówisz? Nagrody?
Dobra. Świetnie.
Dobra...
- Gotowa? - Tak.
Nie gadaj!
Zündapp Olliego.
Tak.
Całkowicie odrestaurowany.
- Kochany. - Włożyłem w to dużo pracy.
Świetny pomysł.
Tak go trzymałam.
No tak...
Gdzie są kluczyki?
Job!
Musisz obrócić kamerę, bo widzę tylko podłogę.
Gdzie są kluczyki?
Tata idzie rozpalić grilla. Macie tu mamę.
- Pa. - Cześć, słoneczka.
Kochanie, musisz odwrócić ekran.
A teraz w drugą...
- Nieźle poszło. - Bystrość nie idzie z wiekiem.
- Całkiem tu fajnie, prawda? - Absolutnie.
Zwłaszcza że bez dzieci.
Na tle innych facetów wypadasz najlepiej.
To miłe.
Możemy się razem śmiać.
Szarpaną wieprzowinę z dzika robi się chyba tak samo?
Chyba tak. Albo zapakuj próżniowo przed grillowaniem.
Węgiel jest wilgotny. Wiedziałem.
Może zrobimy razem coś fajnego?
Przyjemna wycieczka bez dzieci?
Brzmi fajnie. Uwielbiam podróże.
Pierwszy przystanek to piwniczka na wino.
Kluczyki.
- Potowarzyszyć ci? - Brzdąkaj dalej.
Pamiętasz? Ciepłe piwo? Pieniędzy tyle, co na cheeseburgera?
Nie róbmy tego.
Musisz się wykrzyczeć. Wyrzucić wszystko z siebie.
Skończyłeś?
Myślisz czasem o tym?
To była letnia miłość. Miałam 18 lat. Skoczyłabym na każdego z gitarą.
- Nie powiedziałaś o mnie Eef? - Nie.
Nie było o czym.
- Cześć. - Idę do toalety.
- Zaraz wracam. - Dobra.
Cóż, chciałem zrobić to wcześniej, ale...
To niekonwencjonalny sposób, gdy jesteś w toalecie,
ale to może nawet lepiej.
Mam na myśli zamknięte drzwi.
Rozumiesz?
Wiem, że nie moja sprawa, ale myślę, że...
Pod warunkiem, że ty też tak czujesz.
To może być dziwne, bo jestem bratem Olliego.
Oczywiście to musi wyjść od obu stron, ale...
myślę, że nadaję się na twojego mężczyznę.
Złotko, ta jest zajęta. Tej na górze lepiej unikaj teraz.
Ty zbereźniku.
Piękne słowa.
Miałem cię za prawiczka albo aseksualistę, ale żeby ze szwagierką, ty stary zboku?
Może moglibyśmy zachować to między nami?
Nie jestem dobry w trzymaniu tajemnic.
Nikt nie musi wiedzieć.
Ależ skąd. Jaka jest tegoroczna nagroda?
Job, nie. Nie powiem.
Nie? To może dorzucisz pięć punktów?
- Za tatusia? - Zauważą.
- Eef! - Co najwyżej jeden.
Pięć.
- Napijesz się wina? - Z pewnością.
A ty?
- Nie. - Nie? Dobra.
Pięć małych stożków.
Świetnie.
Przyniosłaś mój płaszcz?
O której przyjedzie Ollie?
Zapytam go.
Zła temperatura, ale długo by czekać.
- Dzięki, złotko. - Proszę.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Fajnie tu masz.
- Dużo miejsca w środku. - Możesz go pożyczyć.
Kato mnie zostawi, jeśli zaproponuję jej wakacje w tym czymś, więc...
tak, chętnie.
Chciałem...
- Co to jest? - Nie chciałem go wyrzucać.
Teraz masz Olliego przy sobie.
Udało się z dzikiem?
- Sam go obrobisz? - Tak.
Tak jak sam go zastrzeliłeś?
Co jest?
Mam ochotę na szarpaną wieprzowinę.
Tylko ani słowa!
Oczywiście. To kupne żeberka?
Naturalnie.
Zołza.
Straszna zołza.
Panie i panowie...
Chłopcy i dziewczęta...
Przed wami...
Jelmer.
Jadłem takie w argentyńskiej restauracji. Niesamowite.
- Pyszne. - Serio?
Dobra, ludziska.
- Czas na... - Co to ma być?
Wyglądasz jak fiut.
- W szlafroku. - To na później.
- Cicho. - A nie?
Gdy dokończycie, możemy...
Jezu, obyś nigdy nie wyłysiał.
Dobrze wiedzieć.
Będę czekał na was...
- Idziemy. - Super.
Przebieramy nogami.
To łoniaki? Niezłe.
Ta dziurka na włosy i policzki. Ty go pomalowałaś? Szczerze.
I te czerwone policzki.
- Ten gość to świr. - Daj spokój.
- Wygląda jak kutas. - Ty też tak wyglądasz.
- No co ty? - Kutas z brodą.
- Uspokój się. - Ubodło go.
Żałosne. Nie umie się z siebie śmiać.
Trafiła kosa na kamień. Tit, zrób coś.
Co do kurwy?
Coś jest nie tak.
Co to jest?
Jakiś gigantyczny srom.
- Nie. To cipa. - Ohyda.
Odtwarza poród.
Odgrywa poród!
Nieźle, Jel.
Rozdział pierwszy.
Przedszkole.
Ollie idzie do przedszkola.
Tam poznał Joba. Cześć, Job!
Job powiedział: „Nie, to moja piłka. Teraz moja kolej. Odejdź!”.
- Jezu, Jel. - Wybaczcie.
- Jedź dalej. - Niech dokończy.
Rozdział drugi, liceum. Jedziemy.
Jasna cholera.
Ile to potrwa?
Co? Cóż... zostały jakieś 22 minuty.
Może pójdziemy na ceremonię?
- Mam pominąć wszystko? - A mógłbyś?
Tak. Miałem jeszcze...
więcej dowcipów i fajerwerków, ale możemy...
to pominąć.
No dobrze.
- Gotowi? - Tak!
- Boże. - Zwycięzcą tego legendarnego...
Tak więc zwycięzcą tej legendarnej edycji Ol-limpiady...
Werble. Walka była zacięta.
Różnicą jednego stożka zwycięża...
Jobbie-Bobbie!
- Co? - Tak!
- Udało ci się! - To szaleństwo!
- Bram, byłeś drugi. - Też świetna robota.
- Czujesz to? - Tak!
Tak!
Cóż mogę powiedzieć? Pewnie, że to przewidziałem.
- To było... - Nagroda!
Przechodzimy do nagrody, jak mówi głos ze studia.
Proszę.
- Co? - Nie!
Stary zündapp Olliego.
- Nie ma mowy! - Rany!
- Ale odjazd! - Oszalałeś!
- To szaleństwo! - Super!
Trzy, dwa, jeden...
Wszyscy powinniśmy się nim podzielić.
- Bez jaj. - Nic z tego.
Ale poczekaj. Jak to się zaczęło?
Aad zaczął, gdy byliśmy mali.
A potem przejął to Ollie i...
- Tak. - No tak.
- Od ilu lat to robimy? - Życie było dla Olliego jedną wielką grą.
- Totalnie. - Był też wielkim oszustem.
Tak!
Niczemu nie odmawiał. Chciał wszystkiego doświadczać.
Pewnej nocy obudził nas słowami:
„Musimy iść na plażę. Morze błyszczy. Musimy iść”.
- Z koszem piknikowym... - A tam żadnego błyszczenia.
Żadnego.
Robiłem z nim dziwne rzeczy. Nie można było zostawić go samego.
To istny cud, że co tydzień nie lądował w areszcie.
Nawet wtedy uratowałaby go jego charyzma.
- Był ponad prawem. - Był taki szczery.
A jego ostatnie igrzyska?
Nie wiedzieliśmy, że będą ostatnie.
Za doświadczanie.
- Za doświadczenia. - Za doświadczenia.
Kamień, papier...
Tak.
Nożyce.
Brał udział choć raz?
Nie.
- Uroczy jest, prawda? - Na pewno.
Nawet gdybyś przyprowadziła Putina, nic mi do tego.
Wiedziałeś, że to gwiazda?
Ollie?
Cholera. Z drogi!
Ostrożnie.
Skurwysyny!
- Jel, - Łapcie go!
Jelpie!
Jest tu Ollie?
Tak.
Przyjemnie?
Ollie tu jest.
- Co my robimy? - Żegnamy się.
Fajnie.
Co?
Co jest?
- Jest pusty. - Jak to?
- Pusto. - Nie chrzań.
Jak to możliwe?
- Naprawdę? - Tak!
Jezu! Nie mówisz poważnie.
- Nie włożyłeś go do pucharu? - Włożyłem...
- Widziałeś, że tam był. - No tak.
- Pusto? - Tak, tato. Będzie dobrze.
- Czekajcie. Kto miał go ostatni? - Jelmer.
- Pierwszy byłem w łóżku. - Był na scenie.
- Miałeś go na motocyklu. - Ale wcześniej. Na scenie...
- Kiedy? - Wieczorem.
- Tam był ostatnio? - Tak.
- Nie wierzę. - Będzie dobrze.
- Prochy zniknęły. - Będzie dobrze.
- Naprawdę go nie ma? - Będzie obok sceny.
Nie ma go tam.
Nie ma go.
- Nie. - Jezu Chryste.
Znajdziemy go.
Zawsze się gdzieś gubił.
Wracał nagle po paru dniach
z historią od czapy o dziwce ze szklanym okiem.
Gdzie tata?
Był tutaj.
Cholera. Tato?
No dobrze.
- A teraz? - Nie wiem.
Nawet jeśli go nie znajdziecie, zawsze będzie w waszych sercach.
Tato?
Co za zwrot akcji.
- Nie wsypałam go. - Job tak kazał.
- Niby dlaczego? - Uspokój się.
- O Boże. - Tit!
Jelmer! Jezu.
- Jezu. Chodź. Usiądźmy. - Job!
- Czekaj. - Tato!
- Może poszedł na spacer. - Tata nie chodzi na spacery.
Kurwa!
Cholera.
W porządku?
Głowa mi pęka.
Proszę.
Powinnaś zejść ze słońca. Jest za gorąco.
- Dobrze. - Chodź.
Skąd pomysł wsypania go do pucharu?
To było zabawne.
Powinnam była trzymać prochy w bezpiecznym miejscu.
- Intencje miał dobre. - Czyżby?
- Mógł choć raz pomyśleć. - Daj spokój.
W domu wszystko jest na mojej głowie. Dzieci, pranie, sprzątanie...
- Inaczej wszystko leży. - Spokojnie.
Zaczekaj.
Bonjour.
Mogę o coś spytać?
Mówi pan po angielsku?
Nie mówi. Albo udaje. Z Francuzami nigdy nie wiadomo.
- Co robisz? - „Mężczyzna” po francusku?
Homme.
Widział pan homme... avec une...
To się nie uda.
Jak jest walizka? Un petit coiffure?
Dobra. Merci.
Czysto hipotetycznie...
- Jeśli go nie znajdziemy? - Kato zemdleje. Tit cię uderzy.
A Eef nie będzie chciała cię znać.
- To na pewno. - O nie. Dobra.
- Nie ma go tu. - Dobra.
- Co zostało? - Stara stodoła i piwnica z winami.
Ta stara stodoła jest obrzydliwa. Myślę, że Aad czasem tam sra.
- Weźmiesz stodołę? - Kamień, papier, nożyce.
Zwycięzca weźmie piwniczkę.
Czasem myślę, że miło byłoby zostawić...
- Wszystko za sobą? - Tak.
- Wyjechać i... - Zacząć od nowa.
Tak.
To oczywiście niemożliwe.
Dlaczego?
Mam rodzinę i dzieci.
Cześć.
Mason.
Co robisz?
Jak masz na imię?
Laura.
Cześć, Laura.
Nigdy nie podajesz ręki?
To zależy.
Od czego?
Co mi się chce.
A czego chce Laura?
Laura chciałaby choć raz...
- Myślę, że Laura chce tego. - Nie, przestań.
- Tego też. - Nie możemy.
- Tit. - Tato!
Zostaw mnie w spokoju.
- Chcę tylko... - To twoja wina!
Tak? Serio?
To mój ojciec i prochy mojego brata.
Też się martwię, ale ta panika jest bezużyteczna.
Spierdalaj.
Jak to możliwe?
Mam go!
Kurwa.
Nie było sprawy.
- Mam go. - Tak, słyszałam. Cudownie.
- Koniec poszukiwań. - Tak. Gdzie był?
W moim pokoju.
- Czyli wszystko gra. - Na to wygląda.
Zbierzemy wszystkich?
- Dobra. - Pójdę po szampana.
- A ja wezmę puchar. - Dobrze. Chodź.
- I co? - Nie ma go.
- Znalazłyśmy jego płaszcz. - Płaszcz?
- I nic więcej. - Po co ci szampan?
Jel znalazł Olliego.
- Tak? - Tak.
- Jak dobrze. - Został tylko tata.
- I jak? - Ollie obecny, Aad nieobecny.
Zostawił płaszcz.
- Mamy go! - Oto i on.
Tylko płaszcz.
- Poważnie? - Kurwa.
Rozdzielmy się. Jel zostanie na wypadek, gdyby Aad wrócił.
Dokąd poszłyście z Eef? Ustalimy trasę...
Co jest, do kurwy?
Co to ma być, Jel?
Nie, nie, nie...
- Słuchajcie... - Co zrobiłeś?
- Zachowaj spokój. - Oszalałeś?
- Dlaczego to zrobiłeś? - By uratować sytuację.
Musiałem.
- Rozumiem, że to dla Eef. - Nie. Co?
Tu nie chodzi o twoje uczucia.
Nie. Job.
Proszę. Mieliśmy umowę.
Jelmer kocha się w Eef.
- Co? - Tak.
- Stary. - Job.
- Na zabój. - Serio?
- To zły moment. - Skupmy się na tym, po co tu jesteśmy.
Właśnie staram się to robić z całych sił!
Ale to bardzo trudne, gdy ludzie nie od pary
gżą się w stodole!
Co?
- Może zrobimy sobie przerwę? - Co powiedziałeś?
Widziałem, jak Bram i twoja siostra uprawiali seks.
- Przegiąłeś. - Właśnie!
- To prawda? - Oczywiście, że nie.
- Kotku... - Czy to prawda?
Przepraszam.
To nic nie znaczyło.
To nic nie znaczyło. Eef...
- Nie do wiary. - Skarbie.
- Nie zbliżaj się.
Co się stało?
- Nie zbliżaj się! - Nie róbmy tego.
- Chcę wiedzieć, co się stało. Kto zaczął? - Nie...
Od ciebie to wyszło?
Co? Od nas obojga.
Dobra. Pokażcie.
- Co? - Pokażcie.
- No to ja to zrobię. - Job, błagam.
- Tak stałaś? - Nie róbmy tego teraz.
- Kurwa. - Tak dobrze?
- Bądź poważny. - Czyli tak? A potem?
Całowanie?
- Tak. - Tak?
- Ogłuchłeś? - Tak. Całowaliśmy się.
- Zrób to. - Job!
Co?
- Co mam zrobić? - Zrób to.
A potem?
- Obciągnęła ci? - Dość!
- Obciągnęłaś? - Dość!
Zrobiłem jej minetę i...
- Przepraszam. Stary, zrozum... - Jezu, co za posrany weekend!
Choć raz się zamknij.
Zatruwasz ludzi swoją negatywnością.
Dosłownie. Aż ludzie chorują.
Nic dziwnego, że twój ojciec uciekł.
Jebany amator.
Eef!
- Znaliśmy się wcześniej. - Nie chcę wiedzieć.
Nie uciekaj. To żadne rozwiązanie.
Tak, bo ujeżdżanie szwagra coś rozwiąże.
Posłuchaj mnie przez chwilę.
Cały jebany weekend zrzędzicie, że go zabrałam.
Nikt nie zapytał dlaczego. Ani jak się czuję.
To nieprawda. Pytałam cię.
- Żeby stłumić wyrzuty sumienia. - Eef!
- Poczekaj. - Bawcie się dobrze.
Evie! Nie rób tego!
Zaczekaj chwilę!
Eef! Kurwa.
Tylko nie gitarę!
Szukam od jakiegoś czasu
Od jakiegoś czasu szukam
Piję za słowa i historie Mogę zatracić się w tym obrazie
Nie wiem, po co przychodzę
Chodź i nalej mi jeszcze jednego
Jeszcze jednego
Czy to się tak skończy?
Nie wie tego nikt
Ale czy to ważne?
Kiedy zapominamy o zasadach
Czy miłość zwycięży?
Na końcu twoje światło zabłyśnie...
Skarbie. Musimy o tym porozmawiać.
- Prawda? - Ta pasta do zębów...
- Co? - To dobra marka.
Skarbie...
Myślisz, że warto czasami zmienić na inną?
Właśnie cię zdradziłam, a ty mówisz o paście do zębów?
- W porządku. - Nie możesz nie zareagować.
Położę się teraz. Gdy się obudzę, zapominamy o wszystkim.
Wracamy do normalności.
To nie tak, że nie wiem, dokąd idę
Idę mimo wszystko Co ja tutaj robię?
Pytają, jak się mam
Na twarz nakłada uśmiech I idzie tam
Życząc im miłego weekendu
Jutro będzie czuła się okropnie
Ja opowiem żart dla ulgi
I będę się głośno śmiać
Bo miałam przebłysk tego Co należało do nas
A my na zmianę Śmiejemy się i płaczemy
Wznosimy toast i częstujemy się
Póki słońce nie zajdzie
Cześć, Aad.
I póki słońce nie wzejdzie
Jesteś cały?
- Poszedłeś na spacer? - Jestem umówiony.
- Fajnie. - Tęskniliśmy za sobą.
Też jesteś umówiona?
Tak.
- Tak. - I jak?
Wciąż jestem w drodze.
Fajnie.
Evie?
Dobrze cię widzieć.
Nawzajem.
Mam czekać. Niewiarygodne.
Pogubiłem się.
Jestem taka zła.
Na mnie?
Na wszystkich.
To niesprawiedliwe, że go tu nie ma.
A my jesteśmy.
Każdego dnia żałuję...
że nie padło na mnie.
Dobrze, że mamy siebie.
To prawda.
Bram! Wskakuj!
- Co? - Jedziemy.
- Teraz? - Tak.
Co jest grane?
Co jest, kurwa?
Job?
- Job! - Nie!
- Wyjdź do nas. - Mam dość na dzisiaj.
- To bardzo ważne. - Spadaj.
- Twoja żona odjechała na motocyklu. - Krzyżyk na drogę.
Z tym że ma kogoś na tyłach, że tak powiem.
Gdzie jest?
- Eef, zawracaj! - Tato, gdzie byłeś?
Dalej.
Cholera, miałeś się nie oddalać!
- Co jest? - Poprowadzę. Śpieszymy się!
Wsiadaj. Szybko.
Cholera.
Dalej!
- Szybko. - Siadajcie, bo nic nie widzę!
Po co nam był ten gówniany weekend?
Powinnaś bardziej...
- Nie bój się. - Nie boję.
- Śmierdzi tu gazem. - Wybiję mu zęby. Szybciej!
- Tam są. - Tak.
Zatrzymaj się! Tak!
- Wypuść mnie! - Czekaj!
- Kato!
Czekaj.
- No dalej. - Pamiętasz nasz pierwszy przyjazd tutaj?
Pamiętasz, jak nam się podobało?
- Jesteś pijany. - Nie jestem.
Czego chcesz?
Chcę rozsypać prochy.
I nie chcę, żebyś odchodziła.
Chcesz uciec przez jeden weekend?
To nie jeden weekend.
Nie słuchasz.
Jesteś nieobecny.
- Przepraszam. - Odkąd Ollie...
Tęsknię za tobą.
- Ja za tobą też. - Jak to możliwe?
Może uda nam się domknąć ten weekend i zobaczyć, czy...
Tak!
- Należy do Olliego. - Kat! Jedziemy!
- To Olliego! - Kat?
Przestań! Oddychaj.
- Świr. - Bierz go!
To Olliego.
- Job. - Ostrożnie.
Job, zajeb mu!
- Nieźle. Bierz go! - Nie...
Skończyliście? Już wystarczy!
Chodź. Jedźmy.
Eef?
- Ja? - Pojedziemy do Portugalii.
Nie?
Nie do wiary.
Niewiarygodne.
To najgłupszy weekend mojego życia. Jesteście nienormalni!
Te wasze głupie pokazy i dziecinne gry.
Jak żyję, nie widziałem gorszego showmana.
Spuszczacie się nad tym świętym weekendem. Przymusowe kolacje.
Pierdolcie się!
Eef, z nami koniec, prawda?
Wszyscy jesteście fałszywi.
Fałszywiec, fałszywiec...
Nie znałem Oliviera, ale żeby Ol-limpiada?
To chyba najgłupsza rzecz...
Co do kurwy?
Jezu, Tit.
Ześwirowała do reszty.
Cóż...
A teraz rozsypię prochy mojego syna, do cholery.
Co jest, kurwa?
Jesteście szaleni.
Nie odjeżdżajcie!
Wracajcie!
- Wszystko gra, tato? - Tak.
Ktoś powinien mu powiedzieć.
Wiem.
Tato...
Idziesz?
Tak. Muszę tylko... zrobić jeszcze jedną rzecz.
Ollie miałby z nas ubaw, nie sądzisz?
Tak.
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Mam wrażenie, że zaraz wróci.
Cóż.
I co teraz?
Może zostanę trochę dłużej.
Jeśli to możliwe.
Pomieścimy się.
Prawie rozbite małżeństwo i kilka odejść, ale cóż.
- Wygląda dobrze. - Dziękuję.
Jel.
Ja?
Tato?
Tak. Muszę lecieć.
- Usiądź. - Mam spotkanie. Ollie przyjeżdża.
Tato, Ollie odszedł.
Tato?
Co jest w walizce?
Tak!
O nie.
Ja pierdolę.
Jednak rozsypaliśmy go wspólnie.
Inaczej to sobie wyobrażałem.
Mam pomysł.
Wsypiemy go tam?
Ostrożnie, Obiema rękami.
Dobrze, tato.
Podpalę to, a potem...
Będzie strzelać.
- Zgadza się, tato. - Tak.
Bezpiecznej podróży.
Spójrzcie.
Pojawi się nad tym drzewem.
Co robisz?
Tak już masz. Za każdym razem, gdy wychodzisz.
Ty nas tego nauczyłeś. Tak to leciało? Tak.
Napisy: Krzysiek Igielski