Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
UDRĘKA MIŁOŚCI
- Wujku? - Cicho!
Totò.
Patrz! Jest tam!
I proszę...
Jasna cholera!
Uciekł.
- Wujku? - Masz siedzieć cicho!
Słyszałeś, Nino?
- Tak. - Idź po cichu.
Gdzie on się schował?
Wujku, jest tam!
- Wujku. - Cicho!
Odsuń się.
Patrz.
Trafiłeś!
Co wy na to? Idziemy.
Totò, masz jaja czy dziewucha z ciebie?
- Idź po zająca. - Boję się.
Przecież jest martwy. Idź!
- Nie bój się. - Boję się!
Jesteś do niczego.
Następnym razem ty po niego pójdziesz.
Patrz!
Idziemy.
Uwaga na kolce!
Nino!
Wujku, jest echo!
Ci to umieją grać.
Nie dopuszczają nas do piłki.
Tragedia...
Wyłącz to radio!
Spadaj!
Kopnij!
Kurwa!
Giannuzzo?
Koleś!
Ogłuchłeś?
Chodź na kawę z przyjaciółmi.
No, chodź!
Do ciebie mówię.
Chodź tu.
Nie słyszysz, że do ciebie mówi?
Nie słyszysz, że mój przyjaciel mówi do ciebie?
Stawiamy kawę.
Chodź, nie bój się.
Nie witasz się już ze znajomymi? Musisz wracać do mamusi?
Musi wracać do mamusi!
Postawię ci kawę.
My stawiamy.
I tak trzeba. Napij się kawy z przyjaciółmi.
- Wejdź. - Czego chcesz?
- Przestań, Emanuele. Dość! - Maszeruj!
Sergio, kawa dla naszego przyjaciela.
Nie podziękujesz?
Podoba ci się, co?
Gadaj śmiało, nie bój się.
A może ci się nie podoba?
Podoba się. Wszyscy wiedzą, co ci się podoba.
Wszyscy wiedzą, czego chcesz!
I proszę, o tak...
Ślicznie!
- Pięknie... - Idziesz ze mną na tańce?
Śliczna.
Piękna Giannuzza!
Nie ruszaj się. Dokąd idziesz?
No i? Jak tam?
Zostawcie go w spokoju.
Skoro ty tak mówisz, muszę posłuchać.
Idziemy.
Daj mi strzelbę.
Dziadku!
- Cześć, dziadku! - Totò, uważaj.
Cześć, dziadku.
Cześć, tato!
FAJERWERKI SCALIA
- Alfredo. - Pietro...
- Jak tam? - W porządku.
Jak ci poszło?
- Dobrze. - Problemy? Strzelamy w Santa Venerina?
Pewnie.
Co mówił radny? Wspomniałeś, że jesteśmy braćmi?
Nie było go.
Najwyżej do niego zadzwonię. Jedziemy?
Wiedziałem. Ja powinienem z nim pogadać.
Nie ma potrzeby. Sam to załatwię.
Przecież zawsze dajesz sobą pomiatać.
Pietro, przestań.
Tu są chłopaki.
Weź go.
Wiesz, że moja nie umie gotować.
- Dzięki. Do zobaczenia. - Cześć.
Totò, co robisz?
Chodź.
Nino.
Podejdź tu.
Nosił go twój dziadek. Bierz.
Zdałeś do następnej klasy, zasłużyłeś.
- Dzięki, wujku. - Cześć.
Patrz, tato.
Nie postrzelamy w Santa Venerina?
Pieprzenie! Zaraz wszystko załatwię.
To lista rzeczy, które są potrzebne na dziś wieczór.
Sznur, lonty, opaski gumowe...
Mnie to mówisz? Odpalałem fajerwerki, gdy byłem młodszy niż ty teraz.
Zostawiam ją tutaj.
Totò, jak ci tam?
Zaczekaj, Gianni!
Przykro mi.
Że oni cię dręczą, ale co ja mogę?
- Wiesz, jacy oni są. - Rozumiesz, co ty gadasz?!
Dobrze, milcz. Bo kiedy mówisz, to tylko szkodzisz.
Nie chciałam nic powiedzieć. Oni mnie zmusili. Zresztą...
- To twoja wina. - Moja? - Tak!
Nie przejmowałeś się tym, co mogą ci zrobić.
Ty im opowiedziałaś to, co cię bawiło!
Idź już.
Gianni jest w domu. Przestań.
Zaczekaj...
Czekaj!
Nawet pojebać nie można w spokoju!
Powiedz mu, żeby nie pił prosto z butelki!
Flejtuch.
Chcesz z cytryną?
Co jest?
Nie dają ci spokoju?
- I co w tym nowego? - Chcemy wiedzieć!
- I co zrobicie? - Mamy prawo wiedzieć.
On ma to w dupie. Chce tylko, żeby ludzie nie plotkowali.
- Nie szanujesz go. - Szacunek? Mam go po rękach całować?
- A ja go całuję? - Cicho!
To twoja wina.
Bo zabrałaś go do domu.
Ja zostawiłbym go w poprawczaku.
Ale ponieważ kocham jego matkę, to nie miałem wyjścia.
Zatrudniłem go w warsztacie, choć nie mam z niego pożytku.
To się musi zmienić.
Do ciebie mówię!
To mój warsztat,
a nie cyrk, gdzie ludzie zaglądają, żeby się pośmiać!
Słyszałeś?
A ty?
Milczysz?
Co mam mówić? Myślisz, że łatwo jest tu dorastać bez ojca?
To czemu on się nie zabije?
Cześć, wujku!
- Cześć. - Babciu!
- Wujek upolował królika! - Tak? Babcia smacznie go przyrządzi.
Ten to się nie poci!
- Nie wiesz, jak się napociłem w nocy. - Cicho! Nie przy dzieciach!
Trzeba nauczyć chłopaków czegoś o życiu!
Tak...
Nino, chodź tu.
Co, wujku?
Wiesz, co robiłem wieczorem?
Co?
- Nie powiem ci. - Ej!
- Co robisz? - Makaron z sosem.
Wczoraj nie wyrwałem jakiejś tam panny.
Wyrwałem najpiękniejszą w lokalu.
Co jej powiedziałem?
"Jedno oko masz ładniejsze od drugiego".
- Co odpowiedziała? - Żeby się odpierdolił.
Co twój ojciec o tym wie?
Nie będziesz miał apetytu!
- Zgaś tego papierosa. - Tato, daj mi spokój.
- Patrz. - Królik. Połóż tam.
- Już jemy? - Nino, chodź do mnie.
Cześć, mamo. Patrz, co mi dał wujek Pietro.
Weź chleb, sól i oliwę.
Isabella? Chodź tu!
Totò, zostaw!
Isabella, pokrój chleb.
- Dasz mi? - Głupi! To przynosi nieszczęście!
- Nieszczęście to ty! - Co tam się dzieje?
Tak się odzywasz do matki? Posprzątaj to!
Z czego się śmiejesz? Pomóż nam.
Coś ty zmalował?
Chodź tu.
- Co? - Ja i ty musimy wejść w spółkę.
A co to znaczy?
Że zawsze będziemy razem.
- Naprawdę? - Jasne.
Szybciej, jestem głodny!
Jedz.
Kiedy dacie wujkowi motorynkę?
Naprawdę mi kupiliście?
To miała być niespodzianka, Totò!
- Kazała mi powiedzieć. - Akurat!
- Powtarza to, co usłyszy. - Gdzie ona jest?
Siadaj! Najpierw skończymy obiad.
Wiedziałem.
Chłopak ma rację. Jest ciekawy i już. Ja też.
- Idziemy. - On zawsze ma rację.
Podoba ci się? To na zakończenie szkoły.
- Zasłużyłeś. - Dzięki, mamo.
- Właśnie taką chciałeś? - Tak. Jest cudowna.
Wypróbuj!
- Przejadę się. - Ostrożnie!
Alfredo, mogłeś mu kupić nową. Ta chyba była na wojnie!
- Idziemy obejrzeć motorynkę? - Idź.
Wujku!
Ale fajna!
- Przewieź mnie! - Za chwilę!
- Proszę! - Przewieź siostrzeńca!
- Babciu, powiedz mu! - Totò, zaczekaj!
Przestań!
Nie spóźnij się! O szóstej wyjeżdżamy!
- Mówiłeś, że mamy spółkę! - Chwila!
Wujku, proszę!
Co jest?
Niech będzie 50 000 lirów.
Powiedzmy, że załatwione, panie Sciacca.
Dobrze.
Życzenia dla syna. Do widzenia.
Motorynka syna Sciakki.
Nie mogą się doczekać.
Odstawisz ją.
Oni mieszkają daleko. Jak tu wrócę?
Zrobisz sobie miły spacer. Świeże wieczorne powietrze...
Ja idę do domu. Zamkniesz warsztat.
Tak.
- Jak leci? - Cześć.
Skończyłeś pracę?
Nie, muszę odstawić motorynkę.
- Dokąd? - Daleko.
- Pojadę z tobą. - Nie trzeba.
Dlaczego?
Potem zatrzymamy się na piwo.
- Jak za dawnych czasów. - Nie pasuje mi to.
Dzisiaj nie? Co z tobą?
- Nic. - Zapomnij o tych debilach.
Nie przejmuj się. Zajmę się tobą.
Zostaw mnie, muszę jechać.
Dlaczego?
- Ładny jesteś, wiesz? - Proszę...
- Chodź. - Nie, Turi.
- Spokojnie. - Muszę jechać.
Spokojnie.
Nie, Turi... Zostaw mnie w spokoju.
Chodź tu!
Skurwysunu, zabiję cię!
Zabiję cię, cioto!
Emanuele?
- Jedziesz ze mną. - Co? - Wsiadaj.
- Zostawcie mnie! - Podjedź tutaj!
Zostawcie mnie, proszę!
Stój!
Giannuzza!
- Przestańcie! - Zatrzymaj się!
Dawaj, dawaj!
Moja wina, nie widziałem cię.
Oddychaj.
Oddychaj!
No!
Jak się czujesz?
Słuchaj...
Jeśli coś, to nazywam się Nino Scalia z Triony,
mój ojciec Alfredo Scalia.
Odpalamy fajerwerki, wszyscy nas znają. Masz.
Już lepiej?
W porządku?
Przepraszam, tato. Miałeś rację.
- Gdzie byłeś? - Miałem wypadek.
Na nowej motorynce?
- Co ci się stało? - Nic...
Nic mu się nie stało.
Ruszamy, forsy nie dają nam w prezencie.
Idź.
- Panie Sciacca? - Już idę!
Jestem!
- Dzień dobry? - Jak tam? - Dobrze.
- Gotowa? - Tak.
- Benzyna jest? - Tak.
- Gdzie postawić? - Zostaw tutaj, to niespodzianka.
Podziękowania dla szefa.
Trudno dziś o takich jak on. Trzymaj.
- Luca, tort gotowy! - Już idę.
Cześć!
- Daj zapalnik! - Tak.
- Gotowe? - Tak.
Wiejemy.
- Pierwsza tura zakończona. - Przygotujemy drugą.
- Tylko ostrożnie. - Tak.
Tutaj.
- Co ci jest, tato? - Nic.
Spokojnie. Rozstaw wszystko.
Daj mi to.
Pracuj dalej.
- Odpalisz wszystko. - Dobrze się czujesz?
Tato?
Odpalaj!
Gdzie to wsadziłem?
Odpalaj!
Tato!
Gdzie spray?
Poszukaj w furgonetce.
Oddychaj!
Lepiej?
Masz rumieńce?
Ja? Skądże!
Co za odpowiedź!
Twój kochaś i tak dziś nie przyjdzie.
Jeśli Włochy wygrają, to dopiero będzie świętował.
Piękny, zabawisz się?
Chcesz mnie wykończyć?
Ja ciebie?
- Co znów zrobiłeś? - To on cię wykańcza.
Zostawiłeś otwarty warsztat. On musiał zamknąć.
Jutro go przeprosisz albo on cię zabije.
Z kim byłeś?
Przesuń się.
Tato, nie pal. Mama zrobi awanturę.
Jeszcze ty się czepiasz.
Wystarczy, że tamci mnie wkurwiają. Nawet nie odbierają telefonu.
Jak się czujesz?
Dobrze. A jak mam się czuć?
Wczoraj mnie przestraszyłeś.
Nic się nie stało.
A skoro nic się nie stało... to nikt nie musi o niczym wiedzieć.
Rozumiemy się?
- Tak. - Wracaj do roboty.
A to kto?
Kogo szukasz?
Pana Scalii.
- Czego chcesz? - Porozmawiać o pracy.
Zaczekaj tu.
Tato, jakiś chłopak do ciebie.
Nino, zajmij się nim.
Wreszcie! Od rana do was wydzwaniam.
- Cześć. - Cześć.
- Miałeś kłopot z motorynką? - Nie...
- To była moja wina, przykro mi... - Nie przejmuj się.
Chciałem przeprosić, ale...
- Ty z tego wypadku? - Tak.
Jesteśmy porządni i możemy zapłacić.
Nie chcę pieniędzy, motorynka w porządku.
Odstawiałem ją do klienta w imieniu szefa.
Pracuję w warsztacie.
- I szef kazał ci wracać na piechotę? - A nie chcę tam wracać.
Szukasz pracy?
- Powodzenia. - Tak.
Dlatego włożyłeś tę ładną koszulę? Jak masz na imię?
Gianni, miło mi.
Podoba mi się ta koszula. Chodź.
- Mogę? - Tak.
Dobrze. Tak.
Zobaczymy. Do widzenia.
Tato, to ten chłopak od wypadku. Pyta, czy nie mamy pracy.
- Dzień dobry. - Cześć.
Syn wszystko mi opowiedział. Wie, że popełnił błąd.
- Nie... - Co nie?
Przeproś go teraz. Przy mnie.
Przepraszam.
Dobrze. Tak trzeba.
- Dziadku, jestem głodny. Zjedzmy. - Racja, Totò.
Nie wiem, jak wy, ale ja gdy jestem głodny...
nie umiem gadać o kobietach, a co dopiero o robocie!
Chodźcie.
Jego matka zawsze była piękna.
- Po co ci to? - Muszę coś zrobić.
Spodobała mi się od razu.
- Gotowe? Jestem głodny. - Tak.
Decyzję podjąłem któregoś wieczoru w jej domu.
Jeszcze nie chodziliśmy ze sobą i jej rodzice...
zaprosili mnie na pizzę, którą zrobiła ona.
- Jak tylko zobaczyłem... - Przestań!
Carmela?
Zarumieniła się! Popatrzcie.
Carmela, byłaś piękna, elegancka...
- I wciąż jesteś. - Mamy gościa.
Wiem. Gotowe.
Papieros.
Co to?
- Jemy. - Siedź prosto.
Królika można jeść rękami.
Gianni, co robi twój ojciec?
Ojciec wyjechał...
Parę lat temu. Do Niemiec i tam pracuje.
Dawno go nie widziałem.
Dużo pracuje.
Bierze wszystko...
co mu się nawinie.
Chciałbym być taki jak on.
Słyszycie, jak mówi o ojcu?
Tak trzeba.
Rozumiecie?
Dobry z ciebie chłopak, Gianni.
Ważne jest to, co mówisz o swoim ojcu. Posłuchaj.
Zawsze trzymaj głowę wysoko
i bądź dumny z siebie i ze swojej rodziny.
- A skoro jemy... - Zapomniałam o sałatce z cebulą!
...to pogadajmy o pracy.
Widać, że jesteś porządny, ale powiem wprost.
Nie mogę ci dać pracy.
- Nie stać mnie na pracownika. - Komu sałatki z cebulą?
Rozmawiamy o ważnych sprawach, a ty tu z cebulą.
No, nie wiem...
Pomyślałem, że jutro rano spytam brata,
czy nie potrzebuje kogoś do kamieniołomu. Co ty na to?
Dobrze. Tak.
- Rozbijałeś kiedyś kamienie? - Nie, ale mogę się nauczyć.
Jeśli zdołasz skończyć podstawówkę, też możesz iść do wuja.
- Nie pójdę do kamieniołomu! - Będziesz uczonym?
- Piłkarzem. - Najpierw egzamin, potem zobaczymy.
Nauczyłeś się wiersza?
- Serio mi pomożesz? - Pewnie.
A myślałem, że pomagasz tylko jemu.
- Jak się nazywasz? - Gianni.
Od wieków się nie jeździ.
To na pewno świeca.
Mocno siedzi.
Daj szmatę i papier ścierny.
- Isabella? - Co?
Pomóż mi z butelkami.
Oglądasz jutro mecz?
- Jaki mecz? - Co ty?
Mecz Włochów?
Tak.
Na śniadania też będziemy jeść makaron z pomidorami?
Czemu twoja mama trzymała łyżkę w buzi?
Mówi, że dzięki tej sztuczce nie płacze przy krojeniu cebuli.
Nie wiedziałem. Spróbuj teraz.
Widzisz?
Nawet świecę oczyścisz!
- Ale to twoja praca. - Była praca.
Niestety, nie mam pieniędzy.
Odwiozę cię do domu i będziemy kwita.
Pojadę autobusem, nie trzeba.
Stąd do ciebie to pół godziny.
- Nie trzeba. - Przestań.
Zostało coś do jedzenia dla nas?
Obudził się!
Dziękuję. To był wspaniały obiad.
Dobrze mi było z wami.
Masz fajną rodzinę.
Pożegnaj ode mnie ojca, nie chcę mu przeszkadzać.
Cześć! Przyjeżdżaj, kiedy chcesz.
Dobrze, do widzenia.
Cześć.
Totò, kup mi papierosy!
A wiesz, która jest godzina?
Raz,
dwa... trzy...
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć...
Enzo! Chłopaki, patrzcie, kto przyjechał!
Enzo, dawaj tutaj!
Pokaż tym dzieciakom, jak się podnosi auto!
Raz... dwa... trzy...
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Kurwa! To moje auto!
Patrzcie, kto przyszedł.
Co to za minka?
Miss Italia...
Sergio, kawa.
Widziałeś?
Szuka dzisiaj guza.
Co chcesz zrobić?
Powiesz mi?
Dlaczego ich prowokujesz?
Nie rozumiesz, że oni cię niszczą?
Miałeś ochotę na kawę?
Jemu też zanieś kawę, skoro stale się rucha!
Franco...
Franco Ruchacz!
Tak jest! Lepiej to zamknij!
Do domu, Franco!
Mamo.
Zwariowałeś do reszty!
- Wariat! - Wszystko w porządku. - Co w porządku?
Rozumiesz, że on wyrzuci nas z domu?
Pamiętasz, jak żyliśmy?
Idź i go przeproś, bo pieniądz to święta rzecz!
Znalazłem pracę!
Wkrótce cię stąd zabiorę.
- Wyniesiemy się. - Co ty gadasz?
Znajdziemy inny dom. Za wszystko zapłacę.
Nie potrzebujemy jego. Rozumiesz?
Nikogo nie potrzebujemy.
- Chodź tu. - Już z nim rozmawiałam.
Nie wejdziesz już do mojego warsztatu!
- Zostaw go, Franco. - Odsuń się!
Wyniesiesz się stąd!
- Albo pożałujesz, żeś się urodził. - Zostaw go!
Precz!
Co mamy zrobić?!
To mój dom, rozumiesz?
I ja tu ustalam zasady!
- Pasquale, gdzie lista? - Tutaj.
Ilu ich jest?
- Ty? - Salvatore Mastuono.
Salvatore, znamy się. Idź.
Antonino, znowu tutaj?
Do koparki i zaczynamy.
- Pierwszy raz cię widzę? - Tak, panie Scalia.
- Nazwisko? - Michele Mannino.
Tak...
- Masz chęć do pracy? - Jestem głową rodziny.
Bierz narzędzia, zanim się rozmyślę.
Dziękuję panu.
Pasquale? Ciągnij to dalej.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Ponoć Giacomo Agostini nie ustąpił ci pierwszeństwa.
Mój brat uważa się za dowcipnego.
- Popatrz tylko. - To nie jego wina.
Gianni Accordino, miło mi.
Wzajemnie.
- Jak się czujesz? - Czuję się dobrze.
Wieczorem pojadę do Santa Veneriny.
- Odpuść to. - Nie ma mowy.
Powiem im to w oczy.
Po co to robisz?
Powinni cię szanować, bo porządny z ciebie gość.
Gianni, zaczynamy?
My też popracujemy?
- Dzięki, panie Scalia. - Czołem, młody!
Miłej pracy!
Cześć, wujku!
Pasquale, wpisz na listę Gianniego Accordina.
Gianni, przywiózł cię mój brat i nie stałeś w kolejce.
Ale w pracy jesteś równy innym.
Jasne.
Przekaż mu podstawy, wieczorem ma być z niego mistrz.
Idziemy.
Widzisz tamte gałęzie?
Powiem, co masz zrobić.
W porządku. Dzięki, Fabio. Cześć.
Dawaj, dawaj!
Stop!
Uwaga! Stop!
Wyłącz to!
Co ty robisz?!
- Przepraszam, paliłem papierosa... - Do domu. Już!
Co pan mówi? Mam rodzinę...
Raz cię upomniałem.
Podczas wyładunku schody są puste. A ty sobie paliłeś.
Do kogo mówię?!
Zbieraj się albo cię stąd wywlekę.
Do domu, nic tu po tobie.
Dobrze pan zrobił. Nie pierwszy raz się wygłupił.
Pasquale...
po to tu jestem.
Oczywiście.
Na co się gapicie?
Nic się nie stało. Wracajcie do roboty!
Zdrowie, chłopaki!
Oglądaliście mecz? Paolo Rossi! 2:0! Do boju!
Cześć, Gioacchino.
Gianni, chodź tu.
Obserwowałem cię.
Widziałem, jak się ruszasz.
Zuch!
To ciężka praca, której uczysz się powoli.
Dobrze, jak na pierwszy dzień.
Przykładasz się.
Dzięki.
- Cześć. - Do widzenia.
Zostałeś mistrzem kierownicy i już ze mną nie polujesz?
Nie, wujku...
Cześć!
Nie będziesz oglądał meczu?
Nie, chcę zaczerpnąć powietrza.
- Jedź ze mną. - Nie. Odstaw mnie do autobusu.
- Zawiozę cię w jedno miejsce. - Jakie?
Tylko ja je znam.
Wsiadaj!
Już!
W środku jest proch strzelniczy.
Pierwszy wybuch prochu w tubie powoduje ciśnienie,
gazy się rozszerzają i ładunek strzela w powietrze.
I leci.
Kiedy już jest wysoko... tak naprawdę wysoko,
eksploduje.
I tam widzisz już kolory z mieszanki:
niebieski, czerwony, zielony, żółty, fioletowy...
I całą resztę.
Nic nie zrozumiałeś?
Wybucha i widać kolorowe gwiazdy.
Zostawmy to. Coś ci pokażę.
Te narysował mój dziadek.
To ja.
Na początek wystarczy okrzyk ostrzegawczy.
Alarm!
Ludzie się rozglądają i już przykułeś ich uwagę.
Musisz wiedzieć, co chcesz przekazać.
Chcesz mówić o miłości, używasz delikatniejszych kolorów.
Jeśli ktoś cię wkurzył, to pokazujesz wszystkim swoją złość.
A jeśli chcesz ich przestraszyć... masz do dyspozycji arsenał wojenny.
Co robisz?
Wielki finał.
Bo każda historia musi mieć zakończenie.
Co jest?
Tamtego razu mnie pocałowałeś... po tym wypadku.
Jaki pocałunek? Nie oddychałeś. Ratowałem cię.
Umyj się, jesteś cały brudny.
Tu mam się myć? Woda jest lodowata.
Chodź!
- Przestań! - Tu jestem, głupi!
Przestraszyłem się! Myślałem, że utonąłeś.
Tam jest groźny wir!
Jesteśmy tu codziennie, a on nie wie.
O której jest ostatni autobus?
- Mówiłem, że niedługo. - Jeśli nie ruszymy teraz, to ucieknie?
Gadam od pół godziny. Pośpiesz się!
- Szybciej. - Chwila.
Szybciej!
- Czekaj. - Zostawiam cię tu. Cześć.
Ale motorynka jest moja!
- Cześć! Do jutra. - Do jutra.
Głupi! Nabrałeś się!
Wsiadaj.
- Tu pracowałeś? - Tak.
To on cię zwolnił?
Tak.
Chujowa gęba.
I chujowy jest.
Cześć.
Nino, bratanek szefa z kamieniołomu.
Dzień dobry. Skończyli później, więc go odwiozłem.
- Wuj mówi, że on jest świetny. - Dzięki.
- Chodź na górę. - Już.
- Zbieram się. - Czemu nie mogę cię tu odwozić?
Bo nie chcę ci zawracać głowy.
Przestań. Do jutra.
Cześć.
Co to jest?
Sztuczka, żeby nie płakać.
Gdzie się jej nauczyłeś?
To działa.
Widzę.
Masz nowego kolegę?
I dobrze.
Który chcesz?
Zatańczmy.
- Co ty gadasz... - Chodź.
Bierz kilof i zaczynamy.
- A ty? - Rosario Puglisi.
- Pierwszy dzień w pracy? - Tak.
Dzisiaj będziesz kosił trawę.
Młody!
Odpoczywasz sobie?
- Nie. - Ruszaj się!
Już.
Przepraszam pana, ale nie czuję się najlepiej.
Mogę do domu?
- Co ci jest? - Nie wiem, chyba mam gorączkę.
Gorączkę?
Dobra, jedź do domu.
Ale wracaj szybko, bo mamy kupę roboty.
- Tak. - Idź już.
Panie Scalia, ja to załatwię.
Tylko ostrożnie.
- Cześć, wujku. - Punktualny jak szwajcarski zegarek.
Gianni?
- Rano wrócił do domu. - Czemu?
Mówił, że źle się czuje, miał gorączkę...
Prawda jest taka, że wy to miękkie fiuty!
- Jacy wy? - Wy, młodzi!
- Czyli przyznajesz, że jesteś stary! - Spadaj!
- Na razie, chłopaki. - Do widzenia.
Tak?
- Cześć. - Dzień dobry. Jest Gianni?
Nie, jest w pracy.
- Rzeczywiście. - Coś się stało?
Nie. Nie zauważyłem, że tak wcześnie. Do widzenia.
Cześć.
Ej, ty!
Kogo szukasz?
- Ja? - Ty.
Chodź tu.
Chodź!
I co?
Szukam chłopaka, który tam mieszka.
Niech zgadnę.
Szukałeś Giannuzzy, tak?
Milcz. Oglądam mecz, a ty mnie wkurwiasz.
- Daj się zabawić. - Cześć!
- Czego chcesz od Gianniego? - O, Giuseppina!
Tak się traktuje gościa!
Chciałem się przywitać, ale on jest w pracy.
W pracy? W jakiej pracy?
- Dlatego go nie widać. - Pracuje u mojego wujka.
- Wpadnę kiedy indziej. - Dokąd jedziesz?
Chwila.
Wciskał ci kit o ojcu w Niemczech?
Niemcy!
Nie znasz swojego kolegi.
Giuseppina opowie ci piękną historię o nim.
Udaje nieśmiałą.
- Turi? - Skończ z tym.
Oglądam mecz.
- Nie chcę przeszkadzać... - Wcale nie przeszkadzasz.
Wiesz, że twój kolega to ciota?
Giuseppina widziała, jak ciągnął jednemu w aucie.
Tobie też obciąga?
Zamknij gębę!
Milcz! Rozumiesz? Bo jak nie, to cię zabiję!
Ty jeszcze tu? Wywalaj!
Spadaj, cioto!
Nastraszyłem cię?
Co jest?
Nic!
Czego chcesz?
Wujek mówił, że masz gorączkę. Zajrzałem spytać, jak się czujesz.
Nie jeźdź do mojego domu bez mojej wiedzy. Rozumiesz?
W każdym razie czuję się dobrze. Dzięki.
Czemu tak się zachowujesz?
Mówię do ciebie. Odpowiedz.
Nie możesz tak uciekać.
Nie masz gorączki. I nie masz też ojca.
Opowiadasz same pierdoły.
Nie chcę takiego przyjaciela.
I tak więcej się nie zobaczymy.
Co to znaczy?
Nie wracam do kamieniołomu.
Zatrudnili jednego, którego nie chcę oglądać.
Jednego z tych z tego zasranego baru?
Co już wiesz?
Mnie też zaczepili.
Przykro mi.
- To prawda, co mówili? - Co ci powiedzieli?
Pierdoły.
Takie, jak ty opowiadasz.
Nie chcę cię stracić.
Ja ciebie też nie.
Więc znajdziemy rozwiązanie.
Zaufaj mi.
Schodzimy?
To moja ziemia, moja farma... Pomidor!
- Znasz pomidor? - Nie.
Ty też nie? Jak to się mówi...
A teraz... przedstawię ważną część mojej rodziny.
To...
Nieważne...
To moja rodzina!
Proszę. Proszę...
Siadaj.
To Carmela.
- Dobry wieczór. - Nino.
- Dziadku, kiedy zaczyna się mecz? - Przyprowadź wujka Nina.
Tak! Paolo Rossi!
Dziadek cię woła.
Proszę, panelle.
Jednak powiedziałeś matce o tamtym wieczorze.
Ja? Za kogo mnie masz?
Zadzwoniła do doktora, bo martwi ją ten kaszel.
I teraz nie pozwala mi pracować.
Wiesz, co mnie wkurza?
Że oboje macie rację. Bo cholernie się męczę.
- Właśnie dlatego ja... - Co? Co ty?
Do sierpnia mam 20 festynów. To nie mało.
Tak, ale ja mogę się tym zająć. Wiesz, że sobie radzę.
W wieku 16 lat?
Sam?
Może masz rację, ale... kto wie...
Mogę wziąć Gianniego.
Lubi pracować.
Dobrze mu szło w kamieniołomie.
Możemy pojechać tą nieużywaną trzykołówką.
Po tygodniu ferii będziesz w formie.
I obejrzysz wszystkie mecze aż do finału.
Przynieś jeszcze jedno.
Wrócimy do tego po rozmowie z doktorem. Dobra?
Dobra.
- Dlaczego tak milczymy? - Niech żyje święty Sebastian!
Przepraszam.
- Możemy przejechać? - Nie.
Zamknięte, przechodzi święty.
- Wy od fajerwerków? - Tak.
- Nie za późno? - Były korki.
Nie przejedziecie.
Jak to? Przecież musimy.
Nie macie co nalegać.
Dzwonię do wujka Pietra. Wytłumaczy się pan przed radnym.
Kolego! Są ci od fajerwerków!
Muszą przejechać. Co mam zrobić?
Przepuścić?
- Jedźcie. - Dzięki.
Kartony blisko siebie, ale nie na styk, tylko blisko.
Pomocniku, lonty.
- Nie rządź za bardzo. - Dawaj.
- Jestem pomocnikiem? - A nie pomagasz mi?
- Przestań już. - Spadaj!
- Chodź tu! - Chcesz mnie pokonać?
I po co ci to?
Nie boję się ciebie!
- Poddaj się. - Poddaję się.
Wystarczy!
Nie pokonasz mnie.
Zrozumiano?
Przestań.
- Nie wygrasz. - Dość już.
Za nasz pierwszy festyn, komendancie.
Patrz, jakie piękne.
Chcę być z was dumny.
Widzisz?
- Nino! - Co?
- Chodź tu! - Zaczekaj.
- Podobały ci się? - Bardzo.
Opowiedzieli mi wszystko.
- Gdzie kolega? - Tam. Co ci powiedzieli? - Zawołaj go.
Gianni, chodź tu.
No i?
Dzień dobry.
Widowisko się udało.
- Totò?! - Co?
Chodź tu!
Dziadku, sram.
Zadzwonił radny.
Wszyscy mieli głowy w górze i rozdziawione gęby.
Świetnie!
Co?
- Niech oni cię zawiozą. - Dokąd?
Farbowanie włosów.
Śniło mi się, że Włochy przegrają, jak nie pomaluję włosów w trzy kolory!
Weź pieniądze.
Masz mieć najpiękniejszy trzykolor!
Czołem, mamo!
Cześć!
A wy dokąd? Do widzenia!
Wyglądacie jak dwie mumie!
Gotowi?
Raz, dwa, trzy, start!
Wujek, dawaj!
Wujku!
Chodź tu!
Totò, chodź!
Boję się! Nie umiem pływać!
- Totò, przestań. - Odpuść mu.
Totò, bo ci przedziurawię tę piłkę.
Przedziurawię ci ją!
Potnę i już!
Totò, co robisz? Zostaw tę piłkę!
Cicho, nie słychać.
Proszę lać.
Podajże! Na drugą stronę!
- Na prawo! - Tato, przestań!
Więcej agresji na obronie.
Szybcy są! Obudzili się przy 2:2.
Cisza!
Conti...
Conti gotowy do strzału.
- Strzelił! Conti... - To Tardelli!
Kochana!
Nie mogę oddychać!
Tego brakowało.
I co teraz?
Czekamy, aż przestanie i robimy swoje.
- Chcesz piwo? - Tak.
Jedno piwo.
Poszłam wczoraj z córką obejrzeć fajerwerki.
- Może się mylę. - Dlaczego?
Wydawało mi się, że oni się całowali.
Co ty mówisz?
- Może nie... - Jestem przerażona.
Byli tak blisko siebie, jakby się całowali.
Spotkało mnie coś wspaniałego.
Awansowałem, będę pracował przy festynach.
Tata Nina nie może teraz zajmować się fajerwerkami.
- Czemu nie powiedziałeś mi wcześniej? - Mówię teraz.
- Co ty wiesz o fajerwerkach? - To nic trudnego. I tak tylko pomagam.
Mamo, one są prześliczne!
Fajerwerkami można wyrazić masę rzeczy.
Jesteście tylko we dwóch?
Tak.
O co chodzi?
O nic.
Ciocia Carmela dobrze gotuje.
Totò, makaron smakuje?
Trzeba wziąć twojego kolegę na polowanie.
- Jeśli zechce. - W każdej chwili!
Nauczę cię strzelać.
Ostatnim razem Nino trafił takiego zająca. Wielkiego!
Mamo!
Przepraszam, zamyśliłam się.
- Pomóżcie cioci. - Nie, sama dam radę.
Nikt nie robi takiego makaronu jak moja szwagierka.
Nie mogę! Po tym, co wypiłem w nocy, jestem cały pełny.
- Śliczna szwagierka! - Zabierz łapy!
To rzadki towar!
Dziękuję.
Najlepszego, Alfredo!
Życzenia urodzinowe dla mojego brata!
- W porządku? Zjedz coś. - Masz rację. Zaraz wracam.
Zawsze mam rację.
Nie zaprzeczymy, bo masz urodziny!
Daj spokój, biedakowi!
Jak na 99 lat trzymasz się idealnie!
Nie 99, tylko 49!
Koleżanki mówiły, że całe miasteczko było zachwycone fajerwerkami.
Wspaniale!
To prawda.
Carmela, przynieś butelkę wina.
Wujek wygłosi przemówienie. Jak co roku.
Pietro, pozwól mi.
Wszyscy wiemy, że mój syn to artysta.
- Dzięki. - Jedzcie, zaraz wracam.
Ale dziś wznoszę specjalny toast za jego towarzysza i współpracownika.
- Pal więcej! - Tylko dwa słowa.
Ten chłopak trafił do tego domu przypadkiem i po cichutku.
Zuch, Gianni.
I zajął moje miejsce obok osoby mi najdroższej.
Do tego zajął moje miejsce w czymś także mi najdroższym...
w moim fachu.
A ty zwinąłeś mi pracownika, który zasuwał jak pociąg!
Sami rozumiecie.
W tym roku pierwszy toast... wznosimy za Gianniego.
Brawo, Gianni! Witaj wśród nas!
Carmela, co się dzieje? Nino, zobacz, co z mamą.
Mamo?
Co tu się stało?
Wysunęły mi się talerze do drugiego i się potłukły.
- Spokojnie, to się zdarza. - Nie, Nino...
Nie powinno tak być. Trzeba uważać.
Nie skalecz się.
- Cześć, mamo! - Po co ten pośpiech?
Pędzę, bo jedziemy daleko.
Tylko się przebiorę. Nino czeka na dole.
Dzień dobry.
Cześć.
Idę. Cześć.
No proszę...
Świetnie ci w tej koszuli.
Patrz... wyglądają jak dwie przyjaciółeczki.
Ale ta jego robota to dar z nieba.
Jeśli dobrze zarabia, to wynajmie sobie mieszkanko.
Wiesz co?
Jutro zadzwonię do kolegi od mieszkań socjalnych i pogadam z nim.
Lina! Dokąd idziesz?
Słucham?
Jestem mamą Gianniego.
Ja...
chcę podziękować za to, co robicie dla mojego syna.
I dlatego...
powinniście wiedzieć...
Mój syn...
padł ofiarą plotek, złośliwości...
słów, które może mówi się dla śmiechu...
ale które naznaczają na zawsze.
Zwłaszcza kogoś, kto jest zbyt wrażliwy, by zareagować.
Pani syna można przed tym uchronić.
Ma przed sobą życie pełne radości i zadowolenia.
A Gianni... jego życie...
Spadaj, bo cię zabiję.
- Wiedziałeś? - Myślisz, że o to nie spytałem?
- Tak czy nie?! - Nie!
- Pieprzysz głupoty! - Milcz!
Nie będę milczeć!
Zostawał z moim synem i kto wie, co robił!
- Prawda, Nino? - Wynoś się stąd!
Mamo!
Diabeł wstąpił do naszego domu.
- Wyjdźcie! - Nie!
Macie stąd wyjść!
Dość! Precz stąd!
- Nino, chodź... - Wynosić się! Już!
Kurwa!
Ruszać się!
Siadaj.
Nino, powiedz prawdę.
Pomożemy ci, jeśli opowiesz, co się stało.
Jest czas, żeby to naprawić.
A niby co miało się stać?
Myślicie, że...
Nie chcemy myśleć, ale fakty są, jakie są!
To obrzydlistwo... Nawet tego nie nazwę!
Nie wypowiem tego!
A ty spędzałeś z nim tyle czasu. Na oczach wszystkich!
Ty i on. Sami!
Tato, nie wiem, co powiedzieć...
Gianni to pedał? Jak tylko widział dziewczynę...
Kurwa, co ty robisz?!
- Nie rób mnie w konia! - Przysięgam, że nie robię cię w konia!
Uspokój się.
Święty Boże...
- Już spokojnie? - On musi powiedzieć...
Coś się wydarzyło czy nie?
Jak będzie, Nino?
No, odpowiedz ojcu.
Gdybym wiedział, nie wpuściłbym go do tego domu.
Bo takimi jak on brzydzę się bardziej niż wy!
Też nie go chcę go tu widzieć, bo jeszcze obiję mu ten pedalski ryj!
Jasne?
Zadowoleni?
Koniec procesu?
Bo jestem zmęczony.
Dlaczego...?
Idź spać. Jutro Franco czeka na ciebie w warsztacie.
Masz coś wspólnego z tym, co się stało?
Jestem twoją matką.
Zapomniałeś, że jednemu już zniszczyłeś życie?
Teraz chcesz zniszczyć życie przyjacielowi?
Jeśli nie pasuje ci moja decyzja...
możesz wracać do poprawczaka.
Chcesz chronić tylko siebie.
Bo jeśli ludzie będą gadać, on nas wyrzuci.
Kto ci kupił tę tanią kieckę?
Kto dał ci dom? Ten zasrany dom...
Brzydzę się nim.
I tobą też.
Z niczym sobie nie radzisz.
- Dokąd? - Gówno ci do tego.
Myślisz, że teraz w domu twojego przyjaciela się cieszą?
Pogubiłeś się, kochany.
Jeśli zależy ci na tamtym...
to zrób mu piękny prezent i zniknij.
PEDAŁ PATENTOWANY
- Można? - Zamykamy.
Chcę mu postawić kawę. Szybka sprawa.
Ale chłopak pracuje.
Nie powiedział, że zamykają?
W porządku. Dzień dobry.
Idziemy na tę kawę?
Tak.
Idź.
No więc... wypijemy tę kawę?
Chłopaki, zobaczcie, co się dzieje!
Wypijemy czy nie?
Co wy na to? Postawimy kawę waszemu koleżce?
I co?
Ile cukru do kawy?!
Przestańcie!
Gnoje! Precz!
Gnoje, wynocha!
Spadać stąd!
Precz!
Gnoje!
Nie stać tak, kurwa!
Pomóżcie mi!
Uciekł.
Musisz uważać.
Jeśli za dużo hałasujesz, zając cię słyszy i ucieka.
I co z tym zrobisz?
- Chcesz strzelić, Totò? - Boję się.
Czego? Nauczę cię.
Daj rękę.
Jedna tu...
druga tu.
Widzisz zająca?
Tak.
Trafiłem go!
Trafiłem!
- Świetnie! - Sam widzisz, Totò.
Trafiłem!
Widziałeś, wujku? Trafiłem.
Patrz. Trafiłem.
Znów będziemy się bawić jak dawniej?
Oczywiście.
Pomódlmy się razem.
W imię Ojca i Syna
i Ducha Świętego. Amen.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje. Bądź wola Twoja,
jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Amen.
Nino, wstawaj. Dzisiaj finał.
Przygotujmy wszystko.
Isabella, pomóż mi. Ustaw krzesła.
Italia, do boju!
Tak?
Ejże! Wstawaj!
Weź parę krzeseł.
Nino, ruszaj się!
Złap stół.
Totò, co robisz? Chodź tu!
Położymy flagę.
Na stole.
Połóż równo.
- Co mamy dziś zrobić? - Wygrać!
Musimy wygrać!
Dzięki.
Dawaj, Rossi!
- Gdzie Nino? - Nie wiem.
Chwileczkę.
Italia dobra!
Dziadku, wygramy?
Nie bój się, wygramy.
No, ruszać się!
Podaj tę piłkę! Atakować!
Tak jest! Do przodu!
Nie oglądasz meczu?
Nie.
Mnie nie musisz się bać.
Niczego się nie boję.
Ten, kto się nie boi, donikąd nie zajdzie.
Albo skończy pod pociągiem.
Oni myślą, że wiedzą o mnie wszystko.
Twój ojciec...
twoja matka...
Isabella...
wujek Pietro...
Ale nic nie wiedzą.
To, co robię w nocy... dziewczyny... znajomi, Amerykanie...
I to, czego nie robię.
Mogą sobie tylko wyobrażać.
Ale pozostają im wątpliwości.
A one nie wystarczają.
To, co się robi w ukryciu...
można robić przez sto lat.
Cześć!
Bergomi.
Gentile i koniec!
Mistrzowie świata!
Włochy wygrały finał, pokonując Niemcy 3:1...
Zejdź!
Chodź tu! Na dół!
Nigdzie nie pójdziesz.
To prawda, mamo.
Nigdzie nie pójdę.
Co?
Dla Toniego i Giorgia, których zabito w 1980 r., bo się kochali.
UDRĘKA MIŁOŚCI
Pierwsza grupa Arcigay powstała w Palermo 9 grudnia 1980 r.
w następstwie manifestacji po śmierci dwóch Sycylijczyków.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak