Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FOUR DAUGHTERS
In deze film
wil ik het verhaal van Olfa's dochters vertellen.
Olfa heeft vier dochters.
De twee jongste dochters, Eya en Tayssir, wonen nog bij haar.
De twee oudste dochters,
Rahma en Ghofrane,
werden door de wolf verslonden.
Waar is Olfa?
Is ze er al?
Ze is onderweg.
Wat een stress!
Het lijkt mijn eerste opname wel. Onbegrijpelijk.
Is zij even angstig om mij te ontmoeten?
Heeft ze iets gezegd?
Ze wil de actrices zien die haar oudste dochters spelen.
Liever dan mij?
Dat is raar.
Prima.
Dus ik heb meer stress dan zij.
Als ik het goed begrijp, ben ik zoals Rose in de film Titanic.
Zij vertelt haar levensverhaal
en acteurs spelen dat dan na.
Ik ben Rose.
Maar dan in De dochters van Olfa.
Zo zal het niet helemaal gaan.
Jij speelt mee in de film, net als Eya en Tayssir.
Maar er is ook een actrice
om jouw personage in de zwaarste scènes te spelen.
Je zult alles ervaren wat ik zelf heb meegemaakt
met mijn oudste meisjes.
Het lijden dat ik heb gevoeld, de pijn van het verlies.
De angst om wakker te worden met de herinnering van hun verdwijning.
Het zou kunnen dat je er gek van wordt.
Weet je, wij acteurs leren om afstand te houden.
Als je je helemaal in een verhaal stort,
je onderdompelt in een onbekende werkelijkheid,
dan kan dat heel ontwrichtend werken.
En dat kan inderdaad pijn doen.
Ik heb dus geleerd om me te beschermen.
En als dat je niet lukt?
Als je personage het van je overneemt?
Als het je doet wankelen omdat het te dichtbij komt?
In dit verhaal zal Kaouther niks verzinnen.
Alles is echt. Dat kan je van slag brengen.
Ik moet me beschermen.
Eya en Tayssir,
ook jullie spelen in de film jullie eigen rol.
Ik ga jullie voorstellen
aan de twee actrices die jullie oudere zussen spelen.
Rahma en Ghofrane.
Hallo. - Hallo.
Ik herken Ghofrane.
Zij is Ghofrane. En zij is Rahma.
Ja, toch?
Hoe kun je dat zo raden?
Ghofrane... Ik zal het je zeggen.
Ghofrane heeft krulhaar en ze is ook slank.
En ze ademt vrouwelijkheid, net als jij.
En jij lijkt op Rahma. En op mij.
Voor mij, hun moeder,
kan niemand Rahma en Ghofrane vervangen.
Denk je dat we dat gaan doen? - Nooit.
Zij lijkt op Ghofrane. - Je hebt gelijk. Er is iets.
Ze heeft dezelfde glimlach.
Op haar laatste foto is de gelijkenis echt frappant.
Ik denk dat Kaouther die foto heeft.
Ze heeft je goed uitgekozen.
Het gaat vooral om het karakter.
Heel vrouwelijk.
Ghofrane is rustiger, is het dat?
Ghofrane neemt me in haar armen, Rahma niet.
Ghofrane gaat naast mij zitten, Rahma niet.
Ga naast je moeder zitten.
Dat is het pijnlijke van deze film.
We zullen alles opnieuw beleven.
Het zal de wonden weer openrijten.
Het is niet...
Ik heb nooit om hun verdwijning gehuild.
Ik spreek hun namen zelfs niet meer uit.
Ik kon het gewoon niet meer.
Als ik "Rahma" of "Ghofrane" zeg,
komt alles weer naar boven: de catastrofe, het ongeluk, de pijn.
Gaat het? - Hallo.
Kaouther heeft me verteld dat het te zwaar was voor Olfa
om "haar dochters" te zien.
Ze is ingestort. Ze kon niks meer zeggen.
Goed, dus neem ik haar plaats in.
Ik ben "mama". - Aangenaam.
Met wie beginnen we? Rahma of Ghofrane?
Dat is Rahma. Hoe oud is ze hierop? - Vijftien.
Wat verder open.
Het is goed, hij is geknoopt.
Hielp je je zussen vaak? - Ik droeg er ook een.
Droeg jij een sluier? - Ja.
Vanaf welke leeftijd?
Vanaf acht of negen jaar, zoiets.
Ghofrane is echt heel geslaagd.
Rahma niet dan? - Als persoon wel.
Jij lijkt qua karakter erg op haar.
Jullie doen me echt aan hen denken.
Ze hebben de hidjab geprobeerd en zijn hem blijven dragen.
Zoals ik al heb gezegd,
was mijn moeder een alleenstaande vrouw,
die meerdere dochters opvoedde.
Wij waren makkelijke prooien.
In een meedogenloze wereld.
Moeder had alleen maar dochters. Vader had ons verlaten.
Vaak wilden mannen met geweld bij ons binnendringen.
Ze probeerden de deur in te slaan.
Ik was de enige die ons kon verdedigen.
"Ik was de enige die ons kon verdedigen."
Ik was toen nog jong. Ik was dertien of veertien, hooguit.
Maar ik was wel dapper.
Ik was ervan overtuigd dat je dit niet mocht laten gebeuren, snap je?
"Snap je?"
"Maar ik was wel dapper.
Ik was ervan overtuigd dat je dit niet mocht laten gebeuren."
Ik begon aan krachttraining te doen.
Ik begon met krachttraining.
Ik knipte mijn haren zoals die van een jongen.
Ik kleedde me als een kerel.
Ik werd een man om mijn moeder te beschermen.
Ik heb onze belagers allemaal geslagen.
Ik heb ze meppen gegeven.
"Ik heb onze belagers allemaal geslagen.
Ik heb ze meppen gegeven."
Ik gedroeg me als een vent. Ik werd een vent.
Toen kwam er een man in mijn leven en hij heeft mij gebroken.
Tijdens mijn huwelijksnacht...
Je kent dat soort mensen. Je weet wat ze verwachten.
Rustig, Abderahmane, ik loop niet weg.
Doe zachtjes, alsjeblieft...
Hoezo, zachtjes? - Nee, ik smeekte hem niet.
Ik was standvastig en commandeerde hem.
Ik herinner me plots dat mijn zus binnenkwam.
Ze is vervloekt!
Ze zei tegen hem: "Vergeet het bed,
gooi haar op de grond en pak haar in de hoek."
Daarop is ze weer vertrokken.
Laat eens zien. Doe alsof je je zus bent.
Is goed.
Hoe zit het, Abderahmane? Ben je klaar?
Die slet wil zich niet geven.
Wat bezielt je, Olfa? Wat is jouw probleem?
Vooruit, geef je. Of geef toe dat je een probleem hebt.
De mensen wachten. Wil je een schandaal?
Heeft je zus dat echt gezegd? - Ja.
En toen? - Toen duwde hij me op het bed.
Actie!
Laat me los!
Hou je kop!
Hou op. - Zwijg.
Ik zweer het je, je raakt me niet aan.
Laat me los!
En de mensen die buiten wachten? Wil je schande over ons brengen?
Hoor je hem foeteren?
En dan? Jij kent hem toch ook.
Hou op en haast je. - Hij kijkt me niet eens aan.
Luister even. Mijn zus is heel koppig.
In die hoek daar.
Zet haar klem en doe je ding.
Jij kent geen schaamte.
De mensen wachten. Haast je.
Vanavond geen schandaal. - Rot op.
Ben je geen maagd meer? - Jawel.
Zeg het anders. - Het is oké.
Je bent hier niet voor je plezier.
Bravo, zeg. - Vooruit, ga weg.
Bewijs jij je mannelijkheid maar.
Het is al goed. Ga weg.
En jij, opstaan. - Al goed.
Ga naar de hoek. - Ik ga al.
Ik ga in de hoek staan.
Je mag het in de hoek doen. We gaan daar staan.
Vooruit, in de hoek.
Handen af!
Lafaard! - Vuil kutwijf!
Vuile kleine... - Ik zal je leren!
Wil je weten wat viriel is?
Ik zal je leren! - Blijf van me af, slet!
Ik zal je leren wat viriel is!
Ben je nu tevreden?
Zo, veeg je gezicht af!
Je mag komen.
Kijk.
En ze nam het stuk stof mee.
Een stuk stof met zijn bloed? - Ja, het was zijn bloed.
Buiten begonnen ze te feesten, met kreten en met karabijnschoten...
Ze waren uitbundig, terwijl hij me niet had aangeraakt.
Ik hoorde mijn collega's in de fabriek over hun man praten.
Ze vertelden over hun avonturen.
Ik had niks te vertellen. Ik was wel wat jaloers.
Als we naar een film met romantische scènes keken,
zei ik: "Kijk, hoe lief."
En hij begon op de actrice te schelden.
Die actrice is een slet.
Hend Sabri, een slet?
Eén grote slet. - O ja?
Ik hou zo veel van je, ik kan je wel bijten.
Ik wil ook zo'n slet zijn. Oké?
Ga je gang. - Dat kan ik niet alleen.
Dat moeten we samen doen.
Sorry, hoor.
Dat is logisch.
Me alleen laten gaan? - Ja, ja...
Altijd hetzelfde. Jullie worden nooit beledigd.
Die snor, dat gaat echt niet.
Jou zullen ze, als je zo'n scène speelt,
nooit beledigen.
Maar ik ben sowieso een slet. - Dat is waar.
In het leven en in de film.
Helemaal waar. - Verdomme toch.
Wat vind jij daarvan?
Soms zei ik tegen hem:
"Ik zal je eens iets leren. Zeg: Ik hou van jou."
Zeg tegen me: "Ik hou van je."
Ik wil dat graag horen. Het is een mooie uitdrukking.
Bij het vrijen is er ook een voorspel.
Zaken die je doet en zegt.
Komaan, zeg.
Maar dat snapte hij niet. Uiteindelijk wou ik hem niet meer in mijn buurt.
Jullie sliepen nog maar één keer per jaar samen om een kind te krijgen?
Ja, daar kwam het op neer.
Zal ik je zeggen wanneer het gebeurde?
Als ik geen cent meer had.
Als ik zag dat hij geld had, als hij nog eens gewerkt had.
In dat geval gaf ik toe.
Ik zei tegen mezelf dat ik dat geld wel had verdiend.
Dat was zowat de enige reden waarom we nog samen sliepen.
Ghofrane?
Mama, papa is hier.
Ga weer slapen. Lig stil.
Ghofrane?
Slaap je, Ghofrane?
Negeer je me, net als je moeder?
Slapen jullie alleen?
Heeft ze iemand binnengelaten?
Hou op, papa. Schaam je je niet?
Hoe sprak hij dat uit?
Zijn accent?
Hij zei tegen haar: "Je moeder slaapt helemaal opgetut..."
"Slaapt" met welk accent?
Zal ik het voordoen, Tayssir? - Doe maar.
Hij zei tegen haar:
"Leg mij dan eens uit
voor wie die vrouw, die daar halfnaakt ligt,
haar lichaam beschikbaar, dat dan doet?
In elk geval niet voor mij."
De vader is voor mij
degene die...
Die ons mee op de wereld zet door middel van de geslachtsdaad.
Geweldig, heel erg bedankt.
Hij had zich beter met iets anders beziggehouden
dan mij te verwekken.
Hij beledigde mama. Hij maakte ons wakker.
Hij maakte Ghofrane wakker om haar te slaan.
Waarom juist haar? - Omdat zij de oudste was.
Zij beschermde ons.
En zij stond heel dicht bij mama.
Was dat om mij te raken? - Precies.
"Ah, die nacht..."
Die onzalige nacht.
Mama gebruikte scheldwoorden.
Nee, genoeg. Voor mij geen scheldwoorden meer.
Ik ben actrice, ik kan die gevoelens ook uitdrukken zonder te schelden.
Nee. - Hoezo niet?
In Tunesië wordt er bij het schelden gevloekt.
Vooral bij ons. Die taal zit ons in het bloed.
Maar ik heb het nu over film.
Maar het moet realistisch zijn.
Als kijker zou ik het raar vinden dat ze dat allemaal vertelt
zonder één enkel scheldwoord.
De enige woorden die hij zei en die mijn kindertijd hebben bepaald,
zijn scheldwoorden.
"Jullie zijn zoals jullie moeder." "Stelletje... Ik weet niet wat."
"Als ik jullie te pakken krijg..." "Het loopt slecht af met jullie."
Dat is wat hun vader zei.
Snap je? En ik zei tegen hen:
"Horen jullie hem bezig?
Voor hem staat het nu al vast dat jullie als hoeren eindigen.
Geef hem geen aanleiding.
"Zeg hem dat jullie de dochters van Olfa zijn.
En dat de dochters van Olfa het beste verdienen."
Ziezo.
Het is wel een misleidende foto. - Dat vind jij dus ook.
Ja, ze leidt tot verwarring. - Fijn dat je dat opmerkt.
Geweldig.
De beruchte bilnaad.
Ik was aan mijn been geopereerd.
Ik nam een foto omdat ik dacht dat ik een röntgenfoto kon maken.
Ik was nog klein. Het was gewoon een foto.
Wat later vond mijn moeder ze op de telefoon
en zij dacht dat het iets anders was.
Zij zag er een bilnaad in. - Precies.
Ze vroeg wie de foto had gemaakt.
Rahma en Ghofrane zeiden dat Eya en ik
met de telefoon hadden gespeeld.
Ik zei dat ik geen foto's had gemaakt.
Maar Eya wist niet hoe ze zich moest verdedigen
en dus zei zij helemaal niks.
Iedereen dacht dat zij het was.
Al mijn dochters waren verbaal, behalve Eya.
Ze beschuldigden haar en zij ontkende het niet.
Ik herinner het me alsof het gisteren was.
Ik gaf haar twee dinar, maakte een tas voor haar klaar
en stuurde haar de regen in.
Hoe oud was je toen? - Ik was nog klein. Acht jaar.
Zo is het niet helemaal gegaan.
Ik huilde: "Mama, ik zweer het, ik was het niet."
Ze greep me bij mijn trui, ze duwde me
en wierp me toen een rode tas toe.
Ze slingerde die in mijn richting. Ik kreeg hem vol in het gezicht.
Daarna gooide ze die twee dinar naar me toe.
Ik smeekte haar: "Ik zweer het, ik was het niet."
Jullie hadden gewoon moeten zeggen:
"Het stelt niks voor, het is gewoon een been."
Ik was het vergeten. - En toen ze de foto liet zien?
Toen ik de foto zag, dacht ik ook dat het "dat" was.
Jij was het ook vergeten? - Zij niet.
Nee, ik wist het nog.
Maar ik wou niet ze me sloeg omdat ik mijn been had gefotografeerd.
Zelfs de waarheid zeggen durfde ik niet.
Ik zal die scène hoe dan ook moeten spelen.
Ik ga ze allebei slaan. - Vooral mij.
Het is mijn werk als actrice, om te begrijpen wat je motivatie is.
Om echt te begrijpen waarom je zo razend was.
Voor jou is alles wat te maken heeft
met het vrouwenlichaam beschamend en obsceen.
Wij moeten ons lichaam verstoppen en bedekken.
In mijn ogen hadden mijn dochters zich ingelaten
met gevaarlijke spelletjes.
Waarover heb jij het? Het is hun lichaam.
Wacht even. Voor mij was die foto een alarmsignaal.
Ze kregen slechte gedachten.
Vandaag een eenvoudige foto, morgen kleden ze zich uit
en daarna hebben ze seksuele betrekkingen.
We waren acht en jij dacht daaraan?
Ja, ik was daar bang voor.
Terwijl ze acht waren? - Ja.
Toen ze ons beschuldigde, was ik acht en was zij zes.
Bang dat we betrekkingen hadden.
Betrekkingen? Echt, wat een idee.
Ik zat met die vragen voor mijn vier dochters.
Je bent geobsedeerd door de zonde
en God geeft je dan nog vier dochters, terwijl jij daar zo bang voor bent.
Wat een beproeving.
Een drama. Vreselijk, dochters. Ik wou er helemaal geen.
Als ik het goed begrijp, zijn hun lichamen iets gevaarlijks voor jou.
Nee, geen discussie mogelijk.
Daar trek ik echt wel de grens.
Dat is het exclusieve bezit van één persoon.
De man. - Ja, de man.
Maar waarom vind jij dat hun lichaam
het bezit is van een man die ze nu nog niet eens kennen?
Zelfs mijn man mag zich mijn lichaam niet zomaar toe-eigenen.
Waar komt die brutaliteit vandaan?
Zo over je lichaam praten...
Mijn lichaam is enkel en alleen van mij.
Opwarming. Ze gaan voetballen.
Het zijn mutanten.
Komaan, doe mee. - Dat kan ik echt niet.
God, verlos ons.
En nu gaan we eens goed lachen.
We gooien er alles uit om ons daarna beter te kunnen concentreren.
Wat zou jij willen eten? - Een goedgekruide kip.
Een goedgekruide kip?
Ik zal 's kijken. En jij? - Cannelloni.
Cannelloni? Leuk.
En jij? - Maakt niet uit.
Toe, Ghofrane, speel het spelletje mee.
Mamma mia, wat ruikt dat lekker.
Is dat niet pittig?
Dat spelletje speelden ze als we niks te eten hadden.
Ghofrane was de moeilijkste.
Zij wou echt niks.
Zij vond niks lekker.
Rahma wel. Een echte boerenmeid.
Zij voerde dan een toneelstukje op met leeg vaatwerk
of met restjes die ze niet meer wilden.
Ze droomden van lekkere gerechten.
Dat vonden ze leuk en het hielp om alles te vergeten.
Ik deed met hen mee en we amuseerden ons prima.
Dat beperkte zich niet tot wat ze net hebben gespeeld.
In het echt was het spontaner. Er werd veel gelachen.
We dansten en we zongen.
Dat zijn echt heel gelukkige herinneringen.
Meisjes, herinneren jullie je het ook zo?
In die tijd hielp dat simpele spelletje
om ons het gevoel te geven
dat we toegang hadden tot zaken
die we niet konden krijgen.
Allemaal zaken die we alleen van de televisie kenden.
En Rahma was de motor.
Zij zorgde voor die leuke momenten.
Net als voor de drama's.
De feestjes mondden altijd in drama uit.
Of in klappen, zoals met mama's verjaardag.
Hoezo? - Ze maakte dan
van die papieren propjes om te gooien.
Confetti? - Juist.
Die deed ze dan in een doosje, dat ze boven de deur zette.
Ze heeft haar echt afgerost. Het arme kind dat alles had bedacht.
Rahma betekent vergevingsgezind.
Ik noemde haar mijn vloek, zeker niet "Clementine".
Dat is zo kwetsend. - Zag je dat?
Heb ik gezegd wat ze me allemaal toeslingerde?
Ik som het even op, met een melodietje erbij.
Er was ook...
"Bastaardkind!"
"Was je maar een bal in een groep van jongens!"
"Moge je bloed over het asfalt stromen!"
"Hopelijk verneem ik je dood in het journaal!"
"Een nul die met de jongens wil uitgaan!"
"En dan ga je tongzoenen. Of dacht je dat ik dat niet wist?"
Let op, scheldwoord.
"Er hangt nog stront aan je kont en je wilt al kerels versieren?"
Dat doet pijn, maar ik laat dat niet merken.
Ik reageerde dan zo.
Maar diep vanbinnen was ik heel verdrietig.
Als ik kon... Sorry, maar ik kon haar wel wurgen.
Echt, die venijnige woorden waren echt verschrikkelijk.
Dankzij de film kan ik het zeggen.
Dus je wilt mij wurgen?
Na de opnames zal ze het mij verwijten.
Uiteraard. - Ze zal erop terugkomen.
Ik ben nog niet klaar.
Ik wil haar wurgen en zeggen: "Ik ben zo niet."
Toe, probeer het.
Jij onthoudt alleen dat: "Me wurgen."
Snap je dan niet hoezeer dat haar kwetst?
Je bent een egoïste, Olfa.
Kwetst haar dat? Dat snap ik, maar het is wat het is.
Dat gaat van generatie op generatie. Een erfenis.
Punt uit.
Hoelang waren ze bij de majorettes?
Vier jaar of zo.
Of drie... Ja, toch een tijdje. Meerdere jaren.
De weekends, de vakanties...
Op welke leeftijd zijn ze begonnen?
Ze zaten nog niet op de middelbare school.
Eya en Tayssir gingen nog niet...
Zij gingen nog niet naar school.
Alles is veranderd na zijn val.
"God is uniek." - Precies.
"En Ben Ali is ongeëvenaard."
Het gaat me niet om Ben Ali. Ik bedoel zijn tijdperk.
Het was inderdaad ellendig. Ik heb het dan over mijn situatie.
Maar we waren wel nog samen.
De revolutie nam je je dochters niet af.
Het waren dochters van Ben Ali. Goeie meisjes.
Dochters van Ben Ali?
Ja, kinderen van Ben Ali. Het waren goeie meisjes.
Kijk wat er na zijn vertrek is gebeurd.
Het probleem waren zijn opvolgers.
Ja, dat is net wat ik zeg.
Hallo.
Je bent mooi.
Dank je.
En daar is de chef.
We kijken naar beelden van elf jaar geleden. Eya was zo groot.
Ja, dat weet ik nog.
Ik was niet groter dan mijn jasje.
Zo groot waren ze. Tayssir en zij.
Omdat hij in veiligheid leeft, komt de mens vooruit...
Veiligheid maakt kinderen gelukkig
Jonge mensen en minder jonge mensen
Het geluk van onze moeders
En ons geliefde vaderland...
In naam van God,
mijn geliefde Tunesische volk,
richt ik mij tot jullie.
Tot jullie allemaal.
In Tunesië en in het buitenland.
Rot op!
Vrijheid!
Die dag was ik aan het schoonmaken bij een vrouw.
Ik was helemaal alleen en ik bleef maar piekeren tijdens mijn werk.
Als ik een beslissing neem, praat ik altijd tegen mezelf.
"Ik ben het zat.
De mensen die deze revolutie plegen, zijn niet beter dan ik.
Ik kan in mijn leven ook een revolutie plegen."
Ik wachtte tot mijn kinderen groot waren.
Waarom? Voor mijn dochters?
Ze zijn beter af zonder hem.
Trouwens, ze zien hem nooit.
Hij geeft ze affectie, noch geld.
Hij doet nooit iets met hen. Hij brengt ze nooit naar school.
Hij heeft je jeugd gestolen. Waarom steun je hem?
"Je kunt een ander leven leiden."
En dat was het. We zijn naar mijn zus gegaan.
Ze was verbaasd. Ik zei tegen haar: "Het is zover.
"Tunesië komt in opstand. Ik kom ook in opstand."
En ik was amper aangekomen,
of mijn verhaal met Wissem was al begonnen.
Hallo, Mohammed.
Hier is niemand die Mohammed heet.
Ach zo?
Sorry, verkeerd verbonden.
In die tijd waren mobiele telefoons een nieuwigheid.
Samen met de meisjes belde ik willekeurige nummers.
Ik heb nu wel gedoe met mijn vrouw. Wie ben jij?
Je vrouw? Geef haar, dan verontschuldig ik me.
Het is niks, er is geen vrouw.
Maar wie ben jij?
Ik was door hem betoverd.
Hij maakte in mij de vrouw, de tiener, wakker.
Ik werd echt losbandig, opstandig, een echte puber.
Ik deed echt alles.
Voor mij kon alles. Ik wou van die man houden.
Ik wou alles beleven wat ik nooit had beleefd.
Ik hou van jou.
Hij was tijdens de revolutie uit de gevangenis ontsnapt.
Hij zocht een plaats om onder te duiken.
En de politie wist niet dat ik bestond.
Niemand kon vermoeden dat ik een vluchteling verstopte.
Waarom zat hij in de gevangenis?
Voor een misdaad. Hij heeft iemand gedood.
Hij heeft me alles verteld. Hij heeft niks achtergehouden.
Ik wist alles.
En dat schrikte je niet af?
Helemaal niet. Voor mij was hij een engel.
Ik vond hem helemaal perfect.
Voor mij was hij de mooiste, de virielste,
de aardigste en de goddelijkste van alle mannen.
Had ik hem iemand zien vermoorden, had ik geholpen het lijk te begraven.
Echt waar.
We hebben samen ongelooflijke avonturen beleefd,
die ik hier niet ga vertellen. En ik vond dat normaal.
Toen hij vrij was, zei een vriend: "Ik ken een oude vrouw,
een heel oude vrouw, maar wel een nymfomane.
Ga erheen, verschaf haar genot en ze zal je haar zakgeld geven."
Hij is gegaan en ze heeft hem 50 dinar gegeven.
Een tijdje later, toen we op zwart zaad zaten,
vroeg hij mij om raad.
"De enige oplossing, is die ouwe."
Ik ben met hem meegegaan.
Ze was net gestorven. Haar kist stond voor de deur.
Actie!
Ik zweeg over hem, voor mama.
Ik had me zo op hem kunnen wreken.
Hij was trouwens slager. en had heel wat messen in huis.
Wat nam hij? - Alles.
Wat? Pillen?
Ja, pillen, van alles door elkaar.
Hij begon raar te doen.
Mensen nemen drugs omdat ze dat leuk vinden, hè?
Hij helemaal niet.
Hij had zijn lichaam niet meer onder controle.
Kon hij niet meer praten?
Hij kon niet meer praten. Hij begon zo te doen...
Hij trilde en zag er vreselijk uit.
Hij begon raar te doen en zei rare dingen.
Het eerste jaar met Wissem was goed.
We waren nog klein.
We waren het niet gewend dat iemand aardig tegen ons was.
En hij was aardig. Of dat dachten we toch.
Daarna begon hij ons verschillend te behandelen.
Aardig tegen de ene, nijdig tegen de andere.
En allemaal in het geniep.
Wat bedoel je daarmee?
Tegen mij was hij bijvoorbeeld aardig en zacht.
Hij kocht eten voor ons. We hadden helemaal niet veel.
Hij was de vriend van moeder en van haar dochters, zeg maar.
Als hij de moeder beu was, ging hij naar de dochters.
's Nachts bij de moeder, overdag bij de dochters.
Heb jij vrede met jezelf?
Heb je een gerust geweten?
Ik heb nooit van je gehouden.
Waar ik van hield, was het geluk in de ogen van mijn moeder.
Niks anders.
Ik dacht dat jij de vader zou zijn die we nooit hebben gehad.
Maar door jou haat ik het idee van de vader.
Wat hebben Rahma en Ghofrane jou misdaan?
Wat heeft Tayssir jou misdaan?
"Zij is mijn dochter, mijn lieveling." Dat zei je, leugenaar.
Geen enkele vader mag zoiets doen.
Waarom heb je dat gedaan?
Ik walg van jou. Ik zal het je nooit vergeven.
Ik veracht je.
Kunnen we stoppen?
Gaat het? - Er is iets wat me dwarszit.
Kun je het uitleggen? - Nee.
Dit gaan we niet in beeld brengen.
Dit bespreken jij en ik buiten onder elkaar.
Stoppen we, Kaouther?
Goed, kunnen we aan de slag? Vooruit.
Nee, hij wil niet.
Zeg hem dat dit een cruciale scène is.
Ik wil absoluut dat de kijkers ze te zien krijgen.
Zodat ze weten wie die man is.
Ik wil dat hij me helpt, dat hij me hierin steunt.
Deze scène heb ik al met een psychiater besproken.
Ik ben eroverheen. Het is niet nieuw. Het is niet de eerste keer.
Ik heb deze oefening in het ziekenhuis met psychiaters gedaan.
En erger ook.
Maar dit is een film. - Dat besef ik heel goed.
Film of niet, ik ben dat stadium voorbij.
Hou je niet in.
Hij hoeft niet bang te zijn. Ik weet wat ik doe.
Het is maar een dialoog. Hij is acteur, hij kent het.
Hij moet maar denken dat ik het speel.
Zeg dat dit een dialoog is die ik uit het hoofd heb geleerd.
Ik heb dit allemaal al ooit gezegd.
Begrijp je, Kaouther?
Wees maar niet bang voor mij. Zeg het hem.
En jij, Tayssir?
Het is oké.
Het gaat. Het is alleen...
Ik kan niet...
Het lukt me niet om hem te verafschuwen.
Ondanks alles wat hij mij heeft aangedaan.
Ik ben inderdaad heel boos. En ik wil uiteraard dat hij ervoor boet.
Maar ik kan hem niet haten. Heel raar.
Misschien omdat... Mijn vader verafschuw ik ook niet.
En Wissem was meer een vader voor mij.
Toen ik klein was, beschouwde ik hem als mijn vader.
Ik had dat nooit durven denken van hem.
En ondanks alles slaag ik er niet in om hem te verafschuwen.
Hij loog tegen mijn moeder. Hij vertelde haar fabeltjes.
Dat is ook wat we hem willen duidelijk maken.
Heel lang heeft mama tegen ons gezegd dat Wissem...
Dat hij het grote slachtoffer was.
Ze zei dat het onze schuld was dat ze hem kwijt was.
Maar wij zijn onszelf kwijt door zijn schuld.
Wij zijn onszelf kwijt.
Dat is de waarheid.
Mijn liefde wordt weer nieuw
Mijn liefde wordt steeds groter
Mijn liefde wordt weer nieuw
Mijn liefde wordt steeds groter
Ik hou al zo lang van jou
Al toen je nog een kind was
Hield ik met heel mijn hart van jou
Ik heb van je gehouden met heel mijn ziel
Ik heb van je gehouden met heel mijn hart
Ik heb zo veel van je gehouden
Jij was de vlam en ik was de vlinder
Jij was de aarde en ik was de boer
Jij was de zee en ik was de verdronken zeeman
Ik keer altijd weer bij jou terug...
Hou op, ik kan daar niet tegen.
Jij ligt hier je vlinder te tonen.
En dan durf je nog te klagen.
Ik besefte niet dat ze groot waren geworden.
Tot ik van hun vader scheidde en ik in Sousse ging wonen.
Het leken wel andere meisjes.
Ze waren veranderd. Ze waren groot geworden.
Toen ik klein was en ik borsten begon te krijgen...
Ik schaamde me.
Ik heb nog altijd niks.
Ik wou er niet op slapen. Ik was bang dat ze zouden inzakken.
Dat ze zouden verdwijnen en ik twee gaten had.
Rahma en een nichtje zetten twee glazen op mijn borsten
zodat ze niet meer zouden groeien.
Ik was elf jaar.
Mijn zussen lachten mij uit in plaats van mij te steunen.
Ze lachten mij uit. - Omdat je ongesteld was?
Ja, want op een dag had ik
mijn maandverband verkeerd aan: de plakband van boven
en de stof van onderen.
Toen ik het lostrok...
Ik ga het niet vertellen. - Wat erg, ik moet er niet aan denken.
Ik wist het niet. Ik trok het los en de haartjes maakten dit geluid...
Eya, er is een man bij.
En dan? Hij doet zijn werk.
En trouwens, hij heeft jou in beeld.
Kaouther, ik moet je nog vertellen van toen ik ontdekte...
Olfa, nee, niet slaan.
Laat me gerust.
Mijn arme vlindertje.
Ik ben sexy, hebben ze me gezegd
Gaat het, mama?
Wat een stel sletten.
Kleine slet!
We hebben niks gedaan. Helemaal niks, ik zweer het.
Laat hem los, mama.
Wacht maar, jij, je zult wel zien.
Ze hield een intiem dagboek bij waarin ze alles opschreef.
Tayssir liet het mij zien. Ze stond heel dicht bij Rahma.
In haar dagboek had ze het over een jongen, Onssi.
"Je huid is zacht als van een baby, je ogen zijn blauw als de hemel.
Jij bent de eerste die me heeft gekust.
Je kus heeft dingen wakker gemaakt in mij..."
Het woord "kus" maakte me gek.
Wat is daar zo erg aan? - Een jongen had haar gekust.
Komaan, dat doen alle meisjes toch.
Kan wel zijn. Ik wil het niet. - Jij deed dat nooit?
Nee, zelfs niet toen ik getrouwd was. De bastaard.
Ik was nooit hertrouwd als hij mij had gekust.
In het lyceum zeiden ze: "Rahma is afwezig.
We hebben u een oproep gestuurd."
Hoezo, afwezig?
Toen legden de surveillanten me uit dat ze een goth was geworden.
Dat ze zich zwart schminkte
en dat ze de andere leerlingen sloeg.
Dat ze van alles uithaalde.
Rare rituelen, stuitend gedrag.
Ik benoem het niet graag, maar ze zeiden dat ze Satan verafgoodde.
Een sataniste. Zo'n vreselijk woord.
Het spijt me, mama.
Jij laat Satan in mijn huis binnen.
De duivel.
In mijn huis. - Ze is behekst door duivels.
In godsnaam.
Wat heeft ze, mama?
In godsnaam.
God, bescherm ons.
Toen mama in Libië ging werken, liet Ghofrane zich helemaal gaan.
Ze ging uit met jongens die een motor hadden.
Maar ze kon niet op die motor stappen met die lange haartjes.
En dus begon ze haar benen te ontharen.
Daarna verloochende ze ons ook.
Ze zei dat ze enig kind was, dat haar moeder in Dubai werkte,
dat ze God weet waar een kasteel had,
met een zwembad en zo... Kortom, ze had echt alles.
De buurvrouw die voor ons zorgde, vertelde alles door aan mama.
Ze bewaakte jullie. - Ja.
Ze vertelde dat zij de meid was.
Het lef!
Op een dag belde die vrouw mama op.
"Kom naar huis, uw dochter is aan het ontsporen."
Ze nam de eerste bus.
Wij hadden er geen moeite mee.
Wij vonden haar haren mooi zo.
Wij wilden dat eigenlijk ook.
Meisjes, mama is er.
Mama.
Naar buiten. Jij blijft hier.
Jij blijft hier.
Ghofrane...
Mijn dochter.
Je haren...
Is dat nieuw?
Wacht eens even... Heb jij je benen onthaard?
Heb jij je onthaard, Ghofrane? - Sorry, mama.
Heb jij je onthaard? - Sorry, mama.
Heb jij je benen onthaard, Ghofrane?
Wat heb je nog onthaard?
Geef antwoord. Ben je een vrouw geworden?
Terwijl ik in Libië aan het werk ben, laat jij je gaan?
Denk je dat je een vrouw bent?
Het spijt me, mama.
Laat zien wat je onthaard hebt.
Moge God me vergeven.
Ik gaf haar geen enkele kans.
Ik gaf haar niet de kans om zich te verdedigen.
Ze had zich een pagekopje aangemeten.
Ik heb een pluk haar uitgerukt.
Met mijn hand.
Ik heb haar in elkaar geslagen.
Ze houdt het niet op een paar oorvegen.
Ze schept er genoegen in. Ze pakt de gasslang,
ze plooit die dubbel en dan blijft ze daarmee slaan.
Je hoorde de lucht suizen door de kracht van haar slagen.
Ze huilde, ze smeekte me. De buurman is haar komen helpen.
Ik heb hem ook geslagen en heb hem eruit gegooid.
Daarna heb ik de bezemsteel gepakt. Ik heb hem aan stukken geslagen.
Toen ze niet meer bewoog...
dacht ik dat ze dood was. En ik ben gestopt.
Ik weet dat er vrouwen onder jullie zijn, mijn zusters,
die de hoofddoek niet dragen en die niet bidden.
Sommigen van jullie hebben berouw, maar durven niet naar ons toe komen.
Wij komen de hidjab bij jullie thuis bezorgen.
In onze ogen ben jij de prachtige moeder,
de deugdzame moeder, de zachte boezem,
de onmetelijke moeder, de zelfopoffering.
Je bent ook de dierbare echtgenote die we beschermen.
Het was een gewone ochtend. We hoorden dat er iets te gebeuren stond.
We gaan naar het plein en zien daar een tent met predikanten.
We horen dat ze integrale sluiers uitdelen.
De vrouwen uit de buurt wilden die wel aannemen
om ze daarna te verkopen.
Een meisje uit de buurt, een zekere Nessrine,
zei tegen Ghofrane dat ze dat ook moest doen.
En dus is ze een hidjab gaan halen.
Toen ze daar aankwam, deed een sjeik haar de hoofddoek om,
terwijl hij riep: "Zij is de maan", want mijn zus is mooi.
Toen ze terugkwam, lachten we haar allemaal uit.
We zeiden dat ze hem moest verkopen voor hij begon te slijten,
want dan zou niemand hem nog willen.
Maar ze wou hem niet afdoen.
Toen Ghofrane een sluier begon te dragen,
hebben we haar het leven zuur gemaakt.
Hoe bedoel je?
Rahma schold haar uit voor vleermuis.
"Batman! Je ziet er niet uit!"
Precies.
"Kijk dan, je haren, je schoonheid... Je verpest alles.
Met wie moeten de jongens nu uitgaan?"
Moet je kijken, een stuk zwarte zeep.
Moet ik hier nu elke dag naar kijken?
Mama.
Praat met je dochter.
Laat je zus met rust.
Ik schaam me. Vind jij dat leuk?
Ja. Jij kunt beter hetzelfde doen.
Mama, respect zit in de mentaliteit, niet in het gedrag.
Gaat het?
Dat is normaal.
Ik kan zelfs niet naar haar kijken.
Hoe oud was jij toen Ghofrane de nikab begon te dragen?
Ik was acht.
En toen ze vertrok, was ik elf.
En hoe was jij op je achtste?
Ik was niet om aan te zien.
Hoe bedoel je?
Echt heel lelijk.
Het gaat wel.
Kaouther, we kunnen weer. - Geweldig. Daar gaan we.
Het begon zich door de wijk te verspreiden.
We zagen steeds meer gesluierde vrouwen.
Twee weken later ging Rahma boodschappen doen.
Ze had een T-shirt aan met een afbeelding van de antichrist.
Dat T-shirt droeg ze heel vaak.
Die dag kwam ze in tranen thuis. Ze was in alle staten
en vroeg aan Ghofrane om een sluier voor haar te kopen.
We bleven haar vragen wat er nu eigenlijk was gebeurd.
Ene Mr Mustapha en nog wat andere mannen
hadden haar de weg versperd en waren over de antichrist begonnen.
En ze vertelden uitvoerig over de straf in het graf.
Vooral dat maakte haar doodsbang, de straf in het graf.
En dus bedekte zij zich ook.
Maar zij werd een stuk radicaler dan Ghofrane.
Vinden jullie mij sexy? - Enorm.
Geweldig.
Waar zijn haar ogen?
Dat moet wat lager.
Daar zijn ze.
Weet je wat mij zo stoort?
Voor de revolutie was dat er allemaal niet.
Geen nikab, geen hidjab, niks.
Als je een sluier wou dragen, deed je dat thuis.
En anders nam de politie je mee.
En kreeg je met de wapenstok.
Onder Ben Ali, voor de revolutie,
mocht je zelfs geen hoofddoek dragen.
Vrouwen die dat wel deden, werden door de politie opgepakt.
Ze wilden een model opleggen van de Tunesische vrouw.
Hoe ze moest zijn.
Wat ze mocht doen en wat niet.
Het is zo dat wie in die tijd een hoofddoek droeg,
eigenlijk een daad van verzet pleegde.
Zich in zekere zin verzette tegen de gevestigde orde.
Omdat de hidjab voor de revolutie verboden was,
werd het eigenlijk een symbool van verzet.
En wat verboden is, wordt aantrekkelijk.
"Ik mag geen hidjab?
Dan verzet ik me en draag er een."
En tijdens de revolutie dachten mijn moeder, mijn familie,
en zelfs ik, hoewel ik nog klein was:
"We steunen degenen die God beminnen en voor de hidjab kiezen.
Zij kennen God beter en zullen onze problemen beter aanpakken."
Ze willen de vrouwen op hun manier vormgeven.
Onze weg voor ons uitstippelen
en vrouwen naar hun beeld boetseren.
Niets meer of minder.
Ons niet laten doen waar we zin in hebben.
Als poppetjes die zij naar hun goeddunken behandelen.
Die zij kleden zoals zij willen. Je hebt nergens recht op.
Neem een meisje zoals jij, met mooie ogen.
Die doet dat opzij om aantrekkelijker te zijn.
Is dat geen zonde?
Ja, maar ik heb het over meisjes die hem om esthetische redenen dragen.
En dus Rahma...
Zij doet dit ook naar beneden.
Zij doet dat zo... - Echt waar? Alles zwart.
Zodat haar schouders niet scherp uitkomen.
Eén blok, niks springt eruit.
Je mag geen enkele vorm meer zien?
Niks. Geen hand, geen voet, niks.
En stappen doe je altijd snel. Zo dus.
Echt? Moet ik ook nog rennen?
Zo dus, hoofd naar beneden en met grote passen.
Bij Ghofrane daarentegen gaat dat zo.
Je hoort haar zelfs niet stappen.
Tegelijk, mijn beste Ghofrane, moet je dit met je ogen doen.
Laat die mooie ogen zien, Ghofrane.
Maar waarom zou je dan een nikab dragen?
Waarom? Voor de vorm, het is een look.
Het was in die periode mode.
Nu is dat de gescheurde jeans. In die tijd was dat de nikab.
Fashion.
En eenmaal onder de zusters, doe je de nikab omhoog.
Logisch, je kijkt elkaar aan.
Alles gaat goed. Toe, Ghofrane, doe maar omhoog.
Toe maar.
Mijn God.
Hun reactie. "Mijn God, wat een schoonheid!"
Zuster, wat ben je mooi. - Allah is groot.
Zo mooi dat ze uiteindelijk haar nikab weer naar beneden doen.
Waarom?
Ze waren bang dat hun mannen zouden passeren en haar zouden zien.
En haar als vrouw zouden willen? - Ze mogen vier vrouwen hebben.
Voor een meisje die de nikab draagt, is er een heel ritueel.
Vooral als het een goddeloze is. - Hoe bedoel je?
Een hoer. - Nee, toch.
Zoals jullie mij daarstraks hebben gezien.
Een vrouw die niet bidt,
die de religieuze voorschriften niet volgt.
Die zetten we in de bloemetjes.
Hoe dan? - Zoals bij een diploma-uitreiking.
We kleden haar en zingen een lied voor haar.
Welk? - Ik zing het voor.
Doe maar mee.
O mijn zuster, laat je niet bederven door Satan
De hidjab is een goddelijke plicht
O mijn zuster, ze spraken onzinnige woorden
Ze zeiden dingen duister als de nacht
Ze spotten met de hidjab
Ik vond Rahma geweldig.
Ze was mijn voorbeeld. Ik probeerde alles te doen zoals zij het deed.
Ik stond heel dicht bij haar. Ik bewonderde haar enorm.
Toen zij zich bedekte, deed ik dat ook.
Eya wou in het begin niet.
Als ik met Rahma ontbeet en Eya kwam erbij,
wezen we haar af en behandelden we haar als een ongelovige.
Zij begon dan te huilen.
Als ze met ons wou spelen, deden we net hetzelfde.
We stuurden haar weg omdat ze niet gesluierd was.
En keer op keer moest ze huilen.
Uiteindelijk is het ons dan gelukt en is zij ook een hidjab gaan dragen.
Gewoon om bij ons te kunnen zijn.
We hebben haar echt het leven zuur gemaakt.
Toen zij eindelijk ook een sluier droeg, waren we een gesluierd gezin.
Het was net een mini-IS bij ons.
Een eresaluut aan Islamitische Staat
Onze staat zal zegevieren
Dankzij de allermachtigste
De sharia zal zegevieren
Wat is dat voor een liedje? - Voor de sharia.
Een eresaluut aan al-Baghdadi
Dadelijk komt de politie.
Waar heb je die liedjes geleerd, Olfa?
Met de meisjes. - Zong je die met hen?
Tuurlijk, ik deed alles met hen.
In het begin was ik heel tevreden, toen ze een sluier droegen.
In het begin stoorde me dat niet.
Maar toen begonnen ze zich voor mij te schamen.
Zij waren bedekt en ik droeg een broek.
Schaam je je niet?
Het leven stopt ooit, weet je.
We eindigen allemaal daarboven. Wat ga jij voor God zeggen?
Ik ben bedekt. Ik draag een hoofddoek.
Dat is niet genoeg. God zegt dat je je gelaat moet bedekken.
Hoe kan ik werken in zo'n ding?
Werk je voor de kost of voor de eeuwigheid?
Wil je branden in de hel?
Jij werkt niet.
Jij brengt je dagen in de moskee door.
Ik help de mensen tenminste, mama.
Begin eens met je zussen en je moeder te helpen.
Nee. Mijn hart is zuiverder dan dat van jou.
Wat weet jij van mijn hart? - Dat kun je op je gezicht zien.
Wat een kwaadspreekster! - Rahma slaat toe.
Ik waarschuw je opdat God je zal sparen
bij het laatste oordeel.
Zodat je niet zult branden in de hel.
Ik weet waar ik zal eindigen.
In de tuin van Eden, daarboven, bij de maagden in het paradijs.
Oké, en als ik die kleding draag, wie zal jou dan eten geven?
Maak je maar geen zorgen.
Ik ga zo niet werken. - Je zoekt excuses, Olfa.
Jammer voor jou. We zullen zien wat God voor jou in petto heeft.
Doe aan wat je wilt, maar laat mij met rust.
De mensen zullen je bespotten.
Ze zullen zeggen: "De dochters dragen hem, maar kijk die moeder!"
Voor hen ben je een losbandige.
Maar moet je die slet horen.
Stel, je verongelukt morgen.
En je sterft, snap je?
Ik wil dat niet, maar wat zal God doen?
Je maakt me bang.
Luister niet naar haar.
Je belandt in de krochten van de hel.
Je maakt me echt bang, meisje.
Ik zal hem dragen. - Ze zit in haar rol. Help!
Heb je dat echt geantwoord?
Ze meent het. - Ja, echt.
Ze is een grote actrice.
Je maakte me echt bang. Ik heb er kippenvel van.
Zo is het gegaan. Ze overtuigde me door me bang te maken.
En ik heb hem lang gedragen.
Ze vonden de enige manier om je de baas te zijn.
Met de godsdienst, met God.
Ze keerden de krachtsverhouding om.
Trouwens, jij bent begonnen met van alles te verbieden.
Dus zij... - Laat me daarop antwoorden.
Dat klopt. Ik heb hen leren richten en zij hebben op mij geschoten.
Ik heb hen geleerd sterk te zijn en zij hebben mij geslagen.
Ze wisten hoe mij te beïnvloeden.
Ik vind deze kleren vreselijk.
Ik draag ze alleen om deze scène te spelen.
Ik wil zelfs niet in de spiegel kijken.
Maar als mijn dochter ze draagt, dan ben ik trots.
Ik hou niet van de manier waarop Eya is gekleed.
Ik zou echt blij zijn als Eya zich zo zou kleden.
Je wilt je zelf niet eens in de spiegel bekijken,
maar je verwacht wel dat ik zoiets draag om jou blij te maken?
Ik maak me zorgen om jullie.
Als ze hadden willen uitgaan in lichtere kleren
of als ze in die gothic-waan waren blijven hangen
en met jongens waren blijven gaan, had je dat dan toegestaan?
Nooit.
En dus was dit voor hen de enige oplossing
om hun eigen weg te kunnen gaan.
Ik hou van je.
Hou je van mij? Je krijgt wat je verdient.
We zijn vriendinnen. Ik ben je lievelingszus.
Liefde heeft er niks mee te maken.
Dat zijn al twee slagen.
Twee slagen. - Met je rug naar me toe.
Met je rug naar me toe.
Verdomme. - Spot jij met God?
Welke God? Het is aan God om te vergeven, niet aan jou.
Zwijg, Tayssir. - God is welwillend.
Vier, vijf, zes... - Rahma, verdomme.
Als we vergaten te bidden of als we het te laat deden,
dan kregen we met de zweep van Rahma.
Naargelang de ernst van de zonde.
Ik ben de regels vergeten, maar dat kon tot vijftig slagen gaan.
En ze meende het. Ze gaf er ons zwaar van langs.
En als Rahma zelf een zonde beging,
dan kastijdde ze zichzelf.
Ik weet nog dat een vriendin van mama zwanger was,
maar dat was buiten het huwelijk gebeurd.
Rahma wachtte de bevalling af om de sharia toe te passen.
De straf? Steniging.
Hoe wilden jullie dat doen?
Die vrouw zou zich toch verdedigen?
We hebben dat niet echt gedaan. Rahma stelde zich dat voor.
In het openbaar. Ze stelde zich voor dat ze haar aan een boom vastmaakte.
Dus ze verzon een heel scenario. - Natuurlijk.
Ze zei het in haar gezicht: "Zodra je bent bevallen, stenigen we je."
Ze kon dat niet echt doen. Ze verbeeldde het zich.
Er bestaan wetten in dit land. Ze zou in de gevangenis zijn beland.
Het was vooral om ons duidelijk te maken hoe verkeerd dat was.
Als we echt in een shariastaat hadden geleefd,
hadden ze die vrouw gestenigd.
Zonder wetten zou het één grote ellende zijn geweest.
Dat was het einde geweest.
Rahma zou jullie leven bepalen met zweepslagen.
Dan waren we nu geen film aan het draaien.
Goddank.
Eya lijkt op mij als tiener. - Ze lijken op elkaar.
Op de foto lijkt ze op jou.
Ja, Eya herinnert me aan mijn jeugd. Zij is een perfecte kopie van mij.
Mijn mond!
Je hebt haar gebrandmerkt.
Ik heb het gezien, mama. - Wat?
Je liet de hoofddoek zakken.
Zag je dat? De hoofddoek zat zo... - Zwijg, jij!
Ze stelde zich wat aan. - Ik zweer het, hij zakte vanzelf af.
Het is goed. Laat maar zo.
Een foto zonder hoofddoek, graag.
Leg hem op je schouders. - Is goed.
Daar wachtte je op.
Ik ben mooi zo.
Luister naar me.
Je draagt een microfoon. De geluidsmeisjes worden gek.
Je mag hem niet aanraken. Laat de hoofddoek zo.
Zoals een sjaal van Chanel.
Stel, ik was je echte moeder.
Zou je mij aanvaarden als moeder?
Ik, als Ghofrane? - Nee, als jouw echte moeder.
Ze zou wel moeten.
Zou je tevreden zijn over mij als moeder, met mijn karakter?
Heb jij je moeder gekozen?
Wie van ons heeft zijn moeder gekozen? Als jekon kiezen...
Die kies je niet, maar zou jij dezelfde moeder en dezelfde vader kiezen?
Nee.
Nou dan.
Met Rahma keken we heel vaak naar video's.
Op een dag vond ze een video op YouTube.
Over een man die zich een hele nacht levend had laten begraven.
Hij had een fles zuurstof meegekregen.
Hij wou de hele nacht in dat graf doorbrengen.
Toen hij er weer uit kwam, was hij in tranen.
Hij was bang voor God.
Hij huilde en Rahma huilde nog harder.
En ik dacht gewoon: "Wacht, moet ik nu ook huilen?"
Ze wou ook in een graf gaan liggen.
Ze vond het geweldig en zocht het helemaal uit.
Het werd een obsessie. Ze wou het proberen, al werd het haar dood.
Sommige mensen dromen van de Malediven.
Mijn zus droomde ervan om een nacht in een graf door te brengen.
Boem, boem, boem, de waarheid zal bovenkomen.
Zij zit in het gekkenhuis en God vergeeft alles.
Ik ben de martelaar.
Ik ben de grafdelver. Wat een mazzel.
Ik de engel van de pijn.
Ik de engel van de kwelling.
Laten we haar begraven.
Vonden jullie dat een leuk spel? - We kickten erop.
Alsof we naar Disney mochten.
Wat was er zo leuk aan?
Alles. Te gek, kijk dan, ze is dood, we hebben haar begraven.
Rahma wou met dat spel duidelijk maken dat het leven niks voorstelt.
Als je doodgaat, neem je alleen een lijkwade mee.
Alleen onze daden tellen.
Watjes in haar twee neusgaten.
En in haar twee oren.
En de gaten onderaan ook, toch? - Ja.
We maken alle gaten dicht.
Wacht...
Hoe doe je alsof je dood bent?
Het is de eerste keer dat ik sterf.
Moge God je eeuwige vergeving schenken.
Vergeef me als ik iemand heb geschaad.
Rust in vrede.
Jullie mogen jullie zus kussen.
Veel meisjes dragen een sluier
omdat ze bang zijn voor de straf in het graf.
Dat is het meest angstaanjagende, het allerergste,
en dus ook het doorslaggevende argument.
Neem een overspelige vrouw.
Haar vagina brandt in het graf.
Die brandt.
Ze brandt, ze kookt, wat je maar wilt.
Trek haar een gewaad van vuur aan!
Trek haar schoenen van vuur aan!
God, heb medelijden met mij.
Ik zou een steen willen zijn, geen mens.
God, heb medelijden. Ik wist niet dat de dag des oordeels kwam.
Vergeef me, ik wist het niet.
Daar is het te laat voor.
Dat gebeurde allemaal toen mama in Libië was.
We waren bij mijn tante.
De zoon van de buurvrouw droeg voor uit de Koran. Hij had een mooie stem.
Tijdens de ramadan gingen we naar hen toe.
De zoon begon uit de Koran voor te dragen.
Daar zie ik Ghofrane staan, bij de deur van de kamer.
Ze liep op haar tenen.
Alsof ze werd gewurgd en werd meegesleurd.
Ze kwam naar mij toe en viel toen flauw.
Heer, behoed ons voor het kwaad.
Laat me met rust.
Rahma is naar de moskee gegaan om meer te leren over exorcisme.
Om te voorkomen dat haar sluier niet voor een mannelijke uitdrijver afviel,
hebben we een vrouw gezocht.
Laat mij met rust. Laat me toch.
Verlaat dit lichaam. Moge God je vervloeken.
Wie ben jij? Ga weg. Verlaat haar, vijand van God.
Niks kan je raken in Zijn bijzijn. De naam van de Heer beschermt je.
Is dat allemaal waar, Ghofrane?
Aan mannen had je niet meer genoeg, je wou djinns?
Geef antwoord.
Niet zo ruw. Hij kan agressief zijn. - Hou je mond, jij.
Jij gaat naar Libië en het loopt mis.
Ik zwoeg daar als een paard en jullie halen een djinn in huis.
Ik ga terug naar Libië.
Ik ga terug.
En ik neem de meisjes mee. We gaan daar allemaal werken.
We gaan wat geld verdienen en daarna komen we terug.
Het is geen schande om huishoudster te zijn.
Je mag je brood op een fatsoenlijke manier verdienen.
Ja, ik heb van mijn dochters huishoudsters gemaakt.
Zonder diploma was dat het enige wat ze konden doen.
Dat was het enige werk dat er in Libië was.
Ik moest van hot naar her rennen om hen te helpen
op de plaatsen waar ze werkten, samen met Eya.
Ik heb hen nooit zwaar huishoudelijk werk laten doen.
Ik denk niet dat ik hen ooit onheus heb bejegend.
Op een dag kwam Ghofrane naar me toe.
Ze zei: "Morgen hoef je me echt niet te komen helpen.
Ik heb toch weinig te doen."
Ik zei: "Is goed." Ze heeft me die dag heel vaak gekust.
Ik vroeg haar: "Wat moet dat, al die zoenen?"
Ze was vaak heel liefdevol, maar dat was overdreven.
Ik zei tegen haar: "Hou op, het lijkt wel of ik doodga."
Ze antwoordde: "Ik hou van je, mama."
En ze is vertrokken.
Waar is je zus? - Weet ik niet.
Waar is je zus? - In mijn zak. Zie je dat niet?
Spot je met mij? Gaan we bijdehand doen?
Waar is je zus naartoe? - Ze is in Sabratha.
Om wat te doen? - Ze is bij de broeders.
Welke broeders?
Ga haar halen. We gaan naar huis.
Ga je zus halen. We gaan terug naar Tunesië.
Ze komt niet terug. En ik ga ook.
Ga haar halen. We keren terug.
Hou op. - Ik sla je niet meer.
Ik heb haar gesmeekt. Ik heb me de haren uitgerukt.
Alles tevergeefs.
Ze had een papiertje met een nummer om zich bij haar zus aan te sluiten.
Ze heeft dat ingeslikt.
Alleen zo konden we haar terugvinden.
Als ze me dat nummer had gegeven,
had ik Ghofrane nog kunnen ompraten.
Ik had haar zeker overtuigd.
Ze was enorm sterk, dat kun je je niet voorstellen.
Ze was het vleesgeworden kwaad.
Geen traan liet ze. Ze was zelfs tevreden.
Ze was trots dat haar zus was vertrokken.
Ze was...
Ze wou niet toegeven.
Het is moeilijk te beschrijven.
Ze heeft me mijn meisje ontnomen.
Alles werd zwart na het vertrek van Ghofrane.
Ik heb Rahma die dag verafschuwd.
Toen ook zij vertrok, deed me dat helemaal niets.
Ghofrane heeft niet gezien hoe bedroefd ik was na haar vertrek,
maar Rahma heeft dat wel gezien.
Zo is het genoeg.
Doe mij dat plezier en hou haar tegen.
Ze wil zich bij haar zus aansluiten.
Ik heb alle informatie.
Ze heeft alles gepland met een mensensmokkelaar.
Hij zal haar geld geven en haar mee naar ginder nemen.
En ze wil haar zusjes van acht en zes jaar meenemen.
Hoe oud ben jij? - Vijftien jaar.
Vind je jezelf een jihadiste? - En jij?
Ik heb nooit beweerd er een te zijn. Ik werk voor de Tunesische staat.
Ben je trots? Welke staat? - Echt wel, ik ben trots.
Wij zijn de staat. - Over welke staat heb jij het?
Ze heeft trouw gezworen aan hun staat, aan IS.
Hun zogenaamde staat.
Islamitische Staat, graag. Islamitische Staat.
Dat is mijn staat. Die van ons allemaal.
Jij moet studeren en aan je toekomst denken.
Ik denk aan ieders toekomst. - De toekomst van iedereen?
Mogen ze handen afhakken?
Ja, handen, hoofden, voeten...
Maakt niet uit, als Gods wet maar geldt.
Mooie ambitie. - Jij bent verdwaald.
Word eens wakker.
Ik trok dat uniform uit als ik jou was. Het is bezoedeld.
Om een nikab te dragen zoals jij?
Ben jij een vrouwtje?
Een vrouwtje...
Wacht maar.
Ik maak je af. - Laat je hand zakken.
Mijn hand laten zakken? - Jij mag me niet aanraken.
Laat me los. - Jij zwijgt als ik praat.
Je zwijgt en je slaat de ogen neer. Begrepen?
Doe je hand weg! - Ogen neer. En hou je kop!
Ben je tevreden? - Ik gooi je in de cel.
Klein kreng. Ga zitten.
Ga zitten.
Ik zal jou eens laten zien wat voor man ik ben.
Eruit. Ik moet je moeder spreken. - Ga naar buiten.
Naar buiten, zeg ik.
Wilt u de waarheid weten? Ik kan niks doen.
Hoezo niet? - Ik kan niks doen.
Dat meent u niet.
Wat verwacht u? - Dat u de wet toepast.
Dat is net wat ik doe. Ik moet een procedure volgen.
Ik bel de procureur. Hij beslist over de inbewaringstelling.
En wat als ze terugkomt om dit politiebureau op te blazen?
Zelfs als ze terugkomt, kan ik niks doen.
Hebt u de procureur verteld wat ze allemaal zegt?
Natuurlijk, hij weet alles.
Ze zijn overal met hun vlaggen. Ze preken met luidsprekers.
De procureur ziet ze wel.
Ze maken dit land kapot en we kunnen niks doen.
Binnenlandse Zaken heeft op 10 september 2015
foto's gepubliceerd van gezochte terroristen,
waaronder Rahma en Ghofrane Chikhaoui.
Rahma heeft Tunesië verlaten
en is met een vals paspoort naar Libië getrokken.
Daar aangekomen is ze getrouwd met een IS-leider in Sabratha.
Noureddine Chouchane,
de man achter de recente terroristische aanslagen in Tunesië.
Zij zijn verantwoordelijk. Zij hebben de weg geëffend.
Sinds deze verdomde revolutie hebben we alleen maar problemen.
En de vroegere minister heeft dat allemaal toegestaan.
Hij heeft de imams laten preken en mijn dochters laten indoctrineren.
Want ze deden het gewoon in het openbaar.
Deze moeder vreest dat haar twee dochters Eya et Tayssir
zich bij hun oudere zussen bij IS zullen voegen.
Ze zeiden dat openbare scholen niet goed waren.
Ze liet me op Facebook zien hoe ze de kinderen overtuigen.
En ze liet ons luisteren
naar gezangen over de jihad.
In die periode, na het vertrek van mijn zussen,
kwam mama ook op de televisie. De zaak kreeg heel veel aandacht.
Iemand van de kinderbescherming belde haar op
om te zeggen dat Eya en ik in gevaar waren.
De kans bestond dat onze zussen ons zouden ontvoeren.
We moesten worden beschermd.
Hij plaatste ons in een centrum voor minderjarigen.
We werden er per auto naartoe gebracht.
Het was nacht. We zagen helemaal niks.
We reden binnen door een grote poort.
Ik zag een man met een baard, die een qamis droeg,
en een gesluierde vrouw toen we eenmaal binnen waren.
Ik dacht dat de chauffeur ons had ontvoerd
om ons aan IS over te leveren, aan Rahma en Ghofrane.
Ik was doodsbang.
Ik nam Tayssirs hand om meteen te vluchten als hij de deur opendeed.
Dacht je echt dat ik met jou zou zijn meegegaan?
In die tijd wou ik niks liever dan weer bij Rahma en Ghofrane zijn.
Ik zou zo blij zijn geweest als ik hen had weergezien.
Dat was het enige wat ik toen wou.
Die eerste nacht was zwaar.
Ja, het was heel lastig,
die eerste nacht, ver weg van huis,
tussen onbekende mensen en op een onbekende plek.
En je weet niet eens waarom je daar bent.
Ik heb die nacht gedroomd.
Mijn moeder was heel oud en ze werd geslagen.
Eya maakte mij wakker omdat ik gilde en huilde.
De volgende ochtend, na het ontbijt, was ik nog in tranen.
Ze brachten me naar de psycholoog terwijl ik maar bleef gillen en huilen.
Een halve dag lang heb ik onafgebroken gehuild.
Kun je je voorstellen wat die nachtmerrie met mij deed.
Door mijn moeder zo in die droom te zien,
ben ik beetje bij beetje beginnen te veranderen.
Omdat ze in die droom
oud en alleen eindigde door toedoen van Rahma en Ghofrane.
Ik hoef er maar aan te denken en ik krijg al kippenvel.
Ik zie weer hoe iedereen haar vertrapt.
Het was een vreselijke nacht.
Het is in die nacht dat ik ben veranderd.
Nadat ik mijn moeder zo had gezien.
Toen we pas in het centrum zaten, hadden we een heel leuke opvoedster.
Ze was echt heel mooi.
Ze hoefde maar te bewegen
of Tayssir zei tegen haar: "God houdt daar niet van."
Ze hield zich een tijd in, maar toen ontplofte ze:
"Hou op over je God en laat me mijn werk doen!"
Tayssir deed niks anders dan haar de les lezen: "God zegt..."
Ik dacht dat ik Gods werk deed.
De kleine beschermeling van God.
God aanvaardt geen gebrek aan respect.
"God aanvaardt geen..." Wegwezen, want ze begint weer!
Dat is waar. Eigenlijk gebruikte ik
God als een soort voorwendsel om mezelf te verdedigen.
En toen ik "God verliet", zoals ze zeggen...
bedacht ik een ander trucje.
Het werd de wet. Ik schakelde van God over naar de wet.
En toen steunde Eya mij wel.
We zagen het weer zitten en schikten ons.
Het werd ons centrum.
Het was er goed, ondanks de gebreken.
Voor mij is het centrum een van de beste ervaringen in mijn leven.
Waarom?
Voor ik naar het centrum ging, zat ik op een ander spoor.
Het heeft mijn leven veranderd.
Stel je voor dat ik er niet had gezeten.
Dan ging deze film over de verdwijning van ons allemaal.
Goedemiddag, allemaal.
Ik wil beginnen met onze luchtaanval in Libië.
Vannacht hebben we een IS-kamp bij Sabratha aangevallen.
Noureddine Chouchane, een Tunesiër die met dat kamp was verbonden.
De twee zussen waren bij IS in Libië en wilden naar Syrië vertrekken.
De Amerikaanse aanval op Sabratha maakte een einde aan hun project.
Rahma had haar moeder een sms gestuurd
om haar in te lichten over de situatie in Sabratha.
MIJN LEVEN IS IN GEVAAR. BID VOOR MIJ. RAHMA
Met onze camera trokken we naar Rahma en Ghofrane
in de Mitiga-gevangenis in Tripoli.
We hebben ook de brigade benaderd
die Rahma en Ghofrane oppakte
na de aanval op Sabratha.
Mijn dochtertje is vijf maanden. Ze is nog in Sabratha.
Ik mocht haar niet meenemen.
Ze heet Fatma.
Hoe oud is ze? - Vijf maanden.
Ik heb haar al twee dagen niet meer gezien.
Alsjeblieft...
Laat de foto's eens zien.
Hoe ziet ze eruit?
Ze is nog zo klein.
Herkent u uw dochtertje? - Ja.
Lieve schat.
Huil maar niet meer, kindje.
Ze is bang voor haar jongen.
Weet je, Kaouther, ik ben zoals zij. Ze zeggen dat een kat...
Nee, niet krabben.
Ze is zo bang voor haar jongen dat ze ze liever opeet.
Ik was zo bang voor mijn dochters omdat ik ze niet kon beschermen.
Ik heb ze niet opgegeten, maar ben ze wel kwijt.
Ik heb alles verteld in deze film
om volledig met het verleden te kunnen breken.
Omdat het zo'n pijnlijk verleden is.
Een verleden dat mijn leven en dat van mijn dochters heeft bepaald.
Maar ik ben nog banger voor de toekomst.
Waarom? - Nog meer dan voor het verleden.
Ben je al die angst niet zat?
Eerlijk, wat me bang maakt,
is dat ik alles heb herhaald wat mijn moeder ook heeft gedaan.
Bijna letterlijk.
Waarom, denk je? - Het is een vloek.
Zo leg ik het uit aan mijn dochters.
Zoals ze tegen je zei: Ze heeft ons laten ondergaan
wat ze zelf moest ondergaan.
Niet omdat zij een slecht mens is, maar zo gaat dat nu eenmaal.
We moesten hetzelfde ondergaan.
De opvoeding die we van onze moeder krijgen,
geven we door aan onze dochters. En aan de volgende generatie.
Tot er een generatie komt
die die ketting doorbreekt.
En je moet begrijpen dat dat deze generatie is.
De enige die eruit kon stappen, was Tayssir.
Eya ook wel.
Maar voor Ghofrane en Rahma, is het te laat.
Ghofranes dochter zal haar ter verantwoording roepen.
Ze zal het nooit laten rusten.
Haar dochter kent de weg niet. Ze kent de zon niet.
De vloek zet zich voort.
Gevangenis Jdaida, Libië
December 2021
Ik zou hen zo veel willen zeggen.
Rahma...
Ik zal nooit nog zo veel van iemand houden.
Nooit zal ik nog zo veel liefde voelen als ik voor Rahma heb gevoeld.
Ze was niet alleen maar mijn zus, ze was alles voor mij.
Ik hield waarschijnlijk meer van haar dan van mijn ouders.
Ik hield echt van haar.
Het is waar dat ik nog klein was toen ze me achterliet.
Maar ondanks alles wat ik heb meegemaakt,
was de mooiste tijd van mijn leven
toch die die ik met Rahma heb beleefd.
Ik zou haar willen zeggen: "Ik hou zo veel van je.
"Ik zal je nooit vergeten."
Ik kan hun namen niet uitspreken. Het is te pijnlijk.
Ik huil in stilte.
Liever dan tegen mezelf te zeggen: "Rahma, Ghofrane, ik mis jullie."
Soms ben ik te streng voor hen.
Op een dag belden ze van de gevangenis. Tayssir was in tranen.
Dat irriteerde me: "Waarom huil je?
Zij zijn vertrokken. Het is hun probleem.
Wil je dan dat ze terugkomen om ons leven te verpesten?"
Ik heb zo'n spijt van die woorden.
Ik ga niks vertellen van afgelopen nacht.
Ik voelde me zo ellendig. Echt onvoorstelbaar.
Ik werd haast gek.
Ik heb me vannacht de haren uitgerukt.
Vanochtend
heb ik me verstopt om die haren te kunnen weggooien.
Echt hele bosjes
ben ik stiekem gaan weggooien.
Omdat ik kwaad over hen had gesproken.
Het was egoïstisch om te zeggen dat ze niet meer hoefden terug te komen.
Ik weet dat Ghofrane een dochtertje heeft.
Ik weet niet hoe het met haar gaat.
Ik wil alleen maar zeggen:
"Deze familie, die jullie kapot heeft gemaakt, krijgt mij nooit kapot."
De kleine Fatma groeide op in de cel in Libië. Ze is 8 jaar vandaag.
In januari 2023 werden Rahma en Ghofrane veroordeeld tot 16 jaar cel door Libië.
Olfa, Eya en Tayssir hopen nog altijd dat Tunesië hen repatrieert.