Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
VOICE-OVER UIT HET BOEK OPTIONS
GESCHREVEN DOOR BARRY CORBET, 1980
Er raakte eens…
…iemand zwaargewond.
Zo ernstig zelfs…
…dat diegene verlamd raakte…
…en veel niet meer kon wat daarvoor vanzelfsprekend was.
Diegene zou z'n leven in een rolstoel moeten doorbrengen…
…een aangrijpende persoonlijkheidsverandering ervaren…
…en bang zijn voor toekomstige relaties met familie en vrienden…
…en geen bron van inkomsten hebben.
Eén dilemma was duidelijk.
Het wel te boven komen of het niet te boven komen.
Wel, betekende werken, spelen, leven en liefhebben alsof er niets was gebeurd.
Maar er was wel iets gebeurd.
Wij zijn mensen met een dwarslaesie.
We zijn ernstig gewond geraakt.
En velen van ons weten niet hoe ze nu verder moeten.
Het is dus een goede zaak…
…dat er vele mensen bestaan met letsel zoals het onze…
…die het te boven zijn gekomen…
…die daar blij om zijn…
…en die de mensheid minstens zo veel geven…
…als wat ze nemen.
JACKSON HOLE, WYOMING 4 JAAR NA HET ONGELUK
Welkom op de top van Corbet's.
Het is hier echt schitterend.
Als je in Jackson skiet en de vallei ziet…
…en de bergen, dan weet je dat je er bent.
Zodra je de tram uitkomt, zie je dat het hier adembenemend mooi is.
Het is zo speciaal om hierbij te zijn.
Corbet's in het Jackson Hole Mountain Resort.
Een van de meest iconische plekken op een berg.
Wat een geweldige locatie.
Regelmatig uitgeroepen…
…tot een van de steilste, zwaarste, meest extreme runs in Amerika…
…of zelfs wereldwijd.
Er zijn hier 24 atleten.
Er zijn twee runs.
Ze hoeven niet allebei te doen..
Er zijn negen vrouwen, vijftien mannen…
…en het is een mix van skiërs en snowboarders…
…en alle deelnemers strijden samen.
Dus de vrouwen apart van de mannen, maar de skiërs en snowboarders samen.
Er is geen jury. De deelnemers bepalen.
Laten we beginnen.
We gaan naar de top van Corbet's voor de start.
Kings & Queens of Corbet's.
De Kings & Queens of Corbet's is een uniek evenement hier.
Het is een ski- en snowboardwedstrijd om grenzen te vieren.
Corbet's is het icoon van ons skiresort.
Het is de Everest voor veel skiërs en snowboarders.
Je gaat met de tram in 12 minuten naar 1,2 km hoogte.
Je gaat naar boven en over die klif, je ziet een hangend sneeuwveld en dan…
…daar komt Corbet's. Je gaat er voorbij en staat versteld.
Het is zo gemeen.
Er zijn enorme rotsblokken. Superscherpe stenen.
Het is zo steil dat als je naar beneden kijkt…
…het lijkt alsof je op de tweede verdieping van een gebouw staat.
Er is maar één route door deze dodelijke klif…
…en dat is Corbet's Couloir.
Het is menens.
Zelfs als je een goede skiër meeneemt naar de rand van Corbet en vraagt…
'Wil je hier skiën?', dan zegt bijna iedereen: 'Nee, bedankt.'
Ik had hem nog nooit gezien.
Ik wist niet hoe het zat. Ik dacht: hij komt vast kijken.
Als ik daar ben…
Maar ik zag hem praten met mensen en dacht toen: o, doet hij mee?
Oké, cool.
Voor ik het weet, moet ik helpen hem de heuvel op te duwen.
Hij werd erg ver omhoog geduwd voor hij zou beginnen…
…daardoor wist je dat hij er echt voor ging.
Voor de wedstrijd sprak ik Trevor aan de telefoon en hij zei:
'Jess, ik ga van de neus van Corbet's af.'
En ik vroeg: 'Hoe ver wil je gaan?'
'Minstens 30 meter.' En ik zei:
'Oké.'
Snap je?
Het kan helpen als ik je een duwtje geef.
Als atleet dacht ik: dat zou echt geweldig zijn.
Dat doen we.
Als organisator van het evenement dacht ik: wat gebeurt er als het misgaat?
Het kan voor iedereen misgaan.
Mensen hebben hun rug daar gebroken terwijl ze van de berg af tuimelden.
Ik was heel nerveus.
Hij had een dwarslaesie.
Zou ik hem toelaten in de competitie…
…om hem te zien sterven?
Op dat moment had ik mijn twijfels.
Ik besloot naar hem toe te gaan om voor mezelf helder te krijgen…
'Moet ik hem aanraden om dit niet te doen?'
En ik zei: 'Deze is behoorlijk extreem. Kun je dat aan?'
Hij keek me recht in de ogen zonder enige twijfel…
…en zei: 'Ik kan dit.'
'Goed.'
'Hoe kan ik helpen?'
Travis.
Die ga ik doen.
- Hier? - Ja.
- Ik kan je helpen snelheid te maken. - Bedankt.
Als je op snelheid erin gaat, zie je niets.
Hij kan niet zien wat Travis en de andere atleten konden zien…
…omdat hij een liggende positie heeft.
Het gaat erom dat je hier aankomt en dan uitkijkt over de berg.
Ik wil daar landen.
- Snap je? - Ja.
Ik geef je een volledige…
Je zag alle skiërs en snowboarders voor hun runs…
…naar de rand lopen en daarna weer terug.
Naar de rand.
Naar de landing kijken. Terug.
Want je wilt niet verrast worden door dat uitzicht.
Ik geef je snelheid.
Ik laat je er niet overheen gaan, maar dat werkt beter.
Travis duwde hem en stopte hem op het einde.
Het leek allemaal wel wat ongepast.
Terwijl ik toekeek hoe Trevor oefende, werd ik steeds nerveuzer.
Het was duidelijk dat hij zou gaan, er recht op af en op volle snelheid.
De voorbereiding was klaar. Hij zou gaan.
Drie, twee, een, ik ga.
Hij ging de heuvel af.
Ik vond dat hij traag ging.
- Ik vind… - Goeie beslissing.
- Sneller. - Mee eens.
Veel sneller.
- Ik heb meer snelheid nodig. - Oké. Doen we.
Het bracht de collectieve angst van iedereen weer terug.
Hij gaat het doen. Het komt goed. Oké, misschien.
We brachten hem terug omhoog naar een hoger beginpunt.
Waarschijnlijk hoger dan wie dan ook.
Ik weet nog dat ik iets zei als:
'Trevor, weet je zeker dat je dit echt wilt doen?'
Negen van de tien keer blijkt dat, als iemand niet gelooft dat het ze lukt…
…het niet lukt.
En dan…
- Weet je zeker dat je dit wilt? - Ja.
Zijn gevoel van ik moet dit doen was oprecht.
Het was doodstil.
Ik stond daar met de VP uitvoerende zaken…
…en onze directeur risico's en veiligheid.
Ik ben nerveus.
Zij kijken naar de makkelijkste manier en ik denk: nee, hij gaat van de neus.
Wat denk je?
Ik zei iets in de trant van: 'Veel plezier en ik zie je aan de andere kant.'
Ik bedoelde aan de andere kant van een paradigmaverschuiving voor hem.
Hij begon opnieuw.
Telde af.
Drie, twee, een, ik ga.
De rest is geschiedenis.
Mijn god.
Dat was gestoord.
Ja, maatje.
Iedereen wilde hem aanraken.
Om een stukje van de magie te voelen die net is gebeurd.
Hoe komt Corbet aan z'n naam?
Fris m'n geheugen op want…
Was hij de eerste die er skiede?
Na verloop van tijd vergeten mensen het.
Er is zoveel overlevering over Corbet's Couloir in Jackson Hole…
…maar ik weet niet veel over Barry Corbet.
Ik ben opgegroeid in Jackson Hole Mountain Resort…
…maar ik weet niet wat er met Barry is gebeurd.
Wil je het echte verhaal of het verhaal dat we mensen verkochten?
Jackson Hole was…
We vonden Vail geweldig tot we Jackson Hole zagen.
Het was gewoon een mooie, sfeervolle plek.
Ik heb Barry leren kennen in augustus 1959.
Toen ik hem leerde kennen, gaf hij skiles in de winter.
Paul McCollister, die het resort begon, was een vriend van Barry en mij.
De dag dat ik met Paul en Barry naar boven ging, was een prachtige…
…heldere dag en de sneeuw was geweldig.
We bekeken de onderzoeksgebieden…
…en picknickten op wat Corbet's Couloir zou worden.
Barry keek ernaar en zei: 'Op een dag gaat iemand daar skiën.'
'Iemand gaat daar vanaf skiën.'
En sinds die tijd…
…staat het bekend als Corbet's Couloir.
Ik wist niets van zijn prestaties…
…tot iemand zei: 'Weet je met wie je praat?'
Ik zei: 'Ja, Barry Corbet.' 'Weet je wat hij deed?'
Hij was larger than life.
Hij beklom als eerste de Denali.
En de hoogste twee toppen van Antarctica, de Vinsonberg en Tyree.
Onder andere, zullen we maar zeggen.
Voor zijn tijd was hij een heel stoere bergbeklimmer.
Hij was letterlijk de Camel-man.
Hij kon nooit ontsnappen aan die foto. Die is overal.
Ik heb er een in de badkamer.
Ik heb Barry leren kennen op Everest.
Het hoofddoel van de expeditie…
…was de eerste Amerikaan naar de top, niet om een nieuwe route te beklimmen.
Maar Barry en ik deelden dezelfde passie…
…om iets op de berg te doen wat onbekend was.
De meeste klimmers willen graag de eerste zijn…
…en op de westelijke bergkam kon dat. Het was de grootste berg ter wereld…
…en dat deel was nog niet beklommen.
Tijdens onze poging om de top te bereiken…
…zei Barry: 'Hornbein en Unsoeld moeten gaan.'
'Jullie zijn over je top en ik kom ooit nog terug.'
En Barry bracht ladingen naar het volgende kamp…
…terwijl zij naar de top gingen.
De eerste beklimming van die kam.
Ik wil namens alle mensen in de VS onze grote waardering uiten…
…voor deze geweldige inzet van onze medeburgers.
We zijn erg trots dat we deze mannen in het Witte Huis mogen verwelkomen.
Hij was erg creatief…
…en bergbeklimmen was zijn passie, maar hij had meer nodig.
En dat was film.
Toen Barry terugkwam van de Everest, zei ik: 'Kom langs.
We kunnen samen iets maken.'
Dat werd de eerste Jackson Hole-film.
Ik ging freestyle skiën door twee iconische skifilms…
…Ski the Outer Limits…
…en The Mobius Flip.
Barry ging erheen en ze deden de eerste grote salto's in het couloir.
Dat raakte veel mensen omdat niemand zich daar aan skiën waagde…
…laat staan aan salto's.
Dat maakte onze carrière.
Dit zijn de uiterste grenzen.
Een vlucht in de ruimte.
Om z'n schaduw terug te vinden.
De manier waarop het gefilmd is en wat de verteller zegt, is poëtisch.
Ze deden dingen die niemand nog had gezien.
Het sprak tot de verbeelding van een kind als ik en de rest van de wereld…
'Dat wil ik doen. Ik wil vliegen.
Ik wil tot de uiterste grenzen skiën.'
Wat gisteren onmogelijk was, is vandaag de absolute limiet.
En morgen is het normaal.
- Is dat hem? - Hoe gaat het?
Lukt het?
Dit zijn jij en Ashley.
Met z'n moeder.
Dit is een mooie foto.
- Ash en ik. - Dit is Trevor.
Met z'n vader.
En op z'n romper staat Athlete's Corner op de kont.
Mijn vader had een sportwinkel.
M'n ouders samen.
Het werd een skateboard- en snowboardwinkel.
Trevor was gek op snowboarden.
Je zag alleen een glimlach van tanden en z'n bril toen hij klein was.
Hij kwam niet eens binnen om wat te eten. 'Nee, eerst nog een keer.'
Mijn ouders hadden het druk met het runnen van hun winkels…
…trainen voor marathons.
Dus ze waren extreem afwezig.
Ik had twee winkels. Dagen van twaalf uur. Soms zes dagen per week.
Ja, het was heel lastig. Er waren veel lastige momenten.
Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was Trevor zo'n vijf jaar oud.
De scheiding en het vertrek van m'n moeder was voor Trevor emotioneel…
…superzwaar.
Vanaf dat we in groep 4 of 5 zaten…
…verhuisden we elk half jaar.
We hadden niet veel geld, dus we verhuurden de derde kamer.
Het ziet er goed uit.
Het is goed onderhouden en mooi versierd.
Alsof er een echt gezin woont.
Al die huizen waar we in woonden, daar woonden we maar kort.
Ik was jong, ik wist niet beter. Of wat een normale familierelatie was.
Op de middelbare school kreeg hij nooit veel steun van zijn familie.
Hij was een soort broer. Hij ging van huis naar huis.
Sliep op een bank. We deden niets na school…
…dus laten we dronken en high worden.
Eerst wist ik niet dat Trevor pijnstillers slikte.
Maar toen zei hij: 'Mam, ik heb een probleem.
Ik slik pillen omdat ik depressief ben.'
Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik kon niet naar school of Keene State.
Ze wilden me niet echt. Ik kon wel naar een ROC…
…maar ik wist niet wat ik wilde.
Waar ik wilde wonen of wat ik kon worden.
Als je opgroeide in Keene, wilde je na de middelbare school weg uit Keene.
Er was hier niets voor Trevor.
En toen verhuisde Ashley naar Colorado.
Toen hij Ashley zag verhuizen…
…en zag hoe gelukkig ze was in Colorado.
In de bergen en snowboardend.
Hij zei:
'Ik ben hier weg.' En Ashley zei: 'Trevor, word loodgieter.'
Trevor kwam naar Colorado en zei: 'Dit ga ik doen.'
'Ik ga loodgieterswerk doen. Ik ga mijn diploma halen.'
Hij was goed op weg…
…vlak voor zijn ongeluk.
ASPEN, COLORADO MEI 1968
Barry was klaar met de opnames van Ski the Outer Limits.
We hadden een contract…
…om de internationale bijeenkomst van ski- instructeurs te filmen in Aspen.
Ik weet nog heel goed dat hij daarheen ging…
…en toen werd ik erg nerveus. Er zat me iets dwars.
Ik staarde een paar uur lang naar de telefoon tot die ging.
'Er is een vreselijk ongeluk gebeurd.' Het is Barry.
Pap praatte nooit over zijn ongeluk.
Mam praatte er ook niet over.
Ik denk dat het een zware tijd was. Dat wilden ze achter zich laten.
Barry filmde de skiërs en het was midden op de dag…
…dus de glooiing van het landschap was niet helemaal duidelijk voor de piloot.
Verblinding door de zon.
Barry had de gordel vrij los…
…zodat hij vanuit de zijkant van de helikopter kon filmen.
De helikopterpiloot raakt een heuveltje…
…en begint te stuiteren.
En tijdens dat stuiteren raakt Barry uit zijn gordel en valt uit de deur.
We waren in paniek dat Barry dood zou gaan.
We dachten dat hij dood was.
En ze brachten hem naar het Craig Hospital in Denver.
Ze wisten hem in leven te houden.
Ik ging naar hem toe, toen hij nog in het ziekenhuis lag.
Hij had elleboogkrukken…
…hij vroeg me ze hem te brengen, dus dat deed ik.
Ik herinner me dat een verpleger zei: 'Die zal hij nooit gebruiken.'
Toen begon zijn leven als verlamd persoon.
VAIL PASS, COLORADO 5 JAAR NA HET ONGELUK
Ik ben hier voor het eerst sinds mijn ongeluk.
Ik was bang om hier terug te komen.
Deze plek is enorm belangrijk voor mijn herstel.
Om het af te sluiten en mijn letsel te accepteren.
Hier ben ik alles kwijtgeraakt.
Ik kom hier terug om vooruit te kunnen en mijn doelen waar te maken…
…en één daarvan is skiën hier op Vail Pass.
VAIL PASS, COLORADO 15 NOVEMBER 2014
GEBRUIK SNEEUWKETTINGEN OP VAIL PASS
Op de dag van Trevors ongeluk gingen hij, m'n broer en ik naar Vail Pass.
We parkeerden, pakten onze spullen…
…en liepen omhoog langs de sneeuwscooterbaan.
We liepen zo'n 100, 150 meter omhoog.
Er kwam een man naar beneden op een sneeuwscooter…
…die zei dat verderop een schans was.
Daar gingen we heen en het leek niet zo gek.
Ik zat er niet over in dat het een van ons niet zou lukken.
Ik ging eerst…
…daarna mijn broer…
…en Trevor als laatste.
Het werd al donker en ik begon en raakte in het spoor van 'n pistenbully.
Ik zag hem. Hij ging gelijk al in een rare hoek van de rand.
Ik vloog door de lucht, als een Superman.
Ik wilde niet op m'n nek landen. Ik boog me en kwam op m'n rug terecht.
M'n board en laarzen werden samengedrukt als een taco en ik hoorde een harde knal.
Iemand belde me…
…en ik verkocht net een auto. Als ik onderhandelde, nam ik nooit op.
Maar nu wel.
Trevor is gewond. Hij voelt z'n tenen niet.
Ik zei:
'Geef hem aan de lijn.'
'Trevor, kom overeind.'
'Doe niet alsof.'
Hij zei: 'Ik kan m'n tenen niet bewegen.'
Ik weet nog dat ik daar lag.
Ik dacht aan m'n vriendin…
…m'n zus, het tegen m'n ouders zeggen, tegen m'n baas.
Geen loodgieter meer zijn…
…niet meer doen waar ik van hou.
Ik keek naar mijn voeten en het was… Ik wist het meteen.
We belden de reddingsdienst. Ze zouden een team sturen.
Maar omdat de storm begon toe te slaan…
…zou het minstens een uur duren en een van ons moest hen tegemoetkomen.
Mijn adrenaline begon af te nemen en mijn rug deed vreselijk pijn.
De tijd ging langzaam.
Ik was bang dat niemand me zou vinden. Ik was bang dat ik dood zou vriezen.
Niemand kwam me ophalen.
Er zat zo'n 2,5 tot 3 uur tussen zijn val en het moment dat de hulpdienst er was.
De hulpdiensten liepen op sneeuwschoenen.
M'n broer belde me twee keer. 'Trevor is erg koud, heeft veel pijn.'
Ik zei: 'We komen eraan. We zijn onderweg.'
Ik weet nog dat ik bij mezelf dacht: hou je ogen open.
Sluit je ogen niet.
Ik dacht dat ik dan niet meer wakker zou worden.
Luister.
We hebben beiden iets vreselijks meegemaakt…
…en we vinden het allebei naar…
…ook al zul je velen van ons tegenkomen…
…die zeggen dat ons leven beter is na ons ongeluk.
Vreemd.
Hoe dan ook…
…iemand die een rug of nek breekt, hoeft niet lang na te denken…
…om te weten dat er grote veranderingen komen.
En dat niemand iemand veel keus geeft.
Een vriend bracht me naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen moesten we eerst wachten. Ik vroeg de receptioniste:
'Er komt een jongen van Vail Pass.
Weet je hoe laat hij er is?'
Ze zei: 'Het is een code huppeldepup.
Dat is best ernstig.
Ze zijn hier over zo'n anderhalf uur.'
Ik zei: 'Goed. Ik wacht wel. Kun je het me laten weten als hij er is?'
En ik weet nog…
…dat toen hij aankwam…
…ik hem zag en…
…hij pakte mijn hand vast en ik keek naar de röntgenfoto.
Hij zei: 'Het komt goed. Alles komt goed. Ik hou van je.'
Ik kan me niet herinneren dat ik…
…de hand van m'n zus pakte en zei: 'Het komt goed.'
Maar ik krijg er tranen van om dat nu te horen.
Ik laat haar elke dag zien dat het goed komt. En mijn familie.
En mensen die van me houden en dicht bij me staan.
Het is erg wat me is overkomen, maar het komt goed.
Ik heb het gevoel dat ik dat elke dag blijf bewijzen.
Om Trevor in het ziekenhuis…
…daar zo te zien liggen was moeilijk.
Het was moeilijk om mijn zoon zo gebroken te zien.
Als ouder…
…wil je niet dat zoiets je kinderen ooit overkomt.
Ik was bang om hoe zijn toekomst eruit zou zien.
De T11 en T12 van m'n wervels werden verbrijzeld. M'n ruggenmerg is doorboord…
…en m'n rug werd ontwricht tot 90 graden in m'n maag.
Ik kreeg twee staven van 30 cm en 12 schroeven in m'n rug.
Ze zeiden tegen me: 'Het bestaat niet.
Je kunt nooit meer bewegen, lopen of al die dingen.'
Bij Craig is de meest voorkomende vraag:
'Ga ik helemaal herstellen?'
Sommige mensen die hier binnenkomen…
…hebben het gevoel dat hun leven voorbij is.
Oké, teentjes. Bewegen.
Bewegen.
Kom op. Bewegen, tenen.
Bewegen, tenen.
Kom op, grote tenen. Jullie kunnen het.
Zoiets treft de hele familie.
Onderzoek toont aan dat mensen met een beter ondersteuningssysteem…
…een hechte familie, betere resultaten hebben.
We waren niet heel hecht in die tijd…
…en ik denk…
…dat ik een muur optrok.
Ik trok me terug als ik bij hem was.
M'n moeder had er moeite mee om Trevor in z'n fysiotherapie te zien.
Dan zei ze: 'Ik trek dit niet' en stond ze op en liep weg.
Dat was erg moeilijk voor Trevor.
Als je aan het herstellen bent, telt elke dag. Bij Craig…
…heb je bijna honderd mensen met vergelijkbaar letsel…
…en een ander herstel…
…maar je vecht samen voor het beste resultaat voor elkaar.
Je hebt zes maanden tot twee jaar voor herstel van de zenuwen…
…en ons doel was dat ik weer zou lopen.
Kom op.
Het is moeilijk om dat te doen.
Eén dag tegelijk.
Dat was de eerste keer dat ik Trevor echt gemotiveerd zag om iets te doen.
Hij zocht elke dag nieuwe manieren om zichzelf uit te dagen.
Ja, dat is het linkerbeen. Zie je?
Ik kan hem ook optillen. Klaar, rechterbeen?
Dat is hoe ver ik kom, maar het linkerbeen gaat goed.
Ik benutte alles wat ik vroeger bij sport leerde.
'Hoe kan ik hier een spel van maken?'
Ik herinner me de eerste ontmoeting met Trevor in het Craig Hospital.
Therapeuten zeiden tegen me: 'Hij gaat in de vijfde versnelling.
Hij moet in de tweede versnelling gaan.
Hoe kunnen we hem vertragen?'
Hallo, camera.
De zon in lopen.
Wat je ziet bij mensen met een dwarslaesie is…
…dat het eerste doel is: 'Ik wil lopen.'
We willen allemaal lopen.
Maar herstel moet gebaseerd zijn op kleinere doelen.
Wat als dat je enige doel is en het niet lukt?
Ik moet je waarschuwen dat velen van ons…
…de eerste weken of maanden na de ontsnapping het moeilijkst vonden.
Zware tijden.
Terwijl de instelling je zindelijk maakte en je mobiliteit leerde…
…werd het ook je beschermende moeder, die van je hield ondanks je gebreken…
…echt of ingebeeld.
Het is moeilijk om dat warme nest te verlaten…
…voor de rafelige randen van het echte leven.
Vraag jezelf af of je wilt leven of sterven.
Veel mensen met een dwarslaesie…
…zeggen dat ze zelfmoord hebben overwogen, vaak kort na hun ongeluk.
Ze leefden natuurlijk allemaal nog toen ik ze ontmoette.
Een maand nadat Trevor Craig Hospital verliet…
…bereikte hij een dieptepunt.
M'n moeder zei dat Trevor de auto expres van de weg had gereden…
…en ze was erg bezorgd.
Een tijdje maakte ik me erg zorgen over zijn toekomst…
…omdat ik wist dat hij pijnstillers nodig zou hebben.
Ik was erg bezorgd…
…dat hij weer allerlei medicijnen zou gaan slikken.
De pillen hebben me verdoofd, mijn leven.
Ik probeerde gewoon te vergeten wat ik vroeger kon.
Ik ging drugs gebruiken en feesten…
…en ik voelde me verdoofd.
Ik gaf nergens meer om.
We waren echt bezorgd om hem.
Ik was niet meer in beeld. M'n ouders waren terug naar huis.
Hij had verder niemand.
Ik verhuisde naar Max' huis en woonde een paar maanden op zijn bank.
Dit huis was niet bedoeld voor iemand met een handicap…
…zeker niet voor iemand met een rolstoel.
Hun badkamer was op de eerste etage.
Om de dag ging ik de trap op, trede voor trede op m'n kont…
…voor de badkamer.
Het ging niet goed met me.
Ik was op m'n ergste dieptepunt.
Dat moment was waarschijnlijk mentaal het zwaarst.
Hij dacht: ik ga weer leren lopen.
Terwijl dat in werkelijkheid niet zijn situatie was.
Hij kon zo hard werken als hij wilde aan het doel om weer te lopen…
…maar dat zou misschien niet gebeuren, hoe hard hij ook zijn best deed.
De realiteit drong door en hij had het nog niet geaccepteerd.
Hoe ga je jezelf onderhouden? Waar ga je wonen?
Zijn loodgieterswerk ging goed…
…maar na dit ongeluk word je geen loodgieter.
Dus wat ga je doen?
Dat was een grote zorg voor mij. Enorm.
Heb je daar met hem over gepraat?
- Ja. - Hoe ging dat?
Niet goed. Helemaal niet goed.
Het was geen makkelijk begin.
Er waren moeilijke tijden toen Barry de boel op een rij moest krijgen.
Hij kon niet skiën. Hij kon niet klimmen. Hij kon helemaal niets.
Dus hij werd ontdaan van de kern van zijn leven.
In de jaren 60 waren er belemmeringen om bij de gemeenschap te horen.
Mensen dachten dat het leven voorbij was.
Een trauma is een verandering.
Leven is verandering.
En als je niet meegroeit met die verandering…
…stagneer je…
…en sta je stil. En dat was Barry niet.
Barry was het toonbeeld van blijven bewegen.
Pap was geweldig op die manier.
Hij ging het vuur in en kwam er op geheel anders weer uit.
Hij wist altijd kracht te vinden…
…en om te gaan met veranderende omstandigheden.
In 1980 publiceerde m'n vader het boek Options.
Hij interviewde in het hele land mensen die een dwarslaesie hadden…
…en het bracht de verhalen van al deze mensen samen…
…afgewisseld met zijn eigen verhalen.
In mijn interacties met patiënten gaf ik ze dit boek…
…en zei ik: 'Als je een paar verhalen hebt gelezen, praten we erover.'
Over hoe dit je helpt om uit te zoeken wie je nu bent en waar je naartoe gaat.
Hij schreef het handboek…
…over leven en opbloeien…
…met een dwarslaesie.
Het had een enorm effect op mensen.
Het legde echt de basis…
…als het begin van mensen die over handicaps schrijven…
…en over hoe het is om te leven en slagen met een dwarslaesie.
Tegelijk met Options maakte hij twee begeleidende films…
…Changes en Outside.
Ik wil mensen met nieuw letsel laten zien hoe anderen ermee leven.
Drie jaar, vijf, tien, twintig, wel tot 35 jaar na hun ongeluk.
Ik bezocht mensen in het hele land.
Mensen met letsel zoals het mijne en veel erger nog.
Om te zien hoe hun leven was.
Dus een reis begon.
Op zoek naar mensen met een dwarslaesie.
Hij vond mensen die ongelooflijke dingen hadden gedaan, ondanks hun dwarslaesie.
De overeenkomst was dat iedereen…
…zichzelf opnieuw moest uitvinden om een creatief en zinvol leven te hebben.
Ik zie het zo: voordat ik verlamd was…
…kon ik 10.000 dingen doen.
Nu zijn er 9000.
Ik kan blijven hangen bij de duizend die ik kwijt ben…
…of me richten op de andere 9.000.
En de grap is dat niemand in een mensenleven…
…meer dan twee of drieduizend van die dingen kan doen.
Ik wil niet zeggen dat het leven makkelijker wordt…
…of de keuzes eenvoudiger…
…of dat dwarslaesie op de een of andere manier gunstig is…
…voor iemands mentale en fysieke gezondheid.
Want dat is niet waar.
Ik wil je wel zeggen…
…dat je dit monumentale ongemak kunt doorstaan…
…dat je ermee kunt leven, liefhebben, lachen…
…dat je het kunt overwinnen, delen…
…overstijgen, en dat je niet zonder keuzes bent.
Je hebt veel opties.
Het kan goed gaan, als je daarvoor kiest.
De toekomst…
…hoe ondoorgrondelijk ook…
…is aan jou.
Ik weet niet hoeveel mensen…
…zeiden dat de dwarslaesie hun openbaring was.
'Het was mijn start om mijn leven opnieuw te prioriteren.'
'Wie ben ik?'
'Wie ben ik nu?'
Ik was Trevors eerste skileraar in het Adaptive Sports Centre…
…toen hij in februari 2016 via Craig Hospital hier kwam.
Trevors enthousiasme en gebrek aan angst…
…staken boven iedereen uit die ik ooit les heb gegeven.
Hij had al doelen voor ik wist hoe hij heette.
De eerste dag had Trevor het over zitskiën en offpiste op Vail Pass…
…sprongen maken, van kliffen springen.
'Waar kunnen we springen?' en 'En die box daar?'
We staan niet toe dat mensen springen…
…maar elke keer als ik wegkeek…
…sprong hij ergens vanaf.
Die reis veranderde mijn leven…
Je wordt enthousiast. "Goed. Wat kunnen we nu doen?'
En je denkt: mag ik dat doen?
Hij was blij…
…en dat was de eerste keer dat ik hem weer gelukkig zag.
Ik ben verlamd geraakt bij het snowboarden…
…een dik jaar geleden op de top van Vail Pass.
Ik heb daar in een sneeuwstorm gelegen van 16.00 tot 19.30 uur.
Dus ik had nooit gedacht dat ik weer zou zijn waar ik nu ben.
Wat dit betekent om weer de berg op te gaan…
…daar zijn geen woorden voor, voor wat ik voel.
Dit zal altijd bij mijn leven blijven horen.
Tijdens die reis realiseerde ik me…
…dat ik niet m'n hele leven ga wachten…
…om te zien of ik de kans krijg om te lopen.
Ik ga andere dingen doen en aanpakken.
Posttraumatische groei is het vermogen van een persoon om…
…na het meemaken van letsel…
…er iets positiefs voor zichzelf van te maken.
Hoe kun je tragedie…
…transformeren in kansen?
High Fives nodigde hem uit voor een skikamp in Lake Tahoe…
…en toen bloeide zijn band met Roy echt op.
High Fives is een nationale non-profit…
…met de missie om levensveranderend letsel te voorkomen…
…en middelen en hoop te bieden als het wel gebeurt bij outdoorsport.
Als High Fives een beurs geeft, moet je doelen stellen…
…zodat we zien hoe onze subsidie je vooruit helpt…
…en je een betere kwaliteit van leven krijgt.
Trevors grootste doel toen hij begon te zitskiën…
…was in het Paralympische team te komen.
Kom op, Trev.
Doorzetten.
Binnen drie of vier maanden na het begin van zijn training…
…streed hij al voor een plek in het team.
Met de zilveren medaille, uit de VS, 'Baby' Trevor Kennison.
Hij verhuisde naar Winter Park en in zijn derde winter…
…besloot hij te stoppen met alpineskiën.
Velen van ons vroegen zich af waarom.
Ik stopte met alpineskiën omdat ik een passie had voor sprongen en rails.
Ik wilde op de hele berg skiën.
Op Trevors lijst met doelen voor onze beurs…
…stond meer dan alleen het Paralympische team.
Hij wilde 'n backflip van een rail doen.
Een sprong maken in Corbets Couloir. Meedoen aan de X Games.
Hij wilde zitskien op Vail Pass…
…en de eerste dubbele backflip op een zitski doen.
Ik zei: 'Ga door met alpineskiën. Daar kun je geld mee verdienen.'
Maar hij deed zijn ding. Hij ging freeskiën.
M'n vader, mijn zus en zelfs Roy moesten grinniken…
…en ik zei: 'Dit wil ik doen. Ik zoek sponsoren voor een carrière.'
En ik zei: 'Lieverd…
…laten we een solide carrière zoeken…
…en vooruit kijken…
…want dit is van korte duur.'
Wat was zijn reactie?
Zijn reactie was…
Hij zei niets.
Hij dacht vast: ga toch fietsen, want ik ga dit doen.
Deze video verovert de skiwereld.
Een zittende skiër die van de top van de berg springt in Jackson Hole.
Trevor Kennison komt uit Colorado.
Ga met Kennison de piste op…
…en zie wat hij doet met zijn roem.
Ik zit naar ESPN te kijken…
Dit is Trevor Kennison… die niet kan skiën…
…behalve in zijn hulpmiddel…
Trevor Kennison? Dat is mijn zoon.
Allemachtig.
Na Corbet veranderde alles in mijn leven.
Mensen herkenden me.
Trevor zocht steeds grotere doelen.
Met zijn waaghalzerige karakter inspireert hij anderen…
…met of zonder handicap.
Ik hou van leren. Van steeds verder te gaan en steeds meer te leren.
Geweldig, Trev.
Trevor legde een lat die niemand had gezien.
Hij ging zo snel vooruit in een zitski.
Dit is Trevor Kennison.
Hij is hier vandaag bij ons.
Hij is een pro. Je bent nu zo'n beetje beroemd.
Je hebt grote stappen gemaakt de afgelopen jaren.
- Dit heeft nog nooit iemand gedaan. - Nee.
Wat doet het met je?
In de afgelopen drie jaar…
…gaf het me hoop in m'n leven en om verder te gaan…
…en om volop te leven.
Zijn houding en mentaliteit zijn altijd zo positief.
De eerste keer dat ik meeging, maakte hij een sprong van zes meter.
Dat herinner ik me nog goed.
Hij zei: 'Ik wil sprongen van 30 meter kunnen maken…
…zoals in de X Games.'
Nu naar de X Games en een grote primeur vandaag.
Trevor Kennison wordt de eerste adaptieve atleet…
…die de Big Air gaat springen.
Kom op.
Een verhaal van pure wil en vastberadenheid.
Hij verlegt de grenzen, gaat tot het uiterste, zo ook vandaag.
Trevor Kennison wil geschiedenis schrijven.
De eerste adaptieve atleet die de Big Air-sprong hier in Aspen maakt.
Recht ervanaf, geweldige balans. Hij gaat voor groots.
Dat scheelde weinig.
Hij haalde het onderste uit de kan, maar hield het niet meer.
Gaat het wel?
Ja, voor de zekerheid.
Waarvoor ben je hier? Een periodieke controle?
Nee, ik wil een MRI voor m'n rug.
Zitskiën is een geweldige sport.
Net als bij elke vorm van skiën…
…als je het uiterste opzoekt…
…wordt het gevaarlijker.
Als je staat…
…heb je de volledige schokabsorptie van je knieën, ongeveer een meter…
…en nog een halve meter door je heupen te buigen.
De beste zitski's hebben een demping van 15 tot 20 centimeter.
Als de schok te groot is…
…komt de klap rechtstreeks op je ruggengraat.
Dat kan een wervel verbrijzelen.
Ikzelf, en anderen…
…hebben secundaire ruggengraatletsels opgelopen met zitskiën…
…doordat de schok te groot was.
Ik moet de vader zijn.
De sprongen.
Daar heb ik moeite mee. Hij kan op z'n nek landen…
…en dan is er geen Trevor meer.
Doelen komen in twee soorten.
De ene zijn om één dag tegelijk te nemen.
En er zijn doelen die we verder in de toekomst zien…
…waar we met een grote passie naartoe werken.
Je doelen kunnen deuren voor je openen.
Je hoeft niet door die deuren…
…maar het is fijn dat ze er zijn als je tegen muren botst.
Gaat het wel?
Dus kies een doel.
Bouw er een.
Kies iets wat je nog niet hebt gedaan, maar wel kunt en doe het dan.
Het vaststellen van realistische doelen is de hoeksteen van alle revalidatie.
Geen doelen…
…geen resultaten.
Heb je ooit een rail geraakt, zoals deze rail, in het park?
Nee, maar ik ga het nu wel doen.
Vijf, vier, drie…
…twee, één.
Trevor gaat.
Echt wel, man.
- Te gek. - Perfect.
Kan iemand vragen of ik nu een backflip kan doen?
Zeg maar wat jij wil doen.
Trevor zegt: 'Wees klaar voor de backflip.'
- Zeg het als het nog tien seconden is. - Nu.
Nog tien seconden.
- Kom op, gast. - Tien seconden voor Trevor.
Vijf, vier, drie…
…twee, één.
Echt wel.
Mijn God. Dat ging zo soepel.
Supervet.
- Dat was vet. - Bedankt.
Goed zo. Supergoed, Trev.
Drie jaar geleden was ik alpineskiër…
…en Ashley, Roy, mijn vader…
…lachten me we wat uit…
…en nu doe ik het gewoon.
En ik kreeg dit idee, ik weet niet eens wanneer.
Een jaar geleden denk ik, maar mensen zeiden: 'Dat is nogal…
…een gek idee.'
Een grote droom, man.
Maar om een droom echt waar te maken en het werkelijkheid te laten worden…
…is best wel cool.
- Het is meer dan cool. - Het is te gek…
Misschien zetten we er morgen een box in.
We maken een backflip op een box.
1 JAAR LATER
Hij is zeker hoger dan vorig jaar, ik denk zeker een halve meter.
Waarom ben je nerveus?
Want ik ga een backflip doen op een rail. Van rail naar rail.
Ik ging er niet genoeg voor.
Dat is wild, gast.
Waar ben ik geland?
Je kwam precies op de lijn van de oranje stippen, daar rechts.
Ik ga er nog een doen. Dezelfde snelheid, maar wat harder.
Dat was te gek.
Zo wil ik op de rails landen, zo uitkomen.
Dat was 'm, gast. Zet maar klaar.
Er is zoveel wat je niet in de hand hebt op die rail.
- Ja. - Dat is…
- Dat is zo heftig. - Zeker weten.
- Je landt op tien centimeter. - Ik weet het.
Dit wordt het engste ooit.
Het is eng, maar ik voel me op mijn gemak.
- Snap je? - Ja.
Als ik van de rails ga, moet ik mijn backflip gewoon perfect doen.
Jeetje, jongens.
Ik ben me toch nerveus.
- We doen het, jongens. - Ja, Trev.
Gaat je lukken.
- Ja, Trev. - Ik ga.
Echt wel.
O, mijn God.
Ja, gast.
Allemachtig.
Mijn god.
Het is me gelukt.
Echt wel.
Ik droom hier al 2 jaar van.
Na de backflip vorig jaar op die rail, is het me nu een jaar later gelukt.
Dat is een van de beste gevoelens die er is.
Lekker dan.
- Gast. - Recht op je ski, gast.
Bedankt voor alle hulp, iedereen.
Pap heeft zichzelf opnieuw uitgevonden.
Na zijn ongeluk kon hij niet meer skiën.
Klimmen lukte ook niet meer.
Hij zocht nieuwe veroveringen.
In het begin van de jaren 70 filmde pap met Roger Brown The Edge…
…en ze waren een paar weken in de Grand Canyon.
Niemand met een dwarslaesie had ooit gekajakt.
Hij filmde in een rolstoel en zag dat ze alles met hun bovenlichaam deden.
Dat is wat bij mij wel werkt, dat ga ik proberen.
Hij ging het leren tegen de waarschuwingen van alle mensen bij Craig in…
…die bang waren voor huidzweren, decubitus of dat hij zou sterven op de rivier.
Hij was verlamd in de benen en bij kajakken doe je veel met je heupen.
Want als je wordt omgegooid, moet je je heupen draaien…
…en peddelen tegelijkertijd…
…aan één kant om jezelf weer overeind te krijgen.
Er was ook een moment dat hij bijna stierf op de rivier…
…omdat hij niet genoeg kon rollen in de stroming.
Barry bracht maanden door met de beste instructeurs…
…en kwam met een manier om een kajak te laten eskimorollen.
Hij ontwikkelde technieken.
Hij vond een manier om drie kajaks aan zijn busje vast te maken.
Een van de oude motto's van Craig Hospital is 'herdefiniëren wat mogelijk is'.
En als ik aan Barry denk, denk ik daar op veel manieren aan.
Hij herdefinieerde wat mogelijk was.
Barry was nou eenmaal Barry, dus als dwarslaesie-kajakker…
…veroverde hij de meest extreme rivieren in het Westen, inclusief de Grand Canyon.
Het betekende veel voor hem omdat hij veel niet meer kon doen…
…wat hij graag deed, het avontuurlijke, en kajakken gaf hem het avontuur terug.
Hij vond een manier om toch plezier te hebben.
Het was niet op dezelfde manier als eerst, maar dit werkte voor hem.
Barry zei eigenlijk: 'Mijn rolstoel bepaalt niet wie ik ben.
Ik bepaal zelf wie ik ben door sportprestaties…
…die verder gaan dan wat mensen denken dat een rolstoelgebruiker kan.'
Tijd zal jou en je wonden milder maken, en je zult steeds minder aan lopen denken.
Je zult ook niet treuren over wat je vroeger deed.
Je begint met interesse en plezier na te denken over wat je nu kunt doen.
Je kunt meer dan genoeg dingen doen na een gebroken rug of nek…
…en sommige zul je zo leuk vinden dat je je vreugde niet kunt bedwingen.
We gaan de lucht in.
Jawel.
Ja, Trevor.
Ja, jongens.
Daar gaan we.
Trevor gaat van deze couloir net onder ons.
Goed. Drie, twee, één, gaan.
Pak 'm, maat.
Mijn hemel.
Het zitskiën gaf me de vrijheid om uit m'n rolstoel te zijn.
Ik kan overal op de berg komen. Net als ieder ander.
Die vrijheid terughebben gaf me een doel in het leven.
Het zit zo. Als ik in mijn ski zit, voel ik me vrij.
Ik voel me compleet en ongelooflijk gelukkig…
Door de sneeuw glijden kalmeert mijn ziel.
O, mijn God. Lekker dan.
Ja, jongens.
Dat was 'n goeie.
Als je gaat skiën of snowboarden, moet je je aanpassen.
Als ik het nu doe, moet ik me wat meer aanpassen.
Hij wordt steeds bedolven onder het sneeuw.
Hij verdwijnt gewoon.
Ja, gast.
Na een ruggenmergletsel kun je niets als vanzelfsprekend beschouwen.
In de bergen met Trevor zie je het in hem.
Hij zit in een zitski, maar daar gaat hij niet om treuren.
Drie, twee, één.
Trevor gaat.
Hij heeft iets.
Hij straalt gewoon als hij daar is.
Puur enthousiasme wat uit hem komt en het is heel bijzonder.
Hij inspireert niet alleen adaptieve atleten…
…of mensen die iets hebben dat hen beperkt.
Hij inspireert mensen zoals jij en ik.
Ze hebben tien vingers en tien tenen die werken.
Twee longen en een hartslag.
Ze kijken naar Trevor en denken: dat kan ik niet.
Hij is niet alleen een adaptieve atleet, maar gewoon een atleet.
Als je de lat hoger wilt leggen en dit soort dingen wilt doen…
…doe het dan beetje bij beetje.
- Oké. - Klaar?
Ja.
Oké. Als je me hoort…
…Trev gaat over tien seconden.
Trev over vijf, vier, drie, twee, één.
Allemachtig…
Dat is veruit de grootste klif die ik ooit heb gedaan.
- Gast, de GoPro is… - Kijk waar je geland bent.
Ik heb glorieuze dagen gekend.
Dagen waarop alles wat ik tegenkom danst op een melodie die ik goed ken.
Op die dagen…
…straal ik vertrouwen en opgewektheid uit en raakt het wildvreemden.
Op sommige dagen wordt de rolstoel een rollend getto…
…een chromen kooi die alle communicatie blokkeert.
Punt uit.
Val me niet lastig.
Vandaag ben ik kreupel.
Ik heb me nooit veracht gevoeld om mijn rolstoel.
Ik heb medelijden gevoeld.
En ik heb mezelf veracht.
Het eerste is het probleem van de ander…
…en het tweede is het mijne.
Een dwarslaesie is klote.
Veel mensen kijken naar je en zien alleen een rolstoel.
Dat is prima, maar het is veel meer dan 'n rolstoel.
De rolstoel is maar een deel van je. Dat zijn je benen.
Mensen vragen me weleens: 'Wat is er gebeurd?'
'Ik heb m'n rug gebroken' en dan zeggen ze: 'Wat erg voor je.'
En dat is alles wat ze zeggen. Waarom is dat erg?
Dat is prima, maar het ergst zijn de echte dingen die me raken.
Dat is wat erg is. Maar mensen weten het niet.
Na zijn werk als filmmaker, werd hij redacteur bij New Mobility.
Toen Barry de redacteur werd…
…kon hij mensen op geheel nieuwe manieren bereiken.
Barry en het tijdschrift behandelden moeilijke onderwerpen.
Medicijn en drugsgebruik bij een dwarslaesie…
…mensen met ruggenmergletsel in de gevangenis, seksualiteit.
Er was geen onderwerp dat taboe was.
Het was een edgy Rolling Stone voor rolstoelgebruikers.
Hij zei wat nergens gezegd werd.
Darmprogramma's, blaasmanagement…
…en hij behandelde alle onderwerpen die elders verboden waren.
Toen hij gewond raakte, vroeg ik me af of hij weer zou kunnen daten.
Trevor heeft altijd een gezin gewild.
Dat is erg belangrijk voor hem.
Ik kan hard worden, maar ik kan geen meisje zwanger maken.
Dat zijn dingen waar je niet aan denkt als je gewond raakt…
…al die dingen die daarna gebeuren.
Dat is de realiteit.
Daar heb ik mee te maken.
Barry en het tijdschrift brachten over…
…dat een leven met een dwarslaesie, of een handicap een leven is.
Dus we behandelen alle facetten ervan.
Wat fijn voor mensen die dachten dat dat deel van hun leven voorbij was.
Pap maakte het bespreekbaar. Het goede, het slechte, het lelijke…
…en het mooie aan seksualiteit met een handicap.
Hier doe ik mijn ding.
Dit is een aangepaste seksstoel.
Ik ga hierin zitten en dan ga ik heen en weer.
Na m'n ongeluk kon ik niet meer ejaculeren zoals eerst…
…maar dit geeft me weer dat gevoel…
De bekleding is een beetje versleten.
Hij moet aangespannen worden en opnieuw bekleed.
Hierdoor voel ik me weer een man, kan ik je zeggen.
Bij een dwarslaesie zijn er dingen waar je niet op voorbereid bent.
Laten we eerlijk zijn, darmen en blaas.
Als mensen letsel hebben op een bepaald niveau en erger…
…kunnen ze de urinestroom niet beheersen en kan het op elk moment gebeuren.
We staan op het punt om van dit klifje te gaan…
We hebben niet het beste licht…
…maar doen des te meer op gevoel.
Ik heb net in m'n broek gepist.
Het was niet expres.
Drie, twee, één, ik ga.
Hij gaat.
Je gaat ongelukjes krijgen.
Je hebt twee keuzes.
Het kan vreselijk naar zijn…
…wat ook zo is.
Maar het kan later ook een grappig verhaal zijn.
Wil je een katheter uit de rits van m'n GoPro-rugzak pakken?
Als je goed gehydrateerd blijft, plas je acht tot twaalf keer per dag.
- Wat doe jij daar, Trevy? - Plassen.
- O, ja? - Ja.
- Waarom zit je achter een container? - Ik kan de wc's niet in.
Elke keer moet je een nieuwe katheter gebruiken…
…elke keer dat je wilt plassen.
Als je dat uit eigen zak betaalt…
…kan één katheter je tot $ 18 kosten.
Dus je kunt tot 250 dollar per dag betalen om te plassen.
Het is niet eerlijk.
Maak hier een foto van. Van de buis.
Dat is best heftig.
Het is gewoon de waarheid. De harde waarheid.
Barry vertelde dat een meisje hem schreef…
…dat het verbijsterend was voor haar…
…om advertenties te zien over blaasmanagement en katheters.
Dat gaf haar het gevoel dat er echt een gemeenschap was.
Ik wist niets van katheters en zetpillen.
Het zijn de simpelste dingen. Naar de wc gaan is nieuw.
Het is moeilijk. Het duurt lang.
Het is geen makkelijke weg.
Een darmprogramma is een routine…
…hopelijk elke dag rond dezelfde tijd.
Je moet met een rubberen handschoen een zetpil bij jezelf inbrengen.
Dan moet je minimaal een uur wachten, zodat je darmen helemaal leeg zijn.
Mensen gebruiken zogenaamde digitale stimulatie…
…waarbij een vinger rond de anus wordt bewogen…
…en dat creëert peristaltiek en evacuatie van de darmen.
In het begin kan het gênant zijn.
Het kost veel tijd.
Het is een van de vele ongemakken die inherent zijn aan de dwarslaesie.
Leren leven met een dwarslaesie…
…is als duiken voor de rest van je leven.
'Zit ik wel op een zacht kussen?'
'Is mijn blaas vol?'
Je moet constant dingen controleren, die je niet voelt.
Leven met een dwarslaesie is zwaar.
Ik raak soms geïsoleerd en ik heb zeker mijn ups en downs.
Als ik mensen zie wandelen of iets dergelijks…
…word ik daar verdrietig van.
Soms zou ik willen dat ik die normaliteit kon hebben.
Trev en ik praten wekelijks…
…vaak ook dagelijks…
…en je ziet wanneer het niet goed gaat, omdat hij heel stil wordt.
Een van de dingen die ik echt zie als Trevor zo is…
…is dat we hem de deur uit moeten krijgen.
De dingen laten doen waar hij van houdt.
We doen soms projecten op maat…
…maar we ontwerpen vooral ski's voor gehandicapte skiërs.
Mensen opnieuw de berg ophelpen of soms voor het eerst.
Mijn idee wordt geniaal, dat zeg ik je.
Van wat je zei aan de telefoon werd ik bang.
Ja, hè?
- Je wilt een treklus van 15 cm… - Iets naar m'n mond.
Naar je mond?
- Want als ik 't met m'n hand doe… - Dan kun je maar één hand gebruiken.
En dat wil ik niet.
Dus je wilt deze naar je mond?
Dat bedoel ik, snap je? Dat is aangepaste sport.
Sommige skiërs maken snelheid op vlak terrein met een lier.
Staande skiërs houden het touw met hun handen vast.
Trevor heeft z'n handen nodig voor zijn krukski's.
Daarom maken we het touw aan zijn zitski vast.
En het is zo kort om los te laten. Is dat logisch?
We kunnen het alleen proberen. Dit is nog nooit gedaan.
Ben je zover?
Gast, dit is echt wel gaaf.
Hoe gaat het, Trevor?
Ik zit te zweten. En ben nerveus.
- Ben je nog nooit over hekken gesprongen? - Echt niet.
Waarom zou je dat doen?
Omdat het nog nooit gedaan is. En ik het wil.
Ik word erheen gesleept. Ik maak me los met m'n mond.
En dan ga ik die sprong maken en daar ga ik landen.
Ik ben verlamd en dat zie je niet bij street of urban.
En als ze me in een rolstoel zien, vragen ze: 'Ski je zelfs ook?'
Mensen hebben echt geen flauw idee.
Ik wil me blijven ontwikkelen en de grenzen blijven verleggen.
En ik denk dat dit een stap in die richting is.
CODY WILDER RAY PROFESSIONELE SKIER
Ja, Cody.
Hoe zag dat eruit?
Hij zit vast.
Hij blijft haken.
Kan het nog een keer?
Voelt het goed?
Blijf zolang mogelijk vasthouden.
Zolang mogelijk vasthouden.
Daar gaan we.
Mijn hemel. Gast.
- Dat was gigantisch. - Op de nek.
Ik weet…
Ik weet dat ik het kan, maar m'n nek trekt het niet nu.
- Ja. - Zeker weten.
Als je het niet voelt, moet je het niet proberen…
Ik ben boos op mezelf omdat het bijna gelukt was.
Ik weet dat ik het had kunnen halen.
Wat?
Ik kan mijn schouder morgenochtend niet bewegen.
Hoort een zitski ondersteboven te gaan? Nee.
Het doel was om mensen weer te laten skiën…
…niet om ondersteboven te gaan met een stuk metaal van 25 kilo onder je.
Gisteravond tijdens het eten, en een uur later…
…kon ik niets, het bleef maar pijn doen.
Ik kan m'n arm niet optillen.
Het doet zo'n pijn hier…
…bij m'n sleutelbeen of schouder. Eén van de twee.
Mijn schouders zijn zo belangrijk omdat het mijn voeten zijn.
Zonder m'n schouders kan ik mijn rolstoel niet voortduwen.
Het is heftig als je in een rolstoel zit en dan denkt: daar gaat één arm.
Om mezelf te kunnen verplaatsen…
De helft van m'n lichaam doet het niet. En nu gaat er nog een ledemaat.
Dan werkt er nog maar één van de vier ledematen.
Het is zeker een wake-up call, maar stop ik met wat ik doe? Nee.
Toen ik Barry begin jaren 90 ontmoette…
…werden z'n schouders al minder. Ze begonnen al te slijten.
In zijn laatste jaren…
…zat hij in een elektrische rolstoel, maar had hij vrede met zichzelf.
Hij vocht niet meer tegen zijn letsel of tegen wie hij was…
…maar hij was veel comfortabeler met de persoon die hij was.
Ergens rond 2003 werd bij Barry blaaskanker geconstateerd.
De dokter zei tegen Barry dat zijn toch al zwakke lichaam…
…veel zwakker zou worden door chemo.
En toen wisten ze dat het behoorlijk uitgezaaid was.
Hij wilde geen verdere behandeling.
Dat was het.
Tja…
…wat zal ik zeggen?
Ik mis hem heel erg.
Barry ontmoeten en zaken met hem doen…
…en goede vrienden met hem worden…
…is…
…het hoogtepunt van m'n leven.
Hij zou boos op me zijn dat ik huil.
Het…
…het rare is dat ik het hoorde…
…en zo'n vier dagen later…
…zei mijn vrouw…
'Er is een brief.'
Van Barry.
Verbijsterend.
Twee weken na z'n dood.
Oké.
'Lieve vrienden…
…erg belangrijk in mijn leven…
…zijn de vriendschappen die met de tijd zijn gegroeid.'
'Zoals velen van jullie al weten, is mijn leven voorbij.
Ik stuur je deze brief, omdat ik jouw vriendschap heb gekoesterd…
…en ik wil dat je dat weet.'
'Ik vind het jammer dat ik wat eerder vertrek dan verwacht…
…maar ik voel geen tragedie.
Ik heb veel langer geleefd dan ik had kunnen voorspellen of gedacht…
…36 jaar geleden, na de helikoptercrash.
Ik vrees niet voor mijn kinderen…
…die allemaal hun eigen weg gaan…
…en dat doen met verbazingwekkende stijl en gratie.'
'Ik heb veel liefde gekend, gepassioneerde carrières…
…een avontuurlijk leven en alles wat ik ooit wilde.
Niks gemist. Nergens spijt van.'
'Veel liefs.'
Getekend, Barry.
'Barry.'
En dat was hij.
Met zijn stem had het ontspannen geklonken…
…met een glimlach op de achtergrond.
In het overlijdensbericht voor The American Alpine Club…
…stond ik stil bij…
…en vroeg ik me af…
…hoe Barry's leven had kunnen zijn als hij niet verlamd was geraakt.
Pap verdeelde z'n leven in twee delen.
Z'n eerste leven was voor het ongeluk…
…en zijn tweede leven na het ongeluk.
Pas in zijn latere jaren begon hij het als één leven te beschouwen.
Het was, zoals hij zou hebben gezegd, onlosmakelijk verbonden.
Ik vroeg hem eens welke helft van zijn leven meer voor hem betekende.
En hij zei dat het de tweede helft was.
Hij had zoveel geleerd en was zo gegroeid.
Hij gaf hoop…
…aan mensen met een dwarslaesie over de hele wereld en doet dat nu nog.
Hij gaf les aan dokters, verzekeringsmaatschappijen.
Hij leerde gewone mensen…
…hoe ze anders naar handicaps konden kijken.
Het was nooit zijn doel om leider te worden.
Hij werd er een, maar het ging hem om wat hij deed.
Hij vroeg mensen nooit hem te volgen, maar dat deden ze wel.
Onder skiërs leeft Barry's erfenis voort in Corbet's Couloir.
Maar hij liet nog veel meer achter.
Ski The Outer Limits gaat over grenzen verleggen…
…en dingen opnieuw willen uitvinden.
En grenzen verleggen was onderdeel van paps aard.
Hij liet mensen anders nadenken over handicaps…
…en dat heeft de wereld veranderd.
Barry's erfenis is om een vreselijk ongeluk…
…te transformeren in een prachtig geschenk…
…voor iedereen die een soortgelijk ongeluk heeft gehad.
Hij gaf ze hoop.
Hij gaf ze iets wat ze niet hadden.
Het is raar om terug te kijken op alles.
Ik ben zo dankbaar voor dat…
…ik ben waar ik nu ben.
Je weet niet wat je hebt tot het weg is. Niemand weet dat.
Maar als ik erop terugkijk…
…ik zit in een rolstoel…
…maar ik doe meer dan de meeste mensen zonder handicap.
Het is gewoon een mentaliteit. Ga dingen doen.
Ik was bang om hier terug te komen.
Heel bang.
Deze plek heeft zoveel van me afgenomen…
…en ik wil hier terugkomen. Om mezelf weer heel te maken.
Ik wil die cirkel sluiten en mijn hart geen pijn meer laten voelen.
Neem de dag van je ongeluk, hoe groei je daarvan?
Kun je de sport waar je van houdt…
…beoefenen op de plek waar je leven voorgoed is veranderd?
Hoeveel kracht kan dat je geven?
Dat is het idee wat Trevor heeft opgevat en ten volle heeft uitgewerkt.
Een van Trevors grootste doelen was om als eerste persoon ooit…
…een dubbele backflip te doen in een zitski.
En Vail Pass was de plek om dat te doen.
Hij zei: 'Mam…
…dit is…
…mijn berg.
Hier heb ik mijn rug gebroken en ik kwam terug…
…en ik overwin…
…mijn letsel.
Ik overwin wat er gebeurd is.
Het is gelukt…
…en ik ben terug, mam.
Ik ben terug.
VAIL PASS, COLORADO 6 JAAR NA HET ONGELUK
Goed zo, schat. Ik ben trots op je.
Moet je de ramp zien.
O, mijn god.
Trevor…
Dat meen je niet. Waar ga je landen?
O god, Trevor.
Daar is de ramp waar hij vanaf springt.
We zijn twee minuten verwijderd van de snelheidscontrole van Trevor.
Ik laat het aan jullie over om Trevor te helpen…
…zodat ik klaar sta om te filmen.
- Druk 'm er in. - Eén, twee, drie.
Waar wil je er vanaf gaan?
Wat is je ideale plek om van de ramp te gaan?
Ik kies altijd vooraf waar ik heen ga.
Ik moet gewoon, als ik eraf ga…
…gewoon strekken. En dan vasthouden.
Als ik het zie, wil ik zeker weten…
- Of je genoeg tijd in de lucht hebt. - Ik denk het wel, maar wil zeker zijn.
Boem, yo.
Goed. Ik ben er klaar voor.
Je letsel is episch.
Het riekt naar mythisch heldendom.
Wil je een held zijn?
Het feit is…
…dat je weinig keus hebt.
Een deel van je is gestorven…
…je moet door 't vuur van inwijding heen en alle obstakels overwinnen…
…om als held herboren te worden en als completer wezen terug te keren.
Wij zijn de tweemaal geborenen.
Wij staan voor de grootste angst van de mensheid voor catastrofe…
…en de grootste hoop op transcendentie.
We zijn het pad van de held ingeslagen en we hebben geen keus.
Voor anderen is onze wedergeboorte het bewijs van onze energie en koers.
Voor ons komen de energie en koers voort uit de behoefte om het te overstijgen…
…want anders kun je niet overleven.
Berman hier. Mag ik een statuscontrole?
We wachten nog op de top.
Waarschuw me een halve minuut voor je gaat.
- Goed. - Klaar?
Nog dertig seconden. Dan wordt er vijf seconden afgeteld.
Je kunt het, gast.
Iedereen is er hier klaar voor. Iedereen klaar.
Begrepen.
Klaar.
Klaar beneden.
Klaar hierboven.
Ja, gast.
Goed.
Hij gaat over vijf seconden.
- Over vijf, vier… - We gaan het doen.
…drie, twee…
…één. Hij gaat.
Drie, twee, één.
Echt wel.
Lekker dan.
O, lekker dan.
- Wauw. - Goed gedaan, Trevy.
Misschien heb ik wel gehuild.
- Ik ben zo trots op je. - Mijn hemel.
Verlossing, mam.
- Verlossing. - Verlossing.
De laatste tip…
…laatste vermaning en een afscheidswoord.
Natuurlijk kiezen we vaak onze avonturen niet.
De beste avonturen overkomen ons.
Een truc van leven met een handicap is om alles als een avontuur te zien.
Een die elk moment de avontuurlijkste eigenschappen geeft.
Onzekerheid en risico…
…rijkdom en vreugde…
…wikken en wegen en durven.
We zijn voor onszelf en voor anderen de werkelijkheid en de angst voor onheil.
Als we dit beeld versterken, vragen we om sympathie en verdriet.
Als we onverminderd doorgaan…
…zijn we inspiraties…
…voor iedereen.
We moeten niet bang zijn om te inspireren.
De wereld heeft het hard nodig.
En we hebben de ervaring nodig om uitbundig te geven.
Ons geschenk aan de wereld…
…is het geschenk van de wereld…
…aan ons.
Iedereen…
…niet of wel gehandicapt…
…moet al z'n kansen aangrijpen.
Barry Corbet.
Lookout Mountain, Colorado. 1980.
OPGEDRAGEN AAN BARRY CORBET
EN AAN IEDEREEN DIE NA EEN DWARSLAESIE ZICHZELF OPNIEUW HEEFT UITGEVONDEN.
ALS HIJ STOPT MET SKIËN, WIL TREVOR ZICHZELF OPNIEUW UITVINDEN
ALS EEN MOTIVERENDE SPREKER DIE ZIJN VERHAAL MET ANDEREN DEELT.
HELP ANDEREN ZICHZELF OPNIEUW UIT TE VINDEN NA ERNSTIG LETSEL
OP WWW.HIGHFIVESFOUNDATION.ORG
Ondertiteld door: Wietske de Vries