Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
ΤΟΥ ΜΠΑΡΙ ΚΟΡΜΠΕΤ, 1980
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ
Κάποτε,
κάποιος τραυματίστηκε σοβαρά.
Τόσο σοβαρά,
που το άτομο οδηγήθηκε σε παράλυση
και απώλεια πολλών σωματικών λειτουργιών.
Επιπλέον,
ήρθε αντιμέτωπος με μια ζωή σε αμαξίδιο,
βίωσε καταστροφική διαταραχή προσωπικότητας,
φοβόταν πολύ τις μελλοντικές σχέσεις
με συγγενείς και φίλους,
και δεν είχε τρόπο επιβίωσης.
Ένα δίλημμα ήταν προφανές.
Να το αντιμετωπίσει ή όχι.
Αν το αντιμετώπιζε, θα δούλευε, θα έπαιζε,
θα ζούσε και θ' αγαπούσε σαν να μη συνέβη τίποτα.
Μα κάτι είχε συμβεί.
Είμαστε τραυματισμένοι στον νωτιαίο μυελό.
Είμαστε βαθιά πληγωμένοι.
Και πολλοί από εμάς δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε έτσι.
Είναι πολύ καλό, λοιπόν,
που ο κόσμος είναι γεμάτος με άτομα σαν εμάς
που το αντιμετώπισαν,
που χαίρονται γι' αυτό,
και ανταποδίδουν στην ανθρωπότητα
όλα όσα παίρνουν.
ΤΡΕΒΟΡ ΚΕΝΙΣΟΝ ΕΠΙΖΗΣΑΣ ΚΑΚΩΣΗΣ ΝΩΤΙΑΙΟΥ ΜΥΕΛΟΥ
ΤΖΑΚΣΟΝ ΧΟΟΥΛ, ΓΟΥΑΪΟΜΙΝΓΚ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ
Καλώς ήρθατε όλοι στην κορυφή του Κόρμπετ.
Είναι εντυπωσιακά εδώ πάνω.
Όποιος έχει κάνει σκι στο Τζάκσον
κοιτάζει την κοιλάδα και τα βουνά και λέει "Εντάξει, έφτασα".
Βγαίνεις από το τραμ και αυτό το μέρος είναι εντυπωσιακό.
Είναι πολύ ξεχωριστό να συμμετέχεις.
Ας μιλήσουμε για το Κόρμπετ εδώ στο Τζάκσον Χολ.
Ένα από τα πιο εμβληματικά ορεινά μέρη.
Τι υπέροχος χώρος.
Ναι, ψηφίζεται συχνά
ως μία από τις πιο απότομες, δύσκολες και ακραίες διαδρομές των ΗΠΑ
και ίσως παγκοσμίως.
Έχουμε 24 αθλητές εδώ.
Είναι διπλή πίστα.
Δεν χρειάζεται να κάνουν και τις δύο.
Είναι εννιά γυναίκες και δεκαπέντε άντρες, σκιέρ και σνόουμπορντερ,
και όλοι διαγωνίζονται μαζί.
Γυναίκες και άντρες χωριστά, αλλά σκιέρ και σνόουμπορντερ μαζί.
Δεν υπάρχουν κριτές. Κρίνεται από τους αναβάτες.
Ας ξεκινήσουμε.
Πάμε στην κορυφή του Κόρμπετ. Είμαστε έτοιμοι.
Οι βασιλείς του Κόρμπετ.
Οι βασιλείς του Κόρμπετ
είναι μια μοναδική εκδήλωση στο Τζάκσον Χόουλ.
Είναι αγώνας σκι και σνόουμπορντ
για να γιορτάσουμε τα όρια.
Το Κόρμπετ είναι το σύμβολο του Τζάκσον Χόουλ.
Είναι το Έβερεστ για πολλούς σκιέρ και σνόουμπορντερ.
Μπαίνοντας στο τραμ, ανεβαίνεις χίλια μέτρα σε 12 λεπτά.
Ξέρεις, ανεβαίνεις εκεί πάνω, κι όταν φτάσεις στην κορυφή,
υπάρχει μια κρεμαστή έκταση χιονιού
και μετά το Κόρμπετ. Το κοιτάς
και λες…
Είναι πολύ άγριο.
Έχει τεράστιους ογκόλιθους. Πολύ κοφτερές πέτρες.
Είναι τόσο απότομο που όταν κοιτάς κάτω,
είναι σαν να στέκεσαι στον δεύτερο όροφο ενός κτιρίου.
Όμως, μέσα σ' αυτήν τη δολοφονική βραχώδη περιοχή,
υπάρχει ένας δρόμος, το Κουλουάρ του Κόρμπετ.
Είναι δύσκολο.
Όποιος πει ότι είναι καλός σκιέρ,
πήγαινέ τον στο χείλος του Κόρμπετ και πες "Θέλεις να κατέβεις;"
Σχεδόν όλοι λένε
"Δεν χρειάζεται".
Δεν είχα ξαναδεί το παιδί.
Δεν ήξερα τι θα γινόταν.
"Θα έρθει να δει".
Οπότε, όταν φτάσω εκεί…
Τον είδα να μιλάει με κάποιους
και σκέφτηκα "Όχι, διαγωνίζεται;"
Ξέρεις "Ωραία".
Μετά μου ανέθεσαν να τον ανεβάσω στον λόφο.
Βλέποντας πόσο ψηλά τον πήγαμε
πριν μπει στην πίστα,
σκέφτηκα "Ω, θα το κάνει κανονικά".
Πριν από τον διαγωνισμό, ο Τρέβορ μού είπε στο τηλέφωνο
"Τζες, θα τα δώσω όλα στο Κόρμπετ".
Και είπα "Πόσο ψηλά σκοπεύεις να πας;"
Και είπε "Τουλάχιστον 30 μέτρα". Απάντησα
"Εντάξει".
Ξέρεις;
Θα βοηθούσε να σε σπρώξω λίγο.
Ως αθλήτρια, σκέφτηκα "Θα ήταν γαμάτο!"
Ας το κάνουμε.
Ως διοργανώτρια,
είπα "Εντάξει. Τι θα γίνει αν κάτι πάει στραβά;"
Μπορεί να πάει πολύ στραβά για όλους.
Κάποιοι έχουν σπάσει πλάτες εδώ
κατρακυλώντας στο βουνό.
Ήμουν πολύ αγχωμένη.
Είχε τεράστια κάκωση νωτιαίου μυελού.
Θα τον άφηνα να λάβει μέρος στον αγώνα
για να τον δω να πεθαίνει;
Εκείνη τη στιγμή, είχα τις αμφιβολίες μου.
Αποφάσισα να του μιλήσω,
για να αποφασίσω
αν θα έπρεπε να τον αποτρέψω.
Είπα "Αυτό το πράγμα είναι πολύ ζόρικο.
Το 'χεις;"
Με κοίταξε στα μάτια χωρίς κανένα δισταγμό
και είπε "Το 'χω".
"Εντάξει.
Πώς μπορώ να βοηθήσω;"
Τράβις.
Αυτό θα στοχεύσω.
- Αυτό; - Ναι.
- Θα σε βοηθήσω να επιταχύνεις. - Ωραία. Ευχαριστώ.
Όταν επιταχύνεις στο κουλουάρ, το κάνεις στα τυφλά.
Ο Τράβις δεν βλέπει αυτό που βλέπουν οι άλλοι αθλητές,
γιατί είναι καθιστός.
Το κόλπο είναι
ότι μπαίνεις και κοιτάς το βουνό.
Θέλω να προσγειωθώ εκεί.
- Κατάλαβες; - Ναι.
Έλα. Θα σου δώσω μια πλήρη…
Αν δεις σκιέρ ή σνόουμπορντερ
πριν από τον αγώνα τους,
θα τους δεις να πλησιάζουν το χείλος
και να επιστρέφουν.
Πηγαίνουν στο χείλος.
Κοιτάζουν πού θα προσγειωθούν. Επιστρέφουν.
Γιατί δεν θες να σε εκπλήξει η θέα στον αέρα.
Θα σου δώσω ταχύτητα.
Δεν θα σε αφήσω, αλλά είναι καλύτερα με ταχύτητα.
Ο Τράβις τον έσπρωχνε και τον σταματούσε στο τέλος.
Το όλο θέαμα ήταν κάπως απρεπές.
Καθώς έβλεπα τον Τρέβορ στην προπόνηση,
άρχισα να αγχώνομαι όλο και περισσότερο,
γιατί ήταν προφανές ότι θα προσγειωνόταν ευθεία, με τη μέγιστη ταχύτητα.
Όλα ήταν έτοιμα. Ετοιμαζόταν να πηδήξει.
Τρία, δύο, ένα, πέφτω!
Έγειρε το σκι του προς τα κάτω.
Μου φάνηκε αργός.
- Νομίζω… - Καλή απόφαση.
- Πιο γρήγορα. - Ναι.
Πολύ πιο γρήγορα.
Θέλω περισσότερη ταχύτητα.
Έγινε.
Επανέφερε το συλλογικό άγχος όλων.
"Γαμώτο. Εντάξει. Όχι, θα το κάνει.
Εντάξει, ίσως".
Τον φέραμε σε ένα σημείο εκκίνησης που ήταν ακόμα πιο ψηλό.
Μάλλον πιο ψηλά απ' όλους.
Θυμάμαι να λέω
"Τρέβορ, σίγουρα θες να το κάνεις;"
Εννιά στις δέκα,
αν κάποιος δεν πιστεύει ότι θα το προσγειώσει,
δεν τα καταφέρνει.
Και μετά…
- Είσαι σίγουρος; - Ναι.
Ένιωθε ότι χρειαζόταν να το κάνει.
Επικρατούσε απόλυτη σιωπή.
Ήμουν κάτω με τον αντιπρόεδρο επιχειρήσεων
και τον διευθυντή κινδύνου και ασφάλειας.
Και είχα άγχος.
Έψαχναν τον πιο εύκολο τρόπο,
κι εγώ σκεφτόμουν "Όχι, θα κάνει το πιο δύσκολο".
Τι λες;
Δεν θυμάμαι τι είπα, αλλά μάλλον
"Καλή διασκέδαση" ή "Τα λέμε στην άλλη πλευρά".
Εννοούσα "Τα λέμε στην άλλη πλευρά
αυτής της πρωτοπορίας που ετοιμάζεσαι να κάνεις".
Οπότε, έκανε επαναφορά.
Το φώναξε.
Τρία, δύο, ένα, πέφτω!
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Θεέ μου.
Ναι!
Ήταν απίστευτο.
Μπράβο, φίλε!
Ναι!
Φοβερό.
Όλοι ήθελαν να τον αγγίξουν.
Για να πάρουν ένα κομμάτι της μαγείας που είχε συμβεί.
ΠΛΗΡΗΣ ΚΥΚΛΟΣ
Πώς πήρε το όνομά του το Κόρμπετ;
Θύμισέ μου, γιατί…
Ήταν ο πρώτος που το κατέβηκε;
Ξέρεις, με τον καιρό, ο κόσμος ξεχνάει.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες για το κουλουάρ στο Τζάκσον Χόουλ,
αλλά δεν ξέρω πολλά για τον Μπάρι Κόρμπετ.
Μεγάλωσα κάνοντας σκι στο Τζάκσον Χόουλ,
αλλά δεν ξέρω τι απέγινε ο Μπάρι.
Θες την αληθινή ιστορία ή την ιστορία που γράψαμε;
ΤΖΑΚΣΟΝ ΧΟΟΥΛ, ΓΟΥΑΪΟΜΙΝΓΚ
Το Τζάκσον Χόουλ ήταν…
Θεωρούσαμε σπουδαίο το Βέιλ, ώσπου το είδαμε.
Ήταν ένα όμορφο, γοητευτικό μέρος.
Γνώρισα τον Μπάρι τον Αύγουστο του 1959.
Όταν τον γνώρισα,
δίδασκε σκι στον λόφο της πόλης τον χειμώνα.
Ο Πολ Μακάλιστερ, που ξεκίνησε το θέρετρο, ήταν φίλος μας.
Η μέρα που ανέβηκα με τον Πολ και τον Μπάρι ήταν μια πανέμορφη,
γαλάζια μέρα και το χιόνι ήταν υπέροχο.
Είδαμε τα οροπέδια μελέτης
και κάναμε πικνίκ κοιτάζοντας το Κουλουάρ του Κόρμπετ.
Ο Μπάρι το κοίταξε και είπε "Κάποια μέρα, κάποιος θα κάνει σκι εδώ".
"Κάποιος θα κάνει σκι εδώ".
Και από τότε,
είναι γνωστό ως Κουλουάρ του Κόρμπετ.
Δεν ήξερα για τα επιτεύγματά του
ώσπου κάποιος είπε "Ξέρεις σε ποιον μιλάς;"
ΔΡ ΛΕΣΤΕΡ ΜΠΑΤ ΦΙΛΟΣ
Είπα "Ναι, στον Μπάρι Κόρμπετ". "Ξέρεις γι' αυτόν;"
1959 ΟΡΟΣ ΟΟΥΕΝ
Ήταν εξωπραγματικός χαρακτήρας.
Έκανε την πρώτη ανάβαση στο όρος ΜακΚίνλι,
στις ψηλότερες κορυφές της Ανταρκτικής,
στα όρη Βίνσον και Τάιρι.
Μεταξύ άλλων, ας πούμε.
Ναι. Για την εποχή του, ήταν φανταστικός ορειβάτης.
Ήταν κυριολεκτικά ο άντρας της Camel.
Δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη φωτογραφία. Είναι παντού.
Έχω μία στο μπάνιο.
ΟΡΟΣ ΕΒΕΡΕΣΤ 1963
Γνώρισα τον Μπάρι στο Έβερεστ.
Ο κύριος στόχος της αποστολής
ήταν να ανέβει ο πρώτος Αμερικανός στο Έβερεστ. Δεν ήταν για νέα διαδρομή.
Αλλά ο Μπάρι κι εγώ είχαμε το ίδιο πάθος.
Να κάνουμε κάτι άγνωστο στο βουνό.
Οι περισσότεροι ορειβάτες θέλουν πρώτη ανάβαση
και το Γουέστ Ριτζ ήταν ακριβώς αυτό. Ήταν το μεγαλύτερο βουνό στον κόσμο
και το συγκεκριμένο σημείο δεν είχε αναρριχηθεί.
Στην προσπάθεια ανάβασης,
ο Μπάρι είπε "Ο Χόρνμπαϊν και ο Άνσουλντ.
Εσείς είστε στο τέλος σας κι εγώ θα επιστρέψω κάποια μέρα".
Και μετέφερε τα πράγματα στην επόμενη κατασκήνωση,
ενώ εκείνοι ανέβηκαν στην κορυφή.
Ήταν η πρώτη ανάβαση στο Γουέστ Ριτζ.
Θέλω, εκ μέρους όλου του λαού των ΗΠΑ,
να εκφράσοω την εκτίμησή μας
για την υπέροχη προσπάθεια των συμπολιτών μας.
Είμαστε περήφανοι που τους καλωσορίζουμε στον Λευκό Οίκο.
Ήταν πολύ δημιουργικός
και το πάθος του ήταν να σκαρφαλώνει,
αλλά χρειαζόταν κάτι παραπάνω.
Κι οι ταινίες ήταν το κάτι παραπάνω.
Όταν γύρισε από το Έβερεστ του είπα "Ψάξε με.
Μπορούμε να συνεργαστούμε".
Κάναμε την πρώτη ταινία στο Τζάκσον Χόουλ.
BIG SKIING ΤΖΑΚΣΟΝ ΧΟΟΥΛ
Αυτό που με οδήγησε στο ελεύθερο σκι ήταν δύο εμβληματικές ταινίες,
το Ski the Outer Limits
και το The Mobius Flip.
Ο Μπάρι ανέβηκε εκεί κι έκαναν τα πρώτα φλιπ στο κουλουάρ.
Κι ενθουσίασε πολύ κόσμο γιατί κανείς δεν ήταν έτοιμος να κάνει σκι εκεί,
πόσο μάλλον φλιπ.
Μας έκανε γνωστούς.
Αυτά είναι τα τελικά όρια.
Πτήση στο κενό.
Ψάχνει τη σκιά του.
Η σκηνοθεσία και η αφήγηση είναι ποιητικές.
Και έκαναν πράγματα που κανείς δεν είχε ξαναδεί.
Εξήψε τη φαντασία μου ως παιδί, όπως και πολλών άλλων.
"Θέλω να το κάνω. Θέλω να πετάξω.
Θέλω να κάνω σκι στα τελικά όρια".
Αυτό που ήταν αδύνατο χθες είναι το σημερινό απόλυτο όριο.
Το αυριανό συνηθισμένο.
ΚΙΝ, ΝΙΟΥ ΧΑΜΣΑΪΡ
- Αυτός είναι; - Τι τρέχει;
Μπορείς;
Εσύ και η Άσλεϊ.
Με τη μαμά του.
Ωραία φωτογραφία.
- Εγώ και η Ας. - Να ο Τρέβορ.
Με τον πατέρα του.
Η φόρμα του λέει "Γωνιά του Αθλητή" στον πισινό.
Το μαγαζί του μπαμπά μου.
Οι γονείς μου.
Αργότερα έγινε μαγαζί για σκέιτμπορντ και σνόουμπορντ.
Ο Τρέβορ λάτρευε το σνόουμπορντ.
Βλέπεις μόνο λευκά δόντια
στα γυαλιά όταν ήταν μικρός.
Δεν έμπαινε ούτε για να φάει.
"Πρέπει να το ξανακάνω".
Μεγαλώνοντας, οι γονείς μου ήταν πολύ απασχολημένοι
με τα μαγαζιά τους,
με μαραθώνιους.
Ήταν εντελώς απόντες.
Είχα δύο επιχειρήσεις. Δωδεκάωρες βάρδιες.
Έξι μέρες τη βδομάδα.
Ναι, ήταν πολύ δύσκολο. Υπήρχαν πολλές δύσκολες στιγμές.
ΕΡΝΙ ΚΕΝΙΣΟΝ
Όταν χώρισαν οι γονείς μου, ο Τρέβορ ήταν περίπου πέντε ετών.
Νομίζω ότι ο Τρέβορ πήρε το διαζύγιο και τη φυγή της μαμάς μας…
ΑΣΛΕΪ ΚΑΡΟΥΣΟ ΑΔΕΡΦΗ ΤΟΥ ΤΡΕΒΟΡ
…πολύ βαριά.
Από την τρίτη ή τέταρτη δημοτικού,
μετακομίζαμε κάθε έξι μήνες.
Δεν είχαμε πολλά λεφτά,
οπότε νοικιάσαμε το τρίτο δωμάτιο για το ενοίκιο.
Καλό φαίνεται.
Φαίνεται καθαρό και διακοσμημένο.
Ζει μια πραγματική οικογένεια εκεί.
Μέναμε πολύ λίγο σε όλα αυτά τα σπίτια.
Ως παιδί, δεν καταλάβαινα.
Δεν ήξερα πώς είναι μια φυσιολογική οικογενειακή σχέση.
Στο λύκειο, δεν είχε ποτέ υποστήριξη από την οικογένειά του.
Ήταν αδερφός μας. Πηγαινοερχόταν σε διάφορα σπίτια,
κοιμόταν σε καναπέδες. Δεν κάναμε δραστηριότητες,
οπότε λέγαμε "Ας μεθύσουμε".
Αρχικά, δεν ήξερα ότι ο Τρέβορ έκανε κατάχρηση παυσίπονων.
Αλλά μετά μου είπε "Μαμά, έχω ένα θέμα.
Έχω ένα πρόβλημα.
Παίρνω αυτά τα χάπια γιατί έχω κατάθλιψη".
Δεν ήξερα τι να κάνω σ' εκείνη τη στιγμή της ζωής μου.
Δεν μπορούσα να πάω σχολείο ούτε να σπουδάσω.
Δεν με ήθελαν. Μπορώ να πάω στο κοινοτικό κολέγιο,
αλλά δεν ήξερα τι να κάνω.
Δεν ήξερα πού να ζήσω, τι δουλειά να κάνω.
ΛΥΚΕΙΟ ΚΙΝ
Μεγαλώνοντας στο Κιν, η ιδέα όλων μετά το λύκειο ήταν να φύγουν.
Δεν υπήρχε τίποτα εδώ για τον Τρέβορ.
Και τότε η Άσλεϊ πήγε στο Κολοράντο.
Όταν είδε την Άσλεϊ να φεύγει
και βλέποντας πόσο χαρούμενη ήταν στο Κολοράντο,
τα βουνά και το σνόουμπορντ,
είπε
"Έφυγα από εδώ". Η Άσλεϊ είπε "Γίνε υδραυλικός".
Ο Τρέβορ ήρθε στο Κολοράντο και είπε "Αυτό θα κάνω.
Θα γίνω υδραυλικός. Θα πάρω άδεια".
Και κόντευε να το καταφέρει
λίγο πριν το ατύχημα.
ΑΣΠΕΝ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ ΜΑΪΟΣ 1968
Ο Μπάρι είχε τελειώσει το Ski the Outer Limits.
Είχαμε συμβόλαιο να μαγνητοσκοπήσουμε
τη διεθνή συνάντηση της Ένωσης Εκπαιδευτών Σκι στο Άσπεν.
Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι ανέβαινε εκεί
και αγχώθηκα πολύ. Κάτι με ενοχλούσε πολύ.
Κοιτούσα το τηλέφωνο επί δύο ή τρεις ώρες
και χτύπησε.
"Έγινε ένα τρομερό ατύχημα. Είναι ο Μπάρι".
Δεν μίλησε ποτέ για το ατύχημα.
Ούτε η μαμά μου μίλησε γι' αυτό.
Ήταν σκοτεινές μέρες.
Δεν ήθελαν να το θυμούνται.
Ο Μπάρι βιντεοσκοπούσε τους σκιέρ και ήταν στη μέση της μέρας,
οπότε ο κυματισμός του εδάφους δεν ήταν ξεκάθαρος στον πιλότο.
Όλα έλαμπαν από τον ήλιο.
Ο Μπάρι είχε ανοίξει τη ζώνη
για να στρίψει
στο πλάι του ελικοπτέρου και να τραβήξει.
Ο πιλότος ακουμπάει έναν λοφίσκο
και αρχίζει να αναπηδά.
Και σε μία από αυτές τις αναπηδήσεις σπάει η ζώνη
και ο Μπάρι πέφτει από την πόρτα.
Πιστεύαμε ότι ο Μπάρι θα πέθαινε.
Τον είχαμε για νεκρό.
Και τον πήγαν στο Ντένβερ στο νοσοκομείο Κρεγκ.
Τον κράτησαν ζωντανό.
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΡΕΓΚ ΝΤΕΝΒΕΡ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ
Πήγα να τον δω όταν ήταν ακόμα στο νοσοκομείο.
Είχε πατερίτσες
και μου ζήτησε να τις φέρω, οπότε το έκανα.
Θυμάμαι μια νοσοκόμα να τις κοιτάει και να λέει
"Δεν θα τις χρησιμοποιήσει ποτέ".
Τότε ξεκίνησε η ζωή του ως παραπληγικός.
ΠΕΡΑΣΜΑ ΒΕΪΛ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ
Πρώτη φορά έρχομαι εδώ μετά το ατύχημα.
Και σίγουρα φοβόμουν να γυρίσω εδώ.
Είναι σημαντικό σημείο για την ανάρρωσή μου.
Να βάλω μια τελεία, να αποδεχτώ τον τραυματισμό μου.
Ξέρεις, έχασα τα πάντα εδώ.
Έπρεπε να επιστρέψω εδώ,
για να συνεχίσω και να πετύχω τους στόχους μου.
Ένας από αυτούς είναι να κάνω σκι στο Πέρασμα Βέιλ.
ΠEΡΑΣΜΑ ΒΕΪΛ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014
ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΒΕΪΛ
Τη μέρα που χτύπησε ο Τρέβορ,
ο αδερφός μου, ο Τρέβορ κι εγώ αποφασίσαμε να πάμε στο Βέιλ.
Φτάσαμε στο πάρκινγκ, βγάλαμε τον εξοπλισμό μας
και ξεκινήσαμε την ανάβαση δίπλα στην πίστα.
Ανεβήκαμε περίπου 100 με 150 μέτρα.
Είδαμε έναν τύπο να κατεβαίνει και μας είπε ότι υπήρχε ένα άλμα πιο πάνω.
Όταν φτάσαμε στο άλμα, δεν ήταν κάτι πολύ τρελό.
Δεν ανησυχούσα για κανέναν μας σ' αυτό το ύψος.
Πήδηξα πρώτος,
μετά ο αδερφός μου
κι ο Τρέβορ τελευταίος.
Ήταν βράδυ, σκοτεινά,
και πήδηξα
και προσγειώθηκα σ' ένα μονοπάτι.
Και τον είδα.
Μόλις πήδηξε από το χείλος, έφυγε από μια περίεργη γωνία.
Και πετούσα στον αέρα, σαν Σούπερμαν.
Δεν ήθελα να προσγειωθώ στον σβέρκο. Έσκυψα και προσγειώθηκα ανάσκελα.
Η σανίδα και οι μπότες μου συμπιέστηκαν κι άκουσα έναν ήχο.
Κάποιος με πήρε
ενώ πουλούσα ένα αμάξι.
Ήμουν στη μέση των διαπραγματεύσεων και κανονικά δεν θα απαντούσα.
Έτυχε να απαντήσω.
"Ο Τρέβορ χτύπησε. Δεν νιώθει τα δάχτυλά των ποδιών".
Είπα
"Δώσε μου τον Τρέβορ.
Τρέβορ, σήκω τον κώλο σου.
Μην προσποιείσαι".
Είπε "Δεν μπορώ να κουνήσω τα δάχτυλά μου".
Θυμάμαι που ήμουν ξαπλωμένος
και σκεφτόμουν την κοπέλα μου,
την αδερφή μου, να πω στους γονείς μου, στο αφεντικό μου
ότι δεν είμαι πια υδραυλικός,
ότι δεν θα κάνω πια αυτά που αγαπώ.
Κοίταξα τα πόδια μου και… Το κατάλαβα αμέσως.
Καλέσαμε τους διασώστες. Είπαν ότι θα στείλουν ομάδα.
Μα η καταιγίδα ήταν πολύ δυνατή
και θα τους έπαιρνε τουλάχιστον μία ώρα
και κάποιος έπρεπε να κατέβει.
Η αδρεναλίνη μου άρχισε να μειώνεται και η πλάτη μου με πέθαινε.
Ο χρόνος κυλούσε αργά.
Φοβόμουν ότι δεν θα με βρει κανείς. Φοβόμουν ότι θα πέθαινα.
Δεν ερχόταν κανείς.
Από το ατύχημα ως την ώρα που ήρθαν οι διασώστες,
πήρε περίπου δύο ή τρεις ώρες.
Οι διασώστες ήταν με χιονοπέδιλα.
Ο αδερφός μου με πήρε δύο φορές. "Ο Τρέβορ κρυώνει.
Πονάει". Λέω "Ερχόμαστε. Δεν θα σε αφήσω. Ερχόμαστε".
Θυμάμαι να σκέφτομαι "Μην κλείνεις τα μάτια, Τρέβορ.
Μην κλείνεις τα μάτια".
Νιώθω ότι αν το έκανα, δεν θα ξυπνούσα.
Άκου.
Κάτι δύσκολο συνέβη και στους δύο μας…
Ι. ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
…και δεν αρέσει σε κανέναν μας…
παρά το γεγονός ότι θα συναντήσεις πολλούς από εμάς
που λένε ότι οι ζωές μας βελτιώθηκαν από τα ατυχήματα.
Παράξενο.
Παρ' όλα αυτά,
δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για όποιον έχει σπάσει μέση ή σβέρκο,
για να καταλάβει ότι έρχονται μεγάλες αλλαγές.
Και ότι δεν έχεις πολλές επιλογές σ' αυτό το θέμα.
Μια φίλη με πήγε στο νοσοκομείο.
Όταν έφτασα, περιμέναμε. Ρώτησα τη ρεσεψιονίστ.
Είπα "Έρχεται ένα παιδί
από το Πέρασμα Βέιλ.
Ξέρετε πότε θα έρθει;"
Και είπε "Είναι κώδικας κάτι.
Είναι αρκετά σοβαρό.
Μάλλον θα είναι εδώ σε μιάμιση ώρα".
Και είπα "Εντάξει, θα περιμένω.
Θα με ενημερώσετε όταν έρθει;"
Και θυμάμαι,
όταν έφτασε,
τον είδα και
μου έπιασε το χέρι και κοίταξα την ακτινογραφία,
και είπε "Όλα θα πάνε καλά.
Σ' αγαπώ".
Δεν θυμάμαι να της το λέω
ή ότι της έπιασα το χέρι και είπα ότι όλα θα πάνε καλά.
Αλλά με έκανε να δακρύσω που το άκουσα.
Και…
Της δείχνω κάθε μέρα ότι όλα θα πάνε καλά. Και στην οικογένειά μου.
Και σ' όσους μ' αγαπούν ή είναι κοντά μου.
Είναι φριχτό αυτό που έπαθα, αλλά όλα θα πάνε καλά.
Και νιώθω ότι το αποδεικνύω κάθε μέρα.
Όταν είδα τον Τρέβορ στο νοσοκομείο
ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή.
Μου ήταν δύσκολο να τον βλέπω τραυματισμένο.
Ως γονιός,
ποτέ δεν θέλεις να συμβεί κάτι τέτοιο στα παιδιά σου.
Και φοβόμουν πώς θα ήταν το μέλλον του.
Έσπασα τους σπόνδυλους Θ11 και Θ12. Τρύπησα τον νωτιαίο μυελό
και εξάρθρωσα την πλάτη μου 90 μοίρες στο στομάχι μου.
Έχω δύο ράβδους 30 εκατοστών και 12 βίδες στην πλάτη μου.
Και βασικά μου είπαν "Δεν υπάρχει περίπτωση.
Δεν υπάρχει περίπτωση να κουνηθείς ξανά, να περπατήσεις, οτιδήποτε τέτοιο".
Στο Κρεγκ, η πιο συνηθισμένη ερώτηση είναι…
"Θα αναρρώσω πλήρως;"
Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στο νοσοκομείο
και νιώθουν ότι η ζωή τους τελείωσε.
Κουνηθείτε, δάχτυλα.
Κουνηθείτε.
Κουνηθείτε, δάχτυλα.
Ελάτε τώρα. Κουνηθείτε, δάχτυλα.
Κουνηθείτε, δάχτυλα.
Ελάτε, μεγάλα δάχτυλα. Μπορείτε.
Είναι οικογενειακή υπόθεση.
Και η έρευνα είναι ξεκάθαρη ότι όσοι έχουν σύστημα υποστήριξης
έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
Ήμασταν λίγο απόμακροι τότε
και νομίζω
ότι ίσως ανέβασα τοίχο.
Ήμουν απόμακρος όταν ήμουν κοντά του.
Η μαμά μου δυσκολευόταν να τον βλέπει στη φυσιοθεραπεία.
Έλεγε "Δεν μπορώ να είμαι εδώ" και σηκωνόταν και έφευγε.
Νομίζω ότι αυτό επηρέασε άσχημα τον Τρέβορ.
Όταν είσαι σε κλινική αποκατάστασης,
κάθε μέρα έχει σημασία. Στο Κρεγκ,
έχεις σχεδόν 100 άτομα με παρόμοια τραύματα
με διαφορετικά αποτελέσματα,
αλλά παλεύετε όλοι μαζί για να έχετε το καλύτερο αποτέλεσμα.
Παίρνει έξι μήνες με δύο χρόνια για να νιώσεις τα νεύρα
και ο στόχος μας ήταν να περπατήσω.
Έλα.
Είναι δύσκολο να το κάνω.
Μέρα με τη μέρα.
Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που είδα τον Τρέβορ
να έχει κίνητρο για κάτι.
Έψαχνε νέους τρόπους να προκαλεί τον εαυτό του κάθε μέρα.
Ναι, να το αριστερό πόδι. Βλέπεις;
Το σηκώνω κιόλας. Έτοιμο, δεξί;
Μέχρι εκεί μπορώ, αλλά το αριστερό είναι καλό. Κόψε.
Πήρα όλα αυτά που έμαθα στον αθλητισμό ως παιδί.
Έλεγα "Εντάξει. Πώς θα το κάνω παιχνίδι;"
Θυμάμαι που γνώρισα τον Τρέβορ στο νοσοκομείο Κρεγκ.
Οι ψυχολόγοι έλεγαν
"Ο τύπος πάει με πέμπτη.
Είναι πρόωρο. Πρέπει να είναι στη δευτέρα.
Πώς θα τον επιβραδύνουμε;"
Τι λέει, κάμερα;
Βόλτα στο ηλιοβασίλεμα.
Κάτι που συμβαίνει πάντα στις κακώσεις νωτιαίου μυελού
είναι ότι οι άνθρωποι βάζουν στόχο να περπατήσουν.
Όλοι θέλουμε να περπατήσουμε.
Αλλά η ανάκαμψη πρέπει να βασίζεται σε μικρότερους στόχους.
Τι θα γίνει είναι ο μόνος σου στόχος και δεν πραγματοποιηθεί;
Πρέπει να σε προειδοποιήσω
ότι πολλοί από εμάς βρήκαμε τις πρώτες εβδομάδες ή μήνες
τις πιο δύσκολες.
Δύσκολες στιγμές.
Ενώ το ίδρυμα σε μάθαινε να πηγαίνεις τουαλέτα και να κινείσαι,
γινόταν επίσης η μητέρα σου
που σε αγάπησε παρά τα ελαττώματα σου,
αληθινά ή φανταστικά.
Ίσως είναι δύσκολο να εγκαταλείψεις το καταφύγιο
για τα αιχμηρά άκρα της πραγματικής ζωής.
Ρώτα τον εαυτό σου αν θες να ζήσεις ή να πεθάνεις.
Πολλοί άνθρωποι με κακώσεις νωτιαίου μυελού
μού είπαν ότι σκέφτηκαν να αυτοκτονήσουν,
συνήθως αμέσως μετά το ατύχημα.
Ήταν όλοι, φυσικά,
ζωντανοί όταν τους γνώρισα.
Έναν μήνα αφότου ο Τρέβορ έφυγε από το νοσοκομείο,
έφτασε στο ναδίρ.
Η μαμά μου είπε ότι ο Τρέβορ βγήκε επίτηδες από τον δρόμο
και ανησυχούσε πολύ.
Για λίγο, είχα πολύ άγχος για το μέλλον του,
γιατί ήξερα ότι θα χρειαζόταν παυσίπονα.
Ανησυχούσα πολύ
ότι θα εθιζόταν ξανά στα συνταγογραφούμενα φάρμακα.
Τα χάπια με μούδιαζαν σε πολλά πράγματα που συνέβαιναν.
Προσπαθούσα να ξεχάσω αυτά που μπορούσα να κάνω παλιά.
Όταν άρχισα να παίρνω φάρμακα,
ένιωθα απλώς μουδιασμένος.
Δεν με ένοιαζε τίποτα πια.
Ανησυχούσαμε ειλικρινά γι' αυτόν.
Εγώ δεν ήμουν πια εκεί. Οι γονείς μου είχαν γυρίσει σπίτι.
Δεν είχε κανέναν άλλον.
Κατέληξα στο σπίτι του Μαξ
κι έμεινα στον καναπέ του για λίγους μήνες.
Αυτό το σπίτι δεν προοριζόταν για κάποιον με αναπηρία,
ειδικά για αναπηρικό αμαξίδιο.
Το μόνο μπάνιο ήταν στον δεύτερο όροφο.
Κάθε δεύτερη μέρα, ανέβαινα τη σκάλα με τον πισινό μου,
για να πάω στο μπάνιο.
Σίγουρα δεν ήμουν σε καλή κατάσταση.
Νομίζω ότι ήμουν στο χαμηλότερο σημείο.
Ήταν ίσως η πιο δύσκολη στιγμή του συναισθηματικά.
Είπε αμέσως "Θα ξαναπερπατήσω".
Στην πραγματικότητα, δεν ήταν αυτή η κατάστασή του.
Μπορούσε να προσπαθήσει όσο ήθελε
να ξαναπερπατήσει,
αλλά αυτό δεν θα γινόταν απαραίτητα, όσο κι αν προσπάθησε.
Θα αντίκριζε την πραγματικότητα χωρίς να έχει προετοιμαστεί.
Πώς θα βγάζεις χρήματα; Πού θα ζήσεις;
Η εκπαίδευσή του πήγαινε καλά,
αλλά μετά από αυτό το ατύχημα, δεν θα γίνεις υδραυλικός.
Τι θα κάνεις;
Αυτό με απασχολούσε πολύ. Πάρα πολύ.
Του μίλησες καθόλου γι' αυτό ή…
- Ναι. - Πώς πήγε;
Όχι καλά. Καθόλου καλά.
Δεν ήταν εύκολη αρχή.
Υπήρχαν δύσκολες στιγμές
που ο Μπάρι προσπαθούσε να συνέλθει.
Δεν μπορούσε να κάνει σκι ή αναρρίχηση.
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Είχε χάσει τον πυρήνα της ζωής του.
Τη δεκαετία του '60, υπήρχαν αντικίνητρα για να είσαι στην κοινότητα.
Ο κόσμος ένιωθε ότι η ζωή τελείωσε.
Το τραύμα είναι αλλαγή.
Η ζωή είναι αλλαγή.
Κι αν δεν εξελιχθείς με αυτήν την αλλαγή,
μένεις στάσιμος
και στατικός. Κι αυτός δεν ήταν ο Μπάρι.
Ο Μπάρι ήταν η επιτομή της ρευστότητας.
Ο μπαμπάς ήταν καταπληκτικός.
Έμπαινε στη φωτιά κι έβγαινε σφυρηλατημένος με νέους τρόπους.
Πάντα έβρισκε τρόπο να αντλεί δύναμη
και να αντιμετωπίζει τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.
Το 1980 ο μπαμπάς μου εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο Επιλογές.
Αποφάσισε να πάρει συνέντευξη από άτομα με κακώσεις νωτιαίου μυελού
και το βιβλίο ένωσε τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων,
μπλεγμένες με τις δικές του.
Στις επαφές μου με ασθενείς, τους έδινα αυτό το βιβλίο
κι έλεγα "Όταν διαβάσεις μερικές από τις ιστορίες,
ας βρεθούμε να τα πούμε.
Ας δούμε πώς αυτό θα σε βοηθήσει να ξανασκεφτείς ποιος είσαι και πού πας".
Ουσιαστικά έγραψε το αφήγημα
για το πώς να ζεις και να ευημερείς
με κάκωση νωτιαίου μυελού.
Είχε τεράστια επίδραση στον κόσμο.
Είναι θεμελιώδης
όσον αφορά την έναρξη αφηγήσεων για την αναπηρία
και πώς είναι να ζεις
και να ευδοκιμείς με σπονδυλική κάκωση.
Μαζί με τις Επιλογές,
δημιούργησε δύο ταινίες,
το Changes και το Outside.
Ήθελα να δείξω σε νέους τραυματίες
πώς ζουν οι παλιοί
τρία χρόνια, πέντε,
10, 20 ως 35 χρόνια μετά τα ατυχήματα.
ΜΠΑΡΙ ΚΟΡΜΠΕΤ
Ήθελα να επισκεφτώ κόσμο σε όλη τη χώρα,
άτομα με τραύματα σαν τα δικά μου και πολύ χειρότερα
και να δω πώς ζούσαν.
Ξεκίνησε ένα ταξίδι.
Η αναζήτηση της παραπληγικής Αμερικής.
Είχε τόσους ανθρώπους με απίστευτα επιτεύγματα
παρά τους τραυματισμούς τους.
Αυτό που είχαν όλοι κοινό ήταν ότι
για να έχουν μια δημιουργική ζωή με νόημα, έπρεπε να επανεφεύρουν τον εαυτό τους.
Θέλω να πιστεύω ότι πριν παραλύσω,
μπορούσα να κάνω 10.000 πράγματα.
Και τώρα είναι 9.000.
Οπότε, μπορώ είτε να μείνω στα χίλια που έχασα
ή να συγκεντρωθώ στα 9.000.
Και το αστείο είναι ότι κανείς μας στη ζωή του
δεν θα κάνει πάνω από δύο ή τρεις χιλιάδες.
ΙΙΙ. ΕΠΙΛΟΓΗ
Δεν θέλω να σου πω ότι η ζωή θα γίνει πιο εύκολη
ή οι επιλογές πιο απλές
ή ότι η κάκωση νωτιαίου μυελού είναι ευεργετική
στην ψυχική και σωματική υγεία,
γιατί αυτά δεν είναι αλήθεια.
Θέλω να σου πω
ότι αυτή η τεράστια ταλαιπωρία μπορεί να αντιμετωπιστεί.
Μπορείς να ζήσεις μ' αυτή, να αγαπήσεις, να γελάσεις,
να την ξεπεράσεις, να τη μοιραστείς,
να την υπερβείς, και ότι έχεις ακόμα επιλογές.
Έχεις πολλές επιλογές.
Μπορείς να είσαι καλά αν το επιλέξεις.
Το μέλλον,
όσο απρόσιτο κι αν φαίνεται,
είναι δικό σου.
Δεν μπορώ να σου πω πόσους έχω ακούσει
να λένε "Ο τραυματισμός μου ήταν η επιφοίτησή μου.
Ήταν η αρχή για να επαναπροσδιορίσω τη ζωή μου.
Ποιος είμαι;
Ποιος είμαι τώρα;"
Ήμουν η πρώτη εκπαιδεύτρια του Τρέβορ
στο Κέντρο Προσαρμοσμένων Αθλημάτων
όταν ήρθε με το Κρεγκ τον Φεβρουάριο του 2016.
Το κέφι του και η έλλειψη φόβου
τον ξεχώρισαν από οποιονδήποτε άλλο έχω διδάξει ποτέ.
Είχε στόχους πριν μάθω το όνομά του.
Την πρώτη μέρα, ο Τρέβορ μιλούσε για καθιστό σκι στο Πέρασμα Βέιλ,
για άλματα,
για γκρεμούς.
"Από πού να πηδήξουμε;" και "Τι λες γι' αυτό το κουτί;"
Συνήθως δεν τους επιτρέπουμε να κάνουν άλματα,
αλλά κάθε φορά που κοίταζα αλλού
έκανε ένα άλμα.
15 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ
Αυτό το ταξίδι μού άλλαξε τη ζωή.
Ξέρεις, ενθουσιάζεσαι. "Τι ακολουθεί;"
Και λες "Μπορώ να το κάνω αυτό;"
Ήταν ενθουσιασμένος
και ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα ευτυχισμένο εδώ και καιρό.
Χτύπησα κάνοντας σνόουμπορντ στο βουνό
πριν από έναν χρόνο και τρεις μήνες, στην κορυφή του Βέιλ.
Έμεινα για τρεισήμισι ώρες σε μια χιονοθύελλα
από τις 4 ως τις 7:30 μ.μ.
Οπότε δεν πίστευα ποτέ ότι θα γύριζα εδώ που είμαι σήμερα.
Επιστρέφοντας στο βουνό,
δεν έχω λόγια να περιγράψω το συναίσθημα.
Θα είναι πάντα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.
Σ' εκείνο το ταξίδι συνειδητοποίησα
ότι δεν θα κάτσω να περιμένω για πάντα
να δω αν θα ξαναπερπατήσω.
Θα δοκιμάσω άλλα πράγματα.
Η μετατραυματική ανάπτυξη είναι η ικανότητα ενός ατόμου
να βιώνει τραύμα
και να το μετατρέπει σε κάτι θετικό.
Πώς η τραγωδία
μεταμορφώνεται σε ευκαιρίες;
Το High Fives τον κάλεσε να κάνει σκι στη λίμνη Τάχο
και τότε ήταν που άνθισε η σχέση του με τον Ρόι.
Το High Fives είναι ένας εθνικός οργανισμός
με αποστολή να προλαμβάνει τραυματισμούς
και να παρέχει πόρους και ελπίδα, αν συμβούν στα υπαίθρια αθλήματα.
Για να δώσουμε επιχορήγηση, πρέπει να θέσεις στόχους,
ώστε να δούμε πώς θα σε βοηθήσει να εξελιχτείς
και να έχεις καλύτερη ποιότητα ζωής.
Ο μεγαλύτερος στόχος του Τρέβορ όταν άρχισε καθιστό σκι
ήταν να μπει στην Παραολυμπιακή ομάδα.
Έλα, Τρεβ.
Σπρώξε.
Τρεις ή τέσσερις μήνες αφότου άρχισε την προπόνηση,
διαγωνιζόταν ήδη για μια θέση στην ομάδα.
Ασημένιο μετάλλιο, από τις ΗΠΑ, ο "Μωρό" Τρέβορ Κένισον!
Έτσι, μετακόμισε στο Γουίντερ Παρκ και ξεκίνησε τον τρίτο χειμώνα
κι αποφάσισε να σταματήσει τους αγώνες σκι.
Πολλοί αναρωτιόμασταν γιατί.
Σταμάτησα τους αγώνες σκι γιατί είχα πάθος για άλματα,
γκρεμούς, ράγες και οτιδήποτε άλλο.
Ήθελα να κάνω σκι σε όλο το βουνό.
Όταν ο Τρέβορ μάς έδωσε τους στόχους του,
δεν ήθελε απλώς να μπει στην Παραολυμπιακή ομάδα.
Ήθελε να κάνει ανάποδο σάλτο από ράγα.
Να πηδήξει στο Κουλουάρ του Κόρμπετ. Να διαγωνιστεί στους Αγώνες Χ.
Να κάνει σκι στο Πέρασμα Βέιλ
και να κάνει το πρώτο διπλό ανάποδο άλμα καθιστός.
Του είπα "Μείνε στους αγώνες σκι.
Υπάρχουν λεφτά εκεί".
Αλλά αυτός έκανε τα δικά του. Ήθελε να κάνει ελεύθερο σκι.
Ο μπαμπάς μου, η αδερφή μου κι ο Ρόι γελούσαν
όταν είπα "Ναι, αυτό θέλω να κάνω.
Θέλω να βρω χορηγούς. Θα το κάνω επάγγελμα".
Είπα "Καλέ μου,
βρες μια κανονική καριέρα
και πήγαινε μπροστά, γιατί αυτό είναι βραχυπρόθεσμο".
Τι απάντησε;
Η απάντησή του ήταν
ότι δεν είπε τίποτα.
Σκέφτηκα "Πήγαινε να γαμηθείς, μπαμπά, γιατί θα το κάνω".
Αυτό το βίντο έχει ενθουσιάσει τον κόσμο του σκι.
Ένας σκιέρ που εκτοξεύεται από την κορυφή του βουνού
στο Τζάκσον Χόουλ.
Ο Τρέβορ Κένισον ζει στο Κολοράντο.
Ας συναντήσουμε τον Κένισον
και να δούμε τι κάνει με τη νέα του φήμη.
Κάθομαι και βλέπω ESPN.
Ο Τρέβορ Κένισον δεν μπορεί να κάνει σκι,
παρά μόνο μ' αυτήν την κατασκευή…
Τρέβορ Κένισον; Το παιδί μου!
Διάολε!
Μετά το Κόρμπετ, όλα άλλαξαν.
Ο κόσμος με αναγνώρισε.
Ο Τρέβορ άρχισε να μεγαλώνει.
Χρησιμοποιεί την παράτολμη περσόνα του για να εμπνεύσει
παραπληγικούς ή μη.
Μ' αρέσει να μαθαίνω. Μ' αρέσει να τεστάρω τα όρια.
Ναι, Τρεβ!
Ο Τρέβορ άρχιζε να θέτει τον πήχη ψηλά.
Προχωρούσε τόσο γρήγορα στο καθιστικό σκι.
Θεέ μου!
Αυτός είναι ο Τρέβορ Κένισον
και είναι μαζί μας σήμερα.
Είναι επαγγελματίας. Είσαι πολύ διάσημος.
Έχεις κάνει μεγάλα βήματα τα τελευταία δύο χρόνια.
- Δεν έχει ξαναγίνει, έτσι; - Όχι!
Σε επηρέασε αυτό;
Τα τελευταία δύο, τρία χρόνια
μου έδωσε ελπίδα να προχωρήσω στη ζωή μου
και να ζήσω στο έπακρο.
Η συμπεριφορά του και το πνεύμα του είναι πάντα θετικά.
Την πρώτη φορά που πήγα μαζί του, έκανε ένα άλμα έξι μέτρων.
Το θυμάμαι πολύ έντονα.
Είπε "Θέλω να κάνω άλματα 30 μέτρων, όπως τα παιδιά στους Αγώνες Χ".
Τώρα στους Αγώνες Χ, και μια σημαντική πρωτιά.
Ο Τρέβορ Κένισον θα γίνει ο πρώτος προσαρμοσμένος αθλητής
που θα κάνει το Big Air στους αγώνες.
Πάμε!
Μια ιστορία καθαρής θέλησης και αποφασιστικότητας.
Τεστάρει τα όρια,
ξεπερνά τα όρια,
και θα το ξανακάνει.
Ο Τρέβορ Κένισον θέλει να γράψει ιστορία.
Ο πρώτος προσαρμοσμένος αθλητής που θα κάνει το Big Air στο Άσπεν.
Κατευθείαν από το άλμα, φοβερή ισορροπία. Τεράστιο!
Τόσο κοντά!
Το πήγε ως το τέλος και δεν άντεξε.
Είσαι καλά;
Ναι, για παν ενδεχόμενο.
Τι σε φέρνει εδώ; Επανεξέταση;
Όχι, προσπαθώ να κάνω μαγνητική στην πλάτη μου.
Το σκι είναι σπουδαίο άθλημα.
Όπως κάθε μορφή σκι,
όταν το πας στα άκρα,
ο κίνδυνος ανεβαίνει.
Όταν είσαι όρθιος,
έχεις την απορρόφηση κραδασμών στα γόνατα, περίπου ένα μέτρο,
και προσθέτεις λίγα εκατοστά λυγίζοντας στη μέση.
Τα καλύτερα καθιστά σκι έχουν 15-20 εκατοστά διαδρομή.
Αν απορροφήσεις όλον τον κραδασμό,
πηγαίνει κατευθείαν στη σπονδυλική στήλη.
Αυτό μπορεί να μετατοπίσει έναν σπόνδυλο.
Εγώ, και άλλα άτομα,
πάθαμε δευτερογενείς τραυματισμούς από το καθιστό σκι,
και φταίει η απορρόφηση κραδασμών.
Πρέπει να είμαι γονιός.
Τα άλματα.
Αυτό με ενοχλεί.
Μπορεί να προσγειωθεί στον σβέρκο του
και πάει ο Τρέβορ.
Γαμώτο.
Οι στόχοι έχουν δύο μορφές.
IV. ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
Κάποιοι δουλεύονται μέρα με τη μέρα.
Και κάποιοι βρίσκονται στο άγνωστο μέλλον,
για το οποίο εργαζόμαστε με τόσο πάθος.
Οι στόχοι σού ανοίγουν πόρτες.
Δεν χρειάζεται να τις περάσεις,
αλλά σε διευκολύνουν αν πέφτεις σε τοίχους.
Είσαι καλά;
Διάλεξε έναν στόχο.
Φτιάξε έναν.
Διάλεξε κάτι που μπορείς να κάνεις και κάν' το.
Ο εντοπισμός ρεαλιστικών στόχων είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε αποκατάστασης.
Χωρίς στόχους,
δεν πετυχαίνεις τίποτα.
Έχεις κάνει άλμα από αυτήν τη ράγα
στο πάρκο;
Όχι. Αλλά θα το κάνω τώρα.
Πέντε, τέσσερα, τρία,
δύο, ένα.
Ο Τρέβορ πηδάει.
- Όλη μέρα, φίλε. - Όλη μέρα, μωρό μου.
- Μπράβο. - Ήταν τέλειο.
Μπορεί κάποιος να ρωτήσει στον ασύρματο αν μπορώ να κάνω το ανάποδο άλμα τώρα;
Κάνε ό,τι θες.
Ο Τρέβορ λέει "Έτοιμοι για ανάποδο".
- Πες μου σε δέκα δεύτερα. - Δέκα.
Δέκα δευτερόλεπτα.
Πάμε, φίλε. Έλα.
- Δέκα δεύτερα. - Πάμε.
Πέντε, τέσσερα, τρία,
δύο, ένα.
Πάμε!
Πάμε, διάολε!
Πάμε!
- Θεέ μου! - Πάμε!
Ήταν τόσο εύκολο, φίλε.
Γαμάτο.
- Ήταν γαμάτο! - Ευχαριστώ.
Καλή δουλειά. Έσκισες, Τρεβ.
Είναι απίστευτο. Τρία χρόνια πριν,
η Άσλεϊ, ο Ρόι, ο μπαμπάς μου
γέλαγαν μες στα μούτρα μου
και τώρα το κάνω.
Δεν ξέρω πριν από πόσο καιρό,
ίσως έναν χρόνο, το έλεγα στον κόσμο
και μου έλεγαν "Ναι, αυτό είναι
μια τρελή ιδέα".
Όνειρο θερινής νυκτός.
Αλλά γίνεται πραγματικότητα
και είναι φοβερό να πραγματοποιώ το όνειρό μου.
- Και κάτι παραπάνω. - Είναι απίστευτο…
Και ίσως βάλουμε το κουτί εκεί αύριο.
Ανάποδο άλμα στο κουτί.
ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Ναι, είναι σίγουρα μερικά μέτρα μεγαλύτερο από πέρυσι.
Γιατί έχεις άγχος;
Γιατί θα κάνω ανάποδο άλμα σε ράγα.
Ράγα σε ράγα.
Δεν συγκεντρώθηκα.
Άσχημα τα πράγματα.
Πού προσγειώθηκα;
Φίλε, προσγειώθηκες στις πορτοκαλί κουκκίδες εκεί, δεξιά.
Θα κάνω άλλο ένα. Με την ίδια ταχύτητα, πιο δυνατά.
Ναι.
Φίλε, ήταν τέλειο.
Έτσι θέλω να προσγειωθώ στις ράγες, κοιτώντας εδώ.
Αυτό είναι. Ας το κάνουμε.
Τόσα πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό σου στη ράγα.
- Ναι. - Αυτό είναι…
- Είναι πολύ δύσκολο. - Σίγουρα.
- Προσγειώνεσαι σε δέκα εκατοστά. - Το ξέρω.
Θα είναι ό,τι πιο τρομακτικό στη ζωή μου.
Τρομακτικό, αλλά νιώθω άνετα μ' αυτό.
- Με καταλαβαίνεις; - Ναι.
Μόλις ανέβω στη ράγα, απλώς πρέπει να πετύχω το άλμα.
Χριστέ μου.
Έχω πολύ άγχος.
- Ας το κάνουμε. - Ναι, Τρεβ.
Εντάξει, πάμε.
- Ναι, Τρεβ. - Πέφτει.
Πάμε, διάολε!
Θεέ μου!
Ναι.
Διάολε!
Θεέ μου.
Τα κατάφερα!
Πάμε!
Το ονειρευόμουν δυο χρόνια.
Μετά το περσινό ανάποδο άλμα, έναν χρόνο μετά, να το.
Το έβγαλα.
Ειλικρινά, είναι από τα καλύτερα συναισθήματα.
Πάμε!
- Φίλε! - Στον πάτο του σκι, φίλε.
Ευχαριστώ για τη βοήθεια.
Ο μπαμπάς επανευφήρε τον εαυτό του.
Μετά το ατύχημα, δεν μπορούσε να κάνει σκι.
Δεν μπορούσε να κάνει αναρρίχηση.
Αναζήτησε νέες κατακτήσεις.
Στις αρχές της δεκαετίας του '70, έκανε το The Edge με τον Ρότζερ Μπράουν
και έκαναν αρκετές εβδομάδες στο Γκραν Κάνιον.
Κανένας παραπληγικός δεν είχε δοκιμάσει καγιάκ.
Και καθώς γυρίζει την ταινία από μια καρέκλα, παρατήρησε
"Χρησιμοποιούν μόνο τον κορμό τους.
Αυτό έχω. Λέω να το δοκιμάσω".
Έμαθε ενάντια στις νουθεσίες όλων των ανθρώπων στο Κρεγκ,
από φόβο δερματικών πληγών, έλκη κατάκλισης,
από φόβο ότι θα πέθαινε στο ποτάμι.
Ήταν παράλυτος στα πόδια,
και το καγιάκ χρησιμοποιεί τους γοφούς,
γιατί αν σε χτυπήσει το κύμα, πρέπει να στρίψεις τους γοφούς σου
και να κάνεις κουπί ταυτόχρονα
από τη μία ή την άλλη πλευρά, για να σηκωθείς.
Πράγματι, παραλίγο να πεθάνει κάποτε στο ποτάμι,
γιατί δεν μπορούσε να γυρίσει, λόγω του ρεύματος.
Πέρασε μήνες με τους καλύτερους εκπαιδευτές
και δημιούργησε έναν τρόπο να κάνει ρολ στο καγιάκ.
Ανέπτυξε τεχνικές.
Βρήκε τρόπους να βάλει τρία καγιάκ στο πλάι του βαν του.
Ένα παρατσούκλι του νοσοκομείου Κρεγκ που μ' αρέσει
είναι το "επαναπροσδιορίζουμε το εφικτό".
Κι όταν σκέφτομαι τον Μπάρι, αυτό σκέφτομαι από πολλές απόψεις.
Επαναπροσδιόρισε τι ήταν εφικτό.
Ο Μπάρι, ως παραπληγικός καγιάκερ,
διέσχισε τα πιο επικίνδυνα ποτάμια στη Δύση. Και το Γκραν Κάνιον.
Σήμαινε πολλά γι' αυτόν, γιατί είχε αποκοπεί
από αυτά που του άρεσαν να κάνει και το καγιάκ τού ξανάδωσε την περιπέτεια.
Έβρισκε τρόπο να διασκεδάσει ό,τι κι αν γίνει.
Και δεν ήταν όπως το έκανε πριν, αλλά ήταν κάτι που του ταίριαζε.
Ουσιαστικά, ο Μπάρι είπε
"Δεν θα αφήσω το αμαξίδιο να με καθορίσει.
Θα ορίσω τον εαυτό μου μέσω αθλητικών εγχειρημάτων
πέρα από αυτά που θεωρούνται εφικτά για έναν παραπληγικό".
Καθώς εσύ κι ο τραυματισμός σου μαλακώνετε,
δεν θα σκέφτεσαι πολύ το περπάτημα.
Ούτε θα σκέφτεσαι με θλίψη όσα έκανες παλιά.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι με ενδιαφέρον και ευχαρίστηση
τι μπορείς να κάνεις τώρα.
Μπορείς να κάνεις πολλά αφού σπάσεις την πλάτη ή τον σβέρκο,
και κάποια θα σου αρέσουν τόσο που δεν θα συγκρατείς τη χαρά σου.
Ξεκινάμε.
Ναι, μωρό μου.
Ναι, Τρέβορ;
Ναι, παιδιά!
Ναι, παιδιά.
Πάμε, μωρό μου.
Ο Τρέβορ θα κατέβει αυτήν την πλαγιά που είναι κάτω.
Εντάξει. Τρία, δύο, ένα, πάμε.
Έλα, φίλε.
Θεέ μου!
Το καθιστό σκι με ελευθέρωσε από το αμαξίδιο.
Μπορώ να πάω οπουδήποτε στο βουνό. Να είμαι όπως όλοι.
Αυτή η ελευθερία μου έδωσε έναν σκοπό στη ζωή.
Θεέ μου!
Όταν είμαι στο σκι, νιώθω ελεύθερος.
Νιώθω πλήρης και πολύ χαρούμενος.
Γλιστρώντας στο χιόνι, ηρεμεί η ψυχή μου.
Θεέ μου. Πάμε!
Ναι, παιδιά!
Αυτό ήταν καλό.
Όταν κάνεις σκι ή σνόουμπορντ, πρέπει να προσαρμόζεσαι.
Τώρα πρέπει να προσαρμοστώ λίγο περισσότερο.
ΡΕΒΕΛΣΤΟΟΥΚ, ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΚΟΛΟΜΒΙΑ
Σε κάθε στροφή βυθίζεται.
Απλώς εξαφανίζεται.
Μπράβο, ρε φίλε!
Ναι!
Μετά από κάκωση νωτιαίου μυελού, τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο.
Όντας στα βουνά με τον Τρέβορ,
το βλέπεις μέσα του.
Είναι καθιστός, αλλά δεν παραπονιέται γι' αυτό.
Τρία, δύο, ένα,
ο Τρέβορ πέφτει.
Έχει κάτι ξεχωριστό.
Απλώς λάμπει όταν είναι εκεί έξω.
Έναν αγνό ενθουσιασμό που είναι πολύ ξεχωριστός.
Δεν εμπνέει απλώς ανθρώπους που είναι προσαρμοσμένοι
ή έχουν κάτι που τους περιορίζει.
Εμπνέει ανθρώπους σαν εμένα κι εσένα.
Με δέκα λειτουργικά δάχτυλα χεριών και ποδιών.
Δύο αναπνοές κι έναν παλμό.
Και κοιτάζουν τον Τρέβορ λέγοντας "Δεν μπορώ να το κάνω αυτό".
Δεν είναι προσαρμοσμένος αθλητής. Είναι απλώς αθλητής.
Το θέμα είναι ότι αν θες να ανέβεις επίπεδο,
κάν' το ένα βήμα τη φορά.
- Εντάξει. - Είσαι καλά;
Ναι.
Εντάξει. Αν μ' ακούς,
ο Τρεβ θα πέσει σε δέκα.
Ο Τρεβ σε πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα.
Θεέ μου…
Ο μεγαλύτερος γκρεμός που έχω κάνει!
- Φίλε, η GoPro είναι… - Ναι, κοίτα πού προσγειώθηκες!
Ναι!
Πέρασα ένδοξες μέρες.
Μέρες που όλοι και όλα όσα συναντώ χορεύουν μια μελωδία που ξέρω καλά.
Εκείνες τις μέρες,
η αυτοπεποίθηση και το κέφι ξεχύνονται από μέσα μου και μεταδίδονται.
Κάποιες μέρες, το αμαξίδιο γίνεται ένα κυλιόμενο γκέτο,
ένα κλουβί από χρώμιο που εμποδίζει την επικοινωνία.
Τέλος.
Μη με ενοχλείς.
Είμαι ανάπηρος σήμερα.
Ποτέ δεν ένιωσα απεχθής που ήμουν σε αμαξίδιο.
VI. ΚΛΟΥΒΙ ΑΠΟ ΧΡΩΜΙΟ
Ένιωθα ότι με λυπούνται.
Μίσησα τον εαυτό μου.
Το πρώτο είναι πρόβλημα των άλλων
και το δεύτερο δικό μου.
Είναι χάλια να έχεις κάκωση νωτιαίου μυελού.
Πολλοί σε κοιτούν και βλέπουν μόνο ένα αμαξίδιο.
Δεν πειράζει, μα υπάρχουν πολλά περισσότερα.
Το αμαξίδιο είναι κομμάτι σου. Είναι τα πόδια σου.
Ο κόσμος με πλησιάζει και λέει "Τι έγινε;"
"Έσπασα την πλάτη μου στο σνόουμπορντ". Και λένε "Λυπάμαι".
Μόνο αυτό λένε. Τότε λέω "Γιατί λυπάσαι;"
Λέω "Εντάξει, δεν πειράζει".
Αλλά πρέπει να λυπάσαι για τα αληθινά πράγματα που με ενοχλούν.
Αυτά για τα οποία πρέπει να λυπάσαι.
Μα δεν ξέρουν.
Αφού ο μπαμπάς άρχισε να γράφει,
έγινε αρχισυντάκτης στο περιοδικό New Mobility.
Όταν ο Μπάρι έγινε αρχισυντάκτης,
προσέγγιζε τον κόσμο με τρόπους που δεν μπορούσε πριν.
Ο Μπάρι και το περιοδικό κάλυψαν πολύ δύσκολα θέματα.
Χρήση και κατάχρηση ουσιών παραπληγικών,
παραπληγικοί στη φυλακή, σεξουαλικότητα.
Δεν υπήρχε θέμα που να ήταν ταμπού.
Ήταν ένα προχώ Rolling Stone για άτομα με αμαξίδιο.
Έλεγε το ανείπωτο.
Προγράμματα εντέρου, διαχείριση κύστης,
όλα όσα είναι ταμπού ή απαγορευμένα στην αρτιμελή κοινότητα.
Όταν τραυματίστηκε, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε να ξανακάνει σχέση.
Ο Τρέβορ πάντα ήθελε οικογένεια.
Είναι κάτι σημαντικό γι' αυτόν.
Μπορώ να έχω στύση, αλλά όχι να αφήσω μια κοπέλα έγκυο.
Είναι όλα αυτά που δεν σκέφτεσαι για τους τραυματισμούς,
όλα αυτά που συμβαίνουν μετά.
Η πραγματική ζωή.
Το αντιμετωπίζω.
Ο Μπάρι και το περιοδικό έλεγαν
"Η ζωή με κάκωση νωτιαίου μυελού είναι ζωή.
Η ζωή με αναπηρία είναι ζωή. Θα καλύψουμε όλες τις πτυχές της".
ΣΕΞ ΕΠΙ ΠΛΗΡΩΜΗ ΕΝΑ ΑΝΩΜΑΛΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
Τι αναζωογονητικό για όσους το θεωρούσαν παρελθόν.
Ο μπαμπάς το έφερε στο φως. Το τόνισε.
Συζητούσε το καλό, το κακό, το άσχημο και το όμορφο
για την παραπληγική σεξουαλικότητα.
Λοιπόν, εδώ κάνω τη δουλειά μου.
Είναι προσαρμοσμένη καρέκλα σεξ.
Βασικά, μεταφέρομαι εδώ και μετά πηγαίνω πέρα δώθε.
Μετά τον τραυματισμό μου δεν μπορούσα να εκσπερματώσω πια,
κι αυτό μού δίνει πίσω αυτήν την αίσθηση.
Το ύφασμα έχει φθαρεί λίγο.
Θέλει λίγο σφίξιμο ή νέο ύφασμα.
Με κάνει να νιώθω ξανά άντρας.
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν είσαι προετοιμασμένος.
Το έντερο και η κύστη.
Όταν κάποιος έχει τραυματισμούς από ένα ορισμένο επίπεδο και πάνω,
έχει δυσλειτουργία στην ικανότητά του να ελέγχει τη ροή των ούρων.
Μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή.
Θα πέσουμε σ' αυτόν τον μικρό γκρεμό και…
Το φως δεν είναι καλό, αλλά…
θα δοκιμάσω.
Θεέ μου, κατουρήθηκα.
Δεν το ήθελα!
Εντάξει.
Τρία, δύο, ένα, πάμε.
Πέφτω!
Ατυχήματα συμβαίνουν.
Κι έχεις δύο επιλογές.
Μπορείς να νιώσεις συντετριμμένος.
Μπορεί να γίνει και αστείο, αν το επιλέξεις.
ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟ ΦΙΛΕ! ΣΕ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ
Μπορείς να βγάλεις έναν καθετήρα από το σακίδιό μου;
Αν ενυδατώνεσαι σωστά,
κατουράς οκτώ με δώδεκα φορές τη μέρα.
- Τι κάνεις εκεί, Τρέβι; - Κατουράω.
- Ναι; - Ναι.
Πίσω από τον κάδο;
Δεν έχει τουαλέτα πουθενά.
Και κάθε φορά, βάζεις νέο καθετήρα.
Κάθε φορά που θες να κατουρήσεις.
Αν πληρώνεις από την τσέπη σου,
ένας καθετήρας κοστίζει ως 18 δολάρια.
Και μπορείς να πληρώνεις μέχρι και 250 δολάρια τη μέρα
μόνο για να κατουράς.
Είναι πολύ άδικο.
Βγάλε μια φωτογραφία. Ο σωλήνας που κρέμεται.
Είναι πολύ ωμό.
Είναι η αλήθεια. Η σκληρή αλήθεια.
Ο Μπάρι είπε για μια κοπέλα που του έγραψε
για να του πει ότι πόσο έκπληκτη ήταν
που έβλεπε διαφημίσεις για διαχείριση κύστης και καθετήρες
και πώς ένιωθε ότι υπήρχε μια κοινότητα εκεί έξω.
Δεν ήξερα τίποτα για καθετήρες, υπόθετα.
Είναι τα πιο απλά πράγματα. Η τουαλέτα είναι κάτι καινούριο.
Είναι δύσκολο. Θέλει αιώνες.
Δεν είναι εύκολος δρόμος.
Το πρόγραμμα εντέρου είναι μια ρουτίνα,
ιδανικά κάθε μέρα την ίδια ώρα.
Πρέπει να βάλεις ένα λαστιχένιο γάντι για να πάρεις υπόθετο,
να το βάλεις μέσα σου και να περιμένεις τουλάχιστον μία ώρα
για να βεβαιωθείς ότι τα έντερά σου άδειασαν.
Κάποιοι χρησιμοποιούν δακτυλική διέγερση,
δηλαδή εισάγουν ένα δάχτυλο στον πρωκτό,
κι αυτό δημιουργεί περίσταλση και εκκένωση των εντέρων.
Στην αρχή, μπορεί να είναι ντροπιαστικό.
Χρονοβόρο.
Είναι μια από τις πολλές ταλαιπωρίες
της κάκωσης νωτιαίου μυελού.
Το να μάθεις να ζεις μ' αυτό
είναι σαν να κάνεις καταδύσεις για όλη σου τη ζωή.
"Κάθομαι σε μαλακό μαξιλάρι;
Γέμισε η κύστη μου;"
Πρέπει να ελέγχεις συνεχώς αυτά
που δεν νιώθεις.
Η παραπληγική ζωή είναι δύσκολη.
Απομονώνομαι και σίγουρα έχω τα πάνω και τα κάτω μου.
Όταν βλέπω κόσμο να πηγαίνει πεζοπορία ή κάτι τέτοιο,
μερικές φορές με στεναχωρεί.
Μερικές φορές θα 'θελα να έχω αυτή την κανονικότητα.
Ο Τρεβ κι εγώ μιλάμε κάθε βδομάδα,
συχνά κάθε μέρα,
και ξέρω πότε νιώθει άσχημα γιατί γίνεται πολύ σιωπηλός.
Ένα από τα πράγματα που ξέρω είναι ότι όταν νιώθει έτσι,
πρέπει να τον βγάλουμε έξω.
Πρέπει να τον βάλουμε να κάνει ό,τι αγαπάει.
ΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ!
Κάνουμε παραγγελίες, όπως για τον Τρέβορ,
αλλά κυρίως σχεδιάζουμε σκι για άτομα με ειδικές ανάγκες.
Για να γυρίσουν στο βουνό ή να το ανακαλύψουν.
Φίλε, η ιδέα μου θα είναι ιδιοφυής, σου το λέω.
Το κατάλαβα στο τηλέφωνο, και με τρόμαξε.
Καλά τα λες.
- Θα δέσουμε μια θηλιά έλξης 15 εκατοστών… - Κάτι στο στόμα μου.
Στο στόμα σου;
Φίλε, άκου.
Αν το κάνω στο χέρι μου…
Πρέπει να είσαι με το ένα χέρι.
Σωστά, και δεν θέλω.
Βασικά το θέλεις στο στόμα σου;
Αυτό εννοώ. Προσαρμοζόμαστε εδώ, εντάξει;
Κάποιοι σκιέρ χρησιμοποιούν μηχανοκίνητο βίντσι για επιτάχυνση.
Οι αρτιμελείς κρατάνε το σχοινί με δύο χέρια.
Αλλά ο Τρέβορ πρέπει να κρατά τους ισορροπιστές.
Οπότε, φτιάχνουμε ένα σύστημα για να συνδέσουμε το σκοινί στο σκι.
Και το κορδόνι είναι τόσο κοντό για να απελευθερώνεται.
- Εντάξει. Ας το προσπαθήσουμε. - Ναι.
Είναι πρωτόγνωρο.
Είσαι έτοιμος;
Φίλε, είναι συναρπαστικό.
ΝΤΕΝΒΕΡ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ
Τι συμβαίνει, Τρέβορ;
Ιδρώνω. Αγχώθηκα.
Δεν έχεις ξαναπηδήξει φράχτες;
Όχι.
Γιατί το κάνεις;
Γιατί δεν έχει ξαναγίνει.
Και θέλω.
Θα με ρυμουλκήσουν. Θα τραβήξω το κορδόνι με το στόμα μου.
Και μετά θα κάνω το άλμα
και θα προσγειωθώ εκεί.
Αν και είμαι παράλυτος,
βλέπεις μόνο αρτιμελείς να το κάνουν στην πόλη.
Κι όταν με βλέπουν στο αμαξίδιο, λένε
"Στάσου, κάνεις σκι;"
Είναι αστείο γιατί ο κόσμος δεν έχει ιδέα.
Θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να προχωράω.
Και αυτό είναι ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.
ΚΟΝΤΙ ΓΟΥΑΪΛΝΤΕΡ ΡΕΪ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΣΚΙΕΡ
Ναι, Κόντι!
Πώς σου φαίνεται;
Πιάστηκε.
Αυτό το πράγμα πιάστηκε.
Να το ξανακάνουμε;
Είναι εντάξει;
- Ναι. - Ναι;
Εντάξει. Κρατήσου όσο μπορείς.
Κρατήσου όσο γίνεται, μωρό μου.
Πάμε!
Να πάρει. Φίλε.
- Ήταν τεράστιο. - Στον σβέρκο.
Ειλικρινά, απλώς…
Ξέρω ότι το 'χω, αλλά ο σβέρκος μου δεν αντέχει άλλο.
- Ναι. - Εννοείται.
Αν δεν είσαι σίγουρος, δεν πρέπει…
Απλώς θύμωσα γιατί ξέρω ότι μπορούσα.
Το ξέρω. Ξέρω ότι θα μπορούσα να το κάνω.
Τι;
Δεν θα μπορώ να κουνήσω τον ώμο μου το πρωί.
Είναι φτιαγμένο το καθιστικό σκι για να πάει ανάποδα; Όχι.
Φτιάχτηκε για να ξανακάνουν σκι,
όχι για να γυρίζεις ανάποδα και να προσγειώνεσαι πάνω του.
ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΕΙΣΟΔΟΣ
Χθες το βράδυ στο δείπνο, μια ώρα μετά,
εξακολουθούσα να πονάω.
Δεν μπορώ να σηκώσω το χέρι μου.
Πονάει πολύ εδώ,
στην κλείδα ή στον ώμο. Ή το ένα ή το άλλο.
Οι ώμοι μου είναι σημαντικοί, γιατί είναι τα πόδια μου.
Χωρίς αυτούς, δεν μπορώ να σπρώξω το αμαξίδιο και να κυκλοφορώ.
Είναι τρελό όταν είσαι σε αμαξίδιο
και λες "Πάει το ένα χέρι".
Η μεταφορά ακόμα ανεξάρτητα…
Το μισό σώμα μου δεν λειτουργεί,
και θα χάσω κι άλλο άκρο; Κατάλαβες;
Σου μένει μόνο ένα από τα τέσσερα άκρα.
Σίγουρα με κάνει να σκέφτομαι, αλλά θα σταματήσω να το κάνω; Όχι.
Όταν γνώρισα τον Μπάρι τη δεκαετία του '90,
οι ώμοι του είχαν αρχίσει να πονάνε. Είχε αρχίσει να φθείρεται.
Στα τελευταία του χρόνια,
παρ' ότι ήταν σε ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο, τα είχε καλά με τον εαυτό του.
Δεν πάλευε με τον τραυματισμό
ούτε με τον εαυτό του,
αλλά ένιωθε πολύ πιο άνετα με την προσωπικότητά του.
Γύρω στο 2003, ο Μπάρι διαγνώστηκε με καρκίνο της ουροδόχου κύστης.
Ο γιατρός είπε στον Μπάρι ότι θα χειροτέρευε το ήδη αδύναμο σώμα του
με τη χημειοθεραπεία.
Και ήξεραν ότι είχε εξαπλωθεί πολύ.
Επέλεξε να μην κάνει περαιτέρω θεραπεία.
Κι αυτό ήταν.
Λοιπόν…
Τι να πω;
Μου λείπει πολύ.
Η γνωριμία και η συνεργασία μου με τον Μπάρι,
και η στενή φιλία μας
είναι
ό,τι καλύτερο έχω κάνει.
Θα θύμωνε που κλαίω.
Το…
Το παράδοξο είναι ότι το έμαθα,
και τέσσερις μέρες μετά,
η γυναίκα μου είπε
"Έχεις γράμμα".
Από τον Μπάρι.
Εξεπλάγην.
Δύο εβδομάδες αφότου πέθανε.
Εντάξει.
"Αγαπητοί φίλοι,
ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου
είναι οι φιλίες που αναπτύσσονται με τα χρόνια".
"Όπως γνωρίζετε ήδη, η ζωή μου τελείωσε.
Λάβατε αυτό το γράμμα, γιατί εκτιμούσα τη φιλία μας
και θέλω να το ξέρετε".
"Λυπάμαι που φεύγω λίγο νωρίτερα από το αναμενόμενο,
μα δεν το βλέπω ως τραγωδία.
Έζησα πολύ περισσότερο απ' όσο θα περίμενα
36 χρόνια πριν, όταν έπεσα από το ελικόπτερο.
Δεν φοβάμαι για τα παιδιά μου,
που έχουν πάρει τον δικό τους δρόμο,
με εντυπωσιακό στιλ και χάρη".
"Είχα άπειρη αγάπη, παθιασμένες καριέρες,
μια ζωή γεμάτη περιπέτεια και ό,τι ήθελα.
Δεν έχασα τίποτα. Δεν μετανιώνω τίποτα".
"Σας αγαπώ όλους.
Μπάρι".
"Μπάρι".
Αυτός ήταν.
Αν το έκανα με τη φωνή του, θα ήταν απλό,
με ένα χαμόγελο στο βάθος.
Στη νεκρολογία μου στο American Alpine Club Journal,
έπρεπε να σταματήσω
και να αναρωτηθώ
πώς θα ήταν η ζωή του Μπάρι αν δεν είχε παραλύσει.
Ο μπαμπάς χώρισε τη ζωή του σε δύο μέρη.
Η πρώτη του ζωή, προ του ατυχήματος,
και η δεύτερη μετά το ατύχημα.
Και μόνο στα τελευταία του χρόνια,
άρχισε να τη βλέπει ως μία ζωή.
Ήταν όλα, όπως θα έλεγε, αναπόσπαστο μέρος του ίδιου πράγματος.
Τον ρώτησα μια φορά ποιο μισό σήμαινε περισσότερα για εκείνον.
Και είπε ότι ήταν το δεύτερο μισό της ζωής του.
Είχε μάθει πολλά και είχε μεγαλώσει τόσα πολύ.
Έδωσε ελπίδα
σε ανθρώπους με κάκωση νωτιαίου μυελού σε όλο τον κόσμο και συνεχίζει ακόμα.
Δίδασκε γιατρούς. Δίδασκε ασφαλιστικές εταιρείες.
Δίδαξε σε ηλικιωμένους
να βλέπουν την αναπηρία με νέους τρόπους.
Δεν ήθελε να γίνει ηγέτης.
Έγινε, αλλά το θέμα γι' αυτόν ήταν οι πράξεις του.
Δεν έλεγε ηγετικά "Ακολουθήστε με",
μα ο κόσμος το έκανε.
Για τους σκιέρ, η κληρονομιά του Μπάρι ζει στο Κουλουάρ του Κόρμπετ.
Αλλά άφησε κι άλλα πολλά.
Το Ski The Outer Limits έχει να κάνει με την πρωτοπορία
και με την επανεφεύρεση.
Και νομίζω ότι η υπέρβαση των ορίων ήταν μέρος της φύσης του μπαμπά.
Έκανε τον κόσμο να ξανασκεφτεί την αναπηρία
και νομίζω ότι ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος.
Η κληρονομιά του είναι ότι πήρε ένα φριχτό ατύχημα
και το μετέτρεψε σε ένα υπέροχο δώρο
για όλους όσοι έχουν περάσει κάποιο παρόμοιο ατύχημα.
Έδωσε ελπίδα.
Τους έδωσε κάτι που δεν είχαν.
ΠΕΡΑΣΜΑ ΒΕΪΛ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ
Είναι τρελό να θυμάμαι όλα όσα έγιναν.
5 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ
Απλώς, είμαι τόσο ευγνώμων
που είμαι εδώ όπου είμαι τώρα.
Δεν ξέρεις τι έχεις ώσπου να το χάσεις. Κανείς δεν ξέρει.
Αλλά κοιτάζοντας πίσω,
είμαι τραυματισμένος και σε αμαξίδιο
και κάνω περισσότερα από όσα κάνουν οι αρτιμελείς.
Είναι θέμα νοοτροπίας. Απλώς το κάνεις.
Φοβόμουν να γυρίσω εδώ.
Φοβόμουν πολύ.
Αυτό το μέρος μού πήρε τόσα πολλά
και θέλω να γυρίσω για να νιώσω ξανά ολόκληρος.
Θέλω να κλείσω τον κύκλο και να μην πονάει η καρδιά μου.
Πώς εξελίσσεσαι από την ημέρα που είχες το ατύχημα;
Κι αν επέστρεφες στο άθλημα που αγαπάς εκεί όπου άλλαξε η ζωή σου για πάντα;
Πόσο μπορεί να σε ενδυναμώσει;
Νομίζω ότι αυτήν την ιδέα πήρε ο Τρέβορ και την ανέβασε στο υψηλότερο επίπεδο.
Ένας από τους μεγαλύτερους στόχους του Τρέβορ ήταν να γίνει ο πρώτος
που θα κάνει διπλό ανάποδο άλμα σε καθιστικό σκι.
Και το Πέρασμα Βέιλ ήταν το κατάλληλο μέρος.
Είπε "Μαμά…
είναι…
το βουνό μου.
Εδώ έσπασα την πλάτη μου και επέστρεψα
και υπομένω
τον τραυματισμό μου.
Υπομένω ό,τι έγινε, μαμά.
Τα κατάφερα
και γύρισα, μαμά.
Γύρισα".
ΠΕΡΑΣΜΑ ΒΕΪΛ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ 6 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ
Μπράβο! Είμαι περήφανη για σένα.
Κοίτα το άλμα, μαμά.
Θεέ μου!
Τρέβορ…
Χριστέ μου!
Πλάκα μου κάνεις. Πού θα προσγειωθείς;
Θεέ μου, Τρέβορ.
Φοβερό.
Να το άλμα.
Παιδιά. Είμαστε δύο λεπτά από τον έλεγχο ταχύτητας του Τρέβορ.
Θα σας αφήσω να βοηθήσετε τον Τρέβορ να ετοιμαστεί
για να τραβήξω και να πάρω θέση.
- Σπρώξ' το. - Ένα, δύο, τρία.
Από πού θα πηδήξεις;
Ποιο είναι το ιδανικό σημείο;
Διαλέγω πάντα προς τα πού πάω.
Οπότε πρέπει… Όταν μπω,
ξέρεις, πηδάω. Και μετά κρατιέμαι.
Μόλις το δω, θέλω να βεβαιωθώ ότι έχω αρκετό χρόνο στον αέρα.
Θα το κάνω. Νομίζω ότι θα το κάνω, αλλά θέλω να βεβαιωθώ.
Μπουμ!
- Ναι. - Εντάξει. Είμαι έτοιμος, φίλε.
VII. ΗΡΩΕΣ
Ο τραυματισμός σου είναι κάτι επικό.
Μυρίζει μυθικό ηρωισμό.
Θες να γίνεις ήρωας;
Η αλήθεια είναι
ότι δεν έχεις επιλογή.
Με ένα κομμάτι του παρελθόντος νεκρό,
έχοντας μυηθεί μέσα από τη φωτιά
και ξεπεράσει όλα τα εμπόδια,
ο ήρωας ετοιμάζεται να φανερώσει
την αναγέννησή του ως πιο ολοκληρωμένο ον επιστρέφοντας στον κόσμο.
Γεννηθήκαμε δυο φορές.
Εκπροσωπούμε στον άνθρωπο
όσα φοβάται για την καταστροφή και ελπίζει για την υπέρβαση.
Πήραμε το μονοπάτι του ήρωα και δεν έχουμε επιλογή.
Στους άλλους, η υπέρβασή μας αποδεικνύει την ηρωική μας ενέργεια και κατεύθυνση.
Για μας, η ενέργεια και η κατεύθυνσή μας πηγάζουν από την ανάγκη για υπέρβαση,
γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσουμε.
Μπέρμαν εδώ. Μπορώ να έχω έλεγχο κατάστασης;
Περιμένουμε στην κορυφή.
Πες μου 30 δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσεις.
- Εντάξει. - Έτοιμος;
Τριάντα δεύτερα μέχρι την πτώση. Αντίστροφη μέτρηση πέντε δευτερολέπτων.
Το 'χεις, φίλε.
Είμαστε όλοι έτοιμοι.
Ελήφθη.
Έτοιμοι.
Έτοιμοι κάτω.
Έτοιμοι πάνω.
Ναι, φίλε.
Εντάξει.
Πέφτει σε πέντε δεύτερα.
- Πέντε, τέσσερα… - Πάμε, μωρό μου.
…τρία, δύο,
ένα, πέφτει.
Τρία, δύο, ένα.
Πάμε!
- Φοβερό. - Μπράβο, Τρέβι!
Μπορεί να έκλαψα εκεί πέρα.
- Είμαι πολύ περήφανη. - Θεέ μου.
Εξιλέωση, μαμά.
- Εξιλέωση. - Εξιλέωση.
Η τελευταία συμβουλή,
η τελευταία παραίνεση και αποχαιρετισμός.
Φυσικά, δεν επιλέγουμε συχνά τις περιπέτειές μας.
Οι καλύτερες περιπέτειες τυχαίνουν.
Ένα παράλληλο κόλπο της ζωής με αναπηρία
είναι να βλέπεις τα πάντα ως περιπέτεια.
Μια που χαρίζει σε κάθε στιγμή όλες τις πιο περιπετειώδεις ιδιότητες.
Αβεβαιότητα και ρίσκο,
πλούτο και χαρά,
σκέψη και τόλμη.
Αποκρυσταλλώνουμε για μας και τους άλλους
την πραγματικότητα και τον φόβο της συμφοράς.
Αν ενισχύσουμε αυτήν την εικόνα, ζητάμε συμπόνια και θλίψη.
Αν επιμείνουμε,
γινόμαστε έμπνευση
για όλους.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε να εμπνέουμε.
Ο κόσμος το χρειάζεται.
Και χρειαζόμαστε την εμπειρία της υπερβολικής προσφοράς.
Το δώρο μας στον κόσμο
είναι το δώρο του κόσμου
σε εμάς.
Όλοι,
αρτιμελείς και παραπληγικοί,
πρέπει να αδράξουν την ευκαιρία.
Μπάρι Κόρμπετ.
Όρος Λούκαουτ, Κολοράντο. 1980
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΜΠΑΡΙ ΚΟΡΜΠΕΤ (1936-2004)
ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΚΩΣΗ ΝΟΤΙΑΙΟΥ ΜΥΕΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΓΓΕΝΗΘΗΚΑΝ
ΟΤΑΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΙ, Ο ΤΡΕΒΟΡ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
ΟΜΙΛΗΤΗΣ ΚΙΝΗΤΡΟΔΟΤΗΣΗΣ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΤΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΑΝΕΦΕΥΡΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ
ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ WWW.HIGHFIVESFOUNDATION.ORG
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Τριανταφύλλου