Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NARRACJA Z KSIĄŻKI OPCJE
NAPISANEJ PRZEZ BARRY'EGO CORBETA
HISTORIA
Pewnego razu
ktoś został poważnie ranny.
Do tego stopnia,
że doznał porażenia ruchowego
i utracił funkcje ciała, które uważano za oczywiste.
Co więcej,
czekało go całe życie na wózku inwalidzkim,
doświadczył katastrofalnego zaburzenia osobowości,
obawiał się o przyszłe relacje
z rodziną i przyjaciółmi
i nie miał środków utrzymania.
Jeden dylemat był oczywisty.
Radzić sobie czy nie.
Radzić sobie znaczyło pracować, bawić się, żyć i kochać, jakby nic się nie stało.
Ale coś się stało.
Mamy uszkodzony rdzeń kręgowy.
Poważnie ucierpieliśmy.
A wielu z nas nie wie, co zrobić z takim życiem.
Dlatego to bardzo dobrze,
że świat jest pełen ludzi z takimi kontuzjami jak nasza,
które sobie poradzili,
którzy się z tego cieszą,
i którzy oddają ludzkości w pełni za to,
co zabierają.
JACKSON HOLE, WYOMING 4 LATA PO URAZIE
Witajcie na szczycie Corbet's.
Jest tu absolutnie oszałamiająco.
Każdy, kto jeździł na nartach w Jackson,
patrzy na dolinę, na góry i mówi: „Dotarłem”.
Widok z kolejki, muszę to powiedzieć,
zapiera dech w piersiach.
Udział w tym wydarzeniu jest czymś wyjątkowym.
Opowiedzmy o żlebie w Jackson Hole Mountain Resort.
To jedna z najbardziej unikalnych cech każdej góry.
To wspaniałe miejsce.
Regularnie oceniany jako
jedna z najbardziej stromych i ekstremalnych tras w Ameryce,
a może i na świecie.
Mamy tu 24 sportowców.
Każdy jedzie dwa razy,
ale można zrezygnować z drugiego zjazdu.
Jest dziewięć kobiet i 15 mężczyzn.
Są tu dziś narciarze i snowboardziści,
a wszyscy zawodnicy rywalizują razem.
Kobiety oddzielnie od facetów, ale narciarze i snowboardziści razem.
Nie ma jurorów. To konkurs oceniany przez zawodników.
Zaczynajmy.
Chodźmy na szczyt. Jesteśmy gotowi.
Kings & Queens of Corbet's.
Kings & Queens of Corbet's
to wyjątkowe wydarzenie w Jackson Hole.
To zawody narciarsko-snowboardowe,
podczas których świętujemy ograniczenia.
Corbet's to ikona ośrodka w Jackson Hole.
To Everest dla wielu narciarzy i snowboardzistów.
Jadąc kolejką, w 12 minut pokonujesz wysokość 1220 metrów.
Wjeżdżasz na górę, dojeżdżasz do tego klifu,
widzisz to wiszące pole śnieżne,
dostrzegasz Corbet's. Patrzysz na tę górę
i odbiera ci mowę.
Jest taka paskudna.
Są tam ogromne głazy. Bardzo ostre kamienie.
Jest tak stromo, że gdy patrzysz w dół,
wygląda to tak, jakby stało się na drugim piętrze budynku.
Ten śmiercionośny obszar klifów
przecina jedna trasa, Corbet's Couloir.
Koszmar.
Każdego „dobrego” narciarza,
którego prowadzę na krawędzi, pytam:
„Chcesz tędy zjechać?”.
Prawie wszyscy
rezygnują.
Nigdy go nie widziałem.
Nie wiedziałem, o co chodzi. „Pewnie…
przyjechał oglądać”.
Kiedy do tego dojadę…
A potem widzę, jak rozmawia z ludźmi,
i myślę sobie: „On będzie startować?
Dobra, spoko”.
Następnie zatrudniono mnie, by pomóc mu wjechać na wzgórze.
Gdy zobaczyłem, jak wysoko go wepchano
przed zjazdem,
pomyślałem: „On naprawdę to zrobi”.
Przed zawodami gadaliśmy przez telefon, a Trevor powiedział:
„Jess, zeskoczę z urwiska na Corbet's”,
na co odpowiedziałam: „Jak daleko zamierzasz pojechać?”.
On na to: „Przynajmniej 30 metrów”. A ja na to…
„No dobra”.
Rozumiecie?
Będzie lepiej, jeśli cię trochę popchnę.
Jako sportowiec pomyślałam, że to byłoby totalnie czadowe.
„Zróbmy to”.
Jako organizator imprezy pomyślałam: „Dobra.
A jeśli coś pójdzie nie tak?”
Każdemu może się to nie udać.
Ludzie łamali sobie tam kręgosłupy
przez samo koziołkowanie w dół góry.
Bardzo się denerwowałam.
Doznał poważnego urazu rdzenia kręgowego.
Miałam go dopuścić do konkursu,
by patrzeć, jak umiera?
W tamtej chwili nabrałem własnych wątpliwości.
Postanowiłem z nim porozmawiać,
chcąc wyrazić własną opinię.
„Powinienem go od tego odwieść?”.
Powiedziałem: „Tu jest niebezpiecznie.
Dasz sobie radę?”.
Bez wahania spojrzał mi prosto w oczy
i powiedział: „Dam radę”.
„Dobrze.
Jak mogę pomóc?”
Travis.
Tam spadnę.
- Tutaj? - Tak.
- Pomogę ci przyspieszyć. - Spoko. Dziękuję.
Gdy nabierasz prędkości przed skokiem, robisz to w ciemno.
Nie widzi tego, co widzieli Travis i inni sportowcy,
bo jest w pozycji leżącej
Chodzi o to,
żeby kierować się na tę górę.
Chcę wylądować tam
- Rozumiesz? - Tak.
Pomogę ci nabrać…
Jeśli przyglądasz się zawodnikom
kręcącym się przed ich zjazdem,
zobaczysz, że podchodzą do krawędzi
i się cofają.
Podchodzą.
Patrzą w dół. Odchodzą.
Bo w powietrzu nie chcesz być zaskoczony tym widokiem.
Nadam ci prędkość.
Nie dam ci spaść, ale lepiej jest mieć prędkość.
Travis pchał go i zatrzymywał na samym końcu.
Całość była trochę niewłaściwa.
Gdy patrzyłem, jak Trevor ćwiczy rozbieg,
zacząłem się coraz bardziej denerwować,
bo było oczywiste, że uderzy w śnieg
przy pełnej prędkości.
Scena była gotowa. Zaraz miał skakać.
Trzy, dwa, jeden, start!
Skierował nartę w dół.
Pomyślałem, że jedzie wolno.
To była dobra decyzja.
- Szybciej. - Tak.
Dużo szybciej.
Muszę jechać szybciej.
Tak. Super.
To przywróciło zbiorowy niepokój.
„Cholera. Dobra”.
„Nie, zrobi to”.
„Dobra, może”.
Popchnęliśmy go na miejsce, które było jeszcze wyżej.
Wyżej niż poszedł ktokolwiek inny.
Pamiętam, że powiedziałem:
„Trevor, na pewno chcesz to zrobić?”.
Dziewięć razy na dziesięć, jeśli ktoś nie wierzy, że wyląduje,
to nie wyląduje.
A potem…
- Na pewno chcesz skoczyć? - Tak.
To była prawdziwa, przemożna chęć zrobienia tego.
Nastała grobowa cisza.
Stoję na dole z wicedyrektorem operacyjnym
i szefem ds. bezpieczeństwa.
Denerwuję się.
Wszyscy patrzą na najprostszą trasę,
a ja myślę: „Nie, zeskoczy z samego czubka”.
Co ty na to?
Nie pamiętam, co mówiłem, chyba coś w stylu:
„Baw się dobrze”. „Do zobaczenia po drugiej stronie”.
Naprawdę chodziło o „drugą stronę
tej zmieniającej paradygmat rzeczy, którą zaraz zrobisz”.
Zresetował się.
Odkrzyczał skok.
Trzy, dwa, jeden, start!
Reszta to już historia.
O Boże.
Tak!
To było szaleństwo.
Tak jest!
Tak!
Wszyscy chcieli go chociażby dotknąć.
Żeby mieć cząstkę magii, która właśnie się wydarzyła.
POWRÓT DO PUNKTU WYJŚCIA
Skąd wzięła się nazwa Corbet's?
Odśwież mi pamięć, bo…
Czy to on pierwszy tam zjechał?
Z czasem ludzie zapominają.
W społeczności Jackson Hole krąży mnóstwo wiedzy
na temat Corbet's Couloir,
ale niewiele wiem o Barrym Corbecie.
Od małego jeżdżę w Jackson Hole Mountain Resort,
ale nie wiem, co się stało z Barrym.
Chcesz prawdziwą historię czy tę, którą wymyśliliśmy?
Jackson Hole było…
A myśleliśmy, że to w Vail jest świetnie.
To było piękne, urocze miejsce.
Poznałam Barry'ego w sierpniu 1959 roku.
W tamtym czasie
uczył zimą jazdy na nartach na wzgórzu.
Paul McCollister, który założył ośrodek, był przyjacielem Barry’ego i moim.
Dzień, w którym pojechałam na górę z Paulem i Barrym, był przepiękny,
jasnoniebieskie niebo, cudowny śnieg.
Patrzyliśmy na działki badawcze
i zrobiliśmy piknik, patrząc na to, co zyskało miano Corbet's Couloir.
Barry spojrzał na to i powiedział: „Ktoś kiedyś po tym zjedzie”.
„Ktoś naprawdę po tym zjedzie”.
Od tamtej pory
jest znany jako Corbet's Couloir.
Nie wiedziałem o wszystkich jego osiągnięciach,
póki ktoś nie spytał: „Wiesz, kto to jest?”.
„Tak. Barry Corbet. Wiesz coś o nim?”
Był wielkim człowiekiem.
Zdobył pierwsze wejścia na Denali
oraz najwyższy i drugi najwyższy szczyt Antarktydy,
Masyw Vinsona i Mount Tyree.
Między innymi.
Tak. Jak na swoje czasy był kozackim alpinistą.
Był modelem marki Camel.
Nie mógł uciec od tego zdjęcia. Jest wszędzie.
Mam jedno takie w łazience.
Barry'ego poznałem na Evereście.
Głównym celem ekspedycji było
zdobycie Everestu przez pierwszego Amerykanina. Nie chodziło o nową drogę.
Ale Barry i ja podzielaliśmy pasję,
by zrobić na tej górze coś nieznanego.
Większość wspinaczy chciałaby mieć pierwsze wejście,
a zachodnia grań mogła je dać. Była to największa góra na świecie,
a ta konkretna część nie została zdobyta.
Podczas próby zdobycia szczytu
Barry powiedział, że powinni być Hornbein i Unsoeld.
„Jesteście już prawie nad grobem, a ja tu kiedyś wrócę”.
Barry przeniósł się do następnego obozu,
a oni ruszyli dalej na szczyt.
To było pierwsze wejście zachodnią granią.
W imieniu wszystkich mieszkańców USA
chcę wyrazić naszą wdzięczność
za ten wspaniały wysiłek naszych współobywateli.
Z dumą witamy tych ludzi w Białym Domu.
Był bardzo kreatywny,
a wspinaczka była jego pasją,
ale potrzebował czegoś więcej.
Film był tym czymś więcej.
Kiedy Barry wrócił z Everestu, powiedziałem: „Zadzwoń.
Może coś wspólnie nakręcimy”.
Zrobiliśmy pierwszy film o Jackson Hole.
NARCIARSTWO EKSTREMALNE
Do narciarstwa dowolnego zachęciły mnie dwa kultowe filmy,
Ski the Outer Limits
i The Mobius Flip.
Barry pojechał tam i zrobił pierwsze duże salta do żlebu.
To podekscytowało wielu ludzi, bo nikt nie był gotowy na zjazdy,
a co dopiero na salta.
Zrobiliśmy karierę.
To są zatem granice zewnętrzne.
Lot w kosmos.
Sięga, by odzyskać swój cień.
Sposób, w jaki jest kręcony i to, co mówi narrator, jest poezją.
Robili rzeczy, których nikt na świecie nie widział.
To poruszyło wyobraźnię dzieciaków takich jak ja i na całym świecie.
„Chcę tak robić. Chcę latać.
Chcę jeździć na nartach po zewnętrznych granicach”.
To, co wczoraj było niemożliwe, to dzisiejsza absolutna granica.
A jutrzejsza codzienność.
- To on? - Co tam?
Dasz radę?
To ty i Ashley.
Z jego mamą.
To jest świetne zdjęcie.
- Ja i Ash. - Tu jest Trevor.
Z ojcem.
- A to ubranko… - Kącik sportowca.
Kącik sportowca na tyłku.
Sklep sportowy mojego taty.
Moich rodziców.
Potem zmienił się w sklep z deskorolkami i snowboardami.
Trevor uwielbiał snowboard.
Widać tylko białe zęby,
w goglach, gdy był mały.
Nie przychodził nawet do domu na obiad.
„Nie, jeszcze raz”.
Moi rodzice byli zajęci
prowadzeniem sklepów,
treningami do maratonów.
Prawie nigdy ich nie było.
Prowadziłem dwie firmy. Dwanaście godzin dziennie.
Sześć dni w tygodniu.
Było wiele trudnych momentów.
Gdy rodzice się rozeszli, Trevor miał pięć lat.
Myślę, że Trevor przeżył rozwód i odejście mojej mamy
bardzo ciężko.
Odkąd byliśmy w trzeciej czy czwartej klasie,
przenosiliśmy się co jakieś pół roku.
Nie mieliśmy pieniędzy,
więc ktoś wynajął trzeci pokój, żeby dopłacał do czynszu.
Wygląda nieźle.
Wygląda na umyty i jest udekorowany.
Mieszka tam prawdziwa rodzina.
Pobyty w tych wszystkich naszych domach były takie krótkie.
Wtedy tego nie rozumiałem.
Nie wiedziałem, jak wyglądają normalne relacje rodzinne.
W liceum nigdy nie miał wsparcia ze strony rodziny.
Był naszym bratem. Przeskakiwał między domami,
spał na kanapach. Nie mieliśmy zajęć po szkole,
więc piliśmy i jaraliśmy zielsko.
Na początku nie wiedziałam, że Trevor nadużywa środków przeciwbólowych.
Ale potem powiedział mi: „Mamo, jest sprawa.
Mam pewien problem.
Wciąż biorę te tabletki, bo mam depresję”.
Przeżywałem taki okres życia, w którym nie wiedziałem, co robić.
Nie mogłem iść do szkoły, aplikować do college’u.
Nie chcieli mnie. Mógłbym iść na uczelnię publiczną,
ale nie wiedziałem, co robić,
gdzie mieszkać czy gdzie pracować.
LICEUM KEENE
Dorastając w Keene, po liceum wszyscy chcieli się z niego wyrwać.
Dla Trevora nie było tu niczego.
Wtedy Ashley pojechała do Kolorado.
Gdy zobaczył, że Ashley się przeprowadza…
i widział, jak jest szczęśliwa w Kolorado,
góry i snowboard,
powiedział:
„Spadam stąd”. A Ashely na to: „Trevor, zostań hydraulikiem”.
Trevor przyjechał do Kolorado i powiedział: „Tak zrobię”.
„Zajmę się hydrauliką. Zdobędę licencję hydraulika”.
Był w drodze
tuż przed wypadkiem.
ASPEN, KOLORADO MAJ 1968
Barry skończył zdjęcia do filmu Ski the Outer Limits.
Mieliśmy kontrakt na nakręcenie
spotkania Międzynarodowego Stowarzyszenia Instruktorów Narciarstwa w Aspen.
Pamiętam, że udał się na górę,
a ja bardzo się denerwowałem. Coś mnie niepokoiło.
Gapiłem się na telefon przez jakieś trzy godziny,
aż zadzwonił.
„Zdarzył się straszny wypadek. To Barry”.
Tata nigdy nie mówił o wypadku.
Mama też o tym nie mówiła.
To były mroczne czasy. Ludzie nie chcieli do tego wracać.
Barry filmował narciarzy w środku dnia,
więc pofalowanie terenu nie było do końca widoczne dla pilota.
Wszystko skąpane było w słońcu.
Barry miał rozpięty pas,
żeby mógł obracać się
na boki i kręcić.
Pilot helikoptera zahacza o pagórek
i zaczyna się odbijać.
Na jednym z tych podskoków pas Barry’ego się zerwał,
a on wypadł przez drzwi.
Wszystkim nam odbijało, że Barry umrze.
Myśleliśmy, że nie żyje.
Zabrali go do szpitala Craig w Denver.
Utrzymali go przy życiu.
Odwiedziłam go, gdy był jeszcze w szpitalu.
Miał kule łokciowe
i prosił, żebym mu je przyniosła.
Pamiętam, jak pielęgniarka spojrzała i powiedziała:
„Po co mu one? Nigdy ich nie użyje”.
Wtedy zaczęło się jego życie osoby sparaliżowanej.
PRZEŁĘCZ VAIL, KOLORADO PIĘĆ LAT PO URAZIE
Jestem tu pierwszy raz od wypadku.
Bałem się tu wrócić.
To miejsce jest dla mnie bardzo ważne.
Dla poczucia zamknięcia sprawy, pogodzenia się z moim urazem.
Tutaj straciłem wszystko.
Muszę tu wrócić,
by ruszyć dalej, by osiągnąć wiele celów,
a jednym z nich jest jazda na nartach na przełęczy Vail.
PRZEŁĘCZ VAIL, KOLORADO 15 LISTOPADA 2014
OBOWIĄZUJE OGUMIENIE ZIMOWE
W dniu wypadku Trevora
mój brat, Trevor i ja pojechaliśmy na przełęcz Vail.
Dotarliśmy na parking,
wzięliśmy sprzęt
i ruszyliśmy wzdłuż toru dla skuterów śnieżnych.
Przeszliśmy jakieś 100, 150 metrów.
Zatrzymał się przy nas jakiś facet na skuterze
i dał nam znać, że dalej jest skocznia.
Kiedy dotarliśmy do skoczni, nie była wcale zbyt szalona.
Nie martwiłem się, że którykolwiek z nas nie da rady skoczyć.
Byłem pierwszy,
potem mój brat,
a Trevor ostatni.
Był koniec dnia, ciemno,
zacząłem jechać
po śladzie ratraka.
Widziałem go.
Gdy tylko się wybił, leciał pod dziwnym kątem.
Leciałem w powietrzu jak Superman.
Nie chciałem wylądować na karku. Zgiąłem go i wylądowałem na plecach.
Deska i buty zgniotły mnie jak taco i usłyszałem głośny trzask.
Ktoś zadzwonił,
gdy sprzedawałem auto.
Byłem w trakcie negocjacji,
a wtedy nie odbieram telefonu.
Przypadkiem odebrałem.
Trevor jest ranny. Nie czuje palców u nóg.
Powiedziałem:
„Daj Trevora”.
„Trevor, wstawaj.
Nie udawaj tego gówna”.
„Tato, nie mogę ruszać palcami”.
Pamiętam, że tam leżałem,
myślałem o mojej dziewczynie,
o siostrze. Muszę powiedzieć rodzicom, szefowi,
że nie będę już hydraulikiem, że nie będę już robić tego, co kocham.
Spojrzałem na swoje stopy. Od razu wiedziałem.
Wezwaliśmy ratowników. Powiedzieli, że wyślą drużynę.
Ale ponieważ burza była już dość silna, powiedzieli, że będą za minimum godzinę
i że ktoś musi do nich zejść.
Adrenalina zaczęła opadać, a plecy bardzo mnie bolały.
Czas płynął wolno.
Bałem się, że nikt mnie nie znajdzie. Bałem się, że zamarznę na śmierć.
Nikt po mnie nie szedł.
Od chwili wypadku do akcji ratunkowej
minęły około trzy godziny.
Ratownicy szli w rakietach śnieżnych.
Brat dzwonił dwa razy.
„Trevorowi jest zimno. Cierpi”. „Idziemy. Nie zostawię was. Idziemy”.
Pamiętam, jak myślałem: „Tylko nie zamykaj oczu, Trevor.
Nie zamykaj oczu”.
Bo czułem, że mógłbym się nie obudzić.
Posłuchajcie.
Nam obojgu przydarzyło się coś trudnego.
Żadnemu się to nie podoba,
mimo niewytłumaczalnego faktu, że spotkasz wielu z nas,
którzy mówią, że wypadki poprawiły nam życie.
Dziwne.
Mimo to
nie sądzę, by ktoś, kto złamał kark, miał trudności ze zrozumieniem,
że nadchodzą wielkie zmiany.
I że nikt nie daje nikomu w tej kwestii wyboru.
Kolega zawiózł mnie do szpitala.
Kiedy tam dotarłam, czekaliśmy. Zapytałam recepcjonistkę:
„Dobry wieczór,
jedzie tutaj dzieciak z przełęczy Vail.
Wie pani, kiedy tu dotrą?”.
W odpowiedzi użyła jakiegoś kodu.
„To poważna sprawa.
Pewnie będą tu za półtorej godziny”.
Odparłam: „Dobrze. Poczekam.
„Da mi pani znać, kiedy tu dotrze?”.
Pamiętam,
kiedy tam dotarł,
widziałam go.
Złapał mnie za rękę, a ja spojrzałam na rentgen.
Powiedział: „Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię”.
Nie pamiętam, żebym mówił to siostrze
czy chwycił ją za rękę i mówił: „Wszystko będzie dobrze”.
Ale rozpłakałem się, słysząc to teraz.
Bo to…
Codziennie pokazuję jej i rodzinie, że wszystko będzie dobrze.
I ludziom, którzy mnie kochają i są blisko mnie.
To, co się stało, jest do bani, ale będzie dobrze.
I czuję, że codziennie to udowadniam.
Widok Trevora w szpitalu
był trudny do zniesienia.
Ciężko mi było patrzeć na mojego synka.
Jako rodzic
nie chcesz, by coś takiego spotkało twoje dzieci.
Bałam się, jaka będzie jego przyszłość.
Rozwaliłem kręgi T11 i T12. Przebiłem rdzeń kręgowy,
a kręgosłup wygiął się o 90 stopni w stronę brzucha.
Mam w plecach dwa 30-centymetrowe pręty i 12 śrub.
Powiedzieli mi, że nie ma mowy.
„Nie ma mowy, żebyś znów się ruszał,
chodził, cokolwiek takiego”.
W szpitalu Craig najczęściej zadaje się pytanie…
„Czy całkowicie wyzdrowieję?”
Są ludzie, którzy przychodzą do ośrodka
i czują, że ich życie się skończyło.
Dobra, paluszki. Ruchy.
Ruszcie się.
No dalej. Ruszcie się.
Ruszajcie się, palce.
Ruszcie się.
No dalej, paluchy. Dacie radę.
To kwestia rodzinna.
Badania jasno pokazują, że osoby z lepszym systemem wsparcia,
bliższe rodzinom, mają lepsze wyniki.
Byliśmy wtedy trochę zdystansowani
i chyba
postawiłem mur.
Wycofywałem się, gdy byłam przy nim.
Moja mama miała problemy z oglądaniem Trevora podczas fizjoterapii.
Mówiła, że nie może tam być, wstawała i wychodziła.
Myślę, że to odbiło się na Trevorze.
Przebywając w ośrodku rehabilitacyjnym,
liczy się każdy dzień. W Craig
jest prawie sto osób z podobnymi obrażeniami,
którzy są w różnym stanie,
ale wszyscy walczycie razem, aby uzyskać jak najlepszy wynik.
Masz od pół roku do dwóch lat na odzyskanie nerwów,
a naszym celem było, żebym chodził.
No już.
Trudno mi to zrobić.
Codziennie po trochę.
Wtedy pierwszy raz zobaczyłam, że Trevor
jest do czegoś zmotywowany.
Każdego dnia szukał nowych sposobów, by stawiać sobie wyzwania.
Tak, to lewa noga. Widzisz?
Mogę ją podnieść. Gotowa, prawa nogo?
Więcej nie mogę, ale lewa noga jest całkiem niezła. Cięcie.
Wykorzystałem doświadczenia z uprawiania sportów.
„W porządku. Jak mam z tego zrobić grę?”
Pamiętam, jak poznałem Trevora w szpitalu Craig.
Terapeuci podchodzili i mówili,
że gość jedzie na piątym biegu.
„To przedwczesne. Musi być na drugim biegu”.
„Jak go spowolnimy?”
Co tam, kamera?
Wychodzę na słońce.
Jedną z najważniejszych rzeczy przy urazach kręgosłupa
jest to, że ludzie za główny cel obierają chodzenie.
Wszyscy chcemy chodzić.
Ale powrót do zdrowia musi opierać się na mniejszych celach.
Co się stanie, jeśli to twój jedyny cel, który się nie ziści?
Warto ostrzec,
że dla wielu z nas pierwsze tygodnie lub miesiące po ucieczce
były najtrudniejsze ze wszystkich.
Ciężkie czasy.
Gdy instytucja szkoliła cię w korzystaniu z toalety
i uczyła cię ruchliwości,
stawała się też twoją opiekuńczą matką,
która kochała cię mimo twoich wad,
prawdziwych czy wyimaginowanych.
To wygodne schronienie może być trudno porzucić
dla ostrych krawędzi prawdziwego życia.
Zadaj sobie pytanie, czy chcesz żyć, czy umrzeć.
Wiele osób z urazami rdzenia kręgowego
mówiło mi, że kiedyś rozważało samobójstwo,
zwykle tuż po wypadku.
Wszyscy nadal żyli,
gdy ich poznałem.
Miesiąc po tym, jak Trevor opuścił szpital Craig,
popadł w głęboką depresję.
Mama powiedziała mi, że Trevor celowo zjechał z drogi
i była bardzo zaniepokojona.
Przez chwilę martwiłem się o jego przyszłość,
bo wiedziałem, że będzie potrzebował… leków przeciwbólowych.
Bałem się,
że znowu zacznie brać leki na receptę.
Tabletki na pewno mocno mnie znieczuliły.
Próbowałem zapomnieć o tym, co mogłem kiedyś robić.
Kiedy zacząłem brać narkotyki i imprezować,
poczułem się odrętwiały.
Nic mnie już nie obchodziło.
Naprawdę się o niego martwiliśmy.
Nie zajmowałam się już nim. Rodzice wrócili do domu.
Nie miał nikogo innego.
Wróciłem do domu Maxa
i przez kilka miesięcy żyłem na jego kanapie.
Ten dom nie był przystosowany dla osoby niepełnosprawnej,
zwłaszcza na wózku inwalidzkim.
Jedyna łazienka była na drugim piętrze.
Co drugi dzień wspinałem się po schodach, posuwając się na tyłku co stopień,
żeby pójść do łazienki.
Nie byłem w dobrym stanie.
To był chyba szczyt mojej depresji.
To był dla niego chyba najcięższy psychicznie okres,
A tu nagle: „Będę znów chodzić”.
Kiedy w rzeczywistości nie było na to szans.
Mógł włożyć tyle pracy, ile chciał,
by znów chodzić,
a to nie musiało się zdarzyć, choćby nie wiem, jak bardzo się starał.
Nadeszła rzeczywistość, a on jeszcze do niej nie przywykł.
Jak się utrzymasz? Gdzie będziesz mieszkać?
Z hydrauliką szło mu świetnie,
ale po takim wypadku nie zostaniesz hydraulikiem.
Co więc zrobisz?
To była moja wielka obawa. Ogromna.
Rozmawiał pan z nim o tym…
- Tak. - Jak poszło?
Niedobrze. Fatalnie.
To nie był łatwy początek.
Były trudne chwile,
kiedy Barry próbował się pozbierać.
Nie mógł jeździć na nartach ani się wspinać.
Nic nie mógł robić.
Oto on, pozbawiony rdzenia życia.
W latach 60. istniały czynniki zniechęcające do bycia w społeczności.
Ludzie naprawdę czuli, że życie się skończyło.
Trauma to zmiana.
Życie to zmiana.
Jeśli nie będziesz ewoluował wraz z tą zmianą,
pozostaniesz w zastoju
i stagnacji. To nie był Barry.
On był uosobieniem płynności.
Tata był niesamowity.
Wchodził w ogień i wychodził wykuty na zupełnie nowe sposoby.
Znajdował sposób, by znaleźć siłę
i radzić sobie ze zmieniającymi się okolicznościami.
W 1980 roku mój tata wydał książkę pod tytułem Opcje.
Postanowił porozmawiać z ludźmi z całego kraju z urazem kręgosłupa,
więc ta książka połączyła historie tych wszystkich ludzi,
przeplatane jego własnymi.
W moich kontaktach z pacjentami dawałem im tę książkę
i mówiłem: „Gdy przeczytacie kilka historii,
porozmawiajmy ponownie”.
Zobaczmy, jak to pomoże wyobrazić sobie, kim jesteście i dokąd zmierzacie.
Napisał w zasadzie książkę
o życiu i radzeniu sobie
z urazem rdzenia kręgowego.
To miało ogromny wpływ na ludzi.
Miała fundamentalny wpływ,
jeśli chodzi o początki pisania o niepełnosprawności
i jak to jest żyć
i prosperować z urazem kręgosłupa.
Razem z książką Opcje
stworzył dwa filmy towarzyszące,
Changes i Outside.
Chciałem pokazać nowym osobom,
jak żyją ci z dawnymi urazami. Trzy lata, pięć,
dziesięć, 20, a nawet 35 lat po wypadku.
Chciałem odwiedzać ludzi w całym kraju.
Ludzi z urazami takimi jak ja i dużo gorszymi.
Zobaczyć, jak oni żyją.
Rozpoczęła się podróż
w poszukiwaniu Ameryki z urazem kręgosłupa.
Miał wielu ludzi, którzy dokonali niesamowitych rzeczy
pomimo urazu rdzenia kręgowego.
Wspólną cechą było to, że każda osoba,
by mieć twórcze życie, musiała w jakiś sposób wymyślić siebie na nowo.
Lubię myśleć, że zanim zostałem sparaliżowany,
mogłem zrobić 10 000 rzeczy.
A teraz jest ich 9000.
Zatem albo mogę rozpamiętywać tysiąc, który straciłem,
albo skoncentruję się na tych 9000.
Żart jest taki, że nikt z nas w życiu
i tak nie zrobi więcej niż dwa, trzy tysiące z nich.
Nie chcę mówić, że życie stanie się łatwiejsze
czy wybory prostsze,
albo że uraz kręgosłupa jest w jakikolwiek sposób korzystny
dla zdrowia psychicznego i fizycznego,
bo to nieprawda.
Ale chcę powiedzieć,
że tę monumentalną niedogodność można przeżyć,
można ją kochać, śmiać się z niej,
przezwyciężać, dzielić,
przekraczać i że nie zostaliście pozbawieni wyboru.
Macie wiele opcji.
Może być w porządku, jeśli tak zdecydujecie.
Przyszłość,
jakkolwiek niezgłębiona,
należy do was.
Nie wiem, jak wielu słyszałem ludzi,
którzy mówili: „Uraz rdzenia kręgowego był moim objawieniem.
To był mój początek zmiany priorytetów w moim życiu.
Kim jestem?
Kim teraz jestem?”.
Byłam pierwszą instruktorką Trevora
w Centrum Sportu Adaptacyjnego,
gdy w lutym 2016 roku trafił do szpitala Craig.
Zapał i brak strachu Trevora
przewyższały wszystkich, których uczyłam.
Miał cele, zanim poznałam jego imię.
Pierwszego dnia Trevor mówił o jeździe na siedząco na przełęczy Vail,
skakaniu, zeskakiwaniu z klifów.
„Gdzie możemy poskakać?” i „Może na tamtym pudle?”
Zwykle nie pozwalamy ludziom skakać,
ale zawsze, gdy odwracałam wzrok,
on skakał gdzieś na boku.
Ta podróż zmieniła moje życie.
„O kurczę”.
Nakręcasz się. „Dobra. Co dalej?”
A potem: „Mogę to zrobić?”
Był zachwycony.
Wtedy po raz pierwszy od dawna widziałam go szczęśliwego.
Odkąd ucierpiałem, jadąc na snowboardzie,
jakiś rok i trzy miesiące temu na szczycie przełęczy Vail,
gdzie czekałem trzy i pół godziny w śnieżycy…
od 16 do 19.30,
nie sądziłem, że wrócę tam, gdzie jestem dzisiaj.
Powrót na górę wywołuje we mnie uczucia,
których nie potrafię opisać słowami.
To będzie ważna część reszty mojego życia.
Pojechałem tam i zrozumiałem,
że nie będę czekać całe życie,
żeby sprawdzić, czy będę mógł chodzić.
Będę robił inne rzeczy.
Rozwój pourazowy to zdolność osoby
do doświadczenia traumy
i przekształcenia jej w pozytywny dla siebie środek.
Jak tragedia
zmienia się w możliwości?
High Fives zaprosili go na obóz narciarski w Lake Tahoe
i wtedy jego relacje z Royem rozkwitły.
High Fives to krajowa organizacja non-profit,
której misją jest zapobieganie zmieniającym życie urazom
i zapewnianie środków i nadziei, jeśli wystąpiły podczas uprawiania sportu.
Kiedy przyznajemy stypendium, musisz wyznaczyć cele,
abyśmy widzieli, jak one pomagają ci się rozwijać
i osiągać lepszą jakość życia.
Najważniejszym celem Trevora, gdy zaczął jeździć na siedząco,
było dostać się do drużyny paraolimpijskiej.
Dalej, Trev.
Ciągnij.
Po trzech czy czterech miesiącach od rozpoczęcia treningu
już walczył o miejsce w drużynie.
Ze srebrnym medalem „Baby” Trevor Kennison z USA.
Przeniósł się do Winter Park i zaczął swoją trzecią zimę,
a potem postanowił rzucić wyścigi narciarskie.
Wielu z nas zastanawiało się dlaczego.
Zrezygnowałem z wyścigów, ponieważ moją pasją były skoki,
klify, raile i tego typu rzeczy.
Chciałem jeździć po całej górze.
Gdy Trevor dał nam listę celów do stypendium,
drużyna paraolimpijska nie była jedynym celem.
Chciał zrobić salto w tył z raila.
Chciał skoczyć do Corbet's Couloir. Chciał wziąć udział w X Games.
Chciał jeździć na przełęczy Veil
i jako pierwszy wykonać podwójne salto w tył.
„Trzymaj się wyścigów narciarskich.
Tam są pieniądze”,
ale on robił swoje. Chciał jeździć w stylu dowolnym.
Tata, siostra, a nawet Roy zachichotali,
gdy powiedziałem, że chcę to robić i tak zarabiać na życie.
„Chcę zdobyć sponsorów i własną karierę”.
„Skarbie,
zdobądź solidną karierę
i idź do przodu,
bo to jest krótkoterminowe”.
Co odpowiedział?
Jego odpowiedzią
było milczenie.
Zapewne pomyślał: „Pierdol się, tato. Ja i tak to zrobię”.
To film, który podbija świat narciarski.
Narciarz siedzący startuje ze szczytu góry
w Jackson Hole w Wyoming.
Trevor Kennison nazywa Kolorado swym domem.
Dołączcie do Kennison na stoku
i zobaczcie, co robi z tą nowo zdobytą sławą.
Siedzę i oglądam ESPN.
To Trevor Kennison, który może jeździć na nartach
tylko na tym urządzeniu, które ma…
Trevor Kennison? To moje dziecko!
Jasna cholera!
Corbet's zmieniło całe moje życie.
Ludzie mnie rozpoznawali.
Trevor zaczął się bardzo rozwijać.
Dzięki swej nieustraszonej osobowości inspiruje innych,
sprawnych czy nie.
Uwielbiam się uczyć i przekraczać kolejne granice.
Tak, Trev!
Trevor stawiał poprzeczkę, której inni nie widzieli.
Rozwijał się bardzo szybko.
O Boże!
To Trevor Kennison
i jest tu dziś z nami.
Jest już zawodowcem. Stałeś się sławny.
W ostatnich latach poczyniłeś spore postępy.
- Jeszcze nikt tego nie zrobił. - Nie.
- Jak to na ciebie wpłynęło? - W ciągu ostatnich trzech lat
dawało mi to nadzieję w życiu. Mogłem ruszyć dalej
i żyć pełnią życia.
Jego postawa i duch zawsze są takie pozytywne.
Gdy pierwszy raz z nim jechałem, zeskoczył z sześciu metrów.
Pamiętam ten dzień wyraźnie.
Powiedział: „Chcę skakać z 30 metrów,
jak goście w X Games”.
Przed nami pierwsze główne wydarzenie X Games,
Trevor Kennison zostanie pierwszym sportowcem adaptacyjnym,
który skoczy na Big Air.
Dalej!
Opowieść o czystej woli i determinacji.
Przesuwanie granic i ograniczeń.
Jest gotowy zrobić to ponownie.
Trevor Kennison chce dziś przejść do historii.
Pierwszy sportowiec adaptacyjny, który skoczy na Big Air w Aspen.
Prosto na zeskoku, świetna równowaga. Daleki skok!
Było tak blisko!
Doleciał na sam koniec i nie utrzymał lądowania.
W porządku?
Tak, na wszelki wypadek.
Co pana sprowadza? Kontrola?
Nie, chcę zrobić rezonans magnetyczny.
Takie zjazdy to świetny sport.
Jak w każdej formie narciarstwa,
gdy zaczyna się ekstremalna jazda,
poziom zagrożenia wzrasta.
Gdy stoisz na nogach,
kolana amortyzują cały wstrząs, uginając się na około jeden metr,
do tego dochodzi ugięcie w pasie.
Najlepsze zestawy uginają się na 15 do 20 centymetrów.
Przy lądowaniu taki wstrząs
przechodzi bezpośrednio na kręgosłup.
To może rozerwać kręgi.
Ja sam oraz inni ludzie
doznali kolejnych urazów kręgosłupa,
absorbując takie właśnie wstrząsy.
Muszę być rodzicem.
Skoki?
To mnie martwi.
Może spaść na ziemię i wylądować na karku,
a wtedy… nie będzie już Trevora.
Cholera.
Cele mają dwie formy.
Istnieją cele jednodniowe.
Oraz cele, które dostrzegamy daleko w mroku przyszłości,
do których dążymy z niesłabnącą pasją.
Twoje cele mogą otworzyć ci drzwi.
Nie musisz przez nie przechodzić…
ale ułatwiają przejście, jeśli wpadasz na ściany.
W porządku?
Więc wybierz cel.
Stwórz go.
Wybierz coś, czego nie robiłeś, a co możesz, a potem to zrób.
Identyfikacja realistycznych celów jest podstawą wszelkiej rehabilitacji.
Bez celów
nie ma darmowego lunchu.
Jechałeś już po takim railu?
W parku?
Nie. Ale zaraz zjadę.
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Trevor jedzie.
- Kurczę. - Kurczę, stary.
- Świetnie. - Idealnie.
Ktoś może powiedzieć przez radio, że zrobię teraz salto w tył?
Widzisz, co chcesz robić.
Trevor mówi: „Przygotuj się na salto w tył”.
- Daj znać na dziesięć sekund. - Dziesięć.
Dobra, dziesięć sekund.
Dalej, brachu.
- Dziesięć sekund. - Jazda.
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Jazda!
Jedziemy, kurwa!
Ale odjazd!
- O Boże! - Czad!
To było takie proste.
Odlot.
- Ale odlot! - Dzięki.
Dobra robota. Wymiatasz, Trev.
Obłęd. Trzy lata temu, wyścigi,
Ashley, Roy, mój tata,
śmiali mi się w twarz,
a teraz naprawdę to robię.
Wpadłem na ten pomysł, nawet nie wiem jak dawno temu,
może rok temu, a gdy mówię to ludziom,
oni reagują: „To raczej…
szalony pomysł”.
Jakaś mrzonka.
Ale to raczej urzeczywistnienie
i spełnienie marzeń.
Co jest fajne.
- Jest super. - To trochę szalone…
Może jutro ustawimy tam skrzynię.
Zrobimy salto na skrzynię.
ROK PÓŹNIEJ
Zdecydowanie większa niż w zeszłym roku, może o metr.
Skąd te nerwy?
Bo robię salto na raila.
Z raila na raila.
Nie przyłożyłem się.
Ale obłęd.
Gdzie wylądowałem?
Stary, wylądowałeś na linii z pomarańczowymi kropkami po prawej.
Zrobię jeszcze jedno. Ta sama prędkość, tylko mocniej.
Tak.
To było mocne!
Tak właśnie chcę lądować na railach.
To było to. Postawmy go.
Na railu nie będziesz miał kontroli nad tyloma rzeczami.
- Tak. - To jest jak…
- To niebezpieczne. - Na pewno.
- Lądujesz na dziesięciu centymetrach. - Wiem.
To będzie najstraszniejsza rzecz w moim życiu.
To jest straszne, ale czuję się z tym dobrze.
- Rozumiesz? - Tak.
Gdy wjadę na raila, m Muszę tylko zrobić salto.
Rany, chłopcy.
Kurwa, stresuję się.
- Dobra, do dzieła. - Tak, Trev.
Dobra, do dzieła.
- Tak, Trev. - Jadę.
Jedziemy, kurwa!
O Boże!
Tak jest.
Jasna cholera!
O Boże.
Zrobiłem to!
Odlot!
Marzyłem o tym od dwóch lat.
Po tym, jak zrobiłem salto w zeszłym roku, robię to rok później.
Odjazd.
To jedno z najlepszych uczuć.
Jazda!
- Stary! - Na samą końcówkę narty.
Dzięki za pomoc.
Tata odkrył siebie na wiele sposobów.
Po wypadku nie mógł już jeździć na nartach.
Nie mógł się już wspinać.
Szukał nowych podbojów.
Na początku lat 70.
tata kręcił film The Edge z Rogerem Brownem
i spędzili kilka tygodni w Wielkim Kanionie.
Żaden paraplegik nie próbował pływać kajakiem.
Kiedy kręcił film z wózka, zauważył: „Hej.
Operują tylko górną częścią ciała.
To mam sprawne. Chyba spróbuję”.
Nauczył się wbrew napomnieniom wszystkich osób w Craig,
ze strachu przed zranieniami, odleżynami,
ze strachu, że umrze na rzece.
Miał niesprawne nogi,
a pływanie kajakiem wymaga bioder,
bo jeśli się przewrócisz, trzeba skręcić biodra
i jednocześnie wiosłować
z jednej lub z drugiej strony, żeby się podnieść.
W pewnym momencie naprawdę omal nie zginął na rzece,
bo nie mógł się przetoczyć z powodu prądu.
Barry spędził miesiące z najlepszymi instruktorami
i wymyślił sposób na obrócenie kajaka, eskimoskę.
Opracował techniki.
Znalazł sposób na zamocowanie trzech kajaków na boku swojego vana.
Jednym ze starych pseudonimów szpitala Craig
jest „redefinicja możliwego”.
Kiedy myślę o Barrym, myślę o tym na wiele sposobów.
Przedefiniował to, co było możliwe.
Barry będąc Barrym, jako sparaliżowany kajakarz
pływał po najbardziej karkołomnych rzekach zachodu, w tym w Wielkim Kanionie.
To dla niego wiele znaczyło, bo odcięto go od tego,
co lubił robić, a dzięki kajakarstwu wrócił do przygody.
Znalazł sposób na zabawę bez względu na wszystko.
Nie robił tego tak jak wcześniej, ale dla niego to działało.
Zasadniczo Barry powiedział:
„Nie pozwolę, by wózek mnie definiował.
Zdefiniuję siebie poprzez działania sportowe,
wykraczające poza to, co według ludzi może zrobić osoba na wózku inwalidzkim”.
Gdy ty i twój uraz będziecie z czasem łagodnieć,
przestaniesz myśleć o chodzeniu.
Nie będziesz też tęsknił za tym, co robiłeś.
Zaczynasz z przyjemnością myśleć o tym,
co możesz robić obecnie.
Jest wiele rzeczy, które możesz robić po złamaniu kręgosłupa lub karku,
a niektóre tak bardzo ci się spodobają, że nie zdołasz opanować radości.
I odpalamy.
Tak jest.
Tak, Trevor.
Tak jest, panowie!
Tak, chłopaki.
Jedziemy z tym.
Trevor pojedzie główną trasą tuż pod nami.
Dobra. Trzy, dwa, jeden, start.
Dalej, stary.
Wielkie nieba!
Jazda dała mi wolność niesiedzenia na wózku.
Mógłbym pojechać wszędzie. Mógłbym być jak każdy inny.
Odzyskanie tej wolności nadało mojemu życiu cel.
O Boże!
Chodzi o to. Siedząc na narcie, czuję się wolny.
Czuję się cały i jestem niezwykle szczęśliwy.
Szusowanie po śniegu koi moją duszę.
Boże, lecimy!
Tak, chłopcy!
To było dobre.
Kiedy jeździsz na nartach lub snowboardzie,
musisz się dostosować.
Kiedy ja robię to teraz, muszę dostosować się bardziej.
REVELSTOKE, KOLUMBIA BRYTYJSKA
W każdym zakręcie zasypuje go śnieg.
Po prostu znika.
Tak, ziomal!
Tak!
Po urazie kręgosłupa
nie można niczego brać za pewnik.
Będąc w górach z Trevorem,
widać to w nim.
Jeździ na siedząco, ale zupełnie na to nie narzeka.
Trzy, dwa, jeden.
Trevor rusza.
Ma coś w sobie.
Po prostu błyszczy, gdy tam jest.
Czystą ekscytację, która z niego emanuje. To jest wyjątkowe.
Nie sądzę, żeby on inspirował ludzi adaptacyjnych
lub z jakimikolwiek ograniczeniami.
Inspiruje ludzi takich jak ja i ty.
Mających dziesięć palców, które działają.
Normalnych ludzi.
Patrzą na Trevora i myślą: „W życiu tego nie zrobię”.
To nie tylko adaptacyjny sportowiec. To sportowiec.
Rzecz w tym, że jeśli chcesz podnieść poziom gry i robić takie rzeczy,
rób to po kolei.
- Dobra. - W porządku?
Tak.
Dobra. Jeśli mnie słyszysz,
Trev rusza za dziesięć.
Trev za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Jasny…
To był największy klif, jaki zrobiłem!
- Stary, nagranie jest… - Spójrz, gdzie wylądowałeś.
Tak!
Miałem wspaniałe dni.
Dni, kiedy wszyscy i wszystko, co napotkam,
tańczy do melodii, którą znam.
W te dni
płyną ze mnie pewność siebie i radość i zarażają zupełnie obcych ludzi.
W niektóre dni wózek staje się jeżdżącym gettem,
chromowaną klatką, która całkowicie blokuje komunikację.
Kropka.
Nie przeszkadzaj mi.
Dziś jestem kaleką.
Nigdy nie czułem pogardy za to, że jeżdżę na wózku.
Czułem litość.
Pogardzałem sobą.
Pierwsze to problem drugiej osoby…
a drugie to mój problem.
Uraz kręgosłupa jest do bani.
Ludzie patrzą na ciebie i widzą tylko wózek inwalidzki.
W porządku, ale to coś więcej niż wózek inwalidzki.
Wózek to część ciebie. To twoje nogi.
Ludzie pytają mnie, co się stało.
„Złamałem kręgosłup na snowboardzie”, a oni: „Przykro mi”.
To wszystko, co mówią. „Dlaczego ci przykro?” Wiesz?
„W porządku”.
Ale powinno być ci przykro za rzeczy, które mnie dotykają.
Z tego powodu powinno być ci przykro. Ale ludzie nie wiedzą.
Po tym, jak po filmach tata zaczął pisać,
został redaktorem brukowca New Mobility.
Gdy Barry został redaktorem,
mógł dotrzeć do ludzi w sposób, w jaki wcześniej nie mógł.
Barry i magazyn omawiali trudne tematy.
Zażywanie i/lub nadużywanie narkotyków,
osoby z urazami kręgosłupa w więzieniu, seksualność.
Nie było tematów tabu.
To był swoisty Rolling Stone dla osób na wózkach.
Mówił to, co było niewypowiedziane.
Programy jelitowe, sprawy z pęcherzem,
wszystkie rzeczy, które są niedozwolone lub zakazane w społeczeństwie sprawnych.
Kiedy doznał urazu, zastanawiałam się, czy będzie mógł znowu chodzić na randki.
Trevor zawsze chciał mieć rodzinę.
To dla niego szczególnie ważne.
Mogę mieć wzwód, ale nie mogę zapłodnić dziewczyny.
Chodzi o to wszystko,
o czym nie myślisz w przypadku urazu,
i to wszystko, co dzieje się później.
To prawdziwe życie.
Z tym się zmagam.
Barry i magazyn rozumieją,
że „Życie z urazem rdzenia kręgowego to życie”.
„Życie z niepełnosprawnością to życie. Omówimy wszystkie aspekty”.
To pokrzepiające dla ludzi, którzy myśleli, że to już koniec.
Tata wyciągnął to na jaw. Podkreślił to.
Mówił o rzeczach dobrych, złych, brzydkich i pięknych
w seksualności, mając uraz.
To tutaj zajmuję się swoimi sprawami.
To fotel do seksu adaptacyjnego.
Siadam tutaj, a potem ruszam się w przód i w tył.
Po urazie, nie mając wytrysku, jak kiedyś,
to na powrót daje mi to uczucie…
Tapicerka jest trochę wytarta.
Myślę, że muszę to trochę dokręcić i ponownie obić.
Dzięki temu znowu czuję się jak mężczyzna.
Przy urazach kręgosłupa są rzeczy, na które nie jesteś przygotowany.
Są to twoje jelita i pęcherz.
Gdy ludzie doznają urazów na pewnym poziomie i powyżej,
mają zaburzenia kontroli przepływu moczu.
Może to nastąpić w każdej chwili.
Zaraz zjadę na ten mały klif i…
Światło jest słabe, ale…
zjadę i wyczuję trasę.
Właśnie się zsikałem.
Nie chciałem.
Dobra.
Trzy, dwa, jeden, jadę.
Jedzie!
Wypadki będą się zdarzać.
Masz dwie możliwości.
To może być druzgocące,
bo takie jest.
To może być także zabawna historia, jeśli zechcesz.
Wyjmiesz cewnik z plecaka od GoPro?
Jeśli dobrze się nawadniasz,
sikasz osiem do dwunastu razy dziennie.
- Co tam robisz, Trevy? - Sikam.
- Tak? - Tak.
Czemu za śmietnikiem?
Nie ma łazienki.
Używasz nowego cewnika za każdym razem,
gdy chcesz się wysikać,
Jeśli płacisz z własnej kieszeni,
jeden cewnik może kosztować nawet 18 $.
Możesz wydawać nawet 250 dolarów dziennie,
żeby się wysikać.
To niesprawiedliwe.
Zrób zdjęcie. Rura zwisa.
Ale odjazd. To jak…
To tylko trudna prawda.
Barry opowiadał, że napisała do niego jakaś dziewczyna,
mówiąc, że nie potrafiła nawet
oglądać reklam o kontroli pęcherza i cewnikowaniu,
cewnikach, i jak czuła, że naprawdę istnieje jakaś społeczność.
Nic nie wiedziałam o używaniu cewników i czopków.
To najprostsze rzeczy. Wizyty w łazience są nowe.
To trudne. To trwa wieki.
To wcale nie jest proste.
Program jelit to procedura,
codziennie o mniej więcej tej samej porze.
Trzeba założyć gumową rękawiczkę, żeby wziąć czopek,
włożyć go w siebie,
a potem czekać co najmniej godzinę,
by upewnić się, że jelita zupełnie się oczyszczą.
Ludzie stosują tak zwaną stymulację cyfrową,
gdzie palec umieszcza się wokół odbytu,
co powoduje ruchy propulsywne i opróżnienie jelit.
Na początku może być to krępująca.
Czasochłonne.
To jedna z wielu niedogodności
związanych z urazem kręgosłupa.
Nauka życia z urazem rdzenia kręgowego
jest jak nurkowanie do końca życia.
„Czy siedzę na miękkiej poduszce?
Czy mam pełny pęcherz?”
Musisz ciągle sprawdzać te rzeczy,
których nie czujesz.
Życie z urazem kręgosłupa jest trudne.
Na pewno mnie to izoluje i mam swoje wzloty i upadki.
Widok ludzi idących na piesze wędrówki
czasem mnie dołuje.
Czasem chciałabym mieć taką normalność.
Rozmawiamy co tydzień,
często każdego dnia.
Da się zauważyć, kiedy Trevor ma doła, bo jest wtedy małomówny.
Ważne dla mnie jest to, że gdy Trevor jest taki,
musimy go z tego wyciągnąć.
Musimy sprawić, by robił to, co kocha.
JEŚLI MOGĘ TO ZROBIĆ, MOGĘ ZROBIĆ WSZYSTKO!
Robimy projekty na zamówienie,
ale w większości projektujemy narty dla niepełnosprawnych.
Pomóż ludziom wrócić na górę albo wyślij tam po raz pierwszy.
Mój pomysł będzie genialny.
Zrozumiałem przez telefon i się przeraziłem.
No właśnie.
- Przymocujemy 15 cm pętlę… - Coś do ust.
Do ust?
Chodzi o to.
Jeśli będzie do ręki…
Tak, jedną musisz mieć wolną.
A nie chcę tego robić.
Czyli chcesz to do ust?
O to mi chodzi. Adaptujemy się tutaj.
Niektórzy używają wyciągarki, by nabrać prędkości na płaskim terenie.
Sprawni narciarze trzymają linę obiema rękami.
Ale Trevor potrzebuje rąk, by trzymać podpory.
Tworzymy system szybkiego zwalniania liny do jego narty.
A lina jest tak krótka. To ma sens?
- Dobra. Możemy tylko spróbować. - Tak.
To niezbadany teren.
Gotowy?
Stary, to ekscytujące.
DENVER, KOLORADO
Co się dzieje, Trevor?
Pocę się. Denerwuję się.
Nigdy nie przeskoczyłaś kilku płotów?
Nie.
Dlaczego to robisz?
Bo tego nie zrobiono.
I chcę.
Wciągną mnie. Pociągnę szybki zwalniacz ustami.
A potem skoczę z tego
i wyląduję tam.
Mimo niepełnosprawności,
tylko sprawni robią coś na ulicach bądź w mieście.
Gdy widzą mnie na wózku, pytają:
„Chwila, jeździsz na nartach?”.
To zabawne, bo ludzie nie mają pojęcia.
Chcę się rozwijać, przesuwać granice
i robić postępy.
A to jeden krok w tym kierunku.
PROFESJONALNY NARCIARZ
Tak, Cody!
Jak to wygląda?
Zaczepia się.
To coś się zaczepia.
Jeszcze raz?
Dobrze było?
- Tak. - Tak?
Dobra. Trzymaj się jak najdłużej.
Trzymaj się jak najdłużej, mały.
Zaczynamy!
Jak chrzanię. Stary.
- To było zajebiste. - Spadłem na kark.
Tak szczerze,
wiem, że dam radę, ale nie wiem, czy kark to wytrzyma.
- Tak. - Na pewno.
Jeśli tego nie czujesz, nie chcę, żebyś próbował…
Jestem wkurzony, bo wiem, że mogłem to zrobić.
Po prostu wiem, że mogłem. Ja tylko…
Co?
Jutro rano nie będę mógł ruszać ramieniem.
Czy taka narta miała latać do góry nogami? Nie.
Miała przywrócić ludziom narciarstwo,
a nie, żeby ludzie robili salta na 25-kilogramowym żelastwie.
POGOTOWIE WEJŚCIE
Wczoraj przy kolacji, godzinę po niej
nie mogłem… Ciągle mnie bolało.
Nie mogę unieść ręki.
Boli mnie tutaj,
obojczyk albo ramię. Jedno albo drugie.
Moje ramiona są tak ważne, bo to w zasadzie moje stopy.
Bez nich nie mogę pchać wózka, żeby się poruszać.
To szalone, gdy jesteś przykuty do wózka,
a tu nagle: „Szlag trafił rękę”.
Przenoszę się nadal niezależnie…
Połowa mojego ciała nie działa,
a zabieracie mi kolejną kończynę? Rozumiesz?
I tak zostajesz z jedną z czterech działających kończyn!
To dzwonek alarmowy,
ale czy przestanę robić to, co robię? Nie.
Gdy poznałem Barry'ego na początku lat 90.,
ramiona zaczynały już opadać. Zaczynał się męczyć.
W ostatnich latach życia,
mimo że siedział w fotelu elektrycznym, był ze sobą pogodzony.
Nie walczył z urazem,
walczył z tym, kim był,
ale czuł się bardziej komfortowo we własnej osobie.
Około 2003 roku u Barry'ego zdiagnozowano raka pęcherza.
Lekarz powiedział Barry'emu, czym za to zapłaci,
że jego i tak już wątłe ciało
osłabnie po chemioterapii.
Wtedy wiedzieli, że rak się rozprzestrzenił.
Zrezygnował z dalszego leczenia.
I to był koniec.
Cóż…
co mogę powiedzieć?
Bardzo za nim tęsknię.
Poznanie Barry’ego i wejście z nim w interesy
i zaprzyjaźnienie się z nim
jest
światłem mojego życia.
Byłby wściekły, że płaczę.
Najdziwniejsze jest to, że… słyszałem o tym,
a cztery dni później moja żona mówi:
„Dostałeś list”.
Od Barry'ego.
Zaskakujące.
Dwa tygodnie po jego śmierci.
Dobra.
„Drodzy przyjaciele,
dużą część mojego życia
stanowią przyjaźnie, które rozwijają się przez lata”.
„Jak wielu z was już wie, moje życie się skończyło.
Powodem, dla którego dostajesz ten list, jest twoja przyjaźń, którą cenię,
i chcę, żebyś to wiedział”.
„Jestem trochę smutny, że odchodzę wcześniej, niż się spodziewałem,
ale to żadna tragedia.
Żyłem o wiele dłużej, niż mogłem
lub mogłem przewidzieć
36 lat temu po katastrofie helikoptera.
Nie boję się o moje dzieci,
które podążają własnymi drogami
i robią to z zadziwiającym stylem i gracją”.
„Miałem przepełnione miłością, pełne pasji kariery,
życie pełne przygód i wszystko, czego pragnąłem”.
„Nic nie przegapiłem. Niczego nie żałuję”.
„Kocham was wszystkich.
Podpisano, Barry”.
„Barry”.
To był on.
Gdybym mógł to zrobić jego głosem, byłoby to zwyczajne
z pewnym uśmiechem w tle.
W nekrologu, który napisałem dla The American Alpine Club Journal,
musiałam się zatrzymać
i zastanowić,
jak wyglądałoby życie Barry'ego, gdyby nie był sparaliżowany.
Tata podzielił swoje życie na dwie części.
Jego pierwsze życie, przed wypadkiem,
i jego drugie życie, po wypadku,
i dopiero w późniejszych latach
naprawdę uważał to za jedno życie.
To wszystko była, jak powiedział, nieodłączna część tego samego.
Zapytałam go, która połowa życia znaczyła dla niego więcej.
Powiedział, że to była ta druga połowa.
Wiele się nauczył i bardzo się rozwinął.
Dał… nadzieję
ludziom z urazami rdzenia kręgowego na całym świecie. Nadal to robi.
Uczył lekarzy. Uczył towarzystwa ubezpieczeniowe.
Uczył zwykłych ludzi,
jak patrzeć na niepełnosprawność w nowy, nieznany im dotąd sposób.
Nigdy nie chciał być przywódcą.
Stał się nim, ale dla niego liczyło się to, co robił.
Nie mówił, że jest przywódcą, „idźcie za mną”,
ale ludzie to zrobili.
Wśród narciarzy dziedzictwo Barry'ego znajduje się w Corbet's Couloir.
Ale zostawił dużo więcej.
Ski The Outer Limits opowiada o przesuwaniu granic
i chęci wymyślania nowych rozwiązań.
Przesuwanie granic było częścią natury taty.
Zmusił ludzi do ponownego przemyślenia kwestii niepełnosprawności,
i myślę, że dzięki temu świat nigdy nie będzie taki sam.
Dziedzictwem Barry'ego jest zmienienie okropnego wypadku
we wspaniały prezent
dla wszystkich, którzy mieli podobny wypadek.
Daję im nadzieję.
Dał im coś, czego nie mieli.
To dość szalone, patrzeć na to wszystko wstecz.
Jestem wdzięczny za to,
że jestem tu, gdzie jestem.
Nie wiesz, co masz, póki to nie zniknie. Nikt nie wie.
Ale z perspektywy czasu
doznałem urazu, jeżdżę na wózku,
a robię więcej niż połowa zdrowych osób.
To taka mentalność. Idź załatwić sprawę.
Bałem się tu wrócić.
I to bardzo.
To miejsce wiele mi odebrało
i chcę tu wrócić. Chcę… znów stać się całością.
Chcę zamknąć ten krąg i sprawić, by moje serce przestało boleć.
Weźmy ten dzień, w którym doznałeś urazu, i jak się po nim rozwinąłeś?
A gdybyś mógł wrócić do ukochanego sportu w miejscu, które zmieniło twoje życie?
Jak wzmacniające to może być?
I myślę, że właśnie taką ideę przyjął Trevor
i wzniósł ją na najwyższy poziom.
Jednym z największych celów Trevora było to,
by jako pierwszy wykonał podwójne salto w tył.
I chciał to zrobić na przełęczy Vail.
Powiedział: „Mamo…
to jest…
moja góra”.
„Tutaj złamałem kręgosłup, wróciłem
i trwam
mimo urazu.
Wytrzymam to, co się stało.
Udało mi się…
i wróciłem, mamo.
Wróciłem”.
PRZEŁĘCZ VAIL, KOLORADO SZEŚĆ LAT PO URAZIE
Świetnie. Jestem z ciebie dumna.
Spójrz na wyskok, mamo.
O Boże!
Trevor…
Jezu!
Chyba żartujesz. Gdzie wylądujesz?
Boże, Trevor.
Tam jest skocznia.
Chłopaki. Za dwie minuty
kontrola prędkości Trevora.
Pomóżcie Trevorowi się przygotować, żebym ja mógł kręcić i zająć pozycję.
- Wciśnij. - Raz, dwa, trzy.
Gdzie chcesz się wybić?
Kiedy wjedziesz, gdzie jest twoje idealne miejsce do odbicia?
Ja zawsze lubię wybierać, którędy jadę.
Muszę po prostu… gdy dojadę do końca,
wyskok, a potem muszę to utrzymać.
Gdy to zobaczę, chcę się upewnić, że…
Masz dość czasu.
Tak. Chyba tak, ale chcę się upewnić.
- Tak jest. - Dobra. Jestem na to gotowy.
Twój uraz to niesamowita sprawa.
Cuchnie mitycznym bohaterstwem.
Chcesz być bohaterem?
Sęk w tym,
że nie masz wyboru.
Umierając dla części przeszłości,
przechodząc przez ogień inicjacji
i pokonując wszelkie przeszkody,
bohater jest gotowy ujawnić się
jako pełniejsza istota, powracając do świata.
Jesteśmy dwakroć urodzeni.
Przedstawiamy ludzkości
jej największe lęki przed katastrofą i największe nadzieje na transcendencję.
Wkroczyliśmy na ścieżkę bohatera
i nie mamy wyboru.
Dla innych nasza transcendencja jest dowodem naszej heroicznej energii i drogi.
Dla nas energia i droga wynikają z potrzeby przekraczania granic,
bo nie ma innego sposobu na przetrwanie.
Tu Berman. Jak wygląda sytuacja?
Wciąż stoimy na górze.
Daj znać na 30 sekund.
- Dobra. - Gotowy?
Skok za 30 sekund. Potem będzie pięć sekund odliczania.
Dasz radę.
Wszyscy są gotowi do startu.
Przyjąłem.
Gotowy.
Na dole gotowi.
Na górze gotowi.
Tak, bracie.
Dobra.
Zjazd za pięć sekund.
- Za pięć, cztery… - Zróbmy to.
trzy, dwa,
jeden. Start.
Trzy, dwa, jeden.
Tak jest!
Ale czad!
Dobra robota, Trevy!
Może tam płakałem, może nie.
- Jestem z ciebie dumna. - O rety.
Odkupienie, mamo.
- Odkupienie. - Odkupienie.
Ostatnia wskazówka,
końcowa przestroga i uwaga przed odejściem.
Oczywiście rzadko wybieramy nasze przygody.
Najlepsze same nas znajdują.
Równoległym trikiem życia z niepełnosprawnością
jest postrzeganie wszystkiego jako przygody.
Takiej, która obdarzy każdą chwilę najbardziej przygodowymi cechami.
Niepewność i ryzyko,
bogactwo i radość,
rozwaga i śmiałość.
Krystalizujemy dla siebie i dla innych
prawdziwy fakt i strach przed nieszczęściem.
Jeśli wzmocnimy ten wizerunek, zapraszamy współczucie i smutek.
Działając szybko,
będziemy inspiracją
dla wszystkich.
Nie bójmy się inspirować.
Świat bardzo tego potrzebuje.
Potrzebujemy doświadczenia ekstrawaganckiego dawania.
Nasz dar dla świata
jest darem świata
dla nas.
Każdy,
w pełni sprawny i niepełnosprawny,
powinien wziąć pieniądze i uciec.
Barry Corbet.
Lookout Mountain, Kolorado. 1980.
FILM DEDYKOWANY BARRY'EMU CORBETOWI
I WSZYSTKIM, KTÓRZY DOZNALI URAZU KRĘGOSŁUPA I ODNALEŹLI SIĘ NA NOWO.
PO WYCOFANIU SIĘ Z NARCIARSTWA TREVOR CHCE ODNALEŹĆ SIĘ NA NOWO…
JAKO MÓWCA MOTYWACYJNY, KTÓRY DZIELI SIĘ SWOJĄ HISTORIĄ.
BY WSPIERAĆ TYCH, KTÓRZY ODNAJDUJĄ SIEBIE NA NOWO PO TRAUMATYCZNYM URAZIE,
ODWIEDŹ STRONĘ INTERNETOWĄ:
Napisy: Grzegorz Marczyk