1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:21,229 --> 00:00:23,565
(คำบรรยายจากหนังสือชื่อว่าทางเลือก)

4
00:00:25,942 --> 00:00:28,862
(เขียนโดยแบร์รี่ คอร์เบ็ต ปี 1980)

5
00:00:31,865 --> 00:00:32,782
(เรื่องราว)

6
00:00:32,866 --> 00:00:33,700
มีอยู่ครั้งหนึ่ง

7
00:00:34,743 --> 00:00:36,453
คนคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส

8
00:00:39,330 --> 00:00:41,166
สาหัสมาก

9
00:00:42,042 --> 00:00:44,085
จนกล้ามเนื้อเป็นอัมพาต

10
00:00:44,878 --> 00:00:47,756
และสูญเสียการทำงานของร่างกายหลายอย่าง
ที่เรามักมองข้าม

11
00:00:51,134 --> 00:00:51,968
ยิ่งไปกว่านั้น

12
00:00:53,094 --> 00:00:55,555
ผู้ได้รับบาดเจ็บต้องนั่งรถเข็นตลอดชีวิต

13
00:00:57,390 --> 00:01:00,018
เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

14
00:01:01,853 --> 00:01:05,523
กลัวว่าความสัมพันธ์ในอนาคต
กับครอบครัวและเพื่อนจะไม่ดี

15
00:01:07,317 --> 00:01:09,069
และไม่มีหนทางช่วยเหลือ

16
00:01:14,449 --> 00:01:15,950
มาถึงทางแยกว่า

17
00:01:17,202 --> 00:01:18,119
จะสู้

18
00:01:18,953 --> 00:01:19,871
หรือไม่สู้

19
00:01:22,040 --> 00:01:27,253
ถ้าสู้ แปลว่าต้องทำงาน เล่น
ใช้ชีวิต และรักราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

20
00:01:29,547 --> 00:01:30,965
แต่ความจริงคือมีเหตุการณ์เกิดขึ้น

21
00:01:33,176 --> 00:01:35,970
เราคือคนที่ได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

22
00:01:37,222 --> 00:01:38,681
บาดเจ็บสาหัส

23
00:01:40,058 --> 00:01:43,520
พวกเราหลายคน
ไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตยังไงในสภาพที่บาดเจ็บแบบนี้

24
00:01:45,647 --> 00:01:47,690
แต่ก็ดีนะ

25
00:01:48,733 --> 00:01:51,611
ที่มีหลายคนบนโลกที่บาดเจ็บเหมือนเรา

26
00:01:52,821 --> 00:01:53,780
แต่ก็สู้

27
00:01:55,198 --> 00:01:56,491
ดีใจที่กำลังสู้

28
00:01:57,951 --> 00:02:00,662
และตอบแทนสิ่งที่ได้รับมาแก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

29
00:02:01,329 --> 00:02:02,497
อย่างเต็มที่

30
00:02:02,622 --> 00:02:05,583
{\an8}(เทรเวอร์ เคนนิสัน
ผู้รอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บไขสันหลัง)

31
00:02:24,936 --> 00:02:30,900
(แจ็คสันโฮล รัฐไวโอมิง
4 ปีหลังจากได้รับบาดเจ็บ)

32
00:02:33,903 --> 00:02:36,531
{\an8}ขอต้อนรับทุกท่านสู่ยอดคอร์เบ็ตส์

33
00:02:36,614 --> 00:02:39,993
{\an8}บนนี้สวยมากค่ะ

34
00:02:40,076 --> 00:02:43,997
คนที่เคยมาสกีที่แจ็คสัน
พอมองไปรอบๆ หุบเขา มองภูเขา

35
00:02:44,080 --> 00:02:45,665
ก็จะแบบ "โอเค มาถึงแล้ว"

36
00:02:46,374 --> 00:02:50,628
พอเดินออกมาจากกระเช้า
ต้องบอกเลยว่าที่นี่สวยมาก

37
00:02:50,712 --> 00:02:53,006
แค่ได้มาที่งานแข่งครั้งนี้ก็พิเศษแล้วค่ะ

38
00:02:54,090 --> 00:02:57,010
เรามาพูดถึงคอร์เบ็ตส์
ที่รีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮลกันดีกว่าครับ

39
00:02:57,093 --> 00:03:00,138
หนึ่งในสิ่งที่ต้องมีที่ภูเขาทุกที่

40
00:03:00,221 --> 00:03:02,056
สถานที่สวยงามมาก

41
00:03:02,140 --> 00:03:03,850
ใช่ ถูกจัดอันดับและถูกโหวตเป็นประจำ

42
00:03:03,933 --> 00:03:07,979
ให้เป็นหนึ่งในเส้นทางที่ชันที่สุด
ยากที่สุด และโหดที่สุดในอเมริกา

43
00:03:08,062 --> 00:03:09,480
เผลอๆ ในโลกด้วยซ้ำ

44
00:03:10,064 --> 00:03:12,483
มีนักกีฬา 24 คน

45
00:03:12,567 --> 00:03:14,277
การแข่งขันเป็นแบบทางวิ่งสองทาง

46
00:03:14,360 --> 00:03:17,447
- แต่ไม่จำเป็นต้องวิ่งทั้งสองทาง
- ใช่

47
00:03:17,530 --> 00:03:19,866
วันนี้มีผู้หญิงเก้าคน มีผู้ชาย 15 คน

48
00:03:19,949 --> 00:03:22,619
ทั้งสองฝั่งมีทั้งนักสกีและนักสโนว์บอร์ด

49
00:03:22,702 --> 00:03:26,164
ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะแข่งด้วยกัน

50
00:03:26,247 --> 00:03:29,792
แบ่งชายหญิง
แต่นักสกีกับนักสโนว์บอร์ดแข่งด้วยกัน

51
00:03:30,710 --> 00:03:33,838
งานนี้ไม่มีกรรมการ คนแข่งตัดสินกันเอง

52
00:03:33,922 --> 00:03:35,089
เริ่มเลยดีกว่า

53
00:03:35,173 --> 00:03:36,633
ไปที่ยอดคอร์เบ็ตส์กัน

54
00:03:36,716 --> 00:03:38,176
- ครับ
- เราพร้อมเริ่มแล้ว

55
00:03:38,259 --> 00:03:39,552
ราชากับราชินีแห่งคอร์เบ็ตส์

56
00:03:42,680 --> 00:03:45,683
{\an8}ราชากับราชินีแห่งคอร์เบ็ตส์
เป็นการแข่งขันพิเศษที่รีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮล

57
00:03:45,767 --> 00:03:46,601
(ทราวิส ไรซ์)

58
00:03:47,352 --> 00:03:51,981
เป็นการแข่งทั้งสกีกับสโนว์บอร์ด
เพื่อฉลองขีดจำกัด

59
00:03:57,654 --> 00:03:59,322
{\an8}คอร์เบ็ตส์คือสัญลักษณ์
ของรีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮล

60
00:03:59,405 --> 00:04:00,240
(เจส แม็คมิลแลน)

61
00:04:00,323 --> 00:04:03,534
{\an8}มันคือเทือกเขาเอเวอเรสต์
สำหรับนักสกีและนักสโนว์บอร์ดหลายคน

62
00:04:04,118 --> 00:04:08,414
เวลาขึ้นกระเช้าไป
เราตรงขึ้นไป 1.2 กิโลภายใน 12 นาที

63
00:04:08,498 --> 00:04:13,419
ขึ้นไปข้างบน ขึ้นไปจนถึงยอดหน้าผา

64
00:04:13,503 --> 00:04:16,172
แล้วก็มีทุ่งหิมะปกคลุม โอ้โฮ

65
00:04:16,256 --> 00:04:17,131
ถึงคอร์เบ็ตส์แล้ว

66
00:04:17,215 --> 00:04:19,342
เราลอยผ่านไป มองดูแล้วก็ "โอ้โฮ"

67
00:04:19,425 --> 00:04:20,677
(เวด แมคคอย
ช่างภาพงาน)

68
00:04:22,095 --> 00:04:23,638
สุดมากจริงๆ

69
00:04:23,721 --> 00:04:26,599
มีหินก้อนใหญ่ มีหินที่คมมากๆ

70
00:04:27,517 --> 00:04:30,395
มันชันมากจนเวลามองลงไป

71
00:04:30,478 --> 00:04:35,066
เหมือนยืนอยู่บนชั้นสองของอาคาร

72
00:04:36,317 --> 00:04:41,155
ตรงหน้าผาที่มีคนตาย มีเส้นทางหนึ่งอยู่

73
00:04:41,239 --> 00:04:42,740
นั่นคือเส้นทางคอร์เบ็ตส์

74
00:04:42,824 --> 00:04:43,741
โหดจริง

75
00:04:43,825 --> 00:04:45,076
คนที่บอกว่าตัวเองเล่นสกีเก่ง

76
00:04:45,159 --> 00:04:46,744
ลองพาไปที่ขอบคอร์เบ็ตส์ดู คงแบบ…

77
00:04:46,828 --> 00:04:47,787
(เจฟ เบิร์ก)

78
00:04:48,496 --> 00:04:49,664
"อยากสกีตรงนี้มั้ย"

79
00:04:50,581 --> 00:04:52,083
เกือบทุกคนคือ

80
00:04:52,709 --> 00:04:53,876
"หึ ไม่ดีกว่า"

81
00:04:58,256 --> 00:04:59,924
ผมไม่เคยเห็นหน้าเห็นตาเด็กคนนั้น

82
00:05:00,800 --> 00:05:02,844
ไม่รู้ว่าทำอะไรกัน "พวกเขาจะ…

83
00:05:03,344 --> 00:05:04,554
เขาจะมาดู"

84
00:05:04,637 --> 00:05:06,139
พอผมถึงที่นั่น เอาพลั่ว…

85
00:05:06,222 --> 00:05:08,725
แล้วผมก็เห็นเขาคุยกับคนอื่น

86
00:05:08,808 --> 00:05:11,269
ผมก็ "เขาจะแข่งด้วยเหรอ"

87
00:05:11,352 --> 00:05:12,854
แบบ "โอเค เจ๋งเลย"

88
00:05:12,937 --> 00:05:16,482
รู้ตัวอีกที ผมถูกจ้างให้ช่วยผลักเขาขึ้นเขา

89
00:05:17,191 --> 00:05:21,321
พอเห็นว่าเขาถูกผลักขึ้นไปสูงมากก่อนแข่งจริง

90
00:05:21,404 --> 00:05:22,530
คือแบบ

91
00:05:23,031 --> 00:05:25,199
"อืม เขาจะแข่งจริงแฮะ"

92
00:05:25,283 --> 00:05:28,536
ก่อนแข่ง ฉันกับเทรเวอร์คุยโทรศัพท์กัน

93
00:05:28,619 --> 00:05:32,457
เขาพูดว่า "เจส
ผมจะพุ่งจากเนินเขาโค้งตรงคอร์เบ็ตส์เลย"

94
00:05:32,540 --> 00:05:33,374
ฉันก็…

95
00:05:34,334 --> 00:05:36,544
"อืม กะจะไปไกลแค่ไหน"

96
00:05:36,627 --> 00:05:38,838
เขาตอบว่า "อย่างน้อย 30 เมตร"

97
00:05:38,921 --> 00:05:40,006
ฉันก็

98
00:05:40,923 --> 00:05:41,799
"โอเค"

99
00:05:42,884 --> 00:05:43,718
ประมาณนั้น

100
00:05:43,801 --> 00:05:46,304
ถ้าผมผลักคุณนิดนึงน่าจะช่วยได้

101
00:05:46,387 --> 00:05:50,224
ในฐานะนักกีฬา ฉันแบบ "เจ๋งไปเลย"

102
00:05:50,308 --> 00:05:51,601
แบบ "จัดไป"

103
00:05:51,684 --> 00:05:54,270
แต่ในฐานะคนจัดงาน ฉันแบบ "โอเค

104
00:05:54,979 --> 00:05:56,731
ถ้าพลาดขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น"

105
00:05:58,399 --> 00:06:00,068
ทุกคนมีสิทธิ์พลาด

106
00:06:04,197 --> 00:06:06,657
หลายคนหลังหักตอนสกีบนเส้นทางคอร์เบ็ตส์

107
00:06:06,741 --> 00:06:09,660
จากการกลิ้งหลังกระแทกลงเขา

108
00:06:09,744 --> 00:06:11,788
ฉันวิตกมาก

109
00:06:11,871 --> 00:06:14,916
เขาเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ไขสันหลัง

110
00:06:16,292 --> 00:06:19,295
ฉันจะยอมให้เขาลงแข่ง

111
00:06:19,962 --> 00:06:20,838
แล้วดูเขา

112
00:06:21,589 --> 00:06:22,507
เสียชีวิตตอนสกีมั้ย

113
00:06:26,219 --> 00:06:29,097
ตอนนั้นผมก็สงสัยอยู่ในใจ

114
00:06:29,597 --> 00:06:31,849
ผมตัดสินใจไปคุยกับเขาเลย

115
00:06:31,933 --> 00:06:33,810
อยากประเมินว่า

116
00:06:33,893 --> 00:06:36,020
"ฉันพูดให้เขาถอนตัวดีมั้ย"

117
00:06:36,521 --> 00:06:38,940
ผมพูดว่า "อันตรายเนอะ"

118
00:06:39,774 --> 00:06:40,942
"ไหวใช่มั้ย"

119
00:06:41,484 --> 00:06:44,695
เขามองตาผมอย่างไม่ลังเลและพูดว่า

120
00:06:46,114 --> 00:06:46,948
"ไหว"

121
00:06:47,573 --> 00:06:48,658
"ตามนั้น

122
00:06:49,450 --> 00:06:50,451
ให้ช่วยอะไร"

123
00:06:52,995 --> 00:06:53,830
ทราวิส

124
00:06:54,330 --> 00:06:55,540
ผมจะลงตรงนั้นนะ

125
00:06:56,040 --> 00:06:56,958
- ตรงนั้นเหรอ
- ใช่

126
00:06:57,834 --> 00:06:59,752
- ผมช่วยเรื่องความเร็วได้
- ดีเลย

127
00:06:59,836 --> 00:07:00,711
ขอบคุณ

128
00:07:01,462 --> 00:07:04,966
พอพุ่งลงเส้นทางคอร์เบ็ตส์
เราจะไม่เห็นอะไรเลย

129
00:07:05,800 --> 00:07:11,722
เขาไม่เห็นแบบเดียวกับที่ทราวิส
และนักกีฬาคนอื่นๆ เห็น เพราะเขาเอนตัวอยู่

130
00:07:12,223 --> 00:07:13,474
เคล็ดลับคือ

131
00:07:14,100 --> 00:07:17,186
- พอลงไปแล้วให้มองที่ภูเขา
- โอเค

132
00:07:17,687 --> 00:07:19,397
อยากลงตรงนั้น

133
00:07:19,480 --> 00:07:20,606
- เข้าใจใช่มั้ย
- เข้าใจ

134
00:07:20,690 --> 00:07:23,151
มา ผมจะช่วย…

135
00:07:23,734 --> 00:07:28,364
เวลาดูนักสกีหรือนักสโนว์บอร์ด
เดินไปมาก่อนแข่งจริง

136
00:07:28,448 --> 00:07:30,741
เราจะเห็นว่าทุกคนไปที่ขอบ

137
00:07:31,492 --> 00:07:32,368
แล้วเดินกลับมา

138
00:07:32,452 --> 00:07:33,703
เดินไปที่ขอบ

139
00:07:34,203 --> 00:07:36,164
มองจุดที่จะลง แล้วเดินกลับ

140
00:07:36,831 --> 00:07:41,085
เพราะไม่อยากตกใจกับวิวในอากาศ

141
00:07:41,169 --> 00:07:42,503
ผมจะช่วยเรื่องความเร็ว

142
00:07:42,587 --> 00:07:45,548
ผมจะไม่ผลักให้คุณเลยขอบ
แต่ถ้ามีแรงช่วยส่งก็จะดีกว่า

143
00:07:47,842 --> 00:07:51,721
ทราวิสผลักเขา และหยุดตรงขอบพอดี

144
00:07:51,804 --> 00:07:55,224
ดูแล้วไม่เข้าท่าเท่าไร

145
00:07:57,268 --> 00:07:59,645
ตอนผมดูเทรเวอร์ซ้อมลงทางลาดชัน

146
00:07:59,729 --> 00:08:02,148
ผมวิตกขึ้นเรื่อยๆ

147
00:08:02,231 --> 00:08:04,484
เพราะเขาจะต้องพุ่งลงไปที่จุดลง

148
00:08:05,067 --> 00:08:06,944
พุ่งลงไปเลยที่ความเร็วเต็มกำลัง

149
00:08:08,070 --> 00:08:09,489
เรียบร้อย ทั้งทางลงและทางวิ่ง

150
00:08:09,572 --> 00:08:10,740
เขากำลังจะพุ่งลงไปแล้ว

151
00:08:10,823 --> 00:08:12,366
สาม สอง หนึ่ง ออกตัวแล้ว

152
00:08:13,784 --> 00:08:15,578
เขาสกีลงเขา

153
00:08:16,704 --> 00:08:18,414
ยังจำได้อยู่เลยว่าตอนนั้นผมคิดว่าเขาช้า

154
00:08:25,505 --> 00:08:27,256
- ผมว่า…
- ตัดสินใจดีแล้ว

155
00:08:27,340 --> 00:08:28,424
- ต้องเร็วอีก
- เห็นด้วย

156
00:08:28,508 --> 00:08:29,342
ต้องเร็วขึ้นอีกมาก

157
00:08:31,427 --> 00:08:33,012
ขอเร็วกว่าเมื่อกี้

158
00:08:33,095 --> 00:08:34,055
ใช่ ดี

159
00:08:34,847 --> 00:08:38,351
ทุกคนเริ่มกลับมาวิตกอีก

160
00:08:38,935 --> 00:08:40,019
"อืมๆ ตามนั้น"

161
00:08:40,102 --> 00:08:41,646
"เขาจะสกีใหม่ ไม่เป็นไรหรอก"

162
00:08:41,729 --> 00:08:43,314
"อืม มั้ง"

163
00:08:43,397 --> 00:08:47,693
เราพาเขาไปจุดเริ่มที่สูงกว่าครั้งก่อนหน้า

164
00:08:47,777 --> 00:08:49,487
น่าจะสูงกว่าของทุกคนเลยมั้ง

165
00:08:50,947 --> 00:08:52,990
ผมจำได้ว่าผมถามว่า

166
00:08:53,074 --> 00:08:56,035
"เทรเวอร์ แน่ใจนะว่าอยากทำจริงๆ"

167
00:08:57,578 --> 00:08:58,955
เก้าครั้งจากสิบครั้ง

168
00:08:59,038 --> 00:09:01,499
ถ้ามีคนไม่เชื่อว่านักแข่งจะลงไปที่จุดลงได้

169
00:09:02,041 --> 00:09:03,292
พวกเขาก็จะไม่ลง

170
00:09:05,169 --> 00:09:06,003
แล้วก็…

171
00:09:07,004 --> 00:09:08,923
- แน่ใจนะว่าอยากลง
- แน่ใจ

172
00:09:10,675 --> 00:09:14,679
มันคือความรู้สึกแบบว่า "ฉันต้องทำ"

173
00:09:18,224 --> 00:09:19,976
บรรยากาศเงียบกริบ

174
00:09:21,561 --> 00:09:24,897
ฉันอยู่ตรงนั้นกับรองประธานฝ่ายปฏิบัติการ

175
00:09:24,981 --> 00:09:27,525
และผู้อำนวยการ
ฝ่ายความเสี่ยงและความปลอดภัย

176
00:09:27,608 --> 00:09:28,859
ฉันวิตกมาก

177
00:09:28,943 --> 00:09:31,112
พวกเขามองว่าคงไม่มีอะไรมาก

178
00:09:31,195 --> 00:09:34,532
แต่ฉันคิดว่า "ไม่ เขาจะพุ่งออกจากเนินโค้ง"

179
00:09:34,615 --> 00:09:35,449
คิดว่าไง

180
00:09:37,034 --> 00:09:39,704
จำไม่ได้ว่าตอนนั้นพูดว่าอะไร แต่น่าจะประมาณ…

181
00:09:40,371 --> 00:09:41,831
"ขอให้สนุกนะ"

182
00:09:42,331 --> 00:09:43,666
"เจอกันที่อีกฟาก"

183
00:09:47,795 --> 00:09:54,010
ประมาณว่า "เจอกันที่อีกฟากนะ
หลังคุณสกีในรูปแบบใหม่ได้สำเร็จ"

184
00:09:56,637 --> 00:09:57,930
เขาเข้าประจำที่ใหม่

185
00:10:00,099 --> 00:10:01,225
บอกให้คนช่วยผลักเขาลง

186
00:10:01,309 --> 00:10:03,060
สาม สอง หนึ่ง ผลักแล้วนะ

187
00:10:03,561 --> 00:10:04,687
ที่เหลือก็อย่างที่รู้กัน

188
00:10:23,873 --> 00:10:25,583
แม่เจ้า

189
00:10:26,208 --> 00:10:28,044
เย่!

190
00:10:35,092 --> 00:10:36,969
บ้ามาก

191
00:10:37,053 --> 00:10:39,096
เก่งมากเพื่อน

192
00:10:41,682 --> 00:10:42,975
เย่!

193
00:10:45,895 --> 00:10:46,771
สุดยอด

194
00:10:48,939 --> 00:10:50,149
ทุกคนอยาก…

195
00:10:50,858 --> 00:10:51,734
สัมผัสเขา

196
00:10:52,693 --> 00:10:55,613
อยากสัมผัสความมหัศจรรย์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

197
00:11:12,254 --> 00:11:15,800
ทำไมถึงชื่อว่าคอร์เบ็ตส์ เล่าให้ฟังได้มั้ยครับ

198
00:11:16,676 --> 00:11:18,636
ขอนึกก่อนนะ เพราะ…

199
00:11:21,972 --> 00:11:23,891
เขาสกีเป็นคนแรกเหรอ

200
00:11:23,974 --> 00:11:25,685
ผมว่าพอเวลาผ่านไป

201
00:11:26,268 --> 00:11:27,311
ผู้คนลืม

202
00:11:27,395 --> 00:11:31,440
มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับเส้นทางคอร์เบ็ตส์
ในกลุ่มแจ็คสันโฮล

203
00:11:31,524 --> 00:11:34,610
แต่ฉันไม่รู้เรื่องแบร์รี่ คอร์เบ็ตเท่าไร

204
00:11:34,694 --> 00:11:37,446
ตอนผมเป็นหนุ่ม
ผมก็สกีที่รีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮล

205
00:11:37,530 --> 00:11:39,699
แต่ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแบร์รี่

206
00:11:40,449 --> 00:11:43,536
อยากฟังเรื่องจริง
หรือเรื่องที่ใส่รายละเอียดให้ได้อารมณ์

207
00:11:51,961 --> 00:11:53,921
{\an8}(แจ็คสันโฮล รัฐไวโอมิง)

208
00:11:54,004 --> 00:11:55,464
{\an8}แจ็คสันโฮล…

209
00:11:56,507 --> 00:11:59,093
เราว่าเวลสวยแล้วนะ
จนกระทั่งมาเจอแจ็คสันโฮลนี่แหละ

210
00:11:59,176 --> 00:12:01,595
(โรเจอร์ บราวน์
เพื่อนแบร์รี่ คอร์เบ็ต)

211
00:12:01,679 --> 00:12:03,431
มันสวยและมีเสน่ห์มาก

212
00:12:04,932 --> 00:12:07,435
ฉันเจอแบร์รี่ในเดือนสิงหา ปี 1959

213
00:12:08,144 --> 00:12:12,064
ตอนแรกที่เจอแบร์รี่
เขาสอนสกีอยู่ที่สโนว์คิงช่วงหน้าหนาว

214
00:12:12,148 --> 00:12:13,983
(มัฟฟี่ มัวร์
อดีตภรรยาของแบร์รี่ คอร์เบ็ต)

215
00:12:16,444 --> 00:12:19,196
พอล แม็คคอลลิสเตอร์เป็นคนทำรีสอร์ตที่นั่น

216
00:12:19,280 --> 00:12:20,990
เขาเป็นเพื่อนฉันกับแบร์รี่

217
00:12:23,075 --> 00:12:25,703
วันที่ฉันขึ้นไปกับพอลและแบร์รี่

218
00:12:26,203 --> 00:12:27,580
คือสวยมาก

219
00:12:27,663 --> 00:12:30,166
แสงสีฟ้าสดใส หิมะก็สวย

220
00:12:30,249 --> 00:12:31,917
เรามองไปตรงพื้นที่ที่ใช้วัดลม

221
00:12:32,585 --> 00:12:37,548
เราปิกนิกกัน
มองไปที่ที่ต่อมากลายเป็นเส้นทางคอร์เบ็ตส์

222
00:12:38,924 --> 00:12:41,927
แบร์รี่มองแล้วพูดว่า

223
00:12:42,636 --> 00:12:44,346
"สักวันจะมีคนไปสกีตรงนั้น"

224
00:12:44,430 --> 00:12:46,474
"สักวันจะมีคนไปสกีตรงนั้น"

225
00:12:46,557 --> 00:12:48,893
"จะมีคนไปสกีตรงนั้น"

226
00:12:48,976 --> 00:12:52,146
{\an8}ตั้งแต่นั้น
คนก็รู้จักที่นั่นในนามว่าเส้นทางคอร์เบ็ตส์

227
00:12:52,229 --> 00:12:53,647
(บ๊อบ โวเกล
อดีตนักสกีมืออาชีพ)

228
00:12:57,026 --> 00:12:58,736
(กระเช้าลอยฟ้าแจ็คสันโฮล)

229
00:12:58,819 --> 00:13:02,865
ผมไม่รู้ว่าเขาทำอะไรสำเร็จมาบ้าง

230
00:13:03,407 --> 00:13:05,993
จนกระทั่งมีคนถามว่า "รู้รึเปล่าว่าคุยอยู่กับใคร"

231
00:13:06,076 --> 00:13:07,453
(ดร.เลสเตอร์ บัต
เพื่อนแบร์รี่)

232
00:13:07,536 --> 00:13:09,038
"รู้สิ แบร์รี่ คอร์เบ็ตไง"

233
00:13:09,121 --> 00:13:10,831
ผมถามว่า "รู้เรื่องเขารึเปล่า"

234
00:13:11,874 --> 00:13:13,250
(เทือกเขาโอเว็น 1959)

235
00:13:13,334 --> 00:13:15,669
เขาเป็นคนที่

236
00:13:16,212 --> 00:13:17,338
เก่งและน่าประทับใจ

237
00:13:18,130 --> 00:13:21,008
เขาขึ้นไปยอดภูเขาแม็คคินลีย์ครั้งแรกสำเร็จ

238
00:13:21,091 --> 00:13:24,595
เขาขึ้นไปยอดเขาที่สูงที่สุดเป็นอับดับหนึ่ง
และอันดับสองในแอนตาร์กติกาได้สำเร็จ

239
00:13:24,678 --> 00:13:26,096
{\an8}ภูเขาวินสันกับภูเขาไทรี

240
00:13:26,180 --> 00:13:27,014
{\an8}(ยอดเขาไทรี)

241
00:13:27,097 --> 00:13:28,307
และอีกหลายที่

242
00:13:28,390 --> 00:13:30,226
(เจนนิเฟอร์ คอร์เบ็ต
ลูกสาวแบร์รี่)

243
00:13:30,309 --> 00:13:33,646
ช่วงที่พ่อยังอยู่ พ่อเป็นนักปีนเขาที่เก่งมากๆ

244
00:13:35,314 --> 00:13:37,775
เขาเป็นพรีเซ็นเตอร์ของคาเมล

245
00:13:38,901 --> 00:13:41,904
รูปนั้นติดตัวเขาไปตลอดชีวิต ที่อยู่ทุกที่

246
00:13:42,446 --> 00:13:44,615
ฉันก็มีเล่มหนึ่งในห้องน้ำ

247
00:13:48,702 --> 00:13:51,163
{\an8}(เทือกเขาเอเวอเรสต์
1963)

248
00:13:51,247 --> 00:13:53,332
{\an8}ผมเจอกับแบร์รี่บนเทือกเขาเอเวอเรสต์

249
00:13:54,458 --> 00:13:55,751
{\an8}เป้าหมายหลักในการไปที่นั่น…

250
00:13:55,835 --> 00:13:56,794
{\an8}(ดร.ทอม ฮอร์นไบน์)

251
00:13:56,877 --> 00:14:00,548
{\an8}คือสร้างสถิติ
คนอเมริกันคนแรกที่ขึ้นไปยอดเขาเอเวอเรสต์

252
00:14:00,631 --> 00:14:02,132
ไม่ใช่เดินเส้นทางใหม่

253
00:14:02,216 --> 00:14:03,300
(ดร.ฮอร์นไบน์)

254
00:14:03,384 --> 00:14:06,262
ผมกับแบร์รี่คลั่งไคล้คล้ายกัน

255
00:14:06,345 --> 00:14:07,179
(แบร์รี่)

256
00:14:07,263 --> 00:14:10,182
{\an8}ทำบางอย่างบนภูเขาซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง

257
00:14:11,600 --> 00:14:14,436
นักปีนเขาหลายคน
อยากขึ้นยอดเขาเป็นครั้งแรกให้ได้

258
00:14:14,937 --> 00:14:17,356
สันเขาตะวันตกเนี่ยแหละใช่เลย

259
00:14:18,315 --> 00:14:19,859
มันคือภูเขาที่สูงที่สุดในโลก

260
00:14:19,942 --> 00:14:22,319
และตรงนั้นยังไม่เคยมีใครขึ้นไปถึง

261
00:14:23,654 --> 00:14:25,531
ระหว่างพิชิตยอดเขา

262
00:14:26,323 --> 00:14:29,785
แบร์รี่พูดว่า
"ผมว่าควรเป็นฮอร์นไบน์กับอันโซลด์

263
00:14:30,452 --> 00:14:34,874
พวกคุณอายุเยอะแล้ว ไว้ผมค่อยกลับมาก็ได้"

264
00:14:35,749 --> 00:14:39,211
แบร์รี่แบกสัมภาระขึ้นไปค่ายพักแรมถัดไป

265
00:14:39,295 --> 00:14:41,463
ในขณะที่พวกเขาเดินขึ้นไปต่อยังจุดยอด

266
00:14:42,590 --> 00:14:44,800
เป็นครั้งแรกที่พิชิตสันเขาตะวันตกได้

267
00:14:46,552 --> 00:14:50,472
ผมขอขอบคุณและยกย่อง
ในนามประชาชนอเมริกันทุกคน

268
00:14:51,056 --> 00:14:55,060
ที่พลเมืองของเราพิชิตยอดเขาได้

269
00:14:55,144 --> 00:14:58,689
เราภูมิใจที่ได้ต้อนรับพวกเขาสู่ทำเนียบขาว

270
00:15:00,482 --> 00:15:01,984
เขาเป็นคนที่คิดสร้างสรรค์มาก

271
00:15:02,526 --> 00:15:04,778
การได้ปีนหินคือส่ิงที่เขาคลั่งไคล้

272
00:15:04,862 --> 00:15:06,947
แต่เขาต้องการอะไรที่มากกว่านั้น

273
00:15:07,615 --> 00:15:10,159
และสิ่งนั้นคือการอัดภาพ

274
00:15:12,202 --> 00:15:15,581
หลังจากที่แบร์รี่กลับจากเอเวอเรสต์
ผมบอกว่า "แบร์รี่ ติดต่อกันด้วยนะ

275
00:15:15,664 --> 00:15:17,583
เผื่อถ่ายอะไรด้วยกัน"

276
00:15:18,250 --> 00:15:20,252
แล้วเราก็ถ่ายแจ็คสันโฮลด้วยกันครั้งแรก

277
00:15:21,253 --> 00:15:24,173
(บิ๊กสกีอิ้ง
แจ็คสันโฮล)

278
00:15:24,882 --> 00:15:30,012
สิ่งที่ทำให้ผมเริ่มเล่นสกีลีลา
คือหนังสกีดังเรื่องสกีดิเอาเทอร์ลิมิตส์

279
00:15:30,095 --> 00:15:31,472
กับเดอะโมเบียสฟลิป

280
00:15:33,098 --> 00:15:37,561
แบร์รี่ขึ้นไปบนนั้น และพวกเขา
พลิกตัวกลางอากาศลงเส้นทางเป็นครั้งแรก

281
00:15:38,938 --> 00:15:43,567
หลายคนตื่นเต้น
เพราะยังไม่มีใครพร้อมสกีที่เส้นทางนั้น

282
00:15:43,651 --> 00:15:45,027
ไม่ต้องพูดถึงพลิกตัวกลางอากาศ

283
00:15:46,946 --> 00:15:48,072
กลายเป็นอาชีพเราไปเลย

284
00:15:48,656 --> 00:15:49,490
และนี่คือ

285
00:15:49,990 --> 00:15:51,367
เกินขีดจำกัด

286
00:15:52,326 --> 00:15:53,744
{\an8}บินกลางอากาศ

287
00:15:54,995 --> 00:15:56,705
เอื้อมให้ถึงเงาตัวเองอีกครั้ง

288
00:15:58,123 --> 00:16:01,710
การถ่ายทำ
และวิธีการที่ผู้บรรยายเล่ามีความเป็นบทกลอน

289
00:16:03,253 --> 00:16:06,298
พวกเขาทำสิ่งที่ยังไม่มีใครบนโลกเคยเห็น

290
00:16:08,592 --> 00:16:12,888
สำหรับเด็กอย่างผมและเด็กคนอื่นๆ ทั่วโลก
มันตรงกับจินตนาการที่ว่า

291
00:16:12,972 --> 00:16:15,432
"อืม อยากบ้างจัง อยากบิน"

292
00:16:15,516 --> 00:16:18,769
"อยากสกีบนเส้นทางเหนือขีดจำกัด"

293
00:16:24,066 --> 00:16:26,276
สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เมื่อวาน

294
00:16:26,944 --> 00:16:29,405
คือขีดจำกัดสัมบูรณ์ของวันนี้

295
00:16:30,823 --> 00:16:32,908
ยังมีพรุ่งนี้เสมอ

296
00:16:32,992 --> 00:16:38,497
(คีน รัฐนิวแฮมป์เชียร์)

297
00:16:42,960 --> 00:16:44,169
- ตัวนี้ใช่มั้ย
- ไง

298
00:16:47,256 --> 00:16:48,090
ไม่เป็นไร

299
00:16:53,178 --> 00:16:54,304
อันนี้ลูกกับแอชลีย์

300
00:16:55,931 --> 00:16:56,890
กับแม่

301
00:16:56,974 --> 00:16:58,684
รูปนี้น่ารักดี

302
00:16:58,767 --> 00:16:59,935
ผมกับพี่แอช

303
00:17:00,019 --> 00:17:01,061
เทรเวอร์

304
00:17:02,855 --> 00:17:03,856
กับพ่อ

305
00:17:04,356 --> 00:17:06,358
- ชุดมีคำว่า…
- มุมนักกีฬา

306
00:17:06,442 --> 00:17:07,818
มุมนักกีฬาตรงก้น

307
00:17:07,901 --> 00:17:10,029
ร้านอุปกรณ์และเสื้อผ้ากีฬาของพ่อตอนเป็นหนุ่ม

308
00:17:10,112 --> 00:17:11,155
พ่อกับแม่

309
00:17:13,490 --> 00:17:17,286
แล้วเปลี่ยนเป็นร้านสเก็ตบอร์ดกับร้านสโนว์บอร์ด

310
00:17:19,538 --> 00:17:20,956
เทรเวอร์ชอบเล่นสโนว์บอร์ดมาก

311
00:17:22,332 --> 00:17:23,667
เห็นแต่ฟันขาว…

312
00:17:23,751 --> 00:17:25,419
(โอลก้า ปาร์โด
แม่เทรเวอร์)

313
00:17:25,502 --> 00:17:27,337
เวลาเขาใส่แว่นตาตอนเป็นเด็ก

314
00:17:27,421 --> 00:17:29,798
เขาไม่ยอมเข้ามากินข้าวในบ้านด้วยซ้ำ

315
00:17:29,882 --> 00:17:31,341
"ยังๆ ขอเล่นอีกที"

316
00:17:33,302 --> 00:17:38,223
ช่วงที่ฉันกำลังโต พ่อกับแม่ยุ่งมาก บริหารร้าน

317
00:17:38,307 --> 00:17:39,767
ซ้อมวิ่งมาราธอน

318
00:17:40,559 --> 00:17:42,144
พ่อกับแม่ไม่อยู่บ่อยมาก

319
00:17:43,771 --> 00:17:45,856
ผมทำธุรกิจสองอย่าง

320
00:17:45,939 --> 00:17:46,940
วันละ 12 ชั่วโมง

321
00:17:47,024 --> 00:17:48,400
บางครั้งหกวันต่อสัปดาห์

322
00:17:48,484 --> 00:17:50,778
ท้าทายมาก

323
00:17:50,861 --> 00:17:52,488
มีหลายครั้งที่ท้าทายมาก

324
00:17:52,571 --> 00:17:53,947
(เออร์นี่ เคนนิสัน
พ่อเทรเวอร์)

325
00:17:56,116 --> 00:17:59,828
ตอนพ่อกับแม่แยกทางกัน
เทรเวอร์น่าจะประมาณห้าขวบมั้ง

326
00:18:01,246 --> 00:18:06,210
{\an8}ฉันว่าการที่พ่อกับแม่หย่ากันและการที่แม่จากไป
ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเทรเวอร์…

327
00:18:06,293 --> 00:18:07,920
(แอชลีย์ คารูโซ่
พี่สาวเทรเวอร์)

328
00:18:08,003 --> 00:18:08,921
มากๆ

329
00:18:11,548 --> 00:18:14,927
ตั้งแต่อยู่ป.3 ป.4

330
00:18:15,010 --> 00:18:18,972
เราย้ายที่อยู่ทุกๆ หกเดือนได้เลยมั้ง

331
00:18:21,642 --> 00:18:23,018
เราไม่ได้มีเงินเยอะ

332
00:18:23,102 --> 00:18:26,980
เราเลยปล่อยเช่าห้องที่สามเพื่อหาค่าเช่าเพิ่ม

333
00:18:29,358 --> 00:18:30,526
ยังสวยอยู่นะ

334
00:18:30,609 --> 00:18:32,111
สะอาดเลย

335
00:18:32,194 --> 00:18:33,821
ตกแต่งแล้วด้วย

336
00:18:33,904 --> 00:18:35,489
เหมือนมีครอบครัวอยู่จริงๆ

337
00:18:36,615 --> 00:18:38,784
(ถนนโกรฟ
ถนนมาร์ลโบโร่)

338
00:18:38,867 --> 00:18:42,496
บ้านแต่ละหลังที่เราอยู่
เราอยู่แป๊บเดียวก็ย้ายออก

339
00:18:43,831 --> 00:18:45,457
ตอนเป็นเด็ก ผมไม่ค่อยรู้อะไร

340
00:18:45,541 --> 00:18:49,670
ไม่รู้ว่าปกติแล้ว
ความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวเป็นแบบไหน

341
00:18:53,340 --> 00:18:57,386
ตอนอยู่ม.ปลาย
ครอบครัวเขาไม่ได้ช่วยเหลือเขาเท่าไร

342
00:18:58,428 --> 00:19:01,140
{\an8}เขาเป็นเพื่อนเรา ย้ายไปบ้านนั้นทีบ้านนี้ที

343
00:19:01,223 --> 00:19:02,558
(แม็กซ์ คูมบ์ส
เพื่อนเทรเวอร์)

344
00:19:02,641 --> 00:19:03,851
นอนบนโซฟา

345
00:19:03,934 --> 00:19:05,686
ไม่ได้เข้าชมรมไหนหลังเลิกเรียน

346
00:19:05,769 --> 00:19:08,647
ก็เลย "หาที่เมาและสนุกกันดีกว่า"

347
00:19:11,108 --> 00:19:15,070
ตอนแรกฉันไม่รู้ว่าเทรเวอร์ใช้ยาแก้ปวดแบบผิดๆ

348
00:19:16,446 --> 00:19:18,407
ต่อมาเขามาบอกฉันว่า "แม่

349
00:19:19,158 --> 00:19:21,243
ผมมีปัญหา ผมกำลังเจอปัญหานี้

350
00:19:21,326 --> 00:19:23,996
ผมกินยานี้มานานแล้วเพราะผมหดหู่มาก"

351
00:19:26,206 --> 00:19:30,002
ตอนนั้นผมอยู่ในจุดที่ไม่รู้จะทำยังไง

352
00:19:30,085 --> 00:19:32,880
เข้าโรงเรียนก็ไม่ได้
สมัครเรียนที่วิทยาลัยรัฐคีนก็ไม่ได้

353
00:19:32,963 --> 00:19:34,214
พวกเขาไม่ค่อยอยากรับผม

354
00:19:34,298 --> 00:19:36,091
จริงๆ เข้าวิทยาลัยชุมชนก็ได้

355
00:19:36,175 --> 00:19:38,093
ตอนนั้นผมไม่รู้จะเอาไงดีกับชีวิต

356
00:19:38,177 --> 00:19:40,220
ไม่รู้จะไปอยู่ไหนดี ทำงานอะไรดี

357
00:19:40,888 --> 00:19:42,973
(โรงเรียนมัธยมปลายคีน)

358
00:19:43,056 --> 00:19:48,145
ทุกคนที่โตที่คีน
จะอยากออกจากคีนหลังเรียนจบม.ปลาย

359
00:19:49,938 --> 00:19:51,815
ที่นั่นไม่มีอะไรสำหรับเทรเวอร์

360
00:19:52,858 --> 00:19:55,360
แอชลีย์เลยตัดสินใจไปโคโรลาโด

361
00:19:56,028 --> 00:19:58,822
พอเขาเห็นแอชลีย์ย้ายไปอยู่ที่นั่น

362
00:19:58,906 --> 00:20:02,576
เห็นว่าแอชลีย์อยู่ที่โคโลราโดแล้วมีความสุขมาก

363
00:20:02,659 --> 00:20:03,994
มีภูเขา

364
00:20:04,620 --> 00:20:05,537
เล่นสโนว์บอร์ด

365
00:20:05,621 --> 00:20:06,997
เขาก็

366
00:20:08,540 --> 00:20:09,374
"ผมจะย้ายออก"

367
00:20:09,458 --> 00:20:10,876
แอชลีย์ก็ "เทรเวอร์

368
00:20:11,752 --> 00:20:12,961
หางานซ่อมท่อให้ได้ก่อน"

369
00:20:14,087 --> 00:20:19,009
เทรเวอร์มาที่โคโลราโดและพูดว่า "เอางี้

370
00:20:19,092 --> 00:20:23,138
ผมจะทำงานเป็นช่างซ่อมท่อ
ผมจะไปขอใบอนุญาตซ่อมท่อ"

371
00:20:24,014 --> 00:20:26,433
ทำได้ไม่ทันไรก็

372
00:20:26,934 --> 00:20:28,352
เกิดอุบัติเหตุซะก่อน

373
00:20:33,732 --> 00:20:37,444
{\an8}(แอสเพน รัฐโคโลราโด
พฤษภาคม 1968)

374
00:20:37,527 --> 00:20:40,239
{\an8}แบร์รี่ถ่ายหนังเรื่องสกีดิเอาเทอร์ลิมิตส์เสร็จ

375
00:20:41,198 --> 00:20:47,621
เราก็เซ็นสัญญาถ่ายการประชุม
สมาคมครูสกีนานาชาติที่แอสเพน

376
00:20:48,872 --> 00:20:51,583
ผมจำได้เลยว่าเขาขึ้นไปข้างบน

377
00:20:51,667 --> 00:20:53,502
แล้วผมรู้สึกวิตกมาก

378
00:20:53,585 --> 00:20:55,045
รู้สึกกังวลใจยังไงไม่รู้

379
00:20:57,172 --> 00:21:01,051
ผมจ้องโทรศัพท์สองสามชั่วโมงได้
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง

380
00:21:01,718 --> 00:21:03,345
"เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้น

381
00:21:04,179 --> 00:21:05,305
กับแบร์รี่"

382
00:21:09,226 --> 00:21:11,228
พ่อไม่เคยเล่าว่าเขาได้รับบาดเจ็บยังไง

383
00:21:12,062 --> 00:21:14,231
ส่วนแม่ก็ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องนั้น

384
00:21:14,314 --> 00:21:15,148
ฉันว่ามันคงเป็น…

385
00:21:15,732 --> 00:21:18,402
{\an8}ช่วงเวลาที่โหดร้าย และคนคงไม่อยากพูดถึง

386
00:21:24,574 --> 00:21:27,119
แบร์รี่กำลังถ่ายนักสกี

387
00:21:27,995 --> 00:21:28,954
ถ่ายตอนกลางวัน

388
00:21:29,037 --> 00:21:32,916
นักบินเลยเห็นพื้นที่ที่สลับสูงต่ำไม่ค่อยชัด

389
00:21:33,750 --> 00:21:36,295
แสงอาทิตย์กลบหมด

390
00:21:37,212 --> 00:21:39,047
แบร์รี่รัดสายเข็มขัดหลวมๆ

391
00:21:39,131 --> 00:21:40,549
จะได้…

392
00:21:41,466 --> 00:21:43,635
ยื่นตัวออกจากเฮลิคอปเตอร์ถ่าย

393
00:21:45,220 --> 00:21:48,974
เฮลิคอปเตอร์ชนโขดหินแล้วส่ายไปมา

394
00:21:49,850 --> 00:21:51,935
ในขณะที่เฮลิคอปเตอร์ส่ายไปมา

395
00:21:52,019 --> 00:21:55,230
ตัวแบร์รี่หลุดจากเข็มขัดนิรภัย
ประตูเปิด แล้วเขาก็หลุดออกจากประตู

396
00:22:01,528 --> 00:22:04,239
เราทุกคนแทบจะเป็นบ้าที่แบร์รี่จะตาย

397
00:22:04,323 --> 00:22:05,907
เราคิดว่าเขาตายแล้วจริงๆ

398
00:22:07,826 --> 00:22:10,704
พวกเขาพาเขาไปโรงพยาบาลเคร็กที่เดนเวอร์

399
00:22:12,581 --> 00:22:13,790
พวกเขาช่วยชีวิตเขาไว้ได้

400
00:22:13,874 --> 00:22:16,001
{\an8}(โรงพยาบาลเคร็ก
เดนเวอร์ รัฐโคโลราโด)

401
00:22:16,877 --> 00:22:20,088
ฉันไปเยี่ยมเขาตอนเขาอยู่โรงพยาบาล

402
00:22:21,048 --> 00:22:23,216
เขามีไม้ค้ำศอก

403
00:22:23,759 --> 00:22:26,845
เขาขอให้ฉันเอาไปด้วย ฉันเลยเอาไปด้วย

404
00:22:27,346 --> 00:22:29,973
ฉันจำได้เลยตอนพยาบาลมองแล้วถามว่า

405
00:22:31,141 --> 00:22:33,435
"เอามาทำไมคะ เขาไม่ได้ใช้หรอก"

406
00:22:36,688 --> 00:22:39,775
แล้วเขาก็กลายเป็นคนอัมพาตครึ่งล่าง

407
00:22:52,621 --> 00:22:57,250
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด
5 ปีหลังจากได้รับบาดเจ็บ)

408
00:22:59,586 --> 00:23:01,963
เป็นครั้งแรกที่ผมมาที่นี่หลังเกิดอุบัติเหตุ

409
00:23:03,006 --> 00:23:05,926
ผมกลัวที่จะกลับมาที่นี่

410
00:23:09,179 --> 00:23:11,431
ที่ตรงนี้สำคัญมากต่อการฟื้นของผม

411
00:23:12,224 --> 00:23:16,311
ไม่คาใจ จิตใจโอเค
และยอมรับว่าตัวเองบาดเจ็บ

412
00:23:17,437 --> 00:23:19,439
ผมสูญเสียทุกอย่างที่ข้างบนนี้

413
00:23:23,318 --> 00:23:25,362
การกลับมาที่นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ

414
00:23:26,071 --> 00:23:28,490
เพื่อจะได้ก้าวต่อและพิชิตเป้าหมาย

415
00:23:28,573 --> 00:23:31,618
และหนึ่งในเป้าหมายของผมคือสกีที่ช่องเขาเวล

416
00:23:37,165 --> 00:23:41,670
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด
15 พฤศจิกายน 2014)

417
00:23:43,255 --> 00:23:45,632
(รถยนต์นั่งต้องใช้ล้อ
แบบไม่หมุนฟรีบนช่องเขาเวล)

418
00:23:53,849 --> 00:23:55,434
วันที่เทรเวอร์ได้รับบาดเจ็บ

419
00:23:56,518 --> 00:23:59,229
ผม พี่ผม กับเทรเวอร์ไปกันที่ช่องเขาเวล

420
00:24:00,188 --> 00:24:01,690
เราถึงที่จอดรถ

421
00:24:01,773 --> 00:24:02,941
หยิบอุปกรณ์ออกมา

422
00:24:03,024 --> 00:24:05,235
{\an8}แล้วเดินขึ้นเขาข้างเส้นทางสโนว์โมบิล

423
00:24:05,318 --> 00:24:06,862
(มิเกล โรดริเกซ
เพื่อนเทรเวอร์)

424
00:24:06,945 --> 00:24:09,156
{\an8}แล้วก็เดินขึ้นไปอีกประมาณ 91 ถึง 137 เมตร

425
00:24:10,282 --> 00:24:12,576
เราเจอผู้ชายคนหนึ่งขับสโนว์โมบิลลงมา

426
00:24:12,659 --> 00:24:15,454
เขาแวะจอดแล้วบอกเราว่า
ที่ข้างบนสูงไปอีกมีที่ให้กระโดด

427
00:24:21,585 --> 00:24:25,338
ตอนถึงจุดกระโดด มันก็เป็นจุดกระโดดแบบทั่วไป

428
00:24:26,047 --> 00:24:29,634
ผมไม่ค่อยเป็นห่วง
เรื่องที่พวกเราจะกระโดดสูงและไกลแบบนั้น

429
00:24:31,219 --> 00:24:32,179
ผมกระโดดก่อน

430
00:24:33,138 --> 00:24:33,972
ตามด้วยพี่ผม

431
00:24:34,806 --> 00:24:35,849
เทรเวอร์คนสุดท้าย

432
00:24:37,225 --> 00:24:38,894
พอสิ้นวันก็มืด

433
00:24:39,561 --> 00:24:41,021
ผมสไลด์ลงไป

434
00:24:42,105 --> 00:24:43,648
แล้วเข้าเส้นทางของรถเกลี่ยหิมะ

435
00:24:43,732 --> 00:24:44,649
ผมเห็นเขาแล้วละ

436
00:24:44,733 --> 00:24:48,069
พอออกจากขอบ มุมองศาของเขามันแปลกๆ

437
00:24:48,153 --> 00:24:50,655
ผมบินกลางอากาศเหมือนซูเปอร์แมนเลย

438
00:24:50,739 --> 00:24:52,157
ผมไม่อยากเอาคอลง

439
00:24:52,240 --> 00:24:54,868
ผมเลยเก็บคอแล้วเอาหลังลงแทน

440
00:24:54,951 --> 00:24:57,329
กระดานกับรองเท้าบูทผมอัดกันจนเหมือนทาโก้

441
00:24:57,412 --> 00:24:59,706
แล้วผมก็ได้ยินเสียงกระดูกหัก

442
00:25:01,166 --> 00:25:02,375
ใครไม่รู้โทรหาผม

443
00:25:04,544 --> 00:25:05,837
ตอนนั้นผมกำลังขายรถอยู่

444
00:25:05,921 --> 00:25:09,841
ผมเจรจาอยู่ ปกติจะไม่รับสาย

445
00:25:11,051 --> 00:25:12,344
แต่วันนั้นผมรับ

446
00:25:13,136 --> 00:25:16,097
เทรเวอร์ได้รับบาดเจ็บ
นิ้วเท้าเขาไม่มีความรู้สึก

447
00:25:17,724 --> 00:25:18,600
ผมบอกว่า

448
00:25:19,893 --> 00:25:21,144
"เรียกเทรเวอร์มาคุย"

449
00:25:21,895 --> 00:25:23,897
"เทรเวอร์ ลุกขึ้น

450
00:25:25,607 --> 00:25:27,108
อย่ามาเล่นปัญญาอ่อนแบบนี้"

451
00:25:30,654 --> 00:25:32,531
เขาบอกว่า "พ่อ ผมขยับนิ้วเท้าไม่ได้"

452
00:25:41,039 --> 00:25:42,666
ยังจำได้อยู่เลยตอนที่นอนอยู่ตรงนั้น

453
00:25:44,167 --> 00:25:48,380
นึกถึงแฟน นึกถึงพี่

454
00:25:48,463 --> 00:25:50,590
บอกพ่อแม่ บอกหัวหน้า

455
00:25:50,674 --> 00:25:52,717
นึกถึงว่าคงไม่ได้เป็นช่างซ่อมท่อแล้ว

456
00:25:52,801 --> 00:25:54,344
คงไม่ได้ทำในสิ่งที่รักแล้ว

457
00:25:56,054 --> 00:25:58,390
ผมมองเท้าตัวเองแล้วก็…

458
00:25:58,473 --> 00:25:59,724
ดูปุ๊บรู้เลย

459
00:26:04,729 --> 00:26:06,064
เราโทรหาหน่วยค้นหาและกู้ภัย

460
00:26:06,147 --> 00:26:08,108
พวกเขาบอกว่าจะส่งทีมมาช่วย

461
00:26:08,191 --> 00:26:11,027
แต่ตอนนั้นพายุแรงมาก

462
00:26:11,111 --> 00:26:13,488
พวกเขาบอกว่าอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง

463
00:26:13,572 --> 00:26:15,282
และพวกเราคนหนึ่งต้องไปเจอพวกเขา

464
00:26:18,952 --> 00:26:23,456
อะดรีนาลีนผมเริ่มหมด ผมเจ็บหลังมาก

465
00:26:27,377 --> 00:26:28,878
เวลาผ่านไปช้ามาก

466
00:26:29,963 --> 00:26:34,801
กลัวจะไม่มีใครหาผมเจอ กลัวแข็งตาย

467
00:26:35,760 --> 00:26:36,928
ไม่มีใครมาช่วย

468
00:26:38,013 --> 00:26:41,725
นับตั้งแต่วินาทีที่เขาชน
จนถึงวินาทีที่หน่วยค้นหาและกู้ภัยไปถึง

469
00:26:41,808 --> 00:26:43,810
รวมๆ กันน่าจะสองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมงได้

470
00:26:45,770 --> 00:26:48,273
ทีมค้นหาใส่รองเท้าหิมะเดินไป

471
00:26:51,651 --> 00:26:53,278
พี่ผมโทรหาสองรอบ

472
00:26:53,778 --> 00:26:55,614
"เทรเวอร์หนาวมาก เขาเจ็บมาก"

473
00:26:55,697 --> 00:26:58,033
ผมก็ "เรากำลังไป
ผมจะไม่ทิ้งพี่กับเขา เรากำลังไป"

474
00:26:59,409 --> 00:27:02,662
ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมบอกตัวเองว่า
"อย่าหลับตาเด็ดขาดเทรเวอร์

475
00:27:03,830 --> 00:27:04,914
อย่าหลับตา"

476
00:27:05,624 --> 00:27:08,251
ผมคิดว่าถ้าผมหลับตา ผมอาจจะไม่ตื่นอีกเลย

477
00:27:21,056 --> 00:27:21,890
ฟังนะ

478
00:27:23,767 --> 00:27:25,810
เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับเราทั้งสองคน

479
00:27:25,894 --> 00:27:27,187
(1. ความคาดหวัง)

480
00:27:27,270 --> 00:27:28,730
และเราทั้งคู่ไม่ชอบ

481
00:27:31,441 --> 00:27:34,152
ถึงพวกคุณจะต้องเจอแบบเราอีกหลายคน

482
00:27:35,862 --> 00:27:38,365
ที่บอกว่าชีวิตดีขึ้นเพราะอุบัติเหตุ

483
00:27:40,450 --> 00:27:41,284
แปลก

484
00:27:43,912 --> 00:27:45,121
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

485
00:27:46,164 --> 00:27:49,542
สำหรับคนที่หลังหักหรือคอหัก
ไม่ต้องคิดให้มากก็รู้ว่า

486
00:27:50,710 --> 00:27:52,879
กำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้น

487
00:27:55,882 --> 00:27:59,260
และไม่มีใครหยิบยื่นทางเลือกให้สักเท่าไร

488
00:28:07,811 --> 00:28:11,564
ฉันให้เพื่อนขับรถไปส่งที่โรงพยาบาล

489
00:28:12,524 --> 00:28:14,150
พอไปถึง เราก็รอ

490
00:28:14,651 --> 00:28:18,279
ฉันถามพนักงานต้อนรับ ฉันถามว่า "คุณคะ

491
00:28:19,239 --> 00:28:21,700
มีเด็กคนหนึ่งกำลังมาจากช่องเขาเวล

492
00:28:21,783 --> 00:28:23,618
เขาจะมาถึงประมาณกี่โมงเหรอคะ"

493
00:28:25,245 --> 00:28:28,456
เธอตอบว่า "เห็นบอกว่ามีรหัสเลยนะคะ

494
00:28:28,540 --> 00:28:30,250
หนักอยู่เหมือนกัน

495
00:28:30,333 --> 00:28:33,169
พวกเขาน่าจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง"

496
00:28:34,003 --> 00:28:37,590
ฉันก็ "ค่ะ งั้นฉันรอก็ได้

497
00:28:37,674 --> 00:28:39,384
ถ้าเขามาถึงแล้ว รบกวนบอกได้มั้ยคะ"

498
00:28:41,052 --> 00:28:43,888
ฉันจำได้ว่า

499
00:28:44,973 --> 00:28:45,974
ตอนเขาถึงโรงพยาบาล

500
00:28:47,142 --> 00:28:49,060
ฉันเห็นเขา

501
00:28:50,729 --> 00:28:54,566
เขาจับมือฉัน ฉันดูแผ่นเอ็กซ์เรย์

502
00:28:55,191 --> 00:28:59,529
เขาพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็หาย

503
00:28:59,612 --> 00:29:00,572
ผมรักพี่นะ"

504
00:29:07,203 --> 00:29:09,539
ผมจำไม่ได้ว่าผมพูดแบบนั้นกับพี่ผม

505
00:29:09,622 --> 00:29:12,876
หรือจับมือเธอ มองเธอ
แล้วพูดว่า "เดี๋ยวก็หาย"

506
00:29:14,210 --> 00:29:16,796
แต่พอรู้แบบนี้แล้วผมก็กลั้นร้องไห้ไม่อยู่

507
00:29:16,880 --> 00:29:17,839
คือ

508
00:29:18,506 --> 00:29:21,301
ผมทำให้พี่ผมเห็นทุกวันว่าไม่เป็นไร

509
00:29:21,384 --> 00:29:22,385
ครอบครัวด้วย

510
00:29:23,511 --> 00:29:26,514
คนที่รักผมหรือคนที่ใกล้ชิดผมด้วย

511
00:29:27,056 --> 00:29:30,018
สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมันแย่มาก
แต่มันจะต้องดีขึ้นในที่สุด

512
00:29:30,643 --> 00:29:33,021
และผมรู้สึกว่า
ผมพิสูจน์ว่ามันเป็นแบบนั้นในทุกๆ วัน

513
00:29:54,000 --> 00:29:55,919
เห็นเทรเวอร์นอนอยู่…

514
00:29:56,711 --> 00:29:57,712
ในโรงพยาบาล

515
00:29:57,796 --> 00:29:59,214
เป็นอะไรที่สะเทือนใจมาก

516
00:30:00,965 --> 00:30:03,510
เห็นลูกบาดเจ็บแล้วฉันเสียใจ

517
00:30:06,012 --> 00:30:06,846
ในฐานะแม่

518
00:30:07,555 --> 00:30:10,767
เราไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับลูก

519
00:30:11,518 --> 00:30:13,436
ฉันกลัว

520
00:30:13,978 --> 00:30:16,231
กลัวมากว่าอนาคตเขาจะเป็นยังไง

521
00:30:20,652 --> 00:30:23,905
กระดูกสันหลังที 11 กับที 12 หัก

522
00:30:23,988 --> 00:30:25,073
ไขสันหลังขาด

523
00:30:25,156 --> 00:30:28,117
หลังผมเคลื่อนเข้าช่องท้อง 90 องศา

524
00:30:30,078 --> 00:30:33,081
หมอใส่แท่ง 12 นิ้วสองแท่ง
กับสกรูอีก 12 อันในหลังผม

525
00:30:34,874 --> 00:30:37,877
พวกเขาบอกผมว่า "ไม่ได้แล้วละ

526
00:30:39,087 --> 00:30:43,550
คุณจะขยับตัวไม่ได้ เดิน
หรือขยับร่างกายไปไหนมาไหนไม่ได้อีก"

527
00:30:47,136 --> 00:30:50,974
คำถามที่คนมักถาม
เวลามาที่โรงพยาบาลเคร็กคือ…

528
00:30:52,141 --> 00:30:53,351
(นักจิตวิทยาของเทรเวอร์)

529
00:30:53,434 --> 00:30:54,978
"ผมจะหายเป็นปกติมั้ย"

530
00:30:55,061 --> 00:30:57,856
{\an8}มีหลายคนมาที่โรงพยาบาล

531
00:30:58,356 --> 00:31:01,025
{\an8}และรู้สึกว่าชีวิตพวกเขาจบแล้ว

532
00:31:05,864 --> 00:31:07,240
นิ้วเท้าจ๋า ขยับหน่อย

533
00:31:08,700 --> 00:31:09,534
ขยับๆ

534
00:31:11,286 --> 00:31:12,620
ขยับสินิ้วเท้า

535
00:31:13,705 --> 00:31:14,622
นิ้วเท้า ขยับหน่อย

536
00:31:15,290 --> 00:31:17,000
ขยับสิ ขยับ

537
00:31:18,751 --> 00:31:19,627
ขยับ

538
00:31:21,504 --> 00:31:23,047
ขยับสิ แกต้องขยับได้

539
00:31:25,466 --> 00:31:26,718
คนในครอบครัวต้องช่วยกัน

540
00:31:27,719 --> 00:31:29,095
วิจัยแสดงให้เห็นชัดเจนว่า

541
00:31:29,762 --> 00:31:31,890
คนที่ได้รับการสนับสนุนหรือกำลังใจที่ดีกว่า

542
00:31:32,891 --> 00:31:35,059
หรือสนิทกับครอบครัวมากกว่า ผลลัพธ์จะดีกว่า

543
00:31:36,269 --> 00:31:38,563
ตอนนี้เราห่างเหินกัน

544
00:31:39,063 --> 00:31:40,481
ผมว่า

545
00:31:41,441 --> 00:31:43,067
ผมมีกำแพง

546
00:31:43,151 --> 00:31:47,155
ผมทำตัวห่างเหินเวลาอยู่กับเขา

547
00:31:48,781 --> 00:31:53,536
แม่ทำใจไม่ได้
เวลาเห็นเทรเวอร์ทำกายภาพบำบัด

548
00:31:54,329 --> 00:31:57,832
แม่พูดว่า "แม่ทนไม่ไหว"
หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลย

549
00:31:59,334 --> 00:32:02,337
ฉันว่าเรื่องนั้นกระทบจิตใจเทรเวอร์มาก

550
00:32:04,213 --> 00:32:08,551
เวลาอยู่ในสถานที่ฟื้นฟูหรือกำลังพักฟื้น
ทุกวันสำคัญ

551
00:32:08,635 --> 00:32:09,761
ที่เคร็ก

552
00:32:10,637 --> 00:32:12,555
{\an8}มีเกือบร้อยคนที่บาดเจ็บคล้ายกัน…

553
00:32:12,639 --> 00:32:14,933
{\an8}(รอย ทัสคานี่
ผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง)

554
00:32:15,016 --> 00:32:16,726
แต่ผลลัพธ์สุดท้ายต่างกัน

555
00:32:16,809 --> 00:32:17,644
แต่ทุกคน

556
00:32:18,436 --> 00:32:21,314
{\an8}สู้ด้วยกันเพื่อผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละคน

557
00:32:23,399 --> 00:32:26,611
ต้องกายภาพหกเดือนถึงสองปี
ระบบประสาทถึงจะกลับมารู้สึกเหมือนเดิม

558
00:32:27,403 --> 00:32:29,656
เป้าหมายของเราคือ
ทำให้ผมกลับมาเดินได้อีกครั้ง

559
00:32:30,657 --> 00:32:31,574
ขยับๆ

560
00:32:37,413 --> 00:32:39,082
ยากจัง

561
00:32:42,835 --> 00:32:43,962
ครั้งละวัน

562
00:32:48,049 --> 00:32:53,596
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเทรเวอร์
มีแรงกระตุ้นที่จะทำส่ิงต่างๆ

563
00:32:54,931 --> 00:32:58,768
เขาหาวิธีใหม่ๆ ในการท้าทายตัวเองในแต่ละวัน

564
00:33:03,064 --> 00:33:05,775
ขาซ้ายได้แล้ว เห็นมั้ย

565
00:33:05,858 --> 00:33:06,943
ตอนนี้ยกได้แล้ว

566
00:33:07,443 --> 00:33:08,361
พร้อมรึยังขาขวา

567
00:33:12,323 --> 00:33:14,951
ขาขวาได้แค่นี้ แต่ขาซ้ายดีขึ้นมากแล้ว

568
00:33:15,618 --> 00:33:16,828
พอ

569
00:33:18,371 --> 00:33:21,249
ผมเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้
ตอนเล่นกีฬาสมัยเด็กมาปรับใช้

570
00:33:21,332 --> 00:33:24,460
แบบ "ทำให้เป็นการแข่งขันยังไงดี"

571
00:33:27,130 --> 00:33:30,550
ผมยังจำครั้งแรก
ที่เจอเทรเวอร์ที่โรงพยาบาลเคร็กได้อยู่เลย

572
00:33:31,426 --> 00:33:33,219
นักกายภาพมาหาผมและบอกว่า

573
00:33:33,803 --> 00:33:35,638
"คนนี้พุ่งเกียร์ห้าเลย

574
00:33:35,722 --> 00:33:38,433
เร็วไป เขาต้องอยู่เกียร์สองสิ"

575
00:33:38,516 --> 00:33:41,269
"แล้วเราจะทำให้เขาช้าลงยังไง"

576
00:33:49,318 --> 00:33:50,153
ไง

577
00:33:51,362 --> 00:33:53,448
กำลังเดินมาตรงที่มีแสงอาทิตย์

578
00:33:53,531 --> 00:33:56,659
หนึ่งในสิ่งที่สำคัญที่สุด
เวลาบาดเจ็บที่ไขสันหลังคือ

579
00:33:56,743 --> 00:33:59,495
ทุกคนตั้งเป้าว่า "ฉันจะกลับมาเดินให้ได้"

580
00:34:00,997 --> 00:34:02,915
ใช่ เราทุกคนอยากกลับมาเดินได้เหมือนเดิม

581
00:34:03,833 --> 00:34:08,296
แต่กว่าจะกลับมาเดินได้
ก็ต้องทำเป้าหมายที่เล็กกว่าให้สำเร็จก่อน

582
00:34:09,422 --> 00:34:12,091
จะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าตั้งเป้าแต่ว่าจะกลับมาเดินให้ได้แล้วสุดท้าย…

583
00:34:12,884 --> 00:34:13,968
เดินไม่ได้

584
00:34:19,432 --> 00:34:20,892
ผมว่าผมต้องเตือนคุณ

585
00:34:21,517 --> 00:34:24,979
ว่าพวกเราหลายคนพบว่าช่วงสัปดาห์แรกๆ
หรือเดือนแรกๆ หลังจากออกมา

586
00:34:25,063 --> 00:34:26,773
คือช่วงเวลาที่ยากที่สุด

587
00:34:28,149 --> 00:34:29,150
ยากจริงๆ

588
00:34:31,235 --> 00:34:34,864
ช่วงที่สถาบันสอนใช้ห้องน้ำ สอนการเคลื่อนไหว

589
00:34:35,656 --> 00:34:37,742
สถาบันกลายเป็นแม่ที่คอยปกป้อง

590
00:34:38,618 --> 00:34:40,828
กลายเป็นแม่ที่รักเราถึงเราจะมีข้อบกพร่อง

591
00:34:41,412 --> 00:34:43,331
จะจริง หรือแค่จินตนาการก็ตาม

592
00:34:45,917 --> 00:34:48,377
ยากมากที่จะจากลาที่ที่ดีต่อใจแบบนั้น

593
00:34:48,878 --> 00:34:51,923
ไปเจอกับชีวิตจริงที่แสนจะโหดร้าย

594
00:34:54,175 --> 00:34:57,637
ลองถามตัวเองดูว่าอยากอยู่หรืออยากตาย

595
00:34:59,430 --> 00:35:02,141
หลายคนที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง

596
00:35:02,225 --> 00:35:04,644
บอกผมว่าหลังจากเกิดอุบัติเหตุได้ไม่นาน

597
00:35:05,311 --> 00:35:06,896
พวกเขาก็คิดฆ่าตัวตาย

598
00:35:09,107 --> 00:35:10,233
แน่นอนว่าพวกเขา

599
00:35:11,275 --> 00:35:12,735
ยังมีชีวิตอยู่ตอนผมเจอพวกเขา

600
00:35:15,154 --> 00:35:18,741
หนึ่งเดือนหลังจากเทรเวอร์
ออกจากโรงพยาบาลเคร็ก

601
00:35:18,825 --> 00:35:20,952
สภาพจิตใจเขาย่ำแย่มาก

602
00:35:23,746 --> 00:35:29,669
แม่บอกว่าเทรเวอร์ตั้งใจขับรถออกนอกเลนถนน

603
00:35:29,752 --> 00:35:30,670
แม่…

604
00:35:31,712 --> 00:35:33,131
กังวลมาก

605
00:35:35,383 --> 00:35:38,136
ผมเป็นห่วงอนาคตเขาอยู่สักพักเลย

606
00:35:39,804 --> 00:35:43,015
เพราะผมรู้ว่าเขาจะต้องใช้…

607
00:35:44,183 --> 00:35:45,017
ยาแก้ปวด

608
00:35:47,019 --> 00:35:52,400
ผมเป็นห่วงว่าเขา
จะกลับไปใช้ยาที่ต้องให้หมอจ่ายเท่านั้น

609
00:35:53,943 --> 00:35:55,820
ยาทำให้ผมไม่รับรู้…

610
00:35:56,320 --> 00:35:57,738
ความเจ็บปวดหลายอย่างของชีวิต

611
00:35:58,281 --> 00:36:02,618
ผมพยายามลืมทุกอย่างที่ผมเคยทำได้

612
00:36:03,619 --> 00:36:06,706
พอใช้ยาและปาร์ตี้

613
00:36:07,456 --> 00:36:08,875
ผมก็ไม่รู้สึกสะทกสะท้านนะ

614
00:36:11,002 --> 00:36:13,087
ผมไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น

615
00:36:15,256 --> 00:36:17,717
เราเป็นห่วงเขามากๆ

616
00:36:18,676 --> 00:36:20,261
ฉันไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว

617
00:36:20,344 --> 00:36:22,471
พ่อกับแม่ก็กลับบ้านไปแล้ว

618
00:36:23,598 --> 00:36:25,057
เขาไม่เหลือใคร

619
00:36:27,476 --> 00:36:28,728
(6 เดือนหลังได้รับบาดเจ็บ)

620
00:36:28,811 --> 00:36:30,980
ผมย้ายกลับไปอยู่บ้านแม็กซ์

621
00:36:31,731 --> 00:36:34,108
แล้วนอนบนโซฟาที่บ้านเขาสองเดือน

622
00:36:35,234 --> 00:36:39,572
บ้านหลังนี้ไม่ได้ออกแบบมา
เพื่อรองรับคนที่บกพร่องทางกาย

623
00:36:39,655 --> 00:36:42,325
โดยเฉพาะคนที่ต้องใช้รถเข็น

624
00:36:43,409 --> 00:36:45,369
ห้องน้ำมีอยู่ห้องเดียวและอยู่ชั้นสอง

625
00:36:46,746 --> 00:36:48,831
ผมขึ้นบันไดวันเว้นวัน

626
00:36:49,540 --> 00:36:51,792
ค่อยๆ ขยับก้นขึ้นไปทีละขั้น

627
00:36:52,710 --> 00:36:53,961
เพื่อขึ้นไปยังห้องน้ำ

628
00:36:55,421 --> 00:36:57,632
สภาพผมแย่มาก

629
00:36:57,715 --> 00:37:00,676
ผมว่าผมอยู่จุดต่ำสุดของชีวิตแล้ว

630
00:37:02,345 --> 00:37:05,348
น่าจะเป็นช่วงเวลา
ที่ยากที่สุดในแง่ของจิตใจสำหรับเขา

631
00:37:06,057 --> 00:37:08,142
เขาพูดออกมาเลยว่า "ฉันจะกลับมาเดินให้ได้"

632
00:37:08,226 --> 00:37:09,310
ทั้งๆ ที่ความจริงคือ

633
00:37:09,936 --> 00:37:11,270
มันไม่ใช่แบบนั้น

634
00:37:11,812 --> 00:37:16,817
เขาพยายามแค่ไหนก็ได้
กับเป้าหมายที่จะกลับมาเดินให้ได้

635
00:37:17,485 --> 00:37:20,279
แต่ต่อให้พยายามแค่ไหน
ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะกลับมาเดินได้

636
00:37:21,739 --> 00:37:24,951
ความจริงเป็นอย่างนั้น
เพียงแต่เขายังไม่ปรับใจยอมรับ

637
00:37:26,744 --> 00:37:29,664
จะช่วยตัวเองยังไงในที่ที่จะย้ายไปอยู่

638
00:37:31,165 --> 00:37:33,376
อาชีพช่างซ่อมท่อกำลังไปได้สวย

639
00:37:33,459 --> 00:37:37,255
แต่พอเกิดอุบัติเหตุ
ก็ไม่สามารถทำอาชีพซ่อมท่อต่อได้

640
00:37:37,338 --> 00:37:38,506
จะทำไงทีนี้

641
00:37:40,466 --> 00:37:41,801
เรื่องนั้นแหละที่ผมเป็นห่วงมาก

642
00:37:42,301 --> 00:37:43,135
เป็นห่วงมากๆ

643
00:37:44,470 --> 00:37:46,264
คุณคุยกับเขาเรื่องนี้มั้ย หรือ…

644
00:37:46,347 --> 00:37:47,181
คุยนะ

645
00:37:48,057 --> 00:37:49,642
- เป็นไง
- จบไม่ดี

646
00:37:50,685 --> 00:37:51,519
จบไม่ดีเลย

647
00:38:04,657 --> 00:38:06,409
เป็นการเริ่มต้นที่ไม่ง่ายเลย

648
00:38:06,909 --> 00:38:09,120
แบร์รี่เจอช่วงเวลาที่ยากในการ…

649
00:38:09,620 --> 00:38:10,997
ทำใจยอมรับความจริง

650
00:38:12,873 --> 00:38:15,251
เล่นสกีก็ไม่ได้ เดินขึ้นเขาก็ไม่ได้

651
00:38:15,751 --> 00:38:17,503
ทำอะไรไม่ได้เลย

652
00:38:18,504 --> 00:38:21,007
แก่นแท้ของชีวิตเขาหายไป

653
00:38:22,508 --> 00:38:26,345
ช่วงยุค 60
มีสิ่งที่ทำให้ไม่อยากอยู่ในกลุ่มนี้เท่าไร

654
00:38:27,346 --> 00:38:29,682
{\an8}ผู้คนรู้สึกว่าชีวิตจบแล้ว

655
00:38:32,018 --> 00:38:33,978
เหตุการณ์สะเทือนจิตใจคือการเปลี่ยนแปลง

656
00:38:34,520 --> 00:38:35,980
ชีวิตคือการเปลี่ยนแปลง

657
00:38:37,189 --> 00:38:40,318
ถ้าเราไม่ก้าวต่อพร้อมกับการเปลี่ยนแปลง

658
00:38:40,401 --> 00:38:42,320
เราจะกลายเป็นย่ำอยู่ที่เดิม

659
00:38:43,696 --> 00:38:44,613
นิ่งอยู่กับที่

660
00:38:45,114 --> 00:38:46,157
แต่แบร์รี่ไม่ใช่แบบนั้น

661
00:38:46,240 --> 00:38:49,618
แบร์รี่คือตัวอย่างที่ดีของการปรับตัว

662
00:38:52,079 --> 00:38:53,456
พ่อเป็นคนที่น่าทึ่งมากในแง่นั้น

663
00:38:53,998 --> 00:38:57,585
เจอเรื่องเลวร้ายก็จริง
แต่พอผ่านมาได้พ่อจะกลายเป็นคนใหม่

664
00:38:57,668 --> 00:39:00,087
เขาหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองเข้มแข็งได้ทุกครั้ง

665
00:39:00,171 --> 00:39:03,716
และหาวิธีรับมือ
กับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดได้ทุกครั้ง

666
00:39:04,133 --> 00:39:06,969
(ชีวิต)

667
00:39:07,053 --> 00:39:10,556
ปี 1980 พ่อฉันออกหนังสือชื่อทางเลือก

668
00:39:12,350 --> 00:39:16,395
เขาสัมภาษณ์คนทั้งประเทศ
ที่ได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

669
00:39:16,479 --> 00:39:18,522
หนังสือรวบรวม

670
00:39:19,148 --> 00:39:20,858
เรื่องราวของพวกเขา

671
00:39:20,941 --> 00:39:22,610
เล่าสลับกับเรื่องราวของเขาเอง

672
00:39:26,489 --> 00:39:31,243
เวลาคุยกับคนไข้
ผมจะเอาหนังสือเล่มนี้ให้พวกเขาอ่าน

673
00:39:31,744 --> 00:39:37,500
ผมบอกว่า "กลับมาคุยกันนะ
หลังอ่านได้สักสองสามเรื่อง"

674
00:39:38,334 --> 00:39:42,004
ดูกันว่าหนังสือเล่มนี้ช่วยให้คุณเห็นตัวตน

675
00:39:42,088 --> 00:39:43,464
หรือทิศทางชีวิตในมุมใหม่ยังไง

676
00:39:45,049 --> 00:39:47,802
เขาเขียนหนังสือเกี่ยวกับ

677
00:39:47,885 --> 00:39:52,264
การใช้ชีวิตให้มีความสุข
เมื่อได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

678
00:39:53,682 --> 00:39:55,393
มันมีอิทธิพลต่อผู้คนอย่างมาก

679
00:39:56,352 --> 00:40:02,358
ถือเป็นการวางรากฐาน
ให้กับการเขียนเกี่ยวกับความพิการ

680
00:40:02,441 --> 00:40:04,527
ชีวิตเป็นยังไง

681
00:40:05,528 --> 00:40:08,114
และการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
เมื่อบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

682
00:40:11,409 --> 00:40:15,621
นอกจากเขียนหนังสือเรื่องทางเลือก
เขาทำสารคดีควบคู่ไปด้วยสองเรื่อง

683
00:40:16,122 --> 00:40:17,832
{\an8}เรื่องการเปลี่ยนแปลง กับเรื่องภายนอก

684
00:40:18,416 --> 00:40:20,376
ผมอยากให้คนที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

685
00:40:20,459 --> 00:40:22,128
{\an8}ได้เห็นว่า
คนที่เคยบาดเจ็บที่ไขสันหลังใช้ชีวิตยังไง

686
00:40:22,211 --> 00:40:24,463
{\an8}มีตั้งแต่สามปี ห้าปี สิบปี ยี่สิบปี

687
00:40:24,547 --> 00:40:26,298
{\an8}ไปจนถึง 35 ปีหลังเกิดอุบัติเหตุ

688
00:40:26,382 --> 00:40:27,800
{\an8}(ภายนอก
แบร์รี่ คอร์เบ็ต 1972)

689
00:40:27,883 --> 00:40:29,510
{\an8}ผมอยากไปหาคนทั่วประเทศ

690
00:40:30,052 --> 00:40:31,679
คนที่บาดเจ็บเหมือนผม

691
00:40:31,762 --> 00:40:33,264
หรือหนักกว่าผม

692
00:40:33,347 --> 00:40:34,765
และดูว่าชีวิตพวกเขาเป็นยังไง

693
00:40:36,016 --> 00:40:37,268
แล้วการเดินทางก็เริ่มขึ้น

694
00:40:38,185 --> 00:40:40,646
การเดินทางตามหา
ชาวอเมริกันที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง

695
00:40:50,072 --> 00:40:55,327
เขาเจอหลายคนที่ทำสิ่งที่น่าทึ่ง
ทั้งๆ ที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง

696
00:40:56,245 --> 00:40:59,915
สิ่งที่มีเหมือนกันคือทุกคน

697
00:41:00,791 --> 00:41:05,212
ต้องสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่
เพื่อชีวิตที่มีความหมายและสร้างสรรค์

698
00:41:09,008 --> 00:41:10,926
ผมชอบคิดว่าก่อนอัมพาต…

699
00:41:11,010 --> 00:41:12,136
(ดับเบิ้ลยู มิตเชล)

700
00:41:12,219 --> 00:41:13,596
มีเป็นหมื่นอย่างที่ผมทำได้

701
00:41:14,305 --> 00:41:16,056
แต่ตอนนี้เหลือ 9,000

702
00:41:16,765 --> 00:41:20,019
{\an8}ผมเลือกได้ว่าจะจมอยู่กับพันอย่างที่หายไป

703
00:41:20,102 --> 00:41:22,188
หรือจะจดจ่ออยู่ที่ 9,000 อย่างที่เหลือ

704
00:41:22,271 --> 00:41:23,564
ที่ตลกคือ

705
00:41:24,106 --> 00:41:27,985
ในชีวิต
ยังไงเราก็ทำได้ไม่เกินสองพันสามพันอย่าง

706
00:41:32,239 --> 00:41:33,866
(3. ทางเลือก)

707
00:41:33,949 --> 00:41:36,410
ผมไม่อยากพูดหรอกว่าชีวิตง่ายขึ้น

708
00:41:38,037 --> 00:41:39,288
หรือทางเลือกง่ายขึ้น

709
00:41:41,415 --> 00:41:44,251
หรือการได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลังส่งผลดี

710
00:41:44,960 --> 00:41:46,921
ต่อสุขภาพจิตและสุขภาพกาย

711
00:41:48,589 --> 00:41:50,674
เพราะมันไม่จริง

712
00:41:53,052 --> 00:41:54,428
แต่ผมอยากบอกว่า

713
00:41:54,512 --> 00:41:58,098
ชีวิตที่ไม่สะดวกสบายนี้ เราผ่านมันไปได้

714
00:41:58,641 --> 00:41:59,725
เราอยู่กับมันได้

715
00:41:59,808 --> 00:42:01,894
รักได้โดยที่ยังมีมันอยู่ หัวเราะได้โดยที่ยังมีมันอยู่

716
00:42:01,977 --> 00:42:03,103
เราก้าวข้ามได้

717
00:42:03,187 --> 00:42:04,063
แบ่งปันได้

718
00:42:04,146 --> 00:42:05,356
เอาชนะมันได้

719
00:42:05,439 --> 00:42:08,442
และเราไม่ได้หมดทางเลือก

720
00:42:09,985 --> 00:42:11,570
เรายังคงมีทางเลือกมากมาย

721
00:42:13,322 --> 00:42:15,741
เรายังคงสบายดีถ้าเราเลือกที่จะสบายดี

722
00:42:17,451 --> 00:42:18,285
อนาคต

723
00:42:19,203 --> 00:42:20,579
ถึงไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง

724
00:42:21,622 --> 00:42:22,623
มันก็อยู่ที่เรา

725
00:42:25,668 --> 00:42:30,506
ผมได้ฟังมานะ ผมบอกไม่ได้ว่ากี่คนที่พูดว่า

726
00:42:30,589 --> 00:42:33,467
"การได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
ทำให้เข้าใจชีวิตมากขึ้น

727
00:42:35,177 --> 00:42:38,806
ทำให้ฉันจัดลำดับความสำคัญในชีวิตใหม่"

728
00:42:40,182 --> 00:42:41,058
"ฉันเป็นใคร"

729
00:42:42,560 --> 00:42:43,477
"ตอนนี้ฉันเป็นใคร"

730
00:42:45,854 --> 00:42:50,109
{\an8}ฉันเป็นครูสอนสกีคนแรกของเทรเวอร์
ที่ศูนย์กีฬาคนพิการในเครสเต็ดบัตต์

731
00:42:50,192 --> 00:42:52,820
{\an8}ตอนเขาไปกับโรงพยาบาลเคร็ก
ในเดือนกุมภา 2016

732
00:42:52,903 --> 00:42:53,779
(คอลลีน ฟาร์เรล)

733
00:42:55,656 --> 00:43:01,870
ความกระตือรือร้นและไม่กลัวของเทรเวอร์
มีมากกว่าของทุกคนที่ฉันเคยสอน

734
00:43:02,746 --> 00:43:04,915
เขามีเป้าหมายก่อนที่ฉันจะรู้จักชื่อเขาด้วยซ้ำ

735
00:43:06,417 --> 00:43:09,712
วันแรกเทรเวอร์พูดถึงการนั่งสกี

736
00:43:09,795 --> 00:43:11,839
พื้นที่ห่างไกลของช่องเขาเวล

737
00:43:11,922 --> 00:43:13,299
กระโดดกลางอากาศ

738
00:43:13,799 --> 00:43:14,842
กระโดดหน้าผา

739
00:43:15,551 --> 00:43:17,553
"ไปกระโดดที่ไหนได้บ้าง"

740
00:43:17,636 --> 00:43:19,013
"บ็อกซ์สไลด์ตรงนั้นล่ะ"

741
00:43:20,472 --> 00:43:23,684
ปกติเราไม่อนุญาตให้มีการกระโดด

742
00:43:23,767 --> 00:43:28,856
แต่พอฉันหันไปทางอื่นทีไร
เขาแอบกระโดดไปด้านข้างตลอด

743
00:43:28,939 --> 00:43:30,274
(15 เดือนหลังได้รับบาดเจ็บ)

744
00:43:30,357 --> 00:43:32,151
ทริปนั้นเปลี่ยนชีวิตผม

745
00:43:32,234 --> 00:43:33,944
แบบ "ดีอะ"

746
00:43:34,028 --> 00:43:36,405
ตื่นเต้น แบบ "อะไรต่อเหรอ"

747
00:43:36,488 --> 00:43:38,866
"ทำแบบนั้นได้มั้ย"

748
00:43:40,701 --> 00:43:41,744
เขาตื่นเต้นมาก

749
00:43:41,827 --> 00:43:46,790
เป็นครั้งแรกเลย
ที่ฉันเห็นเขามีความสุขหลังจากไม่ได้เห็นมานาน

750
00:43:48,250 --> 00:43:50,711
ตั้งแต่ผมได้รับบาดเจ็บ
ตอนกำลังเล่นสโนว์บอร์ดบนเขา

751
00:43:50,794 --> 00:43:54,590
ประมาณหนึ่งปีกับอีกสามเดือนก่อน
บนจุดสูงสุดของช่องเขาเวล

752
00:43:55,924 --> 00:44:00,346
ผมนั่งสามชั่วโมงครึ่งท่ามกลางลมหิมะที่หนาวเย็น
ตั้งแต่สี่โมงเย็นถึงทุ่มครึ่ง

753
00:44:00,429 --> 00:44:04,433
ผมไม่นึกเลยว่าจะกลับมายืนอยู่ตรงนี้ในวันนี้ได้

754
00:44:04,933 --> 00:44:08,354
การได้กลับมาที่ภูเขาแห่งนี้คือ

755
00:44:08,437 --> 00:44:11,148
ไม่มีคำไหนอธิบายความรู้สึกนั้นได้

756
00:44:12,524 --> 00:44:14,902
มันจะเป็นส่วนสำคัญของชีวิตผมไปตลอด

757
00:44:17,029 --> 00:44:19,406
ทริปนั้นทำให้ผมตระหนักว่า

758
00:44:19,490 --> 00:44:25,204
ผมจะไม่รอทั้งชีวิต
เพื่อดูว่าจะมีโอกาสกลับมาเดินอีกครั้งได้มั้ย

759
00:44:26,580 --> 00:44:29,333
ผมจะออกไปทำสิ่งต่างๆ เลย

760
00:44:32,336 --> 00:44:37,174
การเติบโตหลังเจอเหตุการณ์สะเทือนใจ
คือความสามารถ

761
00:44:37,883 --> 00:44:40,094
ในการเจอกับเหตุการณ์สะเทือนใจ

762
00:44:40,678 --> 00:44:45,349
แล้วเปลี่ยนมันให้เป็นวิถีบวกสำหรับตัวเอง

763
00:44:45,432 --> 00:44:47,059
เรื่องเลวร้าย

764
00:44:47,935 --> 00:44:51,397
จะกลายเป็นโอกาสยังไง

765
00:44:55,401 --> 00:45:00,447
ไฮไฟว์สเชิญเขา
ไปตั้งค่ายเล่นสกีที่ทะเลสาบทาโฮ

766
00:45:00,531 --> 00:45:05,369
แล้วมิตรภาพระหว่างเขากับรอยก็แน่นแฟ้นขึ้น

767
00:45:06,537 --> 00:45:09,790
{\an8}ไฮไฟว์สเป็นองค์กรไม่แสวงกำไรแห่งชาติ

768
00:45:09,873 --> 00:45:13,001
{\an8}ที่มีภารกิจป้องกัน
ไม่ให้เกิดการบาดเจ็บที่เปลี่ยนชีวิต

769
00:45:13,085 --> 00:45:16,171
{\an8}จัดหาทรัพยากรให้และมอบความหวัง
หากอุบัติเหตุเกิดขึ้นเมื่อเล่นกีฬากลางแจ้ง

770
00:45:16,255 --> 00:45:18,966
(สถานที่จัดโอลิมปิกฤดูหนาวปี 1960)

771
00:45:19,049 --> 00:45:22,052
เวลาไฮไฟว์สให้เงินมา คุณต้องตั้งเป้าหมาย

772
00:45:22,136 --> 00:45:25,723
เราจะได้ดูว่า
การให้เงินสนับสนุนช่วยคุณพัฒนาต่อยังไง

773
00:45:25,806 --> 00:45:28,475
และช่วยให้คุณมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นยังไง

774
00:45:32,146 --> 00:45:33,147
{\an8}(3 ปีหลังจากได้รับบาดเจ็บ)

775
00:45:33,230 --> 00:45:35,733
{\an8}เป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของเทรเวอร์
หลังเริ่มเล่นสกีแบบนั่งคือ

776
00:45:35,816 --> 00:45:38,152
เข้าทีมแข่งพาราลิมปิกให้ได้

777
00:45:40,404 --> 00:45:41,280
สู้ๆ เทรฟ

778
00:45:42,364 --> 00:45:43,365
สู้ๆ

779
00:45:49,830 --> 00:45:53,667
น่าจะหลังฝึกได้แค่สามสี่เดือนเองมั้ง

780
00:45:53,751 --> 00:45:56,295
เขาก็ได้ชิงเข้าทีมแล้ว

781
00:45:56,378 --> 00:45:58,005
สหรัฐฯ ได้เหรียญเงินครับ

782
00:45:58,088 --> 00:45:59,423
"ไอ้น้อง" เทรเวอร์ เคนนิสัน

783
00:46:00,591 --> 00:46:05,596
เขาย้ายไปที่วินเทอร์พาร์ค
เริ่มแข่งช่วงฤดูหนาวครั้งที่สาม

784
00:46:06,847 --> 00:46:10,058
หลังจากนั้นก็เลิกแข่งสกี

785
00:46:11,018 --> 00:46:13,979
พวกเราหลายคนอยากรู้ว่าทำไมถึงเลิก

786
00:46:15,647 --> 00:46:19,276
ผมเลิกแข่งสกีเพราะผมคลั่งไคล้การกระโดด

787
00:46:19,359 --> 00:46:21,862
ผมชอบหน้าผา ชอบเล่นบนราง และอย่างอื่น

788
00:46:23,197 --> 00:46:25,491
ผมอยากสกีไปทุกพื้นที่บนภูเขา

789
00:46:26,366 --> 00:46:28,994
ตอนเราให้เงินสนับสนุน
แล้วเทรเวอร์เขียนเป้าหมายส่งมา

790
00:46:29,077 --> 00:46:32,039
เป้าหมายเขามากกว่าแค่เข้าทีมพาราลิมปิก

791
00:46:32,122 --> 00:46:33,999
เขาอยากวิ่งบนรางแล้วตีลังกากลับหลังด้วย

792
00:46:34,500 --> 00:46:36,585
เขาอยากกระโดดลงเส้นทางคอร์เบ็ตส์

793
00:46:37,085 --> 00:46:39,254
เขาอยากแข่งเอ็กซ์เกมส์

794
00:46:39,338 --> 00:46:41,381
เขาอยากนั่งสกีที่ช่องเขาเวล

795
00:46:42,090 --> 00:46:44,885
และอยากนั่งสกี
ตีลังกากลับหลังสองรอบเป็นคนแรก

796
00:46:46,762 --> 00:46:50,849
ฉันบอกเขาว่า "แข่งสกีต่อเถอะ ได้เงินนะ"

797
00:46:51,350 --> 00:46:55,354
แต่เขาทำแบบที่ตัวเองชอบ เขาจะเล่นฟรีสกี

798
00:46:56,814 --> 00:46:59,858
พ่อ พี่สาว และรอยแอบหัวเราะ

799
00:46:59,942 --> 00:47:03,362
ตอนผมบอกว่า "ใช่ ผมอยากทำแบบนี้
อยากลองหาเงินจากการทำแบบนี้ดู

800
00:47:03,445 --> 00:47:05,948
ผมอยากมีสปอนเซอร์ อยากทำเป็นอาชีพเลย"

801
00:47:06,031 --> 00:47:06,990
ผมบอกว่า "ลูก

802
00:47:08,325 --> 00:47:10,619
เอาอาชีพที่มั่นคงดีกว่าเนอะ

803
00:47:11,119 --> 00:47:13,247
และก้าวไปข้างหน้า

804
00:47:13,872 --> 00:47:15,374
เพราะแบบนี้มันอยู่ได้ไม่นาน"

805
00:47:16,041 --> 00:47:16,959
เขาตอบว่าไงครับ

806
00:47:18,752 --> 00:47:20,379
เขาตอบว่า…

807
00:47:22,130 --> 00:47:23,173
เขาไม่พูดอะไร

808
00:47:23,257 --> 00:47:27,553
ผมว่าน่าจะ "พ่อจะไปไหนก็ไป ผมจะทำแบบนี้"

809
00:47:28,053 --> 00:47:30,681
{\an8}นี่คือวิดีโอที่ทำให้คนในวงการสกีอึ้ง

810
00:47:30,764 --> 00:47:35,435
{\an8}นักสกีแบบนั่งกระโดดจากยอดเขา
ในแจ็คสันโฮล รัฐไวโอมิง

811
00:47:35,519 --> 00:47:38,605
{\an8}เทรเวอร์ เคนนิสันเรียกโคโลราโดว่าบ้าน

812
00:47:38,689 --> 00:47:40,649
เราไปดูเคนนิสันบนลู่สกีกันครับ

813
00:47:40,732 --> 00:47:43,443
เขาเพิ่งดังเลยครับ
ไปดูกันว่าเขาทำอะไรกับชื่อเสียง

814
00:47:43,527 --> 00:47:45,654
ผมนั่งดูอีเอสพีเอ็นอยู่

815
00:47:46,154 --> 00:47:47,698
เขาคือเทรเวอร์ เคนนิสัน

816
00:47:47,781 --> 00:47:49,533
จริงๆ แล้วเขาสกีไม่ได้

817
00:47:49,616 --> 00:47:51,618
แต่พอใส่อุปกรณ์นี้เข้าไป เขาสกีได้…

818
00:47:51,702 --> 00:47:52,536
เทรเวอร์ เคนนิสัน

819
00:47:53,161 --> 00:47:54,288
ลูกผมนี่

820
00:47:54,371 --> 00:47:55,998
ทำไมเก่งจัง

821
00:47:59,084 --> 00:48:01,378
หลังสกีที่คอร์เบ็ตส์ ทุกอย่างในชีวิตก็เปลี่ยนไป

822
00:48:01,920 --> 00:48:03,589
ผู้คนรับรู้ว่าผมคือใคร

823
00:48:05,007 --> 00:48:07,885
เทรเวอร์เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

824
00:48:08,927 --> 00:48:12,472
เขาใช้การที่เขาเป็นคนกล้าทำ
สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น

825
00:48:12,556 --> 00:48:14,224
ไม่ว่าร่างกายจะสมบูรณ์หรือไม่

826
00:48:14,308 --> 00:48:15,267
ผมชอบเรียนรู้

827
00:48:15,350 --> 00:48:16,602
ผมชอบที่จะสู้

828
00:48:16,685 --> 00:48:18,312
เรียนรู้ เรียนรู้ แล้วก็เรียนรู้

829
00:48:27,863 --> 00:48:29,156
(4 ปีหลังได้รับบาดเจ็บ)

830
00:48:29,239 --> 00:48:30,532
เก่งมากเทรฟ

831
00:48:31,658 --> 00:48:34,453
เทรเวอร์สร้างมาตรฐานใหม่
ที่คนอื่นๆ ยังไม่เคยเห็น

832
00:48:35,037 --> 00:48:37,581
เขาเล่นสกีแบบนั่งเก่งขึ้นเร็วมาก

833
00:48:37,664 --> 00:48:39,499
โอ้โฮ

834
00:48:39,583 --> 00:48:41,501
นี่คือเทรเวอร์ เคนนิสัน

835
00:48:41,585 --> 00:48:43,462
และเขาอยู่กับเราในวันนี้

836
00:48:43,545 --> 00:48:44,922
เขาเป็นมืออาชีพ

837
00:48:45,005 --> 00:48:46,840
ตอนนี้คุณดังมาก

838
00:48:47,341 --> 00:48:50,802
สองปีมานี้คุณก้าวกระโดดเร็วมาก

839
00:48:50,886 --> 00:48:52,471
ยังไม่เคยมีใครทำได้ขนาดนี้ใช่มั้ยคะ

840
00:48:52,554 --> 00:48:53,388
ครับ

841
00:48:53,472 --> 00:48:54,723
มันส่งผลยังไงกับคุณบ้างคะ

842
00:48:54,806 --> 00:48:59,645
สองสามปีที่ผ่านมา
มันทำให้ผมมีความหวังและก้าวไปข้างหน้า

843
00:48:59,728 --> 00:49:01,271
และใช้ชีวิตให้เต็มที่

844
00:49:03,023 --> 00:49:06,318
ทัศนคติและความคิดเขาเป็นในเชิงบวกตลอด

845
00:49:06,818 --> 00:49:08,528
ครั้งแรกที่ผมเล่นกับเขา

846
00:49:08,612 --> 00:49:10,697
เขากระโดดหกเมตร

847
00:49:10,781 --> 00:49:13,200
ผมจำวันนั้นได้แม่นเลย เขาบอกว่า

848
00:49:14,159 --> 00:49:16,578
"ฉันอยากกระโดดได้ 27 เมตร

849
00:49:17,162 --> 00:49:18,914
เหมือนที่พวกเขากระโดดในเอ็กซ์เกมส์"

850
00:49:19,831 --> 00:49:21,041
{\an8}(เอ็กซ์เกมส์
แอสเพน)

851
00:49:21,124 --> 00:49:22,084
มาที่ข่าวเอ็กซ์เกมส์ค่ะ

852
00:49:22,167 --> 00:49:23,835
วันนี้จะมีงานใหญ่ครั้งแรก

853
00:49:23,919 --> 00:49:26,880
{\an8}เทรเวอร์ เคนนิสันจะเป็นนักกีฬาพิการคนแรก

854
00:49:26,964 --> 00:49:28,840
{\an8}ที่กระโดดสูงกลางอากาศในการแข่งขัน

855
00:49:28,924 --> 00:49:30,759
สู้ๆ

856
00:49:31,802 --> 00:49:34,846
เรื่องราวของเจตนารมณ์และความมุ่งมั่น

857
00:49:35,514 --> 00:49:36,974
ผลักดันตัวเอง

858
00:49:37,057 --> 00:49:38,308
ก้าวข้ามขีดจำกัด

859
00:49:38,392 --> 00:49:40,185
เขาจะทำมันอีกครั้ง

860
00:49:41,979 --> 00:49:44,606
วันนี้เทรเวอร์ เคนนิสันจะสร้างประวัติศาสตร์ที่นี่

861
00:49:44,690 --> 00:49:48,819
นักกีฬาพิการคนแรก
ที่จะกระโดดสูงกลางอากาศในแอสเพน

862
00:49:48,902 --> 00:49:51,071
กระโดดแล้วครับ ทรงตัวได้ดี

863
00:49:51,154 --> 00:49:52,364
เขาพุ่งไกลมาก

864
00:49:52,447 --> 00:49:55,033
เกือบแล้ว

865
00:49:58,286 --> 00:50:03,250
เลยเส้นข้างล่างแล้ว แต่เอาไม่อยู่

866
00:50:15,512 --> 00:50:16,430
เป็นอะไรมั้ย

867
00:50:34,156 --> 00:50:36,324
ใช่ เผื่อไว้

868
00:50:36,408 --> 00:50:38,827
วันนี้มาทำอะไร ติดตามผลเหรอ

869
00:50:39,494 --> 00:50:42,831
เปล่าครับ ผมมาเอ็มอาร์ไอหลัง

870
00:50:46,710 --> 00:50:48,462
สกีแบบนั่งเป็นกีฬาที่สนุก

871
00:50:49,546 --> 00:50:51,757
จริงๆ ก็เหมือนสกีแบบอื่นนั่นแหละ

872
00:50:52,424 --> 00:50:55,177
แต่พอเล่นแบบขั้นสุด

873
00:50:55,719 --> 00:50:57,763
ระดับความอันตรายก็เพิ่มขึ้น

874
00:51:00,849 --> 00:51:02,267
เวลายืน

875
00:51:02,350 --> 00:51:05,187
เราจะดูดซับแรงกระแทกจากเข่าได้ทั้งหมด

876
00:51:05,270 --> 00:51:06,480
ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 0.9 เมตร

877
00:51:06,563 --> 00:51:09,107
ถ้างอตรงเอวก็จะช่วยได้อีก 0.6 เมตร

878
00:51:09,983 --> 00:51:13,570
กระดานสกีแบบนั่งที่ดีที่สุด
น่าจะมีระยะ 15 ถึง 20 เซน

879
00:51:14,696 --> 00:51:16,490
ถ้าแรงกระแทกเลยระยะที่รับได้

880
00:51:17,282 --> 00:51:20,077
มันจะตรงไปยังกระดูกสันหลัง

881
00:51:22,829 --> 00:51:24,831
ซึ่งทำให้กระดูกสันหลังหักได้

882
00:51:25,582 --> 00:51:27,042
ผมรู้จักคนอื่น รวมทั้งตัวเองด้วย

883
00:51:27,125 --> 00:51:30,837
ที่นั่งสกีแล้วได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลังรอบสอง

884
00:51:30,921 --> 00:51:33,757
เพราะแรงกระแทกแรงเกินระยะที่รับไหว

885
00:51:38,345 --> 00:51:39,429
ผมต้องทำหน้าที่พ่อ

886
00:51:40,138 --> 00:51:40,972
ที่กระโดดนั่นน่ะ

887
00:51:42,682 --> 00:51:43,850
เห็นแล้วเป็นห่วง

888
00:51:43,934 --> 00:51:48,355
เขาอาจจะเอาคอลงแล้ว…

889
00:51:48,939 --> 00:51:49,898
ไม่มีเทรเวอร์อีกต่อไป

890
00:52:01,409 --> 00:52:02,744
แรงเชียว

891
00:52:38,029 --> 00:52:40,323
เป้าหมายมีสองรูปแบบ

892
00:52:40,407 --> 00:52:41,658
(เป้าหมายบนความเป็นจริง)

893
00:52:45,203 --> 00:52:47,164
เป้าหมายที่เน้นที่ผลลัพธ์ในวันนี้

894
00:52:50,250 --> 00:52:53,461
กับเป้าหมายในอนาคตที่ไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง

895
00:52:55,422 --> 00:52:57,883
แต่เราก็มุ่งมั่นที่จะพิชิตมันด้วยความคลั่งไคล้

896
00:53:01,970 --> 00:53:03,805
เป้าหมายพาเราไปเจอช่องทางต่างๆ ได้

897
00:53:06,099 --> 00:53:07,601
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเดินทะลุประตู

898
00:53:10,270 --> 00:53:13,023
แต่มันช่วยให้ไปง่ายขึ้นหากชนกำแพง

899
00:53:13,565 --> 00:53:14,399
เป็นอะไรมั้ย

900
00:53:19,446 --> 00:53:20,739
ดังนั้นเลือกเป้าหมาย

901
00:53:20,822 --> 00:53:22,073
สร้างมันขึ้นมา

902
00:53:23,658 --> 00:53:26,161
เลือกสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ แต่ทำได้

903
00:53:26,912 --> 00:53:27,913
แล้วลงมือทำ

904
00:53:29,456 --> 00:53:34,169
หัวใจหลักของการฟื้นฟู
คือบอกได้ว่าอะไรคือเป้าหมายบนความเป็นจริง

905
00:53:35,837 --> 00:53:36,713
ไม่มีเป้าหมาย

906
00:53:37,589 --> 00:53:38,757
อยากได้อะไรก็ต้องแลก

907
00:53:38,840 --> 00:53:39,841
(วินเทอร์พาร์ครีสอร์ต)

908
00:53:40,217 --> 00:53:41,551
เคยเล่นรางมั้ย

909
00:53:41,635 --> 00:53:43,470
เคยเล่นรางนี้มั้ย

910
00:53:43,553 --> 00:53:44,471
- ไม่เคย
- ที่สนามนี้

911
00:53:44,554 --> 00:53:45,430
ไม่เคย

912
00:53:46,097 --> 00:53:47,557
แต่วันนี้จะเล่น

913
00:53:47,641 --> 00:53:50,310
ห้า สี่ สาม

914
00:53:50,393 --> 00:53:51,853
สอง หนึ่ง

915
00:53:51,937 --> 00:53:55,065
เทรเวอร์กำลังลงไป

916
00:54:01,571 --> 00:54:03,657
- ดี
- เจ๋งมาก

917
00:54:09,037 --> 00:54:10,580
- เก่งมาก
- สุดยอด

918
00:54:10,664 --> 00:54:15,418
- ใช่
- ใครก็ได้วอไปถามข้างล่างทีว่า…

919
00:54:16,795 --> 00:54:17,963
ฉันตีลังกากลับหลังได้รึยัง

920
00:54:18,046 --> 00:54:19,631
นายก็ดูออกว่าตัวเองอยากทำอะไร

921
00:54:19,714 --> 00:54:22,467
เทรเวอร์บอกว่า
"เตรียมพร้อม จะตีลังกากลับหลังนะ"

922
00:54:30,558 --> 00:54:31,810
สิบวิแล้วบอก

923
00:54:31,893 --> 00:54:32,936
ได้ สิบวิ

924
00:54:33,019 --> 00:54:34,479
โอเค สิบวิ

925
00:54:34,562 --> 00:54:35,981
สู้ๆ จัดไป

926
00:54:36,064 --> 00:54:37,607
- นับสิบวิให้เทรเวอร์
- สู้ๆ

927
00:54:37,691 --> 00:54:41,695
ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง

928
00:55:00,213 --> 00:55:01,631
สุดยอด!

929
00:55:02,173 --> 00:55:04,009
สำเร็จโว้ย!

930
00:55:06,052 --> 00:55:07,262
สำเร็จ

931
00:55:07,345 --> 00:55:08,972
- เก่งมาก
- สุดยอดไปเลย

932
00:55:09,055 --> 00:55:10,682
นายทำซะง่ายเลย

933
00:55:11,683 --> 00:55:12,517
เจ๋งมาก

934
00:55:12,600 --> 00:55:14,311
- เจ๋งจริง
- ขอบใจ

935
00:55:14,394 --> 00:55:16,813
เก่งมาก สุดยอดเทรฟ

936
00:55:19,399 --> 00:55:20,400
บ้ามาก

937
00:55:20,483 --> 00:55:21,693
เมื่อสามปีก่อน แข่งสกี

938
00:55:21,776 --> 00:55:26,239
พี่แอชลีย์ รอย พ่อ แบบว่าหัวเราะต่อหน้าเลย

939
00:55:26,323 --> 00:55:28,450
แล้วตอนนี้ฉันทำสำเร็จ

940
00:55:28,533 --> 00:55:30,118
ฉันคิดจะทำแบบนี้

941
00:55:30,744 --> 00:55:32,620
ไม่แน่ใจว่าเมื่อไร น่าจะเมื่อปีก่อน

942
00:55:32,704 --> 00:55:37,000
ฉันเล่าให้คนอื่นฟัง คนอื่นก็ "อืม แต่ว่าแบบ…

943
00:55:37,917 --> 00:55:39,919
ความคิดดูบ้ามาก"

944
00:55:40,003 --> 00:55:41,379
เพ้อเจ้องี้

945
00:55:41,463 --> 00:55:44,299
แต่มันเป็นจริง

946
00:55:44,382 --> 00:55:46,760
แบบว่า ทำให้มันเป็นฝันที่เกิดขึ้นจริง

947
00:55:47,260 --> 00:55:48,553
ซึ่งดีมากๆ

948
00:55:48,636 --> 00:55:49,971
ยิ่งกว่าดีมากอีก

949
00:55:50,055 --> 00:55:51,222
บ้ามากที่…

950
00:55:51,306 --> 00:55:54,059
พรุ่งนี้อาจจะเอาบ็อกซ์สไลด์ไปไว้ตรงนั้น

951
00:55:54,684 --> 00:55:56,895
จะตีลังกากลับหลังลงบ็อกซ์สไลด์ที่อยู่ข้างล่าง

952
00:56:00,065 --> 00:56:04,319
(1 ปีต่อมา)

953
00:56:05,403 --> 00:56:09,324
อืม ใหญ่กว่าปีก่อนประมาณหนึ่งเมตร

954
00:56:12,744 --> 00:56:13,703
ทำไมวิตก

955
00:56:14,287 --> 00:56:17,791
เพราะฉันจะตีลังกาลงราง
รางหนึ่งแล้วก็ต่ออีกรางหนึ่งเลย

956
00:56:37,936 --> 00:56:39,437
เมื่อกี้ไม่ตั้งใจ

957
00:56:42,232 --> 00:56:43,149
โหดอะ

958
00:56:44,275 --> 00:56:45,402
ฉันลงตรงไหน

959
00:56:46,277 --> 00:56:50,532
นายลงบนจุดสีส้มทางด้านขวา

960
00:56:50,615 --> 00:56:52,575
เดี๋ยวจะลองอีกที

961
00:56:52,659 --> 00:56:54,828
ความเร็วเท่าเดิม แต่ดึงแรงอีกหน่อย

962
00:56:58,248 --> 00:56:59,499
ดี ดีมาก

963
00:57:04,879 --> 00:57:06,589
เมื่อกี้ดีมาก

964
00:57:06,673 --> 00:57:08,883
ฉันอยากลงบนรางแบบเมื่อกี้เลย

965
00:57:08,967 --> 00:57:10,009
แบบ ก้มมุมนี้

966
00:57:10,093 --> 00:57:11,302
ตรงนั้นเลย

967
00:57:11,803 --> 00:57:12,887
เอาบ็อกซ์สไลด์ลงเลย

968
00:57:14,848 --> 00:57:18,768
- มีหลายอย่างที่ควบคุมไม่ได้บนราง
- ใช่

969
00:57:18,852 --> 00:57:19,894
อืม คือ…

970
00:57:19,978 --> 00:57:21,062
อันตรายมาก

971
00:57:21,146 --> 00:57:21,980
ใช่

972
00:57:22,063 --> 00:57:25,024
- นายลงระยะสี่นิ้ว
- ใช่

973
00:57:27,944 --> 00:57:30,697
ฉันว่ามันจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต

974
00:57:30,780 --> 00:57:33,616
ไม่รู้สิ น่ากลัว แต่ก็รู้สึกโอเคที่จะทำ

975
00:57:33,700 --> 00:57:35,160
- นึกออกมั้ย
- อืม

976
00:57:35,243 --> 00:57:37,662
พอถึงรางแล้วฉันต้อง…

977
00:57:37,745 --> 00:57:38,955
ต้องตีลังกากลับหลังเลย

978
00:57:52,051 --> 00:57:53,052
ให้ตายเถอะ

979
00:57:53,636 --> 00:57:54,512
ฉันวิตกมาก

980
00:58:05,732 --> 00:58:07,692
- เอาละ จัดไป
- สู้ๆ เทรฟ

981
00:58:07,775 --> 00:58:09,110
จัดไป

982
00:58:09,194 --> 00:58:10,778
- อืม เทรฟ
- เร่ิมลงแล้ว

983
00:58:37,180 --> 00:58:38,681
สุดยอดโว้ย!

984
00:58:40,141 --> 00:58:42,560
เจ๋งเลยอะ

985
00:58:43,853 --> 00:58:45,605
เหลือเชื่อมาก

986
00:58:48,149 --> 00:58:49,192
เก่งมาก

987
00:58:51,945 --> 00:58:53,696
เหลือเชื่ออะ

988
00:58:54,531 --> 00:58:55,698
สุดยอด

989
00:58:55,782 --> 00:58:56,616
ฉันทำได้

990
00:58:58,785 --> 00:58:59,661
สำเร็จอะ

991
00:58:59,744 --> 00:59:01,996
ผมฝันอยากทำแบบนี้มาสองปีแล้ว

992
00:59:03,122 --> 00:59:05,792
หลังจากตีลังกากลับหลังเมื่อปีก่อนบนรางนั้น

993
00:59:05,875 --> 00:59:07,335
ปีถัดมาผมทำอีกครั้ง

994
00:59:08,169 --> 00:59:09,212
ครั้งนี้ทำสำเร็จ

995
00:59:10,171 --> 00:59:12,590
เป็นหนึ่งในความรู้สึกที่ดีที่สุด อันนี้พูดจริง

996
00:59:12,674 --> 00:59:14,634
หนึ่งในความรู้สึกที่ดีที่สุด สุดยอด

997
00:59:14,717 --> 00:59:15,760
สุดยอดมาก

998
00:59:23,226 --> 00:59:26,312
- เจ๋งมาก
- ใต้พื้นกระดานสกีเลย

999
00:59:26,813 --> 00:59:28,731
ขอบคุณทุกคนที่ช่วยนะ

1000
00:59:33,820 --> 00:59:36,155
พ่อสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ในหลายๆ ทาง

1001
00:59:36,239 --> 00:59:39,158
เขาเล่นสกีไม่ได้อีกหลังเกิดอุบัติเหตุ

1002
00:59:39,242 --> 00:59:40,076
เขา…

1003
00:59:40,785 --> 00:59:41,911
ปีนเขาไม่ได้

1004
00:59:41,995 --> 00:59:44,205
เขาเลยหาสิ่งใหม่ที่จะเอาชนะ

1005
00:59:45,707 --> 00:59:47,125
ช่วงต้นยุค 70

1006
00:59:47,208 --> 00:59:49,794
พ่อทำหนังเรื่องดิเอจกับโรเจอร์ บราวน์

1007
00:59:49,877 --> 00:59:52,922
พวกเขาถ่ายที่แกรนด์แคนยอนหลายสัปดาห์

1008
00:59:53,548 --> 00:59:56,718
ไม่เคยมีคนอัมพาตครึ่งล่างคนไหนพายเรือคายัค

1009
00:59:56,801 --> 01:00:00,054
ตอนเขานั่งรถเข็นถ่ายหนัง
เขาสังเกตแล้วพูดว่า "อ้าว

1010
01:00:01,222 --> 01:00:03,016
ใช้แค่ร่างกายท่อนบนนี่

1011
01:00:03,850 --> 01:00:05,143
ฉันใช้ท่อนบนได้

1012
01:00:05,727 --> 01:00:06,853
ฉันว่าฉันลองเล่นดีกว่า"

1013
01:00:08,146 --> 01:00:13,610
คนที่เคร็กเตือนแล้ว แต่เขาก็ยังเรียน

1014
01:00:13,693 --> 01:00:16,195
ที่เตือนเพราะกลัวว่าผิวหนังจะมีแผล

1015
01:00:16,279 --> 01:00:17,405
เป็นแผลกดทับ

1016
01:00:17,488 --> 01:00:20,283
กลัวว่าเขาจะเสียชีวิตในแม่น้ำ

1017
01:00:21,159 --> 01:00:22,493
เขาอัมพาตที่ขา

1018
01:00:23,286 --> 01:00:25,705
การพายเรือคายัคต้องใช้สะโพกเยอะ

1019
01:00:25,788 --> 01:00:32,086
เพราะเวลาเรือพลิก
เราต้องบิดสะโพกและพายไปพร้อมๆ กัน

1020
01:00:32,170 --> 01:00:33,463
ที่ข้างใดข้างหนึ่ง

1021
01:00:34,172 --> 01:00:35,173
เพื่อพยุงตัวเองขึ้นมา

1022
01:00:36,591 --> 01:00:40,470
เขาเกือบเคยเสียชีวิตในแม่น้ำแล้ว

1023
01:00:40,553 --> 01:00:43,306
เพราะกระแสน้ำแรงมากแล้วเขาพลิกไม่ขึ้น

1024
01:00:44,974 --> 01:00:48,227
แบร์รี่เรียนกับครูที่เก่งที่สุดอยู่หลายเดือน

1025
01:00:48,311 --> 01:00:51,898
และหาวิธีพลิกเรือแบบเอสกิโมโรล

1026
01:00:53,608 --> 01:00:55,568
เขาพัฒนาเทคนิคขึ้นมา

1027
01:00:55,652 --> 01:01:00,031
เขาเจอวิธีมัดเรือคายัคสามลำไว้ข้างรถตู้

1028
01:01:02,158 --> 01:01:05,370
หนึ่งในฉายาเก่า
ของโรงพยาบาลเคร็กที่ผมชอบคือ

1029
01:01:05,453 --> 01:01:07,455
"นิยามความเป็นไปได้ใหม่"

1030
01:01:08,289 --> 01:01:11,334
เวลานึกถึงแบร์รี่ ผมจะนึกถึงสิ่งนั้นในหลายๆ แง่

1031
01:01:11,834 --> 01:01:13,961
เขานิยามสิ่งที่เป็นไปได้ใหม่

1032
01:01:17,215 --> 01:01:20,843
แบร์รี่เป็นแบร์รี่
เป็นนักพายเรือคายัคที่ท่อนล่างอัมพาต

1033
01:01:20,927 --> 01:01:24,555
เขาพายเรือในแม่น้ำที่เชี่ยวที่สุดในฝั่งตะวันตก

1034
01:01:24,639 --> 01:01:25,807
รวมถึงแกรนแคนยอน

1035
01:01:29,644 --> 01:01:33,981
มันมีความหมายกับเขามาก
เพราะเขาทำสิ่งที่เขาชอบไม่ได้อีกแล้ว

1036
01:01:34,065 --> 01:01:35,483
การผจญภัยต่างๆ

1037
01:01:35,983 --> 01:01:38,361
การพายเรือคายัคทำให้เขากลับมาผจญภัยได้

1038
01:01:40,113 --> 01:01:42,240
เขาหาวิธีสนุกจนได้

1039
01:01:42,740 --> 01:01:44,701
และไม่ใช่วิธีเดิมด้วย

1040
01:01:44,784 --> 01:01:46,828
แต่เป็นวิธีที่ได้ผลสำหรับเขา

1041
01:01:48,329 --> 01:01:53,292
แบร์รี่เคยพูดว่า
"ฉันจะไม่ยอมให้รถเข็นกำหนดตัวฉัน

1042
01:01:53,376 --> 01:01:58,339
ฉันจะกำหนดตัวเองโดยเล่นกีฬา

1043
01:01:58,423 --> 01:02:03,428
ที่เหนือกว่าสิ่งที่คนทั่วไป
เข้าใจว่าคนนั่งรถเข็นทำได้แค่นี้"

1044
01:02:11,060 --> 01:02:13,521
พอตัวคุณกับการบาดเจ็บของคุณ
ดีขึ้นหลังผ่านไปสักพัก…

1045
01:02:13,604 --> 01:02:14,814
(5. การสร้างขึ้นมาใหม่)

1046
01:02:14,897 --> 01:02:16,816
คุณจะพบว่าคุณไม่ค่อยคิดเรื่องกลับมาเดินได้

1047
01:02:20,403 --> 01:02:22,989
และไม่หวนคิดว่าเมื่อก่อนเคยทำอะไรได้

1048
01:02:25,908 --> 01:02:28,453
คุณจะเริ่มคิดถึงสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้

1049
01:02:28,953 --> 01:02:30,455
ด้วยความสนใจและความยินดี

1050
01:02:33,624 --> 01:02:37,670
มีหลายอย่างที่เราทำได้
ถึงจะหลังหักหรือคอหักก็ตาม

1051
01:02:37,754 --> 01:02:42,550
บางอย่างเราจะชอบมากจนสนุกเกินห้ามใจ

1052
01:02:51,434 --> 01:02:53,186
เดินเครื่องแล้ว

1053
01:02:53,895 --> 01:02:55,021
ลุย

1054
01:02:55,730 --> 01:02:57,064
อืม เทรเวอร์

1055
01:03:37,396 --> 01:03:38,731
จัดไป

1056
01:03:39,732 --> 01:03:40,650
สู้ๆ

1057
01:03:40,733 --> 01:03:41,567
จัดไป

1058
01:03:41,651 --> 01:03:42,985
ลุยกันเลย

1059
01:03:48,908 --> 01:03:50,868
{\an8}เทรเวอร์จะสกีตรงทางที่อยู่ข้างล่างเรานี้เลย

1060
01:03:50,952 --> 01:03:53,162
{\an8}(ซีเอ็มเอชเพอร์เซล
โกลเด้น รัฐบริติชโคลัมเบีย)

1061
01:03:53,246 --> 01:03:57,542
{\an8}เอาละนะ สาม สอง หนึ่ง ไปเลย

1062
01:03:58,251 --> 01:03:59,085
นายทำได้

1063
01:04:20,773 --> 01:04:22,441
สุดยอดไปเลย

1064
01:04:27,530 --> 01:04:29,407
สกีแบบนั่งทำให้ผมมีอิสระ

1065
01:04:29,991 --> 01:04:31,200
เหมือนได้ออกจากรถเข็น

1066
01:04:31,701 --> 01:04:34,662
ผมไปที่ไหนก็ได้บนภูเขาเหมือนคนอื่นๆ

1067
01:04:35,913 --> 01:04:39,250
การได้อิสระกลับมาทำให้ผมมีจุดมุ่งหมายในชีวิต

1068
01:04:39,333 --> 01:04:40,501
สนุกจังเลย

1069
01:04:46,632 --> 01:04:48,509
คืองี้ เวลาผมนั่งบนกระดานสกี

1070
01:04:49,010 --> 01:04:50,720
ผมรู้สึกเป็นอิสระ รู้สึกเติมเต็ม

1071
01:04:50,803 --> 01:04:52,263
รู้สึกมีความสุขมากๆ

1072
01:04:52,930 --> 01:04:54,557
แค่ได้สไลด์ไปบนหิมะ

1073
01:04:55,141 --> 01:04:57,018
ผมก็ฟินจนบอกไม่ถูกแล้ว

1074
01:04:57,101 --> 01:04:59,395
โอ้โฮ สนุกมาก

1075
01:05:03,482 --> 01:05:04,400
เอานะ

1076
01:05:11,115 --> 01:05:12,283
ดีๆ

1077
01:05:14,619 --> 01:05:17,830
เวลาเล่นสกีหรือสโนว์บอร์ด เราต้องรู้จักปรับ

1078
01:05:19,332 --> 01:05:22,585
เพียงแต่ตอนนี้ ผมต้องปรับมากขึ้นอีกนิด

1079
01:05:48,277 --> 01:05:52,073
{\an8}(เรเวลสโตก รัฐบริติชโคลัมเบีย)

1080
01:06:09,548 --> 01:06:11,217
เลี้ยวทีไรหิมะกระจาย

1081
01:06:11,300 --> 01:06:12,385
(เคซี ดีน
นักสกีมืออาชีพ)

1082
01:06:12,468 --> 01:06:13,970
หายไปเลย

1083
01:06:25,147 --> 01:06:26,983
เก่งมากเพื่อน

1084
01:06:28,401 --> 01:06:31,320
สุดยอด

1085
01:06:32,571 --> 01:06:37,076
พอบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
จะรู้สึกเลยว่าเราต้องเห็นคุณค่าของทุกอย่าง

1086
01:06:37,159 --> 01:06:39,870
พอได้อยู่กับเทรเวอร์บนภูเขา
จะเห็นเลยว่าเขาสู้

1087
01:06:39,954 --> 01:06:42,039
{\an8}(เคซี ดีน
ผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง)

1088
01:06:42,123 --> 01:06:45,751
เขาต้องนั่งสกี
แต่ก็ไม่เคยบ่นที่ตัวเองต้องนั่งสกี

1089
01:06:45,835 --> 01:06:48,421
สาม สอง หนึ่ง

1090
01:06:48,504 --> 01:06:49,422
เทรเวอร์ออกตัวแล้ว

1091
01:06:50,464 --> 01:06:51,841
เขาเป็นคนมีของ

1092
01:06:51,924 --> 01:06:54,301
เวลาเขาสกีบนหิมะ เขามีออร่ามาก

1093
01:06:54,385 --> 01:06:56,512
ความตื่นเต้นที่ออกมาจากตัวเขา

1094
01:06:56,595 --> 01:06:57,722
เป็นอะไรที่พิเศษมากจริงๆ

1095
01:07:00,891 --> 01:07:04,020
ผมว่าเขาไม่ได้เป็นแค่แรงบันดาลใจ
ให้กับคนที่มีข้อจำกัดด้านร่างกาย

1096
01:07:04,103 --> 01:07:06,397
หรือมีบางอย่างที่จำกัดความสามารถพวกเขา

1097
01:07:07,648 --> 01:07:11,402
แต่เขาเป็นแรงบันดาลใจ
ให้กับคนอย่างผมและพวกคุณด้วย

1098
01:07:12,153 --> 01:07:14,071
คนที่มีสิบนิ้วมือสิบนิ้วเท้าที่ยังใช้งานได้

1099
01:07:14,989 --> 01:07:16,365
หายใจเข้าออก หัวใจยังเต้นอยู่

1100
01:07:16,907 --> 01:07:19,952
พวกเขามองเทรเวอร์แล้วคิดว่า
"ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นได้แน่"

1101
01:07:21,871 --> 01:07:25,332
เขาไม่ใช่นักกีฬาพิการ เขาคือนักกีฬา

1102
01:07:26,250 --> 01:07:30,046
ถ้าอยากจะไปอีกขั้น
และสกีบนเส้นทางนี้ได้แบบเจ๋งๆ

1103
01:07:30,129 --> 01:07:31,839
ค่อยๆ เลี้ยวทีละครั้ง

1104
01:07:33,591 --> 01:07:35,176
- ได้
- โอเคนะ

1105
01:07:35,885 --> 01:07:36,719
โอเค

1106
01:07:37,428 --> 01:07:39,305
เอาละ ฟังด้วยนะ

1107
01:07:39,388 --> 01:07:41,140
เทรฟจะออกตัวในอีกสิบวินาที

1108
01:07:43,893 --> 01:07:48,647
เทรฟจะออกตัวในอีกห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง

1109
01:08:13,339 --> 01:08:14,256
โอ้โฮ!

1110
01:08:14,757 --> 01:08:17,676
เป็นหน้าผาที่ใหญ่ที่สุดที่ฉันสกี

1111
01:08:21,680 --> 01:08:23,724
กล้องโกโปรคือ…

1112
01:08:23,808 --> 01:08:25,226
ดูตรงที่นายลงสิ

1113
01:08:30,022 --> 01:08:30,856
เก่งมาก

1114
01:08:33,984 --> 01:08:35,611
มีวันที่ชีวิตขาขึ้น

1115
01:08:36,737 --> 01:08:41,283
วันที่ทุกคนและทุกสิ่งที่ผมเจอ
ดีและไปเป็นอย่างที่ผมต้องการ

1116
01:08:43,619 --> 01:08:48,999
ช่วงนั้นความมั่นใจและความสดใสของผม
เปี่ยมล้นออกมาจนคนแปลกหน้าก็ยังรู้สึกได้

1117
01:08:51,335 --> 01:08:54,922
แต่บางวันรถเข็นก็กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตย่ำแย่

1118
01:08:55,589 --> 01:08:59,176
เป็นกรงโครเมียมที่ทำให้ติดต่อกับใครไม่ได้

1119
01:09:00,344 --> 01:09:01,178
จบ

1120
01:09:01,720 --> 01:09:02,721
อย่ายุ่งกับผม

1121
01:09:03,639 --> 01:09:04,849
วันนี้ผมพิการ

1122
01:09:09,645 --> 01:09:12,523
ผมไม่เคยรู้สึกถูกรังเกียจที่นั่งรถเข็น

1123
01:09:12,606 --> 01:09:14,316
{\an8}(6. กรงโครเมียม)

1124
01:09:14,400 --> 01:09:15,818
ผมรู้สึกว่าคนอื่นเวทนาผม

1125
01:09:18,195 --> 01:09:19,738
ผมเกลียดตัวเอง

1126
01:09:21,991 --> 01:09:24,201
ข้อแรกปัญหาอยู่ที่คนอื่น

1127
01:09:26,328 --> 01:09:28,247
แต่ข้อสองปัญหาอยู่ที่ผม

1128
01:09:32,543 --> 01:09:34,920
ไขสันหลังบาดเจ็บเป็นอะไรที่แย่มากๆ

1129
01:09:35,963 --> 01:09:36,964
{\an8}หลายคนมองเรา…

1130
01:09:37,047 --> 01:09:38,424
{\an8}(วินเทอร์พาร์ค รัฐโคโลราโด)

1131
01:09:38,507 --> 01:09:39,925
{\an8}และสิ่งที่พวกเขาเห็นคือแค่รถเข็น

1132
01:09:40,009 --> 01:09:41,010
ไม่เป็นไร

1133
01:09:41,093 --> 01:09:43,053
แต่จริงๆ มันมีอะไรมากกว่าแค่รถเข็น

1134
01:09:44,305 --> 01:09:47,308
รถเข็นคือส่วนหนึ่งของเรา ทำหน้าที่เป็นขา

1135
01:09:49,852 --> 01:09:52,563
คนชอบมาถามผมว่า "เกิดอะไรขึ้น"

1136
01:09:52,646 --> 01:09:54,857
"อ๋อ หลังหักตอนเล่นสโนว์บอร์ดน่ะ"

1137
01:09:54,940 --> 01:09:56,567
พวกเขาก็ "อ๋อ เสียใจด้วยนะ"

1138
01:09:56,650 --> 01:09:57,568
พูดแค่นั้น

1139
01:09:58,068 --> 01:10:01,447
ผมก็ "จะเสียใจด้วยทำไม"

1140
01:10:01,530 --> 01:10:02,364
แบบ…

1141
01:10:02,990 --> 01:10:04,241
"อืม ไม่เป็นไร"

1142
01:10:04,325 --> 01:10:07,703
คุณควรเสียใจ
กับสิ่งที่กระทบจิตใจผมจริงๆ มากกว่า

1143
01:10:08,245 --> 01:10:10,706
คุณควรเสียใจกับผมในเรื่องเหล่านั้นมากกว่า

1144
01:10:10,789 --> 01:10:11,790
แต่คนอื่นไม่รู้ไง

1145
01:10:15,586 --> 01:10:18,088
หลังจากที่พ่อถ่ายหนังเสร็จ
แล้วเข้าวงการนักเขียน

1146
01:10:18,172 --> 01:10:21,342
เขาไปเป็นบรรณาธิการให้นิตยสารชื่อนิวโมบิลิตี้

1147
01:10:22,843 --> 01:10:25,471
ตอนแบร์รี่ได้เป็นบรรณาธิการ

1148
01:10:25,554 --> 01:10:28,891
เขาเข้าถึงคนมากมาย
ในแบบที่ไม่สามารถทำได้ก่อนหน้า

1149
01:10:28,974 --> 01:10:30,809
(นิวโมบิลิตี้)

1150
01:10:30,893 --> 01:10:34,772
แบร์รี่กับนิตยสาร
พูดถึงเรื่องที่คนเลี่ยงที่จะพูดถึงกัน

1151
01:10:35,272 --> 01:10:37,733
การใช้สารเสพติดและหรือใช้ในทางที่ผิด
สำหรับการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

1152
01:10:37,816 --> 01:10:40,194
คนที่บาดเจ็บที่ไขสันหลังในเรือนจำ

1153
01:10:40,277 --> 01:10:41,528
เพศวิถี

1154
01:10:41,612 --> 01:10:44,323
ไม่มีเรื่องไหนเป็นเรื่องต้องห้าม

1155
01:10:45,616 --> 01:10:49,453
มันคือนิตยสารโรลลิ่งสโตนแบบสุดขั้ว
สำหรับผู้ใช้รถเข็น

1156
01:10:50,788 --> 01:10:53,207
เขาพูดถึงสิ่งที่คนไม่พูดถึงกัน

1157
01:10:54,041 --> 01:10:55,459
โปรแกรมขับถ่าย

1158
01:10:55,542 --> 01:10:57,086
การจัดการการขับถ่ายปัสสาวะ

1159
01:10:57,795 --> 01:11:03,092
ทุกเรื่องที่เป็นเรื่องต้องห้าม
หรือห้ามพูดถึงในสังคมของคนร่างกายสมบูรณ์

1160
01:11:03,175 --> 01:11:04,677
(เพศสัมพันธ์แบบมีคนช่วย)

1161
01:11:06,845 --> 01:11:11,976
ตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บใหม่ๆ
ฉันอยากรู้ว่าเขาจะกลับมาเดทสาวได้มั้ย

1162
01:11:13,894 --> 01:11:16,105
เทรเวอร์อยากมีครอบครัวมาตลอด

1163
01:11:16,188 --> 01:11:19,275
มันคือสิ่งที่สำคัญกับเขามาก

1164
01:11:21,318 --> 01:11:25,030
ผมแข็งนะ แต่ทำผู้หญิงท้องไม่ได้

1165
01:11:26,115 --> 01:11:29,910
มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้คิดจากการได้รับบาดเจ็บ

1166
01:11:29,994 --> 01:11:32,079
และทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นด้วย

1167
01:11:33,205 --> 01:11:34,248
นี่แหละชีวิตจริง

1168
01:11:35,291 --> 01:11:36,292
ผมรับมือกับมัน

1169
01:11:37,459 --> 01:11:38,711
{\an8}(ภาวะเจริญพันธุ์แบบใหม่)

1170
01:11:38,794 --> 01:11:41,171
{\an8}ที่แบร์รี่กับทางนิตยสารเข้าใจคือ

1171
01:11:41,255 --> 01:11:44,758
{\an8}"ดู ชีวิตที่บาดเจ็บที่ไขสันหลังคือชีวิต"

1172
01:11:44,842 --> 01:11:48,679
"ชีวิตที่พิการคือชีวิต เราจะพูดถึงทุกด้านของมัน"

1173
01:11:48,762 --> 01:11:51,098
(ซื้อคู่นอน
หนทางที่ไม่ราบรื่นสำหรับชายพิการ)

1174
01:11:51,181 --> 01:11:54,935
มันทำให้คนที่คิดว่า
ส่วนหนึ่งของชีวิตจบลงแล้วมีกำลังใจขึ้นมา

1175
01:11:55,936 --> 01:11:58,564
พ่อทำให้คนทั่วไปได้รับรู้
เขาทำให้ผู้คนสนใจเรื่องนี้

1176
01:11:58,647 --> 01:12:01,859
พ่อพูดถึงแง่ดี แง่ไม่ดี
แงไม่พึงประสงค์ และแง่ที่สวยงาม

1177
01:12:01,942 --> 01:12:03,694
ของเพศวิถีเมื่อร่างกายบาดเจ็บ

1178
01:12:07,948 --> 01:12:11,243
เอาละ นี่คือเก้าอี้ที่ผมใช้ทำกิจกรรมอย่างว่า

1179
01:12:13,912 --> 01:12:15,706
นี่คือเก้าอี้เซ็กซ์สำหรับคนพิการ

1180
01:12:15,789 --> 01:12:19,293
ผมย้ายมานั่งเก้าตัวนี้ แล้วก็โยกหน้าหลัง

1181
01:12:20,794 --> 01:12:25,549
หลังจากได้รับบาดเจ็บ
ผมไม่สามารถแตกได้เหมือนเดิม

1182
01:12:25,632 --> 01:12:28,510
สิ่งนี้ช่วยให้ผมได้กลับมาสัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง

1183
01:12:29,261 --> 01:12:31,972
เบาะยุบไปนิดนึงละ

1184
01:12:32,931 --> 01:12:36,060
สงสัยต้องเอาไปปรับใหม่ให้แน่นขึ้น
หรือไม่ก็เปลี่ยนเบาะข้างใน

1185
01:12:37,186 --> 01:12:40,105
มันทำให้ผมรู้สึกเป็นผู้ชายอีกครั้ง บอกเลย

1186
01:12:47,905 --> 01:12:51,617
เวลาบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
มันจะมีเรื่องที่เราไม่ได้เตรียมตัวรับมือ

1187
01:12:52,659 --> 01:12:55,037
ให้พูดตรงๆ ก็ เรื่องฉี่กับขับถ่าย

1188
01:12:56,580 --> 01:13:00,834
เมื่อคนคนหนึ่ง
บาดเจ็บในระดับหนึ่งหรือมากกว่าขึ้นไป

1189
01:13:00,918 --> 01:13:05,923
เขาหรือเธอจะควบคุมการฉี่ของตัวเองไม่ได้

1190
01:13:06,423 --> 01:13:07,758
ดังนั้นฉี่รดได้ทุกเมื่อ

1191
01:13:08,342 --> 01:13:11,387
เรากำลังจะสกีลงหน้าผานี้แล้ว

1192
01:13:12,513 --> 01:13:14,348
แสงไม่ค่อยลึกหรือตัดกันเลย

1193
01:13:15,474 --> 01:13:17,226
สกีลงไปสัมผัสความฟิน

1194
01:13:18,185 --> 01:13:19,895
โอ๊ยตาย ฉันฉี่รดกางเกงเมื่อกี้

1195
01:13:21,980 --> 01:13:23,315
ไม่ได้ตั้งใจ

1196
01:13:24,066 --> 01:13:25,150
โอเค

1197
01:13:25,234 --> 01:13:27,236
สาม สอง หนึ่ง ไปเลย

1198
01:13:27,319 --> 01:13:28,195
ไปเลย

1199
01:13:37,287 --> 01:13:38,997
ยังไงอุบัติเหตุก็ต้องเกิด

1200
01:13:39,623 --> 01:13:41,834
มีทางเลือกอยู่สองทาง

1201
01:13:41,917 --> 01:13:44,336
มันอาจจะสร้างความเสียหายให้

1202
01:13:44,420 --> 01:13:45,337
ซึ่งเป็นแบบนั้น

1203
01:13:45,421 --> 01:13:46,422
(ฉันฉี่รดกางเกงเมื่อกี้)

1204
01:13:46,505 --> 01:13:49,383
หรืออาจจะกลายเป็นเรื่องตลกในภายหลัง
ถ้าเลือกให้เป็นแบบนั้น

1205
01:13:49,508 --> 01:13:52,261
(บ้าไปแล้ว
เข้าใจเลย ปัญหาคนนั่งรถเข็น)

1206
01:13:52,344 --> 01:13:54,847
รูดซิบหยิบสายสวนปัสสาวะให้หน่อย

1207
01:13:54,930 --> 01:13:56,348
ในกระเป๋าโกโปร

1208
01:13:57,766 --> 01:14:02,020
ถ้ากินน้ำในปริมาณที่เหมาะสม
เราจะฉี่วันละแปดถึง 12 ครั้ง

1209
01:14:02,104 --> 01:14:03,439
ทำอะไรตรงนั้นน่ะเทรวี่

1210
01:14:03,522 --> 01:14:04,481
ฉี่

1211
01:14:04,565 --> 01:14:05,482
- เหรอ
- อืม

1212
01:14:05,566 --> 01:14:06,900
ไปแอบทำไมตรงหลังถังขยะ

1213
01:14:06,984 --> 01:14:09,736
ก็ไม่มีห้องน้ำอะ

1214
01:14:11,947 --> 01:14:14,116
เราต้องเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะ

1215
01:14:15,409 --> 01:14:16,994
ทุกครั้งที่จะฉี่

1216
01:14:18,328 --> 01:14:22,875
ถ้าซื้อแบบเบิกเงินคืนทีหลัง
เส้นหนึ่งราคาอาจสูงถึง 18 ดอลลาร์

1217
01:14:23,792 --> 01:14:27,421
ดังนั้นเราอาจจะต้องจ่ายถึง 250 ดอลลาร์ต่อวัน

1218
01:14:28,046 --> 01:14:29,131
เพื่อการฉี่

1219
01:14:30,132 --> 01:14:31,258
ไม่ยุติธรรมเลย

1220
01:14:34,386 --> 01:14:37,055
ถ่ายรูปๆ สายห้อยออกมา

1221
01:14:37,598 --> 01:14:39,266
เกินจะบรรยาย คือแบบ…

1222
01:14:39,349 --> 01:14:42,394
ความจริงไง ความจริงที่รับได้ยาก

1223
01:14:44,521 --> 01:14:48,525
แบร์รี่เล่าให้ฟังด้วยว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเขียนหาเขา

1224
01:14:48,609 --> 01:14:51,862
บอกว่าเธอช็อกมาก

1225
01:14:51,945 --> 01:14:56,074
ที่เห็นโฆษณาการจัดการการปัสสาวะ

1226
01:14:56,158 --> 01:14:57,576
การสวนปัสสาวะ

1227
01:14:57,659 --> 01:14:58,702
สายสวนปัสสาวะ

1228
01:14:58,785 --> 01:15:03,040
และความรู้สึกของเธอที่ได้รู้ว่ามีกลุ่มนั้นอยู่

1229
01:15:03,957 --> 01:15:07,169
ฉันไม่รู้เลย
เกี่ยวกับการใช้สายสวนปัสสาวะ ยาเหน็บ

1230
01:15:07,252 --> 01:15:09,296
มันเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด

1231
01:15:09,379 --> 01:15:11,507
กลายเป็นว่าเข้าห้องน้ำเป็นเรื่องใหม่ เรื่องยาก

1232
01:15:12,007 --> 01:15:12,841
ใช้เวลานาน

1233
01:15:12,925 --> 01:15:15,427
มันไม่ง่าย

1234
01:15:16,345 --> 01:15:21,892
โปรแกรมขับถ่ายคือกิจวัตร
ที่ต้องทำทุกวันในเวลาที่ใกล้เคียงกัน

1235
01:15:23,769 --> 01:15:27,314
ใส่ถุงมือหยิบยาเหน็บ

1236
01:15:27,397 --> 01:15:29,358
เอาสอดรูทวาร

1237
01:15:29,441 --> 01:15:34,071
แล้วก็รออย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง
เพื่อให้ของข้างในทั้งหมดถูกขับถ่ายออกมา

1238
01:15:37,824 --> 01:15:41,328
มีคนใช้การกระตุ้นแบบดิจิทัล

1239
01:15:41,912 --> 01:15:45,457
ซึ่งคือการใช้นิ้วสอดเข้าไปในรูทวาร

1240
01:15:45,541 --> 01:15:50,254
เพื่อให้ทางเดินอาหารบีบตัว
และถ่ายสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา

1241
01:15:51,630 --> 01:15:53,715
ตอนแรกอาจจะน่าอาย

1242
01:15:55,133 --> 01:15:56,385
ใช้เวลานาน

1243
01:15:57,094 --> 01:16:01,765
มันคือหนึ่งในสิ่งที่ยากเย็น
ที่คนบาดเจ็บไขสันหลังต้องเจอ

1244
01:16:07,896 --> 01:16:12,859
การเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตโดยบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
เปรียบเหมือนการดำน้ำลึกตลอดชีวิต

1245
01:16:14,069 --> 01:16:15,988
"เบาะนั่งนุ่มรึเปล่า"

1246
01:16:16,488 --> 01:16:17,739
"กระเพาะปัสสาวะเต็มรึยัง"

1247
01:16:18,740 --> 01:16:22,494
ต้องคอยเช็กตลอดทั้งๆ ที่ไม่รู้สึก

1248
01:16:25,664 --> 01:16:28,083
การใช้ชีวิต
ทั้งๆ ที่บาดเจ็บที่ไขสันหลังเป็นอะไรที่ยากมาก

1249
01:16:29,126 --> 01:16:30,919
ผมต้องแยกอยู่คนเดียว

1250
01:16:31,003 --> 01:16:33,046
มีทั้งช่วงที่มีความสุขและช่วงที่รู้สึกแย่

1251
01:16:34,339 --> 01:16:37,634
เห็นคนอื่นไปเดินทางไกลกัน
หรือทำอะไรทำนองนั้น

1252
01:16:37,718 --> 01:16:39,678
บางครั้งเห็นแล้วก็หดหู่

1253
01:16:41,305 --> 01:16:44,600
บางครั้งก็อยากให้ตัวเอง
ได้ใช้ชีวิตปกติแบบนั้นบ้าง

1254
01:16:47,644 --> 01:16:49,187
ผมกับเทรฟคุยกันทุกสัปดาห์

1255
01:16:49,896 --> 01:16:51,481
วันละหลายครั้ง

1256
01:16:51,565 --> 01:16:53,900
ดูง่ายมากเวลาเทรเวอร์ไม่ปกติ

1257
01:16:54,401 --> 01:16:56,236
เขาจะเงียบ

1258
01:16:56,320 --> 01:17:00,490
หนึ่งสิ่งที่ผมจำได้เวลาเทรเวอร์เป็นแบบนั้นคือ

1259
01:17:01,074 --> 01:17:02,743
เราต้องพาเขาออกไปข้างนอก

1260
01:17:02,826 --> 01:17:04,703
(บริษัท เอ็นเนบลิ้งเทคโนโลยีส์ จำกัด)

1261
01:17:04,786 --> 01:17:07,456
เราต้องพาเขาออกไปทำสิ่งที่เขารัก

1262
01:17:16,048 --> 01:17:20,469
(ถ้าฉันทำแบบนี้ได้ ฉันทำได้ทุกอย่าง)

1263
01:17:20,552 --> 01:17:22,638
{\an8}เราทำโปรเจ็กต์พิเศษเฉพาะ เช่นของเทรเวอร์

1264
01:17:22,721 --> 01:17:23,555
(บ๊อบบี้ ลุสชินสกี้)

1265
01:17:23,639 --> 01:17:25,807
{\an8}แต่หลักๆ เราออกแบบกระดานสกีเพื่อนักสกีพิการ

1266
01:17:27,851 --> 01:17:30,854
ช่วยให้พวกเขาได้กลับไปบนภูเขา
หรือได้พบมันเป็นครั้งแรก

1267
01:17:31,355 --> 01:17:34,399
ไอเดียฉันเจ๋งมาก บอกเลย

1268
01:17:34,483 --> 01:17:37,069
เข้าใจตั้งแต่คุยโทรศัพท์กันแล้ว น่ากลัวอยู่นะ

1269
01:17:37,152 --> 01:17:38,070
ใช่มั้ย

1270
01:17:39,363 --> 01:17:40,822
เรามัด…

1271
01:17:41,323 --> 01:17:43,617
- ห่วงดึงหกนิ้ว…
- เอาผูกไว้ที่ปาก

1272
01:17:43,700 --> 01:17:44,701
ปากเลยเหรอ

1273
01:17:44,785 --> 01:17:46,203
คืองี้

1274
01:17:46,286 --> 01:17:47,746
ถ้าเอามัดที่มือ…

1275
01:17:47,829 --> 01:17:49,873
นายลอยลงไปต้องใช้มือเดียว

1276
01:17:49,956 --> 01:17:51,750
ใช่ ฉันไม่อยากทำแบบนั้น

1277
01:17:51,833 --> 01:17:54,753
สรุปคือจะให้ผูกติดไว้ที่ปากใช่มั้ย

1278
01:17:55,504 --> 01:17:57,297
ฉันก็บอกแบบนั้นนี่ เข้าใจใช่มั้ย

1279
01:17:57,381 --> 01:17:59,132
ที่นี่เราปรับใช้เอา โอเคมั้ย

1280
01:18:01,843 --> 01:18:05,472
นักสกีบางคนใช้เครื่องกว้านแบบมีมอเตอร์
เพื่อเพิ่มความเร็วบนพื้นราบ

1281
01:18:06,848 --> 01:18:09,601
นักสกีที่ร่างกายสมบูรณ์
ใช้มือทั้งสองข้างในการจับเชือก

1282
01:18:09,685 --> 01:18:12,145
ในขณะที่เทรเวอร์
ต้องใช้มือทั้งสองข้างจับไม้สกี

1283
01:18:12,771 --> 01:18:16,233
เราเลยทำระบบปล่อยชนิดเร็วขึ้นมา
แล้วติดเชือกไว้กับกระดานนั่งสกีของเขา

1284
01:18:16,900 --> 01:18:20,028
สายสั้นประมาณนี้ที่จะใช้ในการปล่อย

1285
01:18:20,112 --> 01:18:20,946
ได้มั้ย

1286
01:18:21,029 --> 01:18:23,365
- อืม ต้องลองดู
- ใช่

1287
01:18:23,448 --> 01:18:24,408
ข้ามไปอีกขั้น

1288
01:18:42,426 --> 01:18:43,260
พร้อมรึยัง

1289
01:18:46,012 --> 01:18:46,888
คือ

1290
01:18:47,764 --> 01:18:48,598
น่าตื่นเต้นนะ

1291
01:18:59,151 --> 01:19:02,237
(เดนเวอร์ รัฐโคโลราโด)

1292
01:19:02,320 --> 01:19:03,321
เป็นอะไรเทรเวอร์

1293
01:19:03,822 --> 01:19:05,699
เหงื่อออกอะ กังวล

1294
01:19:06,199 --> 01:19:08,410
ไม่เคยกระโดดข้ามรั้วสองอันเหรอ

1295
01:19:08,493 --> 01:19:09,327
หึ ไม่เคย

1296
01:19:10,871 --> 01:19:12,372
แล้วจะทำทำไม

1297
01:19:13,331 --> 01:19:14,583
ก็ยังไม่เคยมีใครทำ

1298
01:19:15,333 --> 01:19:16,168
อยากทำด้วยแหละ

1299
01:19:20,172 --> 01:19:21,256
จะมีคนพาผมขึ้นไป

1300
01:19:21,923 --> 01:19:23,425
ผมจะใช้ปากดึงปล่อยเชือกแบบเร็ว

1301
01:19:24,009 --> 01:19:26,052
หลังจากนั้นก็จะกระโดด

1302
01:19:26,136 --> 01:19:27,345
แล้วลงตรงนั้น

1303
01:19:28,430 --> 01:19:32,851
ถึงผมจะอัมพาต
แต่เราก็เห็นแต่คนที่ร่างกายสมบูรณ์ทำนั่นทำนี่

1304
01:19:32,934 --> 01:19:35,312
การที่ผมนั่งรถเข็น มันแบบ…

1305
01:19:35,896 --> 01:19:37,272
"คุณสกีด้วยเหรอ"

1306
01:19:37,773 --> 01:19:40,108
ตลกดีที่ผู้คนไม่รู้

1307
01:19:40,192 --> 01:19:44,279
ผมอยากพัฒนาไปเรื่อยๆ
อยากผลักดันตัวเอง พัฒนาไปเรื่อยๆ

1308
01:19:44,362 --> 01:19:47,908
ผมว่านี่คือก้าวหนึ่งของการไปในทิศทางนั้น

1309
01:19:51,286 --> 01:19:53,914
{\an8}(โคดี้ วิลเดอร์ เรย์
นักสกีมืออาชีพ)

1310
01:19:57,292 --> 01:19:59,044
สุดยอดมากโคดี้

1311
01:20:02,839 --> 01:20:03,673
เป็นไง

1312
01:20:25,320 --> 01:20:26,404
แกะไม่ออก

1313
01:20:27,155 --> 01:20:28,907
เอาออกไม่ได้

1314
01:20:36,248 --> 01:20:37,582
อีกครั้งได้มั้ย

1315
01:20:39,459 --> 01:20:40,544
ได้ใช่มั้ย โอเคนะ

1316
01:20:40,627 --> 01:20:41,586
- อืม
- ได้นะ

1317
01:20:45,799 --> 01:20:48,426
โอเค กัดไว้ให้นานที่สุด

1318
01:20:50,303 --> 01:20:52,305
กัดไว้ให้นานที่สุด

1319
01:20:55,684 --> 01:20:56,601
เอานะ

1320
01:21:34,556 --> 01:21:36,391
ให้ตายเถอะ เจ็บมาก

1321
01:21:36,474 --> 01:21:38,059
- ลงแรงมาก
- ตรงคอเลย

1322
01:21:43,899 --> 01:21:45,025
เอาจริงนะ ฉัน…

1323
01:21:45,734 --> 01:21:49,696
รู้ว่าไหวอยู่ แต่ไม่รู้ว่าอีกรอบคอจะไหวมั้ย

1324
01:21:49,779 --> 01:21:50,947
- อืม
- นั่นสิ

1325
01:21:51,031 --> 01:21:53,992
ถ้าไม่อยาก สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากให้นายลองคือ…

1326
01:21:54,075 --> 01:21:57,329
ฉันโกรธตัวเองเพราะฉันรู้ว่าผมทำได้

1327
01:21:57,412 --> 01:22:01,207
ฉันรู้ ฉันรู้ว่าฉันทำได้ ฉันแค่…

1328
01:22:01,291 --> 01:22:02,208
อะไร

1329
01:22:03,335 --> 01:22:05,754
พรุ่งนี้เช้าขยับไหล่ไม่ได้แน่

1330
01:22:10,008 --> 01:22:12,928
เล่นสกีแบบนั่งต้องตีลังกาด้วยเหรอ เปล่า

1331
01:22:13,803 --> 01:22:16,348
วัตถุประสงค์คือให้คนกลับมาเล่นสกีได้

1332
01:22:16,848 --> 01:22:20,477
ไม่ใช่ให้ตีลังกา
แล้วพลิกกระดานโลหะ 27 กิโลที่นั่งอยู่

1333
01:22:21,394 --> 01:22:24,272
(ทางเข้าแผนกฉุกเฉิน)

1334
01:22:24,356 --> 01:22:26,107
เมื่อคืนตอนกินมื้อค่ำ

1335
01:22:26,191 --> 01:22:28,401
ขนาดผ่านไปหนึ่งชั่วโมงก็ยัง…

1336
01:22:28,944 --> 01:22:30,362
ก็ยังเจ็บอยู่

1337
01:22:31,529 --> 01:22:34,616
ผมยกแขนไม่ได้เลย

1338
01:22:34,699 --> 01:22:37,035
ตรงนี้คือเจ็บมาก

1339
01:22:37,869 --> 01:22:40,497
ไม่หัวไหล่ก็กระดูกไหปลาร้านี่แหละผมว่า

1340
01:22:45,460 --> 01:22:49,047
ไหล่สำคัญมากเพราะมันคือเท้าผม

1341
01:22:49,130 --> 01:22:52,926
ถ้าไม่มีไหล่
ผมก็หมุนล้อรถเข็นไปไหนมาไหนไม่ได้

1342
01:23:00,058 --> 01:23:03,395
บ้ามากเวลานั่งรถเข็นแล้วแบบ…

1343
01:23:04,145 --> 01:23:05,438
"แขนไปแล้วข้างหนึ่ง"

1344
01:23:06,356 --> 01:23:09,317
ยังต้องลุกเปลี่ยนที่นั่งคนเดียว คือ…

1345
01:23:11,569 --> 01:23:15,323
ครึ่งท่อนใช้งานไม่ได้แล้ว
ยังจะให้ใช้งานไม่ได้อีกส่วนเหรอ

1346
01:23:15,865 --> 01:23:16,700
นึกออกมั้ย

1347
01:23:17,283 --> 01:23:22,038
ทีนี้เหลืออยู่แขนเดียวจากสองขากับอีกสองมือ

1348
01:23:23,707 --> 01:23:25,667
มันทำให้ตระหนักนะ

1349
01:23:26,501 --> 01:23:28,420
แต่ถามว่าจะหยุดทำสิ่งที่ทำอยู่มั้ย ไม่

1350
01:23:35,677 --> 01:23:38,430
ตอนผมเจอแบร์รี่ช่วงต้นยุค 90

1351
01:23:38,513 --> 01:23:40,849
ไหล่เขาเริ่มใช้งานไม่ได้แล้ว

1352
01:23:41,975 --> 01:23:43,643
ร่างกายเขาเริ่มไม่ไหว

1353
01:23:45,228 --> 01:23:46,604
ช่วงท้ายของชีวิต

1354
01:23:47,105 --> 01:23:49,733
ขนาดนั่งรถเข็นไฟฟ้า

1355
01:23:50,316 --> 01:23:52,318
จิตใจเขาก็ยังสงบ

1356
01:23:53,069 --> 01:23:55,155
ไม่ต่อสู้กับอาการบาดเจ็บ

1357
01:23:55,238 --> 01:23:56,656
หรือต่อสู้กับสิ่งที่ตัวเองเป็น

1358
01:23:57,323 --> 01:24:01,619
แต่กลับมีความสุขและยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น

1359
01:24:05,957 --> 01:24:09,878
ปี 2003 แบร์รี่ได้รับการวินิจฉัย
ว่าเป็นมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ

1360
01:24:11,755 --> 01:24:17,343
หมอบอกว่าผลกระทบต่อร่างกายเขา
คือมันจะทำให้ร่างกายเขาที่เปราะบางอยู่แล้ว

1361
01:24:17,927 --> 01:24:19,763
แย่ลงกว่าเดิมจากคีโม

1362
01:24:22,015 --> 01:24:25,435
ตอนนั้นพวกเขารู้แล้วว่ามะเร็งกระจายไปทั่ว

1363
01:24:25,518 --> 01:24:28,271
พ่อเลือกที่จะไม่รักษาต่อ

1364
01:24:33,485 --> 01:24:34,569
แล้วก็จบ

1365
01:24:37,947 --> 01:24:38,782
คือ…

1366
01:24:40,950 --> 01:24:41,951
ว่าไงดีล่ะ

1367
01:24:42,535 --> 01:24:43,369
ผม…

1368
01:24:43,912 --> 01:24:44,746
คิดถึงเขามาก

1369
01:24:45,872 --> 01:24:49,459
การได้เจอแบร์รี่ ได้ทำธุรกิจกับเขา

1370
01:24:49,542 --> 01:24:50,585
และเป็น…

1371
01:24:51,711 --> 01:24:53,171
เพื่อนสนิทกับเขา

1372
01:24:54,506 --> 01:24:55,340
มันคือ…

1373
01:24:56,800 --> 01:24:58,176
ไฮไลท์ชีวิตผม

1374
01:24:59,928 --> 01:25:01,137
เขาต้องโกรธแน่ที่ผมร้องไห้

1375
01:25:03,515 --> 01:25:04,349
คือ…

1376
01:25:05,225 --> 01:25:07,227
ที่ช็อกคือ

1377
01:25:07,811 --> 01:25:09,896
ผมได้ข่าว และ…

1378
01:25:10,939 --> 01:25:12,941
สี่วันต่อมาภรรยาผมบอกว่า

1379
01:25:13,775 --> 01:25:15,235
"มีจดหมายถึงคุณ"

1380
01:25:15,860 --> 01:25:16,778
จากแบร์รี่

1381
01:25:17,654 --> 01:25:18,530
ตกใจ

1382
01:25:19,239 --> 01:25:20,698
สองอาทิตย์หลังจากที่เขาเสีย

1383
01:25:26,746 --> 01:25:27,622
โอเค

1384
01:25:28,456 --> 01:25:29,415
"ถึงเพื่อนๆ

1385
01:25:29,916 --> 01:25:31,835
สิ่งที่สำคัญมากสิ่งหนึ่งในชีวิตฉัน

1386
01:25:32,377 --> 01:25:35,588
คือมิตรภาพที่แน่นแฟ้นขึ้นจากหลายๆ ปี"

1387
01:25:35,672 --> 01:25:39,092
"อย่างที่พวกนายหลายคนรู้ ตอนนี้ฉันตายแล้ว

1388
01:25:39,801 --> 01:25:44,430
ที่ส่งจดหมายนี้ให้ก็เพราะ
นายคือหนึ่งในมิตรภาพที่ฉันรักษาไว้

1389
01:25:44,514 --> 01:25:45,974
ฉันอยากให้นายรู้"

1390
01:25:47,809 --> 01:25:51,855
"ฉันเสียใจนิดนึง
ที่ต้องจากไปเร็วกว่าที่คาดนิดหน่อย

1391
01:25:51,938 --> 01:25:53,648
แต่ไม่รู้สึกโศกเศร้า

1392
01:25:54,232 --> 01:25:56,860
ฉันมีชีวิตอยู่นานกว่าที่ควรจะอยู่ได้

1393
01:25:57,443 --> 01:25:59,028
หรือคาดการณ์ว่าจะอยู่ได้

1394
01:25:59,737 --> 01:26:02,949
สามสิบหกปีหลังจากเฮลิคอปเตอร์ชน

1395
01:26:04,367 --> 01:26:06,995
ฉันไม่ห่วงลูกๆ แล้ว

1396
01:26:07,495 --> 01:26:09,998
เพราะลูกๆ ของฉันมีเส้นทางเป็นของตัวเองแล้ว

1397
01:26:10,081 --> 01:26:13,084
และเดินบนเส้นทางนั้นได้อย่างงดงามและน่าทึ่ง"

1398
01:26:13,626 --> 01:26:16,129
"ฉันได้รับความรักที่เปี่ยมล้น

1399
01:26:16,212 --> 01:26:17,463
ได้ทำอาชีพที่ฉันคลั่งไคล้

1400
01:26:18,006 --> 01:26:21,301
ได้ผจญภัยมากมายและได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ"

1401
01:26:22,010 --> 01:26:24,804
เก็บครบทุกเม็ด ไม่เสียดายอะไรทั้งนั้น"

1402
01:26:27,473 --> 01:26:28,892
"รักนะทุกคน

1403
01:26:28,975 --> 01:26:30,351
ลงชื่อ แบร์รี่"

1404
01:26:31,311 --> 01:26:32,145
"แบร์รี่"

1405
01:26:33,354 --> 01:26:34,731
เขาเป็นคนเขียน

1406
01:26:36,191 --> 01:26:41,404
ถ้าผมได้พากย์เป็นเสียงเขา
ผมจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แล้วยิ้มไปด้วย

1407
01:26:47,744 --> 01:26:51,164
ในบทความไว้อาลัย
ที่ผมเขียนให้วารสารดิอเมริกันแอลไพน์คลับ

1408
01:26:51,247 --> 01:26:52,749
ผมต้องหยุด

1409
01:26:53,625 --> 01:26:54,792
และสงสัยเลยว่า

1410
01:26:55,877 --> 01:26:59,589
ชีวิตแบร์รี่จะเป็นยังไงถ้าเขาไม่อัมพาต

1411
01:27:02,634 --> 01:27:05,678
พ่อแบ่งชีวิตเป็นสองช่วง

1412
01:27:05,762 --> 01:27:08,014
ช่วงแรกคือช่วงก่อนเกิดอุบัติเหตุ

1413
01:27:08,097 --> 01:27:10,892
ช่วงสองคือหลังเกิดอุบัติเหตุ

1414
01:27:10,975 --> 01:27:12,101
พอถึงช่วงบั้นปลายชีวิต

1415
01:27:12,852 --> 01:27:16,272
พ่อถึงมองว่าทั้งสองช่วงนั้นคือชีวิตชีวิตหนึ่ง

1416
01:27:17,565 --> 01:27:18,524
คือชีวิตหนึ่ง

1417
01:27:18,608 --> 01:27:21,569
อย่างที่พ่อพูดประจำ
ทั้งสองช่วงคือช่วงสำคัญของชีวิต

1418
01:27:22,695 --> 01:27:27,033
มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันถามพ่อว่า
ช่วงไหนของชีวิตมีความหมายกับเขามากกว่า

1419
01:27:27,116 --> 01:27:29,994
เขาตอบว่าช่วงสอง

1420
01:27:31,120 --> 01:27:33,957
เขาได้เรียนรู้เยอะมาก ได้เติบโตมากๆ

1421
01:27:35,875 --> 01:27:36,709
เขา…

1422
01:27:37,335 --> 01:27:38,169
มอบความหวัง

1423
01:27:38,253 --> 01:27:41,381
ให้กับคนที่ได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลังทั่วโลก

1424
01:27:41,464 --> 01:27:42,882
และยังคงให้ต่อไป

1425
01:27:44,634 --> 01:27:47,595
เขาสอนหมอ สอนบริษัทประกัน

1426
01:27:47,679 --> 01:27:49,472
สอนคนทั่วไป

1427
01:27:50,056 --> 01:27:53,518
ให้มองความพิการในมุมใหม่
ในแบบที่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อน

1428
01:27:55,520 --> 01:27:57,814
พ่อไม่เคยตั้งเป้าที่จะเป็นผู้นำ

1429
01:27:58,314 --> 01:28:02,026
แต่เขาก็กลายเป็นผู้นำ
แต่นั่นก็เพื่อสิ่งที่เขากำลังทำ

1430
01:28:02,777 --> 01:28:06,447
เขาไม่ได้ประกาศตัวว่าเป็นผู้นำแล้วแบบ
"ตามผม"

1431
01:28:06,531 --> 01:28:07,448
คนตามเขาเอง

1432
01:28:11,828 --> 01:28:16,040
ในบรรดานักสกี
สิ่งที่แบร์รี่ทิ้งไว้ให้อยู่ที่เส้นทางคอร์เบ็ตส์

1433
01:28:16,124 --> 01:28:17,917
แต่จริงๆ เขาทิ้งไว้ให้มากกว่านั้น

1434
01:28:19,794 --> 01:28:23,089
สกีดิเอาเทอร์ลิมิตส์เป็นเรื่องเกี่ยวกับ
การผลักดันตัวเองให้ไปเกินกว่าขีดจำกัด

1435
01:28:23,172 --> 01:28:25,717
และการเต็มใจที่จะสร้างขึ้นมาใหม่

1436
01:28:25,800 --> 01:28:30,054
ฉันว่านิสัยชอบผลักดันตัวเอง
มันอยู่ในสายเลือดของพ่อ

1437
01:28:32,557 --> 01:28:36,602
เขาทำให้ผู้คนมองความพิการในมุมใหม่

1438
01:28:36,686 --> 01:28:39,605
และฉันว่านั่นคือเหตุผลที่โลกจะไม่มีวันเหมือนเดิม

1439
01:28:44,902 --> 01:28:47,238
สิ่งที่แบร์รี่ทิ้งไว้ให้คือ

1440
01:28:47,989 --> 01:28:50,533
ได้รับอุบัติเหตุ แต่เปลี่ยนมันให้เป็น…

1441
01:28:51,284 --> 01:28:56,372
ของขวัญที่วิเศษให้กับทุกคน
ที่ประสบอุบัติเหตุคล้ายกันและทำตาม

1442
01:28:57,623 --> 01:28:58,583
ทำให้พวกเขามีหวัง

1443
01:29:00,418 --> 01:29:02,086
เขาให้ในสิ่งที่พวกเขาขาด

1444
01:29:22,899 --> 01:29:25,151
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด
5 ปีหลังได้รับบาดเจ็บ)

1445
01:29:25,234 --> 01:29:28,279
พอมองย้อนกลับไปแล้วก็เป็นอะไรที่บ้ามาก

1446
01:29:33,493 --> 01:29:34,327
คือ

1447
01:29:34,911 --> 01:29:36,662
ผมรู้สึกขอบคุณ

1448
01:29:37,330 --> 01:29:39,415
ที่ผมเป็นในแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

1449
01:29:50,134 --> 01:29:52,220
เราไม่รู้ว่าเรามีอะไรจนกว่าสิ่งนั้นจะหายไป

1450
01:29:52,845 --> 01:29:53,721
ไม่มีใครรู้

1451
01:29:53,805 --> 01:29:55,390
แต่พอมองย้อนกลับไป

1452
01:29:56,724 --> 01:29:57,558
ผมบาดเจ็บ

1453
01:29:58,059 --> 01:29:58,935
ผมนั่งรถเข็น

1454
01:29:59,018 --> 01:30:00,520
แต่ผมทำมากกว่าครึ่งหนึ่ง

1455
01:30:01,062 --> 01:30:02,897
ของที่คนร่างกายสมบูรณ์ทำ

1456
01:30:02,980 --> 01:30:05,775
มันอยู่ที่ความคิด ลงมือทำให้สำเร็จ

1457
01:30:14,534 --> 01:30:16,327
ผมกลัวที่จะกลับมาที่นี่

1458
01:30:17,662 --> 01:30:18,663
กลัวมาก

1459
01:30:20,498 --> 01:30:22,583
ที่นี่พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากผม

1460
01:30:23,418 --> 01:30:26,587
ผมอยากกลับมาที่นี่ ผมอยาก…

1461
01:30:26,671 --> 01:30:28,673
กลับมารู้สึกเติมเต็มอีกครั้ง

1462
01:30:30,800 --> 01:30:35,054
ผมอยากปิดช่องโหว่นั่นซะ
และทำให้ตัวเองไม่ต้องเจ็บอีกต่อไป

1463
01:30:38,349 --> 01:30:42,770
สมมติว่าวันนั้นคุณได้รับบาดเจ็บ
คุณจะเติบใจจากการบาดเจ็บนั้นยังไง

1464
01:30:45,231 --> 01:30:50,194
สมมติว่าถ้ากลับไปเล่นกีฬาที่รักได้
ในที่ที่เปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดล่ะ

1465
01:30:51,279 --> 01:30:52,989
มันจะทำให้เข้มแข็งขึ้นขนาดไหนคิดดู

1466
01:30:54,115 --> 01:30:57,660
ผมว่านั่นคือสิ่งที่เทรเวอร์คิดจะทำ

1467
01:30:57,743 --> 01:30:59,787
และทำแบบสุดๆ ไปเลย

1468
01:31:03,541 --> 01:31:06,544
หนึ่งในเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของเทรเวอร์

1469
01:31:06,627 --> 01:31:11,174
คือเป็นคนแรกที่นั่งสกีตีลังกาสองรอบลงจุดที่จะลง

1470
01:31:13,301 --> 01:31:15,803
และสถานที่คือช่องเขาเวล

1471
01:31:18,890 --> 01:31:19,807
เขาพูดว่า "แม่

1472
01:31:22,268 --> 01:31:23,352
ที่นี่…

1473
01:31:25,480 --> 01:31:26,314
คือภูเขาของผม

1474
01:31:26,397 --> 01:31:29,025
ที่นี่คือที่ที่ผมหลังหัก และผมกลับมาแล้ว

1475
01:31:29,775 --> 01:31:30,776
และผมสู้ไม่ถอย

1476
01:31:31,944 --> 01:31:32,987
ทั้งๆ ที่บาดเจ็บ

1477
01:31:33,863 --> 01:31:35,406
ผมสู้ต่อทั้งๆ ที่เจอเรื่องแย่ๆ

1478
01:31:36,741 --> 01:31:38,159
ผมทำสำเร็จ

1479
01:31:40,119 --> 01:31:41,162
และผมกลับมาแล้วแม่

1480
01:31:43,664 --> 01:31:44,499
ผมกลับมาแล้ว"

1481
01:31:48,628 --> 01:31:52,131
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด
6 ปีหลังได้รับบาดเจ็บ)

1482
01:31:57,053 --> 01:31:57,887
เก่งมาก

1483
01:31:58,429 --> 01:31:59,555
แม่ภูมิใจในตัวลูก

1484
01:31:59,639 --> 01:32:00,806
ดูที่ผมกระโดดลงสิแม่

1485
01:32:03,309 --> 01:32:06,103
โอ้โฮ โอ้โฮๆ

1486
01:32:06,187 --> 01:32:07,021
เทรเวอร์

1487
01:32:07,897 --> 01:32:08,856
เทรเวอร์

1488
01:32:10,733 --> 01:32:12,151
เป็นรอยสวยเชียว

1489
01:32:13,402 --> 01:32:14,654
ไม่น่าเชื่อ

1490
01:32:15,530 --> 01:32:17,031
จะลงตรงไหน

1491
01:32:17,114 --> 01:32:18,950
โอ้โฮ เทรเวอร์

1492
01:32:19,659 --> 01:32:20,493
สุดยอด

1493
01:32:21,327 --> 01:32:23,788
เขากระโดดลงตรงนั้น

1494
01:32:25,373 --> 01:32:27,875
เอาละทุกคน อีกสองนาที

1495
01:32:28,584 --> 01:32:29,961
เทรเวอร์จะเช็กความเร็ว

1496
01:32:30,545 --> 01:32:33,548
ฝากทุกคนช่วยเทรเวอร์เตรียมตัวด้วย

1497
01:32:33,631 --> 01:32:35,466
ผมจะได้ประจำที่ถ่าย

1498
01:32:36,300 --> 01:32:37,134
ดีมาก

1499
01:32:38,594 --> 01:32:40,346
- ผลักเข้าไป
- หนึ่ง สอง สาม

1500
01:32:47,019 --> 01:32:48,729
จะออกจากตรงไหนของขอบ

1501
01:32:51,732 --> 01:32:55,236
กะจะลงตรงไหน ตรงไหนที่กะว่าลงแล้วดีที่สุด

1502
01:32:56,237 --> 01:32:58,656
สิ่งที่ฉันชอบทำประจำคือเลือกว่าจะไปตรงไหน

1503
01:32:58,739 --> 01:32:59,782
ฉันต้อง…

1504
01:33:00,491 --> 01:33:02,034
พอลอย

1505
01:33:02,118 --> 01:33:03,786
เชิดอกขึ้น เชิดอก

1506
01:33:04,287 --> 01:33:05,121
แล้วค้างไว้

1507
01:33:05,204 --> 01:33:07,582
พอเห็นจุดลง ฉันอยากให้…

1508
01:33:07,665 --> 01:33:08,624
อยู่ในอากาศให้นานพอ

1509
01:33:08,708 --> 01:33:12,295
ได้ ฉันว่าได้ แต่แค่อยากให้แน่ใจ

1510
01:33:14,964 --> 01:33:16,299
ตู้ม โย่!

1511
01:33:17,633 --> 01:33:18,551
ครับ

1512
01:33:18,634 --> 01:33:20,845
เอาละ พร้อมแล้ว

1513
01:33:24,223 --> 01:33:25,641
(7. วีรบุรุษ)

1514
01:33:25,725 --> 01:33:28,185
อาการบาดเจ็บเป็นสิ่งดีงาม

1515
01:33:30,229 --> 01:33:32,523
มันทำให้เรากล้าหาญแบบในเทพนิยาย

1516
01:33:34,191 --> 01:33:35,401
อยากเป็นวีรบุรุษมั้ย

1517
01:33:37,612 --> 01:33:38,487
ความจริงคือ

1518
01:33:39,155 --> 01:33:40,323
คุณแทบไม่มีทางเลือก

1519
01:33:42,783 --> 01:33:44,744
อดีตพรากชีวิตไปแล้วส่วนหนึ่ง

1520
01:33:46,203 --> 01:33:48,456
ผ่านความยากลำบากของการเริ่มต้น

1521
01:33:48,539 --> 01:33:50,249
และเอาชนะอุปสรรคทั้งหมดมาได้

1522
01:33:51,083 --> 01:33:54,837
วีรบุรุษพร้อมแล้วที่จะทำให้ทุกคนเห็น
ว่าเขาได้เกิดใหม่ในฐานะมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบขึ้น

1523
01:33:55,463 --> 01:33:56,756
โดยกลับมายังโลก

1524
01:33:58,966 --> 01:34:00,426
เราคือคนที่เกิดสองครั้ง

1525
01:34:01,927 --> 01:34:05,473
เราคือสิ่งที่แสดงให้มนุษย์เห็น
ถึงความกลัวเหตุร้ายอย่างสุดขีด

1526
01:34:05,556 --> 01:34:07,892
และความหวังอันสูงสุด
ที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์

1527
01:34:09,185 --> 01:34:11,687
เราเดินบนเส้นทางของวีรบุรุษ

1528
01:34:11,771 --> 01:34:13,022
เพราะเราไม่มีทางเลือก

1529
01:34:14,940 --> 01:34:16,025
สำหรับคนอื่น

1530
01:34:16,108 --> 01:34:19,445
การก้าวข้ามขีดกำจัดของเรา
คือหลักฐานของพลังและทิศทางของวีรบุรุษ

1531
01:34:21,113 --> 01:34:22,073
แต่สำหรับเราแล้ว

1532
01:34:23,240 --> 01:34:26,118
พลังและทิศทางของเรา
มาจากความจำเป็นที่เราต้องก้าวข้าม

1533
01:34:28,120 --> 01:34:29,914
เพราะนั่นคือทางเดียวที่จะอยู่รอด

1534
01:34:31,248 --> 01:34:34,543
เบอร์แมนพูด
สถานะเป็นไงบ้าง ขอเช็กสถานะหน่อย

1535
01:34:38,964 --> 01:34:41,884
ยังอยู่ข้างบน

1536
01:34:43,469 --> 01:34:45,471
ถ้าจะเริ่มอีกประมาณ 30 วิแล้วบอกด้วย

1537
01:34:51,018 --> 01:34:52,353
- เอาละ
- พร้อมมั้ย

1538
01:34:54,146 --> 01:34:56,691
อีก 30 วิจะเริ่ม อีก 30 วิ

1539
01:34:56,774 --> 01:34:58,651
หลังจากนั้นจะนับถอยหลังต่ออีกห้าวิ

1540
01:35:03,531 --> 01:35:04,532
นายทำได้

1541
01:35:11,539 --> 01:35:14,250
ทุกคนพร้อมแล้ว ทุกคนพร้อมหมดแล้ว

1542
01:35:17,378 --> 01:35:18,254
รับทราบ

1543
01:35:19,588 --> 01:35:20,631
พร้อมแล้ว

1544
01:35:22,758 --> 01:35:23,634
ข้างล่างพร้อม

1545
01:35:25,720 --> 01:35:27,138
ข้างบนพร้อม

1546
01:35:30,433 --> 01:35:31,350
สู้ๆ

1547
01:35:31,434 --> 01:35:32,435
เอานะ

1548
01:35:32,518 --> 01:35:34,061
อีกห้าวิออกตัว

1549
01:35:34,145 --> 01:35:35,479
อีกห้าวิออกตัว

1550
01:35:36,939 --> 01:35:39,275
- จะออกในอีกห้า สี่…
- สู้ๆ

1551
01:35:39,358 --> 01:35:42,486
สาม สอง หนึ่ง ออกตัวแล้ว

1552
01:35:56,125 --> 01:35:58,210
สาม สอง

1553
01:35:58,836 --> 01:35:59,670
หนึ่ง

1554
01:36:40,377 --> 01:36:41,962
สำเร็จ!

1555
01:36:54,016 --> 01:36:55,726
สำเร็จ

1556
01:36:58,270 --> 01:36:59,855
สำเร็จ

1557
01:37:03,359 --> 01:37:04,401
สุดยอด

1558
01:37:05,277 --> 01:37:06,362
เก่งมากเทรวี่

1559
01:37:07,446 --> 01:37:09,782
ผมร้องไห้อยู่ตรงนั้นรึเปล่าไม่รู้

1560
01:37:11,033 --> 01:37:12,034
พี่ภูมิใจในตัวนายมาก

1561
01:37:12,117 --> 01:37:13,202
สุดยอด

1562
01:37:14,912 --> 01:37:15,913
ไถ่ถอน

1563
01:37:15,996 --> 01:37:17,790
- ไถ่ถอน
- ไถ่ถอน

1564
01:37:21,752 --> 01:37:22,795
คำแนะนำดีๆ สุดท้าย

1565
01:37:23,337 --> 01:37:24,171
คำเตือนสุดท้าย

1566
01:37:25,005 --> 01:37:25,881
คำจากลา

1567
01:37:29,343 --> 01:37:32,429
บ่อยครั้งเราไม่ได้เลือกการผจญภัย

1568
01:37:33,806 --> 01:37:36,392
การผจญภัยที่ดีที่สุดเกิดขึ้นกับเราเอง

1569
01:37:40,104 --> 01:37:42,314
เคล็บลับในการใช้ชีวิตเมื่อพิการคือ

1570
01:37:43,065 --> 01:37:45,860
มองว่าทุกอย่างเป็นการผจญภัย

1571
01:37:47,444 --> 01:37:49,488
การผจญภัยที่ทำให้ทุกช่วงเวลา

1572
01:37:50,030 --> 01:37:52,032
เต็มไปด้วยความน่าตื่นเต้น

1573
01:37:53,450 --> 01:37:55,160
ความไม่แน่นอนและความเสี่ยง

1574
01:37:56,120 --> 01:37:57,746
ความอุดมและความปีติ

1575
01:37:58,998 --> 01:38:00,541
การตรึกตรองและการกล้าลงมือทำ

1576
01:38:03,335 --> 01:38:08,382
เราทำให้ความจริงและความกลัวเหตุร้าย
เป็นที่ประจักษ์แก่เราเองและผู้อื่น

1577
01:38:09,758 --> 01:38:11,552
ถ้าเราทำให้ภาพชัดขึ้น

1578
01:38:12,052 --> 01:38:14,179
ก็จะเกิดความเห็นอกเห็นใจและความเศร้า

1579
01:38:15,890 --> 01:38:17,016
ถ้าเราก้าวหน้าเร็ว

1580
01:38:17,850 --> 01:38:19,310
เราจะเป็นแรงบันดาลใจ

1581
01:38:20,561 --> 01:38:21,395
ให้กับทุกคน

1582
01:38:24,106 --> 01:38:26,650
เราไม่ควรกลัวที่จะเป็นแรงบันดาลใจ

1583
01:38:29,653 --> 01:38:31,488
เพราะโลกต้องการแรงบันดาลใจอย่างมาก

1584
01:38:32,781 --> 01:38:36,285
และเราอยากมีประสบการณ์ให้แบบไม่หวง

1585
01:38:38,954 --> 01:38:39,872
ของขวัญที่เราให้โลก

1586
01:38:41,415 --> 01:38:42,708
คือของขวัญที่โลก…

1587
01:38:44,627 --> 01:38:45,544
ให้เรา

1588
01:38:46,253 --> 01:38:47,379
ทุกคน

1589
01:38:47,463 --> 01:38:50,174
จะร่างกายสมบูรณ์หรือร่างกายบกพร่อง

1590
01:38:52,051 --> 01:38:54,511
ก็ควรมีความสุขกับสิ่งที่มีและพัฒนาไปเรื่อยๆ

1591
01:38:58,974 --> 01:39:00,225
แบร์รี่ คอร์เบ็ต

1592
01:39:00,309 --> 01:39:01,894
ภูเขาลุคเอาท์ รัฐโคโลราโด

1593
01:39:02,561 --> 01:39:03,562
1980

1594
01:39:06,607 --> 01:39:10,277
(สร้างให้กับแบร์รี่ คอร์เบ็ต 1936 - 2004)

1595
01:39:10,361 --> 01:39:15,741
(รวมถึงทุกคนที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง
และสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง)

1596
01:39:16,241 --> 01:39:18,619
(หลังจากที่เทรเวอร์
วางมือจากการเป็นนักสกีมืออาชีพ)

1597
01:39:18,702 --> 01:39:20,329
(เขาอยากสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่อีก)

1598
01:39:20,412 --> 01:39:24,500
(โดยเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจ
ที่เล่าเรื่องราวของตัวตนให้ผู้อื่นฟัง)

1599
01:39:25,000 --> 01:39:27,127
(หากต้องการสนับสนุน
คนที่สร้างตัวตนขึ้นมาใหม่)

1600
01:39:27,211 --> 01:39:29,046
(หลังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกระทบจิตใจ)

1601
01:39:29,129 --> 01:39:34,176
(ไปที่ WWW.HIGHFIVESFOUNDATION.ORG)

1602
01:43:12,895 --> 01:43:14,605
คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์