Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(คำบรรยายจากหนังสือชื่อว่าทางเลือก)
(เขียนโดยแบร์รี่ คอร์เบ็ต ปี 1980)
(เรื่องราว)
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
คนคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส
สาหัสมาก
จนกล้ามเนื้อเป็นอัมพาต
และสูญเสียการทำงานของร่างกายหลายอย่าง ที่เรามักมองข้าม
ยิ่งไปกว่านั้น
ผู้ได้รับบาดเจ็บต้องนั่งรถเข็นตลอดชีวิต
เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
กลัวว่าความสัมพันธ์ในอนาคต กับครอบครัวและเพื่อนจะไม่ดี
และไม่มีหนทางช่วยเหลือ
มาถึงทางแยกว่า
จะสู้
หรือไม่สู้
ถ้าสู้ แปลว่าต้องทำงาน เล่น ใช้ชีวิต และรักราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ความจริงคือมีเหตุการณ์เกิดขึ้น
เราคือคนที่ได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
บาดเจ็บสาหัส
พวกเราหลายคน ไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตยังไงในสภาพที่บาดเจ็บแบบนี้
แต่ก็ดีนะ
ที่มีหลายคนบนโลกที่บาดเจ็บเหมือนเรา
แต่ก็สู้
ดีใจที่กำลังสู้
และตอบแทนสิ่งที่ได้รับมาแก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
อย่างเต็มที่
(เทรเวอร์ เคนนิสัน ผู้รอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บไขสันหลัง)
(แจ็คสันโฮล รัฐไวโอมิง 4 ปีหลังจากได้รับบาดเจ็บ)
ขอต้อนรับทุกท่านสู่ยอดคอร์เบ็ตส์
บนนี้สวยมากค่ะ
คนที่เคยมาสกีที่แจ็คสัน พอมองไปรอบๆ หุบเขา มองภูเขา
ก็จะแบบ "โอเค มาถึงแล้ว"
พอเดินออกมาจากกระเช้า ต้องบอกเลยว่าที่นี่สวยมาก
แค่ได้มาที่งานแข่งครั้งนี้ก็พิเศษแล้วค่ะ
เรามาพูดถึงคอร์เบ็ตส์ ที่รีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮลกันดีกว่าครับ
หนึ่งในสิ่งที่ต้องมีที่ภูเขาทุกที่
สถานที่สวยงามมาก
ใช่ ถูกจัดอันดับและถูกโหวตเป็นประจำ
ให้เป็นหนึ่งในเส้นทางที่ชันที่สุด ยากที่สุด และโหดที่สุดในอเมริกา
เผลอๆ ในโลกด้วยซ้ำ
มีนักกีฬา 24 คน
การแข่งขันเป็นแบบทางวิ่งสองทาง
- แต่ไม่จำเป็นต้องวิ่งทั้งสองทาง - ใช่
วันนี้มีผู้หญิงเก้าคน มีผู้ชาย 15 คน
ทั้งสองฝั่งมีทั้งนักสกีและนักสโนว์บอร์ด
ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะแข่งด้วยกัน
แบ่งชายหญิง แต่นักสกีกับนักสโนว์บอร์ดแข่งด้วยกัน
งานนี้ไม่มีกรรมการ คนแข่งตัดสินกันเอง
เริ่มเลยดีกว่า
ไปที่ยอดคอร์เบ็ตส์กัน
- ครับ - เราพร้อมเริ่มแล้ว
ราชากับราชินีแห่งคอร์เบ็ตส์
เป็นการแข่งขันพิเศษที่รีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮล
(ทราวิส ไรซ์)
เป็นการแข่งทั้งสกีกับสโนว์บอร์ด เพื่อฉลองขีดจำกัด
คอร์เบ็ตส์คือสัญลักษณ์ ของรีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮล
(เจส แม็คมิลแลน)
มันคือเทือกเขาเอเวอเรสต์ สำหรับนักสกีและนักสโนว์บอร์ดหลายคน
เวลาขึ้นกระเช้าไป เราตรงขึ้นไป 1.2 กิโลภายใน 12 นาที
ขึ้นไปข้างบน ขึ้นไปจนถึงยอดหน้าผา
แล้วก็มีทุ่งหิมะปกคลุม โอ้โฮ
ถึงคอร์เบ็ตส์แล้ว
เราลอยผ่านไป มองดูแล้วก็ "โอ้โฮ"
(เวด แมคคอย ช่างภาพงาน)
สุดมากจริงๆ
มีหินก้อนใหญ่ มีหินที่คมมากๆ
มันชันมากจนเวลามองลงไป
เหมือนยืนอยู่บนชั้นสองของอาคาร
ตรงหน้าผาที่มีคนตาย มีเส้นทางหนึ่งอยู่
นั่นคือเส้นทางคอร์เบ็ตส์
โหดจริง
คนที่บอกว่าตัวเองเล่นสกีเก่ง
ลองพาไปที่ขอบคอร์เบ็ตส์ดู คงแบบ…
(เจฟ เบิร์ก)
"อยากสกีตรงนี้มั้ย"
เกือบทุกคนคือ
"หึ ไม่ดีกว่า"
ผมไม่เคยเห็นหน้าเห็นตาเด็กคนนั้น
ไม่รู้ว่าทำอะไรกัน "พวกเขาจะ…
เขาจะมาดู"
พอผมถึงที่นั่น เอาพลั่ว…
แล้วผมก็เห็นเขาคุยกับคนอื่น
ผมก็ "เขาจะแข่งด้วยเหรอ"
แบบ "โอเค เจ๋งเลย"
รู้ตัวอีกที ผมถูกจ้างให้ช่วยผลักเขาขึ้นเขา
พอเห็นว่าเขาถูกผลักขึ้นไปสูงมากก่อนแข่งจริง
คือแบบ
"อืม เขาจะแข่งจริงแฮะ"
ก่อนแข่ง ฉันกับเทรเวอร์คุยโทรศัพท์กัน
เขาพูดว่า "เจส ผมจะพุ่งจากเนินเขาโค้งตรงคอร์เบ็ตส์เลย"
ฉันก็…
"อืม กะจะไปไกลแค่ไหน"
เขาตอบว่า "อย่างน้อย 30 เมตร"
ฉันก็
"โอเค"
ประมาณนั้น
ถ้าผมผลักคุณนิดนึงน่าจะช่วยได้
ในฐานะนักกีฬา ฉันแบบ "เจ๋งไปเลย"
แบบ "จัดไป"
แต่ในฐานะคนจัดงาน ฉันแบบ "โอเค
ถ้าพลาดขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น"
ทุกคนมีสิทธิ์พลาด
หลายคนหลังหักตอนสกีบนเส้นทางคอร์เบ็ตส์
จากการกลิ้งหลังกระแทกลงเขา
ฉันวิตกมาก
เขาเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ไขสันหลัง
ฉันจะยอมให้เขาลงแข่ง
แล้วดูเขา
เสียชีวิตตอนสกีมั้ย
ตอนนั้นผมก็สงสัยอยู่ในใจ
ผมตัดสินใจไปคุยกับเขาเลย
อยากประเมินว่า
"ฉันพูดให้เขาถอนตัวดีมั้ย"
ผมพูดว่า "อันตรายเนอะ"
"ไหวใช่มั้ย"
เขามองตาผมอย่างไม่ลังเลและพูดว่า
"ไหว"
"ตามนั้น
ให้ช่วยอะไร"
ทราวิส
ผมจะลงตรงนั้นนะ
- ตรงนั้นเหรอ - ใช่
- ผมช่วยเรื่องความเร็วได้ - ดีเลย
ขอบคุณ
พอพุ่งลงเส้นทางคอร์เบ็ตส์ เราจะไม่เห็นอะไรเลย
เขาไม่เห็นแบบเดียวกับที่ทราวิส และนักกีฬาคนอื่นๆ เห็น เพราะเขาเอนตัวอยู่
เคล็ดลับคือ
- พอลงไปแล้วให้มองที่ภูเขา - โอเค
อยากลงตรงนั้น
- เข้าใจใช่มั้ย - เข้าใจ
มา ผมจะช่วย…
เวลาดูนักสกีหรือนักสโนว์บอร์ด เดินไปมาก่อนแข่งจริง
เราจะเห็นว่าทุกคนไปที่ขอบ
แล้วเดินกลับมา
เดินไปที่ขอบ
มองจุดที่จะลง แล้วเดินกลับ
เพราะไม่อยากตกใจกับวิวในอากาศ
ผมจะช่วยเรื่องความเร็ว
ผมจะไม่ผลักให้คุณเลยขอบ แต่ถ้ามีแรงช่วยส่งก็จะดีกว่า
ทราวิสผลักเขา และหยุดตรงขอบพอดี
ดูแล้วไม่เข้าท่าเท่าไร
ตอนผมดูเทรเวอร์ซ้อมลงทางลาดชัน
ผมวิตกขึ้นเรื่อยๆ
เพราะเขาจะต้องพุ่งลงไปที่จุดลง
พุ่งลงไปเลยที่ความเร็วเต็มกำลัง
เรียบร้อย ทั้งทางลงและทางวิ่ง
เขากำลังจะพุ่งลงไปแล้ว
สาม สอง หนึ่ง ออกตัวแล้ว
เขาสกีลงเขา
ยังจำได้อยู่เลยว่าตอนนั้นผมคิดว่าเขาช้า
- ผมว่า… - ตัดสินใจดีแล้ว
- ต้องเร็วอีก - เห็นด้วย
ต้องเร็วขึ้นอีกมาก
ขอเร็วกว่าเมื่อกี้
ใช่ ดี
ทุกคนเริ่มกลับมาวิตกอีก
"อืมๆ ตามนั้น"
"เขาจะสกีใหม่ ไม่เป็นไรหรอก"
"อืม มั้ง"
เราพาเขาไปจุดเริ่มที่สูงกว่าครั้งก่อนหน้า
น่าจะสูงกว่าของทุกคนเลยมั้ง
ผมจำได้ว่าผมถามว่า
"เทรเวอร์ แน่ใจนะว่าอยากทำจริงๆ"
เก้าครั้งจากสิบครั้ง
ถ้ามีคนไม่เชื่อว่านักแข่งจะลงไปที่จุดลงได้
พวกเขาก็จะไม่ลง
แล้วก็…
- แน่ใจนะว่าอยากลง - แน่ใจ
มันคือความรู้สึกแบบว่า "ฉันต้องทำ"
บรรยากาศเงียบกริบ
ฉันอยู่ตรงนั้นกับรองประธานฝ่ายปฏิบัติการ
และผู้อำนวยการ ฝ่ายความเสี่ยงและความปลอดภัย
ฉันวิตกมาก
พวกเขามองว่าคงไม่มีอะไรมาก
แต่ฉันคิดว่า "ไม่ เขาจะพุ่งออกจากเนินโค้ง"
คิดว่าไง
จำไม่ได้ว่าตอนนั้นพูดว่าอะไร แต่น่าจะประมาณ…
"ขอให้สนุกนะ"
"เจอกันที่อีกฟาก"
ประมาณว่า "เจอกันที่อีกฟากนะ หลังคุณสกีในรูปแบบใหม่ได้สำเร็จ"
เขาเข้าประจำที่ใหม่
บอกให้คนช่วยผลักเขาลง
สาม สอง หนึ่ง ผลักแล้วนะ
ที่เหลือก็อย่างที่รู้กัน
แม่เจ้า
เย่!
บ้ามาก
เก่งมากเพื่อน
เย่!
สุดยอด
ทุกคนอยาก…
สัมผัสเขา
อยากสัมผัสความมหัศจรรย์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
ทำไมถึงชื่อว่าคอร์เบ็ตส์ เล่าให้ฟังได้มั้ยครับ
ขอนึกก่อนนะ เพราะ…
เขาสกีเป็นคนแรกเหรอ
ผมว่าพอเวลาผ่านไป
ผู้คนลืม
มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับเส้นทางคอร์เบ็ตส์ ในกลุ่มแจ็คสันโฮล
แต่ฉันไม่รู้เรื่องแบร์รี่ คอร์เบ็ตเท่าไร
ตอนผมเป็นหนุ่ม ผมก็สกีที่รีสอร์ตภูเขาแจ็คสันโฮล
แต่ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแบร์รี่
อยากฟังเรื่องจริง หรือเรื่องที่ใส่รายละเอียดให้ได้อารมณ์
(แจ็คสันโฮล รัฐไวโอมิง)
แจ็คสันโฮล…
เราว่าเวลสวยแล้วนะ จนกระทั่งมาเจอแจ็คสันโฮลนี่แหละ
(โรเจอร์ บราวน์ เพื่อนแบร์รี่ คอร์เบ็ต)
มันสวยและมีเสน่ห์มาก
ฉันเจอแบร์รี่ในเดือนสิงหา ปี 1959
ตอนแรกที่เจอแบร์รี่ เขาสอนสกีอยู่ที่สโนว์คิงช่วงหน้าหนาว
(มัฟฟี่ มัวร์ อดีตภรรยาของแบร์รี่ คอร์เบ็ต)
พอล แม็คคอลลิสเตอร์เป็นคนทำรีสอร์ตที่นั่น
เขาเป็นเพื่อนฉันกับแบร์รี่
วันที่ฉันขึ้นไปกับพอลและแบร์รี่
คือสวยมาก
แสงสีฟ้าสดใส หิมะก็สวย
เรามองไปตรงพื้นที่ที่ใช้วัดลม
เราปิกนิกกัน มองไปที่ที่ต่อมากลายเป็นเส้นทางคอร์เบ็ตส์
แบร์รี่มองแล้วพูดว่า
"สักวันจะมีคนไปสกีตรงนั้น"
"จะมีคนไปสกีตรงนั้น"
ตั้งแต่นั้น คนก็รู้จักที่นั่นในนามว่าเส้นทางคอร์เบ็ตส์
(บ๊อบ โวเกล อดีตนักสกีมืออาชีพ)
(กระเช้าลอยฟ้าแจ็คสันโฮล)
ผมไม่รู้ว่าเขาทำอะไรสำเร็จมาบ้าง
จนกระทั่งมีคนถามว่า "รู้รึเปล่าว่าคุยอยู่กับใคร"
(ดร.เลสเตอร์ บัต เพื่อนแบร์รี่)
"รู้สิ แบร์รี่ คอร์เบ็ตไง"
ผมถามว่า "รู้เรื่องเขารึเปล่า"
(เทือกเขาโอเว็น 1959)
เขาเป็นคนที่
เก่งและน่าประทับใจ
เขาขึ้นไปยอดภูเขาแม็คคินลีย์ครั้งแรกสำเร็จ
เขาขึ้นไปยอดเขาที่สูงที่สุดเป็นอับดับหนึ่ง และอันดับสองในแอนตาร์กติกาได้สำเร็จ
ภูเขาวินสันกับภูเขาไทรี
(ยอดเขาไทรี)
และอีกหลายที่
(เจนนิเฟอร์ คอร์เบ็ต ลูกสาวแบร์รี่)
ช่วงที่พ่อยังอยู่ พ่อเป็นนักปีนเขาที่เก่งมากๆ
เขาเป็นพรีเซ็นเตอร์ของคาเมล
รูปนั้นติดตัวเขาไปตลอดชีวิต ที่อยู่ทุกที่
ฉันก็มีเล่มหนึ่งในห้องน้ำ
(เทือกเขาเอเวอเรสต์ 1963)
ผมเจอกับแบร์รี่บนเทือกเขาเอเวอเรสต์
เป้าหมายหลักในการไปที่นั่น…
(ดร.ทอม ฮอร์นไบน์)
คือสร้างสถิติ คนอเมริกันคนแรกที่ขึ้นไปยอดเขาเอเวอเรสต์
ไม่ใช่เดินเส้นทางใหม่
(ดร.ฮอร์นไบน์)
ผมกับแบร์รี่คลั่งไคล้คล้ายกัน
(แบร์รี่)
ทำบางอย่างบนภูเขาซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง
นักปีนเขาหลายคน อยากขึ้นยอดเขาเป็นครั้งแรกให้ได้
สันเขาตะวันตกเนี่ยแหละใช่เลย
มันคือภูเขาที่สูงที่สุดในโลก
และตรงนั้นยังไม่เคยมีใครขึ้นไปถึง
ระหว่างพิชิตยอดเขา
แบร์รี่พูดว่า "ผมว่าควรเป็นฮอร์นไบน์กับอันโซลด์
พวกคุณอายุเยอะแล้ว ไว้ผมค่อยกลับมาก็ได้"
แบร์รี่แบกสัมภาระขึ้นไปค่ายพักแรมถัดไป
ในขณะที่พวกเขาเดินขึ้นไปต่อยังจุดยอด
เป็นครั้งแรกที่พิชิตสันเขาตะวันตกได้
ผมขอขอบคุณและยกย่อง ในนามประชาชนอเมริกันทุกคน
ที่พลเมืองของเราพิชิตยอดเขาได้
เราภูมิใจที่ได้ต้อนรับพวกเขาสู่ทำเนียบขาว
เขาเป็นคนที่คิดสร้างสรรค์มาก
การได้ปีนหินคือส่ิงที่เขาคลั่งไคล้
แต่เขาต้องการอะไรที่มากกว่านั้น
และสิ่งนั้นคือการอัดภาพ
หลังจากที่แบร์รี่กลับจากเอเวอเรสต์ ผมบอกว่า "แบร์รี่ ติดต่อกันด้วยนะ
เผื่อถ่ายอะไรด้วยกัน"
แล้วเราก็ถ่ายแจ็คสันโฮลด้วยกันครั้งแรก
(บิ๊กสกีอิ้ง แจ็คสันโฮล)
สิ่งที่ทำให้ผมเริ่มเล่นสกีลีลา คือหนังสกีดังเรื่องสกีดิเอาเทอร์ลิมิตส์
กับเดอะโมเบียสฟลิป
แบร์รี่ขึ้นไปบนนั้น และพวกเขา พลิกตัวกลางอากาศลงเส้นทางเป็นครั้งแรก
หลายคนตื่นเต้น เพราะยังไม่มีใครพร้อมสกีที่เส้นทางนั้น
ไม่ต้องพูดถึงพลิกตัวกลางอากาศ
กลายเป็นอาชีพเราไปเลย
และนี่คือ
เกินขีดจำกัด
บินกลางอากาศ
เอื้อมให้ถึงเงาตัวเองอีกครั้ง
การถ่ายทำ และวิธีการที่ผู้บรรยายเล่ามีความเป็นบทกลอน
พวกเขาทำสิ่งที่ยังไม่มีใครบนโลกเคยเห็น
สำหรับเด็กอย่างผมและเด็กคนอื่นๆ ทั่วโลก มันตรงกับจินตนาการที่ว่า
"อืม อยากบ้างจัง อยากบิน"
"อยากสกีบนเส้นทางเหนือขีดจำกัด"
สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เมื่อวาน
คือขีดจำกัดสัมบูรณ์ของวันนี้
ยังมีพรุ่งนี้เสมอ
(คีน รัฐนิวแฮมป์เชียร์)
- ตัวนี้ใช่มั้ย - ไง
ไม่เป็นไร
อันนี้ลูกกับแอชลีย์
กับแม่
รูปนี้น่ารักดี
ผมกับพี่แอช
เทรเวอร์
กับพ่อ
- ชุดมีคำว่า… - มุมนักกีฬา
มุมนักกีฬาตรงก้น
ร้านอุปกรณ์และเสื้อผ้ากีฬาของพ่อตอนเป็นหนุ่ม
พ่อกับแม่
แล้วเปลี่ยนเป็นร้านสเก็ตบอร์ดกับร้านสโนว์บอร์ด
เทรเวอร์ชอบเล่นสโนว์บอร์ดมาก
เห็นแต่ฟันขาว…
(โอลก้า ปาร์โด แม่เทรเวอร์)
เวลาเขาใส่แว่นตาตอนเป็นเด็ก
เขาไม่ยอมเข้ามากินข้าวในบ้านด้วยซ้ำ
"ยังๆ ขอเล่นอีกที"
ช่วงที่ฉันกำลังโต พ่อกับแม่ยุ่งมาก บริหารร้าน
ซ้อมวิ่งมาราธอน
พ่อกับแม่ไม่อยู่บ่อยมาก
ผมทำธุรกิจสองอย่าง
วันละ 12 ชั่วโมง
บางครั้งหกวันต่อสัปดาห์
ท้าทายมาก
มีหลายครั้งที่ท้าทายมาก
(เออร์นี่ เคนนิสัน พ่อเทรเวอร์)
ตอนพ่อกับแม่แยกทางกัน เทรเวอร์น่าจะประมาณห้าขวบมั้ง
ฉันว่าการที่พ่อกับแม่หย่ากันและการที่แม่จากไป ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเทรเวอร์…
(แอชลีย์ คารูโซ่ พี่สาวเทรเวอร์)
มากๆ
ตั้งแต่อยู่ป.3 ป.4
เราย้ายที่อยู่ทุกๆ หกเดือนได้เลยมั้ง
เราไม่ได้มีเงินเยอะ
เราเลยปล่อยเช่าห้องที่สามเพื่อหาค่าเช่าเพิ่ม
ยังสวยอยู่นะ
สะอาดเลย
ตกแต่งแล้วด้วย
เหมือนมีครอบครัวอยู่จริงๆ
(ถนนโกรฟ ถนนมาร์ลโบโร่)
บ้านแต่ละหลังที่เราอยู่ เราอยู่แป๊บเดียวก็ย้ายออก
ตอนเป็นเด็ก ผมไม่ค่อยรู้อะไร
ไม่รู้ว่าปกติแล้ว ความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวเป็นแบบไหน
ตอนอยู่ม.ปลาย ครอบครัวเขาไม่ได้ช่วยเหลือเขาเท่าไร
เขาเป็นเพื่อนเรา ย้ายไปบ้านนั้นทีบ้านนี้ที
(แม็กซ์ คูมบ์ส เพื่อนเทรเวอร์)
นอนบนโซฟา
ไม่ได้เข้าชมรมไหนหลังเลิกเรียน
ก็เลย "หาที่เมาและสนุกกันดีกว่า"
ตอนแรกฉันไม่รู้ว่าเทรเวอร์ใช้ยาแก้ปวดแบบผิดๆ
ต่อมาเขามาบอกฉันว่า "แม่
ผมมีปัญหา ผมกำลังเจอปัญหานี้
ผมกินยานี้มานานแล้วเพราะผมหดหู่มาก"
ตอนนั้นผมอยู่ในจุดที่ไม่รู้จะทำยังไง
เข้าโรงเรียนก็ไม่ได้ สมัครเรียนที่วิทยาลัยรัฐคีนก็ไม่ได้
พวกเขาไม่ค่อยอยากรับผม
จริงๆ เข้าวิทยาลัยชุมชนก็ได้
ตอนนั้นผมไม่รู้จะเอาไงดีกับชีวิต
ไม่รู้จะไปอยู่ไหนดี ทำงานอะไรดี
(โรงเรียนมัธยมปลายคีน)
ทุกคนที่โตที่คีน จะอยากออกจากคีนหลังเรียนจบม.ปลาย
ที่นั่นไม่มีอะไรสำหรับเทรเวอร์
แอชลีย์เลยตัดสินใจไปโคโรลาโด
พอเขาเห็นแอชลีย์ย้ายไปอยู่ที่นั่น
เห็นว่าแอชลีย์อยู่ที่โคโลราโดแล้วมีความสุขมาก
มีภูเขา
เล่นสโนว์บอร์ด
เขาก็
"ผมจะย้ายออก"
แอชลีย์ก็ "เทรเวอร์
หางานซ่อมท่อให้ได้ก่อน"
เทรเวอร์มาที่โคโลราโดและพูดว่า "เอางี้
ผมจะทำงานเป็นช่างซ่อมท่อ ผมจะไปขอใบอนุญาตซ่อมท่อ"
ทำได้ไม่ทันไรก็
เกิดอุบัติเหตุซะก่อน
(แอสเพน รัฐโคโลราโด พฤษภาคม 1968)
แบร์รี่ถ่ายหนังเรื่องสกีดิเอาเทอร์ลิมิตส์เสร็จ
เราก็เซ็นสัญญาถ่ายการประชุม สมาคมครูสกีนานาชาติที่แอสเพน
ผมจำได้เลยว่าเขาขึ้นไปข้างบน
แล้วผมรู้สึกวิตกมาก
รู้สึกกังวลใจยังไงไม่รู้
ผมจ้องโทรศัพท์สองสามชั่วโมงได้ แล้วโทรศัพท์ก็ดัง
"เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้น
กับแบร์รี่"
พ่อไม่เคยเล่าว่าเขาได้รับบาดเจ็บยังไง
ส่วนแม่ก็ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องนั้น
ฉันว่ามันคงเป็น…
ช่วงเวลาที่โหดร้าย และคนคงไม่อยากพูดถึง
แบร์รี่กำลังถ่ายนักสกี
ถ่ายตอนกลางวัน
นักบินเลยเห็นพื้นที่ที่สลับสูงต่ำไม่ค่อยชัด
แสงอาทิตย์กลบหมด
แบร์รี่รัดสายเข็มขัดหลวมๆ
จะได้…
ยื่นตัวออกจากเฮลิคอปเตอร์ถ่าย
เฮลิคอปเตอร์ชนโขดหินแล้วส่ายไปมา
ในขณะที่เฮลิคอปเตอร์ส่ายไปมา
ตัวแบร์รี่หลุดจากเข็มขัดนิรภัย ประตูเปิด แล้วเขาก็หลุดออกจากประตู
เราทุกคนแทบจะเป็นบ้าที่แบร์รี่จะตาย
เราคิดว่าเขาตายแล้วจริงๆ
พวกเขาพาเขาไปโรงพยาบาลเคร็กที่เดนเวอร์
พวกเขาช่วยชีวิตเขาไว้ได้
(โรงพยาบาลเคร็ก เดนเวอร์ รัฐโคโลราโด)
ฉันไปเยี่ยมเขาตอนเขาอยู่โรงพยาบาล
เขามีไม้ค้ำศอก
เขาขอให้ฉันเอาไปด้วย ฉันเลยเอาไปด้วย
ฉันจำได้เลยตอนพยาบาลมองแล้วถามว่า
"เอามาทำไมคะ เขาไม่ได้ใช้หรอก"
แล้วเขาก็กลายเป็นคนอัมพาตครึ่งล่าง
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด 5 ปีหลังจากได้รับบาดเจ็บ)
เป็นครั้งแรกที่ผมมาที่นี่หลังเกิดอุบัติเหตุ
ผมกลัวที่จะกลับมาที่นี่
ที่ตรงนี้สำคัญมากต่อการฟื้นของผม
ไม่คาใจ จิตใจโอเค และยอมรับว่าตัวเองบาดเจ็บ
ผมสูญเสียทุกอย่างที่ข้างบนนี้
การกลับมาที่นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ
เพื่อจะได้ก้าวต่อและพิชิตเป้าหมาย
และหนึ่งในเป้าหมายของผมคือสกีที่ช่องเขาเวล
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด 15 พฤศจิกายน 2014)
(รถยนต์นั่งต้องใช้ล้อ แบบไม่หมุนฟรีบนช่องเขาเวล)
วันที่เทรเวอร์ได้รับบาดเจ็บ
ผม พี่ผม กับเทรเวอร์ไปกันที่ช่องเขาเวล
เราถึงที่จอดรถ
หยิบอุปกรณ์ออกมา
แล้วเดินขึ้นเขาข้างเส้นทางสโนว์โมบิล
(มิเกล โรดริเกซ เพื่อนเทรเวอร์)
แล้วก็เดินขึ้นไปอีกประมาณ 91 ถึง 137 เมตร
เราเจอผู้ชายคนหนึ่งขับสโนว์โมบิลลงมา
เขาแวะจอดแล้วบอกเราว่า ที่ข้างบนสูงไปอีกมีที่ให้กระโดด
ตอนถึงจุดกระโดด มันก็เป็นจุดกระโดดแบบทั่วไป
ผมไม่ค่อยเป็นห่วง เรื่องที่พวกเราจะกระโดดสูงและไกลแบบนั้น
ผมกระโดดก่อน
ตามด้วยพี่ผม
เทรเวอร์คนสุดท้าย
พอสิ้นวันก็มืด
ผมสไลด์ลงไป
แล้วเข้าเส้นทางของรถเกลี่ยหิมะ
ผมเห็นเขาแล้วละ
พอออกจากขอบ มุมองศาของเขามันแปลกๆ
ผมบินกลางอากาศเหมือนซูเปอร์แมนเลย
ผมไม่อยากเอาคอลง
ผมเลยเก็บคอแล้วเอาหลังลงแทน
กระดานกับรองเท้าบูทผมอัดกันจนเหมือนทาโก้
แล้วผมก็ได้ยินเสียงกระดูกหัก
ใครไม่รู้โทรหาผม
ตอนนั้นผมกำลังขายรถอยู่
ผมเจรจาอยู่ ปกติจะไม่รับสาย
แต่วันนั้นผมรับ
เทรเวอร์ได้รับบาดเจ็บ นิ้วเท้าเขาไม่มีความรู้สึก
ผมบอกว่า
"เรียกเทรเวอร์มาคุย"
"เทรเวอร์ ลุกขึ้น
อย่ามาเล่นปัญญาอ่อนแบบนี้"
เขาบอกว่า "พ่อ ผมขยับนิ้วเท้าไม่ได้"
ยังจำได้อยู่เลยตอนที่นอนอยู่ตรงนั้น
นึกถึงแฟน นึกถึงพี่
บอกพ่อแม่ บอกหัวหน้า
นึกถึงว่าคงไม่ได้เป็นช่างซ่อมท่อแล้ว
คงไม่ได้ทำในสิ่งที่รักแล้ว
ผมมองเท้าตัวเองแล้วก็…
ดูปุ๊บรู้เลย
เราโทรหาหน่วยค้นหาและกู้ภัย
พวกเขาบอกว่าจะส่งทีมมาช่วย
แต่ตอนนั้นพายุแรงมาก
พวกเขาบอกว่าอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง
และพวกเราคนหนึ่งต้องไปเจอพวกเขา
อะดรีนาลีนผมเริ่มหมด ผมเจ็บหลังมาก
เวลาผ่านไปช้ามาก
กลัวจะไม่มีใครหาผมเจอ กลัวแข็งตาย
ไม่มีใครมาช่วย
นับตั้งแต่วินาทีที่เขาชน จนถึงวินาทีที่หน่วยค้นหาและกู้ภัยไปถึง
รวมๆ กันน่าจะสองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมงได้
ทีมค้นหาใส่รองเท้าหิมะเดินไป
พี่ผมโทรหาสองรอบ
"เทรเวอร์หนาวมาก เขาเจ็บมาก"
ผมก็ "เรากำลังไป ผมจะไม่ทิ้งพี่กับเขา เรากำลังไป"
ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมบอกตัวเองว่า "อย่าหลับตาเด็ดขาดเทรเวอร์
อย่าหลับตา"
ผมคิดว่าถ้าผมหลับตา ผมอาจจะไม่ตื่นอีกเลย
ฟังนะ
เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับเราทั้งสองคน
(1. ความคาดหวัง)
และเราทั้งคู่ไม่ชอบ
ถึงพวกคุณจะต้องเจอแบบเราอีกหลายคน
ที่บอกว่าชีวิตดีขึ้นเพราะอุบัติเหตุ
แปลก
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
สำหรับคนที่หลังหักหรือคอหัก ไม่ต้องคิดให้มากก็รู้ว่า
กำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้น
และไม่มีใครหยิบยื่นทางเลือกให้สักเท่าไร
ฉันให้เพื่อนขับรถไปส่งที่โรงพยาบาล
พอไปถึง เราก็รอ
ฉันถามพนักงานต้อนรับ ฉันถามว่า "คุณคะ
มีเด็กคนหนึ่งกำลังมาจากช่องเขาเวล
เขาจะมาถึงประมาณกี่โมงเหรอคะ"
เธอตอบว่า "เห็นบอกว่ามีรหัสเลยนะคะ
หนักอยู่เหมือนกัน
พวกเขาน่าจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง"
ฉันก็ "ค่ะ งั้นฉันรอก็ได้
ถ้าเขามาถึงแล้ว รบกวนบอกได้มั้ยคะ"
ฉันจำได้ว่า
ตอนเขาถึงโรงพยาบาล
ฉันเห็นเขา
เขาจับมือฉัน ฉันดูแผ่นเอ็กซ์เรย์
เขาพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็หาย
ผมรักพี่นะ"
ผมจำไม่ได้ว่าผมพูดแบบนั้นกับพี่ผม
หรือจับมือเธอ มองเธอ แล้วพูดว่า "เดี๋ยวก็หาย"
แต่พอรู้แบบนี้แล้วผมก็กลั้นร้องไห้ไม่อยู่
คือ
ผมทำให้พี่ผมเห็นทุกวันว่าไม่เป็นไร
ครอบครัวด้วย
คนที่รักผมหรือคนที่ใกล้ชิดผมด้วย
สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมันแย่มาก แต่มันจะต้องดีขึ้นในที่สุด
และผมรู้สึกว่า ผมพิสูจน์ว่ามันเป็นแบบนั้นในทุกๆ วัน
เห็นเทรเวอร์นอนอยู่…
ในโรงพยาบาล
เป็นอะไรที่สะเทือนใจมาก
เห็นลูกบาดเจ็บแล้วฉันเสียใจ
ในฐานะแม่
เราไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับลูก
ฉันกลัว
กลัวมากว่าอนาคตเขาจะเป็นยังไง
กระดูกสันหลังที 11 กับที 12 หัก
ไขสันหลังขาด
หลังผมเคลื่อนเข้าช่องท้อง 90 องศา
หมอใส่แท่ง 12 นิ้วสองแท่ง กับสกรูอีก 12 อันในหลังผม
พวกเขาบอกผมว่า "ไม่ได้แล้วละ
คุณจะขยับตัวไม่ได้ เดิน หรือขยับร่างกายไปไหนมาไหนไม่ได้อีก"
คำถามที่คนมักถาม เวลามาที่โรงพยาบาลเคร็กคือ…
(นักจิตวิทยาของเทรเวอร์)
"ผมจะหายเป็นปกติมั้ย"
มีหลายคนมาที่โรงพยาบาล
และรู้สึกว่าชีวิตพวกเขาจบแล้ว
นิ้วเท้าจ๋า ขยับหน่อย
ขยับๆ
ขยับสินิ้วเท้า
นิ้วเท้า ขยับหน่อย
ขยับสิ ขยับ
ขยับ
ขยับสิ แกต้องขยับได้
คนในครอบครัวต้องช่วยกัน
วิจัยแสดงให้เห็นชัดเจนว่า
คนที่ได้รับการสนับสนุนหรือกำลังใจที่ดีกว่า
หรือสนิทกับครอบครัวมากกว่า ผลลัพธ์จะดีกว่า
ตอนนี้เราห่างเหินกัน
ผมว่า
ผมมีกำแพง
ผมทำตัวห่างเหินเวลาอยู่กับเขา
แม่ทำใจไม่ได้ เวลาเห็นเทรเวอร์ทำกายภาพบำบัด
แม่พูดว่า "แม่ทนไม่ไหว" หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลย
ฉันว่าเรื่องนั้นกระทบจิตใจเทรเวอร์มาก
เวลาอยู่ในสถานที่ฟื้นฟูหรือกำลังพักฟื้น ทุกวันสำคัญ
ที่เคร็ก
มีเกือบร้อยคนที่บาดเจ็บคล้ายกัน…
(รอย ทัสคานี่ ผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง)
แต่ผลลัพธ์สุดท้ายต่างกัน
แต่ทุกคน
สู้ด้วยกันเพื่อผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละคน
ต้องกายภาพหกเดือนถึงสองปี ระบบประสาทถึงจะกลับมารู้สึกเหมือนเดิม
เป้าหมายของเราคือ ทำให้ผมกลับมาเดินได้อีกครั้ง
ขยับๆ
ยากจัง
ครั้งละวัน
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเทรเวอร์ มีแรงกระตุ้นที่จะทำส่ิงต่างๆ
เขาหาวิธีใหม่ๆ ในการท้าทายตัวเองในแต่ละวัน
ขาซ้ายได้แล้ว เห็นมั้ย
ตอนนี้ยกได้แล้ว
พร้อมรึยังขาขวา
ขาขวาได้แค่นี้ แต่ขาซ้ายดีขึ้นมากแล้ว
พอ
ผมเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้ ตอนเล่นกีฬาสมัยเด็กมาปรับใช้
แบบ "ทำให้เป็นการแข่งขันยังไงดี"
ผมยังจำครั้งแรก ที่เจอเทรเวอร์ที่โรงพยาบาลเคร็กได้อยู่เลย
นักกายภาพมาหาผมและบอกว่า
"คนนี้พุ่งเกียร์ห้าเลย
เร็วไป เขาต้องอยู่เกียร์สองสิ"
"แล้วเราจะทำให้เขาช้าลงยังไง"
ไง
กำลังเดินมาตรงที่มีแสงอาทิตย์
หนึ่งในสิ่งที่สำคัญที่สุด เวลาบาดเจ็บที่ไขสันหลังคือ
ทุกคนตั้งเป้าว่า "ฉันจะกลับมาเดินให้ได้"
ใช่ เราทุกคนอยากกลับมาเดินได้เหมือนเดิม
แต่กว่าจะกลับมาเดินได้ ก็ต้องทำเป้าหมายที่เล็กกว่าให้สำเร็จก่อน
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าตั้งเป้าแต่ว่าจะกลับมาเดินให้ได้แล้วสุดท้าย…
เดินไม่ได้
ผมว่าผมต้องเตือนคุณ
ว่าพวกเราหลายคนพบว่าช่วงสัปดาห์แรกๆ หรือเดือนแรกๆ หลังจากออกมา
คือช่วงเวลาที่ยากที่สุด
ยากจริงๆ
ช่วงที่สถาบันสอนใช้ห้องน้ำ สอนการเคลื่อนไหว
สถาบันกลายเป็นแม่ที่คอยปกป้อง
กลายเป็นแม่ที่รักเราถึงเราจะมีข้อบกพร่อง
จะจริง หรือแค่จินตนาการก็ตาม
ยากมากที่จะจากลาที่ที่ดีต่อใจแบบนั้น
ไปเจอกับชีวิตจริงที่แสนจะโหดร้าย
ลองถามตัวเองดูว่าอยากอยู่หรืออยากตาย
หลายคนที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง
บอกผมว่าหลังจากเกิดอุบัติเหตุได้ไม่นาน
พวกเขาก็คิดฆ่าตัวตาย
แน่นอนว่าพวกเขา
ยังมีชีวิตอยู่ตอนผมเจอพวกเขา
หนึ่งเดือนหลังจากเทรเวอร์ ออกจากโรงพยาบาลเคร็ก
สภาพจิตใจเขาย่ำแย่มาก
แม่บอกว่าเทรเวอร์ตั้งใจขับรถออกนอกเลนถนน
แม่…
กังวลมาก
ผมเป็นห่วงอนาคตเขาอยู่สักพักเลย
เพราะผมรู้ว่าเขาจะต้องใช้…
ยาแก้ปวด
ผมเป็นห่วงว่าเขา จะกลับไปใช้ยาที่ต้องให้หมอจ่ายเท่านั้น
ยาทำให้ผมไม่รับรู้…
ความเจ็บปวดหลายอย่างของชีวิต
ผมพยายามลืมทุกอย่างที่ผมเคยทำได้
พอใช้ยาและปาร์ตี้
ผมก็ไม่รู้สึกสะทกสะท้านนะ
ผมไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น
เราเป็นห่วงเขามากๆ
ฉันไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว
พ่อกับแม่ก็กลับบ้านไปแล้ว
เขาไม่เหลือใคร
(6 เดือนหลังได้รับบาดเจ็บ)
ผมย้ายกลับไปอยู่บ้านแม็กซ์
แล้วนอนบนโซฟาที่บ้านเขาสองเดือน
บ้านหลังนี้ไม่ได้ออกแบบมา เพื่อรองรับคนที่บกพร่องทางกาย
โดยเฉพาะคนที่ต้องใช้รถเข็น
ห้องน้ำมีอยู่ห้องเดียวและอยู่ชั้นสอง
ผมขึ้นบันไดวันเว้นวัน
ค่อยๆ ขยับก้นขึ้นไปทีละขั้น
เพื่อขึ้นไปยังห้องน้ำ
สภาพผมแย่มาก
ผมว่าผมอยู่จุดต่ำสุดของชีวิตแล้ว
น่าจะเป็นช่วงเวลา ที่ยากที่สุดในแง่ของจิตใจสำหรับเขา
เขาพูดออกมาเลยว่า "ฉันจะกลับมาเดินให้ได้"
ทั้งๆ ที่ความจริงคือ
มันไม่ใช่แบบนั้น
เขาพยายามแค่ไหนก็ได้ กับเป้าหมายที่จะกลับมาเดินให้ได้
แต่ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะกลับมาเดินได้
ความจริงเป็นอย่างนั้น เพียงแต่เขายังไม่ปรับใจยอมรับ
จะช่วยตัวเองยังไงในที่ที่จะย้ายไปอยู่
อาชีพช่างซ่อมท่อกำลังไปได้สวย
แต่พอเกิดอุบัติเหตุ ก็ไม่สามารถทำอาชีพซ่อมท่อต่อได้
จะทำไงทีนี้
เรื่องนั้นแหละที่ผมเป็นห่วงมาก
เป็นห่วงมากๆ
คุณคุยกับเขาเรื่องนี้มั้ย หรือ…
คุยนะ
- เป็นไง - จบไม่ดี
จบไม่ดีเลย
เป็นการเริ่มต้นที่ไม่ง่ายเลย
แบร์รี่เจอช่วงเวลาที่ยากในการ…
ทำใจยอมรับความจริง
เล่นสกีก็ไม่ได้ เดินขึ้นเขาก็ไม่ได้
ทำอะไรไม่ได้เลย
แก่นแท้ของชีวิตเขาหายไป
ช่วงยุค 60 มีสิ่งที่ทำให้ไม่อยากอยู่ในกลุ่มนี้เท่าไร
ผู้คนรู้สึกว่าชีวิตจบแล้ว
เหตุการณ์สะเทือนจิตใจคือการเปลี่ยนแปลง
ชีวิตคือการเปลี่ยนแปลง
ถ้าเราไม่ก้าวต่อพร้อมกับการเปลี่ยนแปลง
เราจะกลายเป็นย่ำอยู่ที่เดิม
นิ่งอยู่กับที่
แต่แบร์รี่ไม่ใช่แบบนั้น
แบร์รี่คือตัวอย่างที่ดีของการปรับตัว
พ่อเป็นคนที่น่าทึ่งมากในแง่นั้น
เจอเรื่องเลวร้ายก็จริง แต่พอผ่านมาได้พ่อจะกลายเป็นคนใหม่
เขาหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองเข้มแข็งได้ทุกครั้ง
และหาวิธีรับมือ กับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดได้ทุกครั้ง
(ชีวิต)
ปี 1980 พ่อฉันออกหนังสือชื่อทางเลือก
เขาสัมภาษณ์คนทั้งประเทศ ที่ได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
หนังสือรวบรวม
เรื่องราวของพวกเขา
เล่าสลับกับเรื่องราวของเขาเอง
เวลาคุยกับคนไข้ ผมจะเอาหนังสือเล่มนี้ให้พวกเขาอ่าน
ผมบอกว่า "กลับมาคุยกันนะ หลังอ่านได้สักสองสามเรื่อง"
ดูกันว่าหนังสือเล่มนี้ช่วยให้คุณเห็นตัวตน
หรือทิศทางชีวิตในมุมใหม่ยังไง
เขาเขียนหนังสือเกี่ยวกับ
การใช้ชีวิตให้มีความสุข เมื่อได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
มันมีอิทธิพลต่อผู้คนอย่างมาก
ถือเป็นการวางรากฐาน ให้กับการเขียนเกี่ยวกับความพิการ
ชีวิตเป็นยังไง
และการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เมื่อบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
นอกจากเขียนหนังสือเรื่องทางเลือก เขาทำสารคดีควบคู่ไปด้วยสองเรื่อง
เรื่องการเปลี่ยนแปลง กับเรื่องภายนอก
ผมอยากให้คนที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
ได้เห็นว่า คนที่เคยบาดเจ็บที่ไขสันหลังใช้ชีวิตยังไง
มีตั้งแต่สามปี ห้าปี สิบปี ยี่สิบปี
ไปจนถึง 35 ปีหลังเกิดอุบัติเหตุ
(ภายนอก แบร์รี่ คอร์เบ็ต 1972)
ผมอยากไปหาคนทั่วประเทศ
คนที่บาดเจ็บเหมือนผม
หรือหนักกว่าผม
และดูว่าชีวิตพวกเขาเป็นยังไง
แล้วการเดินทางก็เริ่มขึ้น
การเดินทางตามหา ชาวอเมริกันที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง
เขาเจอหลายคนที่ทำสิ่งที่น่าทึ่ง ทั้งๆ ที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง
สิ่งที่มีเหมือนกันคือทุกคน
ต้องสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ เพื่อชีวิตที่มีความหมายและสร้างสรรค์
ผมชอบคิดว่าก่อนอัมพาต…
(ดับเบิ้ลยู มิตเชล)
มีเป็นหมื่นอย่างที่ผมทำได้
แต่ตอนนี้เหลือ 9,000
ผมเลือกได้ว่าจะจมอยู่กับพันอย่างที่หายไป
หรือจะจดจ่ออยู่ที่ 9,000 อย่างที่เหลือ
ที่ตลกคือ
ในชีวิต ยังไงเราก็ทำได้ไม่เกินสองพันสามพันอย่าง
(3. ทางเลือก)
ผมไม่อยากพูดหรอกว่าชีวิตง่ายขึ้น
หรือทางเลือกง่ายขึ้น
หรือการได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลังส่งผลดี
ต่อสุขภาพจิตและสุขภาพกาย
เพราะมันไม่จริง
แต่ผมอยากบอกว่า
ชีวิตที่ไม่สะดวกสบายนี้ เราผ่านมันไปได้
เราอยู่กับมันได้
รักได้โดยที่ยังมีมันอยู่ หัวเราะได้โดยที่ยังมีมันอยู่
เราก้าวข้ามได้
แบ่งปันได้
เอาชนะมันได้
และเราไม่ได้หมดทางเลือก
เรายังคงมีทางเลือกมากมาย
เรายังคงสบายดีถ้าเราเลือกที่จะสบายดี
อนาคต
ถึงไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
มันก็อยู่ที่เรา
ผมได้ฟังมานะ ผมบอกไม่ได้ว่ากี่คนที่พูดว่า
"การได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง ทำให้เข้าใจชีวิตมากขึ้น
ทำให้ฉันจัดลำดับความสำคัญในชีวิตใหม่"
"ฉันเป็นใคร"
"ตอนนี้ฉันเป็นใคร"
ฉันเป็นครูสอนสกีคนแรกของเทรเวอร์ ที่ศูนย์กีฬาคนพิการในเครสเต็ดบัตต์
ตอนเขาไปกับโรงพยาบาลเคร็ก ในเดือนกุมภา 2016
(คอลลีน ฟาร์เรล)
ความกระตือรือร้นและไม่กลัวของเทรเวอร์ มีมากกว่าของทุกคนที่ฉันเคยสอน
เขามีเป้าหมายก่อนที่ฉันจะรู้จักชื่อเขาด้วยซ้ำ
วันแรกเทรเวอร์พูดถึงการนั่งสกี
พื้นที่ห่างไกลของช่องเขาเวล
กระโดดกลางอากาศ
กระโดดหน้าผา
"ไปกระโดดที่ไหนได้บ้าง"
"บ็อกซ์สไลด์ตรงนั้นล่ะ"
ปกติเราไม่อนุญาตให้มีการกระโดด
แต่พอฉันหันไปทางอื่นทีไร เขาแอบกระโดดไปด้านข้างตลอด
(15 เดือนหลังได้รับบาดเจ็บ)
ทริปนั้นเปลี่ยนชีวิตผม
แบบ "ดีอะ"
ตื่นเต้น แบบ "อะไรต่อเหรอ"
"ทำแบบนั้นได้มั้ย"
เขาตื่นเต้นมาก
เป็นครั้งแรกเลย ที่ฉันเห็นเขามีความสุขหลังจากไม่ได้เห็นมานาน
ตั้งแต่ผมได้รับบาดเจ็บ ตอนกำลังเล่นสโนว์บอร์ดบนเขา
ประมาณหนึ่งปีกับอีกสามเดือนก่อน บนจุดสูงสุดของช่องเขาเวล
ผมนั่งสามชั่วโมงครึ่งท่ามกลางลมหิมะที่หนาวเย็น ตั้งแต่สี่โมงเย็นถึงทุ่มครึ่ง
ผมไม่นึกเลยว่าจะกลับมายืนอยู่ตรงนี้ในวันนี้ได้
การได้กลับมาที่ภูเขาแห่งนี้คือ
ไม่มีคำไหนอธิบายความรู้สึกนั้นได้
มันจะเป็นส่วนสำคัญของชีวิตผมไปตลอด
ทริปนั้นทำให้ผมตระหนักว่า
ผมจะไม่รอทั้งชีวิต เพื่อดูว่าจะมีโอกาสกลับมาเดินอีกครั้งได้มั้ย
ผมจะออกไปทำสิ่งต่างๆ เลย
การเติบโตหลังเจอเหตุการณ์สะเทือนใจ คือความสามารถ
ในการเจอกับเหตุการณ์สะเทือนใจ
แล้วเปลี่ยนมันให้เป็นวิถีบวกสำหรับตัวเอง
เรื่องเลวร้าย
จะกลายเป็นโอกาสยังไง
ไฮไฟว์สเชิญเขา ไปตั้งค่ายเล่นสกีที่ทะเลสาบทาโฮ
แล้วมิตรภาพระหว่างเขากับรอยก็แน่นแฟ้นขึ้น
ไฮไฟว์สเป็นองค์กรไม่แสวงกำไรแห่งชาติ
ที่มีภารกิจป้องกัน ไม่ให้เกิดการบาดเจ็บที่เปลี่ยนชีวิต
จัดหาทรัพยากรให้และมอบความหวัง หากอุบัติเหตุเกิดขึ้นเมื่อเล่นกีฬากลางแจ้ง
(สถานที่จัดโอลิมปิกฤดูหนาวปี 1960)
เวลาไฮไฟว์สให้เงินมา คุณต้องตั้งเป้าหมาย
เราจะได้ดูว่า การให้เงินสนับสนุนช่วยคุณพัฒนาต่อยังไง
และช่วยให้คุณมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นยังไง
(3 ปีหลังจากได้รับบาดเจ็บ)
เป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของเทรเวอร์ หลังเริ่มเล่นสกีแบบนั่งคือ
เข้าทีมแข่งพาราลิมปิกให้ได้
สู้ๆ เทรฟ
สู้ๆ
น่าจะหลังฝึกได้แค่สามสี่เดือนเองมั้ง
เขาก็ได้ชิงเข้าทีมแล้ว
สหรัฐฯ ได้เหรียญเงินครับ
"ไอ้น้อง" เทรเวอร์ เคนนิสัน
เขาย้ายไปที่วินเทอร์พาร์ค เริ่มแข่งช่วงฤดูหนาวครั้งที่สาม
หลังจากนั้นก็เลิกแข่งสกี
พวกเราหลายคนอยากรู้ว่าทำไมถึงเลิก
ผมเลิกแข่งสกีเพราะผมคลั่งไคล้การกระโดด
ผมชอบหน้าผา ชอบเล่นบนราง และอย่างอื่น
ผมอยากสกีไปทุกพื้นที่บนภูเขา
ตอนเราให้เงินสนับสนุน แล้วเทรเวอร์เขียนเป้าหมายส่งมา
เป้าหมายเขามากกว่าแค่เข้าทีมพาราลิมปิก
เขาอยากวิ่งบนรางแล้วตีลังกากลับหลังด้วย
เขาอยากกระโดดลงเส้นทางคอร์เบ็ตส์
เขาอยากแข่งเอ็กซ์เกมส์
เขาอยากนั่งสกีที่ช่องเขาเวล
และอยากนั่งสกี ตีลังกากลับหลังสองรอบเป็นคนแรก
ฉันบอกเขาว่า "แข่งสกีต่อเถอะ ได้เงินนะ"
แต่เขาทำแบบที่ตัวเองชอบ เขาจะเล่นฟรีสกี
พ่อ พี่สาว และรอยแอบหัวเราะ
ตอนผมบอกว่า "ใช่ ผมอยากทำแบบนี้ อยากลองหาเงินจากการทำแบบนี้ดู
ผมอยากมีสปอนเซอร์ อยากทำเป็นอาชีพเลย"
ผมบอกว่า "ลูก
เอาอาชีพที่มั่นคงดีกว่าเนอะ
และก้าวไปข้างหน้า
เพราะแบบนี้มันอยู่ได้ไม่นาน"
เขาตอบว่าไงครับ
เขาตอบว่า…
เขาไม่พูดอะไร
ผมว่าน่าจะ "พ่อจะไปไหนก็ไป ผมจะทำแบบนี้"
นี่คือวิดีโอที่ทำให้คนในวงการสกีอึ้ง
นักสกีแบบนั่งกระโดดจากยอดเขา ในแจ็คสันโฮล รัฐไวโอมิง
เทรเวอร์ เคนนิสันเรียกโคโลราโดว่าบ้าน
เราไปดูเคนนิสันบนลู่สกีกันครับ
เขาเพิ่งดังเลยครับ ไปดูกันว่าเขาทำอะไรกับชื่อเสียง
ผมนั่งดูอีเอสพีเอ็นอยู่
เขาคือเทรเวอร์ เคนนิสัน
จริงๆ แล้วเขาสกีไม่ได้
แต่พอใส่อุปกรณ์นี้เข้าไป เขาสกีได้…
เทรเวอร์ เคนนิสัน
ลูกผมนี่
ทำไมเก่งจัง
หลังสกีที่คอร์เบ็ตส์ ทุกอย่างในชีวิตก็เปลี่ยนไป
ผู้คนรับรู้ว่าผมคือใคร
เทรเวอร์เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
เขาใช้การที่เขาเป็นคนกล้าทำ สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น
ไม่ว่าร่างกายจะสมบูรณ์หรือไม่
ผมชอบเรียนรู้
ผมชอบที่จะสู้
เรียนรู้ เรียนรู้ แล้วก็เรียนรู้
(4 ปีหลังได้รับบาดเจ็บ)
เก่งมากเทรฟ
เทรเวอร์สร้างมาตรฐานใหม่ ที่คนอื่นๆ ยังไม่เคยเห็น
เขาเล่นสกีแบบนั่งเก่งขึ้นเร็วมาก
โอ้โฮ
นี่คือเทรเวอร์ เคนนิสัน
และเขาอยู่กับเราในวันนี้
เขาเป็นมืออาชีพ
ตอนนี้คุณดังมาก
สองปีมานี้คุณก้าวกระโดดเร็วมาก
ยังไม่เคยมีใครทำได้ขนาดนี้ใช่มั้ยคะ
ครับ
มันส่งผลยังไงกับคุณบ้างคะ
สองสามปีที่ผ่านมา มันทำให้ผมมีความหวังและก้าวไปข้างหน้า
และใช้ชีวิตให้เต็มที่
ทัศนคติและความคิดเขาเป็นในเชิงบวกตลอด
ครั้งแรกที่ผมเล่นกับเขา
เขากระโดดหกเมตร
ผมจำวันนั้นได้แม่นเลย เขาบอกว่า
"ฉันอยากกระโดดได้ 27 เมตร
เหมือนที่พวกเขากระโดดในเอ็กซ์เกมส์"
(เอ็กซ์เกมส์ แอสเพน)
มาที่ข่าวเอ็กซ์เกมส์ค่ะ
วันนี้จะมีงานใหญ่ครั้งแรก
เทรเวอร์ เคนนิสันจะเป็นนักกีฬาพิการคนแรก
ที่กระโดดสูงกลางอากาศในการแข่งขัน
สู้ๆ
เรื่องราวของเจตนารมณ์และความมุ่งมั่น
ผลักดันตัวเอง
ก้าวข้ามขีดจำกัด
เขาจะทำมันอีกครั้ง
วันนี้เทรเวอร์ เคนนิสันจะสร้างประวัติศาสตร์ที่นี่
นักกีฬาพิการคนแรก ที่จะกระโดดสูงกลางอากาศในแอสเพน
กระโดดแล้วครับ ทรงตัวได้ดี
เขาพุ่งไกลมาก
เกือบแล้ว
เลยเส้นข้างล่างแล้ว แต่เอาไม่อยู่
เป็นอะไรมั้ย
ใช่ เผื่อไว้
วันนี้มาทำอะไร ติดตามผลเหรอ
เปล่าครับ ผมมาเอ็มอาร์ไอหลัง
สกีแบบนั่งเป็นกีฬาที่สนุก
จริงๆ ก็เหมือนสกีแบบอื่นนั่นแหละ
แต่พอเล่นแบบขั้นสุด
ระดับความอันตรายก็เพิ่มขึ้น
เวลายืน
เราจะดูดซับแรงกระแทกจากเข่าได้ทั้งหมด
ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 0.9 เมตร
ถ้างอตรงเอวก็จะช่วยได้อีก 0.6 เมตร
กระดานสกีแบบนั่งที่ดีที่สุด น่าจะมีระยะ 15 ถึง 20 เซน
ถ้าแรงกระแทกเลยระยะที่รับได้
มันจะตรงไปยังกระดูกสันหลัง
ซึ่งทำให้กระดูกสันหลังหักได้
ผมรู้จักคนอื่น รวมทั้งตัวเองด้วย
ที่นั่งสกีแล้วได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลังรอบสอง
เพราะแรงกระแทกแรงเกินระยะที่รับไหว
ผมต้องทำหน้าที่พ่อ
ที่กระโดดนั่นน่ะ
เห็นแล้วเป็นห่วง
เขาอาจจะเอาคอลงแล้ว…
ไม่มีเทรเวอร์อีกต่อไป
แรงเชียว
เป้าหมายมีสองรูปแบบ
(เป้าหมายบนความเป็นจริง)
เป้าหมายที่เน้นที่ผลลัพธ์ในวันนี้
กับเป้าหมายในอนาคตที่ไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง
แต่เราก็มุ่งมั่นที่จะพิชิตมันด้วยความคลั่งไคล้
เป้าหมายพาเราไปเจอช่องทางต่างๆ ได้
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเดินทะลุประตู
แต่มันช่วยให้ไปง่ายขึ้นหากชนกำแพง
เป็นอะไรมั้ย
ดังนั้นเลือกเป้าหมาย
สร้างมันขึ้นมา
เลือกสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ แต่ทำได้
แล้วลงมือทำ
หัวใจหลักของการฟื้นฟู คือบอกได้ว่าอะไรคือเป้าหมายบนความเป็นจริง
ไม่มีเป้าหมาย
อยากได้อะไรก็ต้องแลก
(วินเทอร์พาร์ครีสอร์ต)
เคยเล่นรางมั้ย
เคยเล่นรางนี้มั้ย
- ไม่เคย - ที่สนามนี้
ไม่เคย
แต่วันนี้จะเล่น
ห้า สี่ สาม
สอง หนึ่ง
เทรเวอร์กำลังลงไป
- ดี - เจ๋งมาก
- เก่งมาก - สุดยอด
- ใช่ - ใครก็ได้วอไปถามข้างล่างทีว่า…
ฉันตีลังกากลับหลังได้รึยัง
นายก็ดูออกว่าตัวเองอยากทำอะไร
เทรเวอร์บอกว่า "เตรียมพร้อม จะตีลังกากลับหลังนะ"
สิบวิแล้วบอก
ได้ สิบวิ
โอเค สิบวิ
สู้ๆ จัดไป
- นับสิบวิให้เทรเวอร์ - สู้ๆ
ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
สุดยอด!
สำเร็จโว้ย!
สำเร็จ
- เก่งมาก - สุดยอดไปเลย
นายทำซะง่ายเลย
เจ๋งมาก
- เจ๋งจริง - ขอบใจ
เก่งมาก สุดยอดเทรฟ
บ้ามาก
เมื่อสามปีก่อน แข่งสกี
พี่แอชลีย์ รอย พ่อ แบบว่าหัวเราะต่อหน้าเลย
แล้วตอนนี้ฉันทำสำเร็จ
ฉันคิดจะทำแบบนี้
ไม่แน่ใจว่าเมื่อไร น่าจะเมื่อปีก่อน
ฉันเล่าให้คนอื่นฟัง คนอื่นก็ "อืม แต่ว่าแบบ…
ความคิดดูบ้ามาก"
เพ้อเจ้องี้
แต่มันเป็นจริง
แบบว่า ทำให้มันเป็นฝันที่เกิดขึ้นจริง
ซึ่งดีมากๆ
ยิ่งกว่าดีมากอีก
บ้ามากที่…
พรุ่งนี้อาจจะเอาบ็อกซ์สไลด์ไปไว้ตรงนั้น
จะตีลังกากลับหลังลงบ็อกซ์สไลด์ที่อยู่ข้างล่าง
(1 ปีต่อมา)
อืม ใหญ่กว่าปีก่อนประมาณหนึ่งเมตร
ทำไมวิตก
เพราะฉันจะตีลังกาลงราง รางหนึ่งแล้วก็ต่ออีกรางหนึ่งเลย
เมื่อกี้ไม่ตั้งใจ
โหดอะ
ฉันลงตรงไหน
นายลงบนจุดสีส้มทางด้านขวา
เดี๋ยวจะลองอีกที
ความเร็วเท่าเดิม แต่ดึงแรงอีกหน่อย
ดี ดีมาก
เมื่อกี้ดีมาก
ฉันอยากลงบนรางแบบเมื่อกี้เลย
แบบ ก้มมุมนี้
ตรงนั้นเลย
เอาบ็อกซ์สไลด์ลงเลย
- มีหลายอย่างที่ควบคุมไม่ได้บนราง - ใช่
อืม คือ…
อันตรายมาก
ใช่
- นายลงระยะสี่นิ้ว - ใช่
ฉันว่ามันจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต
ไม่รู้สิ น่ากลัว แต่ก็รู้สึกโอเคที่จะทำ
- นึกออกมั้ย - อืม
พอถึงรางแล้วฉันต้อง…
ต้องตีลังกากลับหลังเลย
ให้ตายเถอะ
ฉันวิตกมาก
- เอาละ จัดไป - สู้ๆ เทรฟ
จัดไป
- อืม เทรฟ - เร่ิมลงแล้ว
สุดยอดโว้ย!
เจ๋งเลยอะ
เหลือเชื่อมาก
เก่งมาก
เหลือเชื่ออะ
สุดยอด
ฉันทำได้
สำเร็จอะ
ผมฝันอยากทำแบบนี้มาสองปีแล้ว
หลังจากตีลังกากลับหลังเมื่อปีก่อนบนรางนั้น
ปีถัดมาผมทำอีกครั้ง
ครั้งนี้ทำสำเร็จ
เป็นหนึ่งในความรู้สึกที่ดีที่สุด อันนี้พูดจริง
หนึ่งในความรู้สึกที่ดีที่สุด สุดยอด
สุดยอดมาก
- เจ๋งมาก - ใต้พื้นกระดานสกีเลย
ขอบคุณทุกคนที่ช่วยนะ
พ่อสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ในหลายๆ ทาง
เขาเล่นสกีไม่ได้อีกหลังเกิดอุบัติเหตุ
เขา…
ปีนเขาไม่ได้
เขาเลยหาสิ่งใหม่ที่จะเอาชนะ
ช่วงต้นยุค 70
พ่อทำหนังเรื่องดิเอจกับโรเจอร์ บราวน์
พวกเขาถ่ายที่แกรนด์แคนยอนหลายสัปดาห์
ไม่เคยมีคนอัมพาตครึ่งล่างคนไหนพายเรือคายัค
ตอนเขานั่งรถเข็นถ่ายหนัง เขาสังเกตแล้วพูดว่า "อ้าว
ใช้แค่ร่างกายท่อนบนนี่
ฉันใช้ท่อนบนได้
ฉันว่าฉันลองเล่นดีกว่า"
คนที่เคร็กเตือนแล้ว แต่เขาก็ยังเรียน
ที่เตือนเพราะกลัวว่าผิวหนังจะมีแผล
เป็นแผลกดทับ
กลัวว่าเขาจะเสียชีวิตในแม่น้ำ
เขาอัมพาตที่ขา
การพายเรือคายัคต้องใช้สะโพกเยอะ
เพราะเวลาเรือพลิก เราต้องบิดสะโพกและพายไปพร้อมๆ กัน
ที่ข้างใดข้างหนึ่ง
เพื่อพยุงตัวเองขึ้นมา
เขาเกือบเคยเสียชีวิตในแม่น้ำแล้ว
เพราะกระแสน้ำแรงมากแล้วเขาพลิกไม่ขึ้น
แบร์รี่เรียนกับครูที่เก่งที่สุดอยู่หลายเดือน
และหาวิธีพลิกเรือแบบเอสกิโมโรล
เขาพัฒนาเทคนิคขึ้นมา
เขาเจอวิธีมัดเรือคายัคสามลำไว้ข้างรถตู้
หนึ่งในฉายาเก่า ของโรงพยาบาลเคร็กที่ผมชอบคือ
"นิยามความเป็นไปได้ใหม่"
เวลานึกถึงแบร์รี่ ผมจะนึกถึงสิ่งนั้นในหลายๆ แง่
เขานิยามสิ่งที่เป็นไปได้ใหม่
แบร์รี่เป็นแบร์รี่ เป็นนักพายเรือคายัคที่ท่อนล่างอัมพาต
เขาพายเรือในแม่น้ำที่เชี่ยวที่สุดในฝั่งตะวันตก
รวมถึงแกรนแคนยอน
มันมีความหมายกับเขามาก เพราะเขาทำสิ่งที่เขาชอบไม่ได้อีกแล้ว
การผจญภัยต่างๆ
การพายเรือคายัคทำให้เขากลับมาผจญภัยได้
เขาหาวิธีสนุกจนได้
และไม่ใช่วิธีเดิมด้วย
แต่เป็นวิธีที่ได้ผลสำหรับเขา
แบร์รี่เคยพูดว่า "ฉันจะไม่ยอมให้รถเข็นกำหนดตัวฉัน
ฉันจะกำหนดตัวเองโดยเล่นกีฬา
ที่เหนือกว่าสิ่งที่คนทั่วไป เข้าใจว่าคนนั่งรถเข็นทำได้แค่นี้"
พอตัวคุณกับการบาดเจ็บของคุณ ดีขึ้นหลังผ่านไปสักพัก…
(5. การสร้างขึ้นมาใหม่)
คุณจะพบว่าคุณไม่ค่อยคิดเรื่องกลับมาเดินได้
และไม่หวนคิดว่าเมื่อก่อนเคยทำอะไรได้
คุณจะเริ่มคิดถึงสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้
ด้วยความสนใจและความยินดี
มีหลายอย่างที่เราทำได้ ถึงจะหลังหักหรือคอหักก็ตาม
บางอย่างเราจะชอบมากจนสนุกเกินห้ามใจ
เดินเครื่องแล้ว
ลุย
อืม เทรเวอร์
จัดไป
สู้ๆ
จัดไป
ลุยกันเลย
เทรเวอร์จะสกีตรงทางที่อยู่ข้างล่างเรานี้เลย
(ซีเอ็มเอชเพอร์เซล โกลเด้น รัฐบริติชโคลัมเบีย)
เอาละนะ สาม สอง หนึ่ง ไปเลย
นายทำได้
สุดยอดไปเลย
สกีแบบนั่งทำให้ผมมีอิสระ
เหมือนได้ออกจากรถเข็น
ผมไปที่ไหนก็ได้บนภูเขาเหมือนคนอื่นๆ
การได้อิสระกลับมาทำให้ผมมีจุดมุ่งหมายในชีวิต
สนุกจังเลย
คืองี้ เวลาผมนั่งบนกระดานสกี
ผมรู้สึกเป็นอิสระ รู้สึกเติมเต็ม
รู้สึกมีความสุขมากๆ
แค่ได้สไลด์ไปบนหิมะ
ผมก็ฟินจนบอกไม่ถูกแล้ว
โอ้โฮ สนุกมาก
เอานะ
ดีๆ
เวลาเล่นสกีหรือสโนว์บอร์ด เราต้องรู้จักปรับ
เพียงแต่ตอนนี้ ผมต้องปรับมากขึ้นอีกนิด
(เรเวลสโตก รัฐบริติชโคลัมเบีย)
เลี้ยวทีไรหิมะกระจาย
(เคซี ดีน นักสกีมืออาชีพ)
หายไปเลย
เก่งมากเพื่อน
สุดยอด
พอบาดเจ็บที่ไขสันหลัง จะรู้สึกเลยว่าเราต้องเห็นคุณค่าของทุกอย่าง
พอได้อยู่กับเทรเวอร์บนภูเขา จะเห็นเลยว่าเขาสู้
(เคซี ดีน ผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง)
เขาต้องนั่งสกี แต่ก็ไม่เคยบ่นที่ตัวเองต้องนั่งสกี
สาม สอง หนึ่ง
เทรเวอร์ออกตัวแล้ว
เขาเป็นคนมีของ
เวลาเขาสกีบนหิมะ เขามีออร่ามาก
ความตื่นเต้นที่ออกมาจากตัวเขา
เป็นอะไรที่พิเศษมากจริงๆ
ผมว่าเขาไม่ได้เป็นแค่แรงบันดาลใจ ให้กับคนที่มีข้อจำกัดด้านร่างกาย
หรือมีบางอย่างที่จำกัดความสามารถพวกเขา
แต่เขาเป็นแรงบันดาลใจ ให้กับคนอย่างผมและพวกคุณด้วย
คนที่มีสิบนิ้วมือสิบนิ้วเท้าที่ยังใช้งานได้
หายใจเข้าออก หัวใจยังเต้นอยู่
พวกเขามองเทรเวอร์แล้วคิดว่า "ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นได้แน่"
เขาไม่ใช่นักกีฬาพิการ เขาคือนักกีฬา
ถ้าอยากจะไปอีกขั้น และสกีบนเส้นทางนี้ได้แบบเจ๋งๆ
ค่อยๆ เลี้ยวทีละครั้ง
- ได้ - โอเคนะ
โอเค
เอาละ ฟังด้วยนะ
เทรฟจะออกตัวในอีกสิบวินาที
เทรฟจะออกตัวในอีกห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
โอ้โฮ!
เป็นหน้าผาที่ใหญ่ที่สุดที่ฉันสกี
กล้องโกโปรคือ…
ดูตรงที่นายลงสิ
เก่งมาก
มีวันที่ชีวิตขาขึ้น
วันที่ทุกคนและทุกสิ่งที่ผมเจอ ดีและไปเป็นอย่างที่ผมต้องการ
ช่วงนั้นความมั่นใจและความสดใสของผม เปี่ยมล้นออกมาจนคนแปลกหน้าก็ยังรู้สึกได้
แต่บางวันรถเข็นก็กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตย่ำแย่
เป็นกรงโครเมียมที่ทำให้ติดต่อกับใครไม่ได้
จบ
อย่ายุ่งกับผม
วันนี้ผมพิการ
ผมไม่เคยรู้สึกถูกรังเกียจที่นั่งรถเข็น
(6. กรงโครเมียม)
ผมรู้สึกว่าคนอื่นเวทนาผม
ผมเกลียดตัวเอง
ข้อแรกปัญหาอยู่ที่คนอื่น
แต่ข้อสองปัญหาอยู่ที่ผม
ไขสันหลังบาดเจ็บเป็นอะไรที่แย่มากๆ
หลายคนมองเรา…
(วินเทอร์พาร์ค รัฐโคโลราโด)
และสิ่งที่พวกเขาเห็นคือแค่รถเข็น
ไม่เป็นไร
แต่จริงๆ มันมีอะไรมากกว่าแค่รถเข็น
รถเข็นคือส่วนหนึ่งของเรา ทำหน้าที่เป็นขา
คนชอบมาถามผมว่า "เกิดอะไรขึ้น"
"อ๋อ หลังหักตอนเล่นสโนว์บอร์ดน่ะ"
พวกเขาก็ "อ๋อ เสียใจด้วยนะ"
พูดแค่นั้น
ผมก็ "จะเสียใจด้วยทำไม"
แบบ…
"อืม ไม่เป็นไร"
คุณควรเสียใจ กับสิ่งที่กระทบจิตใจผมจริงๆ มากกว่า
คุณควรเสียใจกับผมในเรื่องเหล่านั้นมากกว่า
แต่คนอื่นไม่รู้ไง
หลังจากที่พ่อถ่ายหนังเสร็จ แล้วเข้าวงการนักเขียน
เขาไปเป็นบรรณาธิการให้นิตยสารชื่อนิวโมบิลิตี้
ตอนแบร์รี่ได้เป็นบรรณาธิการ
เขาเข้าถึงคนมากมาย ในแบบที่ไม่สามารถทำได้ก่อนหน้า
(นิวโมบิลิตี้)
แบร์รี่กับนิตยสาร พูดถึงเรื่องที่คนเลี่ยงที่จะพูดถึงกัน
การใช้สารเสพติดและหรือใช้ในทางที่ผิด สำหรับการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
คนที่บาดเจ็บที่ไขสันหลังในเรือนจำ
เพศวิถี
ไม่มีเรื่องไหนเป็นเรื่องต้องห้าม
มันคือนิตยสารโรลลิ่งสโตนแบบสุดขั้ว สำหรับผู้ใช้รถเข็น
เขาพูดถึงสิ่งที่คนไม่พูดถึงกัน
โปรแกรมขับถ่าย
การจัดการการขับถ่ายปัสสาวะ
ทุกเรื่องที่เป็นเรื่องต้องห้าม หรือห้ามพูดถึงในสังคมของคนร่างกายสมบูรณ์
(เพศสัมพันธ์แบบมีคนช่วย)
ตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บใหม่ๆ ฉันอยากรู้ว่าเขาจะกลับมาเดทสาวได้มั้ย
เทรเวอร์อยากมีครอบครัวมาตลอด
มันคือสิ่งที่สำคัญกับเขามาก
ผมแข็งนะ แต่ทำผู้หญิงท้องไม่ได้
มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้คิดจากการได้รับบาดเจ็บ
และทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นด้วย
นี่แหละชีวิตจริง
ผมรับมือกับมัน
(ภาวะเจริญพันธุ์แบบใหม่)
ที่แบร์รี่กับทางนิตยสารเข้าใจคือ
"ดู ชีวิตที่บาดเจ็บที่ไขสันหลังคือชีวิต"
"ชีวิตที่พิการคือชีวิต เราจะพูดถึงทุกด้านของมัน"
(ซื้อคู่นอน หนทางที่ไม่ราบรื่นสำหรับชายพิการ)
มันทำให้คนที่คิดว่า ส่วนหนึ่งของชีวิตจบลงแล้วมีกำลังใจขึ้นมา
พ่อทำให้คนทั่วไปได้รับรู้ เขาทำให้ผู้คนสนใจเรื่องนี้
พ่อพูดถึงแง่ดี แง่ไม่ดี แงไม่พึงประสงค์ และแง่ที่สวยงาม
ของเพศวิถีเมื่อร่างกายบาดเจ็บ
เอาละ นี่คือเก้าอี้ที่ผมใช้ทำกิจกรรมอย่างว่า
นี่คือเก้าอี้เซ็กซ์สำหรับคนพิการ
ผมย้ายมานั่งเก้าตัวนี้ แล้วก็โยกหน้าหลัง
หลังจากได้รับบาดเจ็บ ผมไม่สามารถแตกได้เหมือนเดิม
สิ่งนี้ช่วยให้ผมได้กลับมาสัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง
เบาะยุบไปนิดนึงละ
สงสัยต้องเอาไปปรับใหม่ให้แน่นขึ้น หรือไม่ก็เปลี่ยนเบาะข้างใน
มันทำให้ผมรู้สึกเป็นผู้ชายอีกครั้ง บอกเลย
เวลาบาดเจ็บที่ไขสันหลัง มันจะมีเรื่องที่เราไม่ได้เตรียมตัวรับมือ
ให้พูดตรงๆ ก็ เรื่องฉี่กับขับถ่าย
เมื่อคนคนหนึ่ง บาดเจ็บในระดับหนึ่งหรือมากกว่าขึ้นไป
เขาหรือเธอจะควบคุมการฉี่ของตัวเองไม่ได้
ดังนั้นฉี่รดได้ทุกเมื่อ
เรากำลังจะสกีลงหน้าผานี้แล้ว
แสงไม่ค่อยลึกหรือตัดกันเลย
สกีลงไปสัมผัสความฟิน
โอ๊ยตาย ฉันฉี่รดกางเกงเมื่อกี้
ไม่ได้ตั้งใจ
โอเค
สาม สอง หนึ่ง ไปเลย
ไปเลย
ยังไงอุบัติเหตุก็ต้องเกิด
มีทางเลือกอยู่สองทาง
มันอาจจะสร้างความเสียหายให้
ซึ่งเป็นแบบนั้น
(ฉันฉี่รดกางเกงเมื่อกี้)
หรืออาจจะกลายเป็นเรื่องตลกในภายหลัง ถ้าเลือกให้เป็นแบบนั้น
(บ้าไปแล้ว เข้าใจเลย ปัญหาคนนั่งรถเข็น)
รูดซิบหยิบสายสวนปัสสาวะให้หน่อย
ในกระเป๋าโกโปร
ถ้ากินน้ำในปริมาณที่เหมาะสม เราจะฉี่วันละแปดถึง 12 ครั้ง
ทำอะไรตรงนั้นน่ะเทรวี่
ฉี่
- เหรอ - อืม
ไปแอบทำไมตรงหลังถังขยะ
ก็ไม่มีห้องน้ำอะ
เราต้องเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะ
ทุกครั้งที่จะฉี่
ถ้าซื้อแบบเบิกเงินคืนทีหลัง เส้นหนึ่งราคาอาจสูงถึง 18 ดอลลาร์
ดังนั้นเราอาจจะต้องจ่ายถึง 250 ดอลลาร์ต่อวัน
เพื่อการฉี่
ไม่ยุติธรรมเลย
ถ่ายรูปๆ สายห้อยออกมา
เกินจะบรรยาย คือแบบ…
ความจริงไง ความจริงที่รับได้ยาก
แบร์รี่เล่าให้ฟังด้วยว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเขียนหาเขา
บอกว่าเธอช็อกมาก
ที่เห็นโฆษณาการจัดการการปัสสาวะ
การสวนปัสสาวะ
สายสวนปัสสาวะ
และความรู้สึกของเธอที่ได้รู้ว่ามีกลุ่มนั้นอยู่
ฉันไม่รู้เลย เกี่ยวกับการใช้สายสวนปัสสาวะ ยาเหน็บ
มันเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด
กลายเป็นว่าเข้าห้องน้ำเป็นเรื่องใหม่ เรื่องยาก
ใช้เวลานาน
มันไม่ง่าย
โปรแกรมขับถ่ายคือกิจวัตร ที่ต้องทำทุกวันในเวลาที่ใกล้เคียงกัน
ใส่ถุงมือหยิบยาเหน็บ
เอาสอดรูทวาร
แล้วก็รออย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้ของข้างในทั้งหมดถูกขับถ่ายออกมา
มีคนใช้การกระตุ้นแบบดิจิทัล
ซึ่งคือการใช้นิ้วสอดเข้าไปในรูทวาร
เพื่อให้ทางเดินอาหารบีบตัว และถ่ายสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
ตอนแรกอาจจะน่าอาย
ใช้เวลานาน
มันคือหนึ่งในสิ่งที่ยากเย็น ที่คนบาดเจ็บไขสันหลังต้องเจอ
การเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตโดยบาดเจ็บที่ไขสันหลัง เปรียบเหมือนการดำน้ำลึกตลอดชีวิต
"เบาะนั่งนุ่มรึเปล่า"
"กระเพาะปัสสาวะเต็มรึยัง"
ต้องคอยเช็กตลอดทั้งๆ ที่ไม่รู้สึก
การใช้ชีวิต ทั้งๆ ที่บาดเจ็บที่ไขสันหลังเป็นอะไรที่ยากมาก
ผมต้องแยกอยู่คนเดียว
มีทั้งช่วงที่มีความสุขและช่วงที่รู้สึกแย่
เห็นคนอื่นไปเดินทางไกลกัน หรือทำอะไรทำนองนั้น
บางครั้งเห็นแล้วก็หดหู่
บางครั้งก็อยากให้ตัวเอง ได้ใช้ชีวิตปกติแบบนั้นบ้าง
ผมกับเทรฟคุยกันทุกสัปดาห์
วันละหลายครั้ง
ดูง่ายมากเวลาเทรเวอร์ไม่ปกติ
เขาจะเงียบ
หนึ่งสิ่งที่ผมจำได้เวลาเทรเวอร์เป็นแบบนั้นคือ
เราต้องพาเขาออกไปข้างนอก
(บริษัท เอ็นเนบลิ้งเทคโนโลยีส์ จำกัด)
เราต้องพาเขาออกไปทำสิ่งที่เขารัก
(ถ้าฉันทำแบบนี้ได้ ฉันทำได้ทุกอย่าง)
เราทำโปรเจ็กต์พิเศษเฉพาะ เช่นของเทรเวอร์
(บ๊อบบี้ ลุสชินสกี้)
แต่หลักๆ เราออกแบบกระดานสกีเพื่อนักสกีพิการ
ช่วยให้พวกเขาได้กลับไปบนภูเขา หรือได้พบมันเป็นครั้งแรก
ไอเดียฉันเจ๋งมาก บอกเลย
เข้าใจตั้งแต่คุยโทรศัพท์กันแล้ว น่ากลัวอยู่นะ
ใช่มั้ย
เรามัด…
- ห่วงดึงหกนิ้ว… - เอาผูกไว้ที่ปาก
ปากเลยเหรอ
คืองี้
ถ้าเอามัดที่มือ…
นายลอยลงไปต้องใช้มือเดียว
ใช่ ฉันไม่อยากทำแบบนั้น
สรุปคือจะให้ผูกติดไว้ที่ปากใช่มั้ย
ฉันก็บอกแบบนั้นนี่ เข้าใจใช่มั้ย
ที่นี่เราปรับใช้เอา โอเคมั้ย
นักสกีบางคนใช้เครื่องกว้านแบบมีมอเตอร์ เพื่อเพิ่มความเร็วบนพื้นราบ
นักสกีที่ร่างกายสมบูรณ์ ใช้มือทั้งสองข้างในการจับเชือก
ในขณะที่เทรเวอร์ ต้องใช้มือทั้งสองข้างจับไม้สกี
เราเลยทำระบบปล่อยชนิดเร็วขึ้นมา แล้วติดเชือกไว้กับกระดานนั่งสกีของเขา
สายสั้นประมาณนี้ที่จะใช้ในการปล่อย
ได้มั้ย
- อืม ต้องลองดู - ใช่
ข้ามไปอีกขั้น
พร้อมรึยัง
คือ
น่าตื่นเต้นนะ
(เดนเวอร์ รัฐโคโลราโด)
เป็นอะไรเทรเวอร์
เหงื่อออกอะ กังวล
ไม่เคยกระโดดข้ามรั้วสองอันเหรอ
หึ ไม่เคย
แล้วจะทำทำไม
ก็ยังไม่เคยมีใครทำ
อยากทำด้วยแหละ
จะมีคนพาผมขึ้นไป
ผมจะใช้ปากดึงปล่อยเชือกแบบเร็ว
หลังจากนั้นก็จะกระโดด
แล้วลงตรงนั้น
ถึงผมจะอัมพาต แต่เราก็เห็นแต่คนที่ร่างกายสมบูรณ์ทำนั่นทำนี่
การที่ผมนั่งรถเข็น มันแบบ…
"คุณสกีด้วยเหรอ"
ตลกดีที่ผู้คนไม่รู้
ผมอยากพัฒนาไปเรื่อยๆ อยากผลักดันตัวเอง พัฒนาไปเรื่อยๆ
ผมว่านี่คือก้าวหนึ่งของการไปในทิศทางนั้น
(โคดี้ วิลเดอร์ เรย์ นักสกีมืออาชีพ)
สุดยอดมากโคดี้
เป็นไง
แกะไม่ออก
เอาออกไม่ได้
อีกครั้งได้มั้ย
ได้ใช่มั้ย โอเคนะ
- อืม - ได้นะ
โอเค กัดไว้ให้นานที่สุด
กัดไว้ให้นานที่สุด
เอานะ
ให้ตายเถอะ เจ็บมาก
- ลงแรงมาก - ตรงคอเลย
เอาจริงนะ ฉัน…
รู้ว่าไหวอยู่ แต่ไม่รู้ว่าอีกรอบคอจะไหวมั้ย
- อืม - นั่นสิ
ถ้าไม่อยาก สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากให้นายลองคือ…
ฉันโกรธตัวเองเพราะฉันรู้ว่าผมทำได้
ฉันรู้ ฉันรู้ว่าฉันทำได้ ฉันแค่…
อะไร
พรุ่งนี้เช้าขยับไหล่ไม่ได้แน่
เล่นสกีแบบนั่งต้องตีลังกาด้วยเหรอ เปล่า
วัตถุประสงค์คือให้คนกลับมาเล่นสกีได้
ไม่ใช่ให้ตีลังกา แล้วพลิกกระดานโลหะ 27 กิโลที่นั่งอยู่
(ทางเข้าแผนกฉุกเฉิน)
เมื่อคืนตอนกินมื้อค่ำ
ขนาดผ่านไปหนึ่งชั่วโมงก็ยัง…
ก็ยังเจ็บอยู่
ผมยกแขนไม่ได้เลย
ตรงนี้คือเจ็บมาก
ไม่หัวไหล่ก็กระดูกไหปลาร้านี่แหละผมว่า
ไหล่สำคัญมากเพราะมันคือเท้าผม
ถ้าไม่มีไหล่ ผมก็หมุนล้อรถเข็นไปไหนมาไหนไม่ได้
บ้ามากเวลานั่งรถเข็นแล้วแบบ…
"แขนไปแล้วข้างหนึ่ง"
ยังต้องลุกเปลี่ยนที่นั่งคนเดียว คือ…
ครึ่งท่อนใช้งานไม่ได้แล้ว ยังจะให้ใช้งานไม่ได้อีกส่วนเหรอ
นึกออกมั้ย
ทีนี้เหลืออยู่แขนเดียวจากสองขากับอีกสองมือ
มันทำให้ตระหนักนะ
แต่ถามว่าจะหยุดทำสิ่งที่ทำอยู่มั้ย ไม่
ตอนผมเจอแบร์รี่ช่วงต้นยุค 90
ไหล่เขาเริ่มใช้งานไม่ได้แล้ว
ร่างกายเขาเริ่มไม่ไหว
ช่วงท้ายของชีวิต
ขนาดนั่งรถเข็นไฟฟ้า
จิตใจเขาก็ยังสงบ
ไม่ต่อสู้กับอาการบาดเจ็บ
หรือต่อสู้กับสิ่งที่ตัวเองเป็น
แต่กลับมีความสุขและยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น
ปี 2003 แบร์รี่ได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ
หมอบอกว่าผลกระทบต่อร่างกายเขา คือมันจะทำให้ร่างกายเขาที่เปราะบางอยู่แล้ว
แย่ลงกว่าเดิมจากคีโม
ตอนนั้นพวกเขารู้แล้วว่ามะเร็งกระจายไปทั่ว
พ่อเลือกที่จะไม่รักษาต่อ
แล้วก็จบ
คือ…
ว่าไงดีล่ะ
ผม…
คิดถึงเขามาก
การได้เจอแบร์รี่ ได้ทำธุรกิจกับเขา
และเป็น…
เพื่อนสนิทกับเขา
มันคือ…
ไฮไลท์ชีวิตผม
เขาต้องโกรธแน่ที่ผมร้องไห้
คือ…
ที่ช็อกคือ
ผมได้ข่าว และ…
สี่วันต่อมาภรรยาผมบอกว่า
"มีจดหมายถึงคุณ"
จากแบร์รี่
ตกใจ
สองอาทิตย์หลังจากที่เขาเสีย
โอเค
"ถึงเพื่อนๆ
สิ่งที่สำคัญมากสิ่งหนึ่งในชีวิตฉัน
คือมิตรภาพที่แน่นแฟ้นขึ้นจากหลายๆ ปี"
"อย่างที่พวกนายหลายคนรู้ ตอนนี้ฉันตายแล้ว
ที่ส่งจดหมายนี้ให้ก็เพราะ นายคือหนึ่งในมิตรภาพที่ฉันรักษาไว้
ฉันอยากให้นายรู้"
"ฉันเสียใจนิดนึง ที่ต้องจากไปเร็วกว่าที่คาดนิดหน่อย
แต่ไม่รู้สึกโศกเศร้า
ฉันมีชีวิตอยู่นานกว่าที่ควรจะอยู่ได้
หรือคาดการณ์ว่าจะอยู่ได้
สามสิบหกปีหลังจากเฮลิคอปเตอร์ชน
ฉันไม่ห่วงลูกๆ แล้ว
เพราะลูกๆ ของฉันมีเส้นทางเป็นของตัวเองแล้ว
และเดินบนเส้นทางนั้นได้อย่างงดงามและน่าทึ่ง"
"ฉันได้รับความรักที่เปี่ยมล้น
ได้ทำอาชีพที่ฉันคลั่งไคล้
ได้ผจญภัยมากมายและได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ"
เก็บครบทุกเม็ด ไม่เสียดายอะไรทั้งนั้น"
"รักนะทุกคน
ลงชื่อ แบร์รี่"
"แบร์รี่"
เขาเป็นคนเขียน
ถ้าผมได้พากย์เป็นเสียงเขา ผมจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แล้วยิ้มไปด้วย
ในบทความไว้อาลัย ที่ผมเขียนให้วารสารดิอเมริกันแอลไพน์คลับ
ผมต้องหยุด
และสงสัยเลยว่า
ชีวิตแบร์รี่จะเป็นยังไงถ้าเขาไม่อัมพาต
พ่อแบ่งชีวิตเป็นสองช่วง
ช่วงแรกคือช่วงก่อนเกิดอุบัติเหตุ
ช่วงสองคือหลังเกิดอุบัติเหตุ
พอถึงช่วงบั้นปลายชีวิต
พ่อถึงมองว่าทั้งสองช่วงนั้นคือชีวิตชีวิตหนึ่ง
คือชีวิตหนึ่ง
อย่างที่พ่อพูดประจำ ทั้งสองช่วงคือช่วงสำคัญของชีวิต
มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันถามพ่อว่า ช่วงไหนของชีวิตมีความหมายกับเขามากกว่า
เขาตอบว่าช่วงสอง
เขาได้เรียนรู้เยอะมาก ได้เติบโตมากๆ
เขา…
มอบความหวัง
ให้กับคนที่ได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลังทั่วโลก
และยังคงให้ต่อไป
เขาสอนหมอ สอนบริษัทประกัน
สอนคนทั่วไป
ให้มองความพิการในมุมใหม่ ในแบบที่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อน
พ่อไม่เคยตั้งเป้าที่จะเป็นผู้นำ
แต่เขาก็กลายเป็นผู้นำ แต่นั่นก็เพื่อสิ่งที่เขากำลังทำ
เขาไม่ได้ประกาศตัวว่าเป็นผู้นำแล้วแบบ "ตามผม"
คนตามเขาเอง
ในบรรดานักสกี สิ่งที่แบร์รี่ทิ้งไว้ให้อยู่ที่เส้นทางคอร์เบ็ตส์
แต่จริงๆ เขาทิ้งไว้ให้มากกว่านั้น
สกีดิเอาเทอร์ลิมิตส์เป็นเรื่องเกี่ยวกับ การผลักดันตัวเองให้ไปเกินกว่าขีดจำกัด
และการเต็มใจที่จะสร้างขึ้นมาใหม่
ฉันว่านิสัยชอบผลักดันตัวเอง มันอยู่ในสายเลือดของพ่อ
เขาทำให้ผู้คนมองความพิการในมุมใหม่
และฉันว่านั่นคือเหตุผลที่โลกจะไม่มีวันเหมือนเดิม
สิ่งที่แบร์รี่ทิ้งไว้ให้คือ
ได้รับอุบัติเหตุ แต่เปลี่ยนมันให้เป็น…
ของขวัญที่วิเศษให้กับทุกคน ที่ประสบอุบัติเหตุคล้ายกันและทำตาม
ทำให้พวกเขามีหวัง
เขาให้ในสิ่งที่พวกเขาขาด
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด 5 ปีหลังได้รับบาดเจ็บ)
พอมองย้อนกลับไปแล้วก็เป็นอะไรที่บ้ามาก
คือ
ผมรู้สึกขอบคุณ
ที่ผมเป็นในแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
เราไม่รู้ว่าเรามีอะไรจนกว่าสิ่งนั้นจะหายไป
ไม่มีใครรู้
แต่พอมองย้อนกลับไป
ผมบาดเจ็บ
ผมนั่งรถเข็น
แต่ผมทำมากกว่าครึ่งหนึ่ง
ของที่คนร่างกายสมบูรณ์ทำ
มันอยู่ที่ความคิด ลงมือทำให้สำเร็จ
ผมกลัวที่จะกลับมาที่นี่
กลัวมาก
ที่นี่พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากผม
ผมอยากกลับมาที่นี่ ผมอยาก…
กลับมารู้สึกเติมเต็มอีกครั้ง
ผมอยากปิดช่องโหว่นั่นซะ และทำให้ตัวเองไม่ต้องเจ็บอีกต่อไป
สมมติว่าวันนั้นคุณได้รับบาดเจ็บ คุณจะเติบใจจากการบาดเจ็บนั้นยังไง
สมมติว่าถ้ากลับไปเล่นกีฬาที่รักได้ ในที่ที่เปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดล่ะ
มันจะทำให้เข้มแข็งขึ้นขนาดไหนคิดดู
ผมว่านั่นคือสิ่งที่เทรเวอร์คิดจะทำ
และทำแบบสุดๆ ไปเลย
หนึ่งในเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของเทรเวอร์
คือเป็นคนแรกที่นั่งสกีตีลังกาสองรอบลงจุดที่จะลง
และสถานที่คือช่องเขาเวล
เขาพูดว่า "แม่
ที่นี่…
คือภูเขาของผม
ที่นี่คือที่ที่ผมหลังหัก และผมกลับมาแล้ว
และผมสู้ไม่ถอย
ทั้งๆ ที่บาดเจ็บ
ผมสู้ต่อทั้งๆ ที่เจอเรื่องแย่ๆ
ผมทำสำเร็จ
และผมกลับมาแล้วแม่
ผมกลับมาแล้ว"
(ช่องเขาเวล รัฐโคโลราโด 6 ปีหลังได้รับบาดเจ็บ)
เก่งมาก
แม่ภูมิใจในตัวลูก
ดูที่ผมกระโดดลงสิแม่
โอ้โฮ โอ้โฮๆ
เทรเวอร์
เป็นรอยสวยเชียว
ไม่น่าเชื่อ
จะลงตรงไหน
โอ้โฮ เทรเวอร์
สุดยอด
เขากระโดดลงตรงนั้น
เอาละทุกคน อีกสองนาที
เทรเวอร์จะเช็กความเร็ว
ฝากทุกคนช่วยเทรเวอร์เตรียมตัวด้วย
ผมจะได้ประจำที่ถ่าย
ดีมาก
- ผลักเข้าไป - หนึ่ง สอง สาม
จะออกจากตรงไหนของขอบ
กะจะลงตรงไหน ตรงไหนที่กะว่าลงแล้วดีที่สุด
สิ่งที่ฉันชอบทำประจำคือเลือกว่าจะไปตรงไหน
ฉันต้อง…
พอลอย
เชิดอกขึ้น เชิดอก
แล้วค้างไว้
พอเห็นจุดลง ฉันอยากให้…
อยู่ในอากาศให้นานพอ
ได้ ฉันว่าได้ แต่แค่อยากให้แน่ใจ
ตู้ม โย่!
ครับ
เอาละ พร้อมแล้ว
(7. วีรบุรุษ)
อาการบาดเจ็บเป็นสิ่งดีงาม
มันทำให้เรากล้าหาญแบบในเทพนิยาย
อยากเป็นวีรบุรุษมั้ย
ความจริงคือ
คุณแทบไม่มีทางเลือก
อดีตพรากชีวิตไปแล้วส่วนหนึ่ง
ผ่านความยากลำบากของการเริ่มต้น
และเอาชนะอุปสรรคทั้งหมดมาได้
วีรบุรุษพร้อมแล้วที่จะทำให้ทุกคนเห็น ว่าเขาได้เกิดใหม่ในฐานะมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบขึ้น
โดยกลับมายังโลก
เราคือคนที่เกิดสองครั้ง
เราคือสิ่งที่แสดงให้มนุษย์เห็น ถึงความกลัวเหตุร้ายอย่างสุดขีด
และความหวังอันสูงสุด ที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์
เราเดินบนเส้นทางของวีรบุรุษ
เพราะเราไม่มีทางเลือก
สำหรับคนอื่น
การก้าวข้ามขีดกำจัดของเรา คือหลักฐานของพลังและทิศทางของวีรบุรุษ
แต่สำหรับเราแล้ว
พลังและทิศทางของเรา มาจากความจำเป็นที่เราต้องก้าวข้าม
เพราะนั่นคือทางเดียวที่จะอยู่รอด
เบอร์แมนพูด สถานะเป็นไงบ้าง ขอเช็กสถานะหน่อย
ยังอยู่ข้างบน
ถ้าจะเริ่มอีกประมาณ 30 วิแล้วบอกด้วย
- เอาละ - พร้อมมั้ย
อีก 30 วิจะเริ่ม อีก 30 วิ
หลังจากนั้นจะนับถอยหลังต่ออีกห้าวิ
นายทำได้
ทุกคนพร้อมแล้ว ทุกคนพร้อมหมดแล้ว
รับทราบ
พร้อมแล้ว
ข้างล่างพร้อม
ข้างบนพร้อม
สู้ๆ
เอานะ
อีกห้าวิออกตัว
- จะออกในอีกห้า สี่… - สู้ๆ
สาม สอง หนึ่ง ออกตัวแล้ว
สาม สอง
หนึ่ง
สำเร็จ!
สำเร็จ
สุดยอด
เก่งมากเทรวี่
ผมร้องไห้อยู่ตรงนั้นรึเปล่าไม่รู้
พี่ภูมิใจในตัวนายมาก
สุดยอด
ไถ่ถอน
- ไถ่ถอน - ไถ่ถอน
คำแนะนำดีๆ สุดท้าย
คำเตือนสุดท้าย
คำจากลา
บ่อยครั้งเราไม่ได้เลือกการผจญภัย
การผจญภัยที่ดีที่สุดเกิดขึ้นกับเราเอง
เคล็บลับในการใช้ชีวิตเมื่อพิการคือ
มองว่าทุกอย่างเป็นการผจญภัย
การผจญภัยที่ทำให้ทุกช่วงเวลา
เต็มไปด้วยความน่าตื่นเต้น
ความไม่แน่นอนและความเสี่ยง
ความอุดมและความปีติ
การตรึกตรองและการกล้าลงมือทำ
เราทำให้ความจริงและความกลัวเหตุร้าย เป็นที่ประจักษ์แก่เราเองและผู้อื่น
ถ้าเราทำให้ภาพชัดขึ้น
ก็จะเกิดความเห็นอกเห็นใจและความเศร้า
ถ้าเราก้าวหน้าเร็ว
เราจะเป็นแรงบันดาลใจ
ให้กับทุกคน
เราไม่ควรกลัวที่จะเป็นแรงบันดาลใจ
เพราะโลกต้องการแรงบันดาลใจอย่างมาก
และเราอยากมีประสบการณ์ให้แบบไม่หวง
ของขวัญที่เราให้โลก
คือของขวัญที่โลก…
ให้เรา
ทุกคน
จะร่างกายสมบูรณ์หรือร่างกายบกพร่อง
ก็ควรมีความสุขกับสิ่งที่มีและพัฒนาไปเรื่อยๆ
แบร์รี่ คอร์เบ็ต
ภูเขาลุคเอาท์ รัฐโคโลราโด
1980
(สร้างให้กับแบร์รี่ คอร์เบ็ต 1936 - 2004)
(รวมถึงทุกคนที่บาดเจ็บที่ไขสันหลัง และสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง)
(หลังจากที่เทรเวอร์ วางมือจากการเป็นนักสกีมืออาชีพ)
(เขาอยากสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่อีก)
(โดยเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจ ที่เล่าเรื่องราวของตัวตนให้ผู้อื่นฟัง)
(หากต้องการสนับสนุน คนที่สร้างตัวตนขึ้นมาใหม่)
(หลังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกระทบจิตใจ)
(ไปที่ WWW.HIGHFIVESFOUNDATION.ORG)
คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์