Downloaded from YTS.MX
„LUDZIE RODZĄ SIĘ WOLNI I RÓWNI WOBEC PRAWA.
Official YIFY movies site: YTS.MX
A POTEM NIECH SOBIE RADZĄ”.
JEAN YANNE
Hej.
Co?
Dlaczego piosenki reggae zawsze zaczyna dźwięk werbla?
Poważnie? Chcesz o tym pogadać?
Nie chcesz wiedzieć?
Jeśli tak bardzo chcesz, to powiedz.
Werble to dźwięk dział burzących mury Babilonu.
Co to jest Babilon?
To miasto przeżarte przez kapitalizm i korupcję.
Nie martw się, zajmę się kapitalistami.
Co on wyprawia?
Patrz na tego łajdaka. Jedź.
Cholera!
PACHNIE OSZUSTWEM
BREUIL I SYNOWIE NUMER JEDEN W CHARTRES
Nazywam się Daniel Sauveur.
Urodziłem się w Chartres. W środkowej Francji.
Pośrodku niczego.
Moja mama miała jedno marzenie: mieć widok na katedrę.
Choć widać ją tylko w oddali, mój tata jej to zapewnił, nim umarł.
Breuilowie zabrali nawet to.
Breuilowie to najbogatsza rodzina w moim mieście.
Z ojca na syna.
Wasze miasta też mają swych Breuilów. Tych, co stoją ponad wszystkimi.
Ci kretyni nawet tego nie planowali.
Zrozumiałem, że kto chce mieć ładny widok, ten nie ma wyboru.
Natrudzi się, jeśli mierzy wysoko. Zwłaszcza wyżej od Breuilów.
Zacząłem ich obserwować, chcąc zrozumieć, jak się tam znaleźli.
- I wiesz co? - Dzień dobry.
Nie ma czego rozumieć.
- Myślę o panu. - Dziękuję.
Niektórzy się z tym rodzą, a inni nie! I tyle.
Pańska matka na pana czeka.
W Chartres są Breuil i Synowie,
długo nic, a dopiero potem wszyscy inni.
Co środę Breuil ojciec jadał tam z synem, Patrickiem.
Tym młodym.
Pewnie o tym nie wie, ale chodziliśmy do tej samej podstawówki.
- Stolik cztery, dwie kawy. - Nie rozdwoję się!
To jest Wujo.
Mam gulasz cielęcy!
- Przyjaciel taty. - Leć!
Pomagał nam po jego śmierci.
- Był tu? - Nie.
Spędzałem z nim każdą środę tutaj, w Beaux Art,
restauracji z gwiazdką Michelin.
- Miałeś zostać w kuchni. - Spójrz, Wuju.
Spójrz na tę panią, stolik 25.
Na panią Breuil?
Widzisz jej torebkę? Zostawiła ją już dwa razy.
- Co z tego? - Mam plan.
Pani Breuil! Zapomniała pani torebki.
Dziękuję bardzo. To dla ciebie.
Mamo.
Proszę.
Gdy jesteś z Chartres, szybko się tego uczysz.
Breuilowie zawsze wygrywają.
Kiedyś ludzie dawali dzieciom imiona na cześć swych ulubionych marek.
Tak oto mojemu najlepszemu kumplowi dali na imię „Scania”.
Jak ciężarówkom.
On też nienawidził Breuilów.
Zatrudniali jego tatę jako kierowcę, więc go nie widywał.
Kiedy straciłem ojca,
dzieciaki zaczęły nazywać mnie „bękartem”.
Za każdym obrywali za to od Scanii.
Dzielę się z nim wszystkim.
Pół na pół.
Do zobaczenia.
Gdy dorośliśmy,
postanowiliśmy nigdy nie pracować dla Breuilów, jak ojcowie.
Założyliśmy własną firmę.
Było nieźle. Interes się kręcił.
I jak, stary?
Ale wszystkie drogi prowadzą w jedno miejsce…
Jebani Breuil i Synowie.
Jak każdy, zaczęliśmy pracować dla Breuilów.
O wiele za dużo.
Zawdzięczacie nam ponad 90% przychodu.
To zależność gospodarcza. Przykro mi. Nie ja ustalam zasady.
Daj mi to!
Zależność gospodarcza ma miejsce, gdy ten sam klient zleca ci za dużo.
- Podobno to nie jest dobre. - Puszczaj!
Przestań.
Wynocha!
To był nasz jedyny klient i mieliśmy długi w banku,
więc byliśmy skończeni.
Nie mieliśmy wyboru.
Scania musiał zostać kierowcą u Breuila.
Ja wytrzymałem trzy miesiące, ale coś trzeba jeść.
Co wy robicie? Koniec przerwy. Daj mi to.
To on.
On?
Daniel Sauveur.
- Zostawmy formalności. Mów mi: „szefie”. - Szefie.
Powiedziałeś kumplowi, jak to wszystko działa?
Jak co działa?
Już ci mówię. Mam wolną rękę. Mogę zatrudniać i zwalniać, kogo chcę.
Dam ci umowę na pół roku.
Na koniec Breuil ojciec wypłaci ci 10% premii, czyli 900 euro.
Tak? Tak po prostu dostanę 900 euro?
Takie jest prawo. Ale nie ciesz się.
Dasz mi tę premię w gotówce.
- Teraz 50%, a drugie 50% na koniec umowy. - Co?
Albo wylecisz podczas okresu próbnego.
Zapłać, a cię zatrzymam.
I znów to samo, 50 na końcu, 50 na początku.
Ale nie mam teraz 450 euro. Nie mam nic.
Twój kumpel miał się tym zająć.
Dziękuję.
- Czemu dajesz kasę temu mięczakowi? - Żebyś miał pracę.
I tak po zapanowaniu nad całym miastem Breuilowie dopadli i mnie.
Mieszkańcy uważają, że to wymarzona praca.
Myślą, że zajmują się czymś prestiżowym.
Globalną dystrybucją paryskiego luksusu.
Kwintesencją francuskości.
Givenchy, Dior, Saint Laurent.
Cały ten kram. Łapiecie, o co chodzi.
W rzeczywistości te luksusowe marki wysyłają Breuilowi perfumy w kostkach,
a my wlewamy je do butelek, pakujemy do pudełek, kartonów i na palety.
Potem dostarczamy je dużym klientom na całym świecie.
Zacząłem od kontroli jakości dla Colina Browna.
To znana amerykańska marka luksusowa.
Czaicie? Czarno-białe reklamy z facetami i laskami w dżinsach.
Widziałem to wszystko.
CB Gold, rzecz jasna.
CB X-treme, kiedy do klubów wróciło techno.
CB Green dla ekologów.
Widziałem nawet CB Red dla gości, co chcą ładnie pachnieć na siłowni.
Myślicie, że kłamię? Nie.
Przepraszam.
Co tu się dzieje?
Stary kopnął w kalendarz.
Breuil?
Nie będę płakał, że na świecie ubyło jednego Breuila.
Ale nie zapominajcie. Breuilowie zawsze wygrywają.
Będąc w moim wieku, bez żadnych zasług,
mały Patrick został wielkim szefem.
Zagwarantowano mu dobrą przyszłość, a ja nie miałem żadnej.
Ale to wtedy wszystko się dla mnie zmieniło.
Dzień dobry. Béatrice Breuil, żona Patricka.
To prezent z okazji objęcia przez niego kierownictwa firmy.
Zapach Bois d’Argent.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Prezent od rodziny. - Dziękuję.
Co u ciebie, Daniel?
Jak ci idzie u perfumiarzy? Czy syn jest lepszy od ojca?
Nie wiem.
Dają ci wycisk.
Tak. Każą nam harować.
Zgadnij, co usłyszeliśmy z twoją mamą w wiadomościach.
Kilka litrów koncentratu perfum kosztuje tyle samo, co kilogram złota.
Kurwa. Lepiej, żeby to był ładny zapach, za taką kasę.
Trochę wody z jakimś głupim sokiem z kwiatów – 30 000 euro.
Mają się za wielkich panów.
COLIN BROWN GOLD 79 EURO
COLIN BROWN X-TREME – 99 €
COLIN BROWN GOLD TWOJA CENA – 50 €
CHCĘ KUPIĆ COLINA BROWNA!
Scania, obserwuję ich od wielu dni.
Tylko w jednej sytuacji pudła nie uruchamiają alarmu.
Można zarobić kupę kasy.
Dość tych głupot.
Zarobiłem 50 euro w sekundę, sprzedając jedną butelkę.
Chcesz przegapić taką żyłę złota?
Co mamy do stracenia? Ja to zrobię, więc ty też to zrób.
A co zrobisz z Kowalskim?
To ten Polaczek sam nas wpuści do kopalni złota.
- Zajmę się nim. - Wykończysz mnie.
Rzucam perły przed świnie.
Dobry wieczór, Patrick.
Pan Jacques-Yves. Cieszę się, że pan przyszedł.
Byłby wzruszony.
Powinien pan być dumny. Armand do końca był prawdziwym liderem.
Dziękuję panu.
Ale zostawmy to. Teraz będziemy się częściej widywać.
- Jak to? - Wpadnę tu czasem.
Chcę, by nasze produkty wciąż miały dobre traktowanie.
Przedstawię panu Béatrice.
Béa.
Moja żona, Béatrice. Jacques-Yves Rousseau z Colina Browna.
Miło mi.
- Mnie również. - A to…
Brice Nougarolis, Parfums VIP.
Tak, dyskont online. Wiemy, kim pan jest.
Szefie! Jeden z pana Polaczków przejechał po pudle swoim Fenwickiem.
- Polaczków? - Tak.
Chwila.
- „Jeden z Polaczków”? - Tak.
Wiesz co, Sauveur?
Od teraz to nie Polaczkowie będą zajmować się śmieciami.
Ty będziesz, mój pomocny Francuziku.
Czas start. Pozbądź się tego.
Jak powiedziałby David Douillet, głupota jest jak judo.
Kutas.
Musisz użyć siły przeciwnika.
- Sauveur? - Tak.
To kutas, szefie.
Dzień dobry. Idę do spalarni.
- Wejdź. - Dzięki.
Spójrzcie na ludzi w biurach.
Zabierają do domu długopisy, żeby dzieci miały czym rysować.
Nie przeszkadza wam to, prawda?
My pracujemy w branży perfumeryjnej i nie mamy dzieci.
To to samo.
W pół roku zarobiliśmy w sieci po 10 000 euro.
Pomogłem Wujowi i mamie. A Scania kupił mi roleksa.
Jest dobrze?
Hej! Halo!
Idź do diabła.
Mogę postawić ci drinka?
Tak? Poproszę dwa mojito!
- Dwa? Dobra. - Dzięki.
Jestem tu często.
Czemu dotąd nie widziałem tej cudnej twarzy?
Właśnie wróciłam do Chartres.
Tak?
Większość ludzi stąd wyjeżdża.
Czemu wróciłaś?
- Do pracy. - Przy perfumach?
Jak wszyscy.
- Jak ja. - Tak?
- Tak. - Dla kogo?
Dla kogo? Dla siebie. Założyłem mały start-up.
Sprzedaję luksusowe marki z rabatem.
Na razie. Potem zobaczymy.
Firma się rozwija. Można powiedzieć, że wykładniczo.
Na początku działaliśmy na zasadzie licencji B2B,
ale chcieliśmy przejść na B2C, więc weszliśmy na rynek amerykański.
Potem pomyśleliśmy, żeby w perspektywie średnioterminowej
zdominować metawersum bezpośrednio w sieci,
na drugorzędnych rynkach.
A teraz staramy się…
Wiesz, kiedyś trzeba odpocząć. Chcemy trochę poimprezować z przyjaciółmi.
Żeby rozładować napięcie.
Bo właśnie zgarnęliśmy trzy miliony, ja i mój przyjaciel.
Średnio tańczy,
ale kupił sobie chatę za półtora miliona
na Opalowym Wybrzeżu.
Kupił ją tak po prostu, za gotówkę.
W naszym inkubatorze jest nas cała grupa.
To tacy współcześni „złoci chłopcy”, tylko bez broni.
Uznaliśmy, że niedługo zwariujemy.
Było takie ryzyko, więc lepiej nie… To co powiesz?
- Co na to powiesz? - Na co?
Pójdziemy na kolację do Beaux Arts? W poniedziałek o 20.00?
Nie.
- O 20.30? - Dzięki.
O 20.30? Jeszcze później?
Hej!
Amigo, czy to rolex? Pokaż.
Mama dała mi go na urodziny.
- Daj, albo wylecisz. - Nie.
Mam twoją nową umowę. Już dwa dni wisisz mi 500 euro.
Zapłacę jutro.
Nie zamierzam czekać.
Proszę bardzo. Piękny.
Nie chcę, by ktoś inny pracował przy śmieciach.
Ta robota ci pasuje.
Ruszaj się.
Sukinsyn.
SPRZEDAŻ PODRÓBEK
Co?
UŻYTKOWNICY ZGŁOSILI SPRZEDAŻ PODRÓBEK
Dranie.
Daniel?
Kurwa.
Daniel?
Tak?
- Zejdź! - Tak!
Porucznik Fayard z krajowej policji. Dostaliśmy zgłoszenie od służby celnej.
Służby celnej?
To pomyłka. Nigdy nie byłem za granicą.
Chyba pomylono adres.
Masz komputer?
Nie.
Czym się zajmujesz?
Pracuję na linii produkcyjnej Breuila.
Breuila?
To nic nie znaczy. Całe miasto zajmuje się perfumami, więc…
Kto o nich wspominał?
Pytał pan, czy pracuję dla Breuila. Robimy perfumy, dlatego o nich mówię.
Czy lebonplan.fr coś ci mówi?
Aha, to dlatego… Dobra…
Breuil syn przejął firmę.
Jego żona w ramach miłego gestu dała butelkę perfum każdemu pracownikowi.
A ponieważ nie używam tego zapachu,
pomyślałem, że sprzedam te perfumy w sieci.
Sprzedałem je za 50 euro.
Fakt, że powiedziałem o tym przyjaciołom.
I każdy chciał, żebym sprzedał też ich butelki.
Ale to było tymczasowe.
Nie planowałem zaczynać handlu.
Może dlatego widzieli panowie wielokrotną sprzedaż.
- W sieci? - Tak.
Bez komputera?
Bez… Tak. Ktoś mi pożyczył.
- Nigdy go nie mieliśmy. - Tak.
W sumie to by się nam przydał do robienia zakupów.
Za sprzedaż podróbek grozi pięć lat.
I 375 000 euro grzywny.
Będę przestrzegał prawa.
Nie dzwonię, bo gliny mnie podsłuchują.
O czym ty mówisz?
Wczoraj przeszukali dom.
Wiedzą o handlu w Internecie. To koniec.
Co mam zrobić z tymi 200 butelkami?
Nie wiem. Wymyślę coś.
Musimy zarobić. Nie mogę już mieszkać u mamy.
Nie wciągnę jej w ten nasz bajzel.
To Kowalski.
Idź.
Proszę wejść.
Nie mam pana w kalendarzu, panie Sauveur.
Zna pani moje nazwisko? Sprawdzała je pani?
- Jestem szefową działu kadr. - Naprawdę? Tak.
- Proszę usiąść. - Tak, dziękuję.
Dziwne, że wcześniej nie spotkaliśmy się na hali.
Gdzie pani była wcześniej?
Byłam z Breuilem w biurze w Paryżu.
Potem dał mi stanowisko dyrektora naczelnego.
Dyrektora naczelnego, jasne.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Wróciła pani z tamtym facetem?
- Nie mówmy o tym. - Nie?
- Nie. - Nie.
Coś jeszcze?
Nie, chciałem tylko się wytłumaczyć.
Nie trzeba.
Chciałem pani powiedzieć, że ta cała ta historia z Internetem…
Trochę wypiłem i mówiłem od rzeczy.
Nie mam nawet komputera, więc…
To nie miało sensu. Kompletny absurd.
Dlatego chciałem przeprosić.
Kto alkohol pija, ten z prawdą się mija.
- Rozumie pani… - Nie do końca.
Za pięć minut mam spotkanie. To już chyba wszystko.
Jeszcze kiedyś porozmawiamy o pana rozwoju osobistym.
Rozumiem.
Jeszcze jedno małe pytanie.
Jesteśmy umówieni na tę kolację?
Nie.
- Nie? - Nie.
- Nie mieszam pracy i spraw osobistych. - Bo jestem robotnikiem?
Tego nie powiedziałam.
To trochę boli. Ale to nic. Przyzwyczaiłem się.
- Przyjdę po ciebie o 20.00, złotko. - Co pan robi?
- Zapraszam panią. - Oszalał pan?
Szybka kolacja, co pani szkodzi?
Zobaczymy, ale nie tu.
- Zobaczymy? - Żegnam.
- Trzymam za słowo. - Proszę wyjść.
Ostatnim razem ich nie zjadłeś. Zostały w lodówce.
Dzień dobry.
Panie i panowie, wszystkie produkty Apple!
iPhone, iPad, najlepsze pakiety Apple, do kupienia u mnie!
Mamy luksusowe zegarki i okulary!
Za 30 euro. To niedrogo. Super jakość.
Firma z Francji. Produkt luksusowy.
Najnowszy iPhone, kup go tutaj!
- Za 350 euro jest twój, przyjacielu. - Jest oryginalny?
Kosztuje 350 euro.
Mam tylko 300.
Dobra, dawaj. Świetnie.
Miłego dnia, kolego. Niskie ceny!
Oryginalne produkty.
Produkty firmy Apple!
- Idę do ciężarówki. - iPad, iPhone!
Zapraszamy tutaj! Coś się panu podoba?
SKLEP APPLE PARYŻ-OPERA
- Co ty knujesz? - Nie w zęby!
- Kim jesteś, ty mała gnido? - Przestańcie!
- Powiedz, jak będzie 30. - Kiedy mam zacząć liczyć?
Dupek się wyrywa!
Przestańcie! Mam 200 butelek perfum po 100 euro!
Sprzedaj je po 50. To 5000 w weekend!
Bo ci uwierzę.
To luksusowe produkty! Colin Brown, czaicie?
- Teraz mówisz? - Mogłeś przyjść na stoisko.
- Nie śmiałem. - Wstawaj. Co za bzdury.
W ten sposób zastąpiłem Internet Titou i Raoulem.
Musicie przyznać, że nie ma nic lepszego niż sprzedaż lokalna.
No dobra.
Niech będzie 50% co miesiąc.
Szefie, robimy to pierwszy raz.
- Pierwszy raz. - No.
Weźmiecie 15 sztuk 10 razy w tygodniu.
Czyli 600 sztuk miesięcznie po 60 euro.
Wychodzi 18 tysięcy dla mnie.
Nie sprzedajemy po 60 euro za sztukę.
Prawdziwy z ciebie dupek, Sauveur.
Prawda?
Co ty robisz?
Jutro.
Kurwa, jutro.
Nie martw się.
- Kto mówi? - To my.
Wychodzi po pieniądze.
Wejdźcie. Nie na dworze.
Nie sądziłem, że tacy frajerzy umieją oszczędzać.
- Dupek. - Chodź tu!
Uspokój się! Daniel!
Spokojnie! Przestań.
Psiakrew, jest złamana.
- Pójdziecie siedzieć. - Zamknij się.
Kuzyn Scanii pracuje w ubezpieczeniach społecznych.
Docenił twoje półroczne umowy. Dzwoń do niego.
- Tak. - Wszystko mu wyjaśnimy.
Powiesz, że wiesz, że to było złe.
- Masz. - Okej, łapię.
- Łapiesz? - Tak.
Wniosek o odszkodowanie za pół roku niezdolności do pracy. Zegarek wezmę.
Był mój. Nie kłóćmy się.
Proszę.
Trzymaj gębę na kłódkę. Będziemy działać dalej, jasne?
Szlag by to…
Zanim Breuil znalazł zastępcę Kowalskiego, mieliśmy luz.
Zwiększyliśmy obrót.
Do tego stopnia, że moi ludzie na targu…
Kupcie Kangoo! Co to ma być?
…ledwo nadążali.
Ja w końcu wyprowadziłem się od mamy
i wynająłem dom wolnostojący w Croix-Bonnard.
Tam mieszkają dyrektorzy Cosmetic Valley.
Podoba się panu, panie Sauveur? Sprzęty są nowe.
- Wszystko jest w dobrym stanie? - W idealnym.
- Super. - A dokumenty?
- W najlepszym porządku. - Udanego urlopu.
Będzie ci tu wygodnie, prawda?
Za Breuila.
A więc w tym zrobotyzowanym systemie inwentaryzacji
roboty skanują pudła, ale nie ich zawartość?
Zgadza się, pani Van Stratten.
- Część produktów nie będzie monitorowana. - Około 1,1% całego magazynu.
- Marginalna część. - Marginalna?
Biorąc pod uwagę dużą liczbę produktów w magazynie, 1,1% to sporo.
Jeśli chcemy utrzymać się w wyścigu,
a nawet, zaszalejmy,
wygrać ten wyścig, musimy sprzedawać więcej i szybciej.
A zatem tylko ja dostrzegam,
że 1,1% z 4,5 miliona perfum, które sprzedajemy co roku,
to ponad dwa miliony euro, których nie monitorujemy.
Albo tylko pani nie dostrzega, że monitorujemy 200 milionów euro.
Stéphane ma rację. Innowacje zawsze były ważną częścią firmy.
Daję wam zielone światło. Dziękuję wszystkim.
Dziękuję, Patrick.
Jak ci idzie, kochanie?
Zaakceptowałem dziś projekt cyfryzacji inwentarza.
Pomoże nam się rozwijać.
Ale cóż…
Chciałam cię o coś zapytać, ale czekałam na…
Na co?
Zawsze wiedziałam, że nie jesteś stworzony do przejęcia Breuila.
Że twój ojciec cię trochę zmuszał.
O co ci chodzi?
Bruce Nougarolis podsunął mi pewien pomysł w Beaux Arts.
Nougarolis?
Co on tam robił?
To dyskont z perfumami. Tata ich nienawidził.
To największy sklep internetowy w Europie.
- Mam przenieść się do sieci, tak? - Mówię poważnie.
Czyli co?
Powiedział, że zrobiłby wszystko, żeby być na twoim miejscu,
za sterem wielkiego statku czy coś równie głupiego.
Nie rozumiem. O co chodzi?
Nougarolis kupiłby Breuila.
Firmę taty i dziadka?
Twój tata już nie żyje. Dziadek też, już od dawna.
Chcesz sprzedać firmę i co robić?
Cokolwiek zechcemy.
Twój tata zawsze blokował ci plany.
Ale to już się skończyło. Więc sprzedaj firmę.
Nie rozumiesz? Tego nam trzeba.
Nowego życia we dwoje.
We dwoje czy we troje?
Mówisz o dzieciach?
- Wszystko się tam przepisuje? - Tak.
- Sauveur. - Dzień dobry.
- Co słychać? - Co się dzieje?
Mam dobre wieści.
Pana pracę przejmie niezawodny skaner,
którego nie zmęczy oglądanie produktów.
Mnie to nie męczy. Lubię to.
Jak mówiłem na spotkaniu, nie chcę innej pracy.
Wszyscy tacy sami. Narzekacie, zanim zrozumiecie.
Kowalski jest na chorobowym.
Dostanie pan stanowisko asystenta.
Pomoże pan Lablonde’owi, czyli nowemu zarządcy.
Dostał pan awans.
Nie chcę. Dział kadr nawet mnie nie uprzedził. To obowiązkowe?
Uzgodniono to na górze.
- Breuil? - Tak, Patrick.
- Jebany Breuil. - Co pan powiedział?
Dobre nowiny. We Francji przybyło 100 000 miejsc pracy.
- Dokąd idziesz? - Do spalarni. Kontener jest pełny.
Usiądź.
Dlaczego?
Jesteś asystentem. Śmieci są dla pracowników magazynu.
Będę miał odleżyny. Siedzę na tyłku od godziny.
- Pomoc to dla mnie nie problem. - Ale dla mnie tak.
- Słyszałeś o układach zbiorowych? - Tak.
Siedzieć na tyłku to nie tylko twoje prawo. To twój obowiązek.
Wiesz, ilu gości oberwało pałką policyjną,
żebyś miał lepiej?
Nie spieprz tego.
- Dobra. - Siadaj!
…problemem jest też obawa przed rekrutacją…
Rzuciłam wszystko dla szkolenia w Paryżu, bo mnie pan o to prosił.
Sprowadził mnie pan tu, a moją pracę daje pan idiocie.
Stéphane to nie idiota.
Ma kwalifikacje.
Pięć lat na private-sales.com.
Pracując z nim, rozwinie pani swoje umiejętności.
- Doprawdy? - Virginie.
To decyzja zarządu.
Chce pan porozmawiać o zarządzie?
Zadam panu pytanie, które zadano mi podczas szkolenia.
Proszę się skupić.
Kogo by pan najpierw zwolnił?
Mądrą i pracowitą osobę, mądrą i leniwą osobę,
pracowitego idiotę czy leniwego idiotę?
Pracowitego idiotę. To on wyrządza najwięcej szkód.
Teraz proszę sobie wyobrazić, że w tej firmie
to idiota ma najwięcej władzy.
Chodzi o Stéphane’a?
Sauveur, gdzie idziesz?
Kurwa, jak one to robią?
DZISIAJ? VIRGINIE VAN STRATTEN
BREUIL I SYNOWIE
To ona, z Gégé.
Twoja wybranka jest pijana w sztok.
Nie mów tak, gdy przyjdziesz.
Wszystko zrozumiałeś? Masz szampana?
Idę tam.
Dobry wieczór.
Nie mogła się pani oprzeć.
I pani przyszła.
Jak się pani ma?
Świetnie.
- Zastąpi mnie absolwent szkoły biznesu. - Absolwent szkoły biznesu?
Nie spodziewałam się tego. Jestem głupia. Mimo że wszystko zrobiłam dobrze.
Wierzę ludziom, gdy coś obiecują.
Ale nikogo nie obchodzą obietnice.
A ty jesteś głupcem. Jak ja.
Chyba nie rozumiem. To niezbyt jasne. O co pani chodzi?
Mówiłam, że Breuil mianował mnie dyrektorem naczelnym.
- Zgadza się. - Właśnie.
Ale Breuil postanowił powierzyć to stanowisko komuś innemu.
Tak. Bo kim jest Breuil? Dupkiem.
Breuilowie to dranie.
- Nie, już dobrze. - Jestem naprawdę…
Porozmawiajmy na zewnątrz.
Przepraszam.
To nie była udana pierwsza randka.
Druga.
Pierwsza też nie była rewelacyjna.
Co?
Chce się pani na nich zemścić?
Nie wiem jak.
Ale gdyby pani mogła?
Szczerze?
Tak.
Mogę panią pocałować?
Jaki to ma związek?
Taki, że mam zamiar wziąć na siebie wielkie ryzyko dla pani.
Wyznałem jej wszystko. Nie pytajcie czemu. Czułem, że muszę.
Instynkt mistrza.
Zaczekaj…
Te czytniki kodów kreskowych,
jak one skanują butelki, które są w pudełkach?
Roboty skanują pojemniki.
- Czyli co? - Pudełka.
Nie liczą butelek? To głupie.
Głupie, ale szybkie. Tylko na tym zależy Breuilowi.
To paleta z 27 pudłami.
Posłuchaj.
Przy realizacji zamówienia bierzemy całe pudło
albo wyciągamy produkty z pudła na szczycie palety.
Ponieważ skanujemy tylko pudło, system zostawia margines błędu.
Nie wie, ile butelek jest w środku.
Margines błędu wynosi 1,1%.
Posłuchaj tylko. To genialne.
Jeśli zabierzemy mniej niż 1,1% całego towaru,
system nie wykryje błędu i nie włączy alarmu.
A 1,1% to miliony które na nas czekają.
Dokładnie 2,5 miliona. Czyli 50 000 butelek.
- Nie wyniesiemy 50 000 butelek. - Czemu nie?
Pięćdziesiąt tysięcy butelek… To prawdziwa kradzież, synu.
Dla Breuila to tyle co nic.
Nie złapią nas. Daj mi notes.
Potrzebujemy ekipy dziesięciu osób.
A niby skąd? Jestem twoim jedynym kumplem w firmie.
Żeby wciągnąć w to ludzi, trzeba ich trochę poznać.
Scania, praca Virginie polega na rekrutowaniu ludzi.
Ale nie po to ich rekrutuje, żeby okradali szefa.
Myślisz, że dużo osób odmówiłoby sobie dodatkowej pensji podanej na tacy?
I to co miesiąc.
Naszym marzeniem od zawsze była zemsta na Breuilach.
Przez tę akcję stracą 2,5 miliona euro.
Byłoby zbrodnią nie zabrać im tego, co do grosza.
No dobra, może.
Musimy przekonać dziesięć osób.
- Tak, dobrze. - Tak.
Są w porządku. Możemy im ufać.
Nie, jego nie. Nie bierzemy Lablonde’a.
Nie ma mowy.
Musimy.
Virginie coś mi wyjaśniła.
Z 26 milionów robotników we Francji 800 000 to buddyści.
To mało, nie?
Nikt o nich nic nie słyszał.
Ale jest ich dwa razy więcej
niż 400 000 związkowców, którzy nie dają nam żyć.
Mogliby być prawdziwym utrapieniem.
Gdyby związek zawodowy u Breuila wymyślił nam tydzień strajku,
nic byśmy nie zyskali, a stracilibyśmy więcej niż Breuil.
Miała rację. Potrzebowaliśmy Lablonde’a. Reprezentował związek zawodowy w firmie.
Konichiwa, Morimoto-san.
Konichiwa.
Jak mówią w Japonii: „Deszcz pada mocniej na przeciekający dach”.
Dlatego mój biznes musiał działać jak w zegarku.
Odkryłem, że trzeba dorzucić duplikat dużego zamówienia
na stertę zamówień.
O, tamtą.
Jeśli nas złapią, to można zrzucić winę na mały błąd drukowania.
Każdemu się zdarza.
Pan Lablonde!
To nasz niesamowity kierownik magazynu. Kocham go!
Musieliśmy mieć ludzi na każdym etapie zarządzania paletami.
Najpierw Lablonde wybiera zespół do realizacji zamówienia.
Świetny zespół!
To Annie Boss, brygadzistka.
Jej zadanie to przekazać listę we właściwe ręce.
Franck Schumi, Schumacher wśród operatorów widlaków.
Testowałem każdego dziesięć razy. On jest najszybszy.
Zdejmuje nam górne palety: te, do których nikt nie sięga.
Proszę. Wszystko jest zautomatyzowane.
Realizuję zamówienie.
Z… naszymi przyjaciółmi.
Bliźniaki Seko.
Fabrice i Fabien. Znani ze swojej zwinności.
Ich zadaniem jest wyjęcie towaru z dołu palety,
by jak najbardziej opóźnić moment,
w którym ktoś zauważy brak towaru.
Zespół nadzorujący łatwo zauważy,
realizację jednakowych zamówień w tym samym czasie.
To się nie zdarza, więc włączyłby się alarm.
Ochroniarzy nie przekupimy. Co tydzień zmienia ich prywatna firma.
Ale popatrzcie na Yasminę i Déborah.
Yasmina realizuje listę produktów od A do Z,
a Déborah od Z do A.
Chłopaki tego nie czają.
Ja też nie. To znaczy, że działa.
Widzisz tę kartkę A4, którą Mickaël wkłada między dwa pudła?
Kierowcy ciężarówek i dokerzy nie mają wstępu do magazynu.
Tym znakiem
oznaczamy paletę, którą trzeba przekierować za bramą.
Zobaczmy.
Proszę spojrzeć.
Zaraz się obróci. Proszę.
- I gotowe. - Właśnie.
I gotowe. Oto 27 pudeł po 72 butelki. Przeliczcie to sobie.
- Lablonde potwierdza wysyłkę. - OK.
Murad, nasz doker, przekierowuje ją do właściwej ciężarówki.
Wezmę to.
A naszego kierowcę
już znacie.
Jeśli nie przepadacie za matematyką,
biorę dwie palety z 1944 butelkami tygodniowo.
Na targu to 388 000 euro miesięcznie, w gotówce.
Wpadniesz dziś wieczorem?
Nie umiem rozmawiać z ludźmi.
Czy to nie jest istota twojej pracy?
To nie to samo.
Co? Przerasta cię to?
- Nie naciskaj, Sauveur. - Co?
Siedzimy w tym oboje. Tylko jestem ostrożna.
- Nie wiemy, dokąd to nas doprowadzi. - Wiemy.
Gwizdniemy dwa miliony Breuilowi.
Nie o tym mówię. Później.
Później…
Później weźmiemy pieniądze. Opuścimy to miasto i zobaczymy.
Nic o mnie nie wiesz.
Wiem dość.
Myślisz, że ucieknę z pracownikiem magazynu?
Tak.
Nie?
Tak.
Dobra.
Czekają na mnie.
Jeśli przypadkiem chcecie zacząć podobny biznes jak ja,
to mam małą radę: pomyślcie o przestrzeni.
Gwarantuję, że dwie palety tygodniowo zajmują dużo miejsca.
I jeszcze jedno: miejcie na oku swoją ekipę.
Nie zapomnijcie. Najgorszy bogacz to taki, który kiedyś był biedny.
Od pierwszej wypłaty całej ekipie we łbach się poprzewracało.
I to konkretnie.
Schumi chciał mieć lekcje gotowania z kucharzem z Beaux Arts.
Cześć, Daniel.
Godzina u kucharza z gwiazdką Michelin to 300 euro.
Słyszałeś o kryptowalutach? To miliardy, Schumi.
Dorwę tych dupków.
Z kolei Lablonde, ciacho świata kosmetyki,
uwielbiał wyścigi konne.
Cześć, Daniel. Tym razem nie dawaj mi banknotów po 200 euro. OK?
Ten głupek wydał całą kasę na zakłady
według sugestii jego kumpli ze związku.
W kawiarni tego nie lubią.
Co wieczór Mickaël stawiał kolejkę w Faraonie wraz z kuzynem Yonim,
który wpadł na genialny pomysł, by przyjechać do Breuila nowiutkim audi.
To tylko koleżanki. Zaraz pójdą.
Ale jedna rzecz mnie naprawdę wnerwiła.
Nie opublikuję ich.
Relacje Yasminy i Déborah z zakupów na Avenue Montaigne.
Postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce i kupić dom sąsiada.
Oto Święty Mikołaj. Potrzebuję kasy.
Niedługo będzie. Chwila.
Mogli wydawać tyle, ile chcieli, bez wychylania nosa z tego domu.
Po co kupują to gówno?
Banda głupoli.
W każdy piątek Scania i ja płaciliśmy wszystkim.
Ile mamy hajsu? Ci idioci dużo mnie kosztują.
- Co piątek był istny obłęd. - Zamknij.
DÉBORAH
Dalej! Dawaj moją!
Ale super!
Pięćdziesiąt euro!
Bo jest urocza.
Dobrze, dzięki.
- Obie? - Tak.
Nie chce pan?
Dwie za 50 euro.
Dobre perfumy w niskiej cenie! Pięćdziesiąt euro!
Nie! Cholera, zawsze to samo!
Dwie za 40 euro. Dobra, proszę mi to dać.
Zdrowie.
Halo?
Robimy, co możemy.
Ale przesadzasz. Nie dajemy rady.
Wtorek, Moulins. Środa, Mâcon.
Czwartek, Montbéliard. Piątek, Montargis. Sobota, Montviers.
Co teraz, stary?
Odhaczyliście miasta na literę M. Teraz miasta na N.
Skończyły się nasze możliwości. Ale nikt się tym nie martwił.
Chcieli tylko piątkowej fiesty.
A ja myślałem tylko o jednym. Jak znaleźć sposób na rozwój biznesu.
I wiecie co? Rozwiązanie samo się znalazło.
Jésus.
Magiczne dziecko.
Jésus był przyrodnim bratem Yasminy i jego grzeszną przyjemnością były orgie.
Podczas swych przygód zaprzyjaźnił się z dwoma dyrektorami sklepu Bergamini,
włoskiej Sephory, nowości we Francji.
W gotówce, co miesiąc.
Namówił ich nawet, żeby robili ze mną interesy.
Musieliśmy mieć strukturę.
Pierwszym problemem był magazyn.
Gdy mam problemy, Scania ma kuzyna.
- Co tam? - Hej.
Był spłukanym hodowcą bydła.
Jak leci?
Miał dość jedzenia tego, co zdołał upolować,
więc postanowił wynająć nam stodołę.
- I jak? - Super.
Poza mną i Scanią nikt nie wiedział, gdzie są zapasy.
Tak było lepiej.
Nasza ciężarówka musiała dowozić towar do Bergamini, więc rozbiłem skarbonkę.
Ta jest najtańsza. Chodź.
Ale jaja.
Sprzedałem cały towar sklepowi Bergamini, jak inne lokalne firmy.
O 20% taniej niż Breuil.
Podobno Tapie powiedział: „Najtrudniej zarobić pierwszy milion”.
Powiem szczerze, że nie nam.
Pij!
To my tu tworzymy Francję bez podatków za nadgodziny.
Kto by chciał, żeby coś takiego się skończyło?
Béa?
Béa.
Co?
- Mamy duży problem. - Co się stało?
Wczoraj po podpisaniu umowy z Nougarolisem
dzwoniłem do ciebie, pamiętasz?
- To ja. - I jak?
Właśnie wyszedł.
Podpisaliście?
Jeszcze formalności. Kontrola księgowości, audyt stanu magazynu.
Sprzedaż będzie zakończona za miesiąc.
I co? Wszystko szło dobrze. Co się stało potem?
Gdy wyszedłem, usłyszałem hałas dobiegający z magazynu.
Jaki hałas?
Kilka miesięcy temu spadła blacha z dachu.
Tak, wspomniałeś o przeciekach.
Przecieki w magazynie.
Przy takiej ilości wody chciał się temu przyjrzeć.
I je znalazł.
- Otworzył losowo 20 pudełek. - Były puste.
Dlaczego od razu nie wezwałeś policji?
Cóż, Béa… Bo właśnie podpisałem wiążącą umowę z Nougarolisem.
Jeśli dowie się o tym, zanim znajdę brakujący towar,
mamy przesrane.
Wiesz, co to znaczy?
Że po inwentaryzacji będę mógł kupić Breuila za pół ceny.
Puste półki sprzedają się gorzej niż pełne, nawet na rynku perfum.
Co pan o tym myśli?
Zdobędę pracę u Breuila jako były skazaniec wracający do pracy.
To zawsze przyciąga złodziei. Ja ich identyfikuję. Infiltruję ich.
Zgłaszam brakujące zapasy.
Nic skomplikowanego.
Świetnie.
Nie zdradzi pan źródła? Pana sprawa.
Ale czy podali jakieś szczegóły, które przykuły pana uwagę?
Mając tak krótki termin, zaoszczędzilibyśmy czas.
Coś mi przyszło do głowy.
Jakiś czas temu Patrick się zdenerwował,
bo jakiś pracownik zajął mu miejsce na parkingu.
To nie była wina tego biedaka.
Zdjęłam znak „Miejsce Armanda Breuila” po jego śmierci.
- Dwie minuty. Dorwę go. - No…
„Dwie minuty”… Chyba jedna minuta.
Co dziwne, był to młody pracownik magazynu z luksusowym autem.
Chyba audi TT.
Przepraszam, szefie. Nie było znaku, więc myślałem…
- Nie chcę go zadrapać. - Tak.
Audi TT.
Tego mi było trzeba.
W tej sytuacji wyrobimy się w niecały tydzień.
To właśnie chciałem usłyszeć.
Od teraz proszę do mnie mówić „Ange”.
- Jak leci? - Wszystko OK?
- Co jecie? - Gdzie się podziewałeś? Źle wyglądasz.
Daniel cię szuka od rana.
Słuchasz mnie?
Nie możesz przychodzić tu codziennie w porze lunchu.
Daniel cię zastąpi kimś innym. Słyszysz, Yoni?
Chrzanić Daniela.
Tak?
Hej. Wszystkim nam szkodzisz.
Przez ciebie nic dziś nie wynieśliśmy.
W piątek dostaniemy połowę pieniędzy. Jakie masz usprawiedliwienie?
Zakochałem się.
- Idę, bo zaraz mu przywalę. - Nic się nie dzieje.
Zgłupiałeś?
O co chodzi twojemu ojcu? Drażni mnie.
- Słyszałeś sam siebie? - Jest 8.00.
„Jest 8.00”? Jest południe.
Przestawili zegary?
- Co to za panna? - Ta laska z szatni.
- W Faraonie? - Tak.
- Dziewczyna bramkarza? - Między 3.00 a 5.00 nie.
- Zniszczy cię. - Poradzę sobie.
Chętnie to zobaczę.
- Ale jest niezła. - Nie mów tak o mojej pannie.
FARAON
- Ty draniu! - Bruce!
- To nie ja! - Puść!
- Co ty wyrabiasz? - Bruce, puść go!
Ty gnoju! Dupku!
- Nie zabijaj mnie! - Przestań!
- Hej! Puść mnie! - Przestań!
- Przestań! Błagam! Bruce! - Puść mnie, dupku!
Kurwa. Co ten były więzień tam robi?
Hej!
Co robisz?
Nie wiem, szefie. Miałem wypełnić…
Nie miałeś. Idź do Lablonde’a.
Przeniesie cię. Zostaw to.
Co z twoim kuzynem? Drugi raz mnie wystawił.
Tym razem ma powód. Jest w szpitalu.
- Dwa miesiące zwolnienia. - Co zrobiliście?
Poszliśmy do Faraona. Jakiś koleś go pobił.
Jaja sobie robicie? Wiesz, o co toczy się gra?
- Wiem. Przykro mi, ale… - Cisza.
Musimy wyciągnąć paletę. Jak sobie z tym poradzisz sam?
- Nie wiem. - No cóż…
Powiedz Yoniemu, żeby sobie leżał.
- Powiedz, że go zwalniam. - Daniel…
Hej!
Przepraszam. Możemy pogadać?
Powiedz mi. Za co siedziałeś?
- Atak na pojazd opancerzony. - Co?
Dobra. Byłeś uzbrojony?
- Tak jest łatwiej niż gołymi rękami. - Fakt.
Strzelałeś?
- AK47 wystarczy pokazać. - Dobra.
Ile lat dostałeś?
Osiem. Cztery na warunkowym.
Donosiłeś?
- Dobre sprawowanie. - Dobra.
Dobra. Chciałbyś łatwo zarobić 500 euro?
- Zapomnij. Nie jestem zainteresowany. - Bez ryzyka. Całkiem czysto.
Dostaniesz 500 euro o 14.00.
Chcesz?
Idź do Mickaëla, obok owijarki. Wszystko ci wyjaśni.
To właśnie wymyśliłeś?
- Zatrudnić byłego skazańca. - Mogłeś to z nami omówić.
Póki wykonuje swoją pracę, jest dobrze. Czy wykonuje swoją pracę, Mickaël?
Tak, daje radę.
A jeśli będzie chciał się podlizać i powie kuratorowi?
- Komu? - Kuratorowi.
Ma kuratora z sądu. Co, jeśli nas wyda?
Teraz jest w to zamieszany. Ma więcej do stracenia niż my.
Jeśli nawali, odeślą go do więzienia. Bez ryzyka dla nas.
Wszystko fajnie, ale jak mu zapłacisz?
Dam mu działkę Yoniego. Potem zobaczę.
To nie fair.
Nie fair? Nie miałeś pilnować bratanka?
Chwila. Płacisz mu tyle, co nam? Staż się nie liczy?
Ciągle słuchasz wiadomości. Smaży ci się od tego mózg.
Czy to jest stół negocjacyjny dla partnerów społecznych?
Ten były więzień to ryzyko dla nas wszystkich.
- Fakt. - Właśnie.
- Zagłosujmy. Głosuję przeciw. - Ja też.
To nieporozumienie. Nie głosujemy.
Dobrze? Wpisz go w grafik z Mickaëlem, i tyle.
Oszczędzaj ślinę dla żony.
Za chwilę powiem pani coś niezwykle ważnego.
Dowiedziałem się, że nas okradają.
- Tutaj? - Kradną produkty. W dużej ilości.
Prawdopodobnie nawet teraz.
Nie. Mamy najlepszy system bezpieczeństwa w dolinie.
Bez wątpienia.
To musi być jeden z naszych pracowników. Nikt nie zna ich lepiej niż pani.
Niech pani przeanalizuje bazę danych, by znaleźć profile podejrzanych.
- Nawet starych pracowników. - Oczywiście.
Obiecuję, że jeśli wspólnie przez to przejdziemy,
tym razem nie zapomnę o pani.
- W skrócie? - Wie wszystko.
Nie. Prosił, żebyś sprawdziła. To nie to samo.
Jak zwał, tak zwał. On nie odpuści.
Breuil syn nie odpuści?
Śmiejesz się, ale widzę go co dnia.
- Tak. - Co mam mu powiedzieć?
Nie da się tego namierzyć.
Każda paleta przechodzi przez normalny proces.
Jeśli gdziekolwiek pojawi się błąd,
będzie to duplikat zamówienia, i tyle.
Pomyłka. Musisz to wytłumaczyć.
- Wytłumaczyć? - Tak.
Jesteśmy w czarnej dupie z Breuilem! Rozumiesz?
Dramatyzujesz.
To kwestia czasu, zanim wszystkiego się dowie.
Mamy szczęście, że nas uprzedził. Nie powinniśmy zwolnić?
Jeszcze nie.
Wczoraj dowiedziałem się czegoś bardzo ważnego.
Proszę o nazwiska i adresy.
Mam dobry trop, ale potrzebuję więcej czasu, zanim złożę raport.
To miało zająć niecały tydzień.
Jeszcze nie znalazłem towaru.
Nie mówię, że nie zdążę, ale to nie jest mały zespół.
To pański problem. Mój to dobrze wydać pieniądze.
Panie Nougarolis, nie zarobię na życie dzięki wypłacie, tylko dzięki premii.
Masz stawkę 5000 tygodniowo. Nie rozśmieszaj mnie swoją premią.
Zawsze może pan zrezygnować.
Tak chcesz sobie pogrywać? Ze mną?
Nie jesteś sprytny jak na detektywa.
Mówisz, że ludzie kradną? Że audyt to potwierdzi?
To wystarczy, by wykrwawić Breuila. Daruj sobie ten raport.
Wiesz, co zrobimy? Na tym zakończymy.
Pogadam z moim kontaktem. Skończyliśmy.
Tak pan chce?
- Właśnie tak. - No dobrze.
Nie nadążam.
Śpieszyło się panu. Teraz przekłada pan sprzedaż o pół roku?
Będą zwolnienia, gdy połączy pan Breuila i Synów z Nougarolisem.
Ci ludzie pracują dla nas od zawsze.
Chcę znaleźć nową pracę, komu zdołam.
Jedno zadanie mniej dla pana.
Programy zwolnień to kłopot.
Zna pan ten żart?
Kogo by pan najpierw zwolnił?
- Mądrego i pracowitego… - Pracowitego idiotę.
Potrzebuję pół roku.
Espresso?
Od dziecka wyczuwam energię u ludzi.
Mam taki dar.
Widzę u pana dużo cierpienia. Za dużo emocji.
Musi się pan od tego jak najszybciej uwolnić.
Nie zmieniamy umowy.
KP2M zrobi audyt magazynu przed końcem miesiąca
i sfinalizujemy sprzedaż, jak uzgodniliśmy.
Breuil panikuje. Zwiększa ochronę.
Ty tylko o jednym.
Tak. Za tydzień przyjedzie dziesięciu ochroniarzy.
Przystosujemy się. Spokojnie.
Głupi jesteś? Breuil wie, ile skradziono.
Jeden donos, a pójdziecie siedzieć.
- „Pójdziecie”? - Co masz na myśli?
Czemu nie powiedziałaś: „pójdziemy”? Dogadałaś się z Breuilem?
Ani słowa więcej.
Powiedz reszcie.
Wpadną w panikę. Nie wtrącaj się w mój biznes.
- Twój biznes? - Tak.
To nie biznes, Danielu.
Jesteś drobnym złodziejem, co dużo kradnie.
Nie wrócę do tyrania przy paletach dla Breuila.
Tak się uwolniłem. Ciebie to bawi…
Nie masz pojęcia, co zrobiłam, żeby tu dotrzeć.
Dla mnie to proste. Na tym koniec. Ty też to zakończ.
Gdyby nie ja, wciąż byś sprzedawał perfumy na targu.
Musisz posłuchać.
Co ja ci jestem winien? Dalej, powiedz mi.
Masz rację. Nic mi nie jesteś winien. Ani ja tobie.
To, że odpuszczasz, świadczy o tobie.
Koniecznie chcesz się dopasować, choć ci biznesmeni cię ograniczają.
Zapomniałaś, co jest w życiu ważne.
Co? Pieniądze?
Nie, polot.
Cholerny dupek.
- Halo? - Panie Breuil?
Wiem, kto pana okrada.
Panie Breuil? Wciąż pan tam jest?
Tak.
Powtarzam: wiem, kto pana okrada.
Wiem, że zginęło panu dużo towaru.
Wiem też, jak to może wpłynąć na sprzedaż pańskiej firmy.
Mogę panu pomóc.
- To moja praca. - Muszę to znaleźć.
Koniecznie muszę znaleźć towar i odstawić go na miejsce.
Pracuję nad tym.
Mogę pomóc panu wyjść na swoje, jeśli pan za to zapłaci.
Chcę 50 000 z góry i 50 000, gdy dostarczę raport.
To niewiele w porównaniu ze stawką.
Panie Breuil?
Słyszałem.
Nie może pan nikomu o tym mówić, to ważne.
A komu miałbym powiedzieć?
OTWÓRZ OTRZYMANY PLIK
Przykro mi, panie Breuil.
Teraz proszę mnie uważnie posłuchać.
PRZEPRASZAM, PROSZĘ, ZADZWOŃ VIRGINIE?
Halo?
Breuil wie.
- Co? - Czy to żart, Danielu?
- Jak to? - Kurwa, nie wierzę.
Dobra wiadomość to taka, że nie wie, że to my.
Ale mam nadzieję, że oszczędzaliście, bo źródełko wyschło.
- Nie. - Nie.
Mam dla was rozwiązanie, ale musielibyście się wysilić.
To znaczy?
Lablonde, czy w ten weekend wysyłamy 38 ton towaru
do Sephory w Paryżu, Rivoli?
Nie wiem…
- Tak? Nie? - Nie mam kalendarza!
Dobrze.
Robiłem zamówienia na Dzień Matki.
Dwie ciężarówki są załadowane po brzegi. Po 40 000 sztuk.
Sprawmy, żeby zniknęły.
Co?
- Co? - To kradzież.
Wchodzę w to!
A jeśli nas z tym powiążą?
Nie powiążą,
bo pomyślą, że ciężarówki przejęła
ekipa zawodowców.
Co? Kto to zrobi? Bo…
My.
- Oszalałeś. - Moment.
Ciężarówka to duży van, prawda?
Twoja specjalność, Ange.
W magazynie będzie 80 000 sztuk, zanim zostaną sprzedane.
Ich wartość to 2,5 miliona.
Podzielimy się po równo.
Mamy dwa dni.
Kto jest za?
Teraz mamy głosować?
Zamknij się.
Cóż, 200 000…
- Wysiadaj! - Proszę nie strzelać!
- Nie chcę umierać! - Cisza!
Nie! Tak, proszę pana.
Nie!
Dawaj ręce. Cicho bądź, kurwa!
- Zamknij się! - Stop. Zaczekaj.
- Nigdy nie upuszczaj broni. - To jak to założyć?
Nigdy nie odkładaj broni, bo zginiesz!
Jasne?
Mogę spróbować?
Co? Ty?
Naprawdę?
- Twarzą w dół! - Oszalałaś?
- Ręce za plecy. Morda! - Bolało!
- To trening. - Za plecy! Zamknij się!
Dupek. Zamknij mordę!
Proszę. Tak to się robi!
Trzymała opaski, a bronią celowała w Mourada.
- Dobra. Brawo. - Dobra robota.
- Jeszcze raz? - Nie trzeba.
Jeszcze jedno…
Nie zapominajcie, że drugi kierowca nie jest wtajemniczony.
To samo dotyczy pracowników stacji paliw w Lionville. Jasne?
Musimy być wiarygodni. W końcu będą świadkami.
To będzie w piątek wieczorem. Stacja Total w Lionville.
- Dobra robota. - Skład musi być blisko.
Świetnie.
Dziękuję, Jacques-Yves.
Dobrej nocy.
Panu też.
Sephora Rivoli.
- Kawa? - Dobra.
To Mourad.
Chodźmy!
Hej!
Wyjechali.
Rzuć to, do cholery!
- Przysięgam, że nic nie zrobiłem! - Na ziemię!
Wysiadać!
- Wysiadać! - Szybciej!
Wyłaź!
Zamknij się! Dawaj ręce!
Proszę nie strzelać! Mam dzieci!
Zamknij mordę!
Drzwi!
Jedź!
Chodźmy!
Gdzie Ange?
Myślałam, że z tobą.
Dobra, nieważne! Jedźmy! Do kamieniołomu!
- Znalazł pan towar? - Jeszcze nie. Jestem blisko.
- Gdzie pan jest? - W jednym z waszych aut.
Ale moja cena się zmieniła. Za dużo ryzykuję.
Nie zapłacę bez dowodów.
Jeszcze trzy i koniec.
- Wyrobiliśmy się? - Musimy już iść.
To smutne, że musimy zostawić dwie nowe ciężarówki.
- Znajdź sobie kobietę. - Jaki to ma związek?
- Kurwa. - Co się stało?
- Nie mogę się dodzwonić do Bossa. - Pewnie są w kamieniołomie.
Zadzwonią do nas z drogi.
NIE DOSTARCZONO
Cholera!
Gdzie ta menda?
Patrz, skurwysyn przelazł tunelem dla jeży.
- A to menda! - Kurwa! Patrz!
Kurwa.
Cholera.
Sukinsyn zażądał od Breuila 200 000 euro za to, że nas wyda.
W poniedziałek o 7.45,
gładko uczesani, w okularach i krawatach od Hermèsa,
przyjechali audytorzy Nougarolisa.
No dobrze. Zaczynamy?
Étienne, podsumowanie.
Zgodnie z protokołami KP2M
porównaliśmy dane z programu firmowego
z faktycznym stanem inwentarza.
Dokonaliśmy tego, pobierając próbki z 320 pudełek.
Dobra. I jakie są wnioski?
Uzyskaliśmy…
W odróżnieniu od Nougarolisa jestem z Chartres.
W odróżnieniu od niego wiem to od zawsze.
Stan inwentarza potwierdza ilości zadeklarowane przez sprzedawcę
przy ustalaniu warunków umowy.
- Niczego nie brakuje? - Marginalnie.
Breuilowie zawsze wygrywają.
Brice.
Chcecie wiedzieć, jak mały Patrick się z tego wykaraskał?
Pamiętacie tamtą noc?
- Halo? - Sauveur.
Musimy się spotkać. W katedrze. Teraz.
ARMANDOWI BREUILOWI OD WDZIĘCZNEGO MIASTA CHARTRES
Chodziliśmy razem do szkoły.
- Do Jean Moulin. - Nie kojarzę.
A ja dobrze cię pamiętam.
Czego pan chce?
Kupiłem informacje od twojej ekipy.
Mam wasze nazwiska. Zdjęcia twojego domu.
Z setkami tysięcy euro w gotówce,
które mi oddasz.
Czemu nie wezwałeś policji?
Bo sprzedaję firmę.
Kiedy?
Podpisaliśmy już umowę. O to chodzi.
Brakuje zbyt wielu perfum, by audyt przebiegł tak, jak tego chcę.
Chcę, żeby wszystkie skradzione produkty trafiły do mojego magazynu.
Natychmiast.
To będzie trudne. Wszystko sprzedałem.
Wolałbym tego uniknąć.
Taki był plan B Patricka.
By uniknąć więzienia,
mam wypełnić dwie ciężarówki tyloma perfumami, ile ukradłem.
Ukradłem je, jak wiecie, a ubezpieczenie to pokryło.
I wymieniliśmy skradzione pudła w magazynie.
Audytorzy niczego nie zauważyli,
a Nougarolis, który chciał kupić Breuila za pół ceny,
zapłacił pełną cenę.
Albo wezwę policję.
Tyle, że w tej historii zrobiliśmy całą robotę. Jak zwykle.
Dla mnie to już nie działa. Więc wypełnijmy mój plan.
Podziwiajcie artystę.
Twoja historia nie jest jasna.
Zrobię ten twój rabunek.
Jeśli powiesz mi wszystko. Niczego nie ukrywaj.
To moja żona.
Namówiła mnie na sprzedaż. I to Nougarolisowi.
Są…
blisko.
No dobrze.
Chcesz ich skrzywdzić.
Dobrze.
Zrobię to, ale skradziony towar jest mój.
Nie rozumiesz, Sauveur.
Wszystkie produkty wracają do mnie.
Uspokój się.
A gdyby tak…
ludzie zauważyli, że w produktach Breuila dla Colina Browna
już nie ma perfum.
Co by było?
To byłby wielki skandal.
Firma Breuil i Synowie nie może sobie na to pozwolić.
To byłoby coś więcej niż wtopa.
Wszyscy nasi klienci wypowiedzieliby umowy.
To by był nasz koniec.
Nasz? Czy Nougarolisa?
- Co to, do cholery? - To woda.
Dla Nougarolisa.
Posłuchaj, szefie.
Najpierw rabunek. A potem sabotaż zapasów perfum.
Dojdzie do tego tak.
Dzień po napadzie wszystkie skradzione towary
przekażę zawodowcom.
Szybko sprzedadzą je na czarnym rynku.
Spójrz na tego kutasa.
Ty zajmiesz się ubezpieczalnią.
To zawodowcy.
Rozegraj to tak, by ci uwierzyli.
Są pewnie spod Paryża.
Jak zajmą się perfumami, mamy przesrane.
Mamy solidne podstawy. Zatwierdzą pana wniosek.
Dziękuję. Liczę na pana.
A potem spotkamy się w firmie, by przygotować własną recepturę Gold.
Ty masz tysiące pustych butelek, które czekają na napełnienie.
A ja mam idealny zespół do realizacji tego planu.
Bez nich nie da się zapakować wszystkiego w pudła i na palety
w jedną noc.
Dalej, ludzie!
A kiedy zapełnimy twój magazyn tysiącami litrów wody,
wierz mi, że zrobimy Nougarolisowi dogłębne oczyszczenie.
I jeszcze jedno, zanim się zgodzisz.
Pomożesz mi złapać zdrajcę.
- Tak? - Dostałem wiadomość. Gdzie on jest?
Był w ciężarówce w drodze do twojej stodoły.
A to skurwiel. Już nas tam nie ma. Wracam.
Patrz na tego łajdaka. Jedź.
Kurwa!
SAUVEUR, NOWO PRZYBYŁY NA COSMETIC VALLEY
Musiałeś tu to wstawić?
- Trochę mu zawdzięczam. - Fakt.
Przyszedłem się pożegnać.
No tak. Wyjeżdżasz?
Najwyższy czas.
A co z tobą?
To nie pora, żebym gdzieś jechał.
Zgaduję, że widziałeś raport o aferze wodnej w świecie perfum?
Skoro Nougarolis zniknął z rynku,
jego firmę wykupi Sauveur i Synowie.
Omówię dystrybucję na spotkaniu z Jacquesem-Yvesem.
Potem złożę ofertę.
- A co z moją sugestią? - Odnośnie inwestycji?
Nie chcę twoich pieniędzy. Zatrzymaj je. Wydaj je, jak chcesz.
Obiecałem, że czegoś ci nie powiem.
Cały ten pomysł z napadem i ubezpieczeniem. Nie był mój.
Tylko czyj?
Anioł nad tobą czuwa, Danielu. Jasnowłosy anioł.
To jak?
Będzie z polotem?
Napisy: Joanna Rychlik