Downloaded from YTS.MX
KINUNAN SA SYDNEY OPERA HOUSE
Official YIFY movies site: YTS.MX
SA BAYAN NG MGA GADIGAL NG EORA NATION
Huy!
Salamat.
Ikinasal na ako.
Alam ko.
Nakakatuwa.
Gusto ko 'to.
Tungkol dito ang palabas ngayon.
Alam ko. Magiging romantic comedy 'to.
Kadiri!
Hindi, pero totoo nga, magiging feel-good show na 'to.
Talaga!
Oo, magiging masaya ang palabas,
kasi alam ko may utang ako sa inyo.
Tama.
Dinamay ko kayo sa mga problema ko sa loob ng maraming taon,
at sinamahan n'yo ako. Kaya obligado ako!
Pero oras na para magbayad.
Kaya ganoon nga ang mangyayari, kaunting ta-da. Tama?
Sa loob ng isang oras, magiging masaya tayo.
Gagawin ko kayong, mga di magkakakilala dito,
na masayang lahat, ayos?
Kung saan nakikita n'yo kamay ko.
Oo? Eh? Konting lesbian joke para sa inyo.
Masasabi kong magandang pasimula.
Magandang pasimula.
Bago ako magsimula,
gusto kong sabihing matatapos na ang mundo.
Ayokong isipin n'yong di ko alam. Hindi. Naiintindihan ko.
Tapos na tayo. Yari na tayo.
Pero ang totoo, tingin ko di ko kayang solusyonan.
Di ngayon. Hindi...
Di sa nakalaang oras.
Hindi ko na lang papansinin,
at sa susunod na oras, magsasaya tayong lahat.
Pagkatapos, lalabas tayo
at mawawala gaya ng dapat na mangyari.
Handa na ba kayo para doon? Sige.
Heto na.
Jenney ang pangalan ng asawa ko. Oo.
Palakpakan n'yo ang totoo.
Jenno tawag ko sa kaniya,
alam n'yo na, pinaiksi.
Para sa kaniya cute 'to, kaya ayos.
Di ka nahirapan pero maganda ang resulta. Masayahan ka doon.
Alam n'yo, isang hamon sa aming dalawa na matutunan
paano mag-organisa ng isang kasal.
Buwisit, ang daming nararamdaman ng mga straight.
Marami silang nararamdaman tungkol sa kasalan na di ko alam.
Nangyayari 'yon.
Siguro kasi matagal na akong di naiimbitahan,
di ko alam na espesyal na okasyon 'yon.
Sino'ng nakakaalam? Mga straight.
Pero marami kaming naging pagkakamali.
Halimbawa, may shark cake kami.
Oo. Kakaiba ang wedding cake namin.
Oo. May malaking ulo ng pating na lumalabas sa itaas. Basta...
Great white shark. Salamat sa tanong.
And'on ang side-eye nito, dalawang hilerang ngipin,
dahil sa facts.
Sa ibabaw lang ng cake. "Shark cake."
May figurine kami, 'yong dapat nasa wedding cake.
Ano tawag? Hood ornaments? Di ko alam. Wala akong pakialam.
Karamihan, bride at groom pero kami hindi, dapat facts.
Sa amin, dalawang otters
na magkahawak-kamay.
Alam ko.
Sa bunganga ng pating.
Di nagustuhan ng mga tao.
Gulat sila.
Parang, "Ba't shark cake, kalokohan at kakaibang cake? Di ko gusto."
Di ganyan ang tunog nila.
Ganyan ko sila naririnig, mahalagang pagkakaiba 'yon.
Pero may dahilan kami kaya kakaiba ang cake namin.
Dahil gusto naming lokohin ang Kristiyanong panadero.
Oo, gusto namin siyang linlangin na gumawa ng gay wedding cake, at...
nagtagumpay 'to. Parang,
"Di, tol, di 'yan para sa kasal. Magsasampung taon ako."
Madali. Mapaniwalain. Mapaniwalain ang mga Kristiyano.
Maiimpyerno siya.
Kailangang gawin para magawa ang layunin namin.
Isa-isang ipaimpiyerno ang mga Kristiyanong panadero.
Napakahusay na aktibismo, hindi ba?
Di ko sinabi kanino feel-good 'to. Dapat sinabi ko.
Ang saya ko.
Pakiramdam ko kaya kami nahirapan ni Jenno sa maayos na kasal
ay dahil wala sa amin ang nag-isip tungkol dito,
'yong pagpaplano sa aming "espesyal na araw." Na dapat lang sana.
Bilang ipinanganak na babae,
dapat marami kang oras na ginugugol para sa pagpapantasiya
tungkol sa kulay at floral arrangement
sa araw na ibebenta ka. At ako...
Di ko talaga naisip 'yon.
Kasi matagal na wala 'yon sa option ko.
Alalahanin n'yo, lumaki ako sa panahon
na wala kaming gays at walang karapatan mag-adopt ng highway.
Tama? Lalo na ang pakasalan ang taong gusto naming mahawakan.
Ba't ako mag-aaksayang oras?
Bisexual si Jenno,
kaya posibleng naiisip niya 'yon.
Pero hindi. Busy, sobrang busy.
Classic bisexual. Tama ba ako?
Ha? Hindi.
Hindi, mali ako.
Masagwang stereotype 'yon.
Pero gusto kong ipagmalaki na kinasal ako sa bisexual.
Kasi may partikular na uri ng mga kalalakihan na naiinis
at natutuwa akong inisin.
Dahil desisyon 'to.
Kayo, hindi.
Ulit, di ko tinukoy kung para kanino feel-good show na 'to.
Nagustuhan namin ang kasal namin. Dapat ilista 'yon. Masaya kami.
Maliit lang na seremonya sa bahay. Ilang mga kaibigan at pamilya.
Kaibigan at pamilya ko
kasi ako ang prayoridad.
Joke 'yon, at di pinakamaganda kong gawa, kaya magaling, sa malamyang pagtugon.
Dinama n'yo ang paligid. Na-appreciate ko.
Hindi, ang dahilan talaga ay dahil American si Jenno, tama?
"Ano? Naku!" Diversity. Walang anuman.
Nakadepende sa pandemya. Sarado ang borders,
kaya di nakapunta pamilya at kaibigan ni Jenno,
na nakakalungkot.
Pero, talaga ba?
Isa sa hindi ko maintindihan sa kultura ng pagpapakasal,
ang pressure sa proposal.
Sa pagitan ng engaged ka at ikakasal ka na, di ba,
sa kapirasong panahon na 'yon...
Parang ganoon. Parang perineum ng panahon,
hindi 'yon dahil sa destinasyon, pero nakakatuwang pumunta doon.
Sa...
maliit na perineum ng panahon na 'yon,
ang gusto lang nilang malaman, "Paano ka nag-propose?"
Kako, "Ayaw mong alamin pangalan niya?"
At parang, "Hindi. Paki ko?"
Kumbaga, dapat mag-propose ka sa beach, o sa paglubog ng araw, o kahit ano.
Halimbawa, sunset. Ang ganda ng sunset. Pero ang beach? Bahala ka.
Ayoko sa beach.
Di ako tiwala sa buhangin.
Hindi. Kung saan-saan sumusuot.
Garantisado, anim na buwan pagkatapos ko mag-beach,
may makikita akong perlas sa katawan ko.
Perineum na biro ulit, kung iisipin mo, di ba?
Diamante sa punglo. Na-gets niya, oh.
Dapat daw enggrande at romantiko ang proposal.
Engrande o umuwi ka na.
Tama?
At hindi ko maintindihan kung saan ang romance
sa isang proposal.
Kasi base sa nakalap ko,
ang proposal, reverse-engineered na simbuyo lang.
At malala pa, ambush ito.
Best-case scenario, dapat mag-meeting ang magkapartner.
Mag-meeting sila at gumawa ng plano. Mag-propose ng proposal, na wirdo.
At gumawa sila ng to-do list,
kumpleto sa props at destinasyon,
sa beach, siguro.
Sisimulan ng isa na gawin ang to-do list
at ang isa naman ang gagawin, kunwari di siya kasangkot.
Kaya pag nangyari na ang proposal,
parang, "Diyos ko! Nasurpresa ako.
Tingnan mo ang singsing. Naku po! Wala pa akong nakikitang ganito kaganda."
Tumigil ka nga.
Talaga lang. Ikaw ang pumili ng singsing na 'yan!
Itigil mo na pangga-gaslight sa sarili mo.
Nakakahiya.
Pero 'yon ang pinakamagandang senaryo.
Dahil kung hindi, walang team meeting.
Mag-a-assume ang isa na suwerte partner nila sa kanila.
Ang kapal ng mukha! At...
At sa pagkakaintindi ko, sa mundo ng mga cis-hetero,
lalaki ang magpro-propose.
Kalokohang pagsasalahat.
Pero 100% totoo.
Nagsaliksik ako.
Nakumpirma ko.
Pero mga lalaki nga, at masaya 'yon.
Sino ba mas mahusay mag-handle ng pagkabasted?
Mga lalaking akala nila suwerte mga babae sa kanila.
Recipe para sa good time, kung may marinig akong ganoon.
Oo, ikakasal tayo.
Hindi, ini-stalk lang kita. Romance!
Patibong ito.
Salamat. Ang bait n'yo.
Para kayong tinuturuan.
Nag-propose ako kay Jenno.
Hindi 'yon given. Hindi ako ang lalaki.
Nasa totoong queer na relasyon,
ibig sabihin pagdating sa hatian ng trabaho,
hinahati-hati lang namin 'to ayon sa talagang kakayanan namin
at kung sino puwedeng lokohin.
At epektibo siya. Totoo.
Di namin nakakalimutan ilabas ang mga basura.
Halos linggo-linggo.
Magaling.
Pero ako nag-propose. Nag-team meeting kami.
Napagpasyahan namin na gusto namin ng magandang admin privilege.
At wala kaming ginawa. Naging busy kami. Classic.
Tama. Sa huli ako nag-propose.
At hindi ko...
Hindi ko binalak.
Di ako nagising sa umaga tapos, "Ito na ang araw."
Halos inambush ko kaming dalawa.
Di ba? Wala akong speech. Wala akong singsing.
Walang lugar.
Hindi ako lumuhod. Kalokohan. Ako...
Bakit? Tatlong beses ko pinagawa tuhod ko.
Spongy na ang patella ko.
Masakit para sa akin ang lumuhod.
Kaya di ako sumisiping sa lalaki.
Biro 'yon.
At wala rin namang saysay.
May iba pang mas mabibigat na dahilan.
Ganito talaga ako nag-propose. Ganito.
Ayos 'to. Stretching.
Tinatanong ako, "Tatlong beses inayos tuhod mo. Atleta ka ba?"
Sasagot ako, "Hindi, detective ka ba?
Di ka masyadong magaling.
Baka nag-netball ka. Masama 'yan sa tuhod.
Naglaro ka siguro ng netball." Bastos! Naglaro ako... Hindi kaya.
Para sa pokpok ang netball.
Di ako maglalarong netball.
Paninindigan ko 'yan. Para sa mga pokpok ang netball.
Para malinaw, wala akong laban sa netball o pokpok.
Fan ako nilang dalawa, sa totoo lang.
Gusto ko lang sabihin.
Maganda lang siyang pakinggan.
Para sa mga pokpok ang netball.
Cathartic ito. Mantra ko 'to. Nalagpasan ko pandemya dahil dito.
Totoo 'yon.
"Di ako makapagtrabaho. Para sa mga pokpok ang netball."
Masaya.
Madalas ko 'tong sinasabi. Pero walang alam si Jenno sa netball.
At di ko sasabihin.
Dapat nating panatilihing buhay ang misteryo. Gets n'yo?
Kahit na gusto ko ipaliwanag sa kanya,
paano mo ipapaliwanag 'yon?
"Parang basketball,
paghawak mo sa bola, mainit ang sahig."
Mga taong tumatakbo na naka-bibs,
pero walang makapag-dribble.
At hindi ko siya isasama sa laro. Hindi talaga.
Maraming ganito.
Sa lahat ng oras.
Jewish si Jenno.
Alam ko!
Alam ko.
Sa totoo lang...
Dapat sabihin ko ba't marami akong injury,
kasi mayroon akong tinatawag na "problematic gait."
'Yan ang tawag ng doktor. Tinawag nila 'tong "problematic gait."
Di gynecologist. Ibang klaseng gate.
Iba talaga.
Kaya di ako sumisiping sa lalaki.
Hindi.
Nag-propose akong ganoon. May panic attack ako nang nag-propose.
Bakit hindi? Ang sarap mabuhay!
May lagi siyang sinasabi sa akin
pag may meltdown ako.
Sabi niya, "'Wag ka mataranta."
Na parang nakakagago. 'Wag mong sabihin 'yan.
Pag may nakita kang nagpapanic, 'wag mo sabihing, "Nagpa-panic ka ba?
Sinubukan mong pigilan?" 'Yan...
Kalokahan.
Mas nakuha ko siya sa sumunod niyang sinabi.
Sabi niya, "Kalma. Sino gusto mong maging?"
Naririnig ng utak ko, at parang...
Sa utak ko, pag inaatake ako,
naiisip ko, "Ano gagawin ko? Ano gagawin ko?
Ano'ng gagawin ko? Ano'ng tamang gawin?"
Sabi niya, "Tigil. Sino?
Sino gusto mo maging?"
Naririnig ng utak ko at naisip ko, "Laro!"
Mahilig ako sa laro. Tapos na panic. Ganoon ako kasimple.
At sa araw na 'to, sabi niya, "Sino gusto mo maging?"
At sinabi ko,
"Asawa mo."
Alam ko.
Sumasang-ayon ako.
Suwabe lang, di ba?
Borderline cute lang.
Pero parang, di sapat para sa mga tagabantay ng genre.
Gusto nila ng patunay ng plano.
Gusto nila ng may effort. May konteksto sa kuwento,
di ko maibibigay.
Kung ilalarawan ko sa inyo higit sa sinabi ko na, di maganda.
Walang romansa. May namatay.
Di ko sasabihin, feel-good show 'to.
Para lang alam n'yo.
Feel good na palabas. Hindi 'to bitag.
Di ko gagawin 'yong bagay na sikat ako.
Parang niloloko ko kayo. Sabihin n'yo, "Napakasaya."
At sasabihin ko, "'Wag kang magsaya. Malungkot ka. Uwi ka na."
Di 'yan mangyayari. Feel-good na palabas ito.
O gan'on nga?
Hindi, ganoon.
Oo.
Gusto kong gawing romantiko at magandang kuwento.
Sa totoo lang. Ayokong lagi akong kontra.
Pero di kaya.
Di ko kayang gawing magandang kuwento.
At nakakadismaya, dahil magaling ako sa kuwento.
Medyo propesyonal ako, sa totoo lang.
Pero di ko kaya. At di kayang ikuwento ni Jenno,
dahil di siya marunong magkuwento. Sobrang pangit.
At para patas, di ko 'yon personal na opinyon.
Gusto ko kung paano siya magkuwento.
Opinyon 'yon ng mga taong nakilala siya.
Pero gusto ko'ng paraan niya.
Nasa punto kaming nagkukuwento na kami ng pang couples.
Alam ko. Pero... Totoo.
At inaantala ko. Oo nga. Sabi ko, "Ikuwento mo, Jenno."
At makikita mo ang takot sa mukha ng mga tao.
Sabi nila, "Hindi! Tutulong ka dapat.
Professional ka."
Ako naman, "Day off ko. Sige na, Jenno."
Nakuha ko ang pagkukuwento ko sa mama ko.
Magaling siya magkuwento, isa sa magagaling.
Ang isang bagay sa mama ko, lagi, walang mintis,
laging nakakatawa magkuwento.
Di ba? Magandang skill 'yon.
Pero ang superpower niya,
ang superpower niya sa pagkukuwento, magaling siya
na mang-hijack ng kuwento ng iba
at ilalapag sa mukha nila.
Nakakamangha pero nakakatakot din.
Masaya akong ibalita na ang mama ko at si Jenno, nagkakasundo.
Mabuti naman kasi di ko kayang humarap
sa gan'ong tensyon.
Pag di okay ang mama at partner ko, may kailangang umalis.
Okay sila. Tiningnan ko ang analytics.
Ako 'yon. Ako...
Ako ang pinakamahinang link. Totoo.
Buti na lang.
Di kilala ang mama ko sa pagiging magiliw agad.
May ipinakilala akong girlfriend, 'no?
Sabi niya, "Ayoko sa kaniya.
Di ko kailangan magustuhan.
Alam ko. Parang, "Sige, Ma.
Pero nand'yan lang siya."
"Puwede naman nating pag-usapan mamaya." Siya naman...
Di ako solong anak. Bunso ako sa limang anak.
Kailangang mag-navigate ng mga kapatid ko para magdala ng asawa sa pamilya.
Maayos ang relasyon ng bayaw ko at mama ko ngayon.
Pero n'ong una, mahirap.
Pero dahil Irish siya, talagang sobrang puti niya,
kahit ikukumpara sa 'kin, at parang puti ako ng omelette.
Pero...
Pero translucent na patatas siya. Parang... ang astig.
At tinawag siya ni Mama na Casper.
N'ong na-realize ni Mama na ayaw niya, ginawa niya lalo.
Ilang taon din, sabi niya, "May pangalan ako,"
siya naman, "Ewan ko ano problema niya.
Si Casper the Friendly Ghost."
Parang katotohanan at banta na pinagsama.
Pero okay agad si Mama at Jenno. Nagkita sila pagkatapos ng isang show ko.
Kasi, producer ko si Jenno.
Nand'on siya.
Oo.
At kung iniisip n'yo kung nasaan ang balanse ng kapangyarihan,
kinukuwento ko sa stage ang istorya namin,
si Jenno naman ang may hawak ng mga ilaw at tunog.
Kaya...
ayon 'yon.
Palakaibigang multo.
Nagkita sila sa gig ko.
Si Jenno, bilang producer, lagi siyang may backpack.
'Yon ang style niya bilang producer. Lagi siyang may backpack.
Nand'on ang negosyo, di ba?
N'ong nagkita sila ni Mama,
naka-backpack siya.
Nang tingnan siya ni Mama, sabi niya,
"Hello, Dora the Explorer."
At sinabi lang ni Jenno, "Salamat.
Gets niya 'ko."
Pero nag-usap si Mama at Jenno sa malayo n'ong gabing 'yon,
n'ong una silang nagkita. Di gan'on gagawin ko.
Kung ako 'yon, di ko sila pagsasamahin na sila lang, kahit kailan.
Mahirap kontrolin si Mama. Di ako nagtitiwala.
Pero sila, agad-agad.
Nireport ni Jenno lahat kinabukasan.
At pag sinabi kong lahat,
inuulit lang niya ang sinabi sa kaniya ni Mama.
ulit nang ulit nang ulit nang ulit
sa pag-asang balang araw magkaka-sense din.
Hindi.
Sabi niya, "Hannah, sinabi ng mama mo"...
Ganito, American si Jenno,
pero sa 'kin, tunog-Australian siya.
Sa tingin ko...
Isipin n'yo na lang kasi di ko gagawin ang accent.
Wala akong oras.
Wala akong oras para sa lahat ng Rs
na pinipilit nilang sabihin doon. Boring 'yon.
Walang ibang nagi-English na bansa sa mundo
na ginagamit ang "rural" sa normal na pag-uusap.
Maraming paraan para sabihin ang "hindi sa siyudad."
Hindi para sa kanila. Sabi nila, "Taga-rural America ako."
"Ikaw ba, pare? Sa ilang ako nakatira."
Naglalagay ng R si Jenno sa pangalan ko. "Hannah."
Wala naman d'on 'yon.
Sabi, "Hannah..." Di ko gagawin ang accent.
Sabi niya, "Hannah, sabi ng mama mo na kumukuha siya ng pera sa bangko
para mag-ipon...
para sa ngipin.
Hannah, kumukuha siya ng pera sa bangko
para sa ngipin.
Hannah? Hannah?
Nakikinig ka ba? Hannah, ang mama mo
kumukuha ng pera sa bangko para mag-ipon para sa ngipin.
Tatlong magkahiwalay na idea 'yon, 'no? Di konektado.
Pero sa isip ng mama mo, oo.
Hannah, kumukuha ng pera ang mama mo sa bangko
para mag-ipon para sa ngipin.
Di ko maintindihan.
Ako naman, "Alam ko!"
Ilang taon ko nang naririnig 'yang dental saving plan ng mama ko.
Kada bigayan ng pension, nagkakaltas siya ng 10 o 15,
at nilalagay sa isang drawer.
Sabi niya, "Kasi pag iniwan ko sa bangko,"
magagastos ko."
Naaalala ko n'ong unang nagkapustiso ang mama ko.
Nakakabahalang panahon ng buhay ko.
Teenager ako,
at nang nagkaroon siya,
masyadong malaki.
At sa kung anong dahilan,
di niya pinasikipan ng ilang taon.
Kaya magalaw sila.
Kaya pag naging energetic siya,
bumabagsak ang itaas at mababago mukha niya.
Magagalit siya,
at bigla siyang ngingiti.
Sasabihin niya, "Lumayas kayo kung gusto n'yo,
Di kayo welcome dito."
'Yon ay...
Mas malala pag humikab siya.
Kasi pag humikab siya, babagsak ang taas,
at lilitaw ang ibaba,
at magsasalubong sa gitna.
Nakakita na ba kayo ng humikab na nagtatagis ang ngipin?
Sobrang nakakabahala 'yon.
Sabi ng katawan nila, "Relaxed,"
pero sabi ng mukha, "Tutugisin kita."
Pero gusto niya si Jenno.
Sabi niya, "Gusto ko siya. Di siya gaga."
Na pinakamataas na papuri.
Ano 'ka ko iniisip ni Papa,
kasi di siya whistleblower, di sa nararamdaman niya.
Tinanong ko siya...
Havey dapat 'yon, pero bahala kayo.
"Whistleblower ng feelings." Gusto ko 'yon.
I-edit siguro 'yon kasi waley.
At ito pakiramdam n'yo sa show. Di ako attached.
Sige, nand'on na tayo.
Sabi ko, "Pa, ano masasabi mo kay Jenno?"
Sabi niya, "Ah, oo. Oo.
Oo, ako... ayon.
Ano sabi ng mama mo? Siguro..."
Di magaling magkuwento si Papa.
Gan'on siya. Si Papa ang pinakapangit magkuwento.
Samantala, mama ko ang the best.
At ang isa sa pinakapaborito kong sports
ay panoorin ang papa kong magkuwento sa mama ko,
kasi nabibuwisit niya siya.
Nakikita mo siyang nanginginig,
nag-aabang ng pagkakataon para ma-hijack ang kuwento niya.
Isang bagay kasi, di mo maha-hijack ang kuwento ng tatay ko,
kasi di 'yon pumapailanlang.
Hindi.
Ano siya, "Ewan ko kung nasabi ko. Nagpunta 'ko sa mga tindahan
para bumili ng gatas, 'no?
Pero mag-aalas siyete na ako nakabangon.
Madalas, bumabangon ako mga 6:15,
o mag-aalas sais. Pero nakatulog ako.
Mga ilang gabi na kasi, sira ang tulog ko,
kasi tumawag si Margaret, at nakakabahala.
Di ako makatulog n'ong sumunod na gabi.
Ilang gabi pagkatapos.
Nagising ako mag-aalas siyete na, at...
Kaya n'ong bibili na ako ng gatas,
may school traffic na. Naku po!
Naku po! Naiisip ko, ang ginagawa nila,
umiiwas sila sa backlog ng main road
at umiikot sa lugar namin. Ginagawa nilang lahat 'yon.
Walang laman ang main road. Napakadami nila."
Makikita mo mama ko. Ano siya...
"Tumahimik ka, puwede?"
Ang papa ko naman, "Nagkukuwento ako."
Sabi ni Mama, "Di kuwento 'yon, Roger.
Listahan ng mga natatandaan mo 'yan
papunta sa pagiging boring na lalaki."
Brutal!
Di naman nagagalit si Papa. Sabi lang niya, "Gusto mo ng tsaa?
May gatas ako."
Kalmado lang siya, napakakalmadong tao.
Ang pagpapalaki sa 'min ng magulang namin ay salbaheng pulis at tulog na pulis.
Gan'on ginawa nila.
Di kami sinisigawan ni Papa.
Mahinahon lang siya. Minsan lang siya nagtaas ng boses,
at nakakagulat. Di ko makakalimutan.
Kabaligtaran kung paano ko siya nakilala.
Ang nangyari n'on
nakahulog siya ng keso,
at nakuha ng aso.
'Yon ang hangganan niya.
Di naman masyadong yayamaning keso, 'no?
Homebrand cheddar lang.
Pero keso niya 'yon,
at nahulog niya,
at nakuha ng aso.
Sabi niya, "Umalis kang buwisit na aso ka!
Alis! Alis! Bitawan mo!"
'Yong aso naman...
Kami naman ng kapatid ko, "Sino ka?"
Si Papa, "Hay. Buwisit na 'yan."
Kailangang idura. I-cut natin siguro 'yon.
Isang taong tour ng show.
Tuwing gabi, ginagawa ko 'yon.
Lunukin
ang kunwaring keso.
Sa isip ko, "Hindi. Nasa sahig na 'yan."
Pero hindi. Di 'yon totoo.
Sa isip ko, di na mahalaga 'yon.
Di ko kayang magkunwaring lunukin ang kunwaring keso.
Kaya siguro di ako sumisiping sa lalaki.
Hoy!
Hindi.
Walang saysay.
Marami akong naging girlfriend bago si Jenno.
Di ako nagyayabang pero marami.
Di ko nilayong maglandi. Ano...
Di lang ako magaling maki-relate,
na bahagi naman ng magandang relasyon.
Di naman masyadong madrama.
Natapos ang karamihang relasyon ko dahil napagod kami pareho.
Iniwan ako minsan kasi nahuli akong nagsisinungaling.
Tuwang-tuwa ako,
kasi di ako magaling magsinungaling.
Di ko kayang magkunwaring lumulunok ng keso at di ko ikukuwento sa 'yo. Ako...
Para makapagsinungaling ako,
at itago nang matagal para maging pagtataksil,
sa 'kin, sign ng maturity 'yon, 'no?
Parang, "Balang araw, magiging totoong lalaki ako."
Kukuwento ko nangyari. Nanlamig kayo.
"Akala ko mapagkakatiwalaan ka."
Nagtanong kasi ang girlfriend ko kung gusto ko ng ice cream.
Alam ko. Malaki ang taya.
Oo kako, kasi gusto ko 'yong ice cream.
Di 'yon ang kasinungalingan. Di ako halimaw.
Pero ganito ako um-oo.
"Oo. I scream, you scream, sigaw tayo para sa ice cream."
Sabi niya, "Wow! Gawa-gawa mo lang ba 'yon?"
"Oo, ginawa ko. Oo." Alam ko.
Ba't hindi?
Ngayon, sure ako na itatama ko sarili ko.
'No? Parang di ko kayang panghawakan 'yon.
Pero nagka-ice cream ako, na-distract ako, nakalimutan ko.
Pagkatapos ng anim na buwan, nalaman niya...
na di pala ako magaling na manunula.
Galit na galit siya.
Sabi niya, "Niloko mo ako.
Paano ako makakapagtiwala ulit? Nagsinungaling ka."
Sa huli, sabi ko, "Sa totoo lang, di yata ako dapat sisihin
sa nagdudumilat na pagkukulang sa kaalaman mo."
Alam ko.
Tingin ko kasama 'yon sa di sanay makipag-relate.
Ang pinakamalala kong breakup, ako ang nakipag-break,
at talagang malala kasi di nagtagal.
Nakipag-break ako sa girlfriend ko, at walang nangyari.
Walang nabago sa pakikitungo namin.
Parang baligtad na ghosting. Napakatindi.
Nagulat ako, inabot ng isang linggo para makipag-break ulit.
Sabi ko, "Ayaw ko sa ganitong relasyon,"
at sabi niya, "Sige, pero gusto ko."
Sabi ko, "Di yata gan'on 'yon.
Kailangan pareho tayong sang-ayon,
o hindi na lang.
Parang consent 'yon."
Sabi niya, "Oo, umuubra ba naman sa 'yo?"
Alam ko.
Sa totoo lang, di ko matandaan paano natapos ang relasyon na 'yon.
Tingin ko, break na yata kami.
Pero wala akong maalala tungkol d'on.
Matagal na 'yon, mga 20 taon na,
at di magandang panahon ng buhay ko.
Tungkol sa mga shit na bagay at buhay,
wala kang shit na buhay,
at ang utak mo naman, "Tandaan natin 'to."
"Panghawakan muna natin 'tong konting nostalgia."
Hindi. Sabaw ng alaala lang 'yon.
Itinapon mo lang sa likod. Bahala na. Di ba?
Sabaw ng alaala, tama?
Isa lang ang malinaw na natatandaan ko sa relasyong 'yon,
at parang trailer ng pelikula.
Alam mo pag nanood ka ng trailer, at napaka-busy,
at sa dulo, marami kang tanong
at wala kang ganang panoorin 'yon?
Gan'on 'yon.
Ang nangyari, bumabyahe kami pauwi ng gabi.
Girlfriend ko ang nagmamaneho.
Gan'on naman sa kotse.
Tapos...
nakalimutan ko kung saan kami galing o papunta,
pero back road 'yon, madilim. Ang liwanag lang ay ang headlights.
Di sementado kaya mabato.
Kaskasera siya, kaya speeding, 'no?
Tapos biglang-bigla, pumreno siya.
Gumewang-gewang ang truck sa kalsada. Nakakatakot.
Tapos umikot ng todo at huminto sa gitna ng alikabok.
Pero nakalabas na siya
bago ko pa napansin na tumigil na kami.
Wala akong ideya sa nangyayari.
Tumakbo siya sa harap ng truck at yumuko.
Di ko siya makita. Sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
Pagkatayo niya,
may hawak siyang patay na rabbit sa tenga.
Oo, alam ko. Pakinggan n'yo sarili n'yo.
Ganyan sumagot ang audience na marami ang lesbian.
Di ba?
May nasaktang rabbit, at sabi n'yo, "Ang sama."
At parang okay lang kayo habang ipinapaliwanag ko
ang mapang-abusong relasyon.
Ayan kayo.
Patay na rabbit?
Anyway, hawak niya ang patay na rabbit at nakangiti siya.
Nalilito ako. Di ko alam kung ano bang mararamdaman ko,
pero hindi kaligayahan ang una sa listahan.
Sabi niya, "Malinis na tama 'to."
Alam ko. Sabi ko, "Naglalaro tayo, at di ko alam?"
Sabi niya, "Iuuwi ko 'to para sa mga aso."
Sabi ko, "Hindi. Sige na."
Tapos sinabi niya ang pinakamasamang narinig ko.
Sabi niya,
"Palagay ko babalatan ko na ngayon."
Sabi ko, "Wag. Bakit?"
"Paano?"
At nalaman ko.
Yumuko siya ulit. Hindi ko siya makita. Sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
Tapos n'ong tumayo na siya,
nasa ngipin niya ang bukung-bukong ng rabbit.
Tumahimik kayo.
Di n'yo kailangan halikan pagkatapos. Alam ko.
Siya naman,
ang tindi ng pagkakakagat.
Kita n'yo. Narinig...
Tapos binabalatan niya lang.
Ang dali-dali lang. Parang...
'Yon ang pinakagrabe na nakita ko.
Iyon ang pinakagrabeng magic trick na maiisip mo.
Kasi walang daya.
Nakikita mo lahat,
pero trick pa rin.
Sabi niya, "May isang rabbit ako.
Ngayon dalawa na.
Ang isa sa kanila ay pula."
Alam ko.
Di n'yo panonoorin 'yon, ano?
Gory 'yon. Aaminin ko.
'Yon ang pinakagrabe para sa show na 'to, ano?
'Yon lang. Maayos na lahat.
Nakilala ko si Jenno, buti na lang, kasi kung hindi...
Masalimuot na catfishing show 'to, ano?
Sa kakaibang panahon ng buhay ko.
On-the-ground producer siya
ng off-Broadway run ko ng Nanette dati.
At siya ang unang American na nakilala ko sa eroplano,
na ang nangyari, "Sige. Puwede ka na."
Hindi. Lumandi ako.
Kako, "Hello, madam."
Napakaepektibo.
Pero anim na buwan 'yon. Nagkakilala kami anim na buwan
bago tuluyang binago ng Netflix ang buhay ko.
At na-realize ko na hindi ko ginamit nang tama ang anim na buwan na 'yon.
Puro idlip ginawa ko, alam n'yo 'yon?
Lagi akong tulog. Ano'ng masasabi ko?
Na-realize ko na dapat ang ginawa ko sa anim na buwan na 'yon,
dapat naghanda ako para sa kasikatan.
Di puwedeng sumikat nang di handa kasi sisirain ka noo't sisirain mo 'yon, di ba?
Dapat maghanda kayo para sa kasikatan.
Kung may matutunan kayo sa show na ito, 'yon na.
Maghanda kayo para sa kasikatan.
Maghanda sa kasikatan.
'Wag mag-alala sa mga sakuna. 'Wag. Maghanda lang sa kasikatan.
'Wag n'yong asahan. Kadiri 'yon. Pero...
Pag nakita mong sikat ka na,
dapat nakahanda ka,
kasi ako hindi, nawindang talaga ako. Sobra.
Kung nakahanda lang ako noong nakilala ko si Ruby Rose,
at sinabi niya sa akin kung gaano ako kaastig,
kung nakahanda ako,
di talaga ako tatawa sa harap niya.
Di ko alam ibig kong sabihin. Walang malisya.
Nakalimutan kong hindi siya picture. Alam n'yo 'yon?
"Bakit mo ako kinakausap? Mangkukulam!"
Kung nakahanda sana ako sa kasikatan,
noong magkita kami ni Jodie Foster...
Oo.
Di maganda. Pangalawang beses ko na makita si Jodie Foster.
At ang nangyari, nagkataon na birthday ko noon.
Ngayon, alam ko 'yon.
Inaasahan 'yon, di ba?
Ang hindi inaasahan,
alam din ni Jodie Foster na birthday ko.
Ang cool hanggang sa mag-zoom out ka, at medyo creepy.
Pero may dala siyang regalo.
Alam ko.
May regalo ako galing kay Jodie Foster.
Alam ko!
Context clues.
Di mabuti 'yon.
Pumalpak ako, di ba?
May regalo ako at maganda rin 'yon.
BANANAGRAMS 'yon.
Magandang regalo 'yon.
Mahilig ako sa laro. Sa salita.
Gusto ko ng travel pouches.
Gusto ko ang potassium metaphorical.
Regalo na patuloy na binibigay.
Kung nakahanda ako sa kasikatan, tinanggap ko sana
at sabihing, "Bakit, salamat. Ang bait naman. Ang bait mo.
Ikaw ba ang susunod sa queen?"
O anuman.
Pero hindi ako nakahanda.
Alam n'yo sabi ko?
"May BANANAGRAMS na ako."
Alam ko.
Parang, "Late ka na. Galingan mo sa susunod."
'Yon ang magiging subtext.
Kung nakahanda ako sa kasikatan, noong nakilala ko si Richard Curtis,
alam ko sana kung sino siya.
Inalam ko sana na siya ang responsable
sa romantic classics gaya ng Notting Hill at Love Actually.
Kaya kung nakahanda ako,
noong tinanong niya ano paborito kong romantic comedy,
baka may diplomatikong sagot ako.
Baka isa sa mga pelikula niya.
Pero di ako handa. Alam n'yo ba 'yon?
"Ayoko ng romantic comedies."
Alam ko.
Sanay na si Richard sa pagiging sikat. Napakabait niya noon.
Binaliktad niya ang usapan. Walang pag-atubili,
nagpakita siya ng daan palabas sa awkwardness na ginawa ko.
Napakalinaw na daan na di ko tinahak.
Sabi niya, "Ayos lang. Di naman lahat paborito ito.
Pero ano talaga ang di mo gusto sa romantic comedies?"
At sabi ko,
"Ayoko ng tunog ng naghahalikan."
Hindi ko alam kung bakit.
Ang totoo, hindi ko...
Ang hindsight ay di laging 20/20.
Binabalikan ko 'yon at di ko pa rin alam bakit ko sinabi 'yon.
Isa pang kumplikadong bagay sa buhay ko noong una kong nakilala si Jenno,
kaka-diagnose ko pa lang na autistic, di ba?
Inisip ko pa rin ano ibig sabihin noon sa akin.
At para malinaw, ang ibig sabihin noon
hindi ko gusto ang tunog ng halikan.
Nakilala ko si Jenno,
pinag-aaralan ko kung nasa anong spectrum ako,
at ang nangyari
habang magkatrabaho, natututo kami,
at 'yon ang talagang blessing sa akin.
Dahil kailangan ko ng ibang pananaw, ganoon pala,
dahil di ko alam kung ano ang ginagawa ko
kalimitan ng oras.
Pareho kami ng mararanasan ni Jenno,
at tapos, uuwi na kami, at magde-debrief kami.
At sasabihin ko, "Ito ang nangyari,"
at sasabihin ni Jenno, "Nasaan ka ba?"
Alam ko.
Bibigyan ko kayo ng magandang halimbawa. Medyo naiiba ang senses ko,
isa sa kakaiba sa akin ay sensitibo ang palad ko.
Medyo istorbo.
At ang nangyayari
ay kapag may hawak akong maliit at iregular ang hugis,
naiirita ako at halos magagalit.
Kaya di ako puwedeng sumiping sa lalaki.
Hindi!
Walang sense, pero tanggap n'yo.
Gusto kong sabihing "maliit at iregular na hugis." Masaya 'yon.
Puwede akong humawak ng maliit at iregular na hugis,
at magagalit ako, at bibitawan ko agad.
Di ba? Tapos ako naman...
Kako, "Marami akong nabibitawan. Ang clumsy ko."
At sabi niya, "Hindi. Di mo nabitawan.
Tingnan mo kung gaano kalayo 'yon."
Talagang may epekto 'yon
sa unang beses na nagkita kami ni Jodie Foster.
Nanood siya, at pumunta sa backstage para makipag-usap.
Isang karangalan!
Di ba? At napakaganda noon. Nag-uusap kami.
At habang nag-uusap kami,
sinulat niya phone number niya sa cardboard para sa akin. Di ba?
Kinuha ko, at...
Di gan'on, siyempre. Propesyonal 'yon. Business 'yon.
Hindi. Di siya... May asawa na siya. Ayos lang.
Pero ngayon sasabihin kong malakas, di ako sigurado.
Huli na ngayon, di ba?
Propesyonal lang. Sinulat number niya.
Sa tingin ko.
Kinuha ko, at nag-usap kami,
at sinisira ko na ang cardboard.
Sa harapan niya mismo.
"Salamat sa number. Gan'on naisip ko."
Di ko alam ginagawa ko.
Galing 'to sa saksing ulat ni Jenno pagkatapos.
Nasa zone lang ako.
Di ba? Tapos sinisira ko sa harapan niya mismo,
tapos tinapon ko na.
Sa harapan niya.
Tapos may humila patalikod sa kamay ko, at tumalikod ako.
Nandoon siya at sabi, "Akin na, ilagay ko sa backpack."
Ang...
Alam ko!
Grabe talaga!
Panalo talaga.
At ganoon ang relasyon namin.
Parang curling.
Oo, 'yong cute na winter sport.
Ako ang higanteng puck.
Tuwing umaga, may team meeting kami,
"Dito ka dapat pumunta ngayon.
Ganito ka dapat kabilis. Ito ang linya na dadaanan mo.
Ito ang mga maaari mong makasalunga."
At pinalabas na ako,
at wala na akong nagawa doon.
Tapos si Jenno naman...
Ang sipag niya talaga.
Nag-aalala ako masyado
na ang sweep-to-puck ratio ay napaka one-sided sa relasyon namin.
Gusto ko siya tulungan.
Gusto ko siyang alagaan gaya niya sa akin.
Pero ang galing kasi talaga ni Jenno.
Sa lahat ng bagay!
At ako hindi.
Magaling ako dito.
Sobrang galing.
Pero ito kasi
wala nito sa wild.
Wala nito kahit saan.
Nangyayari lang ito dahil si Jenno ang nag-produce nito.
Para sa 'yo 'yan.
Minsan, sinusubukan ko.
Minsan sinusubukan kong suportahan si Jenno. Di ba? Magpakabayani,
at walang pagkakamali,
pumalpak ako.
Pero minsan, sinubukan kong magpakabayani,
at pumalpak pa rin ako,
pero nagkamali ako nang grabe talaga,
pero kahit papaano nakatulong naman ako.
Oo nga. Sobrang ganda.
Nangyayari 'yon pag pinapalakad ang aso sa labas. Di ba?
May dalawa akong aso. Pinapasyal sila.
At nasa unahan si Jenno. Nauna siya sa akin, di ba?
At ako... Mabagal akong maglakad. Di ba?
Noong umpisa na pinalalakad ang mga aso,
hindi siya umaalis sa tabi ko
kasi natatakot siyang makahuli ng rabbit mga aso ko.
Kako, "Tingnan mo ang mga aso ko."
Sila ay...
Parang tupang inasawa ng Swedish Chef.
Pupunta sila...
Hindi nanghuhuli ng rabbit ang mga aso ko.
Minsan nanghabol ng rabbit aso ko,
at nainip ang rabbit.
Di ba? Kaya sa huli, kumalma na siya.
Na-realize nyang di nakakahuli ng rabbit,
kaya kumilos na lang siya.
At ang layo ko, di ba?
Kasi mabagal akong maglakad, at may problemang dapat ayusin,
at di ako makalakad at makapag-isip nang sabay.
Parte 'yon sa sitwasyon ng problematic gait.
Naglalakad kami.
Bigyan ko muna kayo ng konteksto.
Sabay kaming nag-world tour ni Jenno,
at bumalik kami sa Australia para sa konting R&R.
Sinusubukan ko.
At ilang linggo lang dapat si Jenno, ano?
Pero noong March 2020 'yon.
Di ba? Kaya ang nagsimula kay Jenno
na masayang bakasyon sa kakaibang lugar, na may bagong partner
ay naging hostage sa gubat.
Di ba?
Ngayon, ayos na kami noong pandemya.
Alam n'yo na, masaya at hindi, para sa pokpok ang netball.
Pero marami lang kaming nilaro. Di ba? Pareho kaming mahilig maglaro.
Hindi mind games, kundi laro lang.
Naglaro ako ng pinakauna kong Guess Who? ni Jenno.
Rebelasyon 'yon. Di kami naglalaro ng Guess Who? dati.
Masyadong sosyal. Daming galaw. Alam n'yo 'yon?
Backgammon family kami. 'No? Gusto ko talaga 'yon.
'Yong kahon ng backgammon
ay ang pinakasosyal na furniture sa bahay namin.
'Yong two-toned brown pleather. Ang ganda!
Gusto ko backgammon briefcase. Kung walang naglalaro,
palakad-lakad ako sa bahay dala 'yon, "May negosyo ako."
Sa isang pagkakataon,
ginamit ko 'yon na school bag.
"Hindi ako papasok. May negosyo ako."
Na-bully? Ay talaga naman.
Pero ang kagandahan lang, ay wala akong alam.
Sabi nila, "Ganda ng bag, gunggong."
Ako naman, "Salamat."
'Yong kapatid ko hinila na ako. Sabi niya,
"'Wag mo 'yan dalhin sa school. Nabu-bully ako by proxy."
Sabi ko, "Negosyo ko 'to." Sa bahay.
Di ko pa nilaro ang Guess Who?,
at nag-alok si Jenno na turuan ako, turuan sa rules,
at ang yabang kong sinabi, "Hindi na."
"Nakita ko mga patalastas. Larong pambata 'to."
Ito ang una kong tanong,
naglalaro ng Guess Who? sa edad na 42.
Sabi ko, "Okay, unang araw mo sa bagong trabaho."
Alam ko.
Lumalala pa.
"Unang araw mo sa bagong trabaho.
Madaming dapat na matutunan."
Laging nagkakamali. Ang bait nila,
pero di mo sigurado kung hanggang kailan ang kabaitan na 'yon,
kasi lagi kang nagkakamali sa pangalan nila.
Tsaa na sa umaga. Pumunta sa break room.
Gumawa ka ng tsaa para makapag-isip at kumalma.
Tapos naglalakad ganyan ang mukha.
Gusto mo silang sampalin?"
Alam ko.
Na sinabi ni Jenno,
"Hindi."
At, "Wow."
Sabi niya, "Tingnan mo, parang di tayo pareho magbasa ng mukha.
Ano kasampal-sampal sa mukhang 'to?"
"Magandang tanong. Salamat sa pagtatanong."
Tumingin ulit ako, at parang,
"Ay, merong may ganito.
Nakuha ko na.
Nakikita mo ba mga ngipin nila?"
Sabi ni Jenno, "Ibig mo ba sabihin
ay nakangiti sila?"
Alam ko.
Natatakot pala ako sa pagiging palakaibigan.
Ngayon, baka may kinalaman 'yan sa autism ko.
Pero baka may kinalaman din
noong masyadong malaki ang pustiso si mama.
Hindi? Kinalakhan na.
Di natin malalaman.
Ayos lang ako noong pandemic. Salamat sa pagtatanong. Hindi...
Di ko kailangang makipag-ugnayan sa tao para maging masaya.
Pero nahihiya akong amining di ko naisip
na baka iba ang nararanasan ni Jenno
bilang American sa ibang bansa, na nakulong sa panahon ng pandemya
sa gubat, gaya ng tawag ko d'on.
Di ba? Di ko naisip 'yon,
hanggang isang araw narinig ko siyang kinakausap ang isa sa mga aso ko,
na dapat ay red flag.
Pero hindi.
Di ba? Sabi niya, "Douglas,
wala akong oras sa mga aso bago ang pandemya.
Matrabaho ka.
Pero ngayon, best friend na kita."
Alam ko.
Katabi niya lang si Jasper.
Alam ko.
Ayos lang. Rescue siya. Alam niya lugar niya.
Pinakamatinding biro sa harap ng karamihang lesbian,
di ba?
Parang inaatake mo ang rescue animal.
Edgelord!
Biro lang. Mahal ko siya. Rescue prince ko siya. Ayos lang.
Pero...
Narinig ko 'yon, at medyo nabigla ako.
Ayaw kong marinig 'yon, kasi partner ako ni Jenno.
Ako ang boss niya.
Tapos nalaman ko sa takbo ng usapan
na ako rin may-ari ng best friend niya.
Kaya ako, "Di maganda 'to. Di ko gusto ang balanse ng kapangyarihan."
Kaya nagpasya ako agad,
sabi ko, "Trabaho kong tulungan si Jenno na kumonekta sa komunidad."
Di ba? Kaya kinahapunan, nilalakad namin 'yong mga aso,
at nauuna si Jenno kasama ng best friend niyang si Douglas.
At nasa likuran ako,
halos di kumikilos, dahil mahirap na problema 'yon. Di ba?
Kalokohan 'yong ideya na makakatulong ako socially.
Di ko 'yon nalutas n'on. 'Wag n'yo isiping pupunta tayo d'on.
Di ko nalutas 'yon.
Nalutas ko 'yon pagkalipas ng anim na buwan nang di sinasadya.
Noong panahong nasa pagitan ng variants.
Alam mo, 'yong maliit na perineum ng panahon
na akala nating tapos na?
At tapos, "Omicron." Di ba?
Nasa supermarket ako,
at may poster ng local football team,
at naisip ko, "Ito 'yon.
Ano'ng mas magandang paraan para makakonekta ang American sa Australia
kundi maglaro ng sport na di niya nakita?"
Inuwi ko 'yong poster,
"Sumali ka sa women's football team."
Sabi niya, "Kinuha mo 'yong poster."
Sabi ko, "Oo. Facts, impormasyon.
Di mo naisip na baka may gusto ng impormasyong 'yan?"
Ako naman, "Ewan ko. Wala akong alam sa teams."
Pero sumali siya sa team, ang Tigers.
Alam n'yo motto ng club nila?
"Sino tayo para matalo?"
Di nga namin alam ano'ng tense 'yon.
Sinasabi mo ba 'yon bago ang laro, o pagkatapos ng laro?
Motivational ba 'yon, o nakakahiya, o pinaghalo?
Di ko alam.
Ang galing.
Umuwi siya mula sa unang training na maraming kuwento.
Sabi ko, "Kumusta?" At sabi niya,
"Di nila tinatawag 'yon na football.
Footy tawag nila.
Bawal kang maghagis ng footyball.
Pero puwedeng ihampas sa kaibigan mo."
"Gusto ko 'yong tackling,
pero pag narinig mo 'yong pito, bumitaw ka na,
o magkaka-50-meter penalty ka.
Di ko alam layo n'on, kaya wala 'yon sa akin.
May pitong redhead sa team na 'yon. Parang ang dami n'on.
Sabi ng tatlo, strawberry blonde sila,
pero di ako naniniwala.
Anecdotal 'to,
pero 40% lang sa team nakakakilala sa 'yo.
Mas gusto ng 60% mag-usap tungkol sa patatas."
Nakikinig ako sa kuwento ni Jenno,
at napagtanto ko ano sa mga kuwento ni Jenno
ang gustong-gusto ko.
Dahil di kuwento ang nand'on.
Ang nand'on
ay listahan ng facts.
Dahil pinakasalan ko ang papa ko.
Oo.
At di tulad ng mama ko, nagustuhan ko 'yon.
Gusto ko 'yon. Gustong-gusto ko. Gusto...
Ang gagaling ng nakokolekta niyang facts.
Karamihan mahalaga. 'Yong iba nakakagulat.
Sobrang labo ng iba pero nagiging makabuluhan pagkatapos.
Ang galing niya. Di lang facts na nakokolekta niya.
'Yong paano niya ayusin 'yon.
Brâncuşi ng impormasyon.
Kasi akala mo may pupuntahan ka.
Pero tatapusin niya 'yon, tapos ikaw, "Wala."
May listahan ng impormasyon.
Gusto ko 'yon, dahil di ako gan'on sa bagong sitwasyon.
Nasa bagong lugar ako, di ako kumukuha ng facts.
Ina-absorb ko lahat,
at di ko 'yon fina-file. Nagiging babad lang ako.
Babad lang ako at napupuno. Tapos pag-uwi ko,
pipigain ko sarili ko at sasabihing, "Ano'ng nangyari?
At bakit ang daming ngipin?"
Mula magkasama kami, mas confident ako.
Alam kong pag magkasama kami sa gan'on,
siya kumukuha ng facts, at maiintindihan ko 'yon.
Ang galing.
Kaya gusto kong bumalik siya at kumuha pa ng facts.
"Balik ka sa training." Sabi niya, "Na-sprain daliri ko."
At sabi ko, "Sino tayo para matalo?"
Kaya bumalik siya at sinabing, "Delikadong sport 'yon, Hannah.
Nagka-knee injury 'yong captain sa laro.
Nagka-knee injury din si Caz, pero di sa laro.
Nasagasaan siya ng baka.
Na hindi euphemism, gaya ng una kong iniisip.
Tapos si Shaz. Di siya makakapag-train sa ngayon,
dahil kailangan munang mawala pagkautal niya dahil sa concussion.
Pero pumunta siya...
Nag-training siya at tumayo sa boundary line.
Siya yata 'yong tradie
dahil marami siyang suot na tawag n'yong high vis,
at nakasumbrero na may tractor.
At nagdu-durry siya, na di droga.
Ciggy 'yon, na sigarilyo.
Umiinom siya ng beer sa lata, na tinny ang tawag.
Shannon pangalan niya, pero Shaz tawag nila.
'Lauz' kay Laura. 'Tez' kay Terry.
Magso-sorry sila, 'soz' sasabihin nila.
Nang marinig ko kay Kaz na tumawag sila ng ambo para kay Shaz,
sabi ko, 'Gets ko na.'
Alam ko ginagawa n'yo sa mga salita.
Kumukuha kayo ng magandang pangngalan. Puputulin sa pinakamalapit na katinig.
Aalisin n'yo kasunod. Lalagyan ng Z o O.
'Yan ang ginagawa n'yo."
Alam ko.
At sabi ko, "Oo,
Jenno."
At sabi niya...
"Akala ko espesyal 'yon sa akin."
At sinabi ko, "Hindi.
Jenno tawag ng kapatid ko sa asawa niya.
Beno at Jenno.
May BANANAGRAMS na ako."
Pero...
may mga natutunan ako.
Oo, pero napaka-specific n'on.
Kung bibigyan uli ako ni Jodie Foster ng BANANAGRAMS sa kaarawan ko,
alam ko na ang gagawin.
Pag binigyan ako ni Tom Cruise ng Guess Who?,
baka sampalin ko ang mangipin na 'yon.
Pero anim na buwan pa 'yon.
Anim na buwang nakakaraan, sinusubukan kong lutasin 'yon.
Nauuna si Jenno at si Douglas.
Nagdadabog ako. Si Jasper nasa damuhan nagpapapansin.
At may napalabas siyang maliit na kuneho,
at tumalon 'yon sa harap ko.
Huminto 'yon, tumingin sa akin, at tiningnan ko rin siya.
Parang munting magical moment 'yon.
Parang kaming dalawa lang nand'on.
Sabi ko, "Naku po. Ako si Snow White."
Tapos natauhan ako.
Sabi ko, "Naku, hindi.
Wala kang takot, pare, ano?"
Sabi niya, "Wala nga.
May sakit ako."
Nabubulok 'yong mga mata.
At parang, "Hindi ngayon. Ayaw naming ngayon ang araw
na makahuli ang mga aso ng kuneho,
na may sakit,
at nalaman kong naho-homesick si Jenno."
At di ko ito ipinagmamalaki, pero sinipa ko 'yon
para umalis sa daan.
Napunta 'yon sa ilalim ng halaman.
Sabi ko, "Galing ko."
Tumingala ako. Di nakita ni Jenno, ako naman, "'Yon."
Pero nakita ni Jasper,
at lumabas siya, at parang, "Kukunin ko ang unang kuneho ko."
Mabangis siya. Mahal ko siya.
"Kukunin ko..." Ako naman, "Di sa harap ko."
At di ko siya sinipa.
Di ko siya sinipa.
Di ko ginagalaw binti ko.
Nagdesisyon siya.
Linawin natin 'yan. Nagdesisyon siyang tumakbo sa binti ko,
at napakabilis ng desisyong 'yon.
Nang tamaan niya binti ko, napahiga ako...
sa lupa.
Saktong nahawakan ko ang batok niya.
At parang ako, "Hay!"
Tapos tumingala ako.
At nakita kong lumingon si Jenno,
at nakita niya 'yon.
Di niya nakita ang kuneho.
Nakita niya lang akong nakipag-away sa aso ko.
At natalo ako.
Kaya tumakbo siya pabalik at sinabing, "Ba't mo sinipa ang aso mo?"
Sabi ko, "May rabbit kasi.
At technically, di ko siya sinipa. Parang coathanger lang..."
At sabi niya, "Ano'ng coathanger?"
Bago siya mag-footyball.
Sabi niya, "Ano'ng coathanger?"
Tapos sabi niya, "Naku po. Kuneho."
'Yong kuneho, di alam na di siya ligtas,
di niya alam na ligtas siya,
kaya bumalik siya sa daan.
Parang, "Medyo maingay. Ano'ng nangyayari dito?
Puwedeng tumulong? Hindi."
At masasabi kong gustong hawakan ni Jenno 'yong kuneho,
at gustong hawakan ni Jasper 'yon gamit mga ngipin niya.
Di ba?
At ang sumunod na nangyari ay napakabilis,
pero ikukuwento ko sa inyo dahan-dahan.
At magsisimula ako sa intensyon ko,
dahil di 'yon malinaw.
Gusto kong gawin ay kunin ang jacket ko
at itakip 'yon sa kuneho.
Parang coat cocoon.
Tapos kunin 'yon, buhatin 'yon,
at dalhin sa vet para sila 'yong pumatay.
Naghihirap siya. May sakit siya. Mamamatay na siya.
Ako ang bayani. Ha? Ako ang bayani. Tandaan n'yo 'yan.
Mantra n'yo. Ako ang bayani.
Baka ako nga ang lalaki.
Anyway, ganito.
Kaya ang nangyari ay hawak ko sa batok si Jasper.
Pupunta ako sa kuneho, pero kailangan ng head start
dahil apat ang paa ni Jasper, at magaling siya d'on.
Dalawa lang ang paa ko, at di maganda.
Kaya ang naging head start ko
ay ang ihagis siya.
Alam ko.
Pero hindi 'yon, "Umalis ka na. Punta ka d'on."
Hindi. Naging Soviet discus thrower ako.
Parang mula sa '80s.
Biglang lumakas, parang...
Pinanood ko si Jasper. Nasa ere siya at parang,
"Pagbagsak ko, babalik ako. Kukunin ko 'yong kuneho."
Tumalikod ako, at sinubukang puntahan 'yong kuneho,
at bigla na lang,
nagdesisyon si Douglas na ngayon ang araw na magiging ganap siyang aso.
At bigla na lang siyang sumulpot
at kinagat 'yong kuneho.
Alam ko. Sa harap ng best friend niya.
Alam ko.
Kaya ginawa ko ang tanging alam kong gawin.
"Umalis ka diyan, buwisit na aso ka! Alis! Bitawan mo!"
Mabait siyang aso.
Ginawa niya...
Pero si Jenno at 'yong dalawang aso parang,
"Sino ka?"
At di patay 'yong kuneho.
Alam ko. Pero takot na siya ngayon.
At sumisigaw na siya.
Ewan kung nakarinig na kayo ng sigaw ng kuneho. Pangit.
Di pambata 'yong Watership Down.
Kalokohan 'yon.
Nagsisimula na itong...
Imposibleng di ko patayin ng kuneho sa kuwento.
Papatayin ko 'yong kuneho. 'Yon ang makataong gawin.
Nahihirapan na siya. Mamamatay rin siya.
Dapat mamatay na siya agad...
Ako ang bayani. Sige.
Alam ko paano gagawin.
May kahoy. Pupulutin ko, pipisain 'yong kuneho at tatapakan.
Bayani ako.
Pero ayoko gawin sa harap ni Jenno.
Parang sobra na nakita niya.
Kaya inutusan ko siya.
Sabi ko, "Kailangan ko ng stick."
Di ko kailangan 'yon. Pero alam ko pag may hihingin ako,
isusuot ni Jenno producer hat niya at, "Kukunin ko."
Kaya tumakbo siya. Sabi ko, "'Yon!"
Kinuha ko 'yong kahoy.
Ngayon, si Jenno,
napakagaling niya.
At ako hindi.
Kaya bumalik siya sa pinakaalanganing oras.
Dahil nandito ako.
Kahit na ayaw kong ipukpok 'yon sa kuneho, di ko napigilan.
Napuno ako ng momentum at gravity n'ong nakita ko siya.
At n'ong gawin ko, lumingon ako,
at sa unang pagkakataon sa buhay ko,
nakipagtitigan ako nang matagal
sa ibang tao.
Alam ko.
Parang...
Tinitigan ko siya. At ako...
At n'on, seryoso ako sa ginagawa ko,
ibig sabihin kailangan kong siguraduhing patay na 'yong kuneho.
Kaya, nang di inaalis 'yong titig, sinimulan kong...
Tapos kumalma ako. Tumingin ako kay Jenno, at nababasa ko itsura niya.
Malungkot siya, baka napipighati.
Tiningnan ko iyon, at parang, "Naku po.
Naranasan ko na 'yan.
Nakulong na ako sa isang relasyon sa isang bunny killer."
Ayoko n'on.
Ayoko 'yon para kay Jenno.
Kaya sinubukan kong ayusin 'yon.
Sabi ko, "May sakit siya. Tinapos ko paghihirap niya."
"May myxomatosis siya. Myxo tawag namin, nilaro namin 'yong salita.
Laganap na sakit 'yan. Dahil di maganda ang colonialism.
Kung babalik ka sa America, sige. Ayokong umalis ka,
miss mo na pamilya at mga kaibigan mo.
Puwede. Di natin alam hanggang kailan ito.
Ayos lang 'yong Zoom. Mahirap, pero kakayanin natin."
Ano gusto mong gawin ko? Ano'ng gagawin ko?
Ano'ng dapat kong gawin? Ano'ng tamang gawin ko?
Ano'ng gagawin ko?"
Aniya, "Tumigil ka.
'Wag ka mataranta.
Sino gusto mong maging?"
"Asawa mo."
Salamat.