Downloaded from YTS.MX
ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΟΠΕΡΑ ΤΟΥ ΣΙΔΝΕΪ
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΣΤΗ ΓΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΓΚΑΝΤΙΓΚΑΛ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΕΟΡΑ
Γεια!
Ευχαριστώ.
Παντρεύτηκα.
Το ξέρω.
Ωραία είναι.
Μ' αρέσει.
Αυτό θα είναι το θέμα του σόου.
Το ξέρω. Θα είναι μια ρομαντική κωμωδία.
Αηδία!
Όχι, αλήθεια, θα είναι ένα ευχάριστο σόου.
Ναι!
Ναι, θα είναι ένα ευχάριστο σόου,
επειδή πιστεύω ότι σας το χρωστάω.
Ναι.
Σας έχω πρήξει με τα προβλήματά μου όλα αυτά τα χρόνια,
κι εσείς δεν με παρατήσατε. Σας ευχαριστώ πολύ.
Ήρθε η ώρα να σας το ξεπληρώσω.
Έτσι θα είναι αυτό, λοιπόν. Κάτι λίγο εντυπωσιακό.
Για καμιά ώρα θα νιώσουμε ωραία.
Θα κάνω εσάς, που είστε ξένοι μεταξύ σας,
να νιώσετε καλά όλοι μαζί.
Και θα βλέπετε τα χέρια μου.
Ναι; Έχωσα κι ένα μικρό λεσβιακό αστειάκι.
Καλά ξεκινήσαμε θα έλεγα.
Καλά ξεκινήσαμε.
Πριν ξεκινήσω όντως,
θέλω να παραδεχτώ ότι ο κόσμος τελειώνει.
Μη νομίζετε ότι δεν το ξέρω. Το ξέρω. Το 'χω πάρει χαμπάρι.
Τελειώσαμε. Την έχουμε βάψει.
Το θέμα όμως είναι ότι δεν νομίζω ότι μπορώ να το λύσω.
Όχι απόψε. Όχι...
Όχι στον διαθέσιμο χρόνο.
Οπότε, θα το αγνοήσω,
και για την επόμενη ώρα θα νιώσουμε ωραία μαζί.
Μετά θα βγούμε ξανά έξω
και θα συνεχίσουμε να εξαφανιζόμαστε μαζικά.
Είστε έτοιμοι γι' αυτό; Ωραία.
Αυτό είναι.
Τζένι λένε τη σύζυγό μου. Ναι.
Χειροκροτείτε ένα γεγονός.
Εγώ τη λέω Τζένο,
επειδή έτσι κάνουμε εμείς.
Το βρίσκει χαριτωμένο, μια χαρά.
Καλό αποτέλεσμα χωρίς προσπάθεια. Πρέπει να χαίρεσαι γι' αυτό.
Ένα έχω να πω. Ζοριστήκαμε πολύ
οι δυο μας για να οργανώσουμε τον γάμο.
Γαμώτο, οι στρέιτ έχουν πολλά συναισθήματα.
Νιώθουν πολλά για τους γάμους. Δεν το ήξερα.
Είναι αλήθεια.
Επειδή επί πάρα πολύ καιρό δεν με καλούσαν,
δεν ήξερα ότι ήταν ξεχωριστή περίσταση.
Ποιος να το 'ξερε; Βρε τους στρέιτ.
Κάναμε πολλά λάθη, όμως, όπως φαίνεται.
Καταρχάς, είχαμε τούρτα καρχαρία.
Ναι. Η γαμήλια τούρτα μας ήταν πρωτότυπη.
Ναι, από το πάνω μέρος της έβγαινε ένα κεφάλι καρχαρία. Κάπως...
Μεγάλος λευκός ήταν, ευχαριστώ που ρωτάτε.
Είχε δύο δολοφονικά μάτια στο πλάι, δύο σειρές δόντια,
επειδή έτσι είναι.
Έβγαινε από την τούρτα. "Τούρτα καρχαρίας".
Είχαμε τις μικρές φιγούρες που πρέπει να έχεις σε γαμήλια τούρτα.
Πώς λέγονται; Μπιμπελό; Δεν ξέρω. Δεν με νοιάζει.
Οι περισσότεροι έχουν νύφη και γαμπρό. Εμείς όχι, επειδή έτσι είναι.
Βάλαμε δύο ενυδρίδες
που ήταν χέρι χέρι.
Το ξέρω.
Στο στόμα του καρχαρία.
Δεν άρεσε στον κόσμο.
Μπερδεύτηκαν.
"Γιατί έχετε μια ανόητη, πρωτότυπη τούρτα; Δεν μ' αρέσει".
Δεν μιλούσαν έτσι.
Έτσι τους άκουγα, κι αυτό είναι σημαντική διαφορά.
Αλλά είχαμε καλό λόγο που είχαμε πρωτότυπη τούρτα.
Θέλαμε να ξεγελάσουμε έναν χριστιανό ζαχαροπλάστη.
Να κάνουμε έναν χριστιανό ζαχαροπλάστη να φτιάξει τούρτα για γκέι γάμο, και...
Έπιασε. Ήταν...
"Όχι, δεν είναι γαμήλια τούρτα. Γίνομαι δέκα".
Εύκολο. Πολύ αφελής.
Οι χριστιανοί πιστεύουν τα πάντα.
Τώρα θα πάει στην Κόλαση.
Βοηθάμε να προωθηθούν οι γκέι σκοποί.
Στέλνουμε χριστιανούς ζαχαροπλάστες στην Κόλαση έναν έναν.
Πολύ αποτελεσματικός ακτιβισμός, έτσι;
Δεν είπα ποιος θα νιώσει ωραία εδώ.
Έπρεπε να το πω.
Εγώ νιώθω πολύ καλά.
Μάλλον ένας από τους λόγους που δυσκολευτήκαμε να παντρευτούμε σωστά
είναι επειδή καμιά από μας δεν το είχε σκεφτεί καθόλου,
δεν σχεδίαζε την "ξεχωριστή μέρα" της. Όπως φαίνεται, πρέπει.
Ως πραγματική γυναίκα,
πρέπει να ξοδεύεις υπερβολικό χρόνο σκεπτόμενη έντονα
τον συνδυασμό χρωμάτων και την ανθοδετική
για τη μέρα που ξεπουλιέσαι. Και...
Εγώ δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.
Επί πολύ καιρό, δεν ήταν επιλογή για μένα.
Να θυμάστε ότι μεγάλωσα μια εποχή
που οι γκέι δεν επιτρεπόταν να υιοθετήσουμε ούτε κουτάβι.
Σωστά; Πόσο μάλλον να παντρευτούμε κάποιον που θέλουμε να αγγίζουμε.
Γιατί να χάσω τον χρόνο μου;
Η Τζένο είναι μπάι,
οπότε τυπικά θα μπορούσε να το είχε μισοσκεφτεί.
Δεν το έκανε. Είχε δουλειές.
Κλασική αμφιφυλόφιλη. Καλά δεν τα λέω;
Όχι.
Όχι, δεν τα λέω καλά.
Αυτό είναι άσχημο στερεότυπο.
Αλλά θέλω να καυχιέμαι ότι παντρεύτηκα μια αμφιφυλόφιλη.
Επειδή αυτό ταράζει ένα πολύ συγκεκριμένο είδος άντρα
που μ' αρέσει πολύ να ταράζω.
Επειδή αυτό είναι μια απόφαση.
Κι εσύ δεν ήσουν.
Και πάλι, δεν προσδιόρισα ποιος θα νιώσει καλά μ' αυτό το σόου.
Μας άρεσε πολύ ο γάμος μας, να το πω αυτό. Περάσαμε θαυμάσια.
Ήταν μια πολύ μικρή τελετή στο σπίτι. Μόνο λίγοι φίλοι και συγγενείς.
Μόνο δικοί μου φίλοι και συγγενείς, επειδή έχω προτεραιότητα.
Είναι αστείο, και όχι το καλύτερό μου,
οπότε καλά κάνατε και το αντιμετωπίσατε χλιαρά.
Καταλαβαίνετε τι γίνεται. Να 'στε καλά.
Όχι, ο λόγος είναι ότι η Τζένο είναι Αμερικανίδα.
"Τι; Όχι". Ποικιλία. Παρακαλώ.
Ήταν λόγω πανδημίας. Τα σύνορά μας έκλεισαν,
έτσι οι δικοί της δεν μπορούσαν να έρθουν.
Αυτό είναι θλιβερό.
Αλλά επίσης... είναι όντως;
Κάτι που δεν καταλαβαίνω στην κουλτούρα των γάμων
είναι η έμφαση στην πρόταση.
Σ' εκείνη την εποχή ανάμεσα στον αρραβώνα και στον γάμο,
σ' εκείνο το μικρό περίνεο χρόνου...
Έτσι είναι. Είναι ένα μικρό περίνεο χρόνου,
επειδή δεν είναι ο προορισμός, αλλά είναι συναρπαστικό να είσαι εκεί.
Σ' εκείνο...
Σ' εκείνο το μικρό περίνεο χρόνου,
το μόνο που θέλουν όλοι να μάθουν είναι "Πώς έκανες πρόταση γάμου;"
Εγώ λέω "Δεν θες να μάθεις πώς τη λένε;"
"Όχι. Ποιος νοιάζεται;"
Όπως φαίνεται, πρέπει να κάνεις πρόταση γάμου σε παραλία, το ηλιοβασίλεμα, έτσι.
Καλό το ηλιοβασίλεμα, το ηλιοβασίλεμα είναι ωραίο. Αλλά παραλία; Άντε χέσου.
Μισώ την παραλία.
Δεν εμπιστεύομαι την άμμο.
Όχι, ποτέ δεν είναι εκεί που λέει ότι θα είναι.
Εγγυημένα, έξι μήνες αφότου έχω πάει στην παραλία,
βρίσκω μαργαριτάρι πάνω μου.
Κι αυτό αστείο για το περίνεο είναι αν το σκεφτείς, έτσι;
Ένα διαμαντάκι στον θάμνο. Αυτός κατάλαβε.
Η πρόταση πρέπει να είναι μια μεγάλη ρομαντική κίνηση.
Αλλιώς, πας σπίτι μόνος.
Σωστά;
Και δεν καταλαβαίνω πού πρέπει να βρίσκεται το ρομάντζο
σε μια πρόταση γάμου.
Απ' ό,τι καταλαβαίνω,
η πρόταση είναι, στην καλύτερη, το αντίθετο του αυθορμητισμού.
Στη χειρότερη, είναι ενέδρα.
Στην καλύτερη, τουλάχιστον οι σύντροφοι βρίσκονται και συζητάνε.
Κάθονται μαζί και φτιάχνουν σχέδιο. Προτείνουν πρόταση, κάτι περίεργο.
Κάνουν μια λίστα εκκρεμοτήτων,
με σκηνικά και έναν προορισμό,
μια παραλία, ίσως.
Ο ένας ξεκινά να σβήνει από τη λίστα εκκρεμοτήτων
ενώ ο άλλος αρχίζει να ξεχνάει ότι συμμετέχει καν.
Ώστε, όταν γίνει τελικά η πρόταση,
να πει "Θεέ μου, τι μεγάλη έκπληξη.
Κοίτα το δαχτυλίδι. Θεέ μου! Δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο όμορφο!"
Σταμάτα, γαμώτο.
Σοβαρά. Εσύ το διάλεξες αυτό το δαχτυλίδι!
Σταμάτα να παραμυθιάζεσαι μόνος σου.
Είναι ντροπιαστικό.
Αλλά αυτό είναι το καλύτερο σενάριο.
Επειδή, διαφορετικά, δεν γίνεται συζήτηση.
Ο ένας σύντροφος υποθέτει ότι είναι κελεπούρι.
Μεγάλο θράσος! Και...
Απ' ότι καταλαβαίνω, στον κόσμο των cis ετεροφυλόφιλων,
αυτός είναι ο άντρας.
Είναι κακή γενίκευση αυτό, και βέβαια.
Αλλά είναι και 100% αλήθεια.
Έκανα τη δική μου έρευνα.
Επιβεβαίωσα τη δική μου προκατάληψη.
Ο άντρας είναι όμως, κι αυτό έχει πλάκα.
Γιατί ποιος παίρνει καλύτερα την απόρριψη;
Οι άντρες που πιστεύουν ότι είναι κελεπούρια.
Αυτή κι αν είναι συνταγή για καλοπέραση.
Δέξου, παντρευόμαστε.
Αλλιώς, σε παρακολουθώ. Έρωτας!
Είναι παγίδα.
Ευχαριστώ. Πολύ ευγενικό.
Λες και σας έχουν εκπαιδεύσει.
Εγώ έκανα πρόταση γάμου στην Τζένο.
Δεν ήταν δεδομένο. Δεν είμαι ο άντρας.
Έχουμε μια πραγματικά κουίρ σχέση,
άρα, όταν πρόκειται για τον καταμερισμό της εργασίας,
μοιράζουμε τις δουλειές σύμφωνα με τις πραγματικές ικανότητες
και με το ποια νοιάζεται.
Και πιάνει. Πιάνει πραγματικά.
Πάντα, σχεδόν, θυμόμαστε να βγάλουμε τα σκουπίδια.
Κάθε βδομάδα σχεδόν.
Είναι ωραία στιγμή.
Εγώ έκανα πρόταση γάμου. Βρεθήκαμε όμως να τα πούμε.
Αποφασίσαμε ότι ναι, θέλουμε λίγο από το ωραίο νομικό προνόμιο.
Και μετά δεν κάναμε τίποτα, είχαμε δουλειές. Τυπικό!
Και μετά, έκανα εγώ την πρόταση γάμου.
Και δεν...
Δεν το σχεδίασα.
Δεν ξύπνησα να πω "Σήμερα είναι η μέρα".
Ουσιαστικά, αιφνιδίασα και τις δυο μας.
Σωστά; Δεν είχα λόγο, δεν είχα δαχτυλίδι.
Δεν είχα προορισμό.
Δεν γονάτισα, να πάει να γαμηθεί αυτό.
Γιατί; Έχω κάνει τρεις αρθροπλαστικές γόνατος.
Η επιγονατίδα μου είναι σπογγώδης. Πονάω πολύ όταν γονατίζω.
Γι' αυτό δεν κοιμάμαι με άντρες.
Αστείο είναι.
Και δεν βγάζει καν νόημα.
Υπάρχουν άλλοι πολύ πιο επιτακτικοί λόγοι.
Βασικά, έτσι έκανα την πρόταση. Έκανα αυτό.
Ωραία, καλή διάταση.
Με ρωτάνε "Έχεις κάνει τρεις αρθροπλαστικές. Είσαι αθλήτρια;"
Κι εγώ απαντάω "Όχι, εσύ είσαι ντετέκτιβ;
Δεν είσαι πολύ καλός".
"Μάλλον έπαιζες νέτμπολ. Βλάπτει τα γόνατα.
Μάλλον έπαιζες νέτμπολ". Άντε χέσου! Έπαιζα... Όχι, δεν έπαιζα.
Το νέτμπολ είναι για τσούλες.
Δεν θα παίξω νέτμπολ.
Το στηρίζω αυτό. Το νέτμπολ είναι για τσούλες.
Να είμαι ξεκάθαρη. Δεν έχω τίποτα με το νέτμπολ ή τις τσούλες.
Αγαπώ πολύ και τα δύο, η αλήθεια να λέγεται.
Μου αρέσει να το λέω.
Απλώς ακούγεται ωραία. Καταλάβατε;
Το νέτμπολ είναι για τσούλες.
Είναι εκτόνωση. Είναι το μότο μου.
Μ' αυτό έβγαλα την πανδημία.
Αλήθεια.
"Δεν μπορώ να δουλέψω. Το νέτμπολ είναι για τσούλες! Έλα!"
Ωραίες εποχές.
Το λέω συχνά. Το θέμα όμως είναι ότι η Τζένο δεν ξέρει τι είναι το νέτμπολ.
Και δεν της λέω.
Πρέπει να κρατάς ζωντανό το μυστήριο. Με καταλαβαίνετε;
Και να ήθελα να της εξηγήσω το νέτμπολ,
πώς γίνεται αυτό;
"Σαν το μπάσκετ,
αλλά μόλις πάρεις την μπάλα, το πάτωμα είναι λάβα".
Κόσμος που τρέχει πέρα δώθε με ποδιά,
αλλά κανείς δεν ντριμπλάρει.
Και δεν θα την πάω σε παιχνίδι. Με τίποτα.
Γίνονται υπερβολικά τέτοια.
Συνέχεια.
Η Τζένο είναι Εβραία.
Το ξέρω!
Το ξέρω.
Βασικά...
Πρέπει να σας πω γιατί. Έχω πολλούς τραυματισμούς
επειδή έχω κάτι που λέγεται "προβληματικό βάδισμα".
Έτσι το είπε ο γιατρός. Ο γιατρός το είπε "προβληματικό βάδισμα".
Όχι ο γυναικολόγος, δεν είναι εκεί το πρόβλημα.
Είναι πολύ διαφορετικό.
Γι' αυτό δεν κοιμάμαι με άντρες.
Όχι.
Έτσι το έκανα.
Είχα πάθει κρίση πανικού όταν έκανα την πρόταση γάμου.
Γιατί όχι; Ωραίες στιγμές!
Η Τζένο είπε αυτό που μου λέει πάντα
όταν καταρρέω.
Είπε "Μην πανικοβάλλεσαι".
Που, από μόνο του, είναι μαλακία. Μην το λες αυτό.
Αν δεις κάποιον να παθαίνει κρίση πανικού, μην πεις "Πανικοβάλλεσαι;
Προσπάθησες να μην το κάνεις;"
Αυτό είναι μαλακία.
Όσα λέει μετά είναι που βοηθάνε.
"Μην πανικοβάλλεσαι. Ποια θες να είσαι;"
Το μυαλό μου το ακούει αυτό, και κάνει...
Όταν παθαίνω κρίση πανικού,
σκέφτομαι "Τι να κάνω; Τι πρέπει να κάνω;
Τι πρέπει να κάνω; Ποιο είναι το σωστό;"
Είπε "Σταμάτα. Ποια;
Ποια θες να είσαι;"
Το μυαλό μου το ακούει αυτό και λέει "Παιχνίδι!"
Μ' αρέσουν τα παιχνίδια. Πάει ο πανικός. Τόσο απλοϊκή είμαι.
Κι εκείνη τη μέρα, είπε "Ποια θες να είσαι;"
Και είπα
"Η γυναίκα σου".
Το ξέρω.
Συμφωνώ μαζί σας.
Καλό είναι αυτό, έτσι;
Είναι οριακά αξιολάτρευτο.
Αλλά προφανώς δεν αρκεί για τους προστάτες του είδους.
Οι προστάτες του είδους των προτάσεων γάμου θέλουν απόδειξη σχεδίου.
Θέλουν λίγη προσπάθεια, θέλουν συγκείμενο στην ιστορία,
κι εγώ δεν έχω.
Αν έπρεπε να σας πω κάτι περισσότερο απ' όσα είπα, πάει.
Τέλος το ρομάντζο. Μόνο θάνατος.
Δεν θα πω γι' αυτό, είναι ευχάριστο σόου.
Να ξέρετε ότι υπάρχει.
Είναι όντως ευχάριστο σόου, δεν είναι παγίδα.
Δεν κάνω αυτό για το οποίο είμαι διάσημη.
Σας παρασύρω σε ψευδαίσθηση ασφάλειας. "Ωραία που είναι".
"Όχι, μη νιώθεις ωραία, άσχημα νιώσε. Τράβα σπίτι, νιώσε χειρότερα".
Δεν κάνω αυτό, είναι ευχάριστο σόου.
Ή όχι;
Όχι, είναι.
Είναι.
Θα ήθελα να το κάνω μια ρομαντική, υπέροχη ιστορία.
Αλήθεια. Δεν θέλω πάντα να πηγαίνω κόντρα.
Αλλά δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να το κάνω υπέροχη ιστορία.
Και είναι απογοητευτικό, επειδή είμαι καλή στις ιστορίες.
Είμαι επαγγελματίας, για να είμαι ειλικρινής.
Αλλά δεν μπορώ. Κι η Τζένο δεν μπορεί να πει την ιστορία,
επειδή λέει άθλια ιστορίες. Είναι πολύ κακή.
Και δεν είναι η προσωπική μου γνώμη.
Μ' αρέσει όπως λέει ιστορίες η Τζένο.
Είναι απλώς η γνώμη όποιου άλλου την έχει γνωρίσει.
Εμένα μ' αρέσει όπως τις λέει.
Πλέον είμαστε σε φάση που λέμε κοινές ιστορίες.
Το ξέρω. Αλλά... Αλήθεια.
Κι εγώ το καθυστερώ. Λέω "Πες το εσύ, Τζένο".
Και βλέπεις το βλέμμα του τρόμου στο πρόσωπο των άλλων.
Λένε "Όχι, υποτίθεται ότι θα βοηθούσες.
Είσαι επαγγελματίας".
"Έχω ρεπό, φίλε. Πες, Τζένο".
Πήρα από τη μαμά μου τις ικανότητες στην αφήγηση.
Λέει εξαιρετικά ιστορίες, είναι φοβερή.
Το θέμα με τη μαμά μου είναι ότι πάντα, ανελλιπώς,
απογειώνει την ιστορία.
Είναι εκπληκτική ικανότητα.
Αλλά η υπερδύναμή της,
η υπερδύναμή της στην αφήγηση είναι ότι, με φοβερό τρόπο,
κάνει αεροπειρατεία σε ιστορίες άλλων
και τις προσγειώνει στη μούρη τους.
Είναι θαύμα, αλλά και τρομακτικό.
Με χαρά σάς αναφέρω ότι η μαμά μου και η Τζένο τα πάνε πολύ καλά.
Είναι ανακούφιση, γιατί δεν αντέχω
να αντιμετωπίσω τέτοια ένταση.
Αν δεν τα πήγαιναν καλά η μαμά μου με τη σύντροφό μου, κάποια θα έφευγε.
Αλήθεια. Και το σκέφτηκα.
Εγώ θα έφευγα. Εγώ...
Εγώ είμαι ο πιο αδύναμος κρίκος. Σίγουρα.
Ανακουφίστηκα πολύ.
Η μαμά μου δεν συμπαθεί κανέναν γρήγορα.
Κάποτε της σύστησα μια κοπέλα μου.
Και είπε "Δεν μ' αρέσει.
Και δεν χρειάζεται να μ' αρέσει".
Ξέρω. "Καλά, μαμά.
Αλλά είναι εκεί πέρα.
Θα μπορούσαμε να τα πούμε αργότερα". Κι εκείνη...
Είμαι η μικρότερη από πέντε παιδιά.
Όλα μου τα αδέλφια έπρεπε να προσπαθήσουν για να φέρουν σύζυγο στο σόι.
Ο γαμπρός μου έχει θαυμάσια σχέση με τη μαμά μου τώρα.
Στην αρχή... Μεγάλο ζόρι.
Επειδή τυχαίνει να είναι Ιρλανδός, έχει πολύ ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα,
ακόμα και για μένα. Κι εγώ είμαι σαν ασπράδι αβγού.
Αλλά...
Εκείνος όμως είναι διαφανής. Είναι καταπληκτικό.
Και η μαμά τον φώναζε Κάσπερ.
Και όταν κατάλαβε ότι δεν του αρέσει, το έλεγε συνεχώς.
Επί κάποια χρόνια, αυτός έλεγε "Έχω όνομα".
Εκείνη έλεγε "Δεν ξέρω τι πρόβλημα έχει.
Ο Κάσπερ είναι φιλικό φάντασμα".
Γεγονός και απειλή δύο σε ένα.
Η μαμά κι η Τζένο τα βρήκαν αμέσως. Γνωρίστηκαν μετά από ένα σόου μου.
Επειδή, ακούστε τώρα, η Τζένο είναι η παραγωγός μου.
Εκεί είναι.
Ναι.
Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε πού βρίσκεται η ισορροπία δυνάμεων
καθώς εγώ είμαι εδώ και λέω τη δική μας ιστορία,
η Τζένο ελέγχει απόλυτα τα φώτα και τον ήχο.
Οπότε...
Να το.
Φιλικό φάντασμα.
Γνωρίστηκαν μετά από σόου μου.
Η Τζένο, επειδή είναι παραγωγός, έχει πάντα ένα σακίδιο.
Αυτό είναι το στιλ της ως παραγωγός. Έχει πάντα ένα σακίδιο.
Εκεί γίνεται η δουλειά, σωστά;
Όταν γνωρίστηκε με τη μαμά,
είχε σακίδιο.
Και η μαμά την κοίταξε και είπε
"Γεια σου, Ντόρα Εξερευνήτρια".
Και η Τζένο απλώς είπε "Ευχαριστώ.
Με βλέπει".
Η μαμά με την Τζένο είχαν μια συζήτηση όταν εγώ δεν τις άκουγα.
Όταν γνωρίστηκαν. Εγώ δεν θα το είχα κάνει έτσι.
Αν ήταν στο χέρι μου, η μαμά κι η Τζένο δεν θα έμεναν ποτέ μόνες μαζί.
Η μαμά είναι πολύ απρόβλεπτη, δεν την εμπιστεύομαι.
Αλλά αυτές τα είπαν αμέσως.
Η Τζένο μού έδωσε πλήρη αναφορά.
Λέγοντας πλήρη αναφορά εννοώ
ότι επαναλάμβανε συνεχώς όσα της είχε πει η μαμά μου,
ξανά και ξανά και ξανά,
με τη μάταιη ελπίδα ότι κάποια μέρα ίσως καταλάβει.
Μπα.
Είπε "Χάνα, η μαμά σου μου είπε..."
Η Τζένο είναι Αμερικανίδα.
Αλλά όπως τα λέω εγώ, ακούγεται πολύ Αυστραλή.
Μάλλον...
Να το σκεφτείτε μόνοι σας, εγώ δεν κάνω την προφορά.
Δεν έχω χρόνο.
Δεν έχω χρόνο για όλα τα "ρ"
που επιμένουν να προφέρουν εκεί πέρα. Είναι βαρετό.
Κανένα άλλο αγγλόφωνο έθνος στον κόσμο
δεν χρησιμοποιεί τη λέξη "αγροτικό" σε μια απλή συζήτηση.
Υπάρχουν πιο αποτελεσματικοί τρόποι να πεις "όχι στην πόλη".
Όχι γι' αυτούς. Λένε "Είμαι από την αγροτική Αμερική".
"Αλήθεια, φίλε; Εγώ ζω στο χωριό".
Η Τζένο βρίσκει ρο στο όνομά μου. "Χάναρ".
Δεν υπάρχει καν.
Λέει "Χάναρ..." Θα μιλάω χωρίς προφορά.
"Χάνα, η μαμά σου μου είπε ότι βγάζει λεφτά από την τράπεζα
για να τα φυλάξει...
για δόντια.
Χάνα, βγάζει λεφτά από την τράπεζα
για να τα φυλάξει για δόντια. Χάνα;
Ακούς; Χάνα, η μαμά σου
βγάζει λεφτά από την τράπεζα για να τα φυλάξει για δόντια.
Είναι τρεις ξεχωριστές ιδέες. Δεν έχουν σχέση μεταξύ τους.
Αλλά έχουν στο μυαλό της μαμάς σου.
Χάνα, βγάζει λεφτά από την τράπεζα
για να τα φυλάξει για δόντια.
Χάνα, αυτό δεν έχει καμία λογική".
Κι εγώ λέω "Το ξέρω!"
Ακούω εδώ και χρόνια για το σχέδιο αποταμίευσης της μαμάς μου για τα δόντια.
Κάθε φορά που παίρνει τη σύνταξη, παίρνει 10 ή 15 δολάρια,
τα βάζει σε ένα ειδικό συρτάρι.
Λέει "Αν τα αφήσω στην τράπεζα, Χάνα,
θα τα ξοδέψω".
Θυμάμαι όταν έβαλε την πρώτη της τεχνητή οδοντοστοιχία.
Ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή της ζωής μου.
Ήμουν έφηβη,
και όταν την πήρε,
ήταν πολύ μεγάλη.
Και για κάποιο λόγο,
για ένα δυο χρόνια δεν πήγε να τη φτιάξει.
Οπότε, αυτή κροτάλιζε ανενόχλητη.
Έτσι, κάθε φορά που μιλούσε πολύ,
το πάνω μέρος έπεφτε και της άλλαζε εντελώς το πρόσωπο.
Θύμωνε,
και μετά έσκαγε ένα μεγάλο, υπέροχο χαμόγελο.
Έλεγε "Μπορείς να φύγεις από το σπίτι αν θέλεις.
Δεν είσαι ευπρόσδεκτη εδώ".
Ήταν...
Ήταν χειρότερο όταν χασμουριόταν.
Επειδή όταν χασμουριόταν κατέβαινε το πάνω μέρος,
και το κάτω μέρος πετιόταν πάνω,
και βρίσκονταν στη μέση.
Έχετε δει ποτέ κανέναν να χασμουριέται με τα δόντια του σφιγμένα;
Είναι δυσάρεστο σε αρχέγονο επίπεδο.
Επειδή το σώμα του λέει "Χαλαρά",
αλλά το πρόσωπό του λέει "Θα σε καταδιώξω".
Αλλά συμπαθεί την Τζένο.
Είπε "Μου αρέσει, δεν είναι μαλακισμένη".
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος έπαινος.
Ρώτησα την άποψη του μπαμπά μου,
επειδή εκείνος δεν αποκαλύπτει ποτέ τα συναισθήματά του.
Οπότε τον ρώτησα...
Άξιζε παραπάνω, αλλά ό,τι πείτε.
"Δεν αποκαλύπτει". Εμένα μ' αρέσει.
Μάλλον θα το κόψουμε, επειδή πήγε άκλαυτο.
Και το θέμα είναι πώς νιώθετε εσείς. Εμένα δεν με νοιάζει.
Εντάξει, τα καταφέραμε.
"Μπαμπά, τι γνώμη έχεις για την Τζένο;"
Κι αυτός είπε "Ναι.
Ναι, δεν... Τέλος πάντων.
Ναι. Τέλος πάντων...
Η μάνα σου τι λέει; Εγώ μάλλον..."
Ο μπαμπάς δεν ξέρει να λέει ιστορίες.
Έτσι είναι. Ο μπαμπάς μου είναι ο χειρότερος αφηγητής.
Ταυτόχρονα, η μαμά μου είναι η καλύτερη.
Και μια αγαπημένη μου ασχολία
είναι να βλέπω τον μπαμπά να προσπαθεί να πει ιστορία μπροστά στη μαμά.
Επειδή αυτό την κάνει έξαλλη.
Τη βλέπεις να τρέμει.
Περιμένει την πρώτη ευκαιρία να κάνει αεροπειρατεία στην ιστορία του.
Αλλά δεν μπορείς να κάνεις αεροπειρατεία στις ιστορίες του,
επειδή αυτές ποτέ δεν απογειώνονται.
Ποτέ.
Λέει "Δεν ξέρω αν σου το είπα. Τις προάλλες πήγα στο σούπερ μάρκετ
για να πάρω γάλα.
Αλλά είχα σηκωθεί περίπου στις επτά παρά τέταρτο.
Συνήθως σηκώνομαι στις έξι παρά τέταρτο,
εκεί πάνω κάτω. Αλλά με πήρε ο ύπνος.
Κάτι νύχτες πριν δεν είχα κοιμηθεί καλά,
επειδή πήρε η Μάργκαρετ και ταράχτηκα λιγάκι.
Δεν αναπληρώνεις ύπνο το επόμενο βράδυ,
αλλά μια δυο μέρες μετά.
Οπότε, με πήρε ο ύπνος ως τις επτά παρά τέταρτο περίπου, και...
Άρα, μέχρι να πάω στο σούπερ μάρκετ για να πάρω το γάλα,
είχε κίνηση από τα σχολεία. Αμάν!
Αμάν. Υποθέτω ότι όλοι αυτοί
προσπαθούν να αποφύγουν την κίνηση στην κεντρική
και περνάνε από μας. Υποθέτω πως όλοι αυτό κάνουν.
Η κεντρική είναι άδεια. Είναι πάρα πολλοί".
Και βλέπεις τη μαμά να είναι...
"Θα το βουλώσεις;"
Ο μπαμπάς λέει "Προσπαθώ να πω μια ιστορία".
"Αυτό δεν είναι ιστορία, Ρότζερ.
Είναι μια λίστα με γεγονότα που θυμήθηκες
ενώ γινόσουν πολύ βαρετός άνθρωπος".
Βάρβαρο!
Ο μπαμπάς μου δεν ταράζεται πολύ. "Τέλος πάντων, θέλετε λίγο τσάι;
Έχω γάλα".
Είναι ένας πολύ πράος άνθρωπος. Πολύ πράος.
Το στιλ που μας μεγάλωσαν οι γονείς μου
ήταν κακός μπάτσος, κοιμισμένος μπάτσος.
Έτσι έκαναν.
Ο μπαμπάς δεν μας ύψωσε ποτέ τη φωνή.
Μιλάει πολύ ήρεμα. Την ύψωσε μόνο μία φορά,
και ήταν σοκαριστικό. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Ερχόταν πολύ σε αντίθεση με το πώς τον ήξερα.
Ακούστε τι έγινε.
Του έπεσε λίγο τυρί,
και το έφαγε ο σκύλος.
Αυτό είναι το όριό του.
Δεν ήταν καν κάποιο ακριβό τυρί.
Ήταν ένα απλό τσένταρ.
Αλλά ήταν το τυρί του,
και του έπεσε,
και το έφαγε ο σκύλος.
Και είπε "Φύγε από δω, κοπρόσκυλο!
Φύγε από δω! Φύγε! Πέτα το!"
Και ο σκύλος...
Ήμουν εκεί με τον αδελφό μου, και λέγαμε "Ποιος είσαι;"
Ο μπαμπάς λέει "Ναι, γαμώτο".
Πρέπει να το φτύσω. Μάλλον θα το κόψουμε αυτό.
Κάνω περιοδεία έναν χρόνο τώρα.
Κάθε βράδυ, δεσμεύομαι.
Να καταπιώ
το δήθεν τυρί.
Και το μυαλό μου λέει "Όχι, είχε πέσει στο πάτωμα".
Δεν είχε πέσει. Δεν είναι αληθινό.
Στο μυαλό μου, μάλλον δεν έχει σημασία.
Δεν μπορώ να κάνω ότι καταπίνω το δήθεν τυρί.
Μάλλον γι' αυτό δεν κοιμάμαι με άντρες.
Όχι.
Δεν βγάζει κανένα νόημα.
Είχα πολλές κοπέλες πριν την Τζένο.
Δεν καυχιέμαι, αλλά ήταν πολλές.
Δεν σκόπευα να παίζω νέτμπολ. Απλώς...
Απλώς δεν είμαι πολύ καλή στο να σχετίζομαι,
και όπως φαίνεται το να σχετίζεσαι είναι σημαντικό κομμάτι σε μια σχέση.
Δεν ήταν κάτι πολύ δραματικό.
Οι περισσότερες σχέσεις μου τελείωναν με αμοιβαία εξάντληση.
Κάποτε με παράτησαν επειδή με έπιασαν να λέω ψέματα.
Εγώ προσωπικά χάρηκα πολύ,
επειδή λέω πολύ άσχημα ψέματα.
Δεν μπορώ να κάνω ότι δήθεν καταπίνω δήθεν τυρί και να σας το πω.
Οπότε, το να μπορέσω να πω ψέματα
και να το κρατήσω αρκετά ώστε να προδώσω την εμπιστοσύνη κάποιου,
για μένα ήταν ένα δείγμα ωριμότητας.
"Μια μέρα θα γίνω πραγματικό αγόρι". Καταλάβατε;
Θα σας πω τι έγινε. Ψυχρανθήκατε.
"Νόμιζα ότι είσαι έμπιστη".
Η κοπέλα μου με ρώτησε αν θέλω παγωτό.
Το ξέρω, παίζονται πολλά.
Κι εγώ είπα ναι, επειδή ήθελα παγωτό.
Δεν ήταν αυτό το ψέμα. Δεν είμαι τέρας.
Αλλά έτσι είπα ναι.
Είπα "Βέβαια, εγώ στο πηγάδι κατούρησα;"
Και εκείνη είπε "Φοβερό! Τώρα σου ήρθε αυτό;"
"Ναι, τώρα μου ήρθε. Ναι". Το ξέρω.
Γιατί όχι;
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήμουν έτοιμη να πω την αλήθεια.
Δεν ένιωθα ότι πρέπει να επιμείνω σ' αυτό.
Αλλά μετά πήρα παγωτό, παρασύρθηκα και το ξέχασα.
Έξι μήνες μετά, εκείνη έμαθε...
ότι τελικά δεν ήμουν τόσο χαρισματική ποιήτρια.
Ταράχτηκε πολύ.
Είπε "Μου είπες ψέματα.
Πώς να σε εμπιστευτώ ξανά; Μου είπες ψέματα".
Στο τέλος είπα "Ειλικρινά, δεν πρέπει να θεωρούμαι εγώ υπεύθυνη
για τα τεράστια κενά που έχεις στα γνωμικά".
Το ξέρω.
Νομίζω ότι αυτό εμπίπτει στην κατηγορία της κακής συσχέτισης.
Ο χειρότερος χωρισμός μου... Εγώ τη χώρισα.
Και ήταν πολύ άσχημο, επειδή δεν έπιασε.
Χώρισα με την κοπέλα μου, και δεν έγινε τίποτα.
Όλα παρέμειναν ακριβώς όπως ήταν.
Ήταν σαν αντίστροφο γκόστινγκ. Πολύ έντονο.
Σοκαρίστηκα τόσο, που μου πήρε μια βδομάδα για να δοκιμάσω ξανά.
Είπα "Δεν θέλω να είμαι σ' αυτήν τη σχέση".
Εκείνη είπε "Ναι, αλλά εγώ θέλω".
Είπα "Δεν νομίζω ότι πάει έτσι.
Κι οι δύο πρέπει να λέμε 'ναι',
αλλιώς είναι 'όχι'.
Είναι θέμα συναίνεσης".
Κι εκείνη είπε "Ναι, πώς τα πας μ' αυτό;"
Το ξέρω.
Τώρα, ειλικρινά, δεν θυμάμαι πώς τελείωσε πραγματικά αυτή η σχέση.
Νομίζω ότι χωρίσαμε.
Αλλά δεν έχω πολλές έντονες αναμνήσεις εκείνης της εποχής.
Ήταν πολύ καιρό πριν, πριν 20 χρόνια και.
Δεν ήταν πολύ καλή περίοδος της ζωής μου.
Το θέμα με τα άσχημα πράγματα, την άσχημη ζωή,
είναι ότι όταν περνάς άσχημα, το μυαλό δεν λέει "Να το θυμόμαστε αυτό.
Να το κρατήσουμε, να το νοσταλγούμε αργότερα".
Όχι. Η μνήμη έχει γίνει σούπα.
Το πετάς πίσω, κάτι τέτοιο. Σωστά;
Είναι σούπα μνήμης.
Έχω μόνο μία ξεκάθαρη ανάμνηση αυτής της σχέσης,
και πάει κάπως σαν τρέιλερ ταινίας.
Όπως βλέπεις ένα τρέιλερ ταινίας και γίνονται πολλά,
και στο τέλος μένεις με πολλά ερωτηματικά.
Και καμία απολύτως διάθεση να δεις αυτήν τη μαλακία.
Έτσι γίνεται.
Οδηγούμε πολύ αργά τη νύχτα.
Η κοπέλα μου οδηγούσε, εγώ όχι.
Έτσι γίνεται στα αυτοκίνητα.
Και...
Δεν ξέρω από πού ερχόμασταν ή πού πηγαίναμε,
αλλά ήταν επαρχιακός δρόμος, σκοτεινός. Είχε μόνο τα φώτα του αυτοκινήτου.
Δεν είχε άσφαλτο, ήταν πολύ ανώμαλος.
Κι εκείνης της άρεσε να τρέχει, και έτρεχε.
Και ξαφνικά, πατάει φρένο.
Το φορτηγάκι έκανε ζιγκ ζαγκ παντού στον δρόμο. Πολύ τρομακτικό.
Μετά, έκανε στροφή 360 μοιρών και σταμάτησε μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης.
Εκείνη είχε βγει από το αμάξι πριν καν καταλάβω ότι είχαμε σταματήσει.
Και δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε.
Πηγαίνει μπροστά στο φορτηγάκι και σκύβει.
Δεν την έβλεπα. Έλεγα "Τι συμβαίνει;"
Κι όταν σηκώθηκε,
κρατούσε ένα νεκρό κουνέλι από τ' αφτιά.
Ναι, το ξέρω. Ακούστε πώς κάνετε.
Αυτή είναι η αντίδραση ενός κοινού με πολλές λεσβίες.
Δεν είναι;
Τραυματίζεται ένα κουνελάκι, κι εσείς λέτε "Χάλια".
Αλλά δεν είχατε πρόβλημα όταν σας διηγούμουν σιγά σιγά
μια οριακά κακοποιητική σχέση.
Αυτό είναι.
Νεκρό κουνέλι;
Τέλος πάντων, κρατάει το νεκρό κουνέλι και χαμογελάει.
Εγώ έχω μπερδευτεί. Δεν ξέρω πώς πρέπει να νιώθω,
αλλά δεν νομίζω ότι η ευτυχία θα ήταν στην κορυφή της λίστας.
Και λέει "Είναι καθαρό χτύπημα".
Σκέφτομαι "Παίζουμε κάποιο παιχνίδι και δεν το ξέρω;"
Λέει "Θα το πάρω σπίτι για τα σκυλιά".
Λέω "Όχι, γαμώτο. Έλα".
Και μετά είπε το χειρότερο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ.
Είπε
"Νομίζω ότι θα το γδάρω τώρα".
Εγώ σκέφτομαι "Όχι. Γιατί;
Πώς;"
Και μετά έμαθα.
Έσκυψε ξανά, δεν την έβλεπα. Σκεφτόμουν "Τι σκατά συμβαίνει;"
Και όταν σηκώθηκε,
είχε τον αστράγαλο του μικρού κουνελιού στα δόντια της.
Ναι, σκάστε.
Δεν έπρεπε να τη φιλήσετε εσείς μετά. Το ξέρω.
Κάνει...
Προσπαθεί να το σπάσει.
Το βλέπεις. Ακούς...
Και μετά απλώς...
το ξεφλουδίζει.
Είναι μια ρευστή κίνηση. Είναι...
Ήταν το πιο εκπληκτικό, άρρωστο πράγμα που έχω δει ποτέ.
Το χειρότερο μαγικό κόλπο που μπορείς να φανταστείς.
Επειδή δεν ήταν ταχυδακτυλουργία.
Βλέπεις τα πάντα,
αλλά εξακολουθεί να είναι κόλπο.
Λέει "Έχω ένα κουνέλι.
Τώρα έχω δύο.
Το ένα είναι κόκκινο".
Το ξέρω.
Δεν θα βλέπατε την ταινία, έτσι;
Το πράγμα έγινε κάπως ζοφερό, το παραδέχομαι.
Δεν θα γίνει πιο ζοφερό το σόου.
Τέλος. Μόνο χαρά πλέον.
Γνώρισα την Τζένο, ευτυχώς, γιατί αλλιώς...
Πολύ περίτεχνα δεν σας ξεγελάει το σόου;
Τη γνώρισα σε μια πολύ παράξενη εποχή.
Ήταν η παραγωγός του σόου
όταν έπαιζα το Nanette σε θέατρα στην Αμερική παλιά.
Ήταν η πρώτη Αμερικανίδα που γνώρισα μόλις πήγα,
και προφανώς είπα "Εντάξει, καλή είσαι".
Όχι. Τη φλέρταρα.
Είπα "Γεια σας, κυρία μου".
Είναι πολύ αποτελεσματικό.
Ήταν περίπου έξι μήνες. Γνωριστήκαμε έξι μήνες
πριν το Netflix φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή μου.
Και εκ των υστέρων καταλαβαίνω ότι δεν αξιοποίησα σωστά τους έξι μήνες.
Κυρίως κοιμόμουν.
Μ' αρέσει να κοιμάμαι. Τι να πω;
Συνειδητοποιώ ότι εκείνους τους έξι μήνες
θα 'πρεπε να προετοιμάζομαι για τη φήμη.
Δεν γίνεται να είσαι απροετοίμαστος,
επειδή σε διαλύει κι εσύ τα σκατώνεις.
Πρέπει να προετοιμάζεσαι για τη φήμη.
Αν κρατήσετε κάτι από το σόου, κρατήστε αυτό.
Να ετοιμαστείτε για τη φήμη.
Προετοιμαστείτε.
Μη σας νοιάζουν οι φυσικές καταστροφές. Προετοιμαστείτε για τη φήμη.
Μην την περιμένετε, αυτό είναι άθλιο. Απλώς...
Σε περίπτωση που γίνετε διάσημοι,
να είστε προετοιμασμένοι.
Εγώ δεν ήμουν, και τα έκανα θάλασσα. Σίγουρα.
Αν ήμουν προετοιμασμένη για τη φήμη, όταν γνώρισα τη Ρούμπι Ρόουζ
και μου είπε πόσο καταπληκτική με έβρισκε...
Αν ήμουν προετοιμασμένη,
σίγουρα δεν θα γελούσα στα μούτρα της.
Δεν ξέρω τι εννοούσα. Δεν ήταν από κακία.
Νομίζω ότι μάλλον ξέχασα ότι δεν ήταν φωτογραφία. Καταλάβατε;
"Γιατί μου μιλάς; Μαγεία!"
Αν είχα προετοιμαστεί για τη φήμη,
όταν συνάντησα την Τζόντι Φόστερ...
Ναι.
Βασικά, ήταν η δεύτερη φορά που συνάντησα την Τζόντι Φόστερ.
Και έτυχε να έχω τα γενέθλιά μου.
Εγώ το ήξερα αυτό.
Αυτό είναι αναμενόμενο, έτσι;
Το μη αναμενόμενο
ήταν ότι και η Τζόντι Φόστερ ήξερε ότι έχω γενέθλια.
Καλό είναι, μέχρι να το δεις πιο σφαιρικά. Τότε είναι τρομακτικό.
Αλλά ήρθε με ένα δώρο για μένα.
Το ξέρω.
Πήρα δώρο γενεθλίων από την Τζόντι Φόστερ, γαμώτο.
Το ξέρω!
Να σας θυμίσω το συγκείμενο.
Δεν ήταν καλό πράγμα.
Τα θαλάσσωσα, θυμάστε;
Πήρα δώρο γενεθλίων, και ήταν φοβερό.
Ήταν το Bananagrams.
Τέλειο δώρο.
Αγαπώ τα παιχνίδια, τις λέξεις,
τις πρακτικές θήκες ταξιδιού.
Το να μαθαίνω ορθογραφία.
Είναι ένα δώρο που δίνει συνεχώς.
Αν είχα προετοιμαστεί για τη φήμη, θα το είχα πάρει
και θα έλεγα "Ευχαριστώ, είσαι πολύ γενναιόδωρη.
Είσαι η επόμενη βασίλισσα;"
Κάτι τέτοιο.
Αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη.
Ξέρετε τι είπα;
"Το έχω ήδη το Bananagrams".
Το ξέρω.
"Άργησες. Καλύτερη τύχη την επόμενη φορά".
Αυτό θα ήταν η λεζάντα.
Αν είχα προετοιμαστεί για τη φήμη, όταν γνώρισα τον Ρίτσαρντ Κέρτις
θα ήξερα ποιος σκατά είναι.
Θα ήξερα ότι είναι ο υπεύθυνος
για ταινίες όπως το Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ και το Αγάπη Είναι.
Αν είχα προετοιμαστεί,
όταν με ρώτησε ποια είναι η αγαπημένη μου ρομαντική κωμωδία
ίσως είχα μια διπλωματική απάντηση.
Ίσως μια από τις ταινίες του.
Αλλά δεν είχα. Ξέρετε τι είπα;
"Δεν μ' αρέσουν οι ρομαντικές κωμωδίες".
Το ξέρω.
Ό Ρίτσαρντ έχει εξασκηθεί στη φήμη. Ήταν πολύ ευγενικός τότε.
Άλλαξε τη συζήτηση. Χωρίς να πτοηθεί καθόλου,
έδειξε ξεκάθαρα έναν τρόπο να ξεφύγω από την αμηχανία που είχα δημιουργήσει.
Έναν πολύ ξεκάθαρο τρόπο που εγώ αγνόησα.
Είπε "Δεν πειράζει, δεν αρέσουν σε όλους.
Τι δεν σ' αρέσει όμως στις ρομαντικές κωμωδίες;"
Κι εγώ είπα
"Δεν μ' αρέσει όπως ακούγονται τα φιλιά".
Δεν ξέρω γιατί.
Ειλικρινά, δεν...
Εκ των υστέρων δεν τα καταλαβαίνεις πάντα όλα.
Το θυμάμαι και ακόμα δεν ξέρω γιατί το είπα αυτό.
Ο άλλος περίπλοκος παράγοντας στη ζωή μου όταν γνώρισα την Τζένο
ήταν ότι πολύ πρόσφατα είχα διαγνωστεί με αυτισμό.
Ακόμα προσπαθούσα να καταλάβω τι σήμαινε για μένα.
Και η αλήθεια είναι πως για μένα ήταν σημαντικό
ότι δεν μ' άρεσε όπως ακούγονται τα φιλιά.
Όταν γνώρισα την Τζένο
προσπαθούσα με δυσκολία να καταλάβω πού βρισκόμουν στο φάσμα.
Και τελικά
δουλεύαμε μαζί και μαθαίναμε μαζί.
Κι αυτό αποδείχθηκε ευλογία για μένα.
Επειδή χρειάζομαι κάποιον να τα βλέπει απ' έξω. Έτσι αποδείχτηκε.
Επειδή εγώ δεν ξέρω τι σκατά κάνω
τα τρία τέταρτα της μέρας.
Η Τζένο κι εγώ θα βιώσουμε το ίδιο πράγμα,
και μετά θα πάμε σπίτι και θα το συνοψίσουμε.
Κι εγώ θα πω "Αυτό έγινε".
Και η Τζένο θα πει "Πού σκατά ήσουν;"
Το ξέρω.
Θα σας δώσω ένα πολύ καλό παράδειγμα. Οι αισθήσεις μου λειτουργούν διαφορετικά.
Μια παραξενιά μου είναι ότι έχω πάρα πολύ ευαίσθητες παλάμες.
Είναι λίγο ενοχλητικό.
Και ακούστε.
Όταν κρατάω κάτι μικρό με ακανόνιστο σχήμα,
μπορώ να εκνευριστώ πολύ και σχεδόν να θυμώσω.
Βασικά, γι' αυτό δεν κοιμάμαι με άντρες.
Όχι!
Δεν έχει καμία λογική, αλλά εσείς το δεχτήκατε.
Μ' αρέσει να λέω "μικρό με ακανόνιστο σχήμα". Έχει πλάκα.
Όταν κρατάω κάτι μικρό με ακανόνιστο σχήμα,
θυμώνω και θέλω πολύ γρήγορα να το αφήσω.
Έκανα...
Λέω στην Τζένο "Μου πέφτουν πράγματα, είμαι αδέξια".
Κι εκείνη είπε "Όχι, δεν σου έπεσε αυτό.
Κοίτα πόσο μακριά είναι".
Αυτό με επηρέασε πολύ
όταν συνάντησα για πρώτη φορά την Τζόντι Φόστερ.
Ήρθε να δει ένα σόου, και μετά ήρθε στα παρασκήνια να τα πούμε.
Τι τιμή!
Και ήταν πολύ ωραία. Τα λέγαμε.
Και ενώ τα λέγαμε,
μου έγραψε το τηλέφωνό της σε ένα κομμάτι χαρτόνι.
Το πήρα, και...
Όχι έτσι. Για επαγγελματικούς λόγους. Για δουλειά.
Δεν... Δεν ήταν... Είναι παντρεμένη, όλα καλά.
Αν και τώρα που το λέω, δεν είμαι σίγουρη.
Τώρα είναι πολύ αργά ούτως ή άλλως.
Όχι, για δουλειά. Έγραψε το τηλέφωνό της.
Νομίζω.
Το πήρα, κουβεντιάζαμε,
και μετά άρχισα να το τσαλακώνω.
Μπροστά στα μούτρα της.
"Ευχαριστώ γι' αυτό. Αυτό πιστεύω".
Δεν ήξερα ότι το έκανα.
Μου το είπε αργότερα η Τζένο που ήταν μπροστά.
Εγώ ήμουν στον κόσμο μου.
Και το διέλυα μπροστά στα μούτρα της.
Και μετά πήγα να το πετάξω.
Μπροστά στα μούτρα της.
Και ένιωσα να μου πηγαίνουν το χέρι πίσω, και γύρισα.
Ήταν η Τζένο. Λέει "Θα το πάρω εγώ, θα το βάλω στο σακίδιο".
Το...
Το ξέρω!
Είμαι σαΐνι!
Φοβερός τύπος.
Και κάπως έτσι γίνεται στη σχέση μας.
Όπως στο κέρλινγκ.
Ναι, το υπέροχο χειμερινό άθλημα.
Εγώ είμαι η τεράστια πέτρα.
Κάθε πρωί κάνουμε ομαδικό μίτινγκ.
"Εκεί πρέπει να πας σήμερα.
Τόσο γρήγορα θα πας. Αυτήν τη γραμμή θα ακολουθήσεις.
Σ' αυτά μπορεί να πέσεις καθ' οδόν".
Και μετά με ξαμολάμε,
και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό.
Κι η Τζένο είναι μπροστά και κάνει...
Δουλεύει πολύ σκληρά.
Ανησυχώ πολύ
ότι η αναλογία σκουπίσματος προς πέτρα είναι πολύ μονόπλευρη στη σχέση μας.
Θέλω να βοηθήσω την Τζένο.
Να τη φροντίσω όπως με φροντίζει.
Αλλά το θέμα με την Τζένο είναι ότι είναι πολύ ικανή.
Σε όλα!
Κι εγώ δεν είμαι.
Είμαι καλή σ' αυτό.
Πολύ καλή σ' αυτό.
Αλλά το θέμα μ' αυτό
είναι ότι δεν συμβαίνει στη φύση.
Δεν συμβαίνει πουθενά αλλού.
Συμβαίνει μόνο επειδή είναι παραγωγός του η Τζένο.
Για σένα είναι αυτό.
Καμιά φορά προσπαθώ.
Προσπαθώ να σκουπίσω για την Τζένο. Προσπαθώ να είμαι η ηρωίδα,
και κάθε μα κάθε φορά,
τα σκατώνω.
Αλλά μία φορά, μία φορά που προσπάθησα να είμαι η ηρωίδα,
και τα σκάτωσα παρ' όλα αυτά,
τα σκάτωσα τόσο μεγαλοπρεπώς, τόσο πολύ,
που έκανα πλήρη κύκλο και τελικά τα κατάφερα.
Αλήθεια. Ήταν εκπληκτικό.
Έγινε όταν πηγαίναμε βόλτα τα σκυλιά.
Έχω δυο σκυλιά. Τα πηγαίναμε βόλτα.
Η Τζένο ήταν μπροστά. Ήταν πολύ πιο μπροστά από μένα.
Κι εγώ... Εγώ περπατάω αργά.
Όταν πηγαίναμε αρχικά μαζί τα σκυλιά βόλτα,
έμενε πάντα δίπλα μου.
Φοβόταν μήπως τα σκυλιά μου πιάσουν κανένα κουνέλι.
Και έλεγα "Κοίτα τα σκυλιά μου".
Είναι...
Είναι λες και ο Σουηδός Σεφ πήδηξε αρνί.
Κάνουν...
Τα σκυλιά μου δεν θα πιάσουν κουνέλι.
Κάποτε τα είδα να κυνηγάνε ένα,
και το κουνέλι βαρέθηκε.
Οπότε, τελικά εκείνη ηρέμησε.
Κατάλαβε ότι δεν θα πιάσουν κουνέλι,
και άρχισε να πηγαίνει με τον δικό της ρυθμό.
Κι εγώ ήμουν πολύ πίσω. Εντάξει;
Επειδή περπατάω αργά, αλλά και επειδή έλυνα ένα πρόβλημα.
Δεν μπορώ να περπατάω και να σκέφτομαι ταυτόχρονα.
Είναι μέρος της προβληματικής βάδισης.
Κάνουμε βόλτα.
Να σας δώσω πιο πολλά στοιχεία πριν προχωρήσω.
Με την Τζένο κάναμε μαζί παγκόσμια περιοδεία,
και μετά γυρίσαμε στην Αυστραλία για λίγη ηρεμία και ξεκούραση.
Προσπαθώ.
Η Τζένο θα ερχόταν για μερικές βδομάδες.
Αλλά ήταν τον Μάρτιο του 2020.
Σωστά; Οπότε, αυτό που για την Τζένο
ξεκίνησε ως ωραίες διακοπές σε μια νέα χώρα με μια νέα σύντροφο,
πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε υπόθεση ομηρίας στην εξοχή της Αυστραλίας.
Σωστά;
Γενικά ήμασταν πολύ καλά στη διάρκεια της πανδημίας.
Με τα πάνω και τα κάτω, το νέτμπολ είναι για τσούλες και τέτοια.
Αλλά παίζαμε πολλά παιχνίδια. Σωστά; Μας αρέσουν τα παιχνίδια.
Όχι παιχνίδια μυαλού, απλά παιχνίδια.
Πρώτη φορά έπαιξα Μάντεψε Ποιος; με την Τζένο.
Ήταν αποκάλυψη. Δεν είχαμε Μάντεψε Ποιος; μεγαλώνοντας.
Πολύ φανταχτερό, πολλά κινούμενα μέρη. Καταλαβαίνετε;
Εμείς στην οικογένεια παίζαμε τάβλι. Το λατρεύω το τάβλι.
Ο χαρτοφύλακας για το τάβλι
είναι το πιο κυριλέ έπιπλο στο σπίτι μας.
Αυτή η δίχρωμη δερματίνη. Τέλεια!
Τον λατρεύω αυτόν τον χαρτοφύλακα. Αν δεν έπαιζε κανείς τάβλι,
γύριζα μέσα στο σπίτι και έλεγα "Είμαι σε δουλειά".
Για μια σύντομη χρονική περίοδο,
τον χρησιμοποιούσα ως σχολική σάκα.
"Δεν πάω σχολείο, είμαι επιχειρηματίας".
Αν μου έκαναν μπούλινγκ; Και βέβαια.
Αλλά το ωραίο μ' εμένα είναι ότι δεν είχα ιδέα.
Έλεγαν "Ωραία σάκα, μαλακισμένη".
Κι εγώ έλεγα "Ευχαριστώ".
Ο αδελφός μου αναγκάστηκε να με πάρει στην άκρη.
"Μην τον παίρνεις στο σχολείο, με εκφοβίζουν δι' αντιπροσώπου".
"Μα είμαι σε δουλειά". "Στο σπίτι".
Δεν είχα παίξει ξανά Μάντεψε Ποιος;
Η Τζένο ευγενικά προσφέρθηκε να μου μάθει τους κανόνες,
κι εγώ αλαζονικά είπα "Δεν χρειάζεται.
Έχω δει τις διαφημίσεις. Πανεύκολο είναι".
Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που έκανα
όταν έπαιξα Μάντεψε Ποιος; στα 42 μου.
Είπα "Λοιπόν, είναι η πρώτη σου μέρα σε νέα δουλειά".
Το ξέρω.
Χειροτερεύει.
"Η πρώτη μέρα σε νέα δουλειά.
Έχεις πνιγεί, έχεις πολλά να μάθεις.
Κάνεις λάθη. Όλοι είναι ευγενικοί,
αλλά δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσει το γενναιόδωρο πνεύμα τους.
Ειδικά επειδή συνεχώς τους λες με λάθος όνομα.
Πας στην κουζίνα στο διάλειμμα.
Φτιάχνεις ένα τσάι για να συγκεντρωθείς και να ηρεμήσεις.
Μπαίνει κάποιος με αυτό το ύφος.
Θες να τον χαστουκίσεις;"
Το ξέρω.
Και η Τζένο είπε
"Όχι".
Και "Πόπο".
Μετά είπε "Χάνα, δεν νομίζω ότι διαβάζουμε ίδια τα πρόσωπα.
Τι έχει αυτό το πρόσωπο που πιστεύεις ότι θέλει χαστούκι;"
Λέω "Θαυμάσια ερώτηση, ευχαριστώ που ρωτάς".
Κοιτάω ξανά και λέω
"Βασικά, είναι πολλοί με ίδιο ύφος.
Το βρήκα.
Βλέπεις τα δόντια του;"
Και η Τζένι είπε "Εννοείς
αν χαμογελάει;"
Το ξέρω.
Όπως φαίνεται, βρίσκω τη φιλικότητα απειλητική.
Αυτό ίσως έχει σχέση με τον αυτισμό μου.
Ίσως όμως έχει σχέση
με τα χρόνια που η μαμά μου είχε πολύ μεγάλες μασέλες.
Όχι; Γεννήθηκα έτσι ή το έμαθα;
Δεν θα μάθουμε ποτέ.
Ήμουν μια χαρά κατά την πανδημία, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.
Δεν χρειάζομαι πολλή ανθρώπινη επαφή για να είμαι καλά. Εντάξει;
Αλλά ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι δεν σκέφτηκα
ότι η Τζένο ίσως το βίωνε διαφορετικά
ως Αμερικανίδα σε μια ξένη χώρα, παγιδευμένη στη διάρκεια πανδημίας.
Στην εξοχή της Αυστραλίας, όπως επέμενα να το λέω.
Δεν το είχα σκεφτεί,
ώσπου κάποια μέρα την άκουσα να μιλάει με ένα από τα σκυλιά μου,
κάτι που θα έπρεπε να με προβληματίσει.
Για κάποιο λόγο, δεν το έκανε.
Είπε "Ντάγκλας,
δεν συμπαθούσα τους σκύλους πριν την πανδημία.
Θέλετε πολλή δουλειά.
Αλλά τώρα είσαι ο καλύτερός μου φίλος".
Το ξέρω.
Ο Τζάσπερ ήταν δίπλα.
Το ξέρω.
Δεν πειράζει, ήταν αδέσποτο, ξέρει τη θέση του.
Το πιο ακραίο αστείο που μπορείς να κάνεις σε κοινό γεμάτο λεσβίες.
Σωστά;
Επίθεση σε πρώην αδέσποτο ζώο.
Ακρότητα!
Για πλάκα το λέω, τον λατρεύω, είναι ο πρίγκιπάς μου.
Τέλος πάντων.
Εγώ το άκουσα αυτό όμως, και αιφνιδιάστηκα κάπως.
Δεν μ' άρεσε που το άκουσα αυτό. Είμαι η σύντροφος της Τζένο.
Είμαι η εργοδότριά της.
Και μαθαίνω σ' αυτήν τη συζήτηση
ότι μου ανήκει και ο κολλητός της.
Και σκέφτομαι "Δεν είναι καλό αυτό. Δεν μ' αρέσει αυτή η ισορροπία δύναμης".
Οπότε, εκείνη τη στιγμή αποφάσισα
ότι είναι δική μου δουλειά να τη βοηθήσω να δεθεί με την κοινότητα.
Οπότε, αργότερα το ίδιο απόγευμα, είχαμε βγάλει βόλτα τα σκυλιά,
και η Τζένο είναι πολύ πιο μπροστά με τον κολλητό της τον Ντάγκλας.
Κι εγώ είμαι εδώ πίσω,
σχεδόν ακίνητη, επειδή το πρόβλημα είναι δύσκολο.
Η ιδέα ότι μπορώ να βοηθήσω κάποιον κοινωνικά είναι γελοία.
Δεν το έλυσα τότε, μη νομίζετε ότι προς τα κει το πάω.
Δεν το έλυσα το πρόβλημα.
Το έλυσα έξι μήνες αργότερα. Αλήθεια. Τυχαία.
Ήταν εκείνη την εποχή ανάμεσα στις μεταλλάξεις.
Σ' εκείνο το περίνεο χρόνου όπου...
Όπου νομίζαμε ότι τελείωσε;
Και μετά είπαν "Όμικρον". Καταλάβατε;
Είδα στο σούπερ μάρκετ μια αφίσα της ποδοσφαιρικής ομάδας.
Και σκέφτηκα "Αυτό είναι.
Τέλειος τρόπος για να συνδεθεί μια Αμερικανίδα με την επαρχιακή Αυστραλία.
Να παίξει ένα άθλημα που δεν έχει ξαναδεί".
Πήρα την αφίσα σπίτι.
"Μπες στην τοπική ομάδα ποδοσφαίρου".
Κι εκείνη είπε "Πήρες την αφίσα".
Κι εγώ είπα "Ναι. Γεγονότα, πληροφορίες".
Εκείνη είπε "Μήπως θέλει κι άλλος τις πληροφορίες;"
Κι εγώ είπα "Δεν ξέρω τι γίνεται στις ομάδες".
Μπήκε όμως στην ομάδα. Στις Τίγρεις.
Ξέρετε ποιο είναι το σύνθημά τους;
"Πώς τολμάμε να αποτύχουμε;"
Δεν ξέρουμε καν σε τι χρόνο είναι.
Το λες πριν το παιχνίδι ή το λες μετά το παιχνίδι;
Είναι κίνητρο ή ντροπή; Ή μια πανέξυπνη μίξη και των δύο;
Δεν ξέρω.
Είναι υπέροχο.
Γύρισε από την πρώτη της προπόνηση
γεμάτη ιστορίες.
Είπα "Πώς τα πήγες;" Είπε
"Δεν το λένε φούτμπολ.
Το λένε ποδόσφαιρο.
Δεν επιτρέπεται να πετάξεις την μπάλα.
Αλλά μπορείς να δώσεις σφαλιαρίτσα σε φίλη.
Μ' αρέσουν τα τάκλιν,
αλλά μόλις ακούσεις τη σφυρίχτρα, πρέπει να σταματήσεις.
Αλλιώς έχεις πέναλτι 50 μέτρων.
Δεν ξέρω πόσα είναι 50 μέτρα, αλλά δεν με νοιάζει.
Μέτρησα επτά κοκκινομάλλες στην ομάδα. Μου φαίνονται πολλές.
Τρεις επέμεναν ότι είναι κοκκινόξανθες,
αλλά δεν το πιστεύω.
Είναι ανέκδοτο,
μόνο το 40% της ομάδας ξέρει ποια είσαι.
Το άλλο 60% προτιμά να μιλάει για πατάτες".
Καθώς καθόμουν και άκουγα την Τζένο,
κατάλαβα τι έχουν όσα λέει η Τζένο
και μ' αρέσουν τόσο.
Επειδή αυτό που έχεις δεν είναι μια ιστορία.
Είναι
μια λίστα γεγονότων.
Επειδή παντρεύτηκα τον πατέρα μου.
Και βέβαια.
Και σε αντίθεση με τη μαμά μου, μ' αρέσει.
Το λατρεύω. Μ' αρέσει πολύ. Λατρεύω...
Συλλέγει τέλεια γεγονότα. Εντάξει;
Τα πιο πολλά είναι σχετικά. Κάποια είναι απρόσμενα.
Άλλα είναι εντελώς άσχετα, αλλά γίνονται σχετικά αργότερα.
Αλλά δεν είναι μόνο τα γεγονότα που συλλέγει.
Είναι πώς τα στοιβάζει.
Σαν Μπρανκούζι γεγονότων.
Επειδή νομίζεις ότι πηγαίνεις κάπου,
και φτάνει στο τέλος και λες "Μπα".
Είναι μια λίστα γεγονότων.
Μ' αρέσει, επειδή εγώ δεν συλλέγω γεγονότα έτσι
σε νέες καταστάσεις.
Αν μπω σε νέο περιβάλλον, δεν συλλέγω στοιχεία.
Απορροφώ τα πάντα. Τα απορροφώ όλα.
Και δεν τα ταξινομώ. Απλώς μπερδεύομαι.
Μπερδεύομαι και πνίγομαι. Μετά πρέπει να πάω σπίτι,
να με στύψω και να πω "Τι σκατά έγινε μόλις;
Και γιατί υπάρχουν τόσα δόντια;"
Αφότου είμαι με την Τζένο, νιώθω πιο σίγουρη.
Αν είμαστε μαζί σε νέα κατάσταση,
εκείνη συλλέγει τα γεγονότα κι εγώ βγάζω νόημα αργότερα.
Είναι τέλειο.
Ήθελα να ξαναπάει και να φέρει κι άλλα στοιχεία.
"Να ξαναπάς στην προπόνηση". Λέει "Στραμπούλησα το δάχτυλό μου".
Λέω "Πώς τολμάμε να αποτύχουμε;"
Οπότε, ξαναπήγε και είπε "Είναι επικίνδυνο άθλημα, Χάνα.
Η αρχηγός τραυματίστηκε στο γόνατο σε παιχνίδι.
Ούτε η Καζ έπαιζε, αλλά δεν τραυματίστηκε σε παιχνίδι.
Πέρασε από πάνω της μια αγελάδα.
Κι αυτό δεν ήταν, όπως αρχικά σκέφτηκα, ευφημισμός.
Και η Σαζ δεν προπονείται τώρα,
περιμένει να της φύγει το τραύλισμα μετά τη διάσειση.
Αλλά ήρθε..." Το ξέρω.
"Ήρθε όμως στην προπόνηση και μας έβλεπε.
Νομίζω ότι είναι τεχνίτρια,
φορούσε απ' αυτά τα φωσφοριζέ γιλέκα
και καπέλο με τρακτέρ πάνω.
Κάπνιζε στριφτό, που δεν είναι ναρκωτικά.
Είναι γάρο, δηλαδή τσιγάρο.
Έπινε μπίρα από κουτάκι, κουτένια.
Τη λένε Σάνον, αλλά τη φωνάζουν Σαζ.
Φωνάζουν τη Λόρα Λοζ, την Τέρι Τεζ.
Αντί για 'συγγνώμη', λένε 'συζ'.
Κι όταν άκουσα την Καζ να λέει ότι καλούν ασθενό για τη Σαζ,
το κατάλαβα.
Ξέρω τι κάνετε με τις λέξεις.
Παίρνετε ένα απόλυτα καλό ουσιαστικό. Το κόβετε στο πιο κοντινό σύμφωνο.
Πετάτε τα υπόλοιπα. Κολλάτε ζ ή ο.
Αυτό κάνετε".
Το ξέρω.
Κι εγώ είπα "Ναι,
Τζένο".
Κι εκείνη είπε...
"Το θεωρούσα ξεχωριστό για μένα".
Κι εγώ είπα "Όχι.
Ο αδελφός μου λέει τη γυναίκα του Τζένο.
Ο Μπένο κι η Τζένο.
Το έχω ήδη το Bananagrams".
Απλώς...
Παίρνω μαθήματα.
Ναι, αλλά είναι πολύ συγκεκριμένα.
Αν η Τζόντι Φόστερ μού έδινε ξανά Bananagrams για τα γενέθλιά μου,
θα ήξερα τι να κάνω.
Αν ο Τομ Κρουζ μού έδινε Μάντεψε Ποιος; τα Χριστούγεννα,
θα τον χαστούκιζα τον άτιμο τον δοντά.
Αυτό έγινε έξι μήνες μετά.
Έξι μήνες νωρίτερα, προσπαθώ ακόμα να λύσω το πρόβλημα.
Η Τζένο είναι μπροστά με τον Ντάγκλας.
Εγώ χασομεράω. Ο Τζάσπερ χαζολογάει στους θάμνους.
Και στο τέλος βγάζει ένα κουνελάκι,
κι αυτό χοροπηδάει μπροστά μου.
Σταματάει. Με κοιτάζει. Το κοιτάζω κι εγώ.
Είναι μια μαγική στιγμή.
Ήταν σαν να ήμασταν μόνοι μας.
Λέω "Θεέ μου. Είμαι η Χιονάτη".
Και μετά το συνειδητοποιώ.
Λέω "Όχι.
Δεν φοβάσαι, φιλαράκο, έτσι;"
Λέει "Όχι βέβαια.
Είμαι άρρωστος".
Το ξέρω. Κόκκινα μάτια.
Και σκέφτομαι "Όχι σήμερα. Δεν είναι σήμερα η μέρα
που θα πιάσουν το πρώτο τους κουνέλι, και είναι άρρωστο.
Και της Τζένο τής λείπει το σπίτι της κι εγώ το έμαθα τώρα".
Δεν είμαι περήφανη, αλλά το έσπρωξα λίγο με το πόδι
για να βγει από τον δρόμο. Έπεσε στο τριφύλλι κάτω από θάμνους.
"Τέλεια, τα κατάφερα".
Κοιτάζω, η Τζένο δεν το είχε δει, σκέφτομαι "Ναι!"
Ο Τζάσπερ όμως το είδε.
Και έρχεται τρέχοντας σε στιλ "Θα πιάσω το πρώτο μου κουνέλι".
Είναι άγριος, τον λατρεύω.
"Θα πιάσω..." Κι εγώ λέω "Όχι όσο είμαι εγώ εδώ".
Και... δεν τον κλότσησα.
Δεν τον κλότσησα.
Το πόδι μου ήταν εντελώς ακίνητο.
Εκείνος πήρε μια απόφαση.
Να το ξεκαθαρίσουμε. Αποφάσισε να πέσει πάνω στο πόδι μου.
Ήταν μια απόφαση πολύ σίγουρη και πολύ γρήγορη.
Και μόλις χτύπησε το πόδι μου, έκανα...
στο έδαφος.
Μόλις που πρόλαβα να αρπάξω το περιλαίμιό του.
Και κάνω "Ευτυχώς!"
Και σηκώνω το βλέμμα.
Και βλέπω ότι η Τζένο έχει γυρίσει,
και το είχε δει αυτό.
Δεν είδε το κουνέλι.
Είδε μόνο εμένα να μαλώνω με τον σκύλο μου.
Και να χάνω.
Οπότε, έρχεται τρέχοντας και λέει "Γιατί κλότσησες τον σκύλο σου;"
Είπα "Έγινε κάτι με ένα κουνέλι.
Και τυπικά δεν τον κλότσησα. Ήταν περισσότερο τάκλιν, και..."
Εκείνη είπε "Τι είναι το τάκλιν;"
Ήταν πριν παίξει ποδόσφαιρο.
Και είπε "Τι είναι το τάκλιν;"
Και μετά είπε "Θεέ μου! Ένα κουνέλι".
Το γαμημένο το κουνέλι δεν ήξερε ότι κινδυνεύει,
αυτός δεν ήξερε ότι είναι καλά, οπότε ξαναβγήκε στο μονοπάτι.
Είπε "Φασαρία έχει. Τι γίνεται εδώ;
Μπορώ να βοηθήσω; Μπορώ;"
Καταλάβαινα ότι η Τζένο θέλει να πιάσει το κουνέλι με τα χέρια,
κι ο Τζάσπερ ήθελε να πιάσει το κουνέλι με τα δόντια του.
Σωστά;
Κι αυτό που έγινε μετά έγινε πολύ γρήγορα,
αλλά θα σας το πω βήμα βήμα.
Και θα ξεκινήσω με την πρόθεσή μου,
επειδή δεν θα είναι ξεκάθαρη.
Εγώ απλώς ήθελα να πάρω το μπουφάν μου
και να το ρίξω πάνω από το κουνέλι.
Κάτι σαν κουκούλι από μπουφάν.
Και μετά να το σηκώσω,
να το πάω στον κτηνίατρο, να φταίει αυτός.
Ήταν ταραγμένο, άρρωστο, θα πέθαινε.
Είμαι η ηρωίδα. Εντάξει; Είμαι η ηρωίδα. Να το θυμάστε.
Αυτό λέμε. Είμαι η ηρωίδα.
Ίσως να είμαι ο άντρας.
Τέλος πάντων, εντάξει.
Λοιπόν, εγώ είχα πιάσει τον Τζάσπερ από το κολάρο.
Έπρεπε να πιάσω το κουνέλι, αλλά έπρεπε να έχω προβάδισμα,
επειδή ο Τζάσπερ έχει τέσσερα πόδια, και τα δουλεύει καλά.
Εγώ έχω μόνο δύο, και είπαμε, όχι και τόσο καλά.
Οπότε, έδωσα στον εαυτό μου προβάδισμα,
πετώντας τον μακριά.
Το ξέρω.
Αλλά δεν ήταν μόνο "Φύγε, φίλε. Πήγαινε εκεί πέρα".
Όχι, τον πέταξα σαν Σοβιετικός δισκοβόλος.
Από τη δεκαετία του '80.
Φουλ στα αναβολικά. Έκανα...
Βλέπω τον Τζάσπερ, πετάει στον αέρα.
"Μόλις πατήσω στο έδαφος, επιστρέφω. Θα το πιάσω το κουνέλι".
Και γυρίζω, και προσπαθώ να πιάσω το κουνέλι,
και εντελώς από το πουθενά,
ο Ντάγκλας αποφασίζει ότι σήμερα είναι η μέρα να είναι πραγματικό σκυλί.
Και εμφανίζεται από το πουθενά
και αρπάζει το κουνέλι να το σκοτώσει.
Το ξέρω. Μπροστά στον κολλητό του.
Το ξέρω.
Οπότε, έκανα το μόνο που ήξερα να κάνω.
"Φύγε από δω, κοπρόσκυλο! Φύγε από δω! Πέτα το!"
Είναι καλός σκύλος.
Κάνει...
Αλλά η Τζένο και τα δύο σκυλιά άρχισαν να λένε
"Ποια είσαι εσύ, γαμώτο;"
Και το κουνέλι είναι ζωντανό.
Το ξέρω. Αλλά τώρα έχει φοβηθεί.
Και αρχίζει να ουρλιάζει.
Έχετε ακούσει κουνέλι να ουρλιάζει; Είναι άθλιο.
Το Watership Down δεν είναι παιδική ταινία.
Είναι μαλακία.
Αρχίζει να κάνει...
Η ιστορία δεν γίνεται να τελειώσει χωρίς να σκοτώσω το κουνέλι.
Πρέπει να σκοτώσω το κουνέλι. Να είμαι φιλεύσπλαχνη.
Υποφέρει πολύ. Θα πεθάνει σύντομα.
Έπρεπε να πεθάνει νωρίτερα...
Είμαι η ηρωίδα. Μάλιστα.
Ήξερα πώς θα το κάνω.
Θα έπαιρνα ένα κούτσουρο, θα χτυπούσα το κουνέλι. Θα το συνέτριβα.
Είμαι η ηρωίδα.
Δεν ήθελα όμως μπροστά στην Τζένο.
Πίστευα ότι είχε δει αρκετά.
Την έστειλα να κάνει κάτι.
Είπα "Χρειάζομαι ένα κλαδί".
Δεν το χρειαζόμουν, αλλά ήξερα ότι αν ζητήσω κάτι,
η Τζένο θα θυμόταν ότι είναι παραγωγός. "Θα κάνω παραγωγή".
Οπότε, έφυγε τρέχοντας. Λέω "Ναι!"
Πήρα το κούτσουρο.
Το θέμα με την Τζένο είναι
πως είναι πολύ αποτελεσματική.
Κι εγώ δεν είμαι.
Και επιστρέφει τη χειρότερη δυνατή στιγμή.
Επειδή ήμουν εδώ.
Και να μην ήθελα να το ρίξω στο κουνέλι, δεν μπορούσα να το σταματήσω.
Η κεκτημένη ταχύτητα και η βαρύτητα είχε πάρει τα ηνία όταν την είδα.
Και όταν την είδα, γύρισα,
και για πρώτη φορά στη γαμημένη τη ζωή μου,
κοίταξα στα μάτια επί πολλή ώρα
άλλο άνθρωπο.
Το ξέρω.
Απλώς...
Την κοίταξα στα μάτια. Και κάνω...
Και πλέον, είχα παρασυρθεί,
άρα θα έπρεπε να βεβαιωθώ ότι το κουνέλι ήταν νεκρό, προφανώς.
Οπότε, χωρίς να σταματήσω να την κοιτάζω, άρχισα να κάνω...
Μετά ηρέμησα, κοίταξα την Τζένο, και ακόμα κι εγώ καταλάβαινα το ύφος της.
Ήταν θλιμμένη, ταραγμένη μάλλον.
Και το είδα αυτό, και σκέφτηκα "Όχι.
Το 'χω περάσει κι εγώ.
Έχω παγιδευτεί σε σχέση με μια δολοφόνο κουνελιού".
Δεν το ήθελα αυτό.
Δεν το ήθελα αυτό για την Τζένο.
Προσπάθησα να το διορθώσω.
Είπα "Ήταν άρρωστο, έβαλα τέλος στο μαρτύριό του. Είμαι η ηρωίδα.
Είχε μυξομάτωση. Το λέμε μύξο, γιατί διασκεδάζουμε με τις λέξεις.
Είναι εισαγόμενη ασθένεια. Η αποικιοκρατία δεν ήταν ποτέ καλή ιδέα.
Αν θες να γυρίσεις στην Αμερική, γύρνα. Δεν θέλω να φύγεις,
αλλά θα σου λείπουν οι δικοί σου.
Θα αντέξουμε. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει.
Είμαστε δυνατές. Μια χαρά είναι το Zoom. Θα τα καταφέρουμε.
Τι θέλεις να κάνω εγώ; Τι πρέπει να κάνω;
Τι πρέπει να κάνω; Ποιο είναι το σωστό να κάνω;
Τι να κάνω;"
Κι εκείνη είπε "Σταμάτα.
Μην πανικοβάλλεσαι.
Ποια θέλεις να είσαι;"
"Η γυναίκα σου".
Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη