Downloaded from YTS.MX
PROGRAM NAKRĘCONO W OPERZE W SYDNEY,
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZBUDOWANEJ NA ZIEMIACH LUDU GADIGAL Z NARODU EORA
Cześć!
Dziękuję.
Ożeniłom się.
Wiem.
Fajnie jest.
Podoba mi się.
O tym właśnie będzie ten występ.
Wiem. To będzie komedia romantyczna.
A fe!
Ale poważnie, to będzie miły występ.
Naprawdę!
To będzie miły występ.
Należy wam się.
Tak.
Przez lata nasłuchaliście się o moim życiowym szambie,
i wciąż mnie oglądacie.
Dzięki wielkie!
Pora wam to wynagrodzić.
I tym się dzisiaj zajmiemy. To będzie feta.
Przez godzinę z hakiem będzie nam miło.
Nie znacie się, ale zrobię tak, żeby wam wszystkim było miło.
A ręce pozostaną na widoku.
Co nie? Taki lesbijski żarcik. Puszczony mimochodem.
To chyba całkiem dobry początek.
Zanim zacznę,
wspomnę tylko, że nadchodzi koniec świata.
Żebyście nie myśleli, że nie wiem. Bo wiem. Dotarło do mnie.
Już po nas. Pozamiatane.
Ale chyba nie mogę temu zapobiec.
Nie dzisiaj. Nie...
Nie w wyznaczonym czasie.
Więc zignoruję to.
Przez następną godzinę będzie nam miło.
A potem wyjdziemy stąd,
żeby dalej powodować masowe wymieranie.
Jesteście gotowi? Dobra.
Proszę bardzo.
Moja pani współmałżonek nazywa się Jenney.
Oklaskujecie fakt.
Nazywam ją Jenno, bo my, Australijczycy, tak już mamy.
Uważa, że to urocze, więc super.
Dobry rezultat przy zerowym wysiłku. Oby tak dalej.
Powiem wam, że organizacja ślubu to była dla nas wyższa szkoła jazdy.
Ja pierdolę, ludzie hetero strasznie to przeżywają.
Strasznie przeżywają śluby. Kto by pomyślał?
A jednak.
To pewnie dlatego, że od dawna mnie nie zapraszano.
Nie wiedziałom, że to takie ważne.
Kto by pomyślał? Heterycy...
Sporo nam nie wyszło, najwyraźniej.
Na przykład nasz tort był z rekinem.
Nasz tort weselny był z rekinem.
Wystawał z niego zajebiście wielki łeb rekina.
To był żarłacz biały, skoro pytacie.
Miał oczy po obu stronach głowy i dwa rzędy zębów,
wszystko się zgadzało.
Wynurzał się z tortu. Rekin weselny.
Na torcie były dwie małe figurki.
Jak one się nazywają? Krasnale tortowe? Nie wiem. Wisi mi to.
Zwykle to panna młoda z panem młodym. U nas by się nie zgadzało.
U nas to były dwie wydry.
Trzymające się za łapki.
Wiem.
W paszczy rekina.
Ludziom się to nie podobało.
Byli wzburzeni.
„Czemu macie taki niepoważny tort? Nie podoba mi się”.
Tak naprawdę tak nie mówią.
Tak brzmią w moich uszach. To ważne rozróżnienie.
Ale za tym wyborem stał dobry powód.
Musieliśmy wkręcić chrześcijańskiego cukiernika.
Trzeba było go wkręcić, żeby zrobił tort na lesbijskie wesele.
Udało się.
„To nie na wesele. To na moje dziesiąte urodziny”.
Banał. Naiwny gość.
Chrześcijanie uwierzą we wszystko.
Gość pójdzie do piekła.
Wszyscy robimy swoje na rzecz ideologii LGBT.
Chrześcijańscy cukiernicy nie skończą sami w piekle.
To bardzo skuteczny aktywizm, co nie?
Nie wspomniałom, komu tu będzie miło.
Trzeba było.
Mnie jest bardzo miło.
Mój ślub z Jenno był nie taki, jak trzeba, między innymi dlatego,
że żadne z nas o tym wcześniej nie myślało.
Nie było żadnych snutych latami planów. A podobno tak się robi.
Ci z nas, którzy rodzą się kobietami,
mają spędzać absurdalnie dużo czasu,
fantazjując o schematach kolorystycznych i doborze kwiatów
na dzień, gdy sprzedają nas za mąż. A ja...
Nigdy o tym nie myślałom.
Przez długi czas nie było mi wolno.
Pamiętajcie, że za mojej młodości
osoby LGBT nawet psa nie mogły adoptować.
Prawda? A co dopiero wziąć ślub z kimś, kogo chciałyby dotykać.
Po co miałobym marnować czas?
Jenno jest biseksualna,
więc niby mogła o tym połowicznie myśleć.
Ale ciągle ktoś jej zawracał głowę.
Typowa bi. Dobrze mówię?
Co? Nie.
Wcale nie.
To paskudny stereotyp.
Ale lubię się chwalić, że poślubiłom biseksualistkę.
To denerwuje bardzo konkretny rodzaj mężczyzn.
Takich, których lubię denerwować.
Bo ona się na to zdecydowała.
A twoi rodzice nie.
Powtórzę, że nie mówiłom, komu tu będzie miło.
Nasz ślub był cudowny. Warto o tym wspomnieć. Nam się podobał.
Był bardzo kameralny, odbył się w domu. Z bliską rodziną i przyjaciółmi.
Tylko moją rodziną i przyjaciółmi, bo to ja się tu liczę.
To żart i to nie jeden z moich lepszych.
To letnie przyjęcie było bardzo odpowiednie.
Dobrze oceniliście sytuację. Doceniam to.
Chodziło o to, że Jenno jest Amerykanką.
„Co? O nie!”
Proszę, jaka różnorodność.
Chodziło o pandemię. Zamknęliśmy granice.
Rodzina i przyjaciele Jenno nie mogli tu być.
To przykre.
Ale czy na pewno?
Jedno, czego nie rozumiem, jeśli chodzi o branie ślubu,
to presja po oświadczynach.
Chodzi o ten okres pomiędzy zaręczynami a ślubem,
to takie krocze czasu...
Dobrze mówię. To jest krocze czasu.
To nie cel podróży, ale bardzo miło tam być.
W tym...
W tym małym kroczu czasu
wszyscy pytają tylko o to, jak wyglądały oświadczyny.
Nie pytają, jak ona ma na imię.
Nie. Nikogo to nie obchodzi.
Podobno należy się oświadczać na plaży, o zachodzie słońca i tak dalej.
Zachód słońca rozumiem. Jest spoko. Ale plaża? Walcie się.
Nienawidzę plaży.
Nie ufam piaskowi.
Naprawdę. Nie zostaje tam, gdzie powinien.
Słowo daję, pół roku po powrocie z plaży
wciąż się ze mnie wysypuje.
To kolejny żart o kroczu, jak się nad tym zastanowić.
Wtedy dopiero chowa się głowę w piasek. On załapał.
Oświadczyny mają być z przytupem.
Idź na całość. Zyskasz żonę albo wolność.
Prawda?
Ale ja nie rozumiem, co może być romantycznego
w oświadczynach.
O ile dobrze rozumiem,
w najlepszym wypadku to zaplanowana spontaniczność.
W najgorszym razie to zasadzka.
Idealnie jest, kiedy obie strony planują oświadczyny.
Spotykają się i układają plan.
Oświadczają zamiar oświadczenia. To dziwne.
Układają listę zadań,
zawierającą potrzebne rekwizyty i wybrane miejsce, na przykład plażę.
A potem jedno z nich zaczyna odhaczać listę,
a drugie bierze się za zapominanie, że brało w tym udział.
Więc kiedy dochodzi do oświadczyn,
krzyczy: „ O Boże! Co za niespodzianka.
A ten pierścionek! Nigdy nie widziałam czegoś tak pięknego!”.
Nie pieprz.
Serio mówię. Sama wybrałaś ten pierścionek!
Przestań sama się okłamywać.
To żenujące.
A to najlepszy możliwy scenariusz.
W innych nie ma tego spotkania.
Jedno z pary po prostu stwierdza, że jest zajebistą partią.
Co za zuchwałość!
Z tego, co rozumiem, w świecie osób cis i hetero
to zawsze jest mężczyzna.
To, oczywiście, straszne uproszczenie.
Ale w stu procentach prawdziwe.
Zgłębiłom temat.
Potwierdziłom swoje uprzedzenia.
To mężczyźni się oświadczają. Bajer.
Bo kto najlepiej sobie radzi, gdy usłyszy „nie”?
Faceci, którzy myślą, że są zajebiści.
Dobra zabawa gwarantowana.
Powiesz tak, bierzemy ślub.
Powiesz nie, będę cię nękał. Romanse!
To pułapka.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Jakby ktoś was instruował.
Oświadczyłom się Jenno.
To nie było oczywiste. Nie jestem mężczyzną.
Nasz związek jest naprawdę queerowy.
Jeśli chodzi o podział obowiązków,
decydujące jest to, kto się na czymś zna
i może ruszyć dupę.
To się sprawdza. Naprawdę.
Prawie zawsze pamiętamy, żeby wystawić śmieci.
Prawie co tydzień.
Świetnie nam razem.
Ale to ja się oświadczyłom. Najpierw było planowanie.
Zapadła decyzja, że tak, zależy nam na korzyściach formalno-prawnych.
I na tym się skończyło. Oboje byliśmy zajęci.
A w końcu się oświadczyłom.
Ale nie...
Nie było planu.
Tamtego dnia rano nie myślałom: „To dzisiaj”.
To była zasadzka dla nas obojga.
Nie było zaplanowanej przemowy. Nie było pierścionka.
Nie było wybranego miejsca.
Nie padłom na kolano. Jebać to.
Czemu? Jestem po trzech operacjach kolana.
Mam gąbczaste rzepki.
Klęczenie sprawia mi ból.
Dlatego nie sypiam z mężczyznami.
To żart.
I to bez sensu.
Są inne, dużo ważniejsze powody.
Oto jak się oświadczyłom. O tak.
To miłe. Rozciąga mięśnie.
Ludzie zawsze pytają o moje operacje.
„Uprawiasz sport?”
A ja na to: „Nie. A czy ty jesteś detektywem?
Bo słabo ci to idzie”.
„To pewnie netball. Niszczy kolana.
To pewnie netball”.
Wal się. Nie grałom w netball.
Netball jest dla puszczalskich.
Nie będę w to grać.
Mogę się pod tym podpisać. To dla puszczalskich.
Nie mam nic przeciwko netballowi i puszczalskim.
Uwielbiam jedno i drugie, szczerze mówiąc.
Ale lubię to mówić.
To ładnie brzmi, wiecie?
Netball jest dla puszczalskich.
Napięcie ze mnie schodzi. To moja mantra.
Pomogła mi przetrwać pandemię.
Naprawdę.
„Nie dam rady. Netball jest dla puszczalskich! Dawaj!”
Fajnie było.
Często to powtarzam. Ale Jenno nie ma pojęcia, co to netball.
Ja jej nie powiem.
W życiu muszą być jakieś niewiadome.
A nawet gdybym miało jej wytłumaczyć,
to niby jak?
„To jak koszykówka,
ale gdy złapiesz piłkę, podłoga to lawa”.
Ludzie biegają w podkoszulkach,
ale nie można kozłować.
Nie wezmę jej na mecz. Mowy nie ma.
Za dużo tam tego...
Ciągle tylko...
Jenno jest Żydówką.
Wiem!
No i...
To wymaga wytłumaczenia.
Odnoszę kontuzje, bo mam problematyczny krok.
Tak powiedział lekarz. To problematyczny krok.
Nie ginekolog. Nie chodzi o krocze.
To zupełnie co innego.
Dlatego nie mogę spać z facetami.
Nie.
Tak się oświadczyłom. Towarzyszył temu atak paniki.
Czemu nie? Takie mamy piękne czasy!
Jenno powiedziała to, co zawsze, gdy mam kryzys.
Powiedziała: „Nie panikuj”.
Co samo w sobie jest do dupy. Nie mówcie tak.
Jeśli widzicie, że ktoś ma napad paniki, nie mówcie: „Panikujesz?
A próbowałeś nie panikować?”.
Do dupy.
To następne słowa Jenno działają.
„Nie panikuj. Kim chcesz być?”
I kiedy mój mózg to słyszy, nagle...
Bo kiedy mam napad lęku,
zaczynam myśleć: „Co mam robić?
Co należy teraz zrobić?”.
A ona mówi: „Przestań. Kim?
Kim chcesz być?”.
Mój mózg to słyszy i myśli: „To gra!”.
Uwielbiam gry. I po panice. Jestem takie proste.
Tamtego dnia spytała: „Kim chcesz być?”.
A ja na to:
„Twoją żoną”.
Wiem.
Też tak myślę.
To brzmi zgrabnie, nie?
To praktycznie urocze.
Ale to za mało dla znawców tematu.
Eksperci od oświadczyn oczekują planu.
Oczekują, że ktoś się wysili. Potrzebują kontekstu.
Ja wam go nie dam.
Szerszy kontekst nic tu nie pomoże.
Nie jest romantyczny. Ktoś zginął.
Nie rozwinę tematu. Miało być miło.
Ale pamiętajcie o tym.
To będzie miły występ. To nie pułapka.
Nie robię tego, z czego słynę.
Nie nabieram was. Żebyście myśleli: „Jest miło”.
Póki nie powiem: „Jest źle. A potem będzie jeszcze gorzej”.
Ale nie tym razem. To jest miły występ.
A może nie?
Owszem, jest.
Tak.
Byłoby miło, gdyby to była urocza historia romantyczna.
Naprawdę. Nie chcę ciągle być wbrew wszystkiemu.
Ale to niemożliwe.
To nie będzie urocza historia.
To rozczarowujące. Dobrze opowiadam historie.
To tak jakby mój zawód.
Ale nie mogę.
A Jenno jej nie opowie, bo koszmarnie opowiada historie. Do dupy.
To nie jest moja prywatna opinia.
Uwielbiam, jak Jenno opowiada.
To opinia wszystkich innych, którzy ją znają.
Ale ja uwielbiam, jak opowiada.
Jesteśmy na tym etapie, że opowiadamy wspólne historie.
Wiem. Ale to prawda.
Ustępuję jej. Mówię: „Ty to opowiedz, Jenno”.
Ludzie zawsze mają wtedy przerażone miny.
„Nie! Liczyliśmy na ciebie.
To twój zawód”.
A ja na to: „Dziś mam wolne. Mów, Jenno”.
Talent do opowiadania mam po mamie.
Świetna z niej gawędziarka. Pierwsza klasa.
Moja mama zawsze bezbłędnie dociera do puenty.
Jest w tym świetna.
Ale jej supermoc w opowiadaniu historii
jest taka, że znakomicie przejmuje historie opowiadane przez innych
i obraca je przeciwko nim.
To niezwykłe, ale i przerażające.
Z radością informuję, że moja mama i Jenno świetnie się dogadują.
To dobrze, bo nie mam siły, żeby radzić sobie z takim stresem.
Gdyby się nie dogadywały, kogoś trzeba by się pozbyć.
Naprawdę. Były badania na ten temat.
To mnie trzeba by się pozbyć.
Jestem najsłabszym ogniwem. To jasne.
Ulżyło mi.
Moja mama nie przekonuje się do ludzi szybko.
Poznała kiedyś inną moją dziewczynę.
Powiedziała: „Nie lubię jej.
I nie muszę jej lubić”.
Wiem. „W porządku, mamo.
Ale musisz to mówić przy niej?
Mogłaś poczekać”. A ona po prostu...
Inni też cierpią. Mam czworo starszego rodzeństwa.
Wszyscy się namęczyli, żeby wprowadzić partnerów do rodziny.
Mój szwagier ma teraz świetną relację z moją mamą.
Ale na początku miał pod górkę.
Tak się składa, że jest Irlandczykiem. Bardzo bladym.
Nawet w porównaniu ze mną,
a ja jestem jak nieścięty omlet.
Ale on wygląda jak przezroczysty ziemniak. To zdumiewające.
Mama zaczęła mówić do niego Kacper.
Kiedy się zorientowała, że tego nie lubi, uparła się.
Przez kilka lat pieklił się, że ma imię.
A ona: „Nie wiem, co mu się nie podoba.
Kacper to przyjazny duszek”.
Fakt i groźba w jednym.
Ale mama i Jenno od razu się polubiły. Poznały się po moim występie.
Ciekawostka, Jenno jest moją producentką.
Tam jest.
Tak.
Gdybyście się zastanawiali, jaki mamy układ,
to może stoję tu i opowiadam naszą historię,
ale to Jenno ma pełną kontrolę nad światłami i dźwiękiem.
Więc...
O właśnie.
Przyjazny duszek.
Poznały się po moim występie.
Kiedy Jenno pracuje, zawsze ma plecak.
Taki ma styl. Zawsze ma plecak.
Tam ma sprzęt.
Kiedy mama poznała Jenno,
Jenno miała plecak.
Mama spojrzała na nią i powiedziała:
„Dora poznaje świat”.
Jenno powiedziała tylko: „Dziękuję.
Ona mnie rozumie”.
Tamtego wieczoru mama i Jenno rozmawiały na uboczu.
Ledwo się poznały. To nie był mój plan.
Gdyby to zależało ode mnie, mama i Jenno nigdy nie byłyby razem same.
Mama jest zbyt nieprzewidywalna. Nie ufam jej.
Od razu się polubiły.
Następnego dnia Jenno złożyła mi raport.
Przez „raport” mam na myśli to,
że powtarzała słowo w słowo, co powiedziała jej moja mama.
Powtarzała jej słowa raz po raz,
w daremnej nadziei, że w końcu nabiorą sensu.
„Hannah, twoja mama powiedziała mi”...
Jenno jest Amerykanką,
ale kiedy ja to opowiadam, brzmi bardzo australijsko.
Więc...
Musicie o tym pamiętać, bo ja nie naśladuję akcentów.
Nie mam na to czasu.
Nie mam czasu na te wszystkie „R”,
które oni tak wyraźnie wymawiają, to nudne.
W żadnym innym anglojęzycznym kraju
nie używa się potocznie frazy „teren uprawny”.
Można łatwiej powiedzieć „poza miastem”.
Ale nie tam. Tam pochodzisz „z terenów uprawnych Ameryki”.
„Na pewno? Bo ja mieszkam w buszu”.
Jenno odkryła „R” w moim imieniu.
„Hannarh”.
Zwykle go tam nie ma.
Ona mówi „Hannarh”. Nie naśladuję akcentów.
„Hannah, twoja mama powiedziała mi, że wypłaca pieniądze z banku,
żeby oszczędzać...
na zęby.
Hannah, ona wypłaca pieniądze z banku,
żeby oszczędzać na zęby.
Hannah?
Słuchasz mnie? Hannah, twoja mama
wypłaca pieniądze z banku, żeby oszczędzać na zęby.
Wiesz, że to trzy osobne rzeczy? Nie mają związku.
Ale w głowie twojej mamy mają.
Hannah, ona wypłaca pieniądze z banku,
żeby oszczędzać na zęby.
To nie ma sensu”.
A ja na to: „Wiem!”.
Od lat słucham o tym, jak mama oszczędza na dentystę.
Zawsze, gdy odbiera emeryturę, bierze 10 czy 15 dolców
i wkłada je do szuflady.
Mówi: „Jeśli zostaną w banku,
to je wydam”.
Pamiętam, jak załatwiła sobie pierwszą sztuczną szczękę.
To był bardzo niepokojący okres w moim życiu.
Okres nastoletni.
Mama miała sztuczną szczękę,
która była za duża.
Z jakiegoś powodu wyregulowała ją dopiero po paru latach.
Więc jej tak klekotała.
Za każdym razem, gdy się ekscytowała,
opadała jej górna szczęka, co kompletnie odmieniało jej twarz.
Była wściekła,
po czym nagle zaczynała się pięknie uśmiechać.
Mówiła coś w rodzaju: „Możesz się wynieść z domu.
Nie chcę cię tutaj”.
Ale...
Ale jeszcze gorzej było, kiedy ziewała.
Bo kiedy ziewała, górna szczęka opadała,
a dolną podbijało do góry.
Spotykały się na środku.
Widzieliście kiedyś, jak ktoś ziewa, zaciskając zęby?
To budzi taki pierwotny lęk.
Ciało takiej osoby mówi: „luz”.
Ale twarz mówi: „dorwę cię”.
Ale lubi Jenno.
Powiedziała: „Lubię ją. Nie jest pindą”.
To najwyższa pochwała.
Tatę trzeba było pytać o zdanie,
bo nie donosi na swoje uczucia.
No więc pytam...
Ten żart zasługiwał na więcej, ale jak chcecie.
„Nie donosi na swoje uczucia”. Mnie się podoba.
Pewnie to wytniemy, bo reakcja była zerowa.
A tutaj chodzi o to, co wam się spodoba. Mnie nie zależy.
Dobra, mamy to.
No to pytam. „Tato, co sądzisz o Jenno?”.
A on mówi: „No tak.
Tak. W każdym razie.
No tak. Więc.
A co mówi twoja matka? Bo pewnie...”.
Tata nie potrafi opowiadać historii.
Serio. Mój tata koszmarnie opowiada.
A moja mama rewelacyjnie.
Jednym z moich ulubionych zajęć
jest oglądanie, jak tata próbuje opowiedzieć coś mamie,
bo doprowadza ją tym do szału.
Cała aż się trzęsie.
Czeka na okazję, żeby przejąć tę opowieść.
Ale historii mojego taty nie da się przejąć,
bo nigdy się nie zaczynają.
Nigdy.
„Nie wiem, czy ci mówiłem. Pamiętasz jak ostatnio szedłem do sklepu,
żeby kupić mleko?
Wstałem wtedy kwadrans przed siódmą.
Zwykle wstaję kwadrans po szóstej,
albo kwadrans przed szóstą, ale wtedy zaspałem.
Parę dni wcześniej źle spałem,
bo zadzwoniła Margaret i byłem trochę podenerwowany.
A tego nie da się odespać następnej nocy.
Dopiero po kilku nocach.
Więc spałem do 6.45 czy coś takiego.
Więc kiedy poszedłem do sklepu po mleko,
był ruch, bo rodzice wieźli dzieci do szkół.
Rany boskie. Pewnie myślą,
że unikną korków na głównej drodze,
dlatego przejeżdżają koło nas. Ale wszyscy tak robią.
Główna droga jest pusta. Tylu ich tu przyjeżdża”.
A moja mama po prostu...
„Zamkniesz się?”
A tata: „Chciałem tylko opowiedzieć ci historię”.
„To nie jest historia, Roger.
To lista faktów, które sobie przypomniałeś,
próbując być bardzo nudną osobą”.
Zero litości.
Mojego taty to nie rusza.
„To co, może herbaty?
Mam mleko”.
Ma bardzo spokojne usposobienie.
Wychowując nas, moi rodzice mieli swoje role.
Był zły glina i śpiący glina.
Taki mieli styl.
Tata nigdy nie podnosił na nas głosu.
Zawsze jest opanowany. Tylko raz podniósł głos.
To był szok. Nigdy tego nie zapomnę.
To było takie przeciwieństwo dobrze znanego nam taty.
To było tak.
Upuścił kawałek sera
i pies go złapał.
To jest jego granica.
To nawet nie był jakiś wykwintny ser.
Tylko najzwyklejszy cheddar.
Ale to był jego ser,
a on go upuścił
i pies go złapał.
I wtedy krzyknął: „Wynocha stąd, kundlu!
No już! Zostaw to!”.
A wtedy pies...
A ja i mój brat pytamy: „Kim ty jesteś?”.
A tata wtedy: „No tak. Cholera”.
Muszę to wypluć. Pewnie to wytniemy.
Od roku jeżdżę z tym występem.
Każdego wieczoru to robię.
Połykam...
udawany ser.
A mój mózg mówi: „Nie. Leżał na podłodze”.
Ale nie leżał. Bo nie istnieje.
Ale dla mojego mózgu to nie ma znaczenia.
Nie potrafię udawać, że połykam udawany ser.
Pewnie dlatego nie mogę spać z facetami.
Tak!
Nie.
To nie ma sensu.
Przed Jenno było wiele innych dziewczyn.
Nie chwalę się. Było ich wiele.
Nie planowałom grać w netball, ale...
Trudno mi przyjąć cudzą perspektywę,
a okazuje się, że to ważna część związku.
To nie było nic poważnego.
Większość moich związków kończyła się obopólnym zmęczeniem.
Raz zostałom rzucone, bo przyłapano mnie na kłamstwie.
To było super,
bo nie potrafię kłamać.
Nawet nie mogę udawać, że połykam udawany ser, nie mówiąc o tym.
Jeśli udało mi się skłamać
i nie wygadałom się na tyle długo, żeby ktoś poczuł się tym zdradzony,
to była oznaka rozwoju osobistego.
„Pewnego dnia będę prawdziwym chłopcem”. Wiecie?
Opowiem wam o tym. Bo was zmroziło.
„Ufaliśmy ci”.
Słuchajcie, jak to było. Moja dziewczyna spytała, czy chcę lody.
Wiem. Kwestia życia i śmierci.
Powiedziałom „tak”, bo miałom ochotę na lody.
To nie kłamstwo. Nie jestem potworem.
Ale oto jak powiedziałom „tak”:
„O tak! Pyszne lody dla ochłody”.
A ona na to: „Samo to wymyśliłoś?”.
„Tak. Samo”. Wiem.
Czemu nie?
Na pewno plan był taki, że zaraz powiem prawdę.
To nie miał być żaden straszny sekret.
Ale dostałom lody, co odwróciło moją uwagę, i zapomniałom.
Pół roku później dowiedziała się...
że wcale nie mam takiego talentu do haseł reklamowych.
Bardzo ją to zdenerwowało.
Powiedziała: „Okłamałoś mnie.
Jak mam ci teraz ufać? Okłamałoś mnie”.
Ostatecznie powiedziałom: „To nie moja wina,
że brakuje ci tylu podstawowych informacji”.
Wiem.
To chyba kwestia tego, że trudno mi przyjąć cudzą perspektywę.
Najgorsze rozstanie było z mojej inicjatywy.
Najgorsze było to, że się nie utrzymało.
Rozstałom się z dziewczyną i nic się nie zmieniło.
Wszystko było takie jak przedtem.
Czasem ktoś znika z waszego życia. Było odwrotnie.
Szok był taki, że dopiero po tygodniu spróbowałom ponownie.
Powiedziałom: „Nie chcę być w tym związku”.
A ona na to: „Ale ja chcę”.
„To chyba tak nie działa.
Albo oboje mówimy »tak«, albo to automatyczne »nie«.
To kwestia obopólnej zgody”.
A ona pyta: „I co, służy ci to podejście?”.
Szczerze mówiąc, nie pamiętam, jak ten związek się skończył.
Chyba zerwaliśmy.
Tamten okres życia nie zapisał się w mojej pamięci.
To było dość dawno temu. Ponad 20 lat temu.
To nie były dobre czasy.
A kiedy dzieje się coś gównianego,
kiedy życie jest do dupy,
mózg nie mówi: „Zapamiętajmy to.
To się potem przyda do wspominek”.
Nie. Mam w mózgu bigos.
Wspomnienia lądują na strychu. Kogo to obchodzi?
To bigos wspomnień.
Mam z tego związku tylko jedno konkretne wspomnienie.
Niczym zwiastun filmu.
W zwiastunach filmów bardzo dużo się dzieje.
Na koniec zostaje mnóstwo pytań
i ni cholery nie masz ochoty oglądać tego gówna.
Tak to działa.
Jechaliśmy gdzieś późnym wieczorem.
Ona prowadziła. Ja nie.
Tak działają auta.
I...
Nie wiem, skąd jechaliśmy ani dokąd, ale to była ciemna, wiejska droga.
Świeciły się tylko nasze reflektory. To była droga gruntowa.
A ona zawsze pędziła.
Nagle depnęła po hamulcach.
Autem rzucało po całej drodze. To było przerażające.
Obróciło nas dookoła. Zatrzymaliśmy się w chmurze pyłu.
Wybiegła z auta,
zanim dotarło do mnie, że się zatrzymaliśmy.
Nie miałom pojęcia, co się stało.
A ona wybiegła przed auto i schyliła się.
Zniknęła mi z oczu. Nie wiedziałom, co się dzieje.
Kiedy się wyprostowała,
trzymała za uszy martwego królika.
Posłuchajcie swoich reakcji.
To jest reakcja publiczności z dużą reprezentacją lesbijek.
Prawda?
Kiedy ucierpiał króliczek, dla was to koszmar.
Ale nie reagowałyście, słuchając o szczegółach
mojego toksycznego związku.
Wtedy to było...
Martwy królik?
Trzyma tego martwego królika i uśmiecha się.
Byłom zdezorientowane. Nie wiedziałom, co mam czuć.
Ale zadowolenie nie było na szczycie listy.
A ona mówi: „Świetny strzał”.
A ja na to: „Czy to jakaś gra, o której nie wiem?”.
„Zabiorę go do domu dla psów”.
A ja: „Kurwa, nie. Daj spokój”.
A potem powiedziała najgorszą rzecz, jaką w życiu słyszałom.
Powiedziała:
„Zaraz go oskóruję”.
Mówię: „Nie.
Czemu?
Jak?”.
I wtedy się dowiedziałom.
Znowu się pochyliła. Zniknęła mi z oczu. Myślę: „Kurwa, co jest?”.
A kiedy się wyprostowała,
miała łapkę królika w zębach.
Kurwa, cicho.
To nie wy ją potem całowaliście.
Robiła tak.
Żeby jakoś zacząć.
Nagle...
a potem go obrała.
Jednym płynnym ruchem. O tak.
To była najbardziej niezwykła, pojebana rzecz, jaką widziałom.
Wyjątkowo gówniana magiczna sztuczka.
Bo nic nie było ukryte.
Wszystko było widać jak na dłoni.
Ale to wciąż sztuczka.
„Mam tu królika.
Teraz mam dwa króliki.
Jeden jest czerwony”.
Nie poszlibyście na ten film, co?
To się zrobiło niepokojące. Przyznaję.
Ale gorzej już na tym występie nie będzie.
Od teraz same wesołe rzeczy.
Poznałom Jenno i kamień spadł mi z serca, bo inaczej...
Ten występ jest po to, żeby mnie nie rzuciła.
Moje życie było dziwne gdy się poznaliśmy.
Produkowała moje występy, jeszcze gdy Nanette było poza Broadwayem.
Była pierwszą Amerykanką, którą poznałom po wylądowaniu.
Najwyraźniej stwierdziłom: „Nadasz się”.
Nie. Był flirt.
Mówię: „Witam panią”.
To zawsze działa.
To było pół roku. Poznaliśmy się pół roku przed tym,
jak Netflix wywrócił moje życie do góry nogami.
Teraz wiem, że nie wykorzystałom tego czasu dobrze.
Poszedł głównie na drzemki.
Jestem śpiochem. Nic na to nie poradzę.
Teraz wiem, że trzeba było wykorzystać ten czas,
żeby przygotować się na sławę.
Do takiej zmiany trzeba się przygotować.
Inaczej ci odjebie. A ty coś zjebiesz.
Serio, trzeba się przygotować na sławę.
Zapamiętajcie z tego występu choćby tylko to.
Przygotujcie się na sławę.
Bądźcie gotowi.
Nie przejmujcie się klęskami żywiołowymi. Przygotujcie się na sławę.
Nie oczekujcie jej. To paskudne. Ale...
Na wypadek, gdybyście mieli zostać sławni,
lepiej się przygotować.
Ja nie byłom i wszystko spierzyłom.
Gdybym było gotowe na sławę, kiedy poznałom Ruby Rose,
a ona powiedziała mi, że jestem niesamowite,
to gdybym było gotowe,
na pewno nie zaśmiałobym się jej w twarz.
Nie wiem, co to miało znaczyć. To nie było złośliwe.
Chyba zapomniałom, że nie mam przed sobą zdjęcia.
„Czemu do mnie mówisz? Czary!”
Gdybym było gotowe na sławę,
kiedy wpadłom na Jodie Foster...
No.
Beznadzieja. To był drugi raz, kiedy wpadłom na Jodie Foster.
Tak się złożyło, że były moje urodziny.
Co dla mnie było jasne.
Tego można się spodziewać.
Trudno spodziewać się,
że Jodie Foster też będzie to wiedzieć.
Co jest fajne, dopóki o tym nie pomyślisz. Wtedy robi się niepokojące.
Zjawiła się z prezentem dla mnie.
Wiem.
Dostałom prezent urodzinowy od Jodie, kurwa, Foster.
Wiem!
Wiem.
Pamiętajcie o kontekście.
To niedobrze.
Zjebałom to, pamiętacie?
Dostałom prezent urodzinowy. I to świetny.
Grę Bananagrams.
To świetny prezent.
Uwielbiam gry. Uwielbiam słowa.
Uwielbiam poręczne torebki.
I nawiązania do bogatych w potas owoców.
Ten prezent ma tyle zalet.
Gdybym było przygotowane na sławę, przyjęłobym go,
i powiedziało: „Dziękuję. To miłe, że o mnie pomyślałaś.
Zostaniesz następną królową?”.
Czy coś w tym guście.
Ale nie byłom gotowe.
Więc co powiedziałom?
„Już mam Bananagrams”.
Wiem.
To jak powiedzieć: „Za późno. Powodzenia następnym razem”.
Taki był podtekst.
Gdybym było przygotowane na sławę, kiedy poznałom Richarda Curtisa,
miałobym pojęcie, kim on, kurwa, jest.
Wiedziałobym, że odpowiada za taką klasykę kina romantycznego
jak Notting Hill i To właśnie miłość.
Więc gdybym było gotowe,
to kiedy zapytał o moją ulubioną komedię romantyczną,
może odpowiedziałobym dyplomatycznie.
Może wymieniłobym jego film.
Ale nie byłom gotowe. Co powiedziałom?
„Nie lubię komedii romantycznych”.
Wiem.
Richard jest przyzwyczajony do sławy. Był bardzo miły.
Zmienił temat rozmowy. Nawet nie mrugnął.
Dał mi szansę, żebym wyszło z niezręcznego bagna, w które wpadłom.
Szansę, z której nie skorzystałom.
Powiedział: „W porządku. Różni ludzie lubią różne rzeczy.
Ale czego tak bardzo nie lubisz w komediach romantycznych?”.
A ja powiedziałom:
„Nie podoba mi się, jak brzmią pocałunki”.
Nie wiem czemu.
Naprawdę.
Nie zawsze jest się mądrym po szkodzie.
Kiedy o tym myślę, wciąż nie wiem, czemu to powiedziałom.
Inną komplikacją w momencie, gdy poznałom Jenno, było to,
że dopiero co zdiagnozowano u mnie autyzm.
Wciąż nie byłom pewne, co się z tym wiąże.
Żeby nie było wątpliwości, wiąże się z tym to,
że nie podoba mi się, jak brzmią pocałunki.
Kiedy poznałom Jenno,
wciąż odkrywałom, gdzie się znajduję na spektrum.
Jakoś tak wyszło, że poznawaliśmy odpowiedź, pracując razem.
Okazało się, że miałom szczęście.
Bo wyszło, że potrzebuję czyjejś opinii.
Bo nie mam pojęcia, co robię, przez trzy czwarte mojego życia.
Jenno i ja przeżywamy jakieś wydarzenie wspólnie,
a potem wracamy do domu i omawiamy je.
Mówię: „To było tak”.
A Jenno odpowiada: „Gdzieś ty, kurwa, było?”.
Wiem.
Dam wam dobry przykład. Moje zmysły działają trochę inaczej.
Na przykład mam bardzo wrażliwe dłonie.
To trochę kłopotliwe.
Czasem, kiedy trzymam coś małego o nieregularnym kształcie,
bardzo się irytuję, niemal denerwuję.
To dlatego nie mogę spać z facetami.
Nie.
To nie ma sensu, ale spodobało się wam.
Lubię mówić: „małe o nieregularnym kształcie”.
To fajne.
Gdy trzymam coś małego o nieregularnym kształcie
i zaczynam się złościć, muszę to szybko puścić.
Tak? Muszę...
Mówię Jenno: „Rzeczy często wypadają mi z rąk”.
A ona na to: „Nie upuściłoś tego.
Zobacz, jak jest daleko”.
To odegrało dużą rolę,
gdy pierwszy raz spotkałom Jodie Foster.
Była na moim występie, a potem przyszła pogadać za kulisami.
Co za zaszczyt.
Prawda? Było bardzo miło. Gadaliśmy sobie.
A w trakcie tej gadaniny
zapisała mi swój numer na skrawku kartonu.
Wzięłom go i...
Nie o to chodziło, rzecz jasna. Tylko o pracę.
A nie o... Ona nie...
Jest żonata. Wszystko gra.
Choć teraz, gdy to mówię, nie jestem już takie pewne.
Teraz już po ptakach, co nie?
Chodziło o pracę. Napisała swój numer.
Chyba.
Wzięłom go, gadaliśmy dalej,
a ja zaczęłom go miąć.
Na jej oczach.
Jakbym mówiło: „Oto, co o tym myślę”.
Nie wiedziałom, że to robię.
Jenno mi o tym potem doniosła.
A ja byłom takie skupione.
Co nie? Międląc tę kartkę na jej oczach.
A potem przygotowałom się do rzutu.
Na jej oczach.
Nagle ktoś złapał mnie za rękę. Odwracam się.
To Jenno. Mówi: „Ja to wezmę. Będzie w plecaku”.
Wiem!
Co za refleks!
Mistrzowskie opanowanie.
I tak wygląda nasz związek.
Przypomina curling.
Ten uroczy sport na lodzie.
Ja jestem krążkiem.
Każdego ranka wyznacza mi cel.
„Oto, gdzie masz się dziś znaleźć.
W takim tempie. Tą trasą.
A to rzeczy, na które możesz wpaść po drodze”.
Następnie zostaję wysłane
i na nic już, kurwa, nie mam wpływu.
A Jenno jest przede mną i ciągle...
Bardzo ciężko pracuje.
Często się martwię,
że stosunek zamiatania do bycia krążkiem jest bardzo nierówny.
Chcę pomóc Jenno.
Opiekować się nią tak, jak ona mną.
Rzecz w tym, że Jenno jest niezwykle kompetentna.
Pod każdym względem!
A ja nie.
Ale to mi wychodzi.
W tym jestem zajebiste.
Ale to ma taką cechę,
że nie występuje w naturalnym środowisku.
To się nie dzieje nigdzie indziej.
A tutaj dzieje się tylko dlatego, że Jenno to produkuje.
To ciebie oklaskują.
Czasem próbuję.
Próbuję zamiatać przed Jenno. Porywam się na bohaterstwo.
I za każdym razem
coś spierdolę.
Jeden raz, gdy porwałom się na bohaterstwo,
i wszystko spierdoliłom,
moja porażka była tak spektakularna, tak kompletna,
że zatoczyła koło i popchnęła sukces do przodu.
To prawda. To było niesamowite.
Wyprowadzaliśmy psy na spacer.
Mamy dwa pasy. Wzięliśmy je na spacer.
Jenno była z przodu. Daleko przede mną.
Chodzę powoli.
Na początku na spacerach z psami
zawsze szła obok mnie,
bo bała się, że moje psy złapią królika.
Musiałom jej powiedzieć: „Spójrz na nie.
Wyglądają jak owoc związku Szwedzkiego Kucharza z owcą”.
Robią...
Moje psy nie złapią królika.
Kiedyś pogoniły za królikiem.
Aż królik się znudził.
Wiecie? W końcu się uspokoiła.
Zrozumiała, że nie złapią królika
i zaczęła chodzić własnym tempem.
Więc byłom daleko w tyle.
Dlatego, że chodzę powoli, ale miałom też zagwozdkę,
a nie potrafię jednocześnie chodzić i myśleć.
To kwestia problematycznego kroku.
Byliśmy na spacerze.
Muszę wam dać więcej kontekstu.
Jenno i ja byliśmy w trasie po całym świecie,
a potem wróciliśmy do Australii, żeby odpocząć.
Staram się.
Jenno miała wpaść do mnie na parę tygodni.
Ale to był marzec 2020 roku.
Tak? Więc Jenno przyleciała na wakacje w dziwne miejsce,
na początku nowego związku,
a została zakładniczką gdzieś w buszu.
Prawda?
Zasadniczo podczas pandemii było nam dobrze.
Raz lepiej, raz gorzej, netball jest dla puszczalskich, itepe.
Dużo graliśmy w różne gry. Oboje to uwielbiamy.
Życie nie jest grą, ale lubimy grać.
Pierwszy raz grałom w Zgadnij, kto to? właśnie z Jenno.
Co za odkrycie. Gdy byliśmy mali, nie mieliśmy tej gry.
Była dla nas zbyt odjechana. Za dużo ruchomych elementów.
U nas grało się w tryktraka. Tryktrak jest zajebisty.
Ta walizeczka z tryktrakiem
to była najładniejsza rzecz w naszym domu.
Sztuczna skóra w dwóch kolorach. Rewelka!
Uwielbiam tę walizeczkę.
Gdy nikt akurat nie grał, targałom nią po domu. „Jestem w pracy”.
Przez krótki czas służyła mi jako tornister.
„Nie idę do szkoły. Wyjeżdżam w interesach”.
Czy nękano mnie w szkole? Oczywiście.
Ale mój urok polega na tym, że nie zdawałom sobie sprawy.
Krzyczeli: „Piękna torebka, ćwoku”.
A ja na to: „Dziękuję”.
W końcu brat musiał mnie wziąć na stronę.
„Nie możesz brać jej do szkoły. Nękają mnie rykoszetem”.
„Ale ja jestem w pracy”.
„Tylko w domu”.
Zgadnij, kto to? było mi obce.
Jenno zaoferowała, że nauczy mnie zasad,
żeby usłyszeć moje aroganckie: „Nie trzeba.
Widziałom reklamy. To dziecinnie proste”.
Oto pierwsze pytanie, jakie zadałom,
grając po raz pierwszy w wieku 42 lat:
Powiedziałom: „To twój pierwszy dzień w nowej pracy”...
Wiem.
Będzie gorzej.
„To twój pierwszy dzień w nowej pracy.
Sytuacja cię przytłacza.
Robisz mnóstwo błędów.
Wszyscy są mili, ale nie wiesz, kiedy będą mieli cię dość,
zwlaszcza że przekręcasz ich imiona.
Pora na herbatę. Idziesz do kuchni.
Parzysz sobie herbatę, żeby się pozbierać i uspokoić.
A wtedy wchodzi poszukiwana osoba.
Czy chcesz ją walnąć?”
Wiem.
Jenno odpowiedziała:
„Nie”.
Oraz: „Rany”.
A potem dodała: „Chyba inaczej reagujemy na twarze.
Czemu chcesz walnąć kogoś z taką twarzą?”.
„Dobre pytanie. Dziękuję, że je zadałaś”.
Przyjrzałom się jeszcze raz.
„Właściwie to walnęłobym parę z nich.
Już wiem.
Widzisz ich zęby?”
Jenno odpowiedziała: „Chodzi ci o to,
że się uśmiechają?”.
Wiem.
Okazuje się, że przyjazność mnie niepokoi.
To może mieć coś wspólnego z moim autyzmem.
Albo z tym paroletnim okresem, kiedy mama miała za dużą sztuczną szczękę.
Natura czy kultura?
Nigdy się nie dowiemy.
Dobrze zniosłom pandemię. Dziękuję, że pytacie.
Wystarczy mi odrobina kontaktu z ludźmi, żeby mnie podnieść na duchu.
Wstyd mi przyznać, że nie przyszło mi do głowy,
że Jenno może się czuć inaczej
jako Amerykanka w obcym kraju, uwięziona tu przez globalną epidemię.
Tu w buszu, jak to ciągle nazywałom.
Tak? Nie przyszło mi do głowy,
dopóki nie usłyszałom, jak mówi do jednego z moich psów.
To powinien być sygnał ostrzegawczy.
Ale nie.
Mówiła: „Douglas,
przed pandemią nie miałam czasu na psy.
Jesteście bardzo wymagające.
A teraz jesteś moim najlepszym przyjacielem”.
Wiem.
Jasper był tuż obok.
Wiem.
Wszystko gra. Jest ze schroniska. Zna swoje miejsce.
Dla lesbijek to szczyt czarnego humoru, co nie?
Jakby kopać leżące zwierzę ze schroniska.
Jazda po bandzie!
Tylko żartuję. Kocham go. To mój mały książę ze schroniska.
W każdym razie...
zaskoczyła mnie ta rozmowa.
Nie spodobało mi się to. Jenno była moją partnerką.
Zatrudniam ją.
Ta rozmowa uświadomiła mi,
że jej najlepszy przyjaciel należy do mnie.
I pomyślałom, że nie podoba mi się taki nierówny układ.
Dlatego podjęłom wtedy decyzję.
Pomyślałom, że muszę pomóc Jenno nawiązać kontakty z ludźmi.
Tak? Więc po południu poszliśmy z psami na spacer.
Jenno była daleko z przodu ze swoim przyjacielem Douglasem.
A ja byłom daleko w tyle.
Niemal nie ruszałom się z miejsca. Bo to trudny orzech do zgryzienia.
Ja miałobym komuś pomóc nawiązać kontakt z ludźmi? To jakiś żart.
Nie znalazłom wtedy rozwiązania. Ta historia tak się nie skończy.
Nie znalazłom rozwiązania.
Udało mi się pół roku później. Serio. Kompletnym przypadkiem.
To było pomiędzy kolejnymi wariantami.
Kojarzycie to małe krocze czasu,
kiedy wydawało się, że to koniec?
A potem odkryliśmy omikron.
Zobaczyłom w sklepie plakat lokalnej drużyny futbolowej.
Pomyślałom: „To jest to.
Nie ma lepszego sposobu, żeby Amerykanka poznała Australijczyków,
niż trenowanie kompletnie obcego jej sportu”.
Wzięłom plakat do domu.
„Powinnaś dołączyć do tej drużyny”.
A ona na to: „Wzięłoś plakat”.
A ja na to: „Tak. To fakt”.
Powiedziała: „Może ktoś jeszcze chciałby się o niej dowiedzieć?”.
„Nie wiem. Nie mam pojęcia, jak działają drużyny”.
Dołączyła do tej drużyny. Do Tygrysów.
Znacie ich motto?
„Jak śmiemy przegrywać?”
W jakim to jest czasie?
To się mówi przed meczem czy po meczu?
To ma motywować, upokarzać czy to jakieś genialne połączenie?
Nie wiem.
Coś wspaniałego.
Wróciła z pierwszego treningu
z masą anegdot.
Zapytana, jak poszło, powiedziała:
„Nie nazywają tego futbolem.
Tylko footy.
Piłką nie można rzucać.
Ale można ją pacnąć do przyjaciółki”.
Potem dodała: „Chwyty są super.
Ale trzeba puścić, gdy tylko sędzia zagwiżdże.
Inaczej dostajesz 50 metrów kary.
Nie wiem, ile to 50 metrów, więc to bez znaczenia.
Naliczyłam w drużynie siedem rudych. To chyba sporo.
Trzy upierały się, że to truskawkowy blond,
ale ja im nie wierzę.
To dowód anegdotyczny, ale tylko 40% wiedziało, kim jesteś.
Pozostałe 60% wolało rozmawiać o ziemniakach”.
Słuchając tej opowieści Jenno,
zdałom sobie sprawę,
czemu tak je kocham.
To, co mówiła, to nie była historia.
To była
lista faktów.
Kurwa, wyszłom za mojego ojca.
Totalnie.
W przeciwieństwie do mojej mamy, pasuje mi to.
Te opowieści są zajebiste. Uwielbiam je.
Ona gromadzi takie świetne fakty.
Większość jest użyteczna. Niektóre zaskakują.
Inne są kompletnie dezorientujące, ale okazują się ważne później.
Jest świetna. Ale nie chodzi tylko o to, że je zbiera.
Ale jak je łączy w całość.
Jest jak Brâncuşi od faktów.
Myślisz, że do czegoś zmierza,
a kiedy skończy, dociera do ciebie, że nie.
To tylko lista faktów.
Uwielbiam to, bo ja tak nie zbieram faktów w nowych okolicznościach.
Gdy znajdę się w nowym środowisku, nie zbieram faktów.
Wchłaniam wszystko. Absorbuję.
Ale nie w poukładany sposób. Nasiąkam jak gąbka.
Jestem wilgotną, przytłoczoną gąbką, a gdy wracam do domu,
wyżymam się i pytam: „Co tam się, kurwa, stało?
I czemu było tam tyle zębów?”.
Odkąd jestem z Jenno, nabieram pewności.
Gdy jest ze mną w takiej sytuacji,
zbiera fakty, a ja mogę je sobie poskładać później.
To cudowne.
Chciałom, żeby tam wróciła po więcej faktów.
„Musisz z nimi potrenować”.
Ale mówi, że skręciła palec.
A ja na to: „Jak śmiemy przegrywać?”.
Wróciła i powiedziała mi: „To niebezpieczny sport, Hannah.
W zeszłym roku kapitanka odniosła kontuzję podczas gry.
Caz też odniosła kontuzję. Ale nie podczas gry.
Zderzyła się z krową.
Myślałam, że to eufemizm, ale nie.
W drużynie jest też Shaz. Nie może teraz trenować.
Czeka, aż przestanie się jąkać po wstrząsie mózgu.
Ale przyszła”...
Wiem.
„Ale przyszła na trening i stała na linii.
Chyba jest, jak wy to mówicie, fachurą,
bo nosiła ciuchy z odblaskami
i miała czapkę z traktorem.
Paliła skręta, ale to nie było zioło.
Zwykły szlug, znaczy papieros.
I piła piwo z puszki. Nazywała je bronkiem.
Ona ma na imię Shannon, ale mówią na nią Shaz.
Laurę nazywają Lauz, a Terry - Tez.
A zamiast »sorki«, mówią »soz«.
Gdy Kaz powiedziała, że wezwały »karo« dla Shaz,
wtedy zrozumiałam.
Już wiem, co robicie ze słowami.
Wiem, co wy tu robicie ze słowami.
Bierzecie porządny rzeczownik. Obcinacie go przy najbliższej spółgłosce.
Pozbywacie się reszty. Dodajecie Z lub O.
Tak właśnie robicie”.
Wiem.
A ja na to: „No tak...
Jenno”.
Na co ona powiedziała...
„Myślałam, że to tylko na mnie tak mówisz”.
Na co odpowiedziałom: „Nie.
Mój brat mówi na swoją żonę »Jenno«.
Razem są Beno i Jenno”.
„Już mam Bananagrams”.
To jest...
Wyciągam wnioski.
Naprawdę. Ale bardzo konkretne.
Gdyby Jodie Foster znowu dała mi Bananagrams na urodziny,
wiedziałobym, co robić.
Ale gdyby Tom Cruise dał mi Zgadnij, kto to? na Gwiazdkę,
pewnie bym walnęła tego zębatego potwora.
Ale to było pół roku później.
Pół roku wcześniej rozpracowywałom tę zagwozdkę.
Jenno była daleko z przodu z Douglasem.
Ja z tyłu. Jasper był w krzakach i szukał kłopotów.
W pewnym momencie spłoszył małego królika,
który wskoczył na ścieżkę przede mną.
Zatrzymał się i spojrzał na mnie. A ja na niego.
To była magiczna chwila.
Tylko dla nas dwojga.
Pomyślałom: „Jestem jak Śnieżka”.
A potem do mnie dotarło.
„O nie.
Ty się nie boisz, co, mały?”
A on jakby chciał powiedzieć: „Ani trochę. Jestem chory”.
Wiem. Ropa w oczach.
„Mowy nie ma. Nie dam psom złapać chorego królika,
gdy Jenno tęskni za domem, co właśnie odkryłom”.
Nie mówię tego z dumą, ale trąciłom go stopą,
żeby zszedł ze ścieżki.
Potoczył się w krzaki.
Świetnie. Udało mi się.
Rozglądam się. Jenno nic nie zauważyła. Tak jest.
Ale Jasper zauważył.
Wybiegł z krzaków. „Dorwę swojego pierwszego królika”.
To dzikie bydlę. Kocham go.
„Dorwę go”.
A ja na to: „Po moim trupie”.
Zaznaczę, że go nie kopnęłom.
Nie było kopniaka.
Moja noga była nieruchoma.
To on podjął pewną decyzję.
Żeby było jasne. To on postanowił wbiec w moją nogę.
Podjął ją bardzo szybko i bardzo mocno.
A gdy to zrobił, ja od razu...
na glebę.
W ostatniej chwili złapałom go za obrożę.
Ulżyło mi.
Patrzę w górę.
Widzę, że Jenno się odwróciła.
To akurat widziała.
Nie widziała królika.
Widziała, jak walczę z psem.
I przegrywam.
Cofnęła się biegiem i zapytała: „Czemu kopiesz psa?”.
Mówię, że był w to zamieszany królik.
„Właściwie to go nie kopnęłom. To była nieudana szarża”...
Zapytała, co to szarża.
To było, zanim zaczęła grać w futbol.
Więc zapytała: „Co to szarża?”.
A zaraz potem: „O Boże. Króliczek”.
Jebany długouch nie wiedział, że mu coś groziło,
ani że przestało,
i tak po prostu wrócił na ścieżkę.
Jakby mówił: „Co to za hałas? O co poszło?
Mogę jakoś pomóc? Nie wiem jak”.
Było jasne, że Jenno chce go pogłaskać,
a Jasper chce go pogryźć.
Jasne?
Nagle wszystko zaczęło się dziać bardzo szybko,
ale opiszę to krok po kroku.
Zacznę od moich zamiarów,
bo nie będą oczywiste.
Miałom zamiar przykryć królika swoją kurtką.
Zrobić mu kokon z kurtki.
A potem wziąć go
i zabrać do weterynarza, żeby kto inny go dobił.
Był zdenerwowany i chory. Jedną łapą w grobie.
To było bohaterstwo. Dobrze? Pamiętajcie o tym.
Powtarzajcie to. Jestem bohaterskie.
Może jednak jestem mężczyzną.
W każdym razie...
Trzymałom Jaspera za kark.
Chciałom złapać królika, ale potrzebowałom forów.
Jasper ma cztery nogi i szybko nimi przebiera.
Ja mam dwie, i jak już ustaliliśmy, są takie sobie.
Więc dałom sobie fory,
rzucając psem.
Wiem.
To nie było takie zwykłe: „No już, idź sobie”.
Nie. To był rzut godny radzieckiego dyskobola.
Jak w latach 80.
Na dopingu, biorę go i...
Patrzę na Jaspera. Leci sobie i ewidentnie myśli:
„Jak tylko wyląduję, wracam. Dorwę tego królika”.
Odwracam się. Próbuję złapać królika.
A tu, kurwa, zaskoczenie.
Douglas uznał, że to będzie ten dzień,
kiedy zachowa się jak prawdziwy pies.
Pojawił się znikąd
i już ma królika w paszczy.
Na oczach swojej najlepszej przyjaciółki.
Wiem.
Zrobiłom jedyne, co przyszło mi do głowy.
„Wynocha stąd, kundlu! No już! Zostaw to!”
To dobry piesek.
Więc zrobił tak...
Ale Jenno i oba psy patrzą na mnie z takim...
„Kim ty, kurwa, jesteś?”
A królik nadal żył.
Wiem. Ale teraz zaczął się bać.
I zaczął krzyczeć.
Słyszeliście kiedyś krzyk królika? Nie jest fajny.
Wodnikowe Wzgórze to nie film dla dzieci.
To jakaś bzdura.
Więc zaczął robić tak...
Na końcu tej historii zabijam królika.
Wiecie, że muszę to zrobić. Po ludzku zakończyć katusze.
Jest w złym stanie. Niedługo umrze.
Więc musiał umrzeć wcześniej...
To bohaterstwo. Dobra.
Wiedziałom, jak to zrobię.
Niedaleko był pieniek. Chciałom nim zmiażdżyć królika.
Po bohatersku.
Ale nie na oczach Jenno.
Dość się już naoglądała.
Więc dałom jej zadanie.
Powiedziałom: „Potrzebuję patyka”.
Nie potrzebowałom. Ale wiedziałom, że prosząc ją o coś,
pobudzę w niej żyłkę producentki, a ona skołuje patyk.
Więc pobiegła szukać. Sukces!
Podnoszę pieniek.
Muszę wam powiedzieć coś o Jenno.
Jest bardzo skuteczna.
A ja nie.
Wróciła w najgorszym możliwym momencie.
W tym momencie.
Nawet gdybym nie chciało zabić królika, nie mogłom tego zatrzymać.
Gdy ją zobaczyłom, to była już tylko kwestia pędu i grawitacji.
Ale odwróciłom się
i po raz pierwszy w całym moim jebanym życiu
przez dłuższą chwilę utrzymywałom kontakt wzrokowy
z innym człowiekiem.
Wiem.
Właśnie...
Nie oderwałom wzroku. Robiąc...
W tym momencie kompletnie mnie to pochłonęło.
I najwyraźniej musiałom się upewnić, że królik nie żyje.
Nie odrywając oczu od Jenno, zaczęłom...
Gdy się uspokoiłom, spojrzałom na nią
i nawet ja mogłom odczytać jej minę.
Była smutna. Pewnie wstrząśnięta.
Patrzę na nią i myślę: „O nie.
Znam to.
Tkwiłom w związku z morderczynią królików”.
Nie chciałom tego.
Nie chciałom tego dla Jenno.
Więc spróbowałom to naprawić.
„Był chory. Zakończyłom jego męki. Bohatersko.
Miał myksomatozę. My nazywamy to mykso, bo lubimy tak skracać.
Sprowadziliśmy tu tę chorobę, bo kolonializm to zło.
Jeśli chcesz wrócić do Stanów, zrób to.
Chcę, żebyś została, ale na pewno tęsknisz za bliskimi.
Poczekamy. Nie wiemy, ile to potrwa.
Wystarczy nam Zoom. Jest straszny, ale damy radę.
Co mam zrobić? Co powinnom zrobić?
Co należy zrobić w takiej sytuacji?
Co mam zrobić?”
Powiedziała: „Przestań.
Nie panikuj.
Kim chcesz być?”.
„Twoją żoną”.
Dziękuję.
Napisy: Krzysiek Ceran