Downloaded from YTS.MX
EORA ULUSU'NUN GADIGAL HALKININ TOPRAKLARINDA
Official YIFY movies site: YTS.MX
SİDNEY OPERA BİNASI'NDA ÇEKİLMİŞTİR
Selam!
Teşekkür ederim.
Evlendim.
Biliyorum.
Çok güzel bir şey.
Sevdim. Hoşuma gitti.
Bu şovun konusu da bu olacak.
Biliyorum. Romantik komedi havasında olacak.
İğrenç!
Ciddiyim, iyi hissettirecek bir şov olacak.
Evet!
Evet, iyi hissettiren bir şov olacak çünkü size bunu borçluyum sanırım.
Evet.
Yıllar boyu sizi kendi pisliğimin içine sürükledim ama hep yanımda oldunuz.
Çok sağ olun!
Artık karşılığını verme zamanı.
O yüzden bu şov öyle olacak, biraz şaşırtacak yani.
Şöyle bir saatliğine kendimizi iyi hissedeceğiz.
Siz bir salon dolusu yabancıyı birlikte iyi hissettireceğim işte.
Ellerim görebileceğiniz bir yerde.
Şöyle küçük bir lezbiyen şakasıyla başlayayım dedim.
İyi bir başlangıç oldu bence.
İyi bir başlangıç oldu.
Başlamadan önce,
dünyanın sonunun geldiğini kabul etmek istiyorum.
Habersiz olduğumu düşünmeyin. Değilim. Gayet farkındayım.
İşimiz bitti. Ayvayı yedik. Yandık.
Ama sorun şu ki bunu çözebileceğimi sanmıyorum.
Bu gece değil. Bu...
Bu kadar sürede değil.
O yüzden bunu görmezden geleceğim
ve bir saatliğine birlikte iyi hissedeceğiz.
Sonra eski hâlimize dönüp kitlesel yok oluşumuza devam edebiliriz.
Hazır mısınız? Pekâlâ.
Hadi bakalım.
Eşimin adı Jenney. Evet.
Alkışlayın tabii. Alkışlayın.
Ben ona Jenno diyorum, kısaltmayı seviyoruz malum.
Onun da hoşuna gidiyor, yani harika.
Onu bedavadan mutlu etmiş oluyorum. Ne güzel işte.
Şunu söyleyeyim, nişan organizasyonunu yapmak
ikimiz için de çok zor bir öğrenme süreci oldu.
Heteroseksüel insanlar çok duygusalmış meğer.
Düğünleri çok önemsiyorlarmış. Benim hiç haberim yoktu.
Önemliymiş.
Uzun süredir düğünlere davet edilmediğim için
özel bir etkinlik olduğunu bilmiyordum.
Kimin aklına gelir? Heteroseksüeller.
Belli ki çok hata yapmışız tabii.
Köpek balığı pastası yaptırmak gibi mesela.
Evet. Düğün pastamız, doğum günü pastasıydı.
Evet. Tepesinden kocaman bir köpek balığı kafası çıkıyordu...
Büyük beyaz köpek balığıydı. İyi ki sordunuz.
İki yanda gözleri vardı, iki sıra da dişleri,
aynısı işte.
Pastanın tepesindeydi. Köpek balığı pastası.
Düğün pastasında olması gereken küçük figürler vardı.
Onlara ne deniyor? Amblem mi? Bilmiyorum. Umurumda da değil.
Çoğu kişide gelin ve damat olur, bizde yoktu, malum.
Bizde el ele tutuşan
iki su samuru vardı.
Biliyorum.
Köpek balığının ağzında.
İnsanlar beğenmedi.
Kafaları karıştı.
"Neden köpek balığı pastası yaptırdınız? Hoşuma gitmedi."
Böyle konuşmuyorlardı.
Ben onları böyle duyuyordum, önemli bir fark.
Doğum günü pastası yaptırmamızın bir sebebi vardı.
Hristiyan bir pastacıyı kandırmak istedik.
Hristiyan bir pastacıyı gey düğün pastası yapması için kandırmak istedik
ve işe yaradı. Şey dedik...
"Yok, bu düğün pastası değil. 10 yaşına giriyorum."
Kolay oldu. Kandırdık. Hristiyanlar her şeye inanıyor.
Adam bu yüzden cehenneme gidecek.
Gey amaçları için hepimiz üstümüze düşeni yapmalıyız.
Hristiyan pastacıları teker teker cehenneme gönderiyoruz.
Çok etkili bir eylem yöntemi, öyle değil mi?
Şovun kimi iyi hissettireceğini söylemedim.
Söylemeliydim.
Ben çok iyi hissediyorum.
Jenno'yla düzgün bir düğün yapmakta zorlanmamızın bir nedeni de
ikimizin de hayatımızın hiçbir anını
bu "özel günü" planlayarak geçirmemiş olmamızdı.
Öyle olması gerekiyormuş.
Bir hanımefendi olarak,
zamanının çoğunu evlendiğin günkü renk düzenini ve çiçek aranjmanını
hayal ederek geçirmen gerekiyormuş meğer.
Bense...
Hiç düşünmemiştim bile. Çünkü benim için böyle bir ihtimal yoktu.
Ben geylerin hiçbir şey edinmelerine
izin verilmediği bir dönemde büyüdüm, hatırlatırım.
Değil mi? Dokunmak istediğimiz biriyle evlenmek şöyle dursun.
Niye boşa vakit harcayayım?
Jenno biseksüel,
o yüzden bu konuyu biraz düşünmesi gerekebilirdi.
Ama düşünmemiş. Çok meşgulmüş. Klasik biseksüel işte. Haksız mıyım?
Ha? Hayır.
Hayır, haklı değilim.
Bu çirkin bir klişe.
Ama biseksüel bir kadınla evlendiğim için övünmeyi seviyorum.
Çünkü bu durum, üzmekten çok hoşlandığım
malum bir adamı üzüyor.
Çünkü ben kararımı verdim.
Ve o sen değilsin.
Şovun kimi iyi hissettireceğini belirtmedim demiştim.
Düğünümüzü çok sevdik bu arada. Bunu belirtmeliyim. Harika zaman geçirdik.
Evde çok küçük bir törendi. Sadece arkadaşlar ve aile arasındaydı.
Sadece benim arkadaşlarım ve ailem vardı çünkü önemli olan benim.
Şaka yaptım, çok iyi de bir şaka değildi, zayıf bir karşılık vererek iyi yaptınız.
Durumu iyi okudunuz. Takdir ediyorum.
Hayır, bunun sebebi Jenno'nun Amerikalı olmasıydı.
"Ne? Olamaz!" Çeşitlilik işte. Rica ederim.
Pandemi dolayısıylaydı.
Sınırlar kapanınca Jenno'nun ailesi ve arkadaşları düğüne gelemedi,
üzücü bir durumdu.
Ama aynı zamanda, öyle miydi acaba?
Düğün kültürüyle ilgili anlamadığım şeylerden biri de
evlilik teklifi baskısı.
Nişanlandığınız zamanla evlendiğiniz zaman arasındaki sürede...
O kısacık zaman diliminde...
Çok...
Gerçekten öyle.
Kısacık bir zaman çünkü hedef orası değil ama orada olmak da çok heyecan verici.
O...
O kısacık zaman diliminde,
herkesin bilmek istediği tek şey, "Nasıl evlenme teklif ettin?" idi.
"Nasıl teklif ettin?" "Adını bilmek istemiyor musun ya?"
"Hayır ya. Adını ne yapayım?"
Plajda, gün batımında falan evlenme teklif etmen gerekiyormuş meğer.
Gün batımı tamam. Gün batımı güzeldir. Ama plaj? Ha siktir oradan.
Plajdan nefret ederim.
Kumlara güvenim yok.
Hiç yok. Asla durduğu yerde durmaz.
Emin olun, plaja gittikten altı ay sonra bile,
üzerimde bir yerden inci çıkıyor.
Bu da küçük bir cinsel gönderme aslında, değil mi?
İncilerim mi dökülecek? Bak, o anladı.
Evlenme teklifinin romantik bir jest olması gerekiyormuş.
Ne kadar büyük o kadar iyi.
Değil mi?
Bir evlilik teklifinde romantizmin nerede yaşanması gerektiğini anlamıyorum.
Anladığım kadarıyla evlilik teklifi
en iyi ihtimalle, planlanmış bir doğaçlama.
En kötü ihtimalle de bir tuzak.
En iyi ihtimalde, çiftler en azından bir toplantı yapıyor.
Toplantı yapıp plan yapıyorlar.
Evlilik teklifi teklif ediyorlar, ne tuhaf.
Sonra bir liste hazırlıyorlar.
İçinde detaylar ve mekân yer alıyor, plaj gibi mesela.
Partnerlerden biri listedekileri yapmaya başlarken
diğer partner de olaya dâhil olduğunu tamamen unutmaya başlıyor.
Evlilik teklifi nihayet gerçekleştiğinde "Aman tanrım! Çok şaşırdım!" diyorlar.
"Şu yüzüğe bak! Tanrım! Hiç bu kadar güzel bir şey görmemiştim!"
Kes lan şunu.
Cidden ya. O yüzüğü zaten sen seçtin!
Kendi yalanına kendin inanma.
Utanç verici.
Ama bu en iyi ihtimal.
Çünkü diğer ihtimalde hiç toplantı da olmaz.
Partnerlerden biri kaçırılmayacak kadar iyi olduğuna karar verir.
Küstahlığa bak! Ve...
Anladığım kadarıyla cis-hetero dünyasında da
bu kişi erkek olan oluyor.
Bu kesinlikle iğrenç bir genelleme.
Ama aynı zamanda yüzde yüz doğru.
Araştırma yaptım da geldim.
Ön yargımı doğruladım.
Bunu erkeğin yapması eğlenceli aslında.
Çünkü reddedilmeyi en iyi kaldıran kim?
Kaçırılmayacak kadar iyi olduğunu sanan erkekler.
İyi vakit geçirmek için birebir.
"Evet de, evlenelim. Hayır dersen sapığın olurum. Romantizm!"
Tam bir tuzak.
Teşekkür ederim. Teşekkürler. Çok naziksiniz.
Sanki buna çalışmış gibisiniz.
Jenno'ya ben evlenme teklif ettim.
Görevim değildi. Ben erkek değilim.
Gerçekten eşit bir ilişkimiz var,
yani iş bölümü söz konusu olduğunda
işleri herkesin yeteneklerine göre paylaştırıyoruz.
Ve kim üste çıkarsa.
İşe yarıyor da. Gerçekten de.
Çöpü çıkarmayı neredeyse hiç unutmuyoruz.
Neredeyse her hafta.
Harika zaman geçiriyoruz. Harika.
Ama evlenme teklifini ben ettim. Toplantı yapmıştık.
Toplantı yaptık.
Biz de o güzel ayrıcalıklara sahip olmayı istediğimize karar verdik.
Ama bu konuda hiçbir şey yapmadık. Çok meşguldük.
Evet. Sonra da evlenme teklif ettim işte.
Aslında hiç...
Hiç planlamamıştım.
Bir sabah uyanıp "Bugün büyük gün" demedim.
İkimizi de tuzağa düşürdüm aslında.
Evet. Aklımda bir konuşma yoktu. Yüzük de almamıştım.
Mekân da belli değildi.
Önünde diz de çökmedim. Sikerler öyle işi. Ben...
Niye mi? Dizimden üç kere ameliyat oldum.
Diz kapağım sünger gibi.
Diz çökmek benim için çok acı verici.
Erkeklerle bu yüzden yatamıyorum.
Şaka yaptım.
Hiç mantıklı da değil.
Çok daha mücbir sebepler var.
Şu şekilde evlenme teklif ettim. Şöyle.
İyi oldu. Esnettim.
Bana "Dizinden üç kere ameliyat oldun, sporcu musun?" diyorlar.
"Hayır ama sen dedektif misin?" diyorum.
"Pek de iyi değilsin."
"Netbol oynuyordun herhâlde. Diz için kötü."
"Netbol oynamışsındır." Ha siktir oradan! Hayır, oynamadım.
Netbol sürtükler içindir.
Netbolla işim olmaz.
Lafımın arkasındayım. Netbol sürtükler içindir!
Netbola ya da sürtüklere karşı bir garezim yok aslında.
İkisinin de büyük hayranıyım doğrusu.
Söylemesi hoşuma gidiyor.
Kulağa güzel geliyor işte.
Netbol sürtükler içindir.
Rahatlatıcı. Benim düsturum bu.
Pandemiyi atlatmamı sağladı.
Gerçekten.
"Çalışamıyorum. Netbol sürtükler içindir! Hadi ama!"
Güzel zamanlardı. Güzel zamanlar.
Bunu hep söylüyorum. Ama Jenno netbol nedir bilmiyor.
Ben de söylemiyorum.
Çünkü gizemi canlı tutmak gerek. Anlarsınız ya.
Ona netbolu açıklamak istesem bile nasıl yapacaksın ki?
"Basketbol gibi ama topu alır almaz zemin lav oluyor."
Forma giymiş koşuşturan insanlar var ama topu sektirmek yasak.
Onu maça götürecek hâlim de yok. Kesinlikle hayır.
Çok fazla şundan var.
Sürekli. Şöyle...
Jenno Yahudi.
Biliyorum!
Biliyorum.
Bu...
Size nedenini söyleyeyim.
Bir sürü sakatlığımın olmasının nedeni sorunlu bir yürüyüşümün olması.
Doktor böyle söyledi. Doktor "Sorunlu bir yürüyüşün var" dedi.
Jinekolog değildi. O anlamda yürüyüş değil.
Bu çok farklı. Çok farklı.
Erkeklerle bu yüzden yatamıyorum. Böyle...
Hayır.
Böyle teklif ettim.
Evlenme teklif ettiğimde panikatak geçiriyordum.
Neden olmasın? Yaşamak için ne güzel bir zaman!
Jenno sinir krizi geçirdiğimde bana hep söylediği şeyi söyledi.
"Panik yapma" dedi.
Bildiğin saçmalık yani. Bunu söylemeyin.
Panikatak geçiren birini görürseniz gidip de "Panikliyor musun?" demeyin.
"Panik yapmasan mı?" Sanki...
Saçmalık. Beni asıl etkileyen Jenno'nun sonrasında dediğiydi.
"Panik yapma. Kim olmak istiyorsun?" dedi.
Beynim bunu duyunca da...
Panikatak geçirirken beynimden şöyle şeyler geçiyor,
"Ne yapacağım? Ne yapmam gerekiyor? Bu durumda doğru olan ne?"
Dedi ki "Dur. Kim?"
"Kim olmak istiyorsun?"
Beynim bunu duyunca "İşte oyun!" diye düşündü.
Oyunlara bayılırım. Panik hemen bitti. O kadar basitimdir.
Ve o gün de bana "Kim olmak istiyorsun?" dedi.
Ben de dedim ki
"Karın olmak istiyorum."
Biliyorum.
Size katılıyorum.
Çok şık oldu, değil mi?
Neredeyse hoş bile sayılır.
Ama belli ki bu işin otoriteleri için yeterli değilmiş.
Evlenme teklifi işinin otoriteleri planın kanıtını isterler.
Çaba isterler.
Hikâyenin bir geçmişi olsun isterler ama bende bu yok.
Size anlattığımdan fazlasını duymak isterseniz bilin ki yok.
Romantik değildi. Ortada bir ölüm vardı.
Detayına girmeyeceğim. İyi hissettiren bir şov.
Ama bilin ki ölüm de vardı.
İyi hissettiren bir şov. Tuzak değil. Beni ünlü eden şeyi yapmıyorum.
Sahte bir güven vererek sizi iyi hissettirip, kandırıp
"İyi hissetmeyin. Kötü hissedin. Daha beter hissedin" diyeceğim.
Böyle olmayacak. Bu iyi hissettiren bir şov.
Öyle mi acaba?
Hayır. Hayır, öyle.
Öyle.
Bunu romantik, hoş bir hikâyeye dönüştürmek isterdim.
Gerçekten isterdim. Hep aksi biri olmak istemiyorum.
Ama yapamıyorum.
Bunu hoş bir hikâyeye dönüştüremem.
Çok moral bozucu çünkü hikâye anlatmada iyiyimdir.
Hatta biraz profesyonel bile sayılabilirim.
Ama yapamam.
Ve Jenno da hikâye anlatmakta berbat olduğu için anlatamıyor.
Hiç beceremiyor ya.
Ama açıkçası, bu benim kişisel görüşüm değil.
Jenno'nun anlatış tarzına bayılıyorum.
Ama onu tanıyan diğer herkesin ortak görüşü bu.
Ama ben tarzına bayılıyorum.
İlişkimiz aşama atladı, artık çift hikâyeleri anlatıyoruz.
Biliyorum. Ama... Doğru.
Ben de saygı gösteriyorum. Cidden. "Sen anlat Jenno" diyorum.
O anda insanların yüzlerinde beliren korkuyu görebilirsiniz.
"Hayır! Yardım etmen lazım" der gibiler.
"Sen profesyonelsin."
"İzin günüm dostum. Devam et Jenno."
Hikâye anlatma yeteneğimi annemden almışım.
Kendisi harika bir hikâye anlatıcısıdır.
Annemin olayı, her seferinde hikâyeyi nokta atışı bir şekilde sonlandırabilmesi.
Tamam mı? İnanılmaz bir yetenek.
Ama onun hikâye anlatmadaki esas süper gücü,
diğer insanların hikâyelerini ellerinden alıp anlatmakta usta olması.
Onları kendi silahıyla vuruyor.
Muazzam bir şey ama aynı zamanda korkutucu da.
Annemle Jenno'nun çok iyi anlaştığını söylemekten çok mutluyum.
Rahatladım çünkü böyle bir gerginlikle başa çıkabilecek bünyem yok.
Annemle partnerim anlaşamasalardı birinin gitmesi gerekirdi.
Öyle. Durumu analiz etmiştim.
O kişi ben olacaktım. En...
En zayıf halka benim. Kesinlikle.
Çok rahatlamıştım.
Çünkü annem insanları ilk görüşte seven biri değildir.
Onu bir kız arkadaşımla tanıştırmıştım. "Onu sevmedim" dedi hemen.
"Sevmek zorunda da değilim."
"Öyle olsun anne" dedim.
"Ama kız karşımızda.
Bu konuşmayı daha sonra da yapabilirdik." Böyle yaptı...
Tek çocuk değilim. Beş kardeşin en küçüğüyüm.
Tüm kardeşlerim eşlerini beğendirmek için çok uğraştılar.
Eniştemin annemle arası artık çok iyi.
Ama ilk başta hiç kolay olmadı.
Çünkü kendisi İrlandalı ve çok soluk benizli birisi.
Benim standartlarıma göre bile, ki ben de kar beyazımdır.
Ama...
Ama o yarı şeffaf bir patates gibi. Şey gibi... Harika.
Annem ona Casper demeye başladı.
Adamın hoşlanmadığını anlayınca da iyice üstüne gitti.
Adam yıllarca "Benim bir adım var!" diye gezdi.
Annem de "Derdi ne anlamadım" dedi.
"Casper sevimli hayalet sonuçta."
Hem gerçeği söylüyor hem de tehdit ediyor gibi.
Ama annemle Jenno hemen anlaştılar. Bir şovumdan sonra tanışmışlardı.
Çünkü Jenno aslında benim yapımcım.
Kendisi şurada.
Evet.
Ben sahnede bizim hikâyemizi anlatırken
güç dengesinin kimde olduğunu merak ediyorsanız da söyleyeyim,
sahne ışıklarının ve sesin tüm kontrolü Jenno'da.
Yani...
Durum bu.
Sevimli Hayalet.
Şov sonrası tanıştılar.
Jenno'nun yapımcı olarak olayı, hep sırt çantasıyla gezmesi.
Yapımcı olarak tarzı bu. Hep sırt çantasıyla geziyor.
İşini oradan yürütüyor yani.
Annem Jenno'yla tanıştığında
yine sırt çantası vardı.
Annem onu şöyle bir süzüp dedi ki
"Merhaba Kâşif Dora."
Jenno da "Teşekkür ederim" dedi.
"Beni anlıyor."
Annemle Jenno o ilk tanıştıkları gece benden uzakta konuşuyorlardı.
Ben hiç böyle planlamamıştım.
Bana kalsa annemle Jenno'nun asla yalnız kalmamaları gerekiyordu.
Annem çok boşboğazdır. Ona hiç güvenmem.
Ama direkt kaynaştılar.
Jenno ertesi gün bana ayrıntılı bir rapor verdi.
Ayrıntılı rapordan kastım da
annemin ona söylediklerini tekrarlayıp durmasıydı.
Tekrar, tekrar ve tekrar.
Günün birinde anlamını çözebileceğini umarak.
Hayır.
Dedi ki "Hannah, annen bana..."
Jenno, Amerikalı bu arada.
Ama ben anlatırken aksanı Avustralyalı gibi geliyor.
Bence...
Siz kafanızda öyle düşünün, ben aksanını yapmayacağım.
Buna vaktim yok.
Bastıra bastıra söylemekte ısrar ettikleri bütün o "R"leri söyleyecek vaktim yok.
Çok sıkıcı.
Dünyada İngilizce konuşan başka hiçbir ülke
gündelik konuşmalarda "kırsal" kelimesini kullanmaz.
"Şehir dışı" demenin daha etkili yolları var.
Onlar için yok ama. "Amerikan kırsalındanım" diyorlar.
"Öyle mi dostum? Ben de taşrada yaşıyorum."
Jenno benim adımda olmayan bir "R" buldu.
"Hannar" diyor.
Öyle bir harf yok.
"Hannah" dedi. Aksanı yapmadım işte.
"Hannah, annen bana para biriktirmek için bankadan
para çektiğini söyledi.
Diş içinmiş.
Hannah, diş için para biriktirmek için bankadan para çekiyormuş.
Hannah?
Duydun mu Hannah?
Annen,
diş için para biriktirmek için bankadan para çekiyormuş.
Bu, üç farklı olay. Birbirleriyle alakası yok.
Ama annenin kafasında hepsi alakalı.
Hannah, diş için para biriktirmek için
bankadan para çekiyormuş!
Hannah, bu hiç mantıklı değil."
Ben de "Biliyorum!" dedim.
Annemin diş için para biriktirme planını yıllardır dinliyorum.
Her maaş gününde 10, 15 falan bir şeyler çekip
özel çekmecesine koyuyor.
"Çünkü parayı bankada bırakırsam Hannah,
harcarım."
Annemin ilk takma dişini hatırlıyorum.
Hayatımın çok rahatsız edici bir dönemiydi.
Ergenlikteydim.
Ve dişlerini ilk yaptırdığında çok büyüktü.
Ve her nedense, birkaç sene boyunca o dişleri hiç düzelttirmeden gezdi.
Ağzında öyle tıngırdayıp durdular.
Annem ne zaman hareketlense
üst damağı aşağı düşüp yüzünü tamamen değiştiriyordu.
Bir şeye sinirlenirdi mesela,
sonra yüzüne kocaman, güzel bir gülümseme konardı.
"İstersen bu evden gidebilirsin" derdi.
"Burada istenmiyorsun zaten."
Esnediğinde...
Esnediğinde daha da kötü oluyordu.
Çünkü esnediğinde üst damağı aşağı düşerken
alt damağı da yukarı fırlıyordu
ve ortada buluşuyorlardı.
Hiç dişlerini sıkarak esneyen birini gördünüz mü?
Muazzam derecede rahatsız edici bir şey.
Çünkü vücudu "Gevşe" derken
suratı "Senin peşine düşeceğim" diyor.
Ama Jenno'yu sevdi.
"Onu sevdim. Denyo değil" dedi.
En büyük övgü budur.
Babama ne düşündüğünü sormam gerekti çünkü kendi duygularının muhbiri değildir.
Ona sordum...
Daha fazla tepki bekliyordum ama öyle olsun.
"Kendi duygularının muhbiri." Ben sevdim. Yayında keseriz muhtemelen, kimse sevmedi.
Sizin şov konusundaki fikriniz sonuçta. Beni bağlamaz.
Tamam, neyse.
"Jenno hakkında ne düşünüyorsun?" dedim.
"Ha, evet. Evet" dedi.
"Evet, ben... her neyse.
Evet, evet. Neyse...
Annen ne düşünüyor? Ben de muhtemelen..."
Babam hiç hikâye anlatamaz.
Gerçek bu. Babam çok kötü bir hikâyecidir.
Fakat annemse en iyisidir.
En sevdiğim etkinliklerden biri de
babamın, annemin önünde hikâye anlatmaya çalışmasını izlemektir.
Bu durum annemi deli eder.
Tir tir titreyişini görürsünüz,
hikâyeyi babamın elinden çekip almak için aportta bekler.
Ama babamın hikâyelerini zorla elinden alamazsınız
çünkü hikâyeye bir türlü giriş yapamaz.
Asla.
Şöyle, "Anlatmış mıydım, bilmiyorum.
Geçen gün markete süt almaya gitmiştim ya?
Ama sabah yediye çeyrek kala kalkmışım.
Genelde altıyı çeyrek geçe, altıya çeyrek kala falan kalkarım.
Ama o gün uyuyakalmışım.
Birkaç gece önce, uykumdan uyanmıştım,
gece Margaret aramıştı, biraz tedirgin olmuştum.
Öyle olunca ertesi gece de uyuyamıyorsun.
Birkaç gece uyuyamadım.
O gün de uyuyakalıp yediye çeyrek kala falan uyanmıştım ve...
O yüzden ben süt almaya markete gittiğim sırada,
okul trafiği başlamıştı.
Amanın!
Amanın! Sanırım yoğunluktan kaçmak için
ana yoldaki trafikten sapıp bizim evin önünden geçiyorlar.
Hepsi böyle yapıyor sanırım.
Ana yol da boştu üstelik. Çok kalabalıktılar."
Annem de onu izlerken böyle...
"Keser misin şunu?"
Babam da "Hikâye anlatmaya çalışıyorum burada" der.
Annem de "Bu hikâye değil Roger" der.
"Bu sıkıcı bir adam olma yolunda ilerlerken
aklında kalan şeylerin listesi sadece."
Çok acımasız!
Babam çok bozulmaz ama.
"Neyse, bir fincan çaya ne dersin?" der.
"Süt almıştım."
Çok yumuşak huylu bir adam. Çok yumuşak huylu.
Ailemin ebeveynlik şekli daha çok,
"kötü polis, tembel polis" tarzıydı.
Öyle yaparlardı.
Babam bize sesini hiç yükseltmezdi.
Hep çok sessizce konuşurdu.
Sadece bir kez bağırmıştı, çok şok ediciydi.
Hiç unutmuyorum.
Yıllardır tanıdığım kişiden çok farklı davranmıştı çünkü.
Olay da şuydu,
yere bir parça peynir düşürdü
ve peyniri köpek kaptı.
O noktada sabrı taştı.
Öyle pahalı bir peynir falan da değildi hani.
Sıradan bir çedar peyniriydi.
Ama onun peyniriydi ve o düşürmüştü
ama köpek kapmıştı.
"Çık şuradan, lanet olası melez!" dedi.
"Başlarım şimdi sana! Başlarım! Bırak onu!"
Köpek de şöyle...
Abimle ben de oradaydık, "Sen de kimsin böyle?" dedik.
Babam "Evet. Lanet olsun" dedi.
Tükürmem lazımdı. O kısmı keseriz.
Bu şovu bir yıldır yapıyorum. Her gece de kendi kendime söz veriyorum.
Hayalî peyniri
yutacaksın.
Ama zihnim bana diyor ki "Hayır. Onu yerden almıştın."
Ama yere düşmedi ki. O gerçek değil.
Zihnimde bir şey fark etmiyor.
Hayalî peyniri yuttuğumu hayal edemiyorum.
Muhtemelen erkeklerle de bu yüzden yatamıyorum.
Hey!
Hayır.
Hiç mantıklı değil.
Jenno'dan önce bir sürü kız arkadaşım oldu.
Övünmüyorum ama çoktu yani.
Netbolcu olma niyetinde değildim. Ben...
İlişki kurmakta pek iyi değilim
ama meğer ilişki kurmak, ilişkinin önemli bir parçasıymış.
Öyle dramatik bir şey yok.
İlişkilerimin çoğu karşılıklı tükenmişlikle sona erdi.
Bir keresinde, yalanım ortaya çıktığı için terk edildim.
Şahsen çok mutlu olmuştum
çünkü yalan söylemeyi hiç beceremem.
Hayalî peyniri yutmayı bile beceremediğimi sizden saklayamıyorum daha. Bir de...
O yüzden, benim yalan söyleyip
sonra da o yalanı, karşımdakinin güvenini sarsacak kadar sürdürebilmem
bana bir olgunlaşma belirtisi gibi gelmişti doğrusu.
"Ben de bir gün gerçek bir çocuk olacağım."
Anlatayım. Biraz soğudunuz sanki.
"Güvenimizi zedeledin."
Kız arkadaşım dondurma isteyip istemediğimi sormuştu.
Biliyorum. Çok mühim bir konu.
Ben de dondurma istediğim için evet dedim.
Yalan değildi. Canavar değilim sonuçta.
Ama böyle evet dedim.
"Evet. Ben yalarım, sen yalarsın, hepimiz dondurmayı yalarız."
O da "Vay canına! Bunu şimdi mi uydurdun?" dedi.
"Evet, şimdi uydurdum. Evet" dedim.
Neden olmasın ki?
Aslında tam da kendimi düzeltmek üzereydim.
Bu yalanı sürdürmeye pek niyetim yoktu yani.
Ama sonra dondurmayı elime alınca dikkatim dağıldı, unuttum.
Altı ay sonra, benim...
...o kadar da yetenekli bir şair olmadığımı öğrendi.
Çok üzülmüştü.
"Bana yalan söyledin" dedi.
"Sana bir daha nasıl güveneceğim? Bana yalan söyledin."
Ve sonunda dayanamayıp dedim ki "Dürüst olmak gerekirse
genel kültüründeki eksikliklerden beni sorumlu tutamazsın."
Biliyorum.
Bu, ilişki kurmada kötü kategorisine giriyor sanırım.
En kötü ayrılığımda, ayrılmayı isteyen taraf bendim
ve çok kötüydü çünkü ayrılmayı beceremedim.
Kız arkadaşımdan ayrıldım ama hiçbir şey değişmedi.
Her şey hâlâ eskiden olduğu gibi kaldı.
"Ortadan kaybolma"nın tersi gibi oldu. Çok çarpıcıydı.
O kadar şoke oldum ki ayrılmayı tekrar denemem bir haftamı aldı.
"Bu ilişkiyi sürdürmek istemiyorum" dedim.
O da "Evet ama ben istiyorum" dedi.
"Bu işler öyle olmuyor ama" dedim.
"İkimiz de 'evet' demezsek 'hayır' olmuş oluyor sanırım.
Karşılıklı rıza gerekiyor yani."
"Evet, sende işe yaradı mı bari?" dedi.
Biliyorum.
Açıkçası, bu ilişkinin gerçekte nasıl bittiğini hatırlamıyorum.
Ayrılmıştık galiba.
Ama hayatımın o dönemine dair hatırladığım pek anı yok.
Çok uzun zaman önceydi, 20 küsur yıl oldu.
Hayatımın harika bir dönemi de değildi.
Böyle boktan şeylerin, boktan bir hayatın olayı da
boktan bir hayat sürerken beynin hiç "Bunu hatırlayalım" demiyor.
"Bunu unutmayalım da sonra biraz nostalji yaparız."
Yok. Sadece hafıza çorbası oluyor.
Hepsini arkaya bir yere atıyorsun. Her neyse.
Hafıza çorbası işte.
O ilişkiye dair hatırladığım sadece tek bir net anım var
ve o da film fragmanı gibi.
Hani filmin fragmanına bir sürü şey doldururlar da
fragman bitince kafanızda bir sürü soru olur
ve o boktan şeyi izlemek için en ufak bir hevesiniz olmaz ya?
Aynen öyleydi.
Bir gece sevgilimle araba sürüyorduk. Arabayı o sürüyordu. Ben sürmüyordum.
Arabayı bir kişi sürer çünkü.
Ve...
Nereden gelip nereye gittiğimizi tam hatırlamıyorum
ama çok karanlık, sapa bir yoldu.
Far ışığında gidiyorduk. Yol düz değildi, çok taşlıydı.
Sevgilim hız yapmayı severdi, hızlı gidiyordu.
Sonra birdenbire frene asıldı.
Araba yolda savrulmaya başladı. Çok korkunçtu.
Sonra kendi etrafında 360 derece döndü ve bir toz bulutunun içinde durdu.
Ama ben daha durduğumuzu bile anlamadan kapıyı açıp dışarı fırladı.
Neler olduğunu hiç anlamamıştım.
Aracın ön tarafına doğru koşup yere eğildi.
Onu göremiyordum. "Neler oluyor?" dedim. "Neler oluyor?"
Ayağa kalktığında
ölü bir tavşanı kulaklarından tutuyordu.
Evet. Şu hâlinize bir bakın.
Lezbiyen ağırlıklı seyircilerin tepkisi bu oluyor.
Değil mi?
Küçük bir tavşan yaralanınca "Ne fena" diyorsunuz.
Ama size toksik bir ilişkiyi adım adım anlattığımda
hiç rahatsız değil gibiydiniz.
İşte böyle.
Ölü tavşan mı?
Her neyse, ölü tavşanı tutarken bir yandan da gülümsüyordu.
Kafam karışmıştı.
Hangi duyguları hissetmem gerektiğini bilmiyordum
ama mutluluğun listenin başında olacağını hiç sanmıyordum.
"Temiz bir vuruş" dedi.
"Oyun oynuyorduk da benim mi haberim yoktu?" dedim.
"Bunu eve, köpeklerime götüreceğim" dedi.
"Hayır, siktir. Hadi ama" dedim.
Sonra da şimdiye kadar duyduğum en kötü şeyi söyledi.
Dedi ki
"Sanırım derisini burada yüzeceğim."
"Hayır, hayır" dedim. "Neden? Neden?"
"Nasıl?"
Sonra öğrendim.
Tekrar yere eğildi. Onu göremiyordum. "Neler oluyor lan?" dedim.
Ayağa kalktığında
dişlerinin arasında küçük bir tavşan ayağı vardı.
Evet, bir susun lan siz de.
Sonrasında onu öpen siz değildiniz.
Biliyorum.
Şöyle yaptı...
Parça koparmaya çalışıyordu.
Sonra şu ses duyuldu...
Sonra da deriyi yüzmeye başladı.
Böyle tek hamlede aktı gitti sanki. Aynen böyle...
Gördüğüm en inanılmaz, aynı zamanda da en boktan şeydi.
Hayal edebileceğiniz en boktan sihir numarasını düşünün.
Çünkü ortada hiç el çabukluğu yoktu.
Her şeyi net görüyordun
ama yine de sihir numarasıydı.
Şöyle yaptı, "Elimde bir tavşan var.
Şimdi iki tane oldu.
Biri kırmızı!"
Biliyorum. Bu filmi izlemezdiniz, değil mi?
Hikâye biraz korkunçlaştı. Haklısınız.
Ama şovun en karanlık kısmı buydu, tamam mı?
Bu kadardı. Sonrası hep aydınlık.
Jenno'yla iyi ki tanışmışım çünkü yoksa...
Şovu kullanarak iyi kandırmışım, değil mi?
Onunla çok tuhaf bir dönemimde tanıştım.
Kendisi o zamanlar,
Broadway dışı gösterim Nanette'in yapımcılığını üstleniyordu.
Uçakta tanıştığım ilk Amerikalı oydu ve ben de hemen
"Bu işi sen yapacaksın" diye atladım.
Hayır. Flört ettim tabii.
"Merhaba madam" dedim.
Çok etkilidir.
Ama altı ay kadar önceydi.
Netflix'in hayatımı altüst etmesinden altı ay kadar önce tanışmıştık yani.
Sonra o altı ayı akıllıca kullanmadığımı fark ettim.
Genelde uyuyarak geçirdim yani.
Uykuya düşkünümdür. Ne diyebilirim?
Aslında o altı ayda yapmam gereken şeyin
şöhret için hazırlanmak olduğunu fark ettim.
Bu işe benim gibi hazırlıksız giremezsiniz,
insanı sikip atan bir şey, sıçıyorsun.
Gerçekten şöhrete hazırlanmak gerek.
Bu şovdan bir ders çıkaracaksanız bu olsun.
Şöhrete önceden hazırlanın. Mutlaka.
Şöhrete hazır olun.
Doğal afetleri boş verin. Boş verin. Siz şöhrete hazırlanın.
Şöhreti beklemeyin tabii. Bu iğrenç. Ama...
Bir şekilde kazara falan ünlü olursanız buna önceden hazır olun
çünkü ben hazır değildim ve allak bullak oldum. Kesinlikle.
Şöhrete hazır olmuş olsaydım, Ruby Rose'la tanıştığımda
ve kendisi benim ne kadar harika olduğumu söylediğinde,
önceden hazırlanmış olsaydım onun suratına kesinlikle gülmezdim.
Niye yaptım bilmiyorum. Kötü niyetli değildi.
Onun bir resim olmadığını unuttum galiba. Biliyor musunuz?
"Benimle neden konuşuyorsun? Büyücülük bu!"
Şöhrete hazırlanmış olsaydım
Jodie Foster'la yolum kesiştiğinde...
Evet.
Aslında Jodie Foster'la yollarım ikinci kez kesişmişti.
Ve tesadüfe bakın ki o gün de tam doğum günümdü.
Bunu ben biliyordum.
Normali de bu zaten, değil mi?
Normal olmayan ise Jodie Foster'ın da doğum günüm olduğunu bilmesiydi.
İlk başta hoş bir şey gibi geliyor ama biraz düşününce tuhaf.
Yanında bana bir hediye getirmişti.
Biliyorum.
Jodie Foster'dan doğum günü hediyesi aldım lan!
Biliyorum!
Anlamanız lazımdı.
Bu iyi bir şey değil.
Sıçmıştım, unuttunuz mu?
Hediye almıştım, harika da bir hediyeydi.
Bana BANANAGRAMS almıştı. Resmen...
Harika bir hediye.
Oyunlara bayılırım. Kelimelere de. Kullanışlı seyahat çantalarına da.
Hayalî potasyumumu almaya da bayılırım.
Bitmek bilmeyen bir hediye.
Şöhret için hazırlanmış olsaydım hediyeyi alır, "Sağ olun" derdim.
"Çok naziksiniz. Çok cömertsiniz.
Sıradaki kraliçe siz misiniz?"
Gibi bir şeyler.
Ama hazırlıklı değildim. Ne dedim, biliyor musunuz?
"Bende zaten BANANAGRAMS vardı."
Biliyorum.
"Çok geç kaldın. Bir dahaki sefere artık."
Alt metni buydu.
Şöhrete hazırlanmış olsaydım Richard Curtis'le tanıştığımda,
adamın kim olduğunu biliyor olurdum ya.
Kendisinin Aşk Engel Tanımaz ve Aşk Her Yerde gibi romantik klasikleri
yapan kişi olduğunu bilirdim.
Hazırlanmış olsaydım
bana en sevdiğim romantik komedi filmini sorduğunda,
diplomatik bir cevap verebilirdim.
Onun filmlerinden birini mesela.
Ama hazırlıklı değildim. Ne mi dedim?
"Romantik komedileri hiç sevmem."
Biliyorum.
Richard şöhret konusunda çok tecrübeli. O anda çok nazikti.
Hiç tereddüt etmeden konuyu hemen değiştirdi.
Benim az önce yarattığım tuhaflıktan kurtulmanın yolunu açtı.
Benimse oraya girmediğim apaçık bir yoldu.
"Sorun değil. Herkese hitap etmiyor sonuçta" dedi.
"Ama romantik komedilerde bu kadar sevmediğin şey nedir?"
Ben de dedim ki,
"Öpüşme seslerinden hoşlanmıyorum."
Neden öyle dedim, bilmiyorum.
Gerçekten bilmiyorum. Sonra geriye baktığımda da anlamadım.
Geriye dönüp baktığımda, bunu neden söylediğimi hâlâ bilmiyorum.
Jenno'yla ilk tanıştığımda hayatımı zorlaştıran bir diğer şey de
bana daha yeni otizm teşhisi konmasıydı.
Bunun benim için ne anlama geldiğini çözmeye çalışıyordum.
Açıkçası, bunun benim için anlamı da şuydu,
öpüşme seslerinden hoşlanmıyorum.
Jenno'yla tanıştığımızda,
spektrumun neresinde olduğumu öğrenme sürecindeydim.
Ve nihayetinde, ikimiz birlikte çalıştıkça, öğrendikçe,
bunun benim için büyük bir lütuf olduğunu anladım.
Çünkü dışarıdan bir göze ihtiyacımın olduğu ortaya çıktı
çünkü zamanın dörtte üçünde ne bok yediğimi hiç bilmiyordum.
Jenno'yla birlikte aynı etkinliğe gidip eve döndüğümüzde,
sonrasında olayın kritiğini yaparız.
Ben "Böyle böyle oldu" derim,
Jenno da "Sen başka bir yerde miydin acaba?" der.
Biliyorum.
Size çok iyi bir örnek vereyim. Benim algılarım biraz farklı çalışır.
Tuhaflıklarımdan biri de avuç içlerimin çok hassas olması.
Biraz can sıkıcı.
Küçük ve değişik şekilli bir şeyi elime aldığımda da
çok rahatsız olur ve sinirlenmenin eşiğine gelirim.
Erkeklerle bu yüzden yatamıyorum aslında.
Hayır! Hayır.
Hiç mantıklı değil aslında ama siz de hemen kabullendiniz.
"Küçük ve değişik şekilli" demeyi severim. Eğlenceli. Çok eğlenceli.
Küçük ve değişik şekilli bir şeyi tutunca sinirleniyorum
ve bir anda kavramamam gerekiyor.
Şöyle... Ben şöyle...
Jenno'ya "Her şeyi düşürüyorum. Çok sakarım" dedim.
"Hayır. Sen onu düşürmedin ki" dedi.
"Bak, ne kadar uzakta."
Yolum Jodie Foster'la ilk kesiştiğinde bu durum epey bir sorun teşkil etti.
Bir şovuma gelmişti, sonrasında da sohbet için kulise geldi.
Ne büyük şeref!
Değil mi? Çok iyiydi. Sohbet ediyorduk. Sohbet.
Bu sohbet sırasında da
telefon numarasını bir karton parçasına yazıp bana verdi.
Ben de onu alıp...
O şekilde değil tabii. Profesyonelceydi. İş içindi.
Öyle değil... Bana... Kadın evli sonuçta. Sorun değil.
Gerçi şimdi böyle sesli söyleyince emin olamadım da.
Neyse artık çok geç zaten, değil mi?
Yok, profesyonelceydi. Numarasını yazdı.
Sanırım.
Ben de aldım, sonra sohbet ederken elimde kartonu parçalamaya başladım.
Onun gözünün önünde.
"Numara için sağ ol. Bence hak ettiği yer bu."
Yaptığımı fark etmemiştim.
Jenno sonra tanık raporunu bildirirken anladım.
Kafam başka bir yerdeydi.
Onun gözünün önünde parçalıyordum resmen,
sonra da onu atmaya kalkıştım.
Onun gözünün önünde yahu!
Sonra elimin geri çekildiğini hissettim ve arkamı döndüm.
Jenno "Bunu ben alayım, sırt çantasına koyayım" dedi.
Resmen...
Biliyorum!
Helal olsun!
Gerçek bir şampiyon.
İlişkimiz de aşağı yukarı böyle yürüyor işte.
Körling gibi.
Evet, hani şu sevimli kış sporu.
O dev taş ben oluyorum.
Her sabah bir ekip toplantısı yapıyoruz, "Bugün gitmen gereken yer burası" diyor.
"Bu hızda gideceksin. Bu yoldan geçeceksin.
Yolda karşılaşabileceğin şeyler de bunlar."
Sonra beni yolcu ediyoruz
ve bu konuda yapabileceğim hiçbir şey olmuyor.
Jenno da dışarıda şöyle...
Çok sıkı çalışıyor.
İlişkimizde "taşı süpürme oranı"nın
fazla tek taraflı oluşu beni çok endişelendiriyor.
Jenno'ya yardım etmek istiyorum. Ben de onunla ilgilenmek istiyorum.
Ama Jenno inanılmaz derecede becerikli biri.
Her konuda!
Ben değilim.
Bu işte iyiyim.
Bu işte harbiden iyiyim.
Ama burası da kendi kendine olmuyor.
Başka hiçbir yerde olmuyor.
Yapımcılığını Jenno yaptığı için oluyor.
Bence bu alkış sana.
Bazen deniyorum.
Bazen ben de Jenno için süpürmeye, kahraman olmaya çalışıyorum.
Ve her seferinde de
sıçıp batırıyorum.
Ama bir keresinde kahraman olmaya çalışmıştım,
yine sıçtım tabii
ama o kadar başarılı bir şekilde, o kadar layıkıyla başarısız oldum ki
başladığım noktaya dönüp başarıya arkadan bir selam çaktım.
Gerçekten. İnanılmazdı.
Köpekleri yürüyüşe çıkardığımızda olmuştu.
Köpeklerimi yürüyüşe çıkarmıştım.
Jenno da önümden gidiyordu. Benden çok öndeydi.
Ben biraz yavaş yürürüm. Tamam mı?
Eskiden köpekleri çıkardığımızda Jenno yanımdan hiç ayrılmazdı,
köpeklerimin tavşan yakalamasından endişelenirdi.
"Şu köpeklerime bir bak" dedim.
Köpeklerim...
Muppet Şov'daki İsveçli Şef, bir koyun sikmiş gibi.
Şöyle...
Köpeklerim tavşan yakalamayı beceremiyor.
Bir keresinde tavşan kovalıyorlardı
ve sonunda tavşan kaçmaktan sıkıldı.
Neyse işte, Jenno da nihayetinde rahatladı.
Tavşan falan yakalayamadıklarını anlayınca o da kendi hızında yürümeye başladı.
Ben de o gün yine çok geride kalmıştım, tamam mı?
Hem yavaş yürüdüğümden hem de bir sorunu düşündüğüm için,
aynı anda hem yürüyüp hem düşünemiyorum çünkü.
"Sorunlu yürüyüşün" bir nedeni de bu.
Neyse, yürüyoruz.
Öncesinde size biraz daha bilgi vereyim.
Jenno'yla birlikte dünya turnesi yapmıştık,
sonrasında da istirahat ve rahatlama için Avustralya'ya dönmüştük.
"R"leri vurguladım.
Jenno birkaç haftalığına gelecekti.
Ama tam da 2020 martıydı.
Jenno için tuhaf, yeni bir ülkede,
yeni bir partnerle eğlenceli, küçük bir tatil olarak başlayan şey,
çok kısa bir sürede taşrada mahsur kalma durumuna dönüştü.
Değil mi?
Pandemi sırasında genel olarak iyiydik aslında.
İnişler, çıkışlar oldu, netbol sürtükler içindir falan.
Ama bir sürü oyun oynadık. İkimiz de oyun oynamayı çok seviyoruz.
Akıl oyunları değil, normal oyunlar.
İlk "Bil Bakalım Kim?" oyunumu Jenno'yla oynamıştım.
Büyük bir olaydı. Çocukken bizde Bil Bakalım Kim? yoktu.
Çok süslüydü. Çok fazla hareketli parçası falan var.
Biz daha çok tavla ailesiydik. Tavlaya bayılırım ben.
O tavla çantası var ya,
evimizdeki en şık mobilyaydı.
Şu iki renkli plastik deri var ya? Enfes! Tavla çantasına bayılırdım.
Kimse tavla oynamıyorsa evde elimde onunla dolaşıp
"İşe gidiyorum" derdim.
Hatta kısa bir süreliğine onu okul çantam olarak bile kullandım.
"Okula gitmiyorum. İşe gidiyorum."
Zorbalığa maruz kaldım mı? Kesinlikle.
Ama işin güzelliği, bunu hiç anlamıyordum bile.
"Çanta güzelmiş sik kafalı" diyorlardı.
"Teşekkür ederim" diyordum.
Sonunda abim beni kenara çekip uyardı.
"O çantayı okula götüremezsin, senin yüzünden benimle de uğraşıyorlar."
"Ama işe gidiyorum" dedim. "Evde git."
Bil Bakalım Kim? oynamamıştım,
Jenno da kibarca bana kuralları öğretmeyi teklif etti,
kibirli bir şekilde "Gerek yok" dedim.
"Reklamlarını görmüştüm. Çocuk oyuncağı."
42 yaşında, hayatında ilk defa
Bil Bakalım Kim? oynayan biri olarak ilk sorum şu oldu.
"Tamam, diyelim ki yeni işinde ilk günün" dedim.
Biliyorum.
Daha da kötüleşiyor.
"Yeni işinde ilk günün" dedim.
"Bunalmışsın. Öğrenecek çok şey var.
Hata yapıp duruyorsun. Herkes nazik davranıyor.
Ama kibarlıklarının ne kadar süreceğini bilmiyorsun,
hele de adlarını sürekli yanlış söylediğin için.
Çay saati. Dinlenme odasına gidiyorsun.
Kendini toplayıp sakinleşmek için bir çay koyuyorsun.
Sonra seninki o suratla içeri giriyor.
Onu tokatlamak ister miydin?"
Biliyorum.
Jenno'ysa "Hayır" dedi.
Ve "Vay canına" dedi.
Sonra da "Bak Hannah, bence yüzleri aynı şekilde okumuyoruz" dedi.
"Bir yüzün nesini tokatlanabilir buluyorsun?"
"Harika soru" dedim. "Sorduğun için sağ ol."
Resimlere tekrar baktım, "Evet, birkaç tanesinin yüzü öyle" dedim.
"Buldum.
Onun dişlerini görebiliyor musun?"
Jenno da şöyle cevap verdi, "Yani gülüyorlar mı demek istedin?"
Biliyorum.
Meğer ben güler yüzü tehdit edici buluyormuşum.
Bunun otizmimle bir ilgisi olabilir tabii.
Ama annemin çok büyük takma dişleriyle geçen yıllardan dolayı da olabilir.
"Çevre mi, gen mi" meselesi.
Hiç bilemeyeceğiz.
Pandemi sırasında iyiydim yani. Sorduğunuz için teşekkürler. Ben...
Ruhumu ayakta tutmak için insanlarla pek etkileşime ihtiyacım yok.
Ama utanarak itiraf ediyorum ki
yabancı bir ülkede, pandemide mahsur kalmış bir Amerikalı olarak
Jenno'nun benden farklı bir deneyim yaşıyor olabileceği hiç aklıma gelmemişti.
Üstelik taşradaydık, oraya böyle demekte ısrar ediyorum.
Gerçekten hiç aklıma gelmemişti,
ta ki bir gün onun köpeklerimden biriyle konuştuğunu duyduğum güne kadar.
Bunun bana tuhaf gelmesi lazımdı aslında.
Ama nedense gelmedi.
"Douglas" dedi.
"Pandemiden önce köpeklere ayıracak vaktim yoktu.
Çok zahmetlisiniz.
Ama şimdi en iyi arkadaşım sensin."
Biliyorum.
Jasper da oradaydı.
Biliyorum.
Sorun değil. Barınaktan sahiplenmiştim. Yerini bilir.
Lezbiyen ağırlıklı seyircinin önünde yapabileceğin en bıçak sırtı şaka.
Barınaktan alınan hayvanı aşağılamak.
Büyük trollük!
Şaka sadece. Onu seviyorum. Benim küçük prensim. Merak etmeyin.
Her neyse...
Bunu söylediğini duydum ve biraz afalladım tabii.
Bunu duymak hoşuma gitmemişti çünkü ben Jenno'nun partneriyim.
Onun işvereniyim.
Ayrıca o konuşma esnasında
en iyi dostunun sahibi de olduğumu öğrendim.
"Bu hiç iyi olmadı" dedim. "Bu güç dengesi hoşuma gitmedi."
Sonra tam o anda bir karar verdim,
"Jenno'nun toplumla bağ kurmasına yardım etmek benim görevim" dedim.
O öğleden sonra köpekleri gezdirmeye çıkardığımızda,
Jenno da en iyi arkadaşı Douglas'la önden yürüyordu.
Ben de arkadaydım,
neredeyse hiç kımıldamıyordum çünkü aklımdaki çok zor bir sorundu.
Birine sosyal yönden yardım edebileceğimi düşünmek şaka gibi.
Sorunu da o gün çözemedim. Olayın oraya gittiğini düşünmeyin.
O sorunu çözemedim.
Ta altı ay sonra çözdüm. Evet. Kazara oldu.
Yeni varyantların çıkmaya başladığı dönemdi.
Hani şu her şeyin bittiğini sandığımız
o kısacık zaman dilimi?
Sonra başımıza "Omicron" çıktı bir de.
Süpermarkette bölgenin futbol takımının posteri gördüm
ve "İşte bu!" dedim.
"Bir Amerikalı için Avustralya'nın bir kasabasında sosyalleşmek için
hiç görmediği bir spordan daha iyisi olamaz."
Posteri eve götürdüm, "Kadın futbol takımına katılsana" dedim.
"Posteri almışsın" dedi.
"Evet. Tüm bilgiler burada yazıyor" dedim.
"O bilgiye başkası da ihtiyaç duyacaktı belki" dedi.
"Ne bileyim. Takımlar nasıl oluyor bilmiyorum" dedim.
Ama takıma katıldı, Tigers'a.
Kulüp sloganı ne, biliyor musunuz? "Ne cüretle başarısız oluruz?"
Hangi zaman kipinde olduğu bile belli değil.
Maçtan önce mi söyleniyor yoksa maçtan sonra mı?
Motivasyon için mi, ayıplamak için mi yoksa ikisinin güzel bir karışımı mı?
Hiç bilmiyorum!
Muhteşem.
Nihayet ilk antrenmanından eve döndü, bir sürü hikâye biriktirmişti, bir sürü.
"Nasıl geçti?" dedim. Dedi ki...
"Bunun adına futbol demiyorlar.
'Footy' diyorlar.
Futbol topunu fırlatman da yasak.
Ama arkadaşının üstüne atabiliyorsun."
Sonra dedi ki "İkili mücadeleyi sevdim ama düdüğü duyduğun an bırakmalısın.
Yoksa 50 metre cezası veriyorlar.
50 metre ne kadar bilmiyorum, o yüzden benim için önemsiz.
Takımda yedi tane kızıl saçlı saydım. Bana çok fazla gibi geldi.
Gerçi üçü açık kızıl olduğunu iddia etti ama ben buna inanmıyorum.
Gördüğüm kadarıyla, takımın sadece yüzde 40'ı seni tanıyor.
Diğer yüzde 60, patatesten bahsetmeyi yeğliyor."
Oturup Jenno'nun hikâyesini dinlerken
Jenno'nun hikâyelerinde bu kadar çok sevdiğim şeyin
ne olduğunu fark ettim.
Çünkü bu şey aslında bir hikâye değil.
Bu aslında bir bilgi listesi.
Çünkü aslında babamla evlenmişim.
Kesinlikle.
Ama annemin aksine, ben bundan hoşlanıyorum.
Buna bayılıyorum. Çok hoşuma gidiyor. Seviyorum.
Gerçekten harika bilgiler topluyor. Tamam mı?
Birçoğu alakalı. Bazıları biraz acayip.
Bazıları biraz belirsiz gibi duruyor ama sonra alakası anlaşılıyor.
Müthiş biri. Mesele bilgileri toplaması da değil.
Bilgileri nasıl üst üste yığdığı.
Bilgi Brâncuşi'si gibi.
Sonu bir yere bağlanacak sanıyorsun.
Sonra sonuna geliyor ve "Yok" diyorsun.
Sadece bilgi listesiymiş.
Bayılıyorum çünkü ben yeni deneyimlerde böyle bilgi toplayamıyorum.
Yeni bir ortama girersem bilgi toplamam.
Her şeyi emerim, ne varsa emerim, emdiklerimi de aklımda tutmam.
Sadece ıslanırım.
Islanır ve dolup taşarım.
Sonra eve gider, kendimi sıkıp "Ne yaşadım lan ben?" diye düşünürüm.
"Ve neden bu kadar çok diş var?"
Jenno'yla olduğumdan beri kendime güvenim arttı
çünkü yeni bir ortama birlikte girince
o bilgileri topluyor, ben de onları anlayabiliyorum.
Harika bir şey.
Geri dönüp daha fazla bilgi edinmesini istedim.
"Antrenmana dönmelisin" dedim. "Parmağımı burktum" dedi.
"Ne cüretle başarısız oluruz?" dedim.
Geri geldi ve "Bu tehlikeli bir spor Hannah" dedi.
"Kaptan geçen yıl dizinden sakatlanmış. Maçta sakatlanmış.
Caz de dizinden sakatlanmış ama onunki maçta olmamış.
Üstünden inek geçmiş.
Benim ilk sandığım gibi mecazi anlamda değilmiş.
Bir de Shaz var. Şu an antrenman yapamıyor.
Beyin sarsıntısından sonra kekemeliğin geçmesini bekliyor.
Ama yine de..." Biliyorum.
"Yine de antrenmana geldi ve kenarda bekledi.
Sanırım senin 'tradie' dediklerinden
çünkü fosforlu kıyafet giyiyordu ve üstünde traktör olan bir şapkası vardı.
Tütün içiyordu, uyuşturucu değil.
Sigaraya 'siggy' diyorlar.
Teneke kutudan bira içiyordu, ona da 'tenny' diyorlar.
Adı Shannon ama ona 'Shaz' diyorlar.
Laura'ya 'Lauz' diyorlar. Terry'ye de 'Tez.'
'Pardon" diyecekleri zaman "Paz" diyorlar.
Kaz'in, Shaz için ambo'yu aradıklarını söylediğini duyunca da
'Çözdüm' dedim. 'Çözdüm.'
Kelimelerle ne yaptığınızı anladım.
Kelimelerle ne yaptığınızı anladım ya.
Gayet güzel bir ismi alıp en yakın ünsüzden kelimeyi kesiyorsunuz.
Gerisini atıp sonuna 'Z' veya 'O' ekliyorsunuz.
Yaptığınız bu."
Biliyorum.
Ben de "Evet" dedim,
"Jenno."
O da şöyle dedi...
"Bu bana özel sanmıştım."
Ben de "Hayır" dedim.
"Abim de karısına Jenno diyor.
Beno ve Jenno."
"Bende zaten BANANAGRAMS vardı."
Ben...
Hatalarımdan ders alıyorum.
Ama sadece bire bir aynı hata olursa.
Jodie Foster doğum günümde bana yine BANANAGRAMS verecek olursa
ne yapacağımı bilirim.
Ama Tom Cruise, Noel'de Bil Bakalım Kim? verirse
o dişlek herifi tokatlarım muhtemelen.
Neyse, bu altı ay sonrasıydı.
Altı ay öncesinde, bu sorunu çözmeye çalışıyordum.
Jenno, en iyi arkadaşı Douglas'la öndeydi.
Ben arkada oyalanıyordum. Jasper yaramazlık peşindeydi.
Bir tavşanı saklandığı yerden çıkarttı ve tavşan önümdeki yola fırladı.
Durup bana doğru baktı, ben de ona baktım.
Gerçekten büyülü bir andı.
Sanki dünyada sadece ikimiz vardık.
"Tanrım. Ben Pamuk Prenses'im" dedim.
Sonra kafama dank etti.
"Olamaz" dedim.
"Korkuyu bilmiyorsun, değil mi dostum?"
"Bilmiyorum tabii" dedi.
"Ben hastayım."
Evet. Gözleri çürümüştü.
"Bugün olmaz" dedim.
"Köpeklerimin ilk tavşanlarını yakalayacakları gün bugün değil.
Üstelik hayvan hastalıklı ve Jenno da meğer evini çok özlemiş."
Bundan gurur duymuyorum
ama onu yoldan uzaklaştırmak için ayağımla biraz dürttüm.
Bir çalılığın altına doğru yuvarlandı.
"Harika. Başardım" dedim.
İleri baktım. Jenno henüz görmemişti. "Evet!" dedim.
Ama Jasper görmüştü,
ortalığı yıkarak geldi, "İlk tavşanımı yakalayacağım" der gibiydi.
Vahşi kerata. Onu seviyorum.
"İlk tavşanımı..." "Ben buradayken olmaz" dedim.
Onu tekmelemedim aslında.
Onu tekmelemedim.
Bacağım tamamen hareketsizdi.
O bir karar verdi.
Bunu netleştirelim.
Kendisi bacağıma çarpmaya karar verdi
ve bu kararı çok sert ve çok hızlı verdi.
Bacağıma çarpar çarpmaz da ben şöyle...
Yere yapıştı.
Tasmasının ucunu son anda yakaladım.
"Oh be!" dedim.
Sonra kafamı kaldırdım
ve Jenno'nun arkasını döndüğünü fark ettim.
Olayı görmüştü.
Tavşanı görmedi tabii.
Köpeğimle kavga ettiğimi gördü sadece.
Ve kaybettiğimi.
Koşarak yanıma doğru gelip "Köpeğini neden tekmeledin?" dedi.
"Bir tavşan durumu oldu da" dedim.
"Teknik olarak onu tekmelemedim. Daha çok elense çekmek gibiydi ve..."
"Elense ne demek?" dedi.
Futbola başlamasından önceydi bu.
"Elense ne demek?" dedi.
Sonra da "Aman tanrım. Bir tavşan!" dedi.
Lanet tavşan buranın güvenli olmadığını bilmiyordu,
orada güvende olduğunu bilmediği için de oradan çıkıp tekrar yola geldi!
"Ne bu gürültü? Ne oluyor burada?" dedi.
"Yardımcı olabilir miyim?"
Jenno'nun tavşana eliyle dokunmak istediği belli oluyordu,
Jasper da tavşana ağzındaki dişlerle dokunmak istiyordu.
Tamam mı?
Bundan sonra yaşananlar çok hızlı olup bitti
ama size adım adım anlatacağım.
Öncelikle niyetimi izah ederek başlayacağım
çünkü size net gelmeyebilir.
Yapmak istediğim şey ceketimi alıp tavşanın üstüne atmaktı.
Monttan koza yapacaktım.
Sonra da onu oradan alacak, veterinere götürüp
katliamı ona havale edecektim.
Mecburdum. Çok perişandı. Hastalıklıydı. Ölmek üzereydi.
Ben kahramanım. Tamam mı? Kahramanım. Bunu unutmayın.
Mottonuz bu olsun. Kahramanım. Belki de erkek olan benimdir.
Neyse, pekâlâ.
Olay şöyle oldu, Jasper'ı ensesinden kavradım.
Tavşanı yakalayacaktım ama kendime avans vermem lazımdı
çünkü Jasper'ın dört bacağı var ve çok iyi koşuyor.
Bendeyse sadece iki tane var ve pek de iyi değilim.
O yüzden kendime biraz avans verdim
ve bunu Jasper'ı fırlatarak yaptım.
Biliyorum.
Ama şöyle, "Hadi, sen şu tarafa git" gibi değildi.
Hayır. Sovyet disk atmacılar gibiydim.
80'lerden fırlamış gibi.
Sanki steroidi basmışım gibi, şöyle...
Jasper'ı izliyordum. Havada uçarken şöyleydi,
"Yere iner inmez geri döneceğim. O tavşanı yakalayacağım."
Arkamı döndüm, tavşana ulaşmaya çalışıyordum.
Sonra nasıl olduysa birdenbire
Douglas bugünün gerçek bir köpek olacağı gün olduğuna karar verdi.
Resmen bir anda ortaya çıkıp
öylece tavşanı kafakola aldı.
Biliyorum. En iyi arkadaşının gözü önünde.
Biliyorum.
Ben de yapmayı bildiğim tek şeyi yaptım.
"Çık şuradan, lanet olası melez! Başlarım şimdi sana! Bırak onu! Bırak!"
İyi bir köpektir.
Şöyle yaptı...
Ama Jenno ve köpekler resmen
"Sen de kimsin lan?" der gibiydi.
Tavşan ölmemişti.
Ama artık korkuyu öğrenmişti.
Ve çığlık atmaya başladı.
Tavşan çığlığı duydunuz mu bilmem. Pek harika değil.
Watership Tepesi çocuk filmi değil.
Saçmalık.
Şöyle yapıyordu...
Bu hikâyenin tavşanı öldürmediğim bir sonu yok.
Öldürmem gerektiğini biliyorsunuz. İnsancıl olan bu.
Zaten çok perişan hâlde. Ölmek üzere.
Bir an önce ölmesi gerek...
Ben kahramanım. Tamam.
Ne yapacağım belliydi. Bir kütük vardı. Onunla tavşanı ezecektim.
Başını ezecektim. Ben kahramanım.
Ama Jenno'nun önünde yapmak istemedim. Yeterince şey görmüştü.
Onu bir iş için gönderdim.
"Bana bir sopa lazım" dedim.
Sopa falan lazım değildi.
Ama Jenno'nun yapımcı gömleğini giyip "Hallederim" diyeceğini biliyordum.
Hemen gitti. "Evet be!" dedim.
Kütüğü yerden aldım.
Jenno'nun özelliği şu,
çok becerikli biri.
Ben değilim.
O yüzden olabilecek en kötü zamanda geri döndü.
Ben tam buradaydım.
Kütüğü tavşancığın üstüne atmaktan vazgeçsem bile artık durduramazdım.
Jenno'yu gördüğümde, ivme ve yer çekimi kontrolü ele almıştı.
Bunu yaparken arkama döndüm
ve lanet hayatımda ilk kez
başka bir insanla uzun süre...
...göz teması kurdum.
Biliyorum.
Şöyle...
Gözlerinin içine baktım ve...
O an kendimi olaya o kadar kaptırmıştım ki
tavşanın ölmüş olduğundan emin olmaya çalışıyordum.
O yüzden göz temasını kesmeden şöyle yapmaya başladım...
Sonra sakinleştim. Jenno'ya baktım. Ben bile yüzünü okuyabiliyordum.
Üzgündü, perişan hâldeydi muhtemelen.
Ona baktım ve "Olamaz" dedim.
"Bunu ben de yaşamıştım.
Benim de bir tavşan katiliyle bir ilişkim olmuştu."
Bunu istememiştim.
Jenno bunu yaşasın istemiyordum.
Durumu düzeltmeye çalıştım.
"Hastalıklıydı. Acısına son verdim. Ben kahramanım.
Miksomatozu vardı. Biz 'mikso' deriz çünkü kelimelerle eğleniriz" dedim.
"Buraya sonradan gelen bir hastalık. Çünkü kolonicilik iyi bir fikir değildi.
Amerika'ya dönmen gerekiyorsa dön.
Gitmeni istemiyorum ama aileni ve dostlarını özlüyorsundur.
Bekleriz. Ne kadar süreceğini bilmiyoruz.
Ama atlatırız. Zoom'dan görüşürüz. İdare ederiz.
Ne yapmamı istiyorsun? Ne yapmalıyım?
Ne yapmam gerekiyor? Bu durumda doğru olan ne?
Ne yapacağım?"
Dedi ki "Dur."
"Panik yapma.
Kim olmak istiyorsun?"
"Karın olmak istiyorum."
Teşekkür ederim!
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir