Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cele mojej wycieczki.
Znaleźć głębszą więź z przyrodą.
Powstać z prochów niczym pieprzony Feniks.
Zdobyć cholerny dyplom.
Szczęśliwej niedoszłej szóstej rocznicy ślubu.
Tęsknię.
Idealnie. Dziękuję.
- W porządku? - Tak.
Zaraz wrócę.
Dziękuję.
Gratulacje, Helen.
To się robi tak.
Dobrze, że go usidliłaś, siostrzyczko.
Odpuść mu. To jego ślub.
I mój, więc daj mi spokój.
Nie mogę, bo uważam, że nie jest ciebie wart.
Jake też tak myśli.
- Co? - Kto?
Mój najlepszy przyjaciel od ósmej klasy.
- Masz udar? - Nie.
Nie widziałam go.
Jak leci, Jake?
Dobrze. Wyglądasz… świetnie.
Dziękuję.
Dzięki.
Duncan, doceniam braterską opiekuńczość,
ale to niepotrzebne.
Jestem z Mikiem bardzo długo.
Teraz jesteśmy małżeństwem i damy sobie radę.
Ja również.
Dziękuję, ale mam nieco większe doświadczenie życiowe niż ty.
Różnica lat nie jest aż taka duża, Helen.
- Pięć lat. - Popełniasz ogromny…
- No nie. Znowu? - Mamy rannego!
Co za ruch.
- Jesteś cały? - Pomogę ci.
- Dzięki. - Kończąc zdanie – błąd.
Duncan?
Widział ktoś gospodarza?
- Poszedł nad rzekę z jakąś dziewczyną. - Z kim?
I jaką rzekę?
Cześć, Helen!
- Jak się masz? - Widziałeś Duncana?
Muszę mu dać klucze. W weekend ma pilnować domu.
Co z Duncanem?
Widziałeś go?
Widziałeś Duncana?
Zajmie się moim domem. Mam klucze.
Nic nie słyszę.
Kto tak głośno puszcza muzykę?
Racja.
Wyjdziemy na zewnątrz?
Dobrze. Tam będę cię słyszeć.
Nie spodziewałem się ciebie.
Musiałam podrzucić klucze skretyniałemu bratu.
Poszedł nad rzekę ze swoją dziewczyną 30 minut temu.
Jaką dziewczyną?
Molly. Jest bardzo miła. Polubiłabyś ją.
- To Mike. - Rozmawiasz z nim?
Dużo dzwoni.
Zapomina, że się rozwiedliśmy.
Zostań na drinka.
Jutro wyjeżdżam z miasta.
Jeszcze wcześnie.
Chcę się spakować.
Kiedyś umiałaś się bawić.
Co znaczy kiedyś? Nadal umiem.
Nie o to chodziło.
Baluję tak, że byś tego nie ogarnął.
No dobrze. Podasz Duncanowi klucze?
Miał spać u mnie, gdy wyjadę.
Choć kto wie, czy w ogóle pamięta.
Zajmie się tym.
Tak jak Picklesem?
To nie była jego wina.
Przejechał go autem. Kto był winny, Pickles?
Pies żył potem jeszcze dziesięć lat.
Nie o to chodzi.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Ale przekaż swojemu przyjacielowi, że jest do bani.
Nie zrobię tego.
SZCZĘŚCIE DLA POCZĄTKUJĄCYCH
- Siemka. - Jake dał ci moje klucze?
Tak, przepraszam za wczoraj. Kawy?
- Świetnie. - Czarna, dwie łyżeczki cukru.
Dziękuję, choć już nie słodzę.
Naprawdę? Nie słodzisz?
Ograniczam cukier.
Gotowa wyjechać na łono natury i malować kolorami wiatru?
Oglądałem filmy przyrodnicze i jeśli spotkasz niedźwiedzia,
podrap go po brzuszku. Uwielbiają to.
Zapamiętam.
Nie spal mi domu.
I nie ruszaj sukulentów. Nie trzeba ich podlewać.
Zawsze są takie wysuszone.
To lista spraw do załatwienia.
Trzymaj się jej.
Jak u seryjnego zabójcy.
Nawet zalaminowałaś. Masz laminarkę?
Nie rób nic głupiego.
Przestaniesz mnie kiedyś krytykować?
O ile zrobisz coś dobrze.
- Więc to jest klucz. - Masz 35 lat. Dorośnij.
Dużo rzeczy robię dobrze. Jestem dorosłym facetem.
Teoretycznie.
Przeżyjesz najwspanialszy czas w życiu.
Zdobędziesz odznaki i przyjaciół.
- Powędkujesz. - To wyprawa dla dorosłych.
Nie obóz harcerski.
Sprawność łucznika.
Żadnego łucznictwa.
Baw się dobrze.
- Dzięki, Duncan. - Będzie dobrze.
Dziękuję.
Jestem odpowiedzialny. Czy jakoś tak.
- Na razie. - Pa!
Pozdrów babcię Gigi!
Gigi, jesteś?
Jestem w klubie książki. Niedługo wrócę.
Czyli kolację zjem sama.
Piękny Marzycielu, obudź się we mnie
Światło gwiazd i krople rosy Czekają na ciebie
Dźwięki prymitywnego świata Słyszane za dnia
Piękny Marzycielu, obudź się we mnie
Brawo!
- Cieszę się, że tu jesteś, kochanie. - Ja również.
Świetnie wyglądasz, Gigi.
Trzeba się starać.
- Poszukajmy kosmicznych śmieci. - Wiesz, że nigdy nie mogę ich wypatrzeć.
Musisz spojrzeć bliżej i szerzej.
Jedno drugiemu zaprzecza.
Tak się nie da.
Jak się czujesz?
Bez zmian.
Nie, jesteś tu, więc jest lepiej.
To prawda.
Wszystko załatwione?
Tak, papiery podpisane i dostarczone.
Nie widziałam go od ponad roku,
ale teraz, gdy to już oficjalne, znów mi smutno. Rozumiesz?
Nie.
Twój dziadek zmarł. Dupek nie dał mi szansy na rozwód.
Mimo wszystko
wybierasz się na tę zwariowaną wyprawę?
Nie martwisz się?
Niby czym?
Nigdy nie byłam na biwaku.
Gdy ostatnio próbowałam piec pianki, prawie spaliłam dom.
Czym się martwić?
Zapomniałam o tym.
Tęsknię, Nate.
- Cześć, Mike. - Cześć.
Przepraszam, że przeszkadzam. Mogę wpaść?
Nie ma mnie w domu.
Siedzę w aucie, mam zapięty pas. Jadę na biwak.
Serio? Wyprawa z plecakiem?
- Tak. - Brzmi fajnie.
Gdy w końcu się rozwiedliśmy,
zrozumiałem, że wzięliśmy ślub, ale ja nie byłem żonaty.
Nie byłem częścią małżeństwa.
Wiem.
Teraz już wiem, jak być mężem.
Mike, kończę. Zadzwonię, gdy wrócę.
- Porozmawiamy po twoim powrocie. - Pa.
Uważaj…
W pokoju nie ma suszarki do włosów.
Jest w pokoju numer 16. Chce go pan?
Chcę suszarkę, nie nowy pokój.
Jest przymocowana do ściany.
Cześć. Też na kurs przetrwania?
Dzięki Bogu. Ktoś tak stary jak ja!
Myślałem, że będę jedyny.
To banda dzieciaków z młodymi ciałami i umysłami.
Dobra wiadomość, mamy siebie. Zła – mamy siebie.
- Jestem Hugh. - Helen.
Wiem, nie wyglądam. Tata dał mi imię po Hefnerze.
Myślał, że wyrosnę na kobieciarza, a tu niespodzianka!
Już nie żyje. Hefner, nie mój ojciec. Jest w Calabasas.
Idę poszukać swojego łóżka.
Na razie to okropne przeżycie, co?
Dzięki za nic, Lulu.
Nie daj się dziś zamordować, Helen. Jutro zaczynamy.
Martwi mnie ten dym za tobą.
To tylko taki mój klimacik.
Lubię rzeczy związane z sezonem na straszenie.
Na przykład przyprawę dyniową.
To mnie jara.
Serio?
W twoim pokoju zaraziłam się mononukleozą.
Dziękuję.
O 19.00 w sali konferencyjnej jest karaoke.
- Ja je prowadzę. - Fajnie. Dziękuję.
Dzień dobry.
Dobra, ludzie. Dzień dobry!
Usiądźcie i zaczynamy.
Przygotujcie się na przygodę życia. Dosłownie.
Mam na imię Beckett i będę waszym przewodnikiem i instruktorem.
Za mną widzicie mapę trasy.
Pokonamy 82 kilometry szlaku Appalachów w Connecticut
i kolejne 48 kilometrów w stanie Nowy Jork.
Jest wyzywający, ale piękny.
Podczas wędrówki będziemy bawić się odpowiedzialnie.
Tu widzicie zasady.
Nie zostawiać śladów, planować i być przygotowanym, co właśnie robimy.
Przyswójcie je sobie.
Początek trasy jest godzinę stąd, a koniec na Malowanej Łące.
Zanim ruszymy, każdy się przedstawi,
żebyśmy z grubsza się poznali, a potem pójdziemy po ekwipunek.
Pamiętajcie, ci ludzie to wasza drużyna.
Podajcie imię i powiedzcie, co tu robicie.
Jestem Windy przez I, nie Wendy. Mam 28 lat, właśnie skończyłam studia
i jestem tu, bo kocham być pod gołym niebem.
Mój starszy brat też był na tym kursie i go zachwalał.
Co prawda złamał nogę, ale to pewnie jego wina.
Pamiętam go.
I to była jego wina.
Następna osoba.
Cześć, jestem Hugh.
Mam… lat.
Mam dość lat, żeby nie mówić o wieku.
Ona wie, o czym mówię.
Próbuję sił jako aktor.
Uwielbiam wyzwania, ale nie znoszę frustracji.
Przyszedłem tu to zwalczyć.
Chcę rozkoszować się bólem i frustracją.
Tak będzie.
Kto następny?
Siemano, jestem Mason, mam 28 lat.
Jestem handlarzem i żyję jak handlarz, jeśli wiecie, o czym mówię.
Wędruję od dziecka.
Jestem tu, żeby nie wyjść z wprawy.
Jeśli macie pytania, chętnie podzielę się wiedzą.
Super. A od pytań macie mnie. Dzięki.
- Albo mnie. - Nie, ciebie nie. Siadaj.
Kto teraz? Ty.
Moje pierwsze pytanie brzmi, ile masz lat?
Nie, przedstaw się i powiedz, co tu robisz.
Helen, uczę angielskiego.
Mieszkam w Pittsburghu
i jestem tu, bo się rozwiodłam.
Rozstałam się z mężem rok temu.
Chodziło o niewierność
i bardzo długo byliśmy w separacji, zanim doszło do rozwodu.
Ale to trochę jak wysypka.
Uczepia się ciebie i trudno się jej pozbyć.
Chcę się zresetować.
Nie wiesz, jak życie daje w kość.
Długo przed separacją poroniłam.
Szansę na rodzinę, o której marzyłam, diabli wzięli.
Jestem tu,
bo chcę przestać łamać obietnice, które sobie składam.
Chcę ich dotrzymywać, a to…
To pierwszy z wielu kroków.
Myślę, że skoro mówię to na głos, nie będzie to czcze gadanie.
Świetnie.
Możesz usiąść.
Kto teraz? Może ty?
Cześć, jestem Jake.
Pracowałem jako lekarz,
ale to już przeszłość.
I jestem tu z tego samego powodu,
co ona.
- Wybacz, nie dosłyszałem imienia. - Ma na imię Helen.
No tak.
Jej słowa oddają to, co czuję.
Czasem życie daje w kość
i trzeba wymyślić, jak stawić mu opór.
Dlatego tu jestem. Żeby walczyć.
Świetnie.
Następny?
Jestem Sue
z pokolenia millenialsów.
Składam śluby milczenia na czas wyprawy.
Chodzi o pogłębienie mojej duchowości.
Wierzcie mi, nie będzie łatwo,
bo nigdy czegoś takiego nie robiłam,
a w liceum i na studiach byłam w klubie dyskusyjnym.
Uwielbiam dobrą ripostę,
ale śluby milczenia wcielam w życie od teraz.
- Od teraz? - Tak.
No tak.
Od teraz.
Cześć.
Jestem Kaylee i chcę stawić czoła strachowi przed lasem.
Gdy miałam osiem lat, tata zbudował domek z bali.
Nie był odporny na wodę.
Było tam niewygodnie, delikatnie mówiąc.
Gdy padało, czułam się jak w drewnianej trumnie.
To nie było miłe wspomnienie.
No i…
Czas na ekwipunek.
PLECAKI
ŚPIWORY
NAMIOTY
PROWIANT KRZESŁA
RÓŻNE RZECZY
To nowe buty? Nie dostałaś tych, które wysłaliśmy?
Zapomniałam ich z domu.
Na szczęście te pasują, więc spoko.
Będzie z tobą problem.
Słuchajcie, wstajemy o świcie
i codziennie pokonujemy 10 do 20 kilometrów.
Będą dni, gdy nic nie będziemy robić,
ale będzie ich mało, więc cieszcie się nimi.
Z kleszczami nie ma żartów.
Podciągnijcie skarpety i często się kontrolujcie.
Kilka tygodni temu powinniście dostać buty
i do tej pory je rozchodzić.
Skarpety są ważne.
Jeśli zamokną, dostaniecie stopę okopową.
Należy je zdjąć i wysuszyć. Można je powiesić na plecaku.
Będziecie spać w dwuosobowych namiotach. Będziecie wykończeni.
Będziecie mieli wszystkich dość i będziecie pierdzieć.
Skutek suchego prowiantu.
To nie wyprawa dla nowicjuszy.
Właśnie tak ją opisano w katalogu.
To prawda.
Wiecie, o czym mówię.
W połowie trasy uzupełnimy zapasy. Tylko niezbędne rzeczy.
Żadnego szamponu czy dezodorantu, bo każę go wam zjeść.
I proszę, zabierz bieliznę.
Ja?
Zaskocz nas.
Mam bieliznę.
To wszystko.
Możecie zabrać jeden notatnik i jedną książkę dla rozrywki.
Możecie wziąć komórkę, ale nie będzie działać.
- Co w sytuacji awaryjnej? - Mam telefon satelitarny.
- Gdzie robić kupę? - Helikopter zabierze cię do bazy.
- Naprawdę? - Nie.
Tak jak ptakowi czy leśnej zwierzynie
za toaletę będzie służyć wielka okrągła Ziemia.
Na końcu wędrówki będziemy głosować,
kto zdobędzie tytuł najlepszego uczestnika kursu przetrwania.
Macie godzinę na zabranie zapasów i spakowanie plecaków.
Potem zjedzcie kolację w La Rosa.
To jedyny lokal w mieście.
Widzimy się jutro o 6.00 w autobusie.
Spóźnieni nie wezmą udziału w wyprawie.
Igrzyska czas zacząć.
Kierowca potwierdzony?
Podejdźcie tu.
- Sprawdźmy, czy mamy wszystko. - Po 1,20 $ za paczkę.
Co robisz na mojej wyprawie?
Twojej?
Duncan kazał ci mieć na mnie oko?
Nie.
Musisz stąd zniknąć.
Nigdzie się nie wybieram.
Robię to sama.
Sama? Z Beckettem i sześcioma innymi osobami?
Zapisałem się dawno temu. Jesteś na mnie skazana.
Jak ty mnie wkurzasz!
Od tej chwili się nie znamy.
Nie odzywaj się do mnie. Nawet nie patrz.
Dobra. Nie odezwę się, a już na pewno nie będę patrzył.
Ani razu.
Choćbyś wołała o pomoc.
Dobrze, bo nie będę wołać.
Super.
Idealnie.
A teraz zejdź mi z oczu.
Macie wszystko?
Tak.
Beckett, nadal mam wrażenie, że brakuje mi ważnych informacji.
To kurs empiryczny. Uczysz się na bieżąco.
To ci pomoże.
Wciąż czuję się nieco niedouczona jak na początkującego wędrowca.
Z tego dowiesz się wszystkiego.
A jeśli nie?
Wtedy umrzesz.
Nie rozumiem, czemu nie ma kawy. Bez niej jestem niebezpieczny.
Będzie trudniej, niż myślałem.
Wciąż mówisz takie rzeczy.
Jakie?
Że jest strasznie i będzie trudniej, niż myślimy.
Przepraszam, tak już mam. Próbuję z tym walczyć.
Mama wierzy w samospełniające się przepowiednie.
Mów dobre rzeczy, a stanie się coś dobrego. Mów złe…
Próbowałem sił w aktorstwie. „Jestem dobrym aktorem.
Dostanę role. Jestem Meryl Streep”.
Ale to nie działa. Nie jestem nią.
Sprzedaję ubezpieczenia.
To dobra praca.
Idzie panna Chaplin.
Sue, co z twoim milczeniem?
Zacznę jutro. Powiedziałam Kaylee, że…
Nie piłem jeszcze kawy, więc lepiej gadaj z Kaylee.
I tak cię kocham.
Skończyła nam się benzyna. Stanęliśmy na poboczu.
Dzień dobry, supermodelki.
Cześć.
Dobrze się czujesz, Helen?
Nie bardzo.
Niepotrzebnie piłam wczoraj drugą margaritę.
Piłaś margaritę?
Właśnie powiedziałam, że wypiłam dwie.
Zabrałaś książkę, żeby się czymś zająć?
Nie zabrałam.
Już łamie zasady. Zapomniała książki.
- Prawda. - Kapuś.
Nie zapomniałam.
Celowo nie zabrałam, bo chcę się skupić na dziczy.
Ja mam
Jak Amerykanie filipińskiego pochodzenia łamią zasady rasy.
I jak to robią?
Oni…
Powiem, gdy ją przeczytam.
Zabrałam podręcznik psychologii.
Jake też ma podręcznik, ale o wielorybach.
- I fokach. - Jest taki uroczy.
Po wyprawie będzie badał ich życie w Baja.
Wariactwo. Dosłownie.
Może trochę. Będzie super.
Chętnie pożyczę ci książkę, Hannah.
Helen.
Szybki quiz. Co robicie, gdy czujecie otarcie?
- Zajmujemy się nim. - Dobrze, Ellen. To zwiastun pęcherza.
To taki odcisk w fazie szkolenia.
Jeśli coś poczujecie, interweniujcie, bo was pokona.
To nasza Normandia.
Pokonamy 16 kilometrów. To ostatnia godzina bez bólu.
Śpijcie, medytujcie, co kto woli.
Do dzieła!
Nie zapomnijcie butelek, kubków i książek.
Jesteśmy!
Ten plecak będzie ciężki.
Zaklinował się. Dzięki.
Hugh, zagęścisz ruchy czy ciągle będzie się wlókł?
Udanej wyprawy.
Czas skorzystać z toalety.
Gdzie?
Tam.
Pójdę z wami.
Niech to.
O nie.
Ruszamy!
Przygotujcie się na najlepsze doświadczenie w życiu.
- Co jest? - Boże, twoja noga.
- To nic. - To krew?
Nie do wiary. Jak to zrobiłaś?
Jeszcze nawet nie wyruszyliśmy.
Potknęłam się, zakładając plecak.
Kto ma apteczkę? Jake?
Chodźmy, nic mi nie jest. Za chwilę wyschnie.
Wygląda jak przecięta tętnica.
Mamy ranną. Chodźcie bliżej.
- Dużo krwi. - Możemy to sobie darować?
Nie do wiary.
Doktorku, jako nasz medyk czyń swoją powinność.
Popatrzmy, jak J-Dog czaruje.
Usiądźmy.
Dajcie spokój.
Jak znalazłaś najostrzejszy kamień w lesie?
Takie moje szczęście.
Ale głupota, Ellen.
Ostatnio takie rozcięcie miałam, gdy upadłam, wchodząc po schodach,
nie schodząc.
Uderzyłam się w głowę. Było dużo krwi.
- A twoje śluby milczenia, Sue? - Przerwa.
Możecie nas zostawić? Stańcie tam.
W końcu rozwiodłaś się z tym gnojkiem, co?
Tak.
Miło, że pytasz.
Nie wiem, co w nim widziałaś.
Gotowe.
- Dziękuję. - Dziwne miejsce na start.
- Pięknie tu. - Proszę.
Co robisz? Poradzę sobie.
Gotowe, Jake?
- Tak. - Pakujcie się.
- Gotowa? - Tak.
Gotowi!
Możemy zaczynać?
Za mną. I nie rozdzielać się.
Jest tu więcej drewna, niż myślałam.
To las.
Tędy. Współpracujemy jak zespół.
Gdy mówił o szamponie, miał też na myśli suchy szampon?
Każdy. Jest zabójczy dla alg i bakterii.
O to się teraz martwimy?
Uwaga na kamienie.
Cały czas pod górkę?
To zabawa pierwszego poziomu.
- To mają być kamienie? - Jaki jest drugi?
Chwileczkę, Mason.
Daj spokój.
Wiem, że wolny chód jest do bani, ale praca zespołowa to też umiejętność.
Kilka kilometrów stąd jest polana. Tam coś zjemy.
Idę tam.
Dobra robota.
- Za kilka kilometrów zjemy obiad. - Piękny dzień.
To prawda.
Mamy szczęście.
Nawadniajcie się. Do postoju mamy trzy godziny.
Większość tego nie widziała, bo Ellen jest z tyłu.
- Kto? - Ja.
Niebieski człowiek!
- Cześć! - Witam.
Weszła na dwie kłody leżące na naszej drodze.
Czemu tego nie robimy?
- Mogą być spróchniałe. - Tak.
Uprzedził mnie.
Taka kłoda się zarwie, co oznacza złamaną nogę i ewakuację.
Nie rób tak więcej.
Siadać możesz, Ellen. Masz szeroki tyłek i go nie złamiesz.
Jej się uda.
Beckett?
Mam na imię Hellen z H.
Pakujcie się. Ruszamy dalej.
Dajemy średnie kroki.
To było wredne.
Wkrótce się ściemni. Rozbijmy obóz.
Dobra myśl. Co na kolację?
Ruszajcie się.
To dobre miejsce na nocleg.
W obozie nie ma hierarchii. Każdy ma swój wkład.
Jake, zajmij się ogniem.
Windy, rozdziel jedzenie.
Mason, Sue, Hugh, Helen i ja rozbijemy namioty.
A Kaylee…
sobie posiedzi.
Ale poważnie. Co na kolację?
Gdybyś sprzedał w kwietniu,
trafiłbyś na spadek o dwa dolary na miedzi.
Za jakiś czas będzie ponowny wzrost.
Inwestujesz w metale szlachetne? Czy tylko patrzysz na makra?
Nadal analizuję liczby.
Od dawna w tym siedzisz?
Handlem zajmuje się cztery lata. Mam roczną stopę zwrotu na poziomie 25%.
Lubię się zmuszać do tych małych przygód,
żeby wyrwać się zza biurka.
Mam tak samo.
Ludzie błędnie oceniają mnie po wyglądzie,
ale jestem kimś więcej.
Myślę, że wszyscy jesteśmy.
- Jak ukryć jedzenie przed niedźwiedziami? - W moim brzuchu.
Zawieszamy prowiant między drzewami.
Dobrze. Dlaczego?
Żeby nie jadły tego paskudztwa.
- Tak. - Żeby nie przyszły do obozu.
Zgadza się. Weźcie torby z jedzeniem i za mną.
Dopiero usiedliśmy.
Boże.
Kto pierwszy na ochotnika?
Jake?
Trzeba mieć wprawę.
Najlepiej, żeby torba wisiała trzy metry nad ziemią
między drzewami oddalonymi o trzy metry.
Niedźwiedź może się wspiąć i próbować jej dosięgnąć.
- Musi być poza zasięgiem. - Tak.
Potrzebujecie dwóch 15-metrowych lin.
To specjalne liny, więc są lekkie.
Helen, rzucisz Jake’owi butelkę z wodą?
Potem przypnij ją za pomocą karabińczyka.
Gdy torba będzie już wisieć, przywiążemy liny do dwóch drzew.
Oddam mu swój prowiant, bo to skomplikowane jak zimna fuzja.
Kocham kuchnię fusion.
Zarzucimy liny na przeciwległe gałęzie.
- Jake, weź drugą. - Co on powiedział?
Nic z tego nie rozumiem.
- Dobra, Beckett! - Pokaż, co potrafisz.
Pokaż, na co cię stać!
Prawie.
- To nic! - Spróbujemy jeszcze raz.
Dasz radę.
Nieźle.
Dobra robota.
Dobra, zakręć tym.
Uważaj na nos.
Od dołu!
Robiłeś to już?
Dasz radę.
Spokojnie.
Dobrze.
Jest.
Udało się.
Gdy już przerzucicie linę, przypinacie do niej torbę z jedzeniem.
- Tak? - Możemy tu spotkać niedźwiedzia?
To dzicz. Spodziewajmy się wszystkiego.
A duże bezpańskie psy?
Mało prawdopodobne.
A jeśli niedźwiedź jest wściekły?
- To po was. - Co to znaczy?
Nie przegryzie liny?
To też mało prawdopodobne,
ale jeśli wściekły niedźwiedź jest tak uparty,
zginiecie, a on zaspokoi głód.
Dlatego nazywają to kręgiem życia.
- Mufasa. - Jake, mogę cię prosić?
Teraz podniesiemy torbę.
Zobaczmy, jak to działa.
Wciągamy.
Powinna być w miarę lekka.
Na koniec przywiązujecie linę.
Łatwizna.
Robi się ciemno.
Wracajmy do obozu.
WŚCIEKŁY NIEDŹWIEDŹ? DWA DRZEWA, TRZY METRY?
Mam skostniałe palce.
- Tak szybko się ochłodziło. - To prawda.
- To dla mnie nowość. - Dla mnie też. Jestem z Kalifornii.
Wszystko gra?
Zawsze. A u ciebie?
Tęsknię za mamą.
Pewnie wszyscy tak mamy.
Opowiedz o tym.
Bardzo się przyjaźnimy. Rozmawiamy niemal codziennie.
Jesteś blisko ze swoją mamą?
Mnie i brata wychowała babcia Gigi.
Rozumiem.
Co się stało z twoją mamą?
Dłuższy temat, a jestem zmęczona.
Nie zaczynajmy go teraz.
Jasne, nie ma sprawy.
Ktoś z uczestników wpadł ci w oko?
O rany.
Nie ma zbyt wielu opcji, co?
Racja. Sama jestem zaskoczona,
bo nie wiem, co się ze mną dzieje,
ale ciągnie mnie do Jake’a.
Jest taki miły i dobry,
ale nie jest frajerem.
No i jest lekarzem.
Chyba był lekarzem,
ale zrezygnował.
Czyli jest osobą, która łatwo się poddaje.
Odniosłam wrażenie, że tylko robi sobie przerwę.
A nawet jeśli, to ruszył na wyprawę i bada wieloryby.
Czy to nie trochę szalone?
Dorosły facet badający wieloryby.
Jakby miał z osiem lat.
Moim zdaniem wymiata.
A moim nie.
Wymiatacze nie jeżdżą badać życia morskiego.
Wydaje się jakiś dziwny.
- No cóż, dobrej nocy. - Dobranoc.
Hot dog?
Dzień dobry.
- Cholera. - Przyłapany.
Jake?
Proszę.
Ból głowy?
W sumie tak.
Powinnaś pić więcej wody. Jeśli ci się pogorszy, weź tylenol.
Może to wina czapki? Wydaje się ciasna.
- Jest w porządku. - Kawy, Ellen?
Jasne. Mam na imię Helen z H.
Naprawdę? Helen?
Helen z H.
Dziękuję.
Potrzebuję pomocy z opatrunkiem.
Jasne. Usiądziesz na tamtym kamieniu?
- Wezmę apteczkę. - Dobrze.
- Czemu ta kawa jest taka dobra? - Bo wymiatam w robieniu kawy?
Nasłuchałam się historii o twoich zaletach.
Skoro taki z ciebie wymiatacz, czemu masz dwie pary okularów na sznurku?
Na pewno nie zabrałeś za mało?
Wkurza cię moja obecność i żartujesz z okularów?
Bardzo dojrzałe. Okulary Hugh też wyśmiejesz?
- Nie. - Te mam, bo jestem dalekowidzem.
Te są przeciwsłoneczne.
To ma sens. Słońce jest takie jasne.
Mam też problem z widzeniem w nocy. Co to ma za znaczenie?
Z moim kolanem wszystko dobrze.
Mam parę pęcherzy, ale sama mogę je opatrzyć.
Dorobiłaś się pęcherzy?
Nie robiłaś notatek?
Robiłam. Zapisałam pięć razy „zająć się nimi”.
Ale nie zrobiłam tego na czas.
Daj mi coś na nie i sama to załatwię.
Pokaż.
O cholera! Jak z horroru. Czemu nic nie mówiłaś?
Po akcji z kolanem i wleczeniem się z tyłu nie chciałam nas zatrzymywać.
Zresztą jestem silna, więc nie czuję bólu.
- Serio? - Tak.
Masz depresję?
O czym ty mówisz?
- Czemu tu jesteś? - Pewnie z tego samego powodu, co ty.
Niemożliwe.
Jestem tu, bo pragnęłam nowego wzywania.
Chciałam pokonać swoje ograniczenia
i zresetować swoje życie.
Pokaż drugą stopę.
Na takich wyprawach ludzie często zostają poważnie ranni.
Wiem, ale mają nowe kierownictwo.
Chodzi ci o Becketta?
Ufasz mu?
Nie zdziwiło cię 11 zwolnień od odpowiedzialności?
Nie, planuję zdobyć ten dyplom.
- Będziesz dobrze, jeśli przeżyjesz. - I tu się mylisz.
Myślisz, że mówisz do starej, nudnej nauczycielki,
która chodziła spać o 21.30.
To nowa i ulepszona wersja Helen, która spluwa w twarz niebezpieczeństwu
i sika w lesie.
- Nowa Helen jest obrzydliwa. - To prawda.
O co chodziło z tym widzeniem w nocy?
O nic.
Nikomu o tym nie mów, dobrze?
Dlaczego?
- Nie zdałem testów. - Oszalałeś?
To bez znaczenia. Nie wędrujemy w nocy.
Dopiero co mówiłeś, jakie to niebezpieczne
i że to dla kogoś z idealnym wzrokiem.
Tak jak i ty musiałem stawić czoła nowym wyzwaniom.
W porządku?
- Tak. - Wszystko gra.
To chyba żart.
Słuchajcie, ludzie!
Helen po pierwszym dniu ma cztery pęcherze.
Znowu się zaczyna.
Za jej odciski po części musimy winić Masona,
bo tacy wielcy wędrowcy jak on
wywierają presję na tych gorszych jak Helen.
Tacy jak Mason i Helen są równie winni urazom.
Poważnie?
Zraniłam tylko siebie.
Nie bądźcie jak Mason.
Miejcie dobre podejście, grajcie zespołowo
i nie bądźcie jak Helen.
Gdy czujecie otarcie, o czym mówiłem w autobusie,
a także wcześniej i później…
- Zajmijcie się nim. - Od razu.
Helen z H, używasz pasa?
Boże.
Ludzie, 80% ciężaru plecaka powinno spoczywać na biodrach,
nie na ramionach, jasne?
Zapnijcie pasy, bo szybko się zmęczycie.
Lepiej sobie radzę, gdy mówią mi, co robię dobrze.
Więc zrób coś dobrze.
Już to słyszałam.
Dobra, ruszajmy.
Mamy przed sobą 15 kilometrów.
Czas na ksywki. Nikt nie wybiera swojej.
LEŚNA PANNA
MERYL
Wtedy powiedziałem…
Cześć.
A kto to do nas dołączył?
Piąteczka.
DOOGIE
PRZECHOWALNIA ŻYWNOŚCI
KATASTROFA
Czas na wędrówkę.
WALL STREET
Siemka.
- Gotowi? - Tak.
CHAPLIN
Pochodzą z lasów liściastych wschodniej Kanady.
Łatwo można było tego uniknąć, a wszedłeś prosto na nie.
To w twoim stylu.
To prawda.
Beckett, muszę zapytać.
Brat mówił, że grał w piłkę kamieniem.
- To prawda? - Jak najbardziej.
Twój brat był zmorą mojego życia.
DOKTOREK
PRÓG ZWALNIAJĄCY
- Uczysz się szczęścia? - Tak.
Psychologia skupiała się na problemach. Nerwicach, patologiach i zaburzeniach.
Celem była analiza złych elementów życia, by je wyleczyć.
Ja badam to, co ludzie robią dobrze.
Jak działają szczęśliwi i zrównoważeni ludzie.
To ma sens.
Dwie minuty na uzupełnienie płynów. Jeśli musicie, przekąście coś.
Czyli pewnie nie siadamy.
W ramach ćwiczeń co dzień spisuję trzy dobre rzeczy, które mnie spotkały.
I ot tak jesteś szczęśliwa?
Tak. Wymień trzy dobre rzeczy z dzisiaj.
Chyba nie potrafię, Windy.
Robi się zimno, a zajęłam pozycję długą na gazie,
piję białe wino i nie przeszkadza mi brak dezodorantu.
- Nieźle. - Po co mi to wiedzieć?
Twoja kolej, Helen.
Cieszy mnie ta rozmowa.
Pierwsza.
Dzisiejsza owsianka była nieco mniej gumowata.
- Zgadzam się. - Szukaj dalej.
Mam coś dobrego.
Lubię budzić się rano z twarzą zimną od górskiego powietrza,
gdy śpiwór sprawia, że ciało jest przyjemnie rozgrzane.
Wspaniale.
- To było dobre. - Magia.
A ty, Windy?
Dziś…
Pomyślmy.
Dzisiejsza kawa po kowbojsku była pyszna.
Zapach mchu w lesie.
- Ból mięśni podczas wspinaczki. - Nie, dzięki.
- Mam to samo. - I to rześkie powietrze.
- Jesteś za dobra. - Mam więcej wprawy.
Poza tym to mój okrzyk bojowy. „Doceniaj wszystko!”
Mój to: „Łzy zostaw dla poduszki, Kaylee!”.
A mój to pewnie: „Zejdź mi z oczu!”.
Ale wolę „Doceniaj wszystko!”.
- Możemy się nim dzielić. - Ruszajmy, przed nami długa droga.
Dlaczego to robisz, Sue?
Po co składasz śluby milczenia? Jesteś gadułą.
Kobiety powinny mówić.
Może niech Mason złoży śluby milczenia.
Powinnaś mówić. Nie, dasz radę. Trzymaj się.
Jeszcze tydzień. Ogarniemy.
- Nie. Więcej nie wcisnę. - Nie do wiary, że ciągle to jesz.
Marzy mi się McDonald’s.
- Wezmę to. - Dziękuję.
Dlaczego tu przyjechałaś?
Nie mów znów o resecie.
- Nie jesteś begonią. - Co?
Trzeba ją sadzić co rok.
- O rany. - Dobra, koniec z florystycznym humorem.
Dlaczego przyjechałam?
Chyba miałam dość frustrowania się sobą.
A ty?
Też coś w tym guście.
Chciałem coś osiągnąć. Poczuć się kimś.
Chciałem móc opowiedzieć ciekawą historię.
Nie taką z mojego codziennego życia.
Miałem wiele opcji na życie.
Ale gdzieś…
wybrałem złą ścieżkę i nie mogę się odnaleźć.
Teraz wiem, że już pewnie za późno.
Nie, Hugh.
To nic.
Taka jest prawda.
Pogodziłem się z tym
i dobrze jest powiedzieć to głośno.
Znam to uczucie.
Meryl, twoja kolej na zmywanie.
Idę!
Ta Kaylee. Dziękuję.
Boże.
Co?
Czemu się tak gapisz? Mam coś na twarzy?
- Nie. Nieważne. - W porządku.
Ostrożnie, Helen!
Uważałam.
- Nie. - O co ci chodzi?
Gdy robisz tu coś głupiego, ktoś musi cię ratować.
- Czemu wciąż chcesz kogoś ratować? - To znaczy?
W Kalifornii ratowałeś delfiny.
Pamiętasz to?
Tak, bo zachowywałeś się jak bohater.
- Teraz też go zgrywasz. - Nieprawda. I to były lwy morskie.
Widzę, kim jesteś.
Jesteś pełnym pokory, skromnym lekarzem,
który lubi chleb z ziarnami, świetnie sobie radzi w dziczy
i patrzy na resztę z góry jak na idiotów.
Na nikogo nie patrzę z góry. Interesuje mnie tylko jedna…
Powiedz, co myślisz, zamiast gapić się na mnie jak dziwak.
Byłaś dla niego za dobra.
To chciałeś powiedzieć?
Tak.
To jest to, co chciałeś powiedzieć teraz w środku lasu.
Czemu myślisz, że możesz tak mówić?
Nie chcę, żebyś do niego wróciła.
- Czemu miałabym wrócić? - To moje pytanie.
Jak śmiesz…
myśleć, że możesz mówić o moim gównianym małżeństwie?
Gdybyś żył moim życiem, popełnił moje błędy
i był na moim miejscu, mógłbyś coś powiedzieć,
ale na razie pilnuj swoich spraw.
Dziękuję, ale nie potrzebuję ratunku. Sama się ratuję. Możesz sobie darować.
Jutro trochę odbiegniemy od planu.
Poczyniliśmy spore postępy, więc nas rozdzielę.
Sprawdzimy waszą zdolność nawigacji.
Pójdziemy tym samym szlakiem, ale w półgodzinnych odstępach.
Szlak jest łatwy, zabierzemy stąd wszystko.
Wrócimy przed zachodem słońca i rozbijemy obóz.
Nie możemy zostawić obozu?
Grupy według namiotów?
Błagam, nie.
Podzielimy się według szybkości.
Najszybsza i najwolniejsza czwórka pójdą razem.
Oprócz Masona.
- Pójdziesz z wolniejszą grupą. - Nie!
Chcesz czy nie, nauczysz się pracy zespołowej.
Spakujemy się o świcie.
Możemy o tym pogadać?
Bardzo bym chciał.
Koniec dyskusji!
Jesteśmy drużyną.
Wyciągnij i zarzuć tam. Dobrze.
- Do zobaczenia na kolacji. - Pa.
Święta Maryjo, czy mnie oczy nie mylą?
- To karteczka? - Co?
Poważnie?
Śmieć? Zbierzcie się.
Ile razy rozmawialiśmy o szacunku dla przyrody?
O niezostawianiu śladu?
„Znaleźć głębszą wieź z przyrodą.
Powstać z popiołów
niczym pieprzony Feniks.
Zdobyć cholerny dyplom”.
Ładnie. Ktoś chce się przyznać?
Ktokolwiek?
Nikt?
Mówiłem, co zrobię, gdy złapię was na śmieceniu?
- Wpadniesz w szał. - Tak!
Boże.
Prawie zapomniałem.
Beckett!
Weź parę głębokich oddechów.
- Wszystko wokół jest łatwopalne. - Chcę pokazać, że świat to nie śmietnik.
Co on robi?
Jeszcze raz i zostanie tylko spalona ziemia.
Co robisz?
Pierwsza grupa, pół minuty!
Windy, musisz mi pomóc.
- Ktoś podniesie ten papier? - W końcu nie wytrzymał.
Kogoś jeszcze to bawi?
- Jak pieprzony Feniks, co? - Skończ temat.
Chciałem przeprosić za wczoraj. To było…
Nie przejmuj się. Zapomnijmy o tym, bo mi też jest przykro.
Proszę, zatrzymaj to.
Ale na razie nie czytaj.
- Ruchy! - Dlaczego?
Półgodzinne odstępy.
A czego ty się będziesz trzymał?
Coś wymyślę.
Chłopaki, czekajcie!
Windy zabujała się w Jake’u. Kto by mu się oparł?
Myślę, że tworzyliby świetną parę.
Serio? Bo wyczuwam między wami dziwne napięcie.
Nie.
Prawda jest taka, że się znamy.
To najlepszy przyjaciel mojego brata. Znam go od lat.
Nieświadomie dawno temu zapisaliśmy się na tę samą wyprawę.
Nie do wiary, że teraz mi to mówisz.
W La Rosa powiedział, że zapisał się na ostatnią chwilę.
Czyli tuż przed przyjazdem?
Tak.
Dziwne.
Sama nie wiem.
Helen, pomożesz mi?
Idę.
Pocałunek się liczy, jeśli trwał dwie sekundy?
- Nie widziałem, żeby się całowali. - Ja tak.
Widzieliście jakieś znaki?
Jakie znaki?
To tragiczne.
- Co? - Jake świetnie całuje i jest zajęty.
A wy nadal o tym?
Czas uzupełnić płyny.
Skąd wiesz, że tak świetnie całuje?
Od Windy. Tylko ją całował.
Potem zrezygnował z gry.
Miłość od pierwszego buziaka.
Nie ma czegoś takiego.
- Możemy zakończyć ten temat? - Jest między nimi chemia.
Nawet kora na niego leci.
Jak to jest zajęty?
Windy czuje do niego miętę. On do niej na pewno też.
To nic pewnego.
Oboje uwielbiają owczarki, frytki w formie gofrów, żeglarstwo i wino.
Kaylee, wszyscy to uwielbiają. Zwłaszcza frytki.
Nie lubię tej jej ksywki. „Katastrofa”?
Jest bystra. Nazwijmy ją…
„Mądra głowa”.
To było głupie.
- „Mądrala”? - Stać cię na więcej.
Oboje są zręczni i kochają wino i nadal nie są małżeństwem?
Daj im czas. Tak ludzie się poznają i zakochują.
Mason musi siku.
Niezapomniany obraz.
Czekajcie, mam mapę.
Nie znamy swoich rodziców tak, jak znali ich w młodości ich przyjaciele.
Gdy zaczęli cię wychowywać,
stali się innymi ludźmi.
Zagubionymi w dorosłym świecie. To smutne.
To prawda.
Nie doprowadzaj mnie do płaczu w lesie, Kaylee.
Przyspieszymy trochę czy nie ma takiej opcji?
Musisz się zdrzemnąć.
- O nie. - Robię się głodny.
Hugh, pokażesz mi mapę?
- Kolejny postój? - Czemu woda smakuje jak hamburger?
Nie mogę się doczekać, aż zjem burgera.
- O nie. - Równoważnia.
Mieliśmy przejść przez tę górę.
Tu trzeba skręcić w lewo.
Zawsze chciałem być gimnastykiem, ale mówili, że jestem za gruby…
O Boże, Hugh!
O nie!
- Co z nim? - Jest nieprzytomny.
Musimy mu zdjąć plecak. Mason!
- Mason! - Rusz się.
Weź tamtą stronę.
Jeden, dwa…
W porządku.
- Przestań, Kaylee. - Przepraszam.
Możesz wstać?
Raczej nie.
Nie możemy go zostawić ze zwisającą głową.
Nic mi nie jest!
Sprawdźcie w podręczniku. Na pewno mogę tak leżeć.
Przeczytałam go całego. Nie ma tam nic takiego.
Powinnyśmy przenosić rannych?
Nie sądzę, ale nie możemy go tak zostawić.
Wiem.
Złapcie go za ramiona, a ja złapię za nogi.
- Mason, pomożesz nam? - Wiecie co?
Czuję się dużo lepiej.
- Zostawcie mnie tak. - Będzie dobrze.
- Posmarujcie mi kark kremem. - Odwrócimy go i położymy na ścieżce.
- Gotowe? Jeden, dwa, trzy. - Nie!
Czy on ma jedną nogę dłuższą?
Jest złamana.
Musimy ją usztywnić.
Kaylee, przynieś dwa kije, Sue, daj koszulę z długim rękawem.
- Boże! - Możesz ruszyć stopą?
Słyszałem trzask.
Niedobrze.
Czemu tu wlazłeś?
Helen dostała za to ochrzan.
- Beckett wciąż o tym mówił. - Poważnie, Sue? Trochę zrozumienia!
Tam jest osioł.
Osioł?
Ma halucynacje.
Poproszę numer dwa i duże frytki.
Kto idzie po pomoc?
- Ty. - Ty.
Nie czuję nogi.
Weź podręcznik. Odpowie na wszystkie pytania.
Wrócę jak najszybciej.
A jeśli on umrze?
- Nie umrze. - Albo będzie wciąż gadał o osłach?
To całkiem możliwe.
Nic ci nie będzie.
Znam się na reiki.
Pójdę po pomoc. Zostań z Kaylee i Sue.
Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Już dobrze.
Przygotujcie namioty i śpiwory.
Śpijcie na zmianę, żeby ktoś przy nim czuwał.
Nie wychłodźcie się. Musicie współpracować.
Wrócę po was.
Dacie radę.
Poradzisz sobie, Helen. Przeczytałaś podręcznik.
Ustaw odpowiednio mapę.
I na szlak.
Będziemy musieli coś wymyślić.
To nie jest tylko kwestia powolnego marszu.
Coś się stało.
Minęło wiele godzin.
Musimy opracować jakiś plan.
- Wiem. - Nie siedźmy tak.
Jest zbyt ciemno. Nic teraz nie zrobimy.
Gdyby poszli złą drogą, już by wrócili.
W najgorszym razie znajdziemy ich jutro.
Cześć. Znalazłam was.
Gdzie was wcięło?
Zgubiliśmy się, a potem Hugh upadł i jest ranny.
Jak poważnie?
Nadepnął na kłodę.
Ile razy mam wam powtarzać, żeby tego nie robić?
Wiem, mówiłeś to wiele razy,
ale drewno pękło, stopa wpadła i chyba jest w szoku.
- Był przytomny? - Tak, ale zemdlał, gdy go przenosiliśmy.
Po co to robiliście?
Położyłam go na plecach i usztywniłam nogę.
Mądrze.
Jak wyglądał?
Był blady i pocił się.
Musimy go zabrać.
Jest za ciemno.
Podstawowa zasada to nie powiększać listy ofiar.
- Ewakuacja rano. - Dobrze się spisałaś.
- Jutro go zabierzemy. - Poważna sprawa.
O 5.00 zwijamy obóz. Żadnego śniadania i kawy.
Zjemy na miejscu. To będzie ciężki dzień.
Idźcie spać i pomyślcie o swojej osobie.
Będzie wam potrzebna.
Brzmi dobrze.
Chodź.
Jesteś głodna? Może kawy?
Chętnie, dziękuję.
Jestem trochę w szoku.
Wszystko stało się tak szybko, gdy upadł.
A Mason po prostu… Dziękuję.
Po prostu się wyłączył.
Nie wiem, co się z nim stało.
Cieszę się, że jesteś cała.
Dzięki.
Nie mogę spać.
Wybacz, jeśli ci przeszkadzam.
To nic. Ja też nie mogę spać.
Co miał na myśli Beckett, mówiąc o swojej osobie?
To było takie ćwiczenie.
Mieliśmy pomyśleć o jednej osobie,
która naprawdę nas kocha i w nas wierzy.
Gdyby zrobiło się naprawdę ciężko,
mieliśmy w myślach się zwrócić do niej zwrócić,
żeby dodała nam sił.
O kim pomyślałeś?
O mamie.
Jest świetna.
Zawsze pamięta imiona wszystkich.
Robiła najlepszy tort lodowy.
Nadal go robi.
A ty? O kim pomyślałaś?
Pewnie o Nathanie.
To brat, którego straciłaś?
Wiesz o nim?
Wiem, że był jakiś wypadek,
ale Duncan nigdy o tym nie opowiadał.
To prawda.
Byliśmy ze sobą bardzo blisko. Wszystko robiliśmy razem.
Budowaliśmy forty. Bawiliśmy się w…
Nie chcę o tym mówić, jeśli mamy zasnąć.
Chętnie posłucham.
Miał pięć lat, ja sześć.
Byliśmy wszyscy w domku nad jeziorem u przyjaciół rodziców.
Nathan bardzo chciał zobaczyć łodzie. Uwielbiał je.
Błagam mnie,
żebym poszła z nim do przystani.
Chciałam zostać w domku
i obejrzeć film z resztą dzieciaków.
Wyszedł.
Ale nikt z nas tego nie zauważył.
Wieczorem go znaleźliśmy.
To straszne.
Przykro mi.
Cały czas zadaję sobie pytanie, dlaczego z nim nie poszłam.
Czemu nie poprosiłam rodziców, żeby go tam zabrali?
Miałaś sześć lat.
Rozumiem tę logikę,
ale to niczego nie zmienia.
Duncan dużo chorował.
Mama po prostu się rozsypała.
Wtedy rodzice się rozwiedli, a tata nas zostawił.
Pewnego dnia mama zawiozła nas do Gigi.
I nigdy nie wróciła.
Wiesz, że pisze do mnie SMS-y? Pyta, co u mnie.
Zawsze odpisuję, że świetnie.
Bo zawsze jesteś świetna.
Chyba nigdy nie było u mnie świetnie.
Ale świetnie mi idzie tracenie ludzi. Straciłam Nathana, rodziców, a teraz…
- Nie straciłaś Duncana. - Nie.
Nie prosił, żeby się urodzić.
Znalazł się w tym samym bagnie co ty.
Wiem, ale jestem na niego zła.
Wiem, że to nie fair, ale…
Nie musiał przejść przez to, co ja.
Nie musiał dźwigać tego ciężaru.
Jego też twoi rodzice zostawili.
Jutro będzie masakryczny dzień.
Lepiej się prześpijmy.
Pocałowałeś Windy?
Tak, ale graliśmy w prawdę lub wyzwanie.
Więc to była gra?
Teraz to ma sens.
Czemu cię to obchodzi?
- Sama wciąż gadasz z byłym mężem. - To on dzwoni do mnie.
A ty odbierasz.
Wciąż opowiadasz, że rozwód jakoś się ciebie trzyma,
ale ja widzę coś innego.
To ty kurczowo trzymasz się byłego męża.
Dla twojej informacji
nie trzymam się nikogo kurczowo
i nie mam żadnego problemu z rozmową z kimś,
kto był moim mężem bez…
Jasne, o ile chodzi tylko o to.
Dlaczego gadasz jak zazdrosny chłopak?
A ty jak zazdrosna dziewczyna?
Wiesz co? Od teraz całuj sobie w usta każdą piękną dwudziestolatkę…
- To była jedna osoba. - A ja będę gadać z byłym.
Czy każdym innym frajerem… I nic nam do tego.
Helen.
Nieważne. Dobranoc.
Nie wiem, czego się spodziewać na miejscu,
więc panujmy nad sobą.
Wiecie co?
- Helen? - Tak?
Opatrzyłaś Hugh, zarządziłaś, co reszta ma robić,
i nas odnalazłaś.
Ty prowadzisz.
Brawo.
Dobra robota.
Do dzieła.
Bardzo długo cię kochałam
W twoim cudownym towarzystwie
Daj mi swój nóż. Zakończę swoje cierpienia.
Greensleeves, to ciebie pragnąłem
Greensleves, byłaś całym mym…
Boże.
Helen?
Boże.
Rany, wróciłaś.
Jasne. Świetnie się spisaliście.
- Cześć, pielęgniarzu. - Rzućmy okiem.
W końcu jesteśmy chwilę sami.
Tylko okoliczności nieciekawe.
Nie ma szans, żeby uszedł na tej nodze.
Zrobimy nosze.
Kto ma linę?
Znajdźcie dwa kije po dwa i pół metra. Muszą wytrzymać jego ciężar.
Mason, daj mi trzy kurtki.
Dalej! Do roboty, ludzie!
Dzięki, widzimy się za parę godzin.
Zabierzemy cię stąd.
Nic ci nie będzie.
Pięć kilometrów stąd będzie czekała karetka.
Podsumujmy.
Mason, Helen, Jake i ja zabierzemy Hugh.
Plecaki zabierzemy, wracając.
Ja wezmę plecak Hugh.
Windy, Kaylee i Sue zaniosą prowiant i sprzęt na Malowaną Łąkę.
Widzimy się na kolacji.
Jutro koniec wyprawy. Dotrwajmy do niego.
Pa.
Powodzenia, Hugh.
Co z nim?
Bardzo cierpi. Powiedział, że Helen jest jego bohaterką.
Zrobiłaś coś dobrze, Helen z H. Brawo.
Dajcie mi chwilę. Muszę się przygotować.
- Gotowi? - Patrz na mnie.
Jeden, dwa, trzy.
Trzymaj ręce prosto. Będzie łatwiej nieść.
Dobrze.
- Gotowi? - Chodźmy.
Ściemą pachnie plotka ta
Nasz Beckett 12 lat ma
Bardzo zabawne.
Nie działa telewizor, auto padło też
W obcym łóżku obudziłem się
- Co? - Dziwny ten tekst.
To może „99 butelek”?
Dla zabicia czasu.
Dziewięćdziesiąt dziewięć butelek piwa na ścianie
W porządku?
Zabierzcie mnie do spa.
- Jak się trzymasz? - Ręce mnie bolą.
Pokaż.
Jeszcze kawałek.
Hugh, jesteśmy prawie przy karetce.
- Jesteście. - Pomożesz nam?
Wszystko będzie dobrze.
Widzimy się w mieście. Trzymaj się.
Ty też.
Mogę śmiało powiedzieć, że z całej grupy ciebie nie lubię najmniej!
Mówisz tak, bo jesteś na lekach.
Tak, ale to nadal prawda.
Naprawdę cię lubię.
Dam ci radę. Jeśli go lubisz, powiedz mu.
Tu nic nie ma znaczenia.
Jak w kosmosie.
Prawdziwe życie jest zawieszone.
Nie leżę tu z jedną nogą dłuższą.
Jestem w łóżku w domu.
I zaraz się obudzę.
To przyjaciel mojego młodszego brata.
Wiele rzeczy nie ma tu sensu.
Chciałaś zacząć od nowa, więc zrób to z tym słodziakiem.
On na pewno uważa cię za Feniksa.
Wszyscy wiedzą, że to moja lista?
Tak.
- Ruszamy. - Brawo, żołnierzu.
Pamiętaj, nie my za to odpowiadamy.
- Mój adwokat się odezwie. - Podpisałeś dokumenty.
Helen, pamiętaj o kremie z filtrem.
Może trochę powstrzymasz dalsze oznaki starzenia.
Dziękuję.
Jedź już.
Narka!
Miłe uczucie, co?
Co?
- Być tak wyczerpana. - To prawda.
Wracajmy do obozu.
Spędzicie dzień w moim ulubionym miejscu.
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
Na razie.
Udało się nam!
Bardzo chcę już tam być. Mam wielkie oczekiwania.
- Kawy? - Chętnie.
Pięknie tutaj.
- To prawda. Proszę. - Dzięki.
Przepraszam za tamto.
Nie przejmuj się tym.
Wiem, co inni o mnie myślą.
Moje całe życie to bujda.
Udaję.
Tak długo zachowywałem się jak dupek,
że nie zauważyłem, kiedy się nim stałem.
Jesteś tego świadomy i chyba nad tym pracujesz.
Miałam iść na spacer. Idziesz?
Posiedzę tu trochę, jeśli to nie problem.
Jasne.
Dzięki za kawę.
Dzień dobry.
Tam jest świetne miejsce do łowienia pstrągów.
Super.
Tata zabierał mnie tu na ryby.
Słyszeliśmy wiele historii, że to miejsce jest nawiedzone albo święte.
Obie wersje to prawda.
Wiem, że może cię to zaskoczyć,
ale w młodości miałem problemy ze wpasowaniem się.
Ludzie nie wiedzieli, co o mnie myśleć.
Tutaj pasuję.
W dziczy.
Czuję, że to moje miejsce.
Że jestem częścią czegoś większego.
Nie masz okopowej stopy, co?
Co? Nie.
Nie chcę, żeby ktoś ją dostał. Pamiętaj wyprać i wysuszyć skarpety.
Dobrze.
Z kim wolałbyś utknąć na wyspie?
- Masonem czy Hugh? - Z żadnym.
Proszę, dobry człowieku.
Twoja korona.
Mógłbym wybrać jakiś przeciętny…
Dręczy mnie coś, co powiedziałeś u Duncana.
Że nie umiem się już bawić.
Dużo o tym myślę. Co miałeś na myśli?
Mówiłem, że kiedyś umiałaś się bawić.
Co sugeruje, że teraz nie umiem.
Kiedy to było?
Przed…
- Mikiem. - Tak.
To prawda.
Pamiętasz nasze spotkania w studenckim barze na Smith?
- Tak. - Byłaś królową karaoke.
Zawsze byłaś hojna. Za wszystko płaciłaś.
Musiałaś wydać fortunę na pizzę i sosy.
Byliście spłukani.
A ja jestem miła.
Pamiętam cię, Helen. Pamiętam…
że lubiłaś swoje życie i cały czas się śmiałaś.
Byłam młoda. Nie miałam wielu obowiązków.
Nadal jesteś młoda.
Oboje jesteśmy.
Dwoje młodych ludzi w dziczy.
Dopóki nie dopadnie nas niedźwiedź.
Brawo, wspaniałe okazy.
A gdzie doktorek?
Poszedł w dół rzeki. Szuka lepszego miejsca.
Poszukam go.
Jak je ugotujemy?
Trzeba je wypatroszyć i oczyścić.
Dziękujemy za ofiarę.
Zaklepuję łeb. Ma dużo białka.
Rozpalmy ogień. Kto przyniesie drewno?
Jake, jesteś tu?
Jake?
Jesteś tu?
- Tu jestem. - Gdzie?
Tutaj.
Jesteś ranny? Czemu siedzisz na ziemi?
Nic mi nie jest.
Dziękuję, że przyszłaś.
Wszystko gra?
Po prostu się boję.
Dlaczego? Wszystko jest w porządku.
Zgubiłem okulary i…
Jak to? Nie są na sznureczku?
Były, ale zaczepiły się o gałąź i spadły.
Zbyt długo ich szukałem i teraz to brzmi tak głupio.
Nieprawda. Zgubiłeś okulary.
Jest tu bardzo ciemno.
Helen, tracę wzrok.
- Jak to? - To choroba genetyczna.
Nazywa się retinopatia barwnikowa. Pręciki i czopki w moich oczach umierają.
O rany.
Dlatego przestałeś być lekarzem.
Zauważyłem objawy parę lat temu i sytuacja szybko się pogorszyła.
Zwłaszcza w nocy.
Czuję, że już nie wiem, kim jestem.
Dawniej byłem w stanie wszystkim się zająć, a teraz…
jestem naprawdę zagubiony…
Jestem tutaj.
Znam to uczucie. Nie jesteś zagubiony.
Jake? Helen?
Tu jesteśmy.
Dziękuję za ratunek.
Jesteśmy kwita.
Chodźmy.
Gdzie piękne dziewczyny
Wzrok mój spoczął na Molly Malone
Pchała swój wózek po wąskich uliczkach
Krzycząc: „Kraby i małże”
„Żywe”
Krzycząc: „Kraby i małże”
„Żywe”
Krzycząc…
O rany!
Pada śnieg.
To coś wyjątkowego. Pierwszy śnieg w tym sezonie.
Niesamowite.
Ubierzcie się ciepło. Przed nami zimna noc.
Niewiarygodne.
Jutrzejsza droga będzie naprawdę trudna.
Wyjątkowa ostatnia noc.
Niesamowite.
No to jesteśmy spakowani. Zostały tylko ślady butów.
Pięknie.
To było niesamowite przeżycie, pomijając, że Hugh otarł się o śmierć.
Gdy wrócimy, zagłosujemy,
kto zdobędzie dyplom najlepszego uczestnika kursu.
Ja mam swój typ.
No dobrze.
Czas się pożegnać z tym pięknym miejscem.
Pochylcie głowy.
Wszechwiedząca matko. Wybacz, że taka z nas plaga.
Przepraszam, że zaśmiecamy ten świat i dusimy ryby reklamówkami.
Kroczymy po nim głupi, ślepi i źli
i czasem umyka nam twoje niepojęte piękno.
Dziękujemy za świat pełen cudów
i za dar, jakim jest Malowana Łąka.
Nie jesteśmy warci twojej miłości ani szczęścia, które dajesz.
Dziękuję.
Zanim ruszymy,
proponuję nową ksywkę dla Masona.
Serio?
- Zgadzam się. - Świetnie.
Od teraz twój pseudonim to Wielki Jeleń.
- Wielki Jeleń! - Fajnie.
Jeleń to symbol zmian.
- Podoba mi się. - Racja, Chaplin.
Wielki Jeleń!
Leśna Panno, jesteś nawigatorem.
- Ja? Poważnie? - Prowadź do domu.
Gotowi?
Gotowi!
To było dobre.
Uwielbiam ten entuzjazm.
To dla Cole’a, który złamał mi serce w parku wodnym.
Dawaj, Lulu!
Żałuję, że weszłam na tę zjeżdżalnię.
A może ktoś inny chce… O, jest Beckett z nagrodą.
Nie podliczyłem jeszcze głosów, więc dajcie mi dwie sekundy.
Żaden problem.
Nie musisz być tego fanem…
Windy!
Świetnie wyglądasz. Pogadamy o buddyzmie przy drinku?
- Zdrowie! - Jak leci?
Co słychać, Helen z H?
- Dobrze wyglądasz. - Ty też.
Jeśli chcecie zadbać o tchawice,
mam parę świetnych ćwiczeń.
Jesteśmy już gotowi do wręczenia dyplomu.
Zapraszam bliżej.
Jesteśmy wszyscy?
Dyplom wędruje do kogoś, kogo wszyscy znamy i kochamy.
Hugh!
- Co? - Hugh?
Nawet go tu nie ma. A Helen?
Uratowała Hugh. Zasługuje na dyplom.
Zgadzam się, ale głosowaliście na Hugh.
- Ja nie. - Ani ja.
Ja mogłam zagłosować. Oba imiona zaczynają się na H.
Trzeba zrobić reasumpcję.
To tak nie działa.
Nic się nie stało. Zdrowie Hugh.
I Helen z H.
Kochamy cię.
Z tyłu jest słoik na napiwki, jeśli ktoś czuje się szczególnie hojny.
Nie wierzę w kapitalizm, ale pieniądze się przydadzą.
Lulu zaplanowała na wieczór
bardzo ciekawe karaoke.
Bawcie się dobrze.
To dopiero początek.
Pójdziemy dużo dalej.
Ja na ciebie głosowałem.
Powstałaś z popiołów i stałaś się jednością z przyrodą, Helen z H.
Ta lista będzie mnie prześladować, co?
Nie gub rzeczy w lesie.
Głosowałem na Hugh.
Nie sądziłem, że ci zależy.
Teraz gdy nie wygrałam, mam to gdzieś.
No tak.
Nie odpuszcza. Nie wierzy, że jest zajęty.
A jest?
Ktoś na niego czeka.
Cześć.
Jasne, że kogoś ma.
Mamy nadzieję, że będziemy w kontakcie.
Dobra, ludziska.
Czas zacząć.
Helen?
Co się stało? Dokąd jedziesz?
- Do domu. - Nie możesz zostać?
Naprawdę nie mogę.
Dlaczego?
- Helen? - Dokąd jedziesz?
- Wymykam się wcześniej. - Nie.
Nie chciałam przeszkadzać, ale jadę do domu.
- Będę tęsknić. - Ja za wami też.
Zanim pojedziesz, trzy dobre rzeczy.
Cieszę się, że nikt nie zginął podczas wyprawy.
- Ja też. - To duży plus.
Po drugie, cieszę się, że mam wspaniałych nowych przyjaciół.
A po trzecie,
lepiej znam siebie.
Czuję się inna.
Wymieniłaś cztery, ale to nic.
Nie umiem się żegnać.
- Kocham was. Do zobaczenia wkrótce. - My ciebie też.
Jesteśmy jak Romeo i Julia
Jak 40 psów i papierosy
Jak dobre czasy, których nie mieliśmy
Ale są przed nami
Nie powinnam tego słuchać.
Jake?
KURS PRZETRWANIA NA ODLUDZIU
Nie kocham cię, jakbyś solną różą lub topazem była
czy też strzałą goździków roznoszących ogień.
Kocham cię, jak kocha się rzeczy mroczne.
Skrycie, między cieniem a duszą.
Kocham jak roślinę, która nie kwitnie,
lecz skrywa w sobie światło niezakwitłych kwiatów.
Dzięki twej miłości trwały zapach uniósł się z ziemi
i żyje ponuro w mym ciele.
Kocham cię, nie wiedząc jak, kiedy czy gdzie.
Kocham cię wprost, bez zawiłości i dumy.
Kocham cię więc, bo innej drogi nie znam.
Gdzie nie istnieję ja ani ty,
tak blisko, że twoja ręka na mojej piersi jest moją ręką.
Tak blisko, że gdy zasypiam, twoje oczy się zamykają”.
Wydajesz się inna, niż gdy wyruszałaś kilka tygodni temu.
Wiedziałam! Coś się zmieniło.
Czuję się inaczej.
To dziwne, ale czuję się młodsza. To możliwe?
Matka Natura potrafi robić szalone rzeczy.
Miłość także.
Nie zakochałam się, Gigi.
Kto to?
Otworzę.
Cześć.
To tylko ja.
Wejdź. Jak podróż?
- Na luzaku. - To super.
- Jak wyprawa? - Przeżyłam.
- Tak? - Było fajnie.
Zaraz, co ty…
To… dziwne.
Co to ma znaczyć?
Chcę powiedzieć, że w naszych relacjach
zawsze chodziło o mnie, nie o ciebie.
To dlatego, że jest we mnie dużo złości i poczucia winy.
To nie fair względem ciebie i chcę zacząć od nowa.
Podoba mi się ta aura oświecenia, którą roztaczasz.
- Dobrze. - Tak.
Napijmy się kawy z Gigi.
Nadal nie słodzisz?
Nie, uwielbiam cukier.
Wróciłaś do cukru.
Dobry ruch.
Poszłaś na wyprawę
i nagle jesteś nową osobą.
Powiem tyle – bardzo się cieszę, że nie zginęłaś w lesie.
- Nie jestem kompletną idiotką. - Wiem.
Zaczniemy rozmawiać na różne tematy?
Wiem, że to niezręczne, ale musimy, żeby znaleźć rozwiązanie.
- Nie chcę o tym mówić. Gigi! - Dotarłeś!
- O 18.30 ruszamy. - Jesteśmy gotowi.
Dokąd?
Wyprawiamy w klubie książki urodziny
staremu-nowemu chłopakowi Gigi, Ricky’emu.
Ja odpuszczę.
Nie chcesz jechać?
Czemu miałabyś opuścić imprezę?
- Dobra. Jestem lepszą siostrą. - Tańczmy.
Masz rację, tańcz.
- Mówiłam, że pójdę. - No a jak!
Sto lat, Ricky.
Gigi!
Ricky i Gigi znów razem.
To ma sens.
- Wiadomo. - Coś pięknego.
Cudownie.
Piję ostatniego, bo zaraz zasnę.
Dwa to limit dobry dla wagi lekkiej.
Podczas wyprawy rozmawialiśmy, kto jest naszą osobą,
czyli na kim najbardziej możemy polegać.
Moją zawsze byłeś ty
i liczę, że ja mogę być twoją.
Zawsze nią byłaś.
Dzięki, Dunks.
Spełnię te oczekiwania.
Ale po kolei.
Musimy zatańczyć do tego kawałka. Uwielbiam go.
Gdzie zniknąłeś?
Czytałam wiersz.
Nie napisałem go.
Wiem.
Bardzo mi się podobał. Powinnam była zostać.
Miałaś rację.
Zachowywałem się jak zazdrosny chłopak,
ale tylko dlatego, że od dawna chciałem być twoim chłopakiem.
Nie mogę tracić więcej czasu, żeby nie być z tobą.
Moje życie się zmieni i musisz brać to pod uwagę,
ale liczę, że to zrobisz.
Że zastanowisz się nad tym i nade mną.
Kocham tę piosenkę.
- Chcesz zobaczyć, jak tańczę? - Tak.
A ty, jak ja tańczę?
Jak długo się da.
Jake!
Dobra, ludzie!
O tak.
SZCZĘŚCIE DLA POCZĄTKUJĄCYCH
Napisy: Karol Radomski