Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KANSELADO ANG ARAW NG...
Teka, teka.
Ipapaalala ko muna ang mga nanay n'yo.
'Yong Mothers' Day pala, 'di ba?
Kinasal kami sa Las Vegas ni Manuel at saka na namin pinaalam.
Buntis ka ba?
Kung nabuntis ka, ayos lang.
Ma, hindi!
Lehitimo ba 'yong kasal o parang kasalan lang sa perya?
Mama, ayos ka lang?
Ayos lang ako.
Masaya pa nga ako.
Sobrang saya!
'Di naman masama ang reaksyon nila.
'Di kami magkakilala at ngayon, pamilya na kami.
- Pasko noong nagkakila-kilala sila. - Hindi, hindi!
Lidia. 'Wag nating pag-usapan ang Pasko.
Pero iba naman 'yon.
Kasi, Mother's Day noong nagkita sila ulit.
Nandito silang lahat!
May magandang ideya si Manuel sa negosyo.
Sasabihin ko kay Papa 'yong sa beer mamaya.
Tingin mo maganda 'yan?
Dahil may master's ako sa Stanford...
Ang gusto kong pag-usapan natin...
ay ang pakikisosyo mo sa akin.
Bilang ama at anak.
Hindi. Hindi, anak. Hindi.
Pero ang 'di nila alam...
Ano'ng nangyayari?
Naubos ang lahat ng pera ni Francisco at bankrupt na sila, Ma.
Tinulungan mo ang lalaking lokohin ang asawa't pamilya niya?
Wala kang puwedeng sabihan.
Alam kong alam mo na.
Hindi ka namin babayaran.
Anong ginagawa mo? Maupo ka.
Kayong lahat, gusto ko lang sabihin sa inyong...
Ano'ng sasabihin?
Happy Mother's Day, Rosita!
Wala na tayong pera!
Maraming kasangkot sa panloloko.
Napakaraming nangyari.
May labanan, nalasing ang mga nanay namin.
Ito na ang simula ng wakas.
- Ano? - Mahirap na ba tayo, Papa? Opisyal na?
Wala akong pakialam basta may magbabayad ng bill.
Magiging ayos din tayo.
Makakaraos tayo.
Alam ko, Francisco.
Pero nang 'di magkasama.
At ang biyenan ko...
'Yan ang mga gamit mo, Papa.
Saan ako titira?
Bakit sa apartment natin siya titira, Manuel? Bakit?
Okay, mahal. Siguradong ilang araw lang ito.
'Di lang 'yon ilang araw.
At may burol kina Esmeralda kasi mahirap na mga San Román.
At malaking gulo 'yon, siyempre.
Mga wirdo, kabi-kabilang away.
At, nasabuyan kami ng abo ng bangkay.
Sandali.
Para tayong sira. Umpisahan mo 'yong kwento.
Sige. Eto na.
DALAWANG ARAW BAGO ANG PANGYAYARI
Halika
At sabihin sa akin ang totoo
Maawa ka
At sabihin kung bakit
Hindi!
Manuel!
Hi, mahal! Kumusta?
Parang magkakatanggalan sa amin,
kaya kabado ang lahat.
Naku, ayos 'yon!
Kwentuhan mo pa 'ko mamaya, pero ngayon...
Tikman mo muna 'to.
- Ano'ng nilagay mo? - Masarap, 'no?
- Kakaiba. - Anong flavor 'yan?
- Beer? - Clove 'yan. Konting luya, cranberry.
- Okay. - Chai-flavored beer ang iniisip ko.
- Ayos. - Talaga?
- Oo. - Ang totoo...
- Dadagdagan pa ng anis? - Pwedeng mamaya na 'yong beer?
Sige. Nagkukwento ka tungkol sa tanggalan.
Ikukwento ko mamaya.
Sorry.
Sorry at naabala ko kayo.
Nakita n'yo ba 'yong phone ko? Pinalitan ni Lalito 'yong ringtone ko.
Nandito ata 'yon sa upuan.
Excuse me.
Ito.
Sige. Diyan na kayo.
Tuloy lang.
Sa susunod na lang.
Nakita na nila si Jorge!
- Ano? - Talaga?
Pa!
Tito Jorge?
Ano'ng nangyari?
Nakita ang katawan.
KANSELADO ANG ARAW NG MGA PATAY
Ano ang kamatayan para sa akin?
Nagpapaalam at umaalis ang mga tao, 'di ba?
Minsan, 'di sila nagpapaalam.
Basta na lang umaalis.
Ang kamatayan ay tradisyong itinakda ng lipunan
base sa ideya ng patriyarkal na diyos.
Pagkapaslang, pagkamatay, pagkasawi, paglisan.
Punerarya na ang bahala sa 'yo.
Tahanang ginto, ipanalangin mo kami. Tore ng garing, ipanalangin mo kami.
Tanggap ko na ang kamatayan.
May sleep paralysis ako tuwing Miyerkules.
'Di na 'ko takot sa kamatayan.
Pag-iisa.
Katahimikan.
Pagtira sa bahay ng anak ko.
Ano ba? Ano ba'ng tanong 'yan? Dose anyos pa lang ako!
Ayos lang ba ang papa mo?
Ewan ko.
- Tinanggap naman niya, 'di ba? - Oo.
Galit siya kay Jorge, pero kapatid niya 'yon.
At nagmamahalan ang magkapatid, 'di ba?
Parang di ko mamahalin si Lalo dahil lang kleptomaniac siya.
Mukhang nawindang siya. Una, ninakawan siya ng kapatid niya,
tapos biglang patay na.
Bukod doon, niloko ng papa mo ang mga kaibigan niya dahil sa tito mo.
Tapos iniwan siya ng mama mo at...
Alam mo kung ano'ng maganda niyan?
'Pag umalis si Papa, at nabawi ang pera, magagawa na natin ang gusto natin
nang wala siya?
Gusto niyang magtalik kami sa washing machine.
Ise-set mo lang sa delicate, at...
tuloy-tuloy na 'yon.
Oo, pero mabilis matapos 'yong cycle.
Marami na tayong sinayang na oras, mahal,
- nang hindi natatapos ang mga bagay. - Tama ka.
'Di ba tayo bastos nito?
Kamamatay lang ng tito mo.
Ipinagdiriwang natin ang buhay.
Uy, pwede bang pumasok?
Ayokong mag-isa.
Ito ang mga abo niya.
Para sa 'yo 'yan.
Ayoko niyan.
Hiling 'yan ng kapatid mo bago siya mamatay.
Kung ibibigay mo sa 'kin 'yan, itatapon ko 'yan.
Ano man ang gagawin mo diyan,
labas na 'ko.
Paano ba siya namatay?
Malaking misteryo.
Isang kataka-takang aksidente.
'Yon lang ang alam ko.
May iniwan ba siya? Sulat o habilin?
Meron! Pasensya na, muntik ko nang makalimutan.
Ito.
- Ano 'to? - Ewan ko.
- At 'yong pera? - Anong pera?
- 'Yong pera ng kapatid ko. - Si Martha ang kausapin mo.
Sino si Martha?
'Yong byuda niya, kuno.
Parang mayaman sila, 'no?
Oo, malamang. Ang ganda ng lokasyon, 'di ba, mahal?
'Yong lupa lang ang may mahalaga. Gigibain ko 'yong bahay.
- Siyempre. - Pwede nating baguhin kung gusto mo,
kung matutuwa ka doon.
Hindi, 'di 'yon ang problema. Parang makaluma lang kasi.
'Di ba? Napakamahal kung babaguhin lahat.
Napakaespesyal ng bahay na 'to,
dito lumaki ang mga anak ko.
Maraming alaala dito.
At bukbok, at amag.
Saan ang banyo?
Komportable at maluwag 'yan.
Lintik.
Bibilhin mo ba 'to?
Pinag-iisipan namin.
Nabanggit ba nila 'yong mga hayop?
Anong mga hayop?
Sa sementeryo ng mga hayop nakatirik 'tong bahay na 'to.
- Ano? - Nabaliw ang may-ari, pinatay niya lahat.
Labing-anim na tuta, sabay-sabay!
Hindi.
'Di 'yan totoo, bata.
E 'di, 'wag kang maniwala. 'Di rin naniwala 'yong papa ko.
At ngayon...
Wala na akong papa.
Mahal, umalis na tayo.
- Aalis na tayo. - Ano?
Aalis na kami. Maraming salamat.
Bye!
Ano ba? Ano'ng problema?
Kalma lang.
Baka 'di na natin kailangang ibenta 'to dahil sa nangyari kay Tito Jorge.
Naku, anak.
Ewan ko ba kung bakit ayaw nila sa bahay.
Pihikan ka kasi.
Gusto 'yon ng mga tagakulto, pero 'di mo binenta sa kanila.
Gusto nilang mag-orgy sa mga kwarto.
Kung wala ka naman doon, ano naman?
Mag-aalay sila ng kambing, para sumang-ayon sa ganoon
'yong mga diyos nila.
'Di pwede. Walang mag-aalay ng kambing sa bahay ko.
Kita mo na? Pihikan ka.
Kailangan ko talagang ibenta 'yon. Halos naibenta ko na lahat ng gamit ko.
Kalimutan mo na 'yon. Magpokus ka sa pagbebenta ng girdle.
Palpak talaga 'ko doon.
Hindi, 'di siya palpak doon.
Malala siya.
Bakit ba? Marangal na trabaho ang pagbebenta ng girdle.
Kaya 'yon ng kahit sino.
Siya ang pinakamasahol!
Pinakamasahol na tindera!
Sinasabihan niya ang mga tao na magtipid.
Ngayong mahirap na siya...
Ang init!
- Patayin mo 'yong malamig na tubig, Rosa! - Pasensya na!
Gusto ko ng masarap ng ligo, kahit minsan.
Maging positibo ka na lang.
Nagmumuni-muni ako 'pag ganitong tahimik.
Gamitin natin ang oras sa tama, 'di ba?
Madulas lang, pero ayos naman 'yan.
Hindi, Rosita, ayoko niyan.
Ayaw mo?
Gusto, pero 'di ngayon.
- Pag-usapan natin ang altar para sa patay. - Tapos na.
Sabi natin napakamahal no'n at aksaya lang sa pagkain.
At paano aalisin ang papel na banderitas? Isipin mo naman ang planeta.
Oo nga, Rosita.
Pero para sa mga mahal natin sa buhay ang Araw ng mga Patay.
Alam ng mga mahal ko sa buhay na ayoko ng bisita.
'Di ba gusto 'yon nina Emilio at Lidia?
Ano naman?
Ayaw ba nilang alalahanin ang papa nila?
'Di natin kailangan ng altar para parangalan si José Luis.
Lagi natin siyang pinag-uusapan.
'Di nga, e.
Pinag-uusapan natin.
'Pag nagrereklamo ka lang.
'Di 'yan totoo.
"Sira ang kotse kasi 'di inayos ni Papa."
"Sira ang shower kasi 'di inayos ni Papa."
Oo na.
'Di mo siya dinadalaw.
Mali ata na dinala natin ang abo ng papa mo
sa Desierto de los Leones.
Gusto niyang ikalat natin ang abo niya sa Sonoran Desert, pero...
Wala kaming pera, at ito na ang pinakamabuting gawin.
Malayo 'yon at parang ayokong puntahan.
Pupunta kami ni Lidia.
Pupunta na lang ako sa ibang araw.
Tingin ko may problema kayong 'di naresolba.
Wala.
Kaya 'di mo inaayos ang bahay.
Kaya 'di mo pinapakasalan si Jaime!
Ano ba?
Halata rin naman.
Jaime.
Akala ko magpo-propose siya noong Mother's Day.
Ayaw niya kasi nirerespeto niya ang kalayaan ko.
- Kasi natatakot siyang matanggihan mo. - Siyempre hindi!
'Wag ako.
- Kay Poke mo ikwento. - Kay Poke? Bakit?
Nakaisang semestre siya sa psychology. Alam niya 'to.
Naaalala mo si Laurang parlorista?
- Naalis niya ang takot ni Laura sa pusa. - 'Di siya takot do'n.
E 'di, gumana ang gamutan. Henyo si Poke.
Late na 'ko.
- Ikumusta mo ako sa partners mo. - Sige.
Nabigla kami sa pagkamatay ng tito ko.
Maikli ang buhay.
Emilio, 'di mo kilala ang tito ko.
Si Juan Gabriel din, pero iniyakan ko siya.
Okay.
Well, tuloy ang buhay.
Buong umaga ko 'tong inasikaso.
Ano 'yan?
Organization chart ng kompanya natin.
Emilio, ikaw ang direktor ng maintenance at technical support.
Imbento mo lang 'yan.
Sofía, 'di lang 'yan imbento. Mahalagang posisyon 'to sa kompanya.
Akala ko ilalagay mo 'ko sa administrative position.
Saan ba?
Human resources, siguro?
Ako ang nakapwesto doon.
Kailan pa napag-usapan 'yan?
Corporate decision 'yon. Bilang CEO, mahirap 'yon,
kulang ang kaalaman ni Emilio doon.
'Di ibig sabihin no'n na 'di ko kaya.
Totoo 'yon, pero sa 'yo naman, Sofía.
Direktor ng design.
At ano ka?
CEO. At head ng human resources.
At financial director.
Pwede bang sumabat? Salamat.
Ipapaliwanag ko lahat 'to. Ako ang head ng legal department...
'Di naman sa nagrereklamo, okay?
Pero ba't ang dami mong posisyon?
Akin na nga 'yan!
Sino dito ang may pinakamalawak na karanasan sa negosyo?
Natural sa 'kin ang pagiging pinuno.
Wala, Manuel!
Sino sa atin ang may master's degree sa Stanford?
Tigilan mo kami sa degree mo!
Ako.
Sige, pero nagbasa rin ako ng self-help at mga business book.
Halimbawa, Rich Dad Poor Dad, o The Monk Who Bought a Red Lamborghini.
Maiba nga tayo.
'Yong meeting sa mga investor.
Alam kong excited na kayo. Alam n'yo? Ako rin.
May isusuot na 'ko. 'Yong nabili kong damit sa ukay-ukay.
Ako lang ang pupunta.
Sabi mo, isasama mo kami.
Masyadong marami kung pupunta tayong lahat.
'Wag mong masamain,
pero pumalpak ka noong lumakad ka nang mag-isa noon.
Mas nahasa ako sa negosasyon dahil sa master's program ko.
Natuto rin ako sa tatay ko. Negosyante ako.
Isang entrepreneur.
Hindi na, salamat.
Nagtatrabaho ako ngayon.
San Román Beer.
Tawagan ka na lang namin.
Peste...
Alam mo, 'di ito ang hinahanap namin.
Wala sa 'kin ang problema. 'Yong flavor ng beer ang problema.
Kaya gumawa ako ng dalawang bagong flavor para dalhin sa meeting.
Meron tayong rosemary, citrus at mint, at cranberry at blue cheese.
- E 'yong gummy beer? - Ang pinakamasarap.
Oo, perpekto ang balanse no'n.
'Yong lasa noon, parang may gummies sa ilalim.
Oo, masarap talaga.
Oo nga. 'Di ko dadalhin 'yon.
Magtiwala ka, alam ko 'to.
Kaya ako ang direktor ng product development.
At ng human resources.
E 'di 'pag gusto kitang ireklamo, sa 'yo ko ire-report?
Mismo. Kita mo? Alam ko 'to. Isa pa,
nakagawa na 'ko ng bagong speech.
Maganda 'to.
'Di pangkaraniwang beer ang San Román.
Craft beer ito
na ginawa gamit ang matapang pero banayad na flavors.
Ito ang beer ng mga pihikan ang panlasa, ng mga sumusugal.
Ang beer ng mga walang inaatrasan.
San Román Beer.
- Craft beer? - Oo.
- Seryoso ka ba? - Naku naman.
Lahat ng tao nagtitimpla ng beer.
- May tatlong pitch na kami ngayong linggo. - May sariling brand ang nanay ko.
May dalawa ang boyfriend ko.
Nagpapalit siya 'pag nabagot.
Malamang 'di 'yan katulad ng San Román Beer.
Paano naiba 'yang iyo?
Maiintindihan n'yo 'pag pinakita ko.
Tig-iisa, siyempre.
Ingat, mahogany 'yan.
Baka gusto n'yo pa.
- Ano'ng flavor 'yan? - Keso.
Mismo! Blue cheese.
Tamang-tama ang beer na 'yan sa steak
kasama ng pear salad.
Ito ang pinakanakakadiring natikman ko sa buong buhay ko.
Oo, ayokong sabihin, pero...
Ito ang beer para sa gusto nang lumayo sa beer.
Ano'ng tinitingnan mo?
Sunod ka na!
Hindi.
Salamat.
- Lidia, sasabihin ko ang lagay mo dito. - Okay.
Sinusuri namin ang trabaho mo...
'Di naman patas kung tatanggalin n'yo 'ko!
Ba't 'di n'yo tanggalin ang boss ko? Ako ang gumagawa ng lahat ng trabaho.
Lagi na lang siyang nasa business lunch na ubod nang tagal.
Pagkatapos, matutulog siya. Ba't nga naman hindi?
'Di namin siya magising para sa meeting.
'Di ka namin tatanggalin, Lidia.
Hindi?
Pero tatanggalin namin ang boss mo. Tama. Isulat mo.
Dahil ba 'yon sa sinabi ko?
Alam naming ikaw ang nagtatrabaho.
E, tungkol saan 'to?
Pinatawag ka dahil gusto naming ialok sa 'yo
ang posisyon bilang regional vice president ng finance.
Dapat doon n'yo sinimulan!
At, ikaw ang gusto naming magbukas ng bago nating branch sa Monterrey.
Ililipat natin doon ang buong department.
Sa Monterrey?
Aling Monterrey?
Monterrey, Nuevo León.
Tabi ng Cerro de la Silla?
May iba pa ba?
Alam naming magastos 'yon,
pero 'wag kang mag-alala, kompanya ang bahala.
Tataas ang sweldo mo, at mas dadami ang mga benepisyo.
Kailangan ko munang kausapin ang asawa ko.
Dalian mo. Kung 'di mo 'to tanggapin,
ibibigay namin 'to kay Fernández.
Pero maghapong nasa banyo si Fernández.
'Di alam ni Fernández kung saang department siya.
'Yan si Fernández.
Sinasabi ko lang.
Inaanak siya ng may-ari.
Mabait siyang tao.
'Di lang alam ng iba.
Meron kang 24 oras para sumagot, Lidia.
Okay?
Okay.
Bente-kwatro oras.
Sige. Alam kong malaking pagbabago 'yon.
Malayo ang Monterrey.
Pero isa't kalahating oras na flight lang 'yon.
Ayos 'yon, 'di ba?
Tayong dalawa lang, parang noong nasa United States tayo.
Astang gringo ang mga tao doon kasi tatlong oras sila mula sa McAllen.
Malayo sa pamilya natin, Manuel. Walang ganoong pressure.
Ayaw mo ba talaga?
- Gusto ko. - Mahal...
Mahal.
Kailangan kong iproseso 'to.
Pag-isipan mo.
'Wag mong madaliin, kalma lang.
Kaso kailangan na nila ng sagot sa loob ng 24 oras.
Sasabihin ko kina Emilio at Sofía, 'di nila kayang i-launch ang negosyo.
- Okay. - Pati sa mga magulang ko.
Ang pamilya ko. Mahirap ang pinagdaraanan nila. Kailangan nila ako.
Kausapin mo sila, pero bilisan mo, okay?
Sorry.
Makinig kayo.
Ayos ba 'to?
Ang gwapo mo, Pa.
Magkikita kami ni Esmeralda.
'Yong kurbata ko?
Sobra ba?
Hindi, ayos ang dating mo.
- Papa! - Hello, anak!
'Di ka nag-decorate?
'Wag mong babanggitin 'yan kay Mama. Tara! Nandito kami!
Mother's Day pa noong huling punta ko.
- Ang laki ng pinagbago. - Walang kalaman-laman, 'ka mo.
Pero masayang maupo sa sahig.
Parang hippy lang.
Parang 'yong kabataan namin.
- Pambihira, 'wag kang magpatawa! - Ma!
Pag-uusapan natin ngayon ang burol, okay?
Oo nga.
Pinadala mo ba 'yong obitwaryo?
Wala nang nagbabasa ng diyaryo. Ano naman?
Gusto kong ipaalam na namatay na siya.
- At para 'di na nila 'ko sisihin. - Kasalanan mo rin.
- Ma! - Ma!
Pinadala na namin.
Salamat dito.
Si Sofía ang nakaisip nito. Simpleng-simple lang ito.
- 'Wag kang masyadong umasa. - Ayos lang kahit ano.
'Di karapat-dapat ang ungas kong kapatid.
Ma, pwede ko rin bang sabihin 'yong *****?
Hindi, anak.
Tatay mong ***** lang ang pwede.
Mahal, ano ba?
'Wag mo 'kong tawaging "mahal."
- 'Wag sa harap ng mga bata! - Ganito.
Makabubuti 'to para sa lahat, okay?
Ito ang magpapahilom sa ating lahat.
Bukas ang burol, 'di ba?
Oo.
Ayos!
Alam n'yo kung ano bukas, 'di ba?
- Masyado bang bongga? - Hindi, tamang-tama sa 'yo.
Inarkila ko 'to kay Poke kasi wala akong pormal na damit.
Mas maganda kung bukas ang kuwelyo.
Maganda ba?
Isang burol pa lang ang napuntahan ko. Kay Papa. 'Di nakabihis mga tao noon.
Siyempre naman, 'di ako papayag. Ayaw ng papa mo ng pabonggahan.
Nakasinelas at itim na medyas at shorts lang ang mga tao noon.
'Di naman ganoon.
- Naalala ko ring 'di ka umiyak. - 'Di ako umiyak?
Paano mo natandaan? Ang bata mo pa noon.
Naalala ko pa nga noong araw na pinanganak ako.
Kinwento ko sa 'yo 'yon.
Alam ko na talaga 'yon.
Jaime!
Bilis! Huli na tayo!
Uy, tinapay para sa mga patay!
Ang unang tinapay para sa mga patay!
- Naku, Jaime... - Ano?
August pa lang bumibili na kami niyan.
- Hindi. - Kung alam ko lang na gusto mo,
dinalhan sana kita no'ng may chocolate bunnies.
'Di mo pa natikman 'yong may chocolate?
Hindi!
'Pag kumain ka agad ng tinapay sa patay, ordinaryong tinapay na lang 'yon!
At wala 'yong bunnies! Walang hazelnut, walang chocolate, wala!
Asukal at tinapay. 'Yon lang!
Meron talagang ganoon.
'Wag kang magalit. Kumikibot ang mata mo.
Wala nang may pakialam sa halaga ng mga ito!
Meron no'n sa cereal.
Laklakin mo 'yang cereal mo.
- Ba't mo sinabi 'yon? Okay ka lang? - Kailangan niyang masanay.
Hindi, 'di ako okay.
Nakakainis na wala nang rumerespeto kina Bezelao at Xonaxi Quecuya,
mga diyos mula sa Zapotec underworld.
Nakakairita!
Alam mo, kumain na tayo ng tinapay para sa patay
- tapos umalis na tayo. - Susunod ako.
- Hinihintay ko 'tong in-order ko. - Ano'ng in-order mo?
Maliit lang 'to. Simbolo lang ng pakikiramay ko.
Ma, 'di ba sabi mo simple lang?
Wala bang mas matinong litrato?
'Yan na 'yong pinakamaganda.
Hindi siya photogenic.
Bweno, nakangiti naman siya.
Nandito 'yong bangkay?
Ba't excited na excited ka?
Unang beses kong makakakita ng bangkay.
Una at marami pa, sana.
- Ano? - Wala.
Lalo, magpalit ka, pwede ba?
'Di pwedeng ganyan ka sa burol ng tito mo.
Pero Ma, Halloween din kasi!
Mali namang papiliin mo 'ko sa dalawa.
Pwede pa sana kung nagbihis-bampira ka.
- Mas elegante ka doon. - Naisip ko na 'yon. Imortal sila.
Pero buhay na bangkay ang zombie.
- Mas bagay 'yon. - Siguro,
pero sana mas pormal ka.
- Lahat... - 'Yong bangkay!
Lalo!
Ay,
kayo pala.
Masaya rin akong makita ka, bata.
Pasensya na. Pasok.
Nasaan si Jaime?
- Parating na. - May dala 'ko para sa 'yo.
Sa kanan. 'Yan.
Sige, diretso. Sakto.
Sa kaliwa.
- Hindi, sa kanan. - 'Yan, ayos 'yan.
Sa 'yo ba 'yong bulaklak?
Ang ganda.
Saan mo nakuha 'tong mga 'to?
Mura lang 'yong harina ng cookies kasi expired na.
Pinitas ko 'yong bulaklak sa hardin ni Rosaura sa tapat namin.
At pinahiram ako ni Poke ng mga silya.
Isasauli ko 'yan bago mag-alas otso ng umaga bukas
kasi ginagamit nila sa binyag.
Natutuwa ako sa 'yo.
Nagiging negosyante ka na.
Ang masama lang, maraming 'di natutuwa sa ginagawa ko.
- Ganoon? - Atin-atin lang,
tingin ko walang papansin sa burol na 'to.
- Kumusta ka? - Kumusta, Jaime?
- Hello. - Hello.
Saan ko ipupwesto ang tito ko?
- 'Yan 'yong bangkay? - Oo.
- P*** naman! - Hoy!
Lalo!
Pasensya na! Parang dinaya ako.
Tingnan n'yo!
Ayos lang ba diyan?
Ayos.
'Wag n'yong sindihan ang mga kandila. Isasauli ko 'yan sa tindahan.
Gaya nga ng sinabi ko, pinagmamalaki kita!
Negosyante na rin ang asawa mo.
Ba't mo siya dinala nang ganyan? Pinroseso na! Gusto ko ng totoong bangkay.
Grabeng bata.
Bakit?
Ang dami kong naiisip.
- Kumusta ang therapy, Lalo? - Wala silang pambayad.
Ba't 'di ka nag-decorate, Esmeralda?
Kasi kailangan kong ibenta 'yong dekorasyon.
Sorry.
Ayos lang.
Kung sinabi mo, may mahahanap ako.
Oo nga, ayos din kahit pamaskong dekorasyon.
PASKO NOONG NAKARAAN (NAGKAKILALA ANG MGA PAMILYA)
Walang nakaintindi ng biro mo, Lidia. Manahimik ka.
'Wag kang manakit.
Napakaganda ng Pasko natin noon.
At bongga ang mga Halloween natin.
Trick or treat!
Hello.
Trick or treat.
- Ano? - Trick or treat.
Sige. Ito na ang candy n'yo.
Candy! Maraming candy.
- Ako! Ako! - Maraming candy!
- Candy! - Ako!
Ito pa! Halika.
Pinakamaganda 'yong noong isang taon.
- Nagbihis mangkukulam ako. - Akala ko si Irma Serrano ka.
Noong nakaraang dalawang taon, si Freddy Krueger ako.
'Di ba si Laura Bozzo siya?
Akala ko si Alfredo Palacios.
May tradisyon din kaming pang-Halloween.
Mga bata!
- Ma! - Ma!
Anak.
- Pwede ba kaming mag-trick-or-treat? - Hindi.
- Kami na'ng gagawa ng costume? - Hindi.
Sige na!
- Hindi. - Ba't hindi?
Gunting at dalawang tela lang ang kailangan namin.
- Hindi! - Ba't hindi?
Ilang beses ko bang ipapaliwanag na ang Halloween
ay inimbento ng mga imperyalistang 'Kano,
at sa bahay na 'to,
'di tayo sumusuporta sa ganoong uri ng kultural na panaNakup.
Kain na!
Ba't hindi?
- Panira naman! - Panloloko 'yon!
Ba't ako bibili ng mga ipamimigay na candy, para lang lumabas kayong dalawa
kahit delikado sa gabi para manghingi rin ng candy?
Pwede naman akong bumili at ibigay sa inyo.
- Bibigyan mo kami ng candy? - Hindi.
Kasi nilalabanan natin ang bulok na ngipin.
Ma.
Paano kung may mag-trick-or-treat ngayon?
Lalo, 'pag may dumating, binibigyan kita ng permiso
na gawin ang kung ano'ng pinakamabuting gawin, anak.
- Talaga? - Oo.
- Sige ba! - Sasama ako sa kanya.
May mga taong nagiging bayolente
'pag 'di mo nabigyan ng matamis.
- Kumusta ka? - Ayos lang.
- Nag-iisip lang ako. - Tungkol saan?
Noong isang taon, buhay pa si Tito.
May pera tayo, magkasama pa ang magulang natin.
Atin 'tong bahay.
Atin pa naman 'to, hanggat 'di nabebenta.
Pero tama ka, kapatid.
Minsan may dumarating sa buhay na 'di natin kontrolado.
- Oo nga. - Paano kung sabihin ko sa 'yo
na lilipat kami ni Lidia sa Monterrey?
Talaga?
Sige!
Paalam, Manuelito!
Alam kong mahirap 'to para sa pamilya, sa 'yo,
sa kompanya. Wala pa tayong sapat na pera.
Senyales na siguro 'yon, 'di ba?
Nakakalungkot naman.
Totoo, may dahilan ang mga bagay.
Makakatrabaho mo 'ko kahit nandoon ako.
Asikasuhin mo muna ang sarili mo, masanay ka muna doon,
tikman mo 'yong inihaw na kambing, mag-steak ka.
- Magiging sobrang abala ka. - 'Di naman gaano.
'Di ginagawa 'yon ng isang CEO ng kompanya.
Pwede kang magtalaga ng substitute.
- Oo. - Mamili ka ng kahit sino...
- Pwede kong gawin 'yon? - P***, hindi.
Ano?
- Gusto mo 'kong umalis. - Manuel, siyempre hindi.
Ayaw mo sa pagpapatakbo ko ng kompanya.
Wala nang naiwan para sa amin, e.
- Ikaw ang pinapili ko ng bote. - Tapos binago mo.
Ginamit ko ang pagkaeksperto ko.
- 'Yong master's mo, oo. - 'Di lang 'yon, Sofía.
Sino'ng nag-aral ng biography nina Gates, Jobs, at Slim?
Sino'ng nanood ng Wolf of Wall Street nang sampung beses sa isang linggo?
Sino'ng na-ban sa Shakira fan forum dahil sobrang pabibo?
Sinasabi nilang mas magaganda 'yong mga una niyang ginawa kaysa sa bago.
At perpekto lahat ng ginawa ni Shakira Isabel Mebarak Ripoll!
Ayokong umalis ka, pero kung umalis ka nga,
magpapakatatag ako at tatanggapin ang pagsubok.
Para sa ikabubuti ng beer.
Traydor!
Excuse me, Francisco.
'Wag kang tumakbo.
Dahan-dahan.
Trick or treat!
- Trick or treat! - Hindi, mga bata.
Ni hindi tradisyong Mexicano ang Halloween.
Ba't 'di na lang kayo umuwi,
at bumalik sa Araw ng mga Patay para sa calaverita?
Pero, bibigyan mo kami ng candy, 'di ba?
Hindi, bata, wala kaming candy.
Pero makakatulong 'to para humaba ang pasensya n'yo.
Kaya layas na. Sige na.
- Paalam. - Bye!
Bye.
Nakakalimutan na ang mga tradisyon.
- Ano? - Oo!
Lumalaki ang mga bata nang 'di alam ang diwa
ng tunay na Araw ng mga Patay.
Hindi, Jaime.
Popular ang Araw ng mga Patay ngayon. Nasa mga pelikula 'yon.
Pekeng bersyon 'yon ng Hollywood.
'Di na 'yon gaya no'ng bata ako.
Nagiging sentimental ka, 'no?
Oo, e, ano?
Hihintayin kitang matapos.
Ano ba? Naka-slow motion pa?
Jaime!
Ano?
Parang Coco lang 'to,
pero mas nakakabagot!
Buti pa sa Coco, may magic alebrijes.
Lalo, ano'ng kinalaman ng magic alebrijes sa Araw ng mga Patay?
Malaki. 'Yon ang sabi sa pelikula.
Sa Oaxaca, may parada din ba sila?
Wala. Anong parada?
May ganoon taon-taon.
Oo, Lalo, pero nakuha nila 'yon kay James Bond.
Mas pinasikat pala ng mga gringo ang Araw ng mga Patay.
Hindi! 'Di mo ba napapansin?
- Paano mo naisip 'yon, Lalo? - Totoo 'yon, Jaime.
Hindi!
- Si Jaime ba 'yon? - Ano'ng nangyari?
Baka narinig niyang may chamoy-flavored na calaveritas sa supermarket.
- Totoo ba 'yon? - Hindi.
Ang lungkot naman.
Ipapasundo ko na ba ang tropa kay Poke?
Hindi, ayos na 'yan.
Ang daming tao sa libing ni Papa. Wala nang maupuan.
Oo nga.
Mahal na mahal siya ng mga tao.
Kahit 'yong teacher niya sa kindergarten, dumating.
At 'yong tumulong sa kanya sa tax office.
Gusto ko 'yong matindi.
Naka-sequin suit ako.
Pininturahan 'yong kabaong ko ng imahe ng asno kong si Ramiro.
May mga paputok, nag-iiyakan ang mga ex-girlfriend ko.
Tinutugtog ng bandang MS ang "El Patrón" habang sinasaboy ang abo ko sa space.
- 'Yong mga ganoon. - 'Di pa talaga planado 'yan, 'no.
Ano'ng gusto mo? 'Di pa natin napag-usapan 'yon.
Gusto kong i-freeze ako na parang si Walt Disney.
- Seryoso ako. - Ako rin.
Gusto kong ma-freeze, tapos tutunawin
'pag nahanap na nila ang lunas sa nakapatay sa 'kin.
At kung hindi, iwan na lang nila 'ko sa ref.
Ma.
Ayokong pinag-uusapan ang mga ganito.
Oo, natural 'yon.
Senyales 'yan ng sakit na tinatanggi mo.
'Yon ang sasabihin ni Poke, sigurado.
Tapusin na natin 'to. Wala nang darating.
- Hindi! - Ba't hindi?
Maghintay pa tayo.
Oo nga, Pa. Magsalita ka naman.
Bakit ako?
- Pa, kapatid mo siya. - Oo nga.
Siguradong nami-miss mo siya.
Kahit gusto rin ng magkakapatid na maglaho na ang isa't isa.
- Hay, Manuel. - Sino'ng kapatid?
- Ako ang tinutukoy niya. - 'Di ko pa rin maintindihan.
'Di ko alam ang sasabihin ko, Sofí.
Mag-isip ka ng magandang alaala mo sa kanya.
Alam ko na!
Noong bata kami, nagtitinda kami ng lemonada.
Ang galing namin doon. Malaki ang kinikita namin.
Sa parte ko, yo-yo at mga holen ang gusto kong bilhin.
Pero...
Pero ano?
Pero tinago ni Jorge ang lahat ng pera.
Kasi siya ang naghihiwa ng lemon at naglalagay ng asukal sa tubig.
May gusto pa bang magbahagi ng kwento?
Ako!
Napapatawa niya 'ko.
Halimbawa, noong birthday ko.
May palaro kami noon. Magtatago siya ng pera sa isang kamay niya.
'Pag nahulaan ko kung nasaan, akin na 'yong pera,
pero 'pag mali ako, magbabayad ako sa kanya.
Ba't 'di natin nakita noon?
Paalisin ko 'yong mga bata.
Hello, sir.
Gusto ko 'yong costume mo, pero wala kaming candy.
Saka, ang tanda mo na para mag-trick-or-treat, 'di ba?
Ito ba ang burol ni Jorge San Román?
- Oo. - Tabi.
'Di ko akalaing pupunta ka, Humberto.
Pumunta ako para masigurong patay na siya.
May balita na pineke niya 'to para maitago ang pera.
Mahilig ako sa conspiracy theories.
Malamang tumira si Tito Jorge sa parehong isla
na tinirhan nina Michael Jackson, Elvis Presley, at Juan Gabriel.
- 'Yan 'yong abo niya. - Pina-test n'yo ba 'yan?
Baka alikabok lang 'yan.
'Di ko naisip 'yon.
Pahingi ng Tupperware at ipapa-test ko sa lab.
Bibigyan ko siya ng Tupperware? Eh kung 'di niya isauli?
Sige lang. Ayos naman ang lahat.
Chatita! Salamat sa pagpunta.
'Di kami makapaniwalang patay na ang tarantado.
Tingin mo ba mangmang ako?
'Di ba, ikaw 'yong manghuhula?
- Oo, ako nga. - Dapat binalaan mo 'ko!
Darating ba si Martha?
Martha... Martha...
- Hello. - Hello.
Pwede ba kitang makausap?
Nalaman mo bang aabalahin niya tayo? O nagulat ka?
'Wag kang makinig sa kanya. Halika dito!
Halika dito, Francisco.
Wala sa mga tao dito ang gustong magpaalam sa kapatid mo.
Nilalait lang nila siya.
- E, ano? - Kabastusan 'yon sa namatay.
Ilang beses ko rin siyang napagsalitaan nang masama,
pero 'pag kasama ko lang ang mga kaibigan ko.
Naglalabas sila ng sama ng loob. Hayaan mo sila.
Kung alam ko lang na pupunta si Chatita, sinarapan ko sana 'yong cookies.
Jorge!
Sino siya?
Bakit?
Martha!
Sino?
May masama akong balita, at ewan ko kung kakayanin mo.
Ayos lang ba si Ramiro?
Sabihin mo ang totoo! Hindi...
Hindi, 'di ko alam kung gusto kong malaman.
Diyos ko! Ramiro!
Napakabata pa niya! Puno ng buhay!
- Diyos ko, ako na lang ang kunin mo! - Hindi 'yon.
Hindi, Emilio, alam mo kung ano'ng tingin ko sa mga asno.
- Ayos lang si Ramiro. - TiNakut mo 'ko.
Ba't mo sinabi 'yon?
Wala akong sinabi.
Kasi, lilipat na 'ko sa Monterrey.
- Oo nga, sinabi ni Lidia. - Hindi.
Bibitiwan ko na ang kompanya.
Talaga?
Sayang!
Magpanggap ka man lang, pwede?
Totoong nalulungkot ako.
Direktor na ako human resources?
Ano?
Kung aalis ka, maraming pwestong mababakante.
Malaking puwang ang iiwanan ko sa kompanya.
- Kailanganin n'yo 'ko. - Mahal ka namin.
Pero kaya namin 'to. Pangako.
Salamat sa lahat! Good luck!
Ma, ako'ng hahawak sa human resources!
Ayos 'yan.
Ano'ng ginagawa mo?
Pinakuha ako ni Esmeralda ng wine.
Nakita mo 'tong oven niya? Ang galing.
Ang ganda.
Parang pangkalawakan.
Pipindutin mo lang 'yong mga number. Walang tantsa-tantsa.
'Pag milyonaryo na 'ko, bibilhan kita ng ganito,
pero tatanggihan mo lang 'yon.
Marami na kaming pinagsamahan ng oven ko.
Naku, 'di na 'to umiinit.
Tingnan natin.
Hayaan mo muna.
- 'Pag nagmadali ka, 'di 'yan gagana. - Akala ko naayos na 'to.
Ayos na. Gumagana na.
Hindi, hilaw pa 'yong cookies.
Hilaw 'yan sa ngayon, pero magtiwala ka lang.
Hindi. "Magtiwala." 'Yan ang sabi mo sa ref, sa shower at sa kotse.
- Ano'ng problema? - Paano mo natatanong 'yan?
Sa lagay na 'to, ako na ang may pinakamalaking paniniwala.
Pagbalik ko, titingnan ko ulit 'yan.
Ganito.
Bakit 'di na lang ako tumawag ng tubero?
Rosa, ang sakit naman.
'Pag tumawag tayo ng tubero,
wala nang pang-beach. Nangako tayo sa mga bata.
- Ang bata pa nila, 'di nila maaalala. - Nangako ako sa kanila.
Hahanap ako ng bagong tubo, 'yon ata ang problema,
- at maaayos na 'yan ngayong gabi. - Umuwi kang maaga.
Baka ma-miss mo pa 'ko.
'Di na siya nakabalik dala ang tubo.
'Di mo sinabi sa akin 'yan.
Hindi.
Kaya ayaw mo ng bagong oven.
Kasi tuluyan ka nang magpapaalam kay Papa 'pag ganoon.
Emilio, kalokohan 'yang sinasabi mo.
'Di 'yon kalokohan.
Matalino ako pagdating sa emosyon.
Hindi ganoon. Kailangan nating magtipid.
Kaya 'di mo inaayos ang mga bagay sa bahay.
Kaya ayaw mong magkumpuni si Jaime. 'Pag bumili siya ng tubo,
baka 'di na siya bumalik.
Kaya 'di mo pinapakasalan si Jaime!
Emilio, tigilan mo na ang pakikinig kay Martha Debayle, nasisiraan ka na.
Bumubuti ako dahil sa kanya.
Napapaisip ako...
Sandali. Masaya 'kong makita ka.
- Sinabi mo na ba sa pamilya mo? - 'Yon ang ginagawa ko.
'Wag kang ma-pressure, okay?
Kailangan ko lang silang bigyan ng sagot. Ngayong araw.
Oo, mahal. Alam ko.
Paalala lang, okay?
Para lang alam mo, 'yon lang.
Doon kaya tayo sa kwarto mo?
Ganoon-ganoon lang?
Ganoon lang.
Ipagdiwang natin ang buhay.
Medyo nakakaasiwa lang. Walang kama, e.
'Di ko kailangan ng kama.
Tara na.
Trick or treat!
Kalansay ni Catrina. Ordinaryo na.
Kahit paano, Mexicano.
Kilala n'yo ba si Posada?
Amin na 'yong candy.
Wala kayong mapapala.
- Wala kami no'n, mga bata. - Gusto namin ng candy!
- Hindi!
Ano'ng problema?
Jaime, grabe 'yong mga batang 'yon!
- Kilala mo ba sila? - Oo.
Pininturahan nila ng pink 'yong chihuahua ng kapitbahay
at sinunog 'yong puno ni Mrs. Ochoa.
Mga salbahe.
Ako ang nagturo sa kanila ng lahat ng 'yon.
Kung kaibigan mo sila, kausapin mo.
Hindi, Jaime!
Huli na.
Susugurin nila 'tong bahay!
'Yon ang gagawin ko.
Isa lang ang paraan.
Protektahan 'to.
- Simulan na natin. - Tara.
Hello.
Kilala mo ba 'yong namatay?
Oo.
Paano mo siya nakilala?
Magkaibigan kami.
- Ganoon. - Friends with benefits.
Miss na miss na kita! Bakit mo ako iniwan? Bakit?
Ano ba'ng nangyari sa 'yo?
Naipon na kasi.
Ngayon lang kita nakitang ganito kasaya.
Kung iisipin mo...
nasa baba lang 'yong namatay kong tito.
Para kasing malapit nang bumuti ang buhay natin.
'Di naman tayo ganoon kasama.
Hindi, siyempre, pero...
Mas okay sana kung 'di ko nasasalubong ang tatay mo sa banyo tuwing umaga.
Mahal, alam mo...
- 'Di pa rin ako sigurado sa pagpunta doon. - Oo nga.
Okay lang.
'Wag mong masyadong isipin.
'Di kita pine-pressure, pero pwede akong umasa, 'di ba?
Kaya pa ba natin ng isa pa?
Kahanga-hangang tao si Jorge.
Talagang kahanga-hanga.
- Talaga? - Salamat.
Uy, may alam ka ba sa...
Napakamapagbigay niya, mabait...
Madali siyang kausap sa kama, laging sumusubok ng bago.
Kahit 'wag na 'yong mga detalye. Salamat.
Ibang Jorge siguro ang nakilala mo.
Oo nga, si Jorge San Román ito.
Si Jorge San Román nga ang tinutukoy ko.
Ang mabagsik kong tigre, mami-miss kita nang sobra.
Nasa dugo talaga.
Mga tigre kami.
Sa akin, para kang kinalbong aso.
Nabanggit ba niya...
Alam mo ba kung paano siya namatay?
Siyempre naman. Kasama ko siya noong mga huling araw niya.
Napakawirdo niya.
Ang wirdo, kasi kumakain kami ng turkey sa yate,
tapos nabulunan siya dahil sa buto.
Maligayang Pasko, sira-ulo.
Sana mabilaukan ka sa buto ng turkey.
Pero hindi 'yon ang kinamatay niya.
Bigla siyang nag-uubo,
tapos natisod siya at nahulog siya sa yate papunta sa dagat.
Doon na siya...
Doon na siya kinain ng pating.
Sana kainin siya ng pating.
Pinatay ko ba si Jorge?
- Hindi. - Siyempre hindi.
Pating ang pumatay kay Jorge. Nandoon ako.
Ang ganda. Ang ganda ng kusina mo.
Nahihirapan daw kayong ibenta 'to, sabi ni Rosita.
Oo.
E, medyo kasalanan ko rin.
Pero kasalanan din ng bumibili kasi utu-uto sila.
Sinabi ko sa kanilang may demonyong clown sa mga tubo.
Ayos.
Laging pinoprotektahan ng lalaki ang teritoryo niya.
Akala ko magagalit ka.
At kung ako sa 'yo,
pag-iisipan ko 'yong apartment.
Mas maraming tao, mas maraming lugar na mapupuntahan.
Mas makakapanggulo.
Alis na. Walang candy dito.
Paano?
Kinalbo ng mga bata lahat ng pusa sa building namin.
Baguhan.
At mga daga!
Kung mas marami sila, sasakupin nila ang paradahan.
Mga daga?
Isipin mo kung may matuturuan akong mga daga.
Makakapagtayo ka ng teritoryo kahit saan.
Alis na. Walang candy dito.
Francisco, ano'ng nangyayari sa 'yo?
Pinatay ko si Jorge.
Hindi.
Hiniling ko 'yon sa sanlibutan...
at pinagbigyan ako nito.
Ginusto ko 'yon.
'Di totoong nangyari 'yon dahil lang ginusto mo.
Kung totoo, nakabenta sana ako kahit isang girdle.
'Di ko Nakontrol ang kapangyarihan ko.
Wala kang kapangyarihan.
Meron.
May kapangyarihan akong mang-akit. May kapangyarihan akong magtipon ng tao.
May kapangyarihan akong idighay ang alpabeto.
Diyos ko!
Totoo ngang responsibilidad ang kakabit ng kapangyarihan.
At ngayon, patay na si Jorge.
- Pero, Francisco... - Ma.
- Bakit? - Pwede kitang makausap?
Babalik ako.
Ma, tingnan mo.
Bilisan mo, Manuel. Masisiraan na ng bait ang papa mo.
- Ano'ng problema ni Papa? - Wala. Kumusta ba?
Magiging mabigat 'to para sa 'yo.
Pero gusto ni Lidia na lumipat kami sa Monterrey.
- Ayos 'yon! - Ano?
Masayang tumira sa Monterrey. Ang ganda ng paglubog ng araw doon.
Tumira 'ko dati sa Monterrey.
Maganda doon. May steak doon, inihaw na kambing, at tubig.
Hindi, Ma!
Ang totoo, 'di ako pwedeng sumama.
Bakit? Maganda 'yong bundok doon.
Kasi 'di ko kayo kayang iwan.
- Sino? - Kayong lahat.
Ayos lang kami. Ayos lang ang lahat. May trabaho ako.
- At sa totoo lang... - Hindi, teka, Ma.
'Di maayos ang pamilya natin.
Sa nakita kong nangyari kay Tito Jorge, kailangan ako ng pamilya ko.
Manuel, ayos lang kami. Totoo.
Magkakasangga kami ng mga kapatid mo. Nagluluto si Lalo.
Si Sofí ang naglalaba.
Pumunta ka sa Monterrey, anak.
Sulitin ang buhay.
Ituturo ko sa 'yo 'yong mga restaurant sa San Pedro.
Sige na.
Naalala mo ba noong namatay si Papa?
Medyo. Bata pa 'ko noon.
Naalala mo ba kung umiyak si Mama?
Hindi. 'Di umiyak si Mama. Baka para makatipid ng tubig.
Tingin ko 'di pa niya nakakalimutan si Papa.
Kaya 'di siya bumibili ng bagong oven o kotse.
- Alam mo? Ba't 'di mo sinabi sa akin? - Akala ko alam mo, Emilio.
May teorya 'ko.
'Di niya papakasalan si Jaime dahil di niya mapakawalan si Papa?
Talaga ba, Lidia?
Gusto kong malaman kung maaayos pa ba ang sitwasyon.
Mahirap 'yan.
Ang lala, 'di ba?
Nababanggit ba ako...
ng kapatid ko?
Palagi.
Lagi niyang sinasabi kung gaano ka niya kamahal,
kung gaano ka niya hinahangaan.
'Di ako naniniwala.
Maniwala ka na lang. Maniwala ka, kasi totoo 'yon.
Sabi pa niya, may masaya kang pamilya.
Sinabi niya rin 'yong tungkol sa pera.
- Sobrang sama ng loob niya. - Alam mo 'yong tungkol sa pera?
Oo. Sinabi niya ilang araw bago siya mamatay.
Pero plano niyang isauli lahat 'yon.
Talaga?
Pinuhunan niya 'yon sa mga villa sa Turks at Caicos.
Sa beach. Maganda 'yon, nakita ko 'yong mga picture.
Gusto niyang ibenta 'yong mga villa
para mabawi niya ang pera at maisauli sa 'yo.
Masama ang loob niya kasi gusto niyang makabalik sa pamilya.
Pero hindi na niya naibenta.
Ganoon ba?
Kasi, 'di ako interesado sa materyal.
Iniisip ko lang.
Kaso nga lang, kinain siya ng pating.
Pero alam ko kung paano mababawi 'yong pera.
Lahat 'yon.
Bweno, 'di na sila bumalik.
Balik na tayo sa loob?
Naku naman. Nakalimutan na nila lahat ng tinuro ko.
Baka 'di nila alam ang gagawin 'pag wala ka.
- Bilis, Jaime! Iligtas mo ang sarili mo! - Hindi, tara na!
Protektahan mo sarili mo!
Tara na!
Gusto kong maging kagaya mo paglaki ko.
Maraming nagsasabi niyan.
Esmeralda! Ligtas na tayo!
Ano'ng nangyayari?
May paraan para mabawi 'yong pera.
- Paano? - Si Martha!
- 'Yong kaibigan ni Jorge. - Nasa kanya?
Makukuha niya.
Nagawa natin!
Francisco!
'Wag kang pakasiguro.
Ma!
- Ano'ng nangyari sa 'yo? - Wala.
- Handa na 'kong ibenta ang bahay. - Anong handa ka na?
Oo. 'Di na 'ko magpapanggap na nasaniban ng demonyo.
Ang totoo, nakakarinig ako ng mga boses.
Sa utak ko.
Beelzebub, ikaw ba 'yan?
Natutuwa ako.
Maligo ka na.
Sige, Ma.
- Pa. - At ano'ng nangyari sa 'yo?
Pinrotektahan namin ang teritoryo sa imperyalismong 'Kano.
Sinisira nila ang mga tradisyon natin.
Halimbawa, 'yong calaverita verses.
Tapos na si Rosa sa pagdidili-dili Ayaw na ng kamatayan sa kanyang pasubali
Sapagkat kahit na hinahalikan si Jaime Sa kasal siya'y tumatanggi
Tama.
Pwede ba 'kong maligo dito?
Ayos naman ang shower natin, pero sa nakikita ko...
Tama na ang kalokohan. Maghilamos ka sa lababo.
Ang punto, 'pag pumunta kami ni Lidia sa Monterrey,
kailangan mo na ng matitirhan.
Nang mag-isa.
Oras na siguro para bumukod ako sa 'yo.
Hindi. May pinagdaraanan ka. Kailangan mo ako.
Hindi.
Hindi 'to problema.
Magandang pagkakataon 'to!
Enjoy ka sa Monterrey.
- Kumusta? - Uy.
Naghihilamos si Jaime sa lababo,
kasi mas malakas ang tubig dito kaysa sa shower.
Oo nga.
- Ang ganda mo. - Salamat.
- Kumusta 'yong plano n'yo sa Monterrey? - Ayos naman.
Hinihintay ko na lang si Manuel na magpaalam sa pamilya niya.
Pinagmamalaki kita, Lidia.
Palagi naman,
mula pa noong bata ka, alam kong magtatagumpay ka.
Ang pinanghihinayangan ko lang ay...
wala na ang tatay mo para makita 'to.
- Ano'ng nangyayari? - Ano?
Bihira mong mabanggit si Papa.
- Lagi ko siyang nababanggit. - Bihira mo siyang mabanggit.
E, kasi...
Dahil siguro sa burol kaya naiisip ko siya.
Natutuwa ako.
Mabuti at nababanggit mo na siya.
- Para kang 'yong kapatid mo. - 'Yong kapatid ko?
Bakit? Ano'ng ibig mong sabihin?
Ayaw ko daw ayusin ang oven kasi ayokong kalimutan ang papa mo.
Walang nakakaintindi kung bakit 'di ko pinapakasalan si Jaime.
Naiintindihan mo naman kung bakit.
Hindi, Ma, walang nakakaintindi.
Kita mo na kung ano ka?
Saan ka pupunta?
- Ano na? - Si Lalo! Kailangan kong tanungin si Lalo.
Si Lalo, Manuel? Ano ba? Wala siyang pakialam.
Kuya niya ako. Tinitingala niya 'ko. Masasaktan siya.
Lalo, masakit ba kung pupunta sa Monterrey ang kuya mo?
- Hindi, ayos nga, e. - Nabibigla pa siya.
Enjoy ka sa Monterrey, Manuel.
Matulog ka na. Manahimik ka.
May sasabihin ako.
Lumapit kayo.
Kailangan mo nang magdesisyon agad.
Alam ko. Pagkatapos nito, pangako.
Mahirap sa 'kin
na pag-usapan si Jorge.
Mahal ko siya,
kahit sira-ulo siya.
Nami-miss ko siya.
Magkasabay kaming lumaki.
Marami kaming pinagsamahan.
Siya lang ang nakakausap ko
tungkol sa pamilya ko,
sa mga magulang ko.
Pero wala na siya.
Kawawa naman si Papa. Nagiging sentimental na.
At kailan...
Siya ang sinisisi ko sa panggagantso.
Sa nangyari sa inyong lahat.
Pero ang totoo, kasalanan ko 'yon.
Metaporikal 'yong sinasabi niya.
Kasalanan pa rin 'to ni Jorge.
Kung nalaman ko lang ang ginagawa niya,
kung naging mas matalino ako,
wala sanang mangyayari sa pera natin.
Pero patay na siya ngayon.
At pinatay ko siya.
Ano?
Hindi!
Metaporikal ulit 'yon.
Francisco, marami ka nang nasabi.
- Patapos na ako. - Sige na nga.
Ang gusto kong sabihin, bago mamatay si Jorge,
tinupad niya ang sinabi niya.
Binawi niya ang pera ng lahat.
Ipapaliwanag ni Martha.
Kaibigan ni Jorge si Martha.
Karelasyon. Magkarelasyon kami.
Pag-usapan natin 'to bago pa lumala, Francisco!
- Sabihin mo. - Masaya 'kong nandito 'ko. Ako si Martha.
Sinasabi ko kay Francisco
na kailangan ko lang ng 500,000 pesos
para simulan ang mga legal na hakbang sa Turks at Caicos.
Ano'ng kinalaman dito ng Turks at Caicos?
Nandoon ang mga villa.
'Pag nabawi at naibenta 'yon ni Martha,
maibabalik niya ang pera ng lahat.
'Di ba, Martha?
Totoong maibabalik ko 'yon. Madali lang 'yon. Tingnan n'yo.
Magbibigay ang bawat isa sa 'kin ng 500,000 pesos
para masimulan ko na lahat...
Pero napakalaking pera ang maibabalik ko!
Scam na naman!
Scam 'to.
Ang sakit n'yo namang magsalita.
Sir, gusto mong bigyan siya ng mga tao ng 500,000 pesos
para mabawi ang perang posibleng wala na.
Ano naman?
Gunggong!
Isipin mong mabuti.
Bwisit.
Bwisit. Lagi akong nadadale dito.
Pero naintindihan mo rin agad.
Gumagaling ka na.
Paano, ano na'ng mangyayari sa pera?
'Di na natin mababawi 'yon.
'Di na natin mababawi.
Malinaw na 'yon, 'di ba?
Umasa ka, maganda ang pag-asa.
Mama!
Hoy! Saan mo dadalhin 'yan?
Sa amin ang abong 'yan.
Ayaw ni Jorge na napasama sa bwisit na pamilyang 'to.
Ano'ng sinasabi mo? Gusto niya. Sa amin ang abong 'yan.
'Di ka aalis.
Sino'ng pipigil sa 'kin?
Pipigilan kita. Ano?
Ganoon ba?
Tingnan natin ang tibay mo!
- Sige! - Esmeralda!
Hayaan n'yo na 'yan sa kanya. Tama lang 'yon. Pareho lang sila.
- Hindi! - Totoo 'yon.
Hoy, nasa burol kayo!
Tumahimik ka!
Sugurin siya!
Napunta sa mata ko si Tito Jorge!
Nakain ko pa nang konti!
'Di gaanong masarap, pero nakakain ako ng bangkay!
Kakalimutan ko 'to paglipat natin.
- Hindi, Lidia, teka. - Sige lang.
Magpapaalam ka pa ba sa mga kaibigan at kapitbahay mo?
Sa paring nagbinyag sa 'yo?
Hindi na. Alam ko na ang sasabihin nila.
Gustong-gusto na nila akong umalis.
Ano ba, Manuel? 'Di ka ba natutuwa, mahal?
Natutuwa.
Pero akala ko mahalaga ako sa mga tao.
Mas okay kina Emilio at Sofía na wala ako.
Parang naiayos naman na lahat ni Mama.
- Ewan ko kung paano ba si Papa. - Makinig ka.
Kailangan kita.
Pwede ka namang umalis nang wala ako at ayos lang 'yon.
- Gusto mo 'kong umalis mag-isa? - Aalis ka ba kung dito lang ako?
- Gusto mo dito ka lang? - Wala bang dahilan para dumito?
- Sabihin ko bang dito ka lang? - Kailangan ko bang sabihin?
- Dito na lang ba ako para sa 'yo? - Ipipilit ko ba?
Mga mahihinang kabataan nga naman.
Hindi, sandali. Halika.
Sandali.
Gusto kong sumama ka dahil kailangan kita.
Ayokong pumunta doon nang wala ka.
Tama ka.
Ang laki ni Tito Jorge!
Maraming salamat talaga sa pagpunta.
Pasensya na sa gulo. Humihingi ako ng dispensa.
Ang saya. Napakasarap ng cookies mo.
May sira ata si Chata.
Pagkakitaan mo 'yong pag-aayos ng party.
Magaling ka, totoo.
Tara na, mahal.
'Di naman masama.
Salamat sa pagpunta.
Pasensya na. Humihingi ako ng dispensa.
Pasensya na't gumulo nang sobra.
- Kung gusto mo, tutulong akong maglinis. - Ayos lang.
Gusto ko 'to. Nakakapagpokus ako.
Salamat sa tulong mo.
Pamilya pa rin tayo, Francisco.
Lagi akong tutulong hangga't kaya ko.
Dapat sinabi ko na una pa lang.
May dahilan ang lahat ng bagay, sabi ng psychic.
Paalam.
Kita tayo, Mhoni.
Mukhang niloloko niya rin tayo.
Pero nakikita ko ang lahat.
Dapat sinabi mo 'yong tungkol sa pera.
Pambihira!
Ayos lang naman na nagulangan tayo.
Lagi kang naniniwala sa mga tao.
Iniisip mong maganda ang intensyon ng lahat.
Walang masama doon.
Pasok!
'Wag mo 'kong hawakan!
Pasok na, senyora. Umalis ka na dito.
Akalain mong mabuting pamilya ang tingin sa inyo ni Jorge.
Puro kayo mga baliw.
- Mga salbahe! - Salamat, Tita!
'Di mo 'ko tita.
- Alis! - Bye!
Isa nga diyan.
Pasensya na't natagalan ako. Salamat pala sa alok.
Tumawag ako para sabihing tinatanggap ko na.
Grabe.
Ano ba'ng naisip ni Manuel?
Nagugustuhan ko na 'to.
Isipin mo kung ano na'ng magagawa natin.
Ako na ang human resources director?
Kunin mo kung ano'ng trabahong gusto mo.
'Yong Minister of the Interior!
Ikaw na ang Minister of the Interior sa brewing company natin.
Sasabihin ko muna kina Mama, Poke, at Ramiro.
Para sa gummy beer, na masarap naman.
Tama.
Hindi, ayoko. Nakakadiri.
Hindi! Ba't sinayang mo?
Sino'ng nagbukas ng mainit na tubig?
- Tinakot mo 'ko. - Pabor lang.
Gusto ko ng altar.
Pwedeng patayin mo ang gripo? Napakainit ng tubig.
ARAW NG MGA PATAY
Ito na talaga.
Wala akong gaanong gamit at pagod na 'ko,
kaya simple lang ang ginawa ko.
Gaya ng sa bayan ko.
Ano'ng tingin n'yo?
Ngayon lang ako nakakita ng ganito.
Mas maganda pa 'to kaysa sa nasa zócalo.
Para 'yan kay José Luis.
Niluto ko ang lahat ng paborito niya. Sana magustuhan niya.
Paano mo nalaman kung ano'ng paborito niyang pagkain?
'Di ka nagkukwento tungkol sa kanya, pero may nababanggit ka minsan.
Mas gusto niyang walang crust ang sandwich niya.
- Oo. - 'Di siya kumakain ng quesadilla
kung walang avocado.
Gusto niya ng noodles.
Pero malamang siya ang nagluluto no'n.
Oo nga.
Palagi.
Salamat, Jaime, dahil ginawa mo ang lahat ng 'to.
Walang anuman, Rosita.
Gagawin ko ang lahat para sa 'yo.
Matagal bago ka nakabalik, mahal.
Salamat at pinadala mo 'to.
Para 'yan sa mga mahal nating pumanaw na.
Gusto kong magdala ng paborito niya, manok na may mole sauce.
Ewan kung paano gawin, kaya bumili ako nito.
Hindi! Kung gusto mo, makakagawa ako no'n.
- Manok na may mole. - Kami na ang bahala.
Nandito 'yong recipe sa bote.
Jaime!
Kumusta ka?
Parang sa Coco lang.
- Ano'ng problema mo, bata? - Ano?
Totoo, tingnan mo.
- Ano'ng sinasabi mo? - Wow, Jaime, ang galing mo dito.
- 'Di ba? - Ang bait mo naman.
Naisip mo bang pwede mo 'tong pagkakitaan?
Gawin mo 'yon.
Sige.
Ako na.
Uy, bata!
Pwede bang makahingi ng calaverita?
- Walang candy, pero salamat sa pagpunta. - Ano'ng meron?
- Pwede bang makahingi ng calaverita? - Sige.
- Nagamit ko na 'yong akin. - Ayaw namin ng gulo.
Tingnan natin.
Salamat. Paalam.
Napakarami kong pera.
Paano naman ako?
Kilala mo 'ko? Manuel San Román.
Mga calaverita 'to.
'Yong may cheese beer na pwede sa salad.
'Yong beer na 'di iinumin ng tatay mo, kahit lasenggero siya.
Oo, pinag-isipan namin 'yong usapan natin.
- Baka pwede 'to. - 'Yong naiisip namin.
Ang beer para sa mga gusto nang umiwas sa beer.
Ang beer para sa mga gustong uminom...
- ng mas konting beer! - Konting beer!
Ayos. Sige lang. Basta mag-invest kayo sa San Román beer, pabor sa 'kin.
At 'di ko na kailangang pumunta sa Monterrey. Salamat.
Salamat!
Sabi mo sa 'kin, pupunta tayo.
Tinanggap ko na 'yon.
Oo nga, pero malaking break 'to sa 'kin.
- Malaking break din 'to sa 'kin, Manuel. - Bweno,
- may pagkakataon ka pa naman, 'di ba? - Wala na.
- Hindi na ganito. - Lidia, pareho lang naman ang gagawin mo,
sa ibang lugar nga lang.
Iba na 'yon, Manuel.
Magtatayo ako ng negosyo.
- Apat na buwan ka na diyan. - Buhay ko na 'to.
Pangarap mong gumawa ng beer? Cardamom beer?
'Wag mong laitin 'yong beer ko.
Umiinom ang mga tao sa Monterrey. Malalakas silang uminom.
- Kasi napakainit doon. - E, higit 100 degrees sa kanila...
Sumama ka sa akin.
Hindi pwede.
Kailangan ako sa negosyo.
Ano'ng ibig sabihin no'n?
Pinapapasok kayo ni Rosa.
- Sinabi ko na sa kanila. - Salamat.
Halika, bata.
Bweno...
Una, salamat sa pagpunta.
Alam kong nagulat kayo sa imbitasyon
kasi 'di ko pinagdiriwang ang mga holiday, pero...
Pero nagpasya ako ngayon na...
dapat nating alalahanin ang mga pumanaw na.
Alam kong maraming 'di nakakakilala kay José Luis,
pero kilala n'yo ang shower at oven ko.
Kilala n'yo ang kotse ko.
Para n'yo na ring nakilala si José Luis doon.
Napagpasyahan ko ngayon
na oras na para pakawalan siya.
At simulan nang ayusin ang bahay.
Gusto kong komportableng makaligo si Jaime
kahit kailan niya gustuhin.
Gusto kong handa ang oven
para sama-sama tayong makapagdiwang ng Pasko.
Ako naman ang magluluto.
- Ma! - Ideya lang 'yon.
'Di ko kailangan 'yong mga 'yon para sumaya, Rosita.
Pero kailangang komportable ang asawa ko sa sarili niyang bahay.
- Ano? - Ikakasal na tayo.
Ma, tanungin mo muna siya.
Oo nga, ayusin mo naman.
Sa harap ng altar? 'Di ba wirdo 'yon?
Wala nang ibang pagkakataon.
Ayos lang 'yan.
Bilis, hihimatayin na si Jaime.
- Rosita. - Jaime...
Pakakasalan mo ba 'ko?
Tumanggi ka, Jaime.
May mas maganda pa diyan!
Lalo!
- Ano ba, Sofía? - Hayaan mo nga sila.
Tingnan mo.
Kinakabahan ako.
Lagi kong dala 'to
kung sakali.
Ano'ng problema?
- 'Di mo ba nagustuhan? - Nagustuhan ko, sobra.
Tingnan mo!
"Oo" na ba 'yan?
Oo.
- 'Di ko kaya. - Ikakasal na 'ko!
'Di ko mahipan.
'Wag, Francisco. 'Wag.
'Wag kang magsalita.
Wala akong sinabi.
Ganoon niya gustong gawin 'yon sa iyo, Rosita.
May stepfather ka na.
Hay, Ma.
Ang totoo, 'di ko alam ang nangyayari sa kasal.
Lagi akong nakakatulog sa upuan at natatabunan ng mga coat.
Sana ako ang pagawain ni Mama at ng stepdad ko ng mga souvenir.
O ni Papa Jaime, gaya ng itatawag ko sa kanya.
Simple lang ang naiisip ko.
Pupunta sa korte...
Sa registry office pala, at pipirma sa putol-putol na guhit.
Tapos kakain ng burger.
Gusto ko 'yong simple lang sa lugar ko.
Nandoon 'yong obispo, 'yong mayordomo ng bayan, may mole, at mezcal.
At 'yong pinakamalalapit na pamilya ko, mga 300 katao.
Ang kasal ay institusyong pabagsak na.
Ginagapos at inaalipin nito ang mga relasyon sa pinakamadilim na paraan.
Sofia, pakiusap, tama na.
Tama na, Sofía.
Bago natin pag-usapan ang kasal,
pag-usapan natin 'yong nagkakilala ang pamilya natin.
At di ka makakaiwas sa pagsasabi sa akin kung pupunta ka sa Monterrey.
Okay, mahal.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Dawn Rosello
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce