Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KONIEC Z DNIEM...
Moment.
Najpierw przypomnę wam o matkach.
Znaczy się o Dniu Matki.
Wzięliśmy ślub w Las Vegas, a potem daliśmy znać rodzinie.
Jesteś w ciąży?
Jeśli tak, to w porządku.
Nie, mamo!
Ten ślub jest ważny czy jak na ulicznych targach?
Mamo, nic ci nie jest?
Jestem zadowolona.
Szczęśliwa.
Mam się fantastycznie!
Aż tak źle nie zareagowali.
Nawet się nie znamy, a już jesteśmy rodziną.
- Rodziny poznały się w święta. - Nie!
Lidio. Nikt nie może mówić o świętach.
To już inna historia.
Drugi raz spotkali się w Dniu Matki.
Przyszła cała rodzina!
Manuel miał genialny pomysł na biznes.
Powiem tacie o piwie w czasie lunchu.
Myślisz, że to dobry pomysł?
Ponieważ mam dyplom ze Stanforda...
Chciałem z tobą omówić...
twój udział w interesie.
No wiesz, ojciec z synem.
Nie, synu.
Nikt nie wiedział...
Co się dzieje?
Francisco stracił wszystkie pieniądze i rodzina jest spłukana, mamo.
Pomogłaś mu oszukać żonę i całą rodzinę?
Ale nie mów nikomu.
Wiem, że wiesz.
Nie będziemy ci płacić.
Co robisz? Siadaj.
Uwaga! Chciałbym wam powiedzieć...
Co nam powiedzieć?
Wspaniałego Dnia Matki, Rosita!
Straciliśmy wszystko!
Więcej ludzi wmieszano w oszustwo.
Wiele się wydarzyło.
Wywiązała się walka, matki się upiły...
To początek końca.
- Co? - Jesteśmy biedni? Już oficjalnie?
To mnie nie interesuje, ale ktoś musi zapłacić.
Damy radę.
Wyjdziemy z tego.
Wiem, Francisco.
Ale nie razem.
A mój teść...
To twoje rzeczy, tato.
Gdzie będę mieszkać?
Czemu on musi mieszkać u nas, Manuelu? Czemu?
Dobrze, skarbie. To na pewno tylko na parę dni.
To nie było parę dni.
A pogrzeb jest u Esmeraldy, bo San Románowie są biedni.
Oczywiście był chaos.
Dziwni ludzie, bijatyki.
Obsypano nas prochami.
Moment.
Wyjdziemy na wariatów. Mów od początku.
Dobra. Było tak.
DWA DNI WCZEŚNIEJ
Chodź
I powiedz prawdę
Zlituj się
I powiedz dlaczego
Nie!
Manuel!
Hej, słońce! Jak poszło?
Będą zwalniać ludzi,
więc wszyscy się stresują.
Świetnie!
Później opowiesz, ale najpierw...
spróbuj tego.
- Co dodałeś? - Dobre?
- Inny smak. - Jaki?
- Piwa? - Goździk, imbir, żurawina.
- Dobra. - Myślę o piwie z nutą herbaty.
- Fajnie. - Tak?
- Tak. - W sumie...
- Dodać anyżu? - Odłóżmy piwo na później.
Jasne. Mówiłaś o zwolnieniach.
Później ci powiem.
Wybaczcie.
Nie chcę przeszkadzać.
Widzieliście mój telefon? Lalito zmienił dzwonek.
Chyba jest na kanapie.
Przepraszam.
Tu jest.
Zostawię was samych.
Kontynuujcie.
Może innym razem.
Znaleźli Jorge!
- Co? - Serio?
Tato!
Wujek Jorge?
Co się stało?
Znaleźli ciało.
KONIEC Z DNIEM ZMARŁYCH
Czym jest dla mnie śmierć?
Ludzie żegnają się i odchodzą.
Czasem się nie żegnają.
I odchodzą.
Pojęcie śmierci narzuca społeczeństwo
na podstawie idei Boga.
Wykitować, kopnąć w kalendarz, gryźć piach, wymeldować się.
W rękach zakładu pogrzebowego.
Domie złoty, módl się za nami. Wieżo z kości słoniowej, módl się za nami.
Pogodziłem się ze śmiercią.
Co środę mam paraliż senny.
Nie boję się śmierci.
Samotność.
Cisza.
Spanie u syna.
Co to za pytanie? Mam 12 lat!
Jak tata?
Nie wiem.
- Dobrze to przyjął. - Tak.
Nie przepadał za Jorge, ale to był jego brat.
Rodzeństwo się uwielbia, nie?
Jakbym przestał kochać Lala, bo jest kleptomanem.
Jest w szoku. Brat go okradł,
a teraz nie żyje.
A do tego twój wuj zmusił tatę, żeby oszukał przyjaciół.
Twoja mama go zostawiła...
Wiesz, co byłoby fajne?
Tata się wynosi, odzyskuje kasę, a my robimy to, gdzie chcemy,
bo go nie ma?
Chce to robić na pralce.
Ustawiasz na delikatne...
i robi to za ciebie.
Ale to krótki cykl.
Minęło tyle czasu
- od ostatniego razu. - Masz rację.
To brak szacunku?
Twój wujek zmarł.
Celebrujemy życie.
Dzieci, mogę wejść?
Nie chcę być sam.
To jego prochy.
Dla pana.
Nie chcę.
To było ostatnie życzenie brata.
Wylądują w śmietniku jako odpad.
Nie interesuje mnie,
co pan z nimi zrobi.
Jak umarł?
Zagadka. Nikt nie wie.
Dziwny wypadek.
Więcej nie wiem.
Zostawił po sobie notatkę lub testament?
Tak! Prawie zapomniałem.
To.
- Co to? - Nie wiem.
- A kasa? - Jaka?
- Brata. - Proszę pomówić z Marthą.
A kto to?
Wdowa, że tak powiem.
Wydają się zamożni.
Ma potencjał. Dobra lokalizacja, tak, skarbie?
Tylko ziemia ma wartość. Zburzyłabym dom.
- Oczywiście. - Możemy zrobić remont,
jeśli państwo chcą.
Nie w tym problem. Tu jest staroświecko.
Prawda? Remont byłby za drogi.
To wyjątkowy dom.
Wychowałam tu dzieci.
Jest pełen wspomnień.
Saletry i pleśni.
Gdzie łazienka?
Jest przestronna i wygodna.
Kurwa.
Kupujecie?
Zastanawiamy się.
Wspomnieli o zwierzętach?
Jakich?
Dom zbudowano na cmentarzu zwierząt.
- Co? - Właściciel oszalał i zabił wszystkie.
Szesnaścioro szczeniąt!
Nie.
To nieprawda.
Nie musisz mi wierzyć. Tata też nie uwierzył.
A teraz...
nie mam taty.
Kochanie, idziemy.
- Musimy iść. - Dokąd?
Musimy iść. Wielkie dzięki.
Pa!
Nie rozumiem. Co jest?
Spokojnie.
Może po tym, co spotkało wujka Jorge, nie musimy sprzedawać.
Kochanie.
Nikomu nie podoba się dom.
Jesteś wybredna.
Sekcie się podobał, ale im nie sprzedałaś.
Chcieli urządzać orgie.
Przecież nie widziałabyś ich.
Chcieli złożyć w ofierze kozę, żeby ich bogowie
byli za przeprowadzką.
Żadnego składania kóz w ofierze.
Widzisz? Jesteś zbyt wybredna.
Muszę sprzedać dom. Wyprzedałam prawie wszystkie meble.
Zapomnij o tym. Skup się na sprzedaży gorsetów.
Kiepsko mi idzie.
Nie, że kiepsko.
Tragicznie.
Co jest z tobą? To szlachetne powołanie.
Każdy może to robić.
Jest najgorsza!
Najgorsza na świecie!
Mówi ludziom, żeby oszczędzali.
Jest biedna...
Ale gorąca!
- Zakręć zimną wodę, Rosa! - Przepraszam!
Choć raz chcę wziąć miły prysznic.
Spójrz na to z innej strony.
Korzystam z tych chwil, żeby pomedytować.
Trzeba wykorzystać czas.
Może być ślisko, ale to nic.
Nie o to mi chodzi.
Nie?
Tak, ale nie teraz.
- Pomówmy o ołtarzyku. - Już ustaliliśmy.
Jest za drogi i marnuje jedzenie.
Co zrobimy z wytłaczanym papierem? Pomyśl o planecie.
Jasne, Rosita,
ale Święto Zmarłych jest dla naszych bliskich.
Moi bliscy wiedzą, że nie lubię gości.
Może Emilio i Lidia chcą?
No i?
Nie chcą uczcić pamięci taty?
José Luis nie potrzebuje ołtarzyka.
Ciągle o nim mówimy.
Nigdy.
Mówimy.
Kiedy narzekasz.
Nieprawda.
„Auto nie działa, bo tata nie naprawił”.
„Prysznic nie działa, bo tata nie naprawił”.
Rozumiem.
Nie odwiedzasz go.
Rozrzucenie prochów na Pustyni Lwów
to był zły pomysł.
Chciał na Sonorze, ale...
nie było pieniędzy, stąd ten wybór.
To za daleko i nie chcę jechać.
Pojadę z Lidią.
Któregoś dnia pojadę.
Myślałem, że masz z nim niedokończone sprawy.
Skądże.
Dlatego nie remontujesz domu.
I nie bierzesz ślubu z Jaime!
Daj spokój!
To oczywiste.
Jaime...
Myślałam, że oświadczy się na Dzień Matki.
Nie zrobił tego, bo szanuje moją niezależność.
- Bał się, że odmówisz. - Jasne, że nie!
Nie mów tego mnie.
- Tylko Poke. - A czemu?
Miał zajęcia z psychologii. Zna się.
Pamiętasz Laurę, fryzjerkę?
- Bała się kotów. Wyleczył ją. - Nie boi się kotów.
Leczenie podziałało. Poke to geniusz.
Muszę lecieć.
- Pozdrów kolegów. - Jasne.
Śmierć mojego wujka nas zaskoczyła.
Życie jest krótkie.
Emilio, nie znałeś go.
Ani Juana Gabriela, ale i tak płakałem.
No dobra.
Życie toczy się dalej.
Poświęciłem na to ranek.
Co to?
Schemat organizacyjny firmy.
Emilio to szef wsparcia technicznego.
Zmyśliłeś to.
Nie, Sofía. To konieczne stanowisko.
Myślałem, że dostanę pracę w administracji.
Jaką?
W kadrach?
Ja za to odpowiadam.
Kiedy to ustalono?
To wspólna decyzja. Nie było mi łatwo jako prezesowi.
Emilio za mało o tym wie.
Ale mogę to robić.
Prawda, a teraz Sofía.
Szefowa projektu.
Kim ty jesteś?
Prezesem i szefem działu kadr.
I dyrektorem finansowym.
Przerwę ci. Dzięki.
Wyjaśnię ci. Kieruję działem prawnym...
Nie chcę narzekać.
Ale czemu masz tyle stanowisk?
Dawaj to!
Kto ma z nas najwięcej doświadczenia?
Jestem urodzonym liderem.
Nikt z nas!
Kto z nas ma magistra ze Stanforda?
Skończ gadać o studiach!
Ja mam.
Też czytałem poradniki i książki o biznesie.
Bogaty ojciec, biedny ojciec. Mnich, który kupił czerwone lamborghini.
Zmieńmy temat.
Spotkanie inwestorów.
Wiem, że się cieszysz. Ja też.
Wiem, co włożę. Koszulę kupioną na targu.
Idę sam.
Mieliśmy pójść z tobą.
To byłoby zbyt wiele.
Bez urazy, Manuel,
ale wcześniej byłeś sam i nie wyszło.
Nauczyłem się sztuki negocjacji na magisterce.
A także od ojca. Biznesmen ze mnie.
I przedsiębiorca.
Nie, dziękuję.
Pracuję.
Piwo San Román.
Odezwiemy się.
Ja pierdzielę...
Nie tego szukamy.
Problemem nie byłem ja, tylko smak piwa.
Dlatego stworzyłem dwa nowe smaki i zabiorę je na spotkanie.
Mamy rozmaryn, cytrusy i miętę oraz żurawinę i ser pleśniowy.
- A smak żelek? - Jest najlepszy.
Jest idealnie wyważone.
Na dnie kufla smakuje jak żelki.
Wyszło świetnie.
Masz rację. Nie wezmę.
Zaufajcie mi. Jestem na fali.
Dlatego jestem szefem działu rozwoju produktu.
I działu kadr.
Jak chcę złożyć skargę na ciebie, mam przyjść do ciebie?
Dokładnie. Widzisz? Jestem na fali.
Ułożyłem nową gadkę.
Będzie świetna.
San Román to nie tylko piwo.
To piwo rzemieślnicze
warzone ze smakami, które są subtelne i intensywne.
Piwo dla wymagającego konsumenta, który nie boi się przekraczać granic.
Piwo dla tych, co łamią zasady.
Piwo San Román.
- Piwo rzemieślnicze? - Tak.
- Poważnie? - Nie.
Każdy takie ma.
- Mieliśmy już trzy oferty. - Matka ma własną markę.
Mój chłopak ma dwie.
Jak się nudzi, to zmienia.
Wątpię, że są jak San Román.
Czym różni się twoje?
Zrozumiecie, jak wam pokażę.
Po jednym.
Uwaga, to mahoń.
Można prosić o więcej.
- Jaki smak? - Serowy.
Dokładnie! Niebieski ser.
Idealne piwo do steku
i sałatki gruszkowej.
Najohydniejsze, jakie próbowałam.
Nie chcę tego mówić...
To piwo dla kogoś, kto chce rzucić picie.
Na co się gapisz?
Jesteś następna!
Nie.
Dziękuję.
- Lidia, pomówmy o przyszłości. - Dobrze.
Oceniliśmy twoją pracę...
Nie możecie mnie zwolnić!
Może zwolnicie mojego szefa? Ja tu odwalam całą robotę.
Godzinami siedzi na lunchach biznesowych.
A potem idzie na drzemkę. Bo czemu nie?
Nie można go dobudzić.
Nie zwolnimy cię, Lidia.
Nie?
Ale twojego szefa. Zgadza się. Zanotuj to.
Z powodu tego, co powiedziałam?
Doskonale wiemy, że to ty pracujesz.
O co więc chodzi?
Chcemy ci zaproponować pozycję
regionalnego wiceprezesa ds. finansów.
Mogliście od tego zacząć!
Będziesz też osobą, która otworzy oddział w Monterrey.
Tam przenosimy departament.
Do Monterrey?
Którego?
W Nuevo León.
Obok gór?
Jest inne?
Wiążą się z tym wydatki,
ale bez obaw, firma je pokryje.
Dostaniesz podwyżkę i lepsze dodatki.
Muszę porozmawiać z mężem.
Nie zwlekaj. Jak odmówisz,
zaproponujemy to Fernándezowi.
On siedzi cały dzień w kiblu.
Nie wie, w jakim dziale pracuje.
Oto wasz Fernández.
Tak tylko mówię.
To chrześniak właściciela.
Świetny facet.
Niezrozumiany.
Masz dobę na podjęcie decyzji.
Dobrze?
Tak.
Doba.
Wiem, że to duża zmiana.
Monterrey jest daleko.
Półtoragodzinny lot. Nie tak źle.
Byłoby fajnie.
Tylko my, jak wtedy, gdy mieszkaliśmy w USA.
Ludzie myślą, że są gringos, bo to trzy godziny od McAllen.
Z dala od naszych rodzin. Bez tej presji.
Nie kusi cię?
- Chcę tego. - Kochanie...
Kochanie.
Muszę to przetrawić.
Przemyśleć.
Zero pośpiechu i presji.
Tyle że mam dać odpowiedź w ciągu doby.
Muszę powiedzieć Emiliowi i Sofíi. Nie otworzą sami firmy.
- Dobrze. - Dać znać rodzicom.
Rodzinie. Mają ciężki okres. Potrzebują mnie.
Pogadaj z nimi, byle szybko.
Przepraszam.
Słuchajcie...
Jak wyglądam?
Świetnie, tato.
Idę do Esmeraldy.
A krawat?
Przesada?
Nie, świetnie wyglądasz.
- Tato! - Synku!
Nie urządziłeś?
Nie mów mamie. Chodź. Tu jesteśmy!
Ostatni raz tu byłem na Dzień Matki.
- Zmieniło się. - Jest pusto.
Fajnie siedzieć na podłodze.
Jak dzieci kwiaty.
Przypomina się młodość.
- Nie wygłupiaj się! - Mamo!
Mamy omówić pogrzeb.
Zgadza się.
Wysłałaś nekrolog?
Nikt nie czyta gazet. Nieważne.
Chcę, żeby ludzie wiedzieli.
- I przestali mnie winić. - To też twoja wina.
- Mamo! - Mamo!
Wysłaliśmy.
Dzięki.
To był pomysł Sofíi. Pogrzeb będzie skromny.
- Nie miej oczekiwań. - Jak uważasz.
Zasrany brat nie zasługuje na to.
Też mogę mówić...
Nie, kochany.
Tylko... ojciec może.
Kochanie, proszę.
Żadne „kochanie”.
Nie przy dzieciach!
To będzie dobre dla wszystkich.
Pomoże nam to uleczyć rany.
Pogrzeb jest jutro?
Tak.
Idealnie!
Wiecie, co jest jutro?
- Wystroiłem się? - Wyglądasz idealnie.
Pożyczyłem od Poke, bo nic nie mam.
Zostaw rozpięty.
Podoba ci się?
Byłem tylko na pogrzebie taty. Wtedy ludzie się nie stroili.
Nie pozwoliłam na to. Tata nie znosił sztywniaków.
Ludzie przyszli w szortach i klapkach z czarnymi skarpetami.
Nie do końca.
- Nie płakałaś. - Nie?
Skąd możesz pamiętać? Mały byłeś.
Pamiętam dzień narodzin. W deszczowy czwartek.
Bo ci powiedziałam.
I tak wiedziałem.
Jaime!
Szybko! Spóźnimy się!
Przyniosłeś chleb umarłych.
Pierwszy w tym roku.
- Jaime... - Co?
Od sierpnia kupujemy w sklepie.
- Nie... - Gdybym wiedział,
przyniósłbym ci z czekoladowymi zajączkami.
Próbowaliście czekoladowych?
Nie!
Chleb umarłych nie smakuje tak samo jedzony poza Dniem Zmarłych!
I nie ma tam zajączków! Orzechów, czekolady, niczego!
To chleb i cukier. Koniec!
Pieczą też inne.
Nie wściekaj się. Powieka ci lata.
Nikt nie szanuje tradycji!
Dodają do płatków.
To jedz sobie płatki!
- Po co to mówiłeś? Dobrze? - Musi się przyzwyczaić.
Nie jest dobrze.
Boli mnie, że ludzie nie szanują Bezelao i Xonaxi Quecuya,
bogów zaświatów Zapoteków.
Wkurza mnie to!
Zjemy chleb umarłych
- i pójdziemy. - Zaraz przyjdę.
- Czekam na przesyłkę. - Co zamówiłeś?
Nic takiego. Dołączę do kondolencji.
Miało być skromnie, mamo.
Trochę słabe zdjęcie.
Tylko takie znalazłam.
Nie był fotogeniczny.
Przynajmniej się uśmiecha.
Jest już ciało?
Coś taki podniecony?
Pierwszy raz zobaczę.
Oby pierwsze z wielu.
- Co? - Nic.
Lalo, idź się przebrać.
Co to za strój na pogrzeb wujka?
Mamo, ale to Halloween!
Dlaczego mam wybierać?
Mogłeś przebrać się za wampira.
- Byłbyś elegancki. - Chciałem. Są nieśmiertelne.
Zombie to żywe trupy.
- Lepiej pasuje. - Może.
Szkoda, że mało formalne.
- Wszyscy... - Ciało!
Lalo!
O nie,
to wy.
Ciebie też miło widzieć.
Przepraszam. Wejdźcie.
Gdzie Jaime?
- Idzie. - Mam coś dla ciebie.
Na prawo. Tak.
Tak, i prosto. Właśnie.
Na lewo.
- Nie, na prawo. - Idealnie.
Od ciebie kwiaty?
Ładnie.
Skąd to wzięłaś?
Mąka na ciastka była tania, bo minął termin ważności.
Kwiaty wzięłam z ogrodu Rosaury naprzeciwko mnie.
Poke pożyczył mi krzesła.
Muszę je oddać przed ósmą rano,
bo użyją ich na chrzcie.
Jestem z ciebie dumna.
Stajesz się przedsiębiorczynią.
Problem w tym, że wiele osób tego nie docenia.
- Nie? - Tak między nami,
wątpię, żeby stypa się udała.
- Jak leci? - Co słychać?
- Dzień dobry. - Hej.
Gdzie położyć wujka?
- To jest zmarły? - Tak.
- To chyba... żart! - Ej!
Lalo!
Przepraszam! Oszukali mnie.
Patrz!
Może być tu?
Idealnie.
Nie zapalajcie świec. Zwrócę do sklepu.
Już mówiłam, jestem z ciebie dumna!
Z żony robi się przedsiębiorczyni.
Dlaczego jest taki sproszkowany? Chciałem zobaczyć zwłoki.
Cholerny dzieciak.
Czemu?
Miałem tyle pomysłów.
- Jak terapia, Lalo? - Nie stać ich.
Czemu nie wywiesiłaś dekoracji?
Bo musiałam je sprzedać.
Wybacz.
Nieważne.
Mogłaś powiedzieć, poszukałbym.
Tak, świąteczne byłyby dobre.
ZESZŁE ŚWIĘTA (KIEDY POZNAŁY SIĘ RODZINY)
Masz suche żarty, Lidia. Cicho bądź.
Nie bij mnie.
Święta były kiedyś cudowne.
A Halloween epickie.
Cukierek albo psikus!
Witam.
Cukierek albo psikus.
- Co? - Cukierek albo psikus.
Weźcie cukierki.
Ale dużo cukierków!
- Dla mnie! - Dużo cukierków!
- Cukierki! - Dla mnie!
Jest ich więcej! Chodźcie.
Zeszły rok był najlepszy.
- Byłam czarownicą. - A nie Irmą Serrano?
Dwa lata temu byłam Freddym Kruegerem.
A nie Laurą Bozzo?
Alfredem Palaciosem?
Też mieliśmy tradycje halloweenowe.
Dzieci!
- Mamo! - Mamo!
Kochani...
- Możemy iść po cukierki? - Nie.
- We własnym przebraniu. - Nie.
Tak!
- Nie. - Dlaczego nie?
Potrzebne nam prześcieradła i nożyczki.
- Nie. - Dlaczego nie?
Ile razy mam powtarzać, że Halloween
wymyślili jankescy imperialiści
i w tym domu
nie popieramy takiej inwazji kulturowej?
Jedzmy!
Dlaczego nie?
- Sztywniara! - To oszustwo!
Po co mam kupować cukierki, które dam innym dzieciom,
kiedy wy wyjdziecie nocą po te same cukierki?
Kupię i sama wam dam.
- Dasz cukierki? - Nie.
Bo nie chcę dziur w zębach.
Mamo.
A jeśli dzieci przyjdą po cukierki?
Lalo, jak ktoś przyjdzie, masz moją zgodę,
żeby zareagować, jak tylko chcesz.
- Naprawdę? - Tak.
- Ekstra! - Pójdę z nim.
Niektórzy są agresywni,
jak spadnie im cukier.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Rozmyślałam. - O czym?
Rok temu wujek żył.
Mieliśmy kasę, rodzice byli razem.
To był nasz dom.
Nadal jest, dopóki nie sprzedamy.
Ale masz rację, siorka.
Czasem życie rzuca nam kłody pod nogi.
- Tak, - Co byś pomyślała na wieść,
że z Lidią przeniesiemy się do Monterrey?
Naprawdę?
Jazda!
Żegnaj, Manuelito!
To ciężki czas dla rodziny, dla ciebie,
dla firmy, i nie udało się zebrać środków.
Może to znak, nie?
Ale szkoda.
Nic nie dzieje się bez przyczyny.
Mógłbym zdalnie z wami pracować.
Najpierw musisz się odnaleźć w nowym miejscu,
spróbować pieczonej kozy i steków.
- Będziesz zajęty. - Nie aż tak.
Prezes nie ma tylu obowiązków.
Możesz wyznaczyć zastępcę.
- Tak... - Wybierz, kogo chcesz.
- Może ja? - To chyba... żart!
Co?
- Chcesz, żebym odszedł. - Oczywiście, że nie.
Nie pochwalasz, jak zarządzam firmą.
Bo zarządzasz wszystkim.
- Wybrałaś butelkę. - I ją zmieniłeś.
Wykorzystałem wiedzę.
- Tak, magistra. - Nie tylko, Sofía.
Kto czytał biografie Gatesa, Jobsa i Slima?
Kto obejrzał Wilka z Wall Street 10 razy w ciągu tygodnia?
Kogo zbanowali na forum Shakiry za przesadność?
Twierdzili, że pierwsze utwory były lepsze od obecnych.
A Shakira Isabel Mebarak Ripol to ideał.
Nie chcę, żebyś jechał, ale jeśli to zrobisz,
będę silna i podołam wyzwaniu.
Dla dobra piwa.
Zdrajczyni!
Przepraszam, Francisco.
Nie biegaj.
Spokojnie.
Cukierek albo psikus!
- Cukierek albo psikus! - Nie, dzieci.
Halloween nie jest meksykańską tradycją.
Idźcie do domu
i wróćcie w Święto Zmarłych po czaszki.
Ale da pan cukierki?
Nie, kolego, nie mamy.
Ale za to zyskasz tolerancję na frustrację.
Zmykajcie stąd.
- Pa. - Narka.
Pa.
Zapomina się o tradycjach.
- Co? - To prawda!
Dzieci dorastają bez magii
prawdziwego Święta Zmarłych.
Nie, Jaime.
Święto Zmarłych jest popularne. Występuje w filmach.
To podrobiona hollywoodzka wersja.
Jak byłem mały, było inaczej.
Zebrało ci się na wspominki.
No i co?
Poczekam, aż skończysz.
Serio? W zwolnionym tempie?
Jaime!
Co?
To jest jak Coco,
tyle że nudniejsze!
Coco miał magicznych przewodników.
Lalo, co magiczni przewodnicy mają wspólnego ze Świętem Zmarłych?
Dużo. Tak mówi film.
W Oaxaca też urządzają paradę?
Nie. Jaką paradę?
Urządzamy co roku.
Tak, Lalo, ale to z Jamesa Bonda.
To znaczy, że dzięki gringos Święto Zmarłych jest popularne.
Ani trochę! Nie widzisz?
- Jak możesz tak myśleć? - To prawda, Jaime.
Nie!
- To Jaime? - Co się dzieje?
Może usłyszał, że podają salsę w czaszkach.
- To prawda? - Nie.
Ale tu smutno.
Poke ma sprowadzić kolegów?
Nie, nie jest źle.
U taty na pogrzebie trzeba było stać.
Tak.
Wszyscy go uwielbiali.
Przyszła nawet jego przedszkolanka.
I facet ze skarbówki.
Chcę czegoś wspaniałego.
Włożę cekinowy garnitur.
Trumna odpicowana aerografem i obraz osła Ramira.
Fajerwerki. Byłe dziewczyny płaczą.
Banda MS gra El Patrón, gdy wyrzucają moje prochy w kosmos.
- Coś w tym stylu. - Dobrze, że nie planujesz.
A ty co chcesz? Nie rozmawialiśmy o tym.
Chcę być zamrożona jak Walt Disney.
- Poważnie mówię. - Ja też.
Zamrożona, a potem rozmrożona,
kiedy znajdą lek na to, co mnie zabiło.
A jak nie, zostaw mnie w lodówce.
Mamo.
Nie lubię o tym rozmawiać.
Zdarza się.
To oznaka bólu, który nadal czujesz.
Tak powiedziałby Poke.
Czas kończyć. Nikt nie przyjdzie.
- Nie! - Dlaczego nie?
Możemy jeszcze poczekać.
Tak, tato. Powiedz kilka słów.
Czemu ja?
- Był twoim bratem. - Tak.
Musisz za nim tęsknić.
Nawet jeśli rodzeństwo życzy ci najgorszego.
- Manuel. - Czyje rodzeństwo?
- Mówi o mnie. - Nie rozumiem.
Nie wiem, co powiedzieć, Sofí.
Przypomnij sobie coś miłego.
Wiem!
Jak byliśmy mali, sprzedawaliśmy lemoniadę.
Udało nam się. Sporo zarobiliśmy.
Za swoje chciałem kupić jo-jo i kulki.
Ale...
Ale co?
Jorge zatrzymał wszystko.
Bo kroił cytryny i dodawał cukier do wody.
Ktoś inny chce coś opowiedzieć?
Ja!
Czasem mnie rozśmieszał.
Na przykład w moje urodziny.
Graliśmy w grę. Trzymał pieniądze w ręce.
Jak zgadłem w której, mogłem je zatrzymać,
a jak się pomyliłem, musiałem zapłacić.
Nie połapaliśmy się.
Pozbędę się dzieci.
Dzień dobry.
Fajny kostium, ale nie mamy cukierków.
Nie jest pan za stary na zbieranie cukierków?
To pogrzeb Jorge Sana Romána?
- Tak. - Złaź mi z drogi.
Nie sądziłem, że przyjdziesz, Humberto.
Chciałem mieć pewność, że nie żyje.
Krąży plotka, że sfingował śmierć i zatrzymał kasę.
Uwielbiam teorie spiskowe.
Wujek pewnie żyje na tej samej wyspie
co Michael Jackson, Elvis Presley i Juan Gabriel.
- To jego prochy. - Sprawdziłeś DNA?
Może to tylko pył.
Nie pomyślałem.
Daj mi pojemnik, a sprawdzę.
Mam mu dać pojemnik? A jak nie odda?
Proszę. Wszystko gotowe.
Chatita! Dzięki, że przyszłaś.
Aż ciężko uwierzyć, że drań nie żyje.
Masz mnie za głupka?
Jesteś wróżbiarką?
- Tak. - Mogłaś mnie ostrzec!
Martha przyjdzie?
Martha...
- Witam. - Hej.
Możemy porozmawiać?
Wiedziałaś, że nam przeszkodzi? A może cię zaskoczyła?
Nie słuchaj go. Chodź!
Chodź tu, Francisco.
Ci ludzie nie przyszli, żeby pożegnać twojego brata.
Tylko źle o nim mówić.
- No i co? - To brak szacunku.
Ja też na niego psioczyłam,
ale tylko wśród przyjaciół.
Tak wyrażają emocje. Pozwól im.
Wiedząc, że przyjdzie Chatita, zrobiłabym lepsze ciastka.
Jorge!
Kto to?
Dlaczego?
Martha!
Kto?
Mam złe wieści. Nie wiem, jak to przyjmiesz.
Ramiro jest cały?
Mów prawdę! Nie...
Chyba nie chcę wiedzieć.
O boziu! Ramiro!
Taki młody. Pełen życia!
- Boże, zabierz mnie! - Nie.
Emilio, wiesz, co myślę o osłach.
- Ramiro żyje. - Narobiłeś mi stracha.
Czemu tak mówisz?
Nic nie powiedziałem.
Przenoszę się do Monterrey.
- Lidia nam powiedziała. - Nie.
Muszę odejść z firmy.
Naprawdę?
Ale szkoda!
Mógłbyś chociaż udawać.
Naprawdę mi przykro.
Mogę zarządzać kadrami?
Co?
Odejdziesz, to zwolnią się stanowiska.
Pozostawię ogromną lukę.
- Jestem potrzebny. - W sercu.
Jakoś sobie poradzimy.
Dzięki za wszystko. Powodzenia.
Mamo, będę zarządzał kadrami.
Fajnie.
Co robisz?
Przyszłam po wino.
Widzisz ten piekarnik? Niesamowity.
Odjazdowy.
Jak z kosmosu.
Tylko wciskasz numerki. Nic nie musisz liczyć.
Kupię ci taki, jak zostanę milionerem,
ale wiadomo, że odmówisz.
Wiele przeszłam z moim piekarnikiem.
Nie nagrzewa się.
Zobaczmy.
Poczekaj jeszcze.
- Nie ponaglaj. - Myślałam, że jest naprawiony.
Już działa.
Ciastka nadal są surowe.
Teraz, ale miej trochę wiary.
To samo mówiłeś o lodówce, prysznicu i samochodzie.
- O co chodzi? - I jeszcze pytasz?
W takim tempie będę zagorzałą wierzącą.
Sprawdzę, jak wrócę.
Słuchaj.
Może wezwę hydraulika?
Rosa, nie ubliżaj mi.
Jak go wezwiemy,
z plaży nici, a obiecaliśmy dzieciom.
- Są małe, nie będą pamiętać. - Obiecałem im.
Kupię nową rurkę, bo z nią jest problem,
- i dzisiaj naprawię. - Nie wróć za późno.
Nie tęsknij za mocno.
Nigdy nie wrócił z rurką.
Nie mówiłaś.
Nie.
Dlatego nie chcesz nowego.
Bo wtedy na zawsze pożegnałabyś się z tatą.
Emilio, skończ te bzdury.
Jakie bzdury?
Jestem rozwinięty emocjonalnie.
Nie dlatego. Musimy zaoszczędzić.
Dlatego nic nie naprawiasz w domu.
I nie pozwalasz Jaime. Jak pójdzie po rurkę,
może nie wrócić.
Dlatego nie chcesz Jaime za męża!
Przestań słuchać Marthy Debayle. Miesza ci w głowie.
Jestem lepszym człowiekiem.
Ciekawe...
Przepraszam. Miło było poznać.
- Powiedziałeś rodzinie? - Jestem w trakcie.
Nie czuj presji.
Ale dzisiaj muszę dać im odpowiedź.
Tak, kochanie, wiem.
Taka przypominajka.
Żebyś nie zapomniał.
Chodźmy do twojego pokoju.
Ot tak?
Tak.
Trzeba celebrować życie.
Będzie niewygodnie. Nie ma tam łóżka.
Nie potrzebuję.
Chodźmy.
Cukierek albo psikus!
Kościotrupy Catriny. Typowe.
Chociaż meksykańskie.
Wiecie, kim był Posada?
Dawaj te cukierki.
Nic nie dostaniecie.
- Nic nie mamy. - Chcemy cukierki!
- Nie!
Co jest?
Jaime, te dzieciaki to masakra.
- Znasz ich? - Tak.
Pomalowali chihuahuę sąsiada na różowo
i spalili drzewo pani Ochoa.
Chuligani.
Ja ich tego nauczyłem.
To pogadaj z przyjaciółmi.
Nie, Jaime!
Już za późno.
Będą chcieli opanować dom.
Sam bym to zrobił.
Wyjście jest jedno.
Bronić się.
- Do roboty. - Dobra.
Witam.
Znałaś zmarłego?
Tak.
Skąd?
To był przyjaciel.
Od przyjemności.
Tęsknię za nim. Dlaczego mnie zostawiłeś?
Co w ciebie wstąpiło?
Zbierało się.
Ale jesteś szczęśliwa.
Zważywszy,
że zmarły wujek jest na dole.
Czuję, że teraz będzie coraz lepiej.
Jesteśmy w formie.
Tak, wiem, ale...
Byłoby miło nie wpadać na twojego tatę w łazience.
Kochanie, wiesz...
- Nie wiem, czy jechać. - No tak.
Nie szkodzi.
Nie czuj presji.
Ale mogę mieć nadzieję, tak?
Jeszcze jeden numerek?
Jorge był wspaniały.
W każdym tego słowa znaczeniu.
- Naprawdę? - Dziękuję.
Wiesz coś o...
Był taki hojny i miły...
Lubił próbować nowych rzeczy w sypialni.
Obejdzie się bez szczegółów. Dziękuję.
Może to nie ten Jorge.
To Jorge San Román.
Oczywiście, że o nim mówię.
Mój ty tygrysku, będę za tobą tęsknić.
To rodzinne.
Tygrysy z nas.
Dla mnie byłeś łysym psem.
Wspominał kiedyś o...
Wiesz, jak umarł?
Oczywiście. Byłam z nim przed śmiercią.
To było dziwne.
Bardzo, bo jedliśmy indyka na jachcie,
a on zakrztusił się kością.
Wesołych świąt, dupku.
Udław się kością z indyka.
Ale nie tak umarł.
Zaczął kaszleć,
potknął się i wpadł do oceanu.
I wtedy...
zjadł go rekin.
Oby pożarł go rekin.
Zabiłem Jorge?
- Nie. - Jasne, że nie.
Rekin go zabił. Byłam tam.
Bardzo ładną masz kuchnię.
Rosita mówi, że nie możecie sprzedać.
Tak.
To po części moja wina.
Ale i kupców, bo są łatwowierni.
Powiedziałem im, że w rurach panuje klaun-demon.
Dobra robota.
Mężczyzna broni swojego terytorium.
Myślałem, że będziesz zły.
Na twoim miejscu
wyprowadziłbym się.
Więcej ludzi i miejsc do zwiedzania.
Większa szansa na kłopoty.
Idźcie stąd. Nie mamy cuksów.
Ale jak?
Dzieciaki ogoliły koty w moim bloku.
Żółtodzioby.
I do tego szczury.
Jak będzie ich więcej, opanują parking.
Szczury?
Pomyśl, jak mógłbym je wytresować.
Każdy teren mógłbyś naznaczyć.
Idźcie stąd. Nie mamy cuksów.
Francisco, co z tobą?
Zabiłem Jorge.
Nie zabiłeś.
Poprosiłem wszechświat
i się spełniło.
Zamanifestowałem.
Nie ma czegoś takiego.
Gdyby było, sprzedałabym gorset.
Supermoce mnie przerosły.
Nie masz supermocy.
Mam.
Moc uwodzenia. Moc zjednywania sobie ludzi.
Moc wybekania alfabetu.
O nie!
Wielka władza to wielka odpowiedzialność.
A teraz Jorge nie żyje.
- Ale, Francisco... - Mamo.
- Tak? - Pogadamy?
Zaraz wracam.
Mamo, słuchaj...
Byle szybko, Manuel. Ojciec zaraz dostanie załamania.
- A co mu jest? - Nic. O co chodzi?
To nie będzie nic miłego.
Lidia chce się przenieść do Monterrey.
- Ale fajnie! - Co?
Życie tam byłoby cudne. Mają piękne zachody słońca.
Mieszkałam w Monterrey.
Pięknie tam. Mieli steki, pieczoną kozę i wodę.
Nie, mamo!
Chodzi o to, że nie mogę jechać.
Bo? Pokochasz góry.
Nie mogę was zostawić.
- Kogo? - Was wszystkich.
Wszystko jest pod kontrolą. Mam swoją pracę.
- I szczerze... - Nie, mamo.
Rodzina przechodzi problemy.
Zmarł wujek Jorge. Rodzina mnie potrzebuje.
Manuel, nic nam nie będzie.
Rodzeństwo i ja trzymamy sztamę. Lalo gotuje.
Sofí robi pranie.
Jedź do Monterrey, synku.
Żyj swoim życiem.
Mogę ci polecić restauracje w San Pedro.
Jedź.
Pamiętasz, jak zmarł tata?
Trochę. Byłam mała.
Mama płakała?
Nie. Mama nie płacze. Oszczędza wodę.
Myślę, że nie zapomniała o tacie.
Dlatego nie kupiła piekarnika ani auta.
- Wiedziałaś i nie powiedziałaś? - Myślałam, że wiesz.
Mam pewną teorię.
Nie wyjdzie za Jaime, bo wciąż myśli o tacie?
Serio, Lidia?
Muszę wiedzieć, czy będzie lepiej.
To dość zawiłe.
Okropne, nie?
Mój brat...
wspominał o mnie?
Cały czas.
Powtarzał, jak cię kocha
i jak cię podziwia.
Nie wierzę w to.
Uwierz, bo to prawda.
Mówił, że masz piękną rodzinę.
I wspomniał o pieniądzach.
- Miał wyrzuty. - Wiesz o pieniądzach?
Tak. Powiedział mi kilka dni przed śmiercią.
Planował oddać co do grosza.
Naprawdę?
Zainwestował w wille na Turks i Caicos.
Na plaży. Piękne. Widziałam zdjęcia.
Chciał sprzedać wille,
żeby odzyskać pieniądze i ci oddać.
Czuł się okropnie. Znowu chciał być częścią rodziny.
Nie miał okazji ich sprzedać.
Tak?
Nie interesują mnie rzeczy materialne.
Jestem ciekaw.
Niestety rekin połknął biedaczysko.
Ale wiem, jak odzyskać pieniądze.
Wszystkie.
No cóż. Już nie wrócą.
Idziemy do środka?
Szkoda. Zapomnieli, czego ich nauczyłem.
Bez ciebie są zagubieni.
- Szybko, Jaime! Do środka! - Dajemy!
Kryć się!
Do roboty!
Jak dorosnę, chcę być jak ty.
Często to słyszę.
Esmeralda! Jesteśmy uratowani!
Co jest?
Wiem, jak odzyskać kasę.
- Jak? - Przez Marthę.
- Koleżankę Jorge. - Ma kasę?
Może zdobyć.
Udało się!
Francisco!
Bo się przeliczysz.
Mamo!
- Co ci się stało? - Nic.
- Możemy sprzedać dom. - Co znaczy „możemy”?
Przestanę udawać, że opętał mnie demon.
Prawdą jest, że czasem słyszę głosy.
W głowie.
Belzebub, to ty?
Cieszę się.
Idź się umyć.
Dobrze.
- Tato. - Co ci się stało?
Natarli na nas jankescy imperialiści.
Niszczą nasz tradycje.
Wiersze na Święto Zmarłych.
Rosie wymówek brak Śmierć ich nie przyjmuje wszak
Mimo że Jaime całuje To ślubu nie akceptuje
Rozumiem.
Mogę wziąć prysznic?
Nasz prysznic nie jest zły, ale skoro tu jesteśmy...
Nie wygłupiaj się. Użyj zlewu.
Jeśli zamieszkam z Lidią w Monterrey,
będziesz musiał czegoś poszukać.
Dla siebie.
Chyba już czas się wyprowadzić.
Nie. Przechodzisz trudny czas. Potrzebujesz mnie.
Nie.
To nie trudny czas.
Tylko wspaniały!
Baw się dobrze.
Co jest?
Jaime myje się w zlewie,
bo więcej tu wody niż u nas.
Dobrze robi.
- Piękna. - Dzięki.
- Jak planowanie wyjazdu? - Dobrze.
Czekam, aż Manuel uzyska zgodę rodziny.
Jestem z ciebie dumna, Lidia.
Zawsze,
odkąd byłaś mała, wiedziałam, że wiele osiągniesz.
Żałuję tylko,
że ojciec tego nie widzi.
- Co się dzieje? - Co?
Rzadko mówisz o tacie.
- Zawsze o nim mówię. - Nie zawsze.
No wiesz...
To przez ten pogrzeb o nim myślę.
Cieszę się.
Fajnie, że o nim mówisz.
- Jesteś jak twój brat. - Mój?
Czemu tak mówisz?
Mówią, że piekarnik stoi zepsuty, bo nie chcę zapomnieć waszego taty.
Nikt nie rozumie, czemu nie wyjdę za Jaime.
Ty rozumiesz?
Nie, nikt nie rozumie.
Co taka jesteś?
Dokąd idziesz?
Dokąd idziemy?
- No i? - Muszę zapytać Lala.
Lala? Proszę cię. Zwisa mu to.
Uwielbia starszego brata. To go zaboli.
Zaboli cię, jak Manuel zamieszka w Monterrey?
- Dla mnie nawet lepiej. - Jest w szoku.
Baw się dobrze.
Do spania, młody. Cicho.
Chcę coś powiedzieć.
Podejdźcie bliżej.
Musisz zdecydować.
Wiem. Po tym, obiecuję.
Trudno mi
mówić o Jorge.
Kochałem go,
mimo że był skurczybykiem.
Tęsknię za nim.
Razem dorastaliśmy.
Wiele razem przeszliśmy.
Tylko z nim mogłem porozmawiać
o rodzinie
i rodzicach.
Już go nie ma.
Biedny tata. Mocno się wczuł...
A kiedy...
Obwiniałem go za oszustwo.
Za to, co was spotkało.
Ale prawdą jest, że to moja wina.
To metafora.
To nadal wina Jorge.
Gdybym wiedział, co robi
i był mądrzejszy,
nasze pieniądze byłyby bezpieczne.
Ale teraz nie żyje.
Zabiłem go.
Co?
Nie!
Powtarzam, to metafora.
Francisco, dość już powiedziałeś.
- Kończę. - Dobrze.
Chcę powiedzieć, że Jorge przed śmiercią
dotrzymał słowa.
Odzyskał pieniądze.
Martha wyjaśni.
Przyjaciółka Jorge.
Byliśmy kochankami.
Musimy pogadać, zanim to zajdzie za daleko.
- Powiedz im. - Miło tu być. Jestem Martha.
Mówiłam Franciscowi,
że potrzebuję 500 000 peso,
aby wszcząć procedury prawne w Turks i Caicos.
A co Turks i Caicos ma z tym wspólnego?
Tam są wille.
Jeśli Martha je odzyska i sprzeda,
odda wszystkim pieniądze.
Tak, Martha?
Zdecydowanie. To proste.
Każdy z was da 500 000 peso,
żebym mogła zrobić to...
Ale odzyskam dużo pieniędzy!
Kolejne oszustwo!
To ściema.
Wasze komentarze są krzywdzące.
Prosisz, żeby dać tej babce 500 000 peso
na odzyskanie kasy, której może nie być.
No i?
Idiota!
Przemyśl to dokładnie.
Cholera.
Zawsze się na to nabieram.
W czasie się opamiętałeś.
Robisz postępy.
Co się stanie z pieniędzmi?
Nie odzyskamy ich.
Nic nie odzyskamy.
Wiedzieliśmy o tym.
Narobiliście sobie nadziei. Warto mieć nadzieję.
Mamo!
A ty z tym dokąd?
Prochy należą do rodziny.
Jorge nie chciał należeć do tej obrzydliwej rodziny.
Jasne, że chciał. Jego prochy tu zostaną.
Nie wyjdziesz.
A kto mnie powstrzyma?
Ja. Co ty na to?
Co ty nie powiesz.
Zobaczmy, co potrafisz!
- Tak jest! - Esmeralda!
Niech je zatrzyma. Zasługuje. Oboje są siebie warci.
- Nie! - To prawda.
Ludzie, to jest pogrzeb!
Zamknij się!
Brać ją!
Wujek wpadł mi do oka!
Nawet trochę połknąłem.
Niezbyt smaczne, ale zjadłem umarlaka.
Nie będę za tym tęsknić.
- Lidia, poczekaj. - Jasne.
Musisz zapytać przyjaciół i sąsiadów?
Proboszcza też?
Nie. Wiem, co powiedzą.
Wszyscy się cieszą, że wyjeżdżam.
Proszę cię, Manuel. Nie cieszysz się?
Tak.
Myślałem, że jestem ważny i potrzebny. Nie jestem.
Emiliowi i Sofíi lepiej beze mnie.
Mama ma wszystko pod kontrolą.
- Nie wiem, co z tatą. - Posłuchaj.
Ja cię potrzebuję.
Mogłabyś wyjechać beze mnie.
- Mam wyjechać bez ciebie? - A gdybym chciał zostać?
- A chcesz? - A nie mam powodu?
- Mam cię prosić, żebyś został? - Mam zostać?
- Mam zostać z tobą? - Mam nalegać?
Zakichane pokolenie mięczaków.
Nie, poczekaj. Chodź.
Czekaj.
Chcę wyjechać z tobą, bo cię potrzebuję.
Nie chcę żyć tam bez ciebie.
Masz rację.
Wujek Jorge był duży!
Dziękujemy za przyjście.
Wybaczcie nam ten bałagan.
Było miło. Ciastka zrobiły furorę.
Chata chyba ma coś z garem.
Powinnaś planować przyjęcia.
Jesteś bardzo dobra.
Chodźmy.
Niezły pomysł.
Dzięki za przyjście.
Bardzo przepraszam.
Wybacz ten bałagan.
- Mogę pomóc ze sprzątaniem. - Nie trzeba.
Wiesz, że lubię. Umiem się wtedy skupić.
Dzięki za pomoc.
Wciąż jesteśmy rodziną.
Pomogę, ile mogę.
Mogłem od razu powiedzieć.
Podobno nic nie dzieje się bez przyczyny.
Pa.
Do widzenia.
Ona chyba też kantuje.
Ale wszystko widzę.
Mogłaś powiedzieć o pieniądzach.
Proszę cię!
Czasem można dać się orżnąć na kasę.
Zawsze wierzysz ludziom.
Myślisz, że każdy ma dobre intencje.
To nic złego.
Wsiadaj!
Nie dotykaj mnie!
Wsiadaj, paniusiu. Zmykaj stąd.
Nie wierzę, że Jorge miał was za piękną rodzinę.
Banda wariatów.
- Dzikusy! - Dzięki, ciociu!
Nie nazywaj mnie tak.
- Spadaj! - Na razie!
Piąteczka.
Późno dzwonię. Dziękuję za ofertę.
Chciałam ją zaakceptować.
Ale okropne.
Co ten Manuel sobie myśli?
Zaczyna mi smakować.
Pomyśl, ile możemy.
Mogę zarządzać kadrami?
Możesz robić, co chcesz.
Minister spraw wewnętrznych!
Możesz nim być w naszej firmie piwowarskiej.
Muszę powiedzieć mamie, Poke i Ramirowi.
Za żelkowe piwo, które jest nawet smaczne.
Pewnie.
Nie mogę. Ohyda.
Nie! Mogłaś zostawić.
Kto odkręcił zimną wodę?
- Wystraszyłaś mnie. - Zrób coś dla mnie.
Chcę kapliczkę.
Zakręcisz? Parzy mnie.
ŚWIĘTO ZMARŁYCH
Jest jak jest.
Nie miałem za wiele i byłem zmęczony,
więc zrobiłem coś prostego.
Jak w moim mieście.
Co wy na to?
Pierwszy raz to widzę.
Nawet zócalo tak nie wygląda.
Dedykowany José Luisowi.
Przygotowałem jego ulubione dania. Oby mu smakowało.
Skąd wiesz, co lubił jeść?
Rzadko o nim mówisz, ale czasem coś wspomnisz.
Wolał kanapki bez skórki.
- Tak. - Jak quesadilla,
to z awokado.
Lubił makaron.
Choć podejrzewam, że to on gotował.
Tak.
Zawsze.
Dzięki, Jaime, że to przygotowałeś.
Proszę bardzo, Rosita.
Dla ciebie wszystko.
Długo zajął ci powrót, kochanie.
Dzięki, że mogłem przynieść.
To dla naszych zmarłych.
Chciałem przynieść kurczaka z sosem mole.
Nie wiem, jak zrobić, więc kupiłem.
Nie! Jak chcesz, zaraz przygotuję.
- Kurczaka z mole. - Zajmiemy się tym.
Przepis jest na słoiczku.
Jaime!
Jak leci?
Jest jak w Coco.
- Co ty gadasz? - Co?
Zobacz.
- O czym ty mówisz? - Jaime, ale masz talent.
- Co nie? - Przesadzasz.
Myślałeś, żeby na tym zarabiać?
Powinieneś.
Tak.
Otworzę.
Ej, młody.
Mogę prosić o czaszkę?
- Dzięki, ale nie mamy cuksów. - Co jest?
- Dostaniemy czaszki? - Pewnie.
- Nie mam. - Nie chcemy kłopotów.
Zobaczmy.
Dzięki. Pa.
Mam pieniążki.
A ja?
Wiesz, kim jestem?
Tu masz czaszki.
Serowe piwo podaje się do sałatki.
Piwo, którego nigdy by nie wypił twój ojciec ze swoim „problemem”.
Tak, przemyśleliśmy sprawę.
- To się może udać. - Mamy pomysł.
Piwo dla ludzi, co chcą przestać pić.
Piwo dla tych, co chcą pić...
- mniej piwa! - Mniej piwa!
Wspaniale. Do dzieła. O ile zainwestujecie
i nie będę musiał lecieć do Monterrey. Dzięki.
Dzięki!
Mówiłeś, że lecimy.
Już się zgodziłam.
Wiem, ale to dla mnie okazja.
- Dla mnie też, Manuel. - No cóż,
- będą kolejne, nie? - Nie.
- Nie jak ta. - Będziesz robić to samo
w innym mieście.
To nie to samo, Manuel.
Rozkręcam biznes.
- Poświęciłeś cztery miesiące. - Dzieło życia.
Marzysz o warzeniu piwa? Kardamonowego?
Nie obrażaj mojego piwa.
Ludzie dużo piją w Monterrey.
- Bo jest gorąco. - Jest ponad 37 stopni...
Leć ze mną.
Nie mogę.
Firma mnie potrzebuje.
Co masz na myśli?
Rosa was woła.
- Powiedziałem im. - Dzięki.
Chodź, mały.
A więc...
Dzięki za przyjście.
Zaproszenie mogło was zaskoczyć,
bo nie obchodzę świąt, ale...
Ale dzisiaj postanowiłam...
że musimy pamiętać tych, których już z nami nie ma.
Większość z was nie znała José Luisa,
ale znacie mój prysznic i piekarnik.
Znacie moje auto.
Trochę jakbyście znali José Luisa.
Postanowiłam,
że już czas dać mu odejść.
I zacząć naprawiać dom.
Chcę, żeby Jaime mógł wziąć prysznic,
kiedy tylko chce.
Chcę, żeby piekarnik działał
na święta Bożego Narodzenia.
Zajmę się gotowaniem.
- Mamo! - Rzucam tylko pomysł.
Nie potrzebuję tego do szczęścia.
Ale mój mąż musi się czuć komfortowo we własnym domu.
- Że co? - Bierzemy ślub.
Mamo, musisz go zapytać.
Mamo, nie przeginaj.
Przed ołtarzykiem? To trochę dziwne.
Teraz albo nigdy.
Dobrze ci idzie.
Szybko, bo Jaime zaraz padnie.
- Rosita. - Jaime...
ożenisz się ze mną?
Powiedz „nie”.
Stać cię na więcej!
Lalo!
- Co, Sofía? - Zostaw ich.
Zobacz.
Stresuję się.
Zawsze mam przy sobie
w razie czego.
Coś nie tak?
- Nie podoba się? - Bardzo podoba.
Patrzcie!
To znaczy „tak”?
Tak.
- Nie mogę. - Wychodzę za mąż!
Nie mogę przebić.
Nie, Francisco.
Milczałaś.
Nic nie powiedziałam.
To on chciał to zrobić, Rosita.
Zyskacie ojczyma.
Mamo.
Nie wiem, co się dzieje na weselach.
Zawsze zasypiam na krześle pod płaszczami.
Oby mama i ojczym pozwolili mi zrobić pamiątki.
Będę na niego wołać „papa Jaime”.
Wyobrażałam sobie coś skromnego.
Pójście do sądu...
Do urzędu stanu cywilnego i podpisanie linii przerywanej.
A potem na burgery.
Chcę czegoś skromnego w rodzinnym mieście.
Z biskupem, burmistrzem, sosem mole i mezcalem.
I najbliższą rodziną. Tak ze 300 osób.
Małżeństwo traci na znaczeniu.
Wiąże i zniewala relacje międzyludzkie w najgorszy możliwy sposób.
Sofía, dość. Proszę cię.
Dość, Sofía.
Zanim pomówimy o weselu,
wspomnijmy o tym, kiedy spotkały się rodziny.
I tak będziesz musiał mi powiedzieć, czy lecisz do Monterrey.
Dobrze, skarbie.
Napisy: Joanna Kazimierczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk