Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jak opisać to uczucie oszołomienia…
gdy wkraczasz na boisko
przepełniony emocjami i strachem?
Tę chęć zwycięstwa…
i lęk przed porażką.
Wyjątkowy, niezrównany, wspaniały!
Strzał i René broni!
W Kolumbii mamy też piłkę nożną,
która była dla nas ogromną motywacją.
René zrewolucjonizował świat.
Jego zachowanie na boisku
było takie samo jak na ulicy.
Dla mnie to bez wątpienia bramkarz przyszłości.
Nie można mu było zabronić wyjścia z bramki i wykonywania wolnych.
Strzelił z nich siedem goli.
Higuita zdobył 49 bramek
i jest jednym z najlepszych strzelców.
To był fajny futbol.
Rene miał prawdziwy talent od Boga, tak jak Diego Maradona,
Pelé czy Messi.
Mieliśmy go za idola. Był dla nas wszystkim.
Bramkarz zwykle nie przyciąga ludzi na stadion.
Był showmanem. Wszyscy chcieli go zobaczyć.
Kochamy cię!
Kochamy cię, Higuita!
„Popatrzcie na siebie.
Razem zmienimy historię kolumbijskiej piłki”.
Jakie były twoje najlepsze i najsłabsze mecze?
Trudne pytanie.
Trudne, ponieważ w piłce nożnej jest jak w życiu.
Raz jest dobrze, a innym razem źle.
Takich jak my chcą znać wszyscy, zwłaszcza wpływowi ludzie.
Na każdej imprezie,
na której było więcej luzu, musiał być też René Higuita.
Żeby zostać żoną René Higuity,
musiałam, jak to mówią, pokonać stado smoków.
Gdy opuszczałem La Catedral,
dziennikarz zapytał mnie, czy przyjaźnię się z Pablem Escobarem.
Przytaknąłem.
Wszyscy popełniamy błędy, ale nie każdy umie się do nich przyznać.
Policja przetransportowała go do Bogoty.
Panie i panowie,
proszę o owacje na stojąco dla Renégo Higuity!
Wielkiego nieobecnego tego wydarzenia!
Higuita!
Sędzia puszcza grę. Dalej, Mendoza!
Bramka Renégo Higuity,
młodego bramkarza reprezentacji Kolumbii!
René zza linii pola karnego.
Strzelił zamiast Pacho!
Kolumbijczycy są dumni
z obecnego pokolenia sportowców.
René wyrzuca daleko piłkę.
Odwraca się i znów ją łapie!
René wybija piłkę!
Możemy się z tego śmiać,
ale to, co zrobił dziś Higuita, jest bardzo ryzykowne.
Jako sportowiec jestem w 100% niewinny.
RENÉ HIGUITA
Pokażę wam parę zdjęć.
Jest ich sporo.
Te są z czasu, gdy grałem w Realu Valladolid
z Franciskiem Maturaną.
Z mundialu we Włoszech w 1990 roku.
Zdjęcie z Eduardem Niño – kolegą z drużyny z 1985 roku.
To zdjęcie z papieżem Janem Pawłem II.
Mam ich kilka,
ale nadal nie mogę powiedzieć, że René Higuita jest święty.
Nikt też nie kazał mi odprawiać mszy,
bo zrobiłem sobie zdjęcie z Janem Pawłem II.
Ale jedna z moich najbardziej ulubionych fotografii
to zdjęcie z Atlético Nacional.
18 CZERWCA 1990 ROKU MEDIOLAN, WŁOCHY
Byłem najlepszym strzelcem mojej drużyny
i nasz bramkarz nie dotarł na pierwszy mecz.
Miałem go zastąpić.
Spisałem się. Zdobyliśmy mistrzostwo.
I tak zostałem bramkarzem.
W tak sportowo rozwiniętym kraju jak nasz,
gdzie piłka nożna jest królową wszystkich dyscyplin,
gwiazdy futbolu są zawsze na topie.
Dlatego naszym gościem jest René Higuita,
jeden z najbardziej widowiskowo grających bramkarzy na świecie.
- Sądziłeś, że René będzie taki świetny? - Zawsze taki jest.
Nie muszę się martwić, bo Higuita jest najlepszy na świecie.
Kluczem do jego sukcesu
jest przełamywanie stereotypów w tej grze.
Wychodziłem z bramki, ruszałem pod pole karne rywala.
Tak to czułem.
Tak właśnie czułem futbol.
Bez widowiskowych zagrań nie odnosiłem przyjemności z tej gry.
I stało się to moją normą.
Po raz pierwszy zobaczyłem go, gdy grał w zespole Nacional.
René wyprzedzał swoje czasy.
Tym, jak rozgrywał, przecinał akcje.
To było ryzykowne, ale on przy tym świetnie bronił.
Tak naprawdę był dodatkowym obrońcą.
Rozbijał akcje, które mogły zakończyć się golem.
René przejmuje piłkę!
Strącił ją sobie ręką.
To on inicjował ataki drużyny.
W tym przypadku atak nie zaczynał się od napastnika,
tylko od bramkarza.
Zapamiętano go,
ponieważ nie zachowywał się jak typowy bramkarz.
Higuita był Higuitą.
Nie można było mu zabronić wyjścia z bramki i wykonywania wolnych.
To bramkostrzelny golkiper.
Broni bramki i zdobywa gole.
Dzięki 49 zdobytym bramkom jest jednym z czołowych strzelców świata.
Higuita!
To sztuka.
Miał potrzebne zdolności, by zostać fenomenalnym bramkarzem.
Wszystkich zarażał swoją pewnością siebie.
Zawsze był optymistą.
Nigdy nie mówił niczego negatywnego.
Był bardzo silny psychicznie.
To najbardziej mnie w nim uderzyło.
Był szczery, spontaniczny.
Jego styl gry sprawiał, że uważano go za zarozumiałego.
Choć on tylko był sobą.
Mówili: „Ten sukinsyn jest szalony”.
Tak, jest.
BYŁY PIŁKARZ
Jest szalony, ale to dobry szaleniec.
Nazywano go „El Loco”.
Wszyscy mówili o Reném Higuicie.
Ja też zacząłem grać podobnie.
W Meksyku jestem znany jako bramkostrzelny golkiper.
Higuita był na świecie pionierem tego stylu,
który wywołał niemałą rewolucję w tej grze.
Uznałem więc, że robię dobrze.
Gdy przyjeżdżaliśmy na lotnisko,
witano nas niczym gwiazdy rocka
albo hollywoodzkich aktorów.
Coś niesamowitego.
Nie rozumieliśmy, czemu nie możemy iść z nim do kina,
do centrum handlowego ani do wesołego miasteczka.
Bramkarz zwykle nie przyciąga ludzi na stadion.
Ale Higuita to robił.
Zarówno w klubie piłkarskim,
jak i w drużynie narodowej
był jednym z najbardziej cenionych graczy,
gdyż umiał dowodzić drużyną,
był bardzo sympatyczny i miał ogromną charyzmę.
Higuita, co?
Higuita, Leonel, Perea, Alexis.
Wszyscy stanowiliśmy zgrany zespół.
Tu nie chodziło tylko o jednego gracza.
Trzon drużyny narodowej stanowili zawodnicy Atlético Nacional.
Było tam około 12 takich graczy.
Mieliśmy sztab trenerski, ekipę techniczną i całą resztę.
Przeszliśmy bardzo trudne chwile.
Kolumbijczycy przywykli do życia z partyzantami,
handlarzami prochów i przestępczością uliczną
w zacofanym kraju, gdzie rządzą przemoc i łapówki.
ŚMIERĆ W BOGOCIE!
WYBUCH BOMBY: 75 OSÓB RANNYCH
Przeżyliśmy to na własnej skórze.
Na przykład, gdy wybieraliśmy się na treningi…
BYŁY PIŁKARZ
…czasem je odwoływano, bo na ulicach Medellín
albo w centrach handlowych wybuchały bomby.
Wczoraj w Bocagrande wybuchła bomba.
Escobar znów atakuje ulice.
Kazał ich zabić.
Ale ci ludzie w końcu przegrają.
Rozmawiano z nami na temat sytuacji, w której znajdował się nasz kraj.
Zawsze coś działo się w jakimś parku albo supermarkecie,
bo kraj zmagał się z kryzysem socjalnym.
Kolumbia!
Byliśmy wtedy celebrytami.
Dlatego wszyscy chcieli nas znać.
Dosłownie wszyscy.
Zwłaszcza wpływowi ludzie.
Od czasu do czasu
dostaję w listach tego typu pogróżki.
Grożono też mojej rodzinie.
Wszyscy chcieli znać El Loco.
René stał się tak popularny
i miał tak ogromny posłuch w kraju,
że cała ta sytuacja zaczęła godzić w jego życie
i wolność osobistą.
MEDELLÍN KOLUMBIA
ROK 1993
Zadzwonił do mnie ówczesny prezes
klubu Atlético Nacional.
Powiedział:
„Pewien zagorzały fan Atlético
ma problem”.
Chodziło o to,
że porwano jego 13-letnią córkę.
Spytałem, co ja mam z tym wspólnego.
On na to: „Jesteś znany i szanowany,
więc zostaniesz pośrednikiem, żeby nic małej się nie stało”.
Odparłem: „Skoro mogę jakoś pomóc
i nie jest to nic, co przekracza moje możliwości,
to zrobię to”.
Nigdy z nikim o tym nie rozmawiałam.
Nikt tego nie wie.
Nawet moi przyjaciele i współpracownicy.
Pierwszy raz komuś o tym mówię.
OFIARA PORWANIA
Ale wiem, że robię to w szczytnym celu.
Jechałam do szkoły.
Nagle wyprzedzili nas motocykliści, którzy zatrzymali nasz samochód.
Wyrzucili mojego kierowcę
i wsiedli do naszego auta.
Przesiedli się z auta do motocykli i odjechali ze mną.
Kazali mi usiąść na podłodze.
Nic nie widziałam.
Porwali mnie.
To było 30 kwietnia 1993 roku.
Więzili mnie przez miesiąc.
Nie przeszło mi przez myśl,
że mój świat się zawali.
To mój ojciec,
gdy miał dwa lata.
Tutaj przystępuje do pierwszej komunii.
Wszyscy w jego rodzinie byli zagorzałymi katolikami.
Jego babcia, mama i dziadek.
To zdjęcie z czasu, gdy był harcerzem.
Tutaj zdjęcie całej rodziny: jego mama, kuzynostwo.
To była duża rodzina i wszyscy mieszkali w jednym domu.
Urodziłem się w dzielnicy Castilla,
gdzie rodzi się wiele dzieci, ale niewiele z nich się wychowuje.
To dzielnica robotnicza,
którą kocham.
Najgorszą rzeczą nie tylko dla mnie,
ale dla większości osób
pochodzących z dzielnic robotniczych
była bieda.
SZKOŁA ALEJO PIMIENTA CZWARTA KLASA, 1978 R.
W szkole Alejo Pimienta, czyli mojej podstawówce,
wyróżniałem się jako ten, który grał w piłkę nożną
i którego ciągle zwalniano z lekcji na wszelkiego rodzaju imprezy sportowe.
Zawsze dostawałem kolację,
miałem starannie złożone dżinsy,
buty i wyprasowaną koszulę.
To był cały mój dobytek.
Kiedyś powiedziałem dziadkowi, żeby przestał pracować.
Odparł, że przestanie, kiedy dorobi się własnej farmy.
Dziadek nie dożył czasu, gdy grałem w pierwszej lidze.
Babcia miała okazję nieco się tym nacieszyć.
Napawało mnie to radością,
bo wreszcie mogłem jej kupować cokolwiek tylko zapragnęła.
To jedno z niewielu zdjęć taty z jego matką.
To on,
to jego mama, dziadek
i jego babcia.
Była dla mnie nie tylko matką,
ale i ojcem.
Błagała go,
żeby dał mi swoje nazwisko.
Zatrzymałem jednak nazwisko matki, czyli Higuita.
Mama nie miała okazji zobaczyć,
jak gram jako zawodowy piłkarz.
Poza tym
nie miałem okazji,
żeby jej podziękować
za to, co dla mnie zrobiła.
Niestety
kilka dni po zrobieniu tego zdjęcia jego matka zmarła.
Miała 43 lata.
Gdy żegnałem się z nią w szpitalu,
powiedziała mi: „Trzymaj się, synku”.
Płakała.
Po powrocie do domu
dowiedziałem się, że zmarła.
Na myśl o niej mam w oczach łzy.
Ze względu na pozycje, na których graliśmy,
ja na obronie,
a on jako bramkarz,
stanowiłem dla niego swoistą tarczę.
Tak mnie postrzegał.
Od tamtej pory staliśmy się dobrymi przyjaciółmi.
ROK 1983
Poznaliśmy się w zespole Antioquia,
czyli drużynie departamentu.
On miał 15 lat, a ja 18.
Śmieszyło mnie to,
bo częściej grał w napadzie niż na bramce.
Pytaliśmy go, co wybiera.
Imponował umiejętnościami,
boiskową mądrością
i wyczuciem gry.
Jak to się tutaj mówi,
był boiskowym nicponiem.
Grając w zespole Antioquia, nie miałem nawet pieniędzy na autobus.
Dlatego jeździłem na gapę.
Ale kierowcy zaczęli mnie rozpoznawać
i kiedy zauważali mnie na przystanku,
kazali mi siadać z tyłu.
ROK 1985
Profesjonalny debiut zaliczyłem w zespole Millonarios.
Był chudym dzieciakiem,
który ze względu na swój wzrost nie przypominał typowego bramkarza.
Ma 1,75 metra wzrostu,
przez co nie zapewnia drużynie poczucia bezpieczeństwa.
Doprowadził do kilku ryzykownych sytuacji,
co zdarza się młodym graczom,
ale i tak pokazał ogromny potencjał.
Byłem tam przez jeden sezon,
po czym przyjechał po mnie dr Antonio Franco
i zabrał mnie do Atlético Nacional.
Tak jest!
Higuita!
Nacional to klub bliski mojemu sercu.
Mój debiut wyglądał dość zabawnie.
ROK 1986
Pierwszym bramkarzem był wówczas Lorenzo Carrabs.
Rozpoczęła się druga połowa
i postanowiłem coś przekąsić
w stołówce, która mieściła się za szatnią.
Nagle wywołano mnie przez głośnik.
„Pan José René Higuita jest proszony do szatni Atlético Nacional”.
Lorenzo dostał czerwoną kartkę.
Wychodzę i kątem oka widzę Maño Ruiza,
naszego trenera.
Miałem parę świetnych parad
i zacząłem zapracowywać na tę pozycję.
René strącił piłkę lewą ręką!
Był bardzo dobrą dziewiątką.
Znał tę pozycję
i domyślał się, jak grają zawodnicy z tym numerem na koszulce.
Dryblował i podawał piłkę.
Często zamiast na grę patrzyłem na wiwatujące tłumy.
Jego przełamywanie konwenansów wzbudza wiele kontrowersji.
Wielu fanów lubi się przyglądać popisom Higuity,
jego rajdom z piłką i wślizgom.
Taki już był.
W swojej karierze strzelił ponad 40 goli, w tym 35 z karnych.
René!
Kolumbia idzie na całość.
Higuita oddaje strzał.
I zdobywa gola!
Mija jednego z rywali i kiwa drugiego.
Podaje na prawo!
Raz wybiegł zza pola karnego
i przedryblował wszystkich graczy Junior.
Dotarł pod pole karne rywali, gdzie został sfaulowany,
ale nie przyznano karnego.
Biegnie tuż za Reném…
René Higuita!
To powinien być karny!
Na bramce stał wtedy Carrabs, czyli mentor Renégo.
To rajd w stylu Maradony. I Higuity.
Policzyłem ich 30 tysięcy.
Spokojnie, już zapłacili.
Wspaniale, podzielimy się.
Posmutniałeś?
Nie dam się nabrać.
Kocham cię. Powodzenia.
Przyjaźniliśmy się.
Mieliśmy podobny styl życia i imprezowania.
Chyba po wszystkim napiję się wody ognistej
i pojadę do Cali.
Wszędzie tam, gdzie były imprezy
i gdzie łamano dyscyplinę,
tam był Higuita.
Po wygranej Pacho marszczył brwi i mówił:
„Dobra, idźcie z Reném”.
Higuita jest jak latawiec.
Trzeba pozwolić mu latać,
ale też trzymać go na uwięzi, żeby za daleko nie odleciał.
Taki był właśnie Hernán.
Zawsze elegancko się ubierał,
ale wiecie co?
Nosił też obcisłe spodnie,
żeby ludzie podziwiali jego zgrabny tyłek
i umięśnione nogi. Kobiety aż mdlały z zachwytu.
W Antioqui uznano go nawet za symbol seksu.
Razem chodziliśmy do nocnych klubów.
Pewnego takiego wieczoru poznaliśmy Magnolię.
Wszystko to zaaranżowała moja koleżanka ze szkoły,
z którą chodziłam do jednej klasy.
ŻONA RENÉGO
Powiedziała: „Magnolio, ten piłkarz René chciałby dostać twój numer”.
Nie zgodziłam się.
Zawsze marzył mi się przystojny facet.
Ale rok później umówiłam się z nim.
Byli tam także Pacho Maturana i Bolillo.
Przedstawił im mnie jako swoją dziewczynę.
A to była nasza pierwsza randka.
Poznaliśmy się dość przypadkowo,
ale zostaliśmy parą i zamieszkaliśmy razem.
René kazał Pacho Maturanie poprosić moją mamę o moją rękę.
Ale moja mama odparła,
że wszyscy piłkarze to łajdacy.
Ślub się nie odbył, choć miałam suknię i wysłano zaproszenia.
Miesiąc po odwołaniu ślubu z Reném
zaszłam w ciążę z Andrésem.
Postanowiliśmy, że pobierzemy się później,
i tak minęły już 34 lata.
Nie wiem, ile to jeszcze potrwa.
Chyba jest już najwyższy czas,
by zrobić jedną z niewielu rzeczy,
o jakich naprawdę marzyłem, czyli wziąć ślub.
Aby dojść do tego, gdzie jesteśmy teraz jako para,
musieliśmy pokonać wiele przeszkód.
Fani pytają mnie:
„Pani Magnolio,
musi być pani dumna z faktu bycia żoną René Higuity”.
Jasne, że jestem.
Ale żeby zostać żoną René Higuity,
musiałam wiele przejść.
Jak to mówią, pokonać wiele smoków.
Jesteśmy chyba jedyną parą z tamtych czasów,
która się nie rozstała.
I nigdy nie było nam łatwo.
Mogę tylko spytać:
„Magnolio,
pamiętasz, jak poprosiłem, żebyś została matką moich dzieci?
Nie zawiodłem cię”.
Od pierwszego występu w rozgrywkach Copa Libertadores
Francisco Maturana ma obsesję na punkcie zdobycia tego pucharu.
Jednak swój największych sukces odniósł
nie jako zawodnik, lecz trener.
To on jest twórcą transformacji, jaką przechodzi kolumbijski futbol.
Pacho zapoczątkował zmiany
w taktyce gry wielu drużyn na całym świecie.
Wcześniej grało się głównie z czterema obrońcami i jednym libero.
Tymczasem Pacho pozycję libero powierzył mnie.
Zyskaliśmy więc zawodnika.
Mówiłem Pacho, że dzięki temu mamy 12 graczy.
„René może być bramkarzem,
ale gdy mamy piłkę, jest dwunastym zawodnikiem”.
Znaleźliśmy kogoś pasującego do naszego pomysłu.
Nie chciałem ich przekonywać, że wiem wszystko najlepiej
i mają grać tak albo inaczej.
Po prostu wiedziałem,
że chcąc coś osiągnąć, musimy się zaprzyjaźnić,
być jak rodzina.
Czy ta drużyna Nacionalu przerwie tę klątwę?
Kolumbijczycy nigdy nie zdobyli Copa Libertadores.
W 1978 roku klub Deportivo Cali przegrał w finale rozgrywek,
a zespół America de Cali poległ w trzech kolejnych finałach
w latach 1985-86 oraz w 1987 roku,
w którym od zdobycia pucharu dzieliły go zaledwie sekundy,
ale drużyna Peñarol strzeliła im gola w dogrywce.
Gdy Nacional wszedł do rozgrywek Copa ’89,
była to dla nas świetna okazja,
by pokazać światu, że mamy dobrych piłkarzy.
Do boju, zieloni!
ĆWIERĆFINAŁ
Atletico Nacional z Medellín
gra w ćwierćfinale Copa Libertadores
przeciwko drużynie Millonarios.
Pokonaliśmy jednego z naszych największych rywali,
czyli Millonarios.
Piłka do Trélleza.
Będzie strzelał.
I gol!
Nacional awansował do półfinału,
w którym zmierzy się z drużyną Danubio z Urugwaju.
W półfinale pucharu
pokonaliśmy Danubio.
Wybiłem wysoko piłkę,
którą dopadł Palomo i…
Palomo uderza w prawą stronę…
I gol! Co za bramka!
Wynik poszedł w świat.
Sześć do zera.
Nacional rozbił zespół Danubio,
awansując do finału kontynentalnych rozgrywek klubowych.
Nacional ma zespół złożony z wielkich nazwisk.
Zespół América de Cali przegrał trzy finały z rzędu,
więc nie róbmy sobie nadziei.
ASUNCIÓN PARAGWAJ
Zaczyna się wielki finał rozgrywek Copa Libertadores de America.
Zgadza się, mecz już się rozpoczął.
Graliśmy z zespołem Olimpia,
który już zdobył ten puchar i był faworytem.
Fidel przechodzi na prawą obronę. Dalej, Trencito.
Pamiętam choćby to,
że graliśmy z Olimpią z Paragwaju.
To był mecz wyjazdowy, więc grało się niezwykle trudno.
Piłki ciągle latały w powietrzu.
Ale naszą nadzieją był René Higuita.
Rzut wolny… i René!
To dlatego jest w drużynie narodowej.
Gustavo do Rafaela.
Strzał lewą nogą!
René Higuita dokonuje cudu!
Szuka Vicente’a Amarilli. Główka! Dalej, Rafael!
Świetna postawa i nieustępliwość Renégo Higuity
nie uratowały Atlético Nacional
przed porażką dwa do zera z paragwajskim klubem Olimpia.
Olimpia wygrywa pierwsze starcie w tym dwumeczu.
WYNIK KOŃCOWY
Po meczu z Olimpią
wróciliśmy do Medellín, by się skoncentrować i potrenować,
bo byliśmy przekonani, że możemy odwrócić losy tego pojedynku.
Do Bogoty przybyło już 5000 fanów,
a kolejnych 30 000 wyjechało z Medellín w słynnej na cały kraj karawanie.
Ludzie wychodzili na ulicę jak na wyścigu kolarskim.
To było miejsce spotkań.
W Bogocie wsparli nas fani z Medellín.
W tamtej chwili drużynę wspierała cała Kolumbia.
Ciężko jest dojść do siebie po tak dotkliwym wyniku.
BOGOTÁ KOLUMBIA
DRUGI MECZ FINAŁU
Czujemy to! Atlético tu jest!
ATLETICO NACIONAL – OLIMPIA
Panie i panowie, zaczynamy mecz!
Nacional ma dwa gole straty.
W pierwszej połowie
zaatakowaliśmy trzema napastnikami,
ale nie zdobyliśmy gola.
Ani jednego.
To nie był czas na szaleństwa.
Nawet w sztuczkach Renégo,
które przecież były niecodzienne,
widać było spokojnego gościa.
Kazał nam też zachować spokój w obronie.
Nacional nadal ma dwie bramki straty w dwumeczu.
W drugiej połowie mieliśmy grać mniejszą liczbą napastników
i trzymać piłkę.
Rolę tę przejął pomocnik, którym zastąpiłem napastnika.
Nacional przeprowadza akcję.
Palomo podaje z prawej.
Miño…
I gol!
Nabieraliśmy coraz większej pewności siebie,
żeby we właściwym czasie zdobyć kolejną bramkę i doprowadzić
do remisu.
Piłkę ma Alexis García.
Bendito odbija głową w prawo.
I Palomo!
Gol!
Doprowadziliśmy do remisu.
WYNIK DWUMECZU
I nastąpiła seria rzutów karnych.
Pora na rzuty karne!
Istne szaleństwo.
Każda z drużyn wykona pięć rzutów karnych.
Zespół miał do niego duże zaufanie.
Wiedzieliśmy, że potrafi świetnie bronić karne.
Ufaliśmy jemu, nie Bogu.
Jak opisać to uczucie oszołomienia?
Te kontrastujące ze sobą emocje, ten lęk?
Powiedziałem Renému:
„Almeida będzie strzelał jako pierwszy.
Rzuć się w prawo”.
Odparł: „Jasne, Pacho. A co z resztą?”.
Na to ja: „To już twój problem. Zrób to dla mnie”.
Cała Kolumbia wstrzymuje oddech.
Pierwszy rzut wykonywał Almeida.
ATL. NACIONAL – OLIMPIA
René obronił i uznałem, że wygraliśmy.
Andrés Escobar…
Strzela i gol!
Strzał! I gol!
Gol!
Alexis strzela! Almeida broni!
Strzał i gol!
Musimy wyrównać!
W ostatniej rundzie Olimpia prowadzi cztery do trzech.
Wykonywałem piąty rzut karny. Domyślcie się, jak się czułem.
Jeśli nie strzelę bramki,
to przegramy.
Byłem tak przerażony,
że nie spojrzałem tam, gdzie chciałem kopnąć.
To strzał na wagę tytułu, René!
René rusza…
Cóż za wspaniały gol Renégo Higuity!
Wykonał swój rzut karny po mistrzowsku.
Strzelił gola i mówi:
„Wiem, że to trudne,
ale zróbcie to”.
Strzela i Almeida broni!
Niestety wszyscy po nim przestrzelali swoje karne.
A René ciągle bronił karne rywali.
Dwoił się i troił, by obronić tamte strzały,
a my nie trafialiśmy.
To było stresujące, a nawet żenujące,
bo jak długo jeszcze miał ich powstrzymywać?
To była straszna nerwówka.
Kolej na Pereę.
Tytuł jest w twoich rękach!
Cholera, nie mogę zawieść.
Podchodzi Perea.
Liczymy na ciebie!
Perea rusza w prawo.
I obrona!
Gdybym strzelił gola, wygralibyśmy.
Ale chybiłem, więc karne trwały nadal.
Strzela i nie trafia!
Piłka leci nad poprzeczką!
Przyszła kolej na Leonela.
Leonel Álvarez u bram chwały.
Prosimy cię, Leonel!
Dalej!
Strzela prawą nogą… I gol!
Tak jest!
Tak, to gol!
Jesteście mistrzami!
Myślisz, że byłeś dziś kluczowym graczem?
Jednym z kluczowych graczy, bo wszyscy grali dobrze,
i sam nie wygram meczu.
Marzyłem o tym finale.
Marzyłem o byciu bohaterem.
O zostaniu mistrzem.
To on wygrał Copa Libertadores, broniąc cztery karne.
To wspaniały wieczór dla kolumbijskiego futbolu.
Nacional to nowy mistrz Ameryki Południowej.
Pierwszy puchar dla naszego kraju.
Kraju, którego drążył wewnętrzny konflikt.
…siedział na kanapie!
Drapał się po jajach, oglądał Nacional!
René był naszym Maradoną.
Naszą ikoną. Był dla nas wszystkim.
Dopiero wtedy zrozumiałam,
że René jest idolem dla wielu ludzi.
A wtedy stał się jeszcze bardziej sławny.
Wpłynął na to, jak ludzie obecnie postrzegają futbol.
Dzięki sportowi można uciec od codziennych problemów,
spotkać się z przyjaciółmi.
To także sposób na wyciągnięcie dzieciaków ze szponów przestępczości
i życia bez perspektyw.
René udowodnił, że skromny dzieciak z dzielnicy robotniczej
też może wiele osiągnąć.
Może dzięki niemu inny dzieciak uwierzył w swoje możliwości?
I dlatego jesteśmy z niego dumni.
Jego dzieci są bardzo dumne.
René ma w sobie mnóstwo ciepła i miłości.
Jest bardzo wyrozumiały.
Kochający, troskliwy.
To wspaniały ojciec.
Usiądź tutaj.
Pomóż mi opowiedzieć o tym zdjęciu.
Prowadzimy dwa równoległe życia.
Tata oferuje nam luksus, podróże.
Ludzie nas rozpoznają
i dzięki temu możemy liczyć na pewne przywileje.
Drugie życie to życie z mamą.
Moja mama woli farmę, wieś, zwierzęta.
Wiecie, jak to jest mieszkać w mieście z taką legendą?
Człowiek nie ma życia.
A ja wolę ciszę i spokój.
Zawsze zabieram go do jakiejś głuszy.
Pewnego grudnia, gdy odwiedzaliśmy jedną z dzielnic,
ktoś mu powiedział:
„René, ta dziewczynka to twoja córka”.
Andrés miał wtedy jakieś osiem lat.
A Pame pięć.
Byliśmy mali.
Byłem singlem.
Patricia, mama Cindy, była w separacji.
I tak wszystko się ułożyło, że poszliśmy razem na randkę.
Na tamtej randce
zaszła w ciążę z Cindy.
Ale nigdy mi o tym nie powiedziała.
Potem Patricia zmarła.
Zadzwoniła do przyjaciółki i mówi: „Nancy, jestem w ciąży.
CÓRKA RENÉGO
Ojcem nie jest Dario, tylko René”.
To była tajemnica, póki nie skończyłam dziesięciu lat.
Wtedy to tata przyszedł do nas z noworocznymi życzeniami.
Podeszła do niego koleżanka mamy i powiedziała mu:
„René, złóż też życzenia swojej córce”.
Był zszokowany.
Przyjechał nazajutrz, zrobiliśmy badania krwi
i wyszły pozytywnie.
Zmienili mi nazwisko.
Wszystko szybko się potoczyło.
Powiedziałem Cindy, że się nią zaopiekuję
i przedstawię ją Magnolii
oraz jej rodzeństwu.
I że tak długo, jak będę mógł, będę zapewniał jej godziwe życie.
Należy brać odpowiedzialność za własne czyny.
Dlatego przez wzgląd na moją miłość do Magnolii
i nie zważając na to, jak to przyjmie,
musiałem jej o tym powiedzieć.
To oczywiście było zaskoczenie.
Cindy jest starsza od moich dzieci.
Magnolia przyjęła to spokojnie.
Jest dla mnie jak matka.
Zabraliśmy go do bagażu podręcznego.
Był ciężki.
Pracował w Arabii.
Tam nie ma Bożego Narodzenia.
Nie ma buñuelos ani natilli.
A on każe nam przyjechać z walizką
pełną mąki na buñuelos i natillę.
- Wyrzucili nas z samolotu. - I to niejednego.
Spytali: „To państwa walizki?”.
Przytaknęłam. Kazali nam je otworzyć.
- I proszę. - Mąka kukurydziana.
Wyobraźcie sobie dziesięć takich torebek w walizce!
Jak ktoś mógłby wwozić coś takiego?
I to Kolumbijczyk.
Ostro zagraliśmy na nosie DEA.
To było ciekawe przeżycie.
Dobranoc, Loco. Renato, wiesz, że cię kocham?
Przesyłam ci moc uścisków.
Trzymaj się i dbaj o rodzinę.
Pozdrów Magnolię i resztę.
Wszystkiego dobrego.
Czasem myślę o mojej karierze sportowej,
o kolegach i przyjaciołach, których wtedy poznałem,
o osobach mi ukochanych.
I El Loco to ktoś, kogo kocham.
Pibe to mój przyjaciel i moja inspiracja.
Każda nasza rozmowa sprawia,
że pragnę okazać mu jak najwięcej miłości i uznania.
Cokolwiek on mówi, zgadzam się z nim.
Dlaczego?
Bo gdy ja coś mówię,
on też ze mną się zgadza.
Nie wchodzimy sobie w drogę.
A jeśli już w czymś się różnimy,
to mówimy to sobie prywatnie.
Nigdy publicznie.
I nie mówię tego ot tak.
Naprawdę. Pibe to mój brat i bardzo go kocham.
Pibe był często krytykowany,
ponieważ był powolnym graczem.
Ale umiał szybko myśleć.
I dlatego jest on najlepszym kolumbijskim piłkarzem wszech czasów.
Takie jest moje zdanie.
Jego obecność dawała mi spokój i pewność siebie.
Nie jest wielką tajemnicą,
że choć mieliśmy wiele dobrych „dziesiątek”,
to on był najlepszy.
Przebił się przez całą tę hierarchię.
Choć kolumbijski futbol mógł się pochwalić wieloma świetnymi zawodnikami,
to nie był poważany na arenie międzynarodowej.
Przez 28 lat nie graliśmy w mistrzostwach.
Nie rozumieliśmy dlaczego.
Mieliśmy talenty, dobrych graczy.
Ale podczas eliminacji do mundialu zawsze czegoś nam brakowało.
Musi dojść do wielu zmian,
żebyśmy znów mogli marzyć o mundialu.
Federacja wpadła na pomysł, żeby Pacho Maturana,
czyli trener zdobywców Copa Libertadores,
został selekcjonerem kadry Kolumbii.
Maturana odszedł z Nacionalu,
żeby zakwalifikować się z Kolumbią na mundial we Włoszech.
Może przybycie Pacho Maturany
z zawodnikami z Atlético Nacional
przywróci nam nadzieję.
Mam nadzieję, że to dobry początek
dla całego kolumbijskiego sportu.
Zaczęli dobrze grać.
Kolumbijski futbol był zorganizowany jak nigdy wcześniej.
I powstała bardzo dobra grupa robocza.
I tak jak w firmach, gdzie powstają takie grupy,
gdy ludzie się rozumieją, przychodzą wyniki.
Doszło do ogólnokrajowego protestu
wobec decyzji Maturany dotyczącej graczy Atletico Nacional.
Nazwano to „la rosca paisa”,
bo niemal całą kadrę narodową stanowili gracze Nacionalu.
To była historyczna i ważna decyzja,
ponieważ od tego czasu kolumbijski futbol zaczął się rozwijać.
Byli tam René i Chonto.
Był Luis Carlos Perea.
Andrés Escobar, León Villa i Leonel.
Nie tylko grali dobrze, ale byli też dobrymi ludźmi.
Maturana co rusz dodawał piłkarzy, których chciał sprawdzić.
Wśród nich był Pibe Valderrama.
Właśnie tacy zawodnicy dołączyli do naszej grupy.
Bolillo przekazał nam wiadomość od Maturany:
„Spójrzcie na siebie.
Zmienimy historię kolumbijskiego futbolu”.
Chyba po raz pierwszy mogliśmy się zaprezentować całemu światu
i udowodnić, że tu też mamy dobry futbol.
To była nasza wielka motywacja.
Chcieliśmy pokazać światu,
że poza handlem narkotykami mamy tu także inne rzeczy,
które wywołują u nas pozytywne emocje.
W końcu ta zgrana grupa
zmierzyła się w barażach z drużyną Izraela.
ROK 1962
Kolumbia nie była na mundialu od mistrzostw w Chile w 1962 roku.
To wiele lat porażek
i gorzkich łez rozczarowania.
To dobra okazja, by w końcu zaprezentować się za granicą.
ROK 1989
Ogromna szansa drużyny narodowej…
KWALIFIKACJE WŁOCHY '90
…by wrócić na mistrzostwa po 27 latach frustracji,
to obecnie popularny temat w całej Kolumbii.
Nadajemy na żywo
z szatni reprezentacji Kolumbii.
PIERWSZY MECZ BARAŻY
Drużyna Izraela była bardzo solidna.
KOLUMBIA – IZRAEL
Mecz tak naprawdę rozstrzygnął się
w jednej akcji.
Piłkę ma Palomo Usuriaga.
Schodzi do środka i podaje.
Przejmuje Bendito i odgrywa do Paloma.
Siatka! Gol!
Wygraliśmy z Izraelem u siebie jeden do zera.
Potem pojechaliśmy do Ziemi Świętej.
TEL AWIW IZRAEL
Musieliśmy tam zremisować.
Kolumbia gra dziś po południu w Tel Awiwie.
DRUGI MECZ BARAŻY
Transmisja meczu w Caracol Radio.
IZRAEL – KOLUMBIA
Izraelczycy zaczęli bardzo ofensywnie.
Musimy zremisować.
Higuita zaczyna swój show, próbując grać na czas.
Ostatecznie zremisowaliśmy zero do zera.
OSTATECZNY WYNIK BARAŻY
Koniec meczu!
KOLUMBIA – IZRAEL 1:0
Kolumbia jedzie na mundial do Włoch!
Po 27 latach!
Kolumbijczycy ze szczęścia świętują dziś na ulicach.
To ogromna radość dla ludzi, którzy tak wiele przeszli.
Byliśmy w siódmym niebie.
Przynieśliśmy wiele radości narodowi,
który od 28 lat nie uczestniczył w mistrzostwach świata w piłce nożnej.
A trzon tej drużyny stanowili zawodnicy Atlético Nacional.
Drużyna narodowa pod przewodnictwem profesora Maturany
zdołała zapisać pamiętną kartę…
PREZYDENT KOLUMBII, 1986-1990
…w historii sportu w Kolumbii.
Czego możemy oczekiwać od was na mundialu we Włoszech?
Niezbyt wiele. Ale się przygotowujemy.
Będziemy pracować, żeby rodacy byli zadowoleni.
ROK 1990
MEDIOLAN WŁOCHY
MISTRZOSTWA ŚWIATA W PIŁCE NOŻNEJ WŁOCHY 1990
Włochy nie znały Kolumbii.
Byliśmy dla nich drużyną z Piątego Świata.
Nawet nie z Trzeciego pod względem futbolu.
Dwadzieścia osiem lat to dwa lub trzy pokolenia
bez naszego futbolu na arenie międzynarodowej.
Gdy dotarliśmy na mistrzostwa świata,
na konferencji prasowej wypytywano mnie o handel narkotykami.
Zaczęto mówić o Pablu Escobarze
i o skali przemocy.
Odparłem, że to nie Kolumbijczycy wynaleźli narkotyki.
„Narkotyki wymyślili Włosi i Amerykanie.
Skoro już z tego wyszliście,
to teraz pomóżcie nam, zamiast wygadywać bzdury”.
Potem już więcej o tym nie mówili.
ZEA – KOLUMBIA
Mecz ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi musieliśmy wygrać.
Kolumbia pozostaje w całkowitym impasie.
René Higuita zaczął robić swoje,
wychodząc odważnie z pola karnego, żeby wybić główką piłkę.
Wiedziałem, że mój zespół jest dobry.
I zaczęliśmy grać.
Dośrodkowanie, strzał głową…
Gol!
René i Camello dobiegają środkiem.
Carlos uderza. I gol!
ZEA – KOLUMBIA 0:2
Mecze na mundialu nie należą do łatwych.
Musieliśmy się mocno natrudzić, by pokonać Zjednoczone Emiraty Arabskie.
Zasłużona wygrana
w debiucie Kolumbii na tym mundialu.
Gdybyśmy, jako nieznana drużyna, zaczęli mundial od porażki,
wszystko wyglądałoby inaczej.
Tym zwycięstwem zwróciliśmy na siebie uwagę,
a Kolumbijczycy uwierzyli,
że wyjście z grupy jest wykonalne.
Wszystko wskazywało na to, że Kolumbia przejdzie do fazy pucharowej.
Mecz z Jugosławią był bardzo trudną przeprawą.
Nie widzieliśmy na wideo meczów z ich udziałem
i nie mieliśmy pojęcia, jak grają.
Ale gdy przyszło nam się z nimi zmierzyć,
szybko przejrzeliśmy ich grę.
Grali jak my, Latynosi.
Uwaga na Jozića. Strzał i gol!
Trzeba wziąć pod uwagę brak doświadczenia,
większości naszych piłkarzy.
Perea dotknął ręką piłki w polu karnym.
Sędzia dyktuje rzut karny dla Jugosławii.
René na pewno to obroni.
René!
René znakomicie obronił ten rzut karny.
Cała Kolumbia wiwatowała, jakby to był gol.
To jedyny Kolumbijczyk, który obronił karny na mundialu.
Obroniony karny nie wystarczył.
Mecz o wszystko stoczymy z mistrzami świata, Niemcami.
W tak krótkich rozgrywkach trzeba główkować, co zrobić.
„Żeby awansować, musimy wygrać albo zremisować”.
Przed nami jeszcze jeden mecz.
Na mundialu wszystko może się zdarzyć.
Pamiętam, że przyjechaliśmy wcześnie na stadion,
wysiedliśmy z autobusu i poszliśmy na boisko.
Niemcy już tam byli i również się przygotowywali.
Patrzyliśmy na nich, myśląc: „Jezu, oni są wspaniali!”.
Wyszliśmy z szatni równocześnie, obie drużyny razem.
Mieliśmy krótkie korki.
Europejczycy zwykle grają w długich.
Ci kolesie szli i mocno hałasowali…
Podczas rozgrzewki wyglądali niczym konie stukające kopytami.
„Idą na wojnę?”
Denerwowaliśmy się.
Podszedł El Loco i mówi:
„Zero stresu.
Niech sobie stukają jak konie kopytami. Już my ich ujarzmimy”.
I miał rację.
Ich hałasy nami nie wzruszyły.
Po jednym z brutalnych fauli na Pibe
ten krzyknął do Leonela: „Pozwolisz im mnie zabić?
Kiedy im przyłożysz?”.
W kolejnej akcji Leonel zrobił ostry wślizg prosto w nogi Matthäusa.
Niemcy podeszli do sędziego i my też to zrobiliśmy.
To nas rozwścieczyło.
Wtedy zaczęła się lepsza gra.
René był dla nich inspiracją.
Imponował spokojem.
Kilka razy wyszedł daleko, żeby wybić piłkę.
Uznaliśmy, że robimy swoje.
René przeciął podanie do Klinsmanna.
Klinsmann był od niego dużo wyższy, ale René i tak to zrobił.
Podbił sobie piłkę nad głową.
Śmiałem się do rozpuku. To było przednie widowisko.
Pomyśleliśmy: „Ten gość jest nieustraszony”.
Jego wyjście z bramki było szalone, ale miał ku temu powód.
To był taki komunikat: „Skoro ja stoję na bramce,
to wy też róbcie swoje”.
Pibe mówił: „Byłoby mi wstyd, gdyby René wyszedł z bramki,
bo to byłby znak, że za słabo atakujemy.
A to ja jestem tu napastnikiem, nie ten włochaty świr!”.
„Skoro wyszedłem z bramki, może też się czymś popiszesz?”.
Taki wysłał mi komunikat.
Zmarnowaliśmy co najmniej 15 szans na zdobycie gola.
Mieliśmy lepsze okazje od nich.
W ciągu minuty wszystko się zmieniło.
Niemcy są przy piłce.
Gol!
Nie do wiary, że strzelili gola na dwie minuty przed końcem.
Przegrywaliśmy ten mecz całkowicie niesprawiedliwie.
Kolumbia przenosi piłkę na środek.
Bendito rusza do przodu.
I wtedy Valderrama przejął piłkę
i podał ją do Rincóna.
Podaje. Dalej, Kolumbio!
Piłka wraca do Rincóna, odbija ją Bendito i znów Pibe.
Rincón, Rincón!
Gol!
Zremisowaliśmy w ostatniej akcji.
To był jeden z meczów,
o których zawsze się marzy.
Rincón!
Kolumbia jeden…
Najbardziej oklaskiwany w historii naszej piłki.
Kolumbia!
Dzięki niemu wynik meczu był sprawiedliwy.
Po tym remisie
Kolumbia po raz pierwszy awansowała do 1/8 finału.
Nikt nie sądził, że nam się to uda.
Cóż za emocje.
Nie pamiętam lepszego meczu rozegranego przez reprezentację Kolumbii.
A widziałem ich mnóstwo.
Cały kraj żył tym meczem.
Był to jeden z naszych najlepszych i najbardziej ekscytujących meczów.
Dzięki desperackiej ostatniej akcji
Kolumbia zremisowała z Niemcami
i po raz pierwszy w historii zakwalifikowała się
do fazy pucharowej turnieju.
Pamiętamy Higuitę w meczu z Niemcami oraz w wielu innych spotkaniach,
bo sama jego obecność
miała ogromny wpływ na jego kolegów z zespołu
i na przebieg całego meczu.
Wpływała też na rywali, publiczność
i praktycznie na cały świat.
KAMERUN – KOLUMBIA
KOLUMBIO, JESTEŚ NAJLEPSZA
Higuita!
WSZYSCY ZA JEDNEGO, HIGUITA ZA WSZYSTKICH
Pamiętam, że Kameruńczycy patrzyli na nas
jak na kogoś, kogo się podziwia.
Obserwowali Kolumbijczyków,
bo ci właśnie zremisowali z Niemcami,
przez co trafili na pierwsze strony gazet.
Niektórzy prosili naszych chłopców o autografy.
Kamerun też miał niezły bilans,
bo wygrał w grupie mecz z Argentyną.
To był świetny zespół.
Byli bardziej doświadczeni od nas.
Przyznaję, że czuliśmy dreszczyk emocji,
grając na boisku, które było równe niczym stół bilardowy.
Zagraliśmy dobry mecz.
Zamykaliśmy wolne przestrzenie,
byliśmy często przy piłce i konstruowaliśmy akcje.
Graliśmy bardzo dobrze.
To był bardzo spektakularny pojedynek.
I doszło do dogrywki.
Pierwsze 90 minut zakończyło się bezbramkowo.
Pacho powiedział do mnie: „Brachu, musimy to wygrać”.
Na mistrzostwach we Włoszech
stawałem się światową ikoną,
póki nie pojawił się Milla.
Dobrze ukrywali swojego lwa.
Był najstarszym zawodnikiem z wszystkich zespołów na mundialu.
Dobry zwód Milli.
Wbiega w pole karne!
I gol!
KAMERUN – KOLUMBIA 1:0
Każdy mecz inaczej się układa.
Przegrywaliśmy jeden do zera.
Jest takie powiedzenie:
„Albo wygramy, albo umrzemy próbując”.
Postanowiliśmy wyrównać za wszelką cenę.
Higuita wyszedł daleko z bramki, ale gra z dużą pewnością siebie.
Grałem jako libero.
Piłka trafiła do mnie
i podałem ją Perei.
Higuita podaje na prawo.
Perea oddaje piłkę Higuicie.
Nie, Higuita, nie! Gol!
KAMERUN – KOLUMBIA 2:0
Byłem po prawej.
Po podaniu od El Loco zobaczyłem nadbiegającego Rogera.
Postanowiłem oddać ją El Loco.
Nie podałem jej dokładnie, czyli po ziemi.
Nie miałem wyboru. Musiałem wykonać zwód.
Chciał wykonać tak zwaną rabonę,
czyli kopnąć piłkę tylną nogą.
Ale Roger nacierał niczym pociąg.
Gdybym puścił trzy albo cztery, nikt nie miałby pretensji.
Ale potem trafił Redín.
Zostały cztery minuty.
Valderrama chyba strzeli.
Boże, dopomóż!
Gol!
Bramka Redína!
KAMERUN – KOLUMBIA 2:1
Grał dobrze i raz zaryzykował.
- Odpadliśmy. - Ryzykował…
Wszystko robił dobrze, ale przez niego odpadliśmy.
Nikt nie wskazał palcem.
Nikt.
Gdyby to był ktoś inny, pewnie by mu się od nas dostało.
Gol to błąd całego zespołu.
Nie uważaliśmy tego za błąd indywidualny.
Zawiódł cały zespół.
Pamiętam dzień po meczu.
Siedziałem z Reném
i zaczęliśmy rozmawiać o tej akcji.
Powiedział: „Lucho, popełniłem błąd”.
Odparłem, że to nieprawda, bo to był mój błąd.
Sam zdecydował, że pójdzie na konferencję prasową.
Milczał, gdy odnosił sukcesy.
Ale gdy raz popełnił błąd, powiedział: „Zrobię to”.
Co dalej z twoim życiem?
Wszyscy mówią o twoim błędzie w tym meczu.
Ludzie nie są zachwyceni.
Tak, popełniłem błąd.
Ale błądzić jest rzeczą ludzką.
I tak, jak pochwały, przyjmuję też krytykę.
Wziął całą winę na siebie.
Stawił czoła faktom. Tak właśnie robią idole.
Nie mówił: „To była wina Luisa Carlosa”.
Żyjemy i umieramy, czerpiąc radość z futbolu.
ZAWSZE BĘDZIESZ NR. 1
JESTEŚCIE NAJLEPSI
Kochamy cię!
Kochamy cię, Higuita!
Jesteśmy dumni z reprezentacji Kolumbii i Higuity!
Cztery mecze Higuity na mundialu
sprawiły, że FIFA zaczęła się zastanawiać
nad zmianami.
Kiedy piłka wracała do bramkarza, ten mógł ją złapać.
Dzięki Higuicie decydenci z FIF-y
zmienili zasady dla dobra piłki.
Na mistrzostwach we Włoszech w 1990 roku
piłkarze marnowali mnóstwo czasu.
Największym „pożeraczem” czasu gry
były liczne podania do bramkarzy.
Kiedy włodarze futbolu zobaczyli, jak ja gram,
uznali, że bramkarz też może być aktywny.
Dlatego nazywają to Regułą Higuity.
To jest coś, co dałem światu.
Jestem niezmiernie szczęśliwy i dumny,
że dzięki mnie futbol posiada tę zasadę.
Do czego to doprowadziło?
Dziś bramkarz, który nie gra nogami, jest bezużyteczny.
Na mundialu we Włoszech
o zespole Kolumbii dużo się mówiło.
Był niczym Argentyna z 1986 roku
albo słynna Mechaniczna Pomarańcza.
Choć w 1990 roku nie zdobyli mistrzostwa,
to liczyli się w rozgrywkach i mieli swój styl.
ROK PÓŹNIEJ
ROK 1991
Prawie miesiąc po swojej deklaracji
Pablo Emilio Escobar Gaviria, boss kartelu z Medellín,
oddał się w ręce kolumbijskiego wymiaru sprawiedliwości.
Po przeniesieniu Escobara do więzienia La Catedral
i dziesięciu dniach od jego aresztowania niespodziewaną wizytę złożył mu
idol Kolumbii René Higuita.
Pamiętam, że minęliśmy strażnika,
okazaliśmy wymagane przepustki
i pobiegliśmy do auta,
żeby nie musieli na nas długo czekać.
Tak, odwiedzę La Catedral,
a także więzienia La Modelo i Bellavista.
Chodzę do kościoła,
odwiedzam nocne kluby.
Chodzę do różnych miejsc.
Dlaczego? Bo jestem idolem, znaną osobą.
Kiedy ktoś mnie zaprasza, nie potrafię odmówić.
Gdy opuszczałem La Catedral,
dziennikarz zapytał mnie,
czy przyjaźnię się z Pablem Escobarem.
Przytaknąłem.
To ogromnie utrudniło mu życie.
Nie ma w tym nic dziwnego i nie jestem nikomu nic winien.
To dziennikarze tworzą nagłówki,
naprawiając lub psując wizerunek naszego kraju.
Jak się ma pan Pablo?
Na szczęście bardzo dobrze.
Zanim Pablo Escobar dał się poznać jako baron narkotykowy,
był kongresmenem.
Prowadził kampanie
i podczas jednej z nich go poznałem.
Tylko ja miałem odwagę powiedzieć: „Tak, to mój przyjaciel”.
Wiele osób spotykało się z moim bratem
z czystej ciekawości.
Ale René był zupełnie inny niż jego pozostali przyjaciele.
Ich relacje były bardzo proste.
BRAT PABLA ESCOBARA
To była czysta przyjaźń.
Nie było w tym nic dziwnego.
ROK 1992
Największy na świecie handlarz kokainy pozostaje nieuchwytny.
Pablo Escobar uciekł z więzienia?
Robimy, co w naszej mocy,
i oczekujemy pozytywnych rezultatów.
Gdy uciekliśmy z więzienia La Catedral,
René zachował się naprawdę wyjątkowo.
On zawsze pomagał ludziom.
Dlatego zwrócono się do niego o pomoc w sprawie uprowadzenia dziewczynki.
ROK 1993
30 DNI PO UPROWADZENIU
Wyszedłem z tamtego spotkania
i, o ile się nie mylę, jakiś miesiąc później
dostałem telefon.
Poszedłem do ojca dziewczynki, która została porwana.
Wtedy używało się jeszcze kaset.
Ktoś nagrał na taśmie rozmowę między porywaczami a rodziną.
Potrzebujemy kogoś godnego zaufania,
bo tobie nie ufam.
Ojciec małej powiedział porywaczom, że nie chce mieć z nimi nic wspólnego
i że rodzinie pomoże René Higuita.
Od dziś będę rozmawiał tylko z nim.
Razem coś wymyślimy.
Jeśli zobaczę koło twojego domu gliniarza,
wiesz, co się stanie z małą.
Łatwiej było to załatwić w taki sposób,
bez ryzykowania życia dziewczynki, niż…
pójść z tym do władz i narazić się na odwet.
Myślę, że ojciec dziewczynki mnie wezwał,
żeby wszystko załatwić po cichu.
Dał porywaczom gwarancję, że nie dowie się o tym policja
ani nikt inny,
bo chciał chronić swoją córkę.
Powiedział mi: „Kochanie, zrobię to.
Nie mogę tego zignorować”.
Ja zrobiłabym to samo.
Wziąłem te pieniądze,
włożyłem je do samochodu
i pojechałem do domu.
Moim kierowcą był gość,
który zawsze woził mnie taksówką.
Myślę, że to było w jakimś mieście.
Nie wiedziałam, gdzie jestem
i co znajduje się dookoła.
To chyba było Medellín,
bo był to dość skromny dom w jakiejś dzielnicy.
Przez cały miesiąc nie mogłam rozmawiać z rodziną.
Często słuchałam radia,
bo mogliby o mnie mówić w wiadomościach.
Liczba ofiar wojny narkotykowej w Kolumbii
jest bardzo wysoka.
Zginęło dwóch ministrów, trzech kandydatów na prezydenta,
150 sędziów, kilkudziesięciu dziennikarzy…
Nie wiedziałam, ilu jest porywaczy,
co robią i czy ciągle mnie pilnują.
Codziennie bałam się, że coś mi zrobią,
że mnie zgwałcą,
że tego wszystkiego nie przeżyję.
Żyłam w ciągłym strachu.
W piątek około piątej, po tym, gdy dali mi pieniądze,
zaczęli wydzwaniać: „Co tam, El Loco?
Gdzie jest dziewczynka?”
Wydzwaniali tak do piątej rano.
W końcu do mojego domu przyszli czterej faceci,
żeby odebrać okup.
Poprosiłem ich o przyprowadzenie Marceli.
Powiedzieli mi, że muszę im zaufać.
Ale Marceli nigdzie nie było.
W głowie miałem tylko jedno pytanie:
„Co teraz?”.
Został ze mną jeden z nich
i w sobotę około godziny 13.00 ktoś do niego zadzwonił.
Powiedział wtedy do mnie: „Jedziemy”.
Kiedy wyszedł, byłam podenerwowana, bo nie wiedziałam, co będzie dalej.
Ale nie sądziłam, że może się stać coś złego.
Chodź, mała.
Po miesiącu niewoli, 29 maja 1993 roku
kazali mi szybko stamtąd wyjść.
Wyszłam stamtąd cała brudna,
w podartych ciuchach.
Wsadzili mnie do auta.
Dokąd mnie zabieracie?
Po kilkukrotnym okrążeniu Medellín,
kazali mi się przesiąść do drugiego auta,
które stanęło przed nami.
Nie było czasu na pytania. Po prostu tam poszłam.
Szłam i szłam.
Zatrzymaliśmy się na środku kampusu uniwersyteckiego.
Gdy zaparkowałem,
wokół mnie zaczęli gromadzić się studenci,
by poprosić o autograf.
Rozdawał wtedy autografy jakimś dzieciakom.
Marcela powiedziała: „René”.
Ja na to: „Chwileczkę”.
Spojrzał na mnie i mówi: „Wybacz, rozdaję teraz autografy”.
To ja!
„René, jestem Marcela”.
Myślałem, że też chce autograf,
a to była ona.
Gdy to powiedziałam, jakby oszalał.
Od razu wsadził mnie do auta.
Też był przerażony.
Oboje bardzo się baliśmy.
Stamtąd, jadąc jak wariat, zawiózł mnie do domu moich rodziców.
Jeździł po chodniku, przejechał na czerwonym.
Był przerażony i podekscytowany.
Po drodze spytałam go, dlaczego to on mnie odebrał.
Wyjaśnił, że wyświadcza nam przysługę
i że w tej chwili jego jedynym celem jest odstawienie mnie do domu.
Po drodze minęliśmy mojego krewnego.
Kiedy go zobaczyłam, powiedziałam mu: „Stań, to bliska mi osoba!”.
On na to: „Mam się zatrzymać? Odbiło ci. Jedziemy prosto do domu”.
Dotarliśmy do domu.
René wtedy całkowicie się rozchmurzył.
Wyświadczył mi ogromną przysługę, przywożąc mnie do moich rodziców.
W domu urządzono ogromną imprezę.
Wszyscy mówili: „Tęskniliśmy, Marcelo”.
Zaczęto tam też wspominać o wynagrodzeniu mnie
za to, co dla nich zrobiłem.
Powiedziałem, że ta impreza mi wystarczy.
Nie przyszedłem tu dla pieniędzy.
„To dowód wdzięczności od naszej rodziny”.
„Nie trzeba”.
Ale powiedzieli mi tylko:
„Nie waż się odmówić”.
Dali mi 50 tysięcy dolarów.
Uznaliśmy, że to normalne
i nie będzie żadnych konsekwencji.
Początkowo wszystko było w porządku,
ale tego samego dnia zadzwoniła do mnie prokuratura.
Szukali nas.
Jaki postawiono ci zarzut?
René, jakie są zarzuty?
Nie wiem. Spytajcie prokuratora. On na pewno wam powie.
Czujesz się niewinny?
Wtedy zaczęliśmy się martwić.
René myślał, że idzie tam tylko po to, by przedstawić swoją wersję wydarzeń.
Tyle.
Jeśli chodzi o zarzuty i aresztowanie Renégo Higuity,
to zrobiono to, kierując się nakazem
wydanym dziś przed prokuraturę.
Ze względów bezpieczeństwa wyjechaliśmy z miasta
i pewnego dnia wiadomości podały, że René został zatrzymany.
Zabrali go do aresztu niczym najgorszego przestępcę.
Nawet media nie rozumiały, o co w tym wszystkim chodzi.
I pamiętam, jak mówiły, że ponoć René mnie porwał.
Wysłali po mnie do Bogoty dwa helikoptery.
W Bogocie powitała mnie eskorta złożony z około 20 pojazdów.
W wiadomościach mówiono, że byłem porywaczem,
a nie pośrednikiem.
Relacje mediów na mój temat
były obszerniejsze niż na temat największych bossów narkotykowych.
Gdy zobaczyłam w wiadomościach,
że skuto go kajdankami,
to bardzo mnie zabolało, bo on nie był przestępcą.
TU WCHODZI CZŁOWIEK, NIE PRZESTĘPCA
Czyli to nieprawda, że czeki i dokumenty
wiążą go z przemytem narkotyków?
Nie w toczącym się obecnie postępowaniu policyjnym.
Pewnie chciano go zastraszyć, żeby nie puścił pary z ust,
gdyby przypadkiem znał kryjówkę Escobara.
POSZUKIWANY
Jakiś ówczesny senator,
który stworzył ustawę 40 o przeciwdziałaniu porwaniom,
stwierdził: „Sprawdźcie Renégo Higuitę.
On wie, gdzie jest Escobar”.
Ustawa 40 stanowi,
że osobie, która pośrednio lub bezpośrednio
czerpie korzyści materialne z porwania,
grozi kara pozbawienia wolności.
Drugim wykroczeniem było
posiadanie wiedzy o porwaniu
i niezgłoszenie tego władzom, co również jest przestępstwem.
Gdyby jednak przestrzeganie prawa
miało nieść za sobą zagrożenie dla życia albo wolności,
przepis ten nie powinien być stosowany.
Powiedzieli mi, że jeśli wydam Pabla,
nie pójdę do więzienia.
Zaczęli mnie maltretować,
wyzywać od skurwieli i bydlaków.
Mówili, że zgniję w kiciu.
Szantażowali go.
Być może był też torturowany.
Zanim zabrano go do Bogoty w kajdankach i towarzystwie mediów,
helikopterem, jakby był przestępcą, który ukrywał się całymi latami,
torturowano go
w miasteczku nieopodal Medellín.
PRZYJACIEL RENÉGO
Mówili mu: „Powiedz, gdzie jest Pablo, a wyjdziesz na wolność”.
Możecie uwierzyć lub nie,
ale próbowali nawet ze mną negocjować.
Tak naprawdę chodziło im tylko o Pabla Escobara.
Zaproponowali mi:
„Wydaj go, a nie zostaniesz oskarżony”.
Raz albo dwa razy zabrałam do niego dzieci.
Ale tamto otoczenie było…
nieprzyjazne.
René powiedział, bym więcej ich nie przywoziła
i że zobaczy je, jak wyjdzie.
Pamiętam jak przez mgłę odwiedziny u taty w więzieniu.
Jakiś policjant wnosił mnie do środka,
a mama wchodziła innymi drzwiami.
Płakałem, bo nas rozdzielono i myślałem, że policjanci mnie zabiorą.
To było trudne dziewięć miesięcy,
zwłaszcza dla mamy, taty
i dla jego babci,
która bardzo cierpiała, widząc w więzieniu swojego synka,
bo wychowała go jak swojego syna.
Pamiętam, że podczas wizyty w więzieniu
babcia osunęła się na ziemię i zemdlała.
Nie mogła znieść widoku swojego wnuka w tym miejscu.
To było takie niesprawiedliwe.
Kiedy zobaczyłem go w więzieniu, rozpłakałem się.
Zanim wyszedłem, powiedział mi: „Zorganizuję tu mecz”.
Pomyślałem sobie: „Co za człowiek.
Grał na różnych turniejach, w tym na mundialu,
a teraz będzie grał jeszcze w więzieniu”.
Cały świat mówił o nim źle.
Plotkowano, że handluje narkotykami.
Dla nas, jako jego przyjaciół, była to bardzo trudna sytuacja.
Wszyscy Kolumbijczycy domagali się,
żebym wyszedł na wolność.
Byliśmy mocno zjednoczeni wokół sprawy Renégo,
zarówno zespół Atletico Nacional,
jak i wszyscy gracze reprezentacji kraju.
Żądaliśmy jego uwolnienia, bo wiedzieliśmy, że jest niewinny.
Był jednym z nas.
Ten zespół był jednym ciałem, a on nieodłączną jego częścią.
Byli też inni bramkarze,
ale nie o to chodziło.
Naszym bramkarzem był zawsze René.
Przez tę sprawę Renégo zabrakło podczas eliminacji.
Kolumbia gra w kwalifikacjach do mundialu w USA 1994 roku.
Do awansu na mistrzostwa wystarczy jej remis.
Pozdrawiamy całą Kolumbię.
Ulice kraju zapewne opustoszały.
Wielkim nieobecnym tych eliminacji jest przebywający w więzieniu René Higuita,
którego ominie także ten mecz.
Od chwili naszego przybycia do Buenos Aires
byliśmy przekonani, że nie przegramy.
Byliśmy pewni, że się zakwalifikujemy,
bo wystarczał nam remis.
Argentyna mogła stracić szanse na awans,
a Maradona siedział na trybunach.
To był wyjątkowo napięty mecz.
Zawodnicy protestują przeciwko aresztowaniu Renégo
i chcą jego uwolnienia.
Nie grają dla Kolumbii,
ale dla swojego przyjaciela i idola.
Tak, Kolumbio!
Tak jest! Gol!
Gol! Gol!
Niesamowite!
Gol!
Tak, tak! Gol, gol!
Kolumbia pięć, Argentyna zero.
Fani znów wołają zawodników Kolumbii!
Chcą ich nagrodzić oklaskami.
Oklaskami wyrażającymi radość
i uznanie za wspaniałą postawę
w tym meczu pełnym dramatów.
Szanowni państwo, Kolumbia jedzie do Stanów Zjednoczonych!
Gratuluję reprezentacji Kolumbii tego, co zrobiła dla tego narodu.
To największy triumf sportowy w historii tego kraju.
Luis Carlos mnie przytulił, strącając mi przy okazji słuchawki.
Wszystkie kolumbijskie stacje radiowe i telewizyjne
przełączyły się na naszą transmisję.
We wszystkich wygranych eliminacyjnych meczach
żądaliśmy uwolnienia El Loco.
I udało się.
Dla naszych rodzin,
dla Renégo Higuity.
René!
Pierwszą rzeczą, jaką zrobili po wejściu do szatni,
było wyściskanie się i wykrzyknięcie: „Wolność dla Higuity”.
Higuita!
Pierwszą rzeczą, jaką zrobiliśmy, była prośba o jego uwolnienie.
Wykrzykiwaliśmy to z całych sił.
Proszę o wielką owację
dla Renégo Higuity!
Wolność!
Władze pewnie czuły, co się święci.
Po meczu złożyliśmy hołd Renému.
Zasłużył, by tam być, bo był częścią tej grupy.
Higuita!
Wolność!
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Kolumbijczycy,
kilka godzin temu
otrzymałem oficjalną informację z Ministerstwa Obrony
o tym, że narkotykowy terrorysta Pablo Escobar został zabity
przez siły Bloku Poszukiwawczego.
KOLUMBIJSKA POLICJA ZABIŁA PABLA ESCOBARA
SZESNAŚCIE MIESIĘCY PO JEGO UCIECZCE Z WIĘZIENIA
Gazety rozpisują się dziś na temat możliwego uwolnienia Renégo Higuity.
Wygląda na to, że prośby gwiazdy i Kolumbijczyków zostały wysłuchane.
Wszystkie media…
René Higuita może wyjść na wolność już w poniedziałek.
Czy René Higuita wyjdzie z więzienia w poniedziałek?
Tak, ale po wpłaceniu kaucji
w wysokości stu średnich pensji.
Będziemy próbować zebrać tę kwotę
i mamy nadzieję,
że w poniedziałek po południu albo we wtorek
René wróci do Medellín.
Prokurator De Greiff nie chciał mnie wypuścić.
Choć decyzję o zwolnieniu mnie wydano chyba 29 grudnia,
to prokurator chciał pokazać, że to on tu rządzi
i wypuścił mnie pierwszego stycznia.
Niech żyje wolność, René!
To było niezgodne z prawem.
Nie można w ten sposób naruszać konstytucji.
To tak dla jasności w kwestii obowiązującego prawa.
Myślisz, że przez to ucierpiał twój wizerunek na świecie?
Mój wizerunek jest teraz lepszy, bo nie każdy byłby w stanie
poświęcić swoją wolność, żeby wykonać taki humanitarny czyn.
To był stracony rok.
Nasze dzieci nie miały wtedy kontaktu ze swoim tatą.
Ale René wyszedł.
Trudno to wyrazić w słowach.
Cieszy nas to gorące powitanie ze strony kochających go Kolumbijczyków.
Proces trwał,
ale teraz nie mam żadnych pretensji do wymiaru sprawiedliwości,
bo zostałem uznany za niewinnego.
Mówi, że jest niedoskonałą istotą.
Wszystko to, co doprowadziło go do tego, kim dzisiaj jest,
to jeden wielki ciąg pomyłek.
Próbowałam zrozumieć, dlaczego tata trafił do więzienia,
i uznałam, że to w jego stylu.
Pewnie nie zmieniłby niczego z tamtego okresu swojego życia,
bo gest, na który się zdobył, pokazuje, jaką jest osobą.
I wiem, że zrobiłby to ponownie.
Skoro już wiesz o tym przepisie,
to czy gdyby teraz ktoś poprosił cię o pomoc
w uwolnieniu porwanego krewnego, to zrobiłbyś to ponownie?
Mimo wszystko zrobiłbym to jeszcze raz.
Gdybym mógł uratować czyjeś życie, przynosząc radość jego rodzinie,
nie zawahałbym się.
Do więzienia poszedł jeden René Higuita
i wyszedł z niego dokładnie ten sam René.
Niezależnie od opinii ludzi
nieco przygnębiony René Higuita kontynuuje treningi.
Wrócił do futbolu jako ten sam świetny gracz,
bez cienia kompleksów.
I choć często go obrażano i lżono,
to nigdy nie reagował.
Na brak Renégo w kadrze na mundial złożyło się wiele rzeczy.
Po pierwsze, nie był w stanie wrócić do formy
po dziewięciu miesiącach w więzieniu, gdzie nie mógł trenować i grać.
Oczywiście nie miał tam także odpowiedniej diety.
Ale choć nie pojechał na mistrzostwa świata 1994 roku,
to jednocześnie zdobył mistrzostwo z Nacionalem.
MISTRZOSTWA KOLUMBII FINAŁ 1994 ROKU
ATL. NACIONAL – IND. MEDELLÍN
Wyszedłem na boisko ze sportową złością.
Ta złość dodała mi odwagi, którą pokazałem podczas meczu.
Podaje do Alexisa.
Ten wchodzi w pole karne!
Juan Carlos!
I w ten oto sposób zdobyłem mistrzostwo 1994 roku.
Jest to dla mnie ogromna nagroda,
którą dzielę się z przyjaciółmi i moją rodziną, która wiele wycierpiała.
Rok 1994 był dla René Higuity udany, zwłaszcza pod względem sportowym.
To jego pierwszy tytuł zdobyty z Atlético Nacional w lidze kolumbijskiej.
To bardzo pozytywny początek 1995 roku
dla kolumbijskiego bramkarza Renégo Higuity.
Co sądzisz o powrocie Higuity do reprezentacji?
Nic w tym dziwnego.
To dobry bramkarz, który grą w Atlético Nacional udowodnił,
że wrócił do dobrej formy.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
Czuję się, jakbym przybył do całkiem nowego miejsca,
choć mam przebłyski, że chyba kiedyś tu byłem.
René dostawał szanse,
ale nie był to przypadek, bo wiele razy sam je sobie stwarzał.
Kręciłem reklamę napoju gazowanego.
W jednym z ujęć bawiłem się z dzieciakami.
Stoję w bramce,
a dzieciak podbija piłkę klatką piersiową,
po czym kopie ją nożycami.
Wpadłem na pomysł, że wykonam coś podobnego, tylko od tyłu.
Uznałem to za dar niebios.
Od tamtej pory
podczas rozgrzewek koledzy strzelali we mnie piłką,
a ja wykonywałem skorpiona.
Po dwóch latach sztuczka była gotowa
i postanowiłem pokazać ją światu.
Ale gdzie?
Gdziekolwiek, gdzie będą strzelać.
Może w Kastylii?
A może na Wembley?
LONDYN ANGLIA
Dla reprezentacji Kolumbii
jest to niezwykle ważny mecz towarzyski.
TOWARZYSKI MECZ DRUŻYN NARODOWYCH
ANGLIA – KOLUMBIA
Gascoigne.
Piłka do Shearera.
Czy bramkarz zdąży ją wybić?
Tak się złożyło,
że podczas meczu w stolicy światowego futbolu
jeden z Anglików uderzył dokładnie tak, jak zależało na tym Renému.
Idealna piłka.
Cóż za obrona Higuity!
Szaleństwo!
Niesamowite!
Wielkie nieba!
Cóż za niesamowity trik!
Coś jest nie tak?
Myślałem, że to sknocę.
Ciągle nazywano mnie błaznem, a ja tylko to potwierdziłem.
Pibe też się bał, że będę miał kłopoty.
Po pierwszej połowie pomyślałem, że zrobi się nieprzyjemnie.
Czekałem, aż do szatni wejdzie Bolillo.
W końcu przyszedł.
Wchodzę do szatni i mówię do Renégo:
„Nie rób mi tego więcej, bo miałem serce w przełyku!
Kiedyś przez ciebie zejdę na zawał”.
Chyba powiedział, że to się nie powtórzy albo coś na tę modłę.
To było świetne.
Potem w kółko to oglądałem.
Anglik strzelił w środek bramki.
Uznałem, że mogę to zrobić, bo liniowy i tak podniósł chorągiewkę.
Ale po tym, jak zrobiłem skorpiona, sędzia opuścił chorągiewkę,
zezwalając na dalszą grę, co dodało uroku temu zagraniu.
Zagranie zostało unieważnione,
ale to, co zrobił René Higuita…
Dzięki Bogu wszystko wyszło idealnie.
Żeby zostawić po sobie pewien ślad,
zwłaszcza w tym sporcie,
nie trzeba być najlepszym graczem,
najskuteczniejszym bramkarzem
ani bramkostrzelnym napastnikiem.
Wystarczy jedynie robić rzeczy, których nikt się nie spodziewa.
A taki był właśnie René Higuita.
W 2009 roku, po 23 latach kariery, grze w 14 zespołach, strzeleniu 43 goli
i 12 latach gry w reprezentacji Kolumbii Higuita wycofał się z zawodowego futbolu.
Zakończył karierę w ukochanym klubie.
Nie grał już wtedy zawodowo,
ale pożegnał się z piłką w barwach Atletico Nacional
i od kilku lat wchodzi w skład ekipy trenerskiej tego klubu.
Widzę w Reném samo dobro.
Może innym ludziom coś się w nim nie podoba,
ale nie mnie.
Odczuwam radość podobną do rodzica, którego dziecku dobrze się wiedzie.
A jemu wiedzie się dobrze.
Nikt nie odbierze mu miłości do jego dzielnicy i przyjaciół.
Hej, dzieciaki.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór!
Co tam, młody? Jak się masz?
René nigdy nie opuszcza tej dzielnicy.
Przyjaźń to najważniejsza rzecz,
a on nauczył nas, jak być lojalnymi przyjaciółmi.
- Zaraz się rozpłaczę. - Tak?
Mógłbym opowiedzieć wiele anegdot o wspólnych imprezach z Reném.
Gdy on z nami wychodzi, wszyscy chętnie nas goszczą.
Odwołuje spotkania, żeby móc z nami imprezować.
Większość moich znajomych pochodzi z mojej dzielnicy.
To ludzie wartościowi, tacy, którzy mnie kochają.
Niewdzięcznością byłoby zapomnieć, z jakiego miejsca się wywodzisz.
Bycie autentyczną osobą czyni go jeszcze lepszym.
René Higuita jest wzorem do naśladowania.
Mówię to nie tylko jako jego syn,
ale także jako Kolumbijczyk.
Rodzina jest dla niego najważniejsza i cały czas się o nią troszczy.
Nie ma dla niego ważniejszej rzeczy.
Andrés mówi, że wygląda jak mój tata ze zdjęcia z pierwszej komunii.
Ogląda filmy z tatą i mówi: „Spójrz na dziadka!”.
Uwielbiam tego mojego kogutka.
Kocham Renégo
za to, jaki jest jako człowiek, i nie chciałabym, by się zmienił.
Jest skromny.
Chyba wszyscy odziedziczyliśmy po nim
tę cechę charakteru, z której jest znany.
Staramy się cieszyć każdym dniem.
René nie wie, jak wiele zrobił dla mnie i mojej rodziny.
Nie pojmuje tego.
Mamy urodziny tego samego dnia.
To prawdziwe zrządzenie losu, że on jest tak blisko nas.
Mam dziesięcioletniego syna, który uwielbia futbol.
Zna historię mojego porwania, ale nie wie, kto mnie uratował.
Oczywiście powiem mu, kiedy dorośnie.
Niewielu ludziom na świecie
udało się zyskać status tak bardzo rozpoznawalnej postaci.
Myślę, że tata zostawił spuściznę, nie tylko dla naszego kraju
i swojej rodziny, ale także dla całego społeczeństwa.
Higuita broni!
Gdy graliśmy w piłkę,
na bramce stawiało się najsłabszego dzieciaka.
Dzięki Renému pozycja bramkarza zyskała należny jej prestiż.
René jest jedną z największych legend światowego futbolu
i chyba największą piłki kolumbijskiej.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz