Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Başının döndüğünü hissediyorsun.
O sahaya adımını attığında karmaşık duygular ve korku içindesin.
Kazanma isteği
ve kaybetme korkusu.
Eşsiz, benzersiz, muhteşem.
Evet, işte René…
Kolombiya'da da futbol oynanıyor.
Bu bizim için büyük bir motivasyon kaynağıydı.
René dünyada devrim yarattı.
Sokakta nasıl oynuyorsa
sahada da öyle oynuyordu.
Bana göre o hiç şüphesiz geleceğin kalecisi.
Ona kaleyi terk etmemesini, frikik kullanmamasını söyleyemezdin.
Frikikten yedi gol attı.
49 gol kaydetti ve dünyanın en golcü kalecisi oldu.
Futbol çok güzel bir şey.
Tanrı'nın dokunduğu kişilerden biri.
Diego Maradona, Pelé, Messi gibi.
Bizim için bir ikondu. René bizim her şeyimizdi.
Bir kalecinin insanları stada çektiği çok sık görülmez.
René bir şovmendi. Herkes René'yi görmek isterdi.
Seni seviyoruz! Seni seviyoruz Higuita!
"Birbirinize bakın.
Biz Kolombiya futbolunda tarih yazacağız."
Higuita, en iyi ve en kötü maçların nelerdi?
Zor bir soru.
Zor çünkü futbol ve maçlar hayat gibidir.
İyi ve kötü zamanların olur.
Herkes bizim gibi insanlar arar, özellikle de güçlü insanlar.
Her partide, nerede disiplinsizlik varsa
René Higuita'yı orada bulurdunuz.
René Higuita'nın karısı olmak için çok ejderhayla savaştım.
La Catedral'den ayrılırken
bir gazeteci bana Pablo Escobar'la arkadaş olup olmadığımı sordu.
Evet, dedim.
Hepimiz hata yaparız ama sadece cesur olanlar bunu kabul eder.
Polis onu Bogotá'ya gönderdi.
Bayanlar ve baylar,
René Higuita'ya büyük bir alkış alalım!
Şu an aramızda olmayan büyük bir şahsiyet.
Higuita!
Hakem işareti verdi, hadi Mendoza!
Köşe vuruşu, Kolombiya millî takımından René Higuita şutu kurtarıyor!
René orta yuvarlakta.
René, Pacho ile.
Kolombiya halkı bu jenerasyon sporcularıyla gurur duyuyor.
René topu çıkarttı. Topu yolluyor.
Dönüyor, yine tutuyor.
René topu yolluyor.
Buna gülebiliriz ama aslında
Higuita'nın bugün yaptığı şey çok riskli.
Konu spor olunca tamamen masumum.
Bazı fotoğraflar göstereceğim.
Çok var.
Francisco Maturana'yla Real Valladolid dönemimizden fotoğraflar.
İtalya'daki 1990 Dünya Kupası'ndan.
Bu da 1985'teki takım arkadaşım
Eduardo Niño'yla bir fotoğrafımız.
Papa John Paul'la fotoğrafım.
Birkaç tane var
ama yine de René Higuita'nın bir aziz olduğunu söyleyemem.
John Paul II'yla fotoğraf çektirdiğim için
kimse bir ayin yönetmemi falan istemedi.
Ama en çok beğendiklerimden biri
hatta en beğendiğim
bu Atlético Nacional fotoğrafı.
18 HAZİRAN 1990 MİLANO - İTALYA
Takımın en golcü oyuncusuydum.
İlk maçımızdı ve kaleci gelmedi.
Yerine beni koydular.
İyi iş çıkardım. Şampiyon olduk.
Böylece kaleci oldum.
Bizimki gibi atletik insanların yaşadığı
ve futbolun çok ilgi gördüğü bir ülkede
futbol yıldızları her zaman konuşuluyor.
Bu yüzden bugün René Higuita bizimle birlikte.
Dünyanın en iyi kalecilerinden biri olarak uluslararası bir üne sahip.
-Hiç bu kadar iyi olacağını düşündün mü? -Hep iyiydi.
Hiç sorun yaşamadım çünkü Higuita dünyanın en iyisi.
Geleneksel oyun tarzına karşı kayıtsızlığı başarısının ana sırrı.
İlerliyorum. Kaleye gidiyorum.
Böyle hissediyorum.
Futbol bana böyle hissettirdi.
Oyun oynamasaydım sahada olmadığımı hissederdim.
Sonra bir sistem haline geldi.
Onu ilk kez Nacional takımında gördüm.
Zamanının ötesindeydi.
Oynayış tarzı, ilerleyişi, çalım atışı.
Tabii ki çok risk aldı ama çok da kurtardı.
Onun fazladan bir savunma oyuncusu olduğunu anlamıyorlar.
Golle sonuçlanacak bir atağı zaten kesmiş oluyor.
Top René'de.
Sol eliyle topu alıyor…
Hücumu başlatan René'ydi.
Hücum, dedikleri gibi forvetle başlamaz.
Kaleciyle başlar.
Sıradan bir kaleciden farklı yaptığı şeylerle hatırlanıyor.
Higuita, Higuita'ydı.
Ona kaleyi terk etmemesini, frikik kullanmamasını söyleyemezdin.
Tam bir paradoks, gol atan bir kaleci.
Hem kurtarıyor hem gol atıyor.
49 gol kaydetti ve dünyanın en golcü kalecisi oldu.
Higuita!
Bu bir sanat.
Olağanüstü bir kaleci olacak yeteneği vardı.
Her konuda insana güven verirdi.
Hep iyimserdi.
Hiç olumsuz şeyler söylediğini duymadım.
Zihinsel olarak çok güçlüydü.
Zihinsel olarak çok güçlü buluyordum.
Samimiydi, spontaneydi.
Oyun tarzı yüzünden
kibirli buluyorlardı ama olduğu gibiydi.
"Bu orospu çocuğu tam bir manyak" derlerdi.
Evet, manyak.
ESKİ FUTBOLCU
Manyak ama iyi bir manyak.
"El Loco" diyorlardı yani "Manyak".
Herkes René Higuita'yı konuşuyordu.
Ben de ileride oynamaya başladım.
Meksika'da beni forvet kaleci olarak biliyorlardı.
René Higuita uluslararası düzeyde bir örnekti.
Bu giderek daha devrimci bir hâl aldı.
Ben de "Yanılmamışım" dedim.
Havaalanına vardığımızda
sanki bir rock yıldızını,
bir Hollywood aktörünü karşılıyor gibilerdi.
Etkileyiciydi.
Onunla neden sinemaya, alışveriş merkezine,
eğlence parkına gidemediğimizi hiç anlamıyorduk.
Bir kalecinin insanları stada çektiği çok sık görülmez
ama Higuita çekti.
Hem kulüp takımında
hem de millî takımda
liderlik rolünü üstleniyordu,
grup içinde seviliyordu ve belli bir karizması vardı.
Higuita, değil mi?
Higuita, Leonel, Perea, Alexis.
Hepimiz takımın bir parçasıyız.
Burada mesele sadece bir oyuncu değil.
Atlético Nacional olarak millî takımın çekirdeğini oluşturuyorduk.
Millî takımda 10, 12 oyuncumuz vardı.
Teknik kadromuz, malzemecilerimiz falan da oradaydı.
Çok zor zamanlardan geçtik.
Kolombiyalılar gerillalara, uyuşturucu kaçakçılığına,
sokakta işlenen suçlara, geri kalmışlığa,
şiddete ve rüşvete alıştı.
BOGOTÁ'DA PANİK VE ÖLÜM!
EL ESPECTADOR BOMBALANDI: 75 YARALI
Bunların ceremesini bizzat çektik.
Mesela antrenmana gitmek üzere çıkardık…
LUIS CARLOS PEREA ESKİ FUTBOLCU
…ve bazen iptal edilirdi çünkü Medellín sokaklarında
ya da alışveriş merkezlerinde
bombalar patlardı.
Bocagrande'de bir patlama gerçekleşti.
Escobar bir kez daha saldırdı.
Öldürülmelerini emretti.
Uzun vadede kaybeden onlar olacak.
Ülkemizin içinden geçtiği günler hakkında bizimle konuşurlardı.
İçinde bulunduğumuz sosyal sorun yüzünden
parklarda, marketlerde hep bir sorun vardı.
Kolombiya!
O zamanlar ünlüydük.
Bu seviyede herkes bizim gibi insanları arar.
Aklınıza gelecek herkes. Özellikle güçlü insanlar.
Ara sıra baskı görüyorum, postalar alıyorum.
Ailemi tehdit ediyorlar.
Herkes El Loco'nun peşindeydi.
El Loco ülkede o kadar popüler ve karizmatikti ki
bu durum hayatını ve özgürlüğünü tehdit eder hâle geldi.
MEDELLÍN KOLOMBİYA
O dönem Atlético Nacional'ın başkanı
beni aradı.
Şöyle dedi.
"İyi bir Atlético taraftarının bir sorunu var.
Sorun da
13 yaşındaki kızının kaçırılması."
"Bunun benimle ne ilgisi var?" dedim.
"Sen tanınan ve saygı duyulan birisin.
Kıza bir şey olmaması için ara bulucu olacaksın."
"Eğer yardımcı olabilirsem,
yapabileceğim bir şeyse,
o zaman varım."
Bu konuyu daha önce kimseyle konuşmadım.
Kimse bilmiyor.
Dostlarım ya da iş arkadaşlarım bile.
Bu anlatılmamış, hiç paylaşılmamış bir hikâye.
KAÇIRILMA MAĞDURU
Ama iyi bir amaç için olduğunu biliyorum.
Okula gidiyordum.
Caddenin karşısına iki motor park etti ve arabayı durdurdular.
Şoförümü indirdiler.
Arabaya bindiler.
Motosikletteki adamlar binip beni götürdü.
Beni arabanın zeminine oturttular.
Hiçbir şey göremedim.
Beni götürdüler.
30 Nisan 1993'tü.
Bir ay boyunca alıkonuldum.
Dünyamın yıkılacağı hiç aklıma gelmezdi.
Bu benim babam, burada iki yaşında.
Bu da ilk komünyon töreni.
Ailesi dindar birer Katolik'ti.
Anneannesi, annesi ve dedesi.
Bu da izcilik yaptığı günlerden.
Burada tüm ailesiyle, annesiyle, kuzenleriyle birlikte.
Büyük bir aileydi ve hepsi aynı evde yaşıyordu.
Castilla mahallesinde doğdum.
Orada çok kişi doğar ama çok azı orada büyür.
İşçi sınıfı mahallesi.
Sevdiğim bir mahalle.
Sadece benim için değil,
bir işçi sınıfı mahallesinden gelen insanların çoğu için
zor olan kısmı
elbette yoksulluk.
ALEJO PIMIENTA İLKOKULU 4. SINIF, 1978
İlkokulu okuduğum Alejo Pimienta İlkokulu'nda
futbol oynayan ve daha serbest olan biri olarak göze çarpıyordum.
Herhangi bir spor etkinliğine gitmek için izin alabiliyordum.
Akşam yemeğimi yerdim,
düzgünce katlanmış kot pantolonumu ve ütülenmiş tişörtümü giyerdim.
Ayakkabımı da alırdım, hepsi bu.
O zaman dedeme çalışmayı bırakmasını söylerdim.
O da bana
çiftliğini alınca çalışmayı bırakacağını söylerdi.
Birinci ligde oynadığımı göremediler.
Anneannem birazını görebildi.
Bu da beni mutlu etti.
Ona ihtiyaçlarını alma şansım oldu.
Bu annesiyle çektirdiği birkaç fotoğraftan biri.
Bu o.
Annesi, dedesi ve anneannesiyle.
O bana hem annelik hem de babalık yaptı.
Bana soyadını vermesi için babama yalvardı.
Annemin soyadı olan Higuita'yı kullandım.
Annem beni profesyonel olarak oynarken görme fırsatı bulamadı.
Ben de ona
benim için yaptıkları adına
teşekkür etme fırsatı
bulamadım.
Ne yazık ki
bu fotoğraf çekildikten birkaç gün sonra annesi öldü.
43 yaşındaydı.
Hastaneden çıkarken
"Kendine iyi bak oğlum" dedi.
Ağlıyordu.
Eve döndüğümde
öldüğü haberini aldım.
Onu hatırladıkça gözlerim doluyor.
Oynadığımız pozisyonlara baktığımızda,
ben savunmadaydım,
o da kaleciydi,
onun için hâliyle bir kalkan gibiydim.
Beni öyle görüyordu.
O andan itibaren
çok yakın arkadaş olduk.
Bölgenin takımı olan Antioquia takımında oynarken tanışmıştık.
O 15, ben 18 yaşındaydım.
Komik buluyordum
çünkü kalecilik yapmaktansa forvette oynuyordu.
"Ne yapacaksın?" dedim.
Gösterdiği beceriyle,
zekice oynamasıyla,
oyun bilgisiyle
mahallede dediğimiz üzere
çok haşarı, muzip bir tarzı vardı.
Antioquia takımındayken yola verecek param yoktu.
Otobüslere gizlice binerdim.
Sürücüler beni tanımaya başlamıştı.
Beni Antioquia Üniversitesi'nde gördüklerinde
arka tarafa gönderirlerdi.
Millonarios takımında profesyonel oldum.
Boyu yüzünden kaleciye benzemeyen
sıska, küçük bir adamdı.
Sahip olduğu 1.75 boyla bir antrenörün istediği o güveni vermiyor.
Gençliğine ve tecrübesizliğine verdiğimiz bazı uygunsuz davranışları oldu,
büyük bir potansiyeli olduğu için hoş gördük.
Orada bir sezon kaldım.
Sonra Dr. Antonio Franco geldi
ve beni Atlético Nacional'e götürdü.
Tamam!
Higuita!
Nacional kalbimde yeri ayrı olan bir kulüp.
İlk maçıma çıkışım komikti.
Kaleci Lorenzo Carrabs maça ilk 11'de başladı.
İkinci yarı başladı
ve ben arka taraftaydım,
soyunma odasının arkasındaki kafeteryada bir şeyler atıştırıyordum,
sonra anons yaparak beni çağırdılar.
"Bay José René Higuita, lütfen Atlético Nacional'ın soyunma odasına."
"Lorenzo atıldı" dedi.
Sonra çıktım ve göz ucuyla Maño Ruiz'i gördüm.
Teknik direktörümüzdü.
Güzel kurtarışlar yaptım.
Ondan sonra formayı kapmaya başladım.
Evet sayın seyirciler, René sol eliyle topu alıyor.
Dokuz numarada çok iyi oynadı.
O pozisyonu biliyordu.
René dokuz numarada oyunu seziyor ve tahmin ediyordu.
Top sürüp pas veriyordu.
Mutlu seyircilere bakmaktan bir şeyleri kaçırırdım.
Geleneksel oyuna meydan okuması büyük tartışmalara yol açtı.
Kalesini sürpriz bir şekilde terk edip topu ve rakibi takip etmesi
birçok kişiyi mest etti.
Higuita, Higuita'ydı.
Kariyeri boyunca 40'tan fazla gol attı.
35 tanesi penaltıdandı.
René!
Kolombiya gol arıyor.
Şimdi Higuita!
René Higuita golü atıyor!
René rakibini geçiyor, bir çalım.
Sağa gidiyor, pasını verdi.
Bir keresinde ceza sahasını terk etmişti
ve koşarak tüm Junior oyuncularını çalımlamıştı.
Diğer ceza sahasına, Junior ceza sahasına ulaşmıştı.
Penaltı verilmedi.
René'yi takip ediyor…
René Higuita!
-Gol! -Penaltı!
René Higuita'nın akıl hocası Carrabs onu koruyordu.
Maradona ve Higuita tarzı.
30.000 istedim.
Parayı ödediler, için rahat olsun.
Mükemmel. Tamam o zaman.
Üzgün müsün?
Ben yemem bunları.
Seni çok seviyorum, iyi olmanı istiyorum.
René ile iyi arkadaştık.
Çok yakındık ve benzer partiler verdik.
Bilmiyorum, şu an bir şeyler içip Cali'ye gidebilirim.
Her partide, nerede disiplinsizlik varsa
René Higuita'yı orada bulurdunuz.
Maçı kazanırdık, Pacho bana kaşlarını çatarak
"İyi, René'yle git" derdi.
Higuita uçurtma gibidir.
Kaldırırsın, uçmasına izin verirsin
ama aynı zamanda tutup geri çekersin.
Hernán'ın sözü.
Çok iyi giyinirdi.
Ama şu da var,
herkesin sevimli poposunu, güzel bacaklarını görmesi için
dar pantolonlar giyerdi.
Kızlar ölüp biterdi.
Antioquia'nın seks sembolü bile ilan edildi.
René'yle çıkar, gece kulüplerine giderdik.
O gecelerden birinde
Magnolia'yla tanıştık.
Her şeyi aynı sınıfa gittiğimiz okuldan bir arkadaşım ayarlamıştı.
MAGNOLIA ECHEVERRI RENÉ'NİN EŞİ
"Magnolia, futbolcu René numaranı istiyor" dedi.
"Hayır" dedim.
Gençliğimde hep yakışıklı bir erkek istemiştim.
Bir yıl sonra dışarı çıkma şansımız oldu.
Pacho Maturana ve Bolillo o gün oradaydı.
Arabadan indik ve beni kız arkadaşı olarak tanıttı.
Birbirimizi ilk kez görüyorduk.
Rastgele tanıştık.
Sevgili olduk, birlikte yaşamaya başladık.
Pacho Maturana'yı da alıp annemden beni istedi.
Sonra annem ona
tüm futbolcuların pislik olduğunu söyledi.
Evlenmedim. Davetiye gönderildi, kıyafet hazırdı. İptal oldu.
René'yle olan nikah törenini iptal ettim
ve bir ay sonra Andrés'e hamileydim.
Daha sonra evlenmeye karar verdik
ve aradan 34 yıl geçti.
Daha ne kadar sürer bilmiyorum.
Sanırım gerçekten yapmak istediğim
az sayıda şeyden birini
yapma vaktim geldi, o da evlenmek.
Bir çift olarak şu noktaya gelmek için çok zorluk yaşadık.
Hayranlarının dediği gibi.
"Bayan Magnolia,
René Higuita'nın karısı olmaktan gurur duymuyor musunuz?"
Tabii ki.
Ama René Higuita'nın karısı olmak için birçok şeyle mücadele ettim,
çok ejderhayla savaştım.
Sanırım o dönemden birlikte kalan tek çift biziz.
Bu hiç kolay olmadı. Hem de hiç.
Şöyle diyebilirim.
"Bayan Magnolia,
çocuklarımın annesi olmanı istediğim günü hatırlıyor musun?
Seni hayal kırıklığına uğratmadım."
Libertadores Kupası'ndaki ilk maçından beri
Francisco Maturana kupayı kazanmayı takıntı hâline getirmişti.
Ama Maturana en büyük galibiyetini oyuncu olarak değil, antrenör olarak aldı.
Kolombiya futbolundaki dönüşümün arkasındaki beyin olarak biliniyor.
Pacho dünyadaki birçok takımın
taktiğini değiştirmeye başladı.
Daha önce dört defans oyuncusu ve bir liberoyla oynuyorlardı.
Liberoyu çıkardı
ve onun görevini bana bıraktı.
Böylece bir oyuncu kazandık.
Pacho'ya 12 oyuncuyla oynadığımızı söylemiştim.
"René kaleci olabilir ama top bizdeyken 12'inci oyuncu oluyor."
Kafamızdaki plana uygun birini bulduk.
Her şeyin en iyisini bildiğimi ve işlerin nasıl olacağıyla ilgili
akıl verebileceğime inanmıyordum.
Bir şeyi başarmak için
bir arkadaş grubuna, bir aileye ihtiyacın olduğunu anladım.
Nacional takımı laneti sonlandırabilecek mi?
Hiçbir Kolombiya takımı Libertadores Kupası'nı kazanamadı.
Deportivo Cali'nin 1978'de kaybettiği finalin yanı sıra
America de Cali takımı da 1985 ve 1987 arasında
arka arkaya üç final kaybetti.
87'de şampiyonluğu kazanmalarına saniyeler kala
Peñarol'un uzatmalarda attığı golle kahroldular.
Nacional 89'da kupayı aldığında
dünyaya burada iyi insanlar da olduğunu göstermek için
harika bir fırsat yakaladık.
Hadi yeşiller!
LIBERTADORES KUPASI
ÇEYREK FİNAL
Nacional de Medellín
Libertadores Kupası çeyrek finalinde
Millonarios'la karşılaşıyor.
En büyük rakiplerimizden biri olan
Millonarios'u yendik.
Top JJ Tréllez'de.
Şut çekecek! Vuruyor!
Gol!
Nacional yarı finale yükseliyor.
Uruguay'dan Danubio ile karşılaşacaklar.
Kupa'nın yarı finalinde Danubio'yu yendik.
Palomo'ya doğru topu gönderdim ve…
Palomo vuruyor ve gol!
Gol! İnanılmaz! Gol!
Çok ses getirdi.
6-0.
Nacional, Danubio karşısında net bir galibiyet alarak
turnuvada finale çıkıyor.
Nacional büyük isimlerle dolu bir takım.
América de Cali üst üste üç final kaybetmişti.
Çok umutlanmamalıyız.
ASUNCIÓN PARAGUAY
İşte Libertadores Kupası'nın büyük finali başlıyor.
Evet sayın seyirciler, maç başladı.
Daha önce şampiyon olmuş Olimpia'yla oynuyorduk ve favori onlardı.
Fidel sağ tarafı savunmaya geliyor. Hadi Trencito.
Paraguay'dan Olimpia'ya karşı oynadığımız maç deplasmandaydı,
bu yüzden çok zor ve karmaşık bir maçtı.
Top sürekli havadaydı.
René Higuita'ya bel bağlamıştık.
Frikik. René!
İşte bu yüzden Kolombiya takımında.
Gustavo'dan Rafael'e.
Sol ayakla vuruyor!
Higuita'dan harika performans.
Vicente Amarilla'yı arıyor. Bir kafa! Hadi Rafael!
Kaleci René Higuita'nın harika performansı
Atlético Nacional'ı, Paraguay ekibi Olimpia karşısında
2-0 yenilmekten kurtaramadı.
Olimpia ilk maçı kazanıyor.
MAÇ SKORU
Olimpia maçından sonra
odaklanmak ve antrenman yapmak üzere Medellín'e döndük
çünkü net bir şekilde durumu tersine çevirebileceğimizi düşündük.
İlk 5.000 hayran Bogotá'ya geldi.
30.000 kişi de kafile hâlinde Medellín'den ayrıldı.
Halk, bisiklet yarışı izlermiş gibi yollara akın etti.
Orada toplandılar.
Tüm Medellín'in Bogota'ya akması bize güç verdi.
Artık olay Nacional değildi, tüm ülke takımın arkasındaydı.
Böyle net bir skordan sonra çevirmek zor.
BOGOTÁ KOLOMBİYA
İKİNCİ MAÇ
İşte Atlético burada!
ATL. NACIONAL - OLIMPIA
Maç başlıyor bayanlar ve baylar.
Nacional eşleşmede iki farkla geride.
İlk yarıda üç forvet beraberliği aradı
ama gol bulamadık.
Hiç gol olmadı.
El Loco günündeydi.
Çılgın ve sıra dışı oyunlarının ardında
çok sakin bir adam vardı.
Arkadan bize sakin olmamızı söylerdi.
Nacional hâlâ o iki golü atamadı.
İkinci yarıda çok fazla forvet almamaya ve topla çok oynamamaya karar verdim.
Forvet çıkardım ve top kapmak için orta saha aldım.
Top Atlético Nacional'da.
Palomo sağda.
Miño…
Gol!
Doğru zamanda golü bulmak
ve seride eşitliği sağlamak için
kendimize daha çok
güvenmeye çalışıyorduk.
Top Alexis García'da.
Ortayı yapıyor. Bendito'dan bir kafa. Palomo!
Gol!
2-2 eşitliği yakaladık.
TOPLAM SKOR
Sonra penaltı atışlarına gittik.
Seri penaltı atışlarına gidiyoruz.
Nefeslerimizi tuttuk.
Takımlar beşer penaltı atacak.
Takım ona çok güveniyordu.
Penaltı konusunda yeteneğini biliyorduk.
Ona güvendik, Tanrı'ya değil.
Karmaşık duygular ve korku içindesin.
Başının döndüğünü hissediyorsun.
René'ye dönüp "İlk penaltıyı Almeida atacak" dedim.
"Sağa atla."
"Tabii Pacho. Ya geri kalanı?"
"Senin sorunun" dedim.
"Benden sana bir hediye."
Tüm Kolombiya nefesini tuttu.
Almeida vuruş yapmaya gittiğinde…
René kurtardı. "İşte kazandık" dedim.
Andrés Escobar…
Vuruyor ve gol!
Gol!
Alexis vuruyor ve kurtardı!
Vuruyor ve gol!
Beraberliği yakalamalıyız.
Olimpia penaltı atışlarında 4-3 önde.
Beşinci penaltıyı ben attım. Nasıl hissettiğimi bir de bana sor.
Penaltıyı kaçırırsam kaybedecektik.
O kadar korkuyordum ki vurduğum yere bile bakmadım.
Şampiyonluk için vuruyor! René!
René geliyor…
René Higuita'dan muhteşem bir gol!
Sıra ona geldiğinde ustaca vurdu,
bize gösterdi ve şöyle dedi.
"Kardeşlerim, bu çok zor ama yapın şunu."
Vuruyor ve kurtardı!
Herkesin penaltıyı kaçırdığını görmek acı vericiydi.
René ise kurtarmaya devam etti.
Penaltıları kurtararak imkânsızı başarıyordu,
bizse durmadan kaçırıyorduk.
Stresli hatta utanç vericiydi
çünkü onları daha ne kadar durduracaktı?
İnsan orada çok gergin hissediyor.
Sıra Perea'da.
Şampiyonluk senin elinde Perea.
Dostum, bunu kaçıramam.
Perea geliyor.
Kaderimiz senin elinde.
Perea sağ ayağıyla vuracak.
Kaleci!
Atsaydım maç bitecekti.
Kaçırdığım için devam ettik.
Vuruyor ve kaçırdı!
Üstten dışarı gitti!
Sıra Leonel'e geldiğinde…
Leonel Álvarez zafere doğru yürüyor.
Lütfen Leonel!
At şunu Leonel!
Sağıyla vuracak. Leonel… Evet!
Evet!
Evet, gol!
Şampiyonuz!
Sence bugün kilit oyuncu sen miydin?
Hayır, kilit oyunculardan biriydim çünkü takım iyi oynadı
ve tek başıma maç kazanamam.
O finali hayal etmiştim.
Kahraman olmayı hayal etmiştim.
Şampiyon olmayı hayal etmiştim.
Nacional'le kupayı kazandı. Dört penaltı kurtardı.
Kolombiya futbolu için gerçekten muhteşem bir gece.
Nacional, Güney Amerika'nın yeni şampiyonu.
Çatışma içinde olan ülkemizin ilk kupası.
…kanepedeydi
Taşaklarını kaşıyor, Nacional'ı izliyor.
René bizim Maradona'mızdı.
Bizim için bir ikondu. René bizim her şeyimizdi.
O zaman René'nin birçok insan için bir idol olduğunu anladım.
O dönem Bay René daha da ünlü oldu.
Birçok insanın futbolu şimdiki gibi görmelerini sağladı.
Sporun amacı eğlenmektir, zaman geçirmektir,
çocukları suçun pençesinden kurtarmak ve bir şansları olmasını sağlamaktır.
İşçi sınıfı bir mahalleden gelen alçak gönüllü biri olduğunu kanıtladı
ve başarı elde etti.
Diğer çocuklar da "O yaptıysa ben neden yapamayayım?" dedi.
Bu da onunla gurur duymamızı sağlıyor.
Çocukları gurur duyuyor.
Sevgi ve şefkat dolu biri.
Çok anlayışlı.
Sevecen, düşünceli.
O mükemmel bir baba.
Gel, otur şuraya.
Bu fotoğrafta bana yardım et. Gel.
İki hayatımız oldu.
Biri babamın bize sunduğu lüks hayat.
Seyahatler, insanların bizi tanıması ve bazen "ayrıcalıklı" olmak.
Diğeri de annemin sunduğu hayat.
Annem çiftlikleri, kırsalı, hayvanları seviyor.
Böyle bir ikonla şehirde yaşamak nasıl bir şey, biliyor musunuz?
Bir hayatın olmuyor, hayır.
Huzuru ve sessizliği tercih ederim.
Onu hep ıssız yerlere götürürüm.
Bir keresinde mahalledeydik.
Aralık ayıydı.
Biri gelip ona
"René, seni karşılayan o kız senin kızın" dedi.
Andrés sekiz yaşındaydı.
Pame beş yaşındaydı.
Çok küçüktük.
Bekârdım.
Cindy'nin annesi Patricia eşinden ayrılmıştı.
Sonra birlikte dışarı çıktık.
O randevuda Cindy'ye hamile kaldı.
Ama annesi bana bundan hiç bahsetmedi.
Sonra vefat etti.
Annem hamile kaldığında arkadaşına "Nancy, hamileyim" demiş.
RENÉ'NİN KIZI
Dario'dan değil. René'den.
10 yaşıma girene kadar bu bir sırdı.
Ben 10 yaşındayken
babam yeni yılımızı kutlamak için evimize geldi.
O sırada annemin bunu bilen bir arkadaşı geldi
ve "René, kızına mutlu yıllar dile" dedi.
Şok olmuştu.
Ertesi gün beni aldı.
Kan testi yaptırdık ve pozitif çıktı.
Soyadımı değiştirdiler. Her şey çok hızlı oldu.
Cindy'ye hemen harekete geçeceğimi
ve onu Magnolia'yla tanıştıracağımı söyledim.
Onu kardeşleriyle tanıştıracağımı
ve elimden geldiğince
ihtiyaçlarını karşılayacağımı söyledim.
Yaptıklarımızın sorumluluğunu almamız gerektiğine inanıyorum.
Magnolia'ya olan sevgim yüzünden
tepkisi ne olursa olsun
ona söylemek zorundaydım.
Tabii ki sürpriz oldu.
Cindy çocuklarımdan büyüktü.
Magnolia bunu sakin karşıladı.
Benim için bir anne gibi.
Sonunda onu kabin bagajımıza koyduk.
Ağırdı.
Arabistan'da çalışıyordu.
Orada Noel yok.
Buñuelos ya da natilla yok.
Adam bizi buñuelos ve natilla yapmamız için
bir bavul dolusu unla gönderdi.
-Bizi uçaktan indirdiler. -Her uçaktan.
"Bu bavul sizin mi?" diye sordular.
"Evet" dedik. Açmamızı istediler, biz de açtık.
-Bu çıktı. -Mısır nişastası.
Bavulunda bundan 10 poşet olduğunu düşün.
Bavulunda bundan olduğunu. Hayır.
Bir de Kolombiyalı.
Narkotikle işimiz zor, değil mi?
İnanılmaz bir deneyimdi.
İyi geceler Loco. Renato, seni çok sevdiğimi biliyorsun.
Sana sevgilerimi yolluyorum.
Kendine iyi bak, ailenle ol.
Magnolia'ya, çocuklara selam.
Her şey gönlünce olsun.
Bazen spor kariyerimi,
takım arkadaşlarımı, dostlarımı, kardeşlerimi,
sevdiklerimi düşünüyorum.
El Loco'yu seviyordum.
El Pibe benim arkadaşım ve ilham kaynağım.
Her konuşmamızda ilham alırım,
ona sevgimi, hislerimi gösteririm.
El Pibe ne derse desin katılırım.
Neden mi?
Çünkü ben bir şey söylediğimde o da bana katılıyor.
Birbirimizi gücendirmeyiz.
Bir şeye karşı çıkmamız gerekirse de arkada söyleriz.
Ama insan içinde asla.
Bunu öylesine söylemiyorum.
İyi görünmek için değil. O benim kardeşim. Seviyorum.
El Pibe yavaş bir oyuncu olduğu için çok eleştirilirdi.
Ama burada çok hızlıydı.
Bana göre Kolombiya'dan çıkmış en iyi oyuncu olmasının
bir sebebi var.
Onun orada olması bana iç rahatlığı ve güven verirdi.
Kolombiya futbolunda birçok 10 numara olmasına rağmen
El Pibe'nin en iyisi olduğu sır değildi.
Hiyerarşide en üstteydi.
Kolombiya futbolunda, bunu üzülerek söylüyorum,
çok iyi oyuncular vardı
ama uluslararası alanda saygı görmediler.
Dünya Kupası'nda 28 yıl boyunca yer alamadık.
Nedenini bilmiyorduk.
Yeteneğimiz, iyi oyuncularımız vardı
ama elemeler başladığında bir şeyler eksik kalıyordu.
Tekrar Dünya Kupası'na gitmeyi hayal etmemiz için çok şey değişmeli.
Federasyon o dönem başarılı bir kulübün
teknik direktörü olan Pacho Maturana'yı
millî takımın başına geçirmeyi düşünüyordu.
Maturana, Nacional'a veda etti.
Şimdi görevi Kolombiya millî takımını İtalya 90'a götürmek.
Belki Pacho Maturana'nın gelişi
ve Atlético Nacional'ın takımın çekirdeğini oluşturması
yeniden umutlanmamızı sağlar.
Umarım Kolombiya sporunda birçok önemli şey için
iyi bir başlangıç olur.
İyi oynamaya başladılar.
Kolombiya futbolu daha önce hiç olmadığı kadar organize oldu.
Birlikte iyi çalışan bir ekip oluşturuldu.
Çok sayıda çalışanı bulunan şirketlerde olduğu gibi
başarıyı getiren şey uyumlu bir ekiptir.
Maturana'nın Nacional kararı
ülke çapında tepki çekti.
İsimleri "Paisa çetesi" oldu.
Neredeyse yeşil formalarını sarı formalarla değiştirdiler.
Bence bu tarihî ve önemli bir karardı
çünkü ondan sonra Kolombiya futbolu şekillenmeye başladı.
René ve Chonto vardı.
Luis Carlos Perea vardı.
Takımda Andrés Escobar, León Villa, Leonel vardı.
Hem iyi oynadılar hem de iyi insanlardı.
Çağırmak istediği başka oyuncuları da çağırdı.
Aralarında Pibe Valderrama da vardı.
Bu tür oyuncular ekibimize eklendi.
Maturana, Bolillo aracılığıyla bana bir mesaj gönderdi.
"Birbirinize bakın.
Biz Kolombiya futbolunda tarih yazacağız."
Dünya çapında ilk kez bir etki yarattık.
Kolombiya'da da iyi futbol var.
En büyük motivasyonumuz buydu.
Uyuşturucu kaçakçılığı dışında
başka şeyler de olduğu mesajını vermek
bizi çok heyecanlandırdı.
Sonunda takım oluşturuldu
ve İsrail'e karşı play-off turu oynama şansı yakaladılar.
Kolombiya, Şili 62'den beri Dünya Kupası'na gidemedi.
Yıllar süren başarısızlıklar, yıllar süren hayal kırıklığı.
Yurt dışında kendimizi gösteremedik ve bu iyi bir fırsat.
27 yıllık hayal kırıklığından sonra…
ELEME TURU İTALYA 90
…tekrar Dünya Kupası'na dönme ihtimalinin artması
Kolombiya'nın dört bir yanında gündem konusu.
Kolombiya futbol takımının soyunma odasından canlı yayındayız.
İLK MAÇ
İsrail takımı sağlam bir takım
ve ilk maçta oyunun kontrolü bizdeydi.
Top Palomo Usuriaga'da, sağ ayağıyla pasını verdi.
Lütfen!.Top Bendito'da.
Bendito'dan Palomo'ya! Top geçti! Gol!
İsrail'e karşı kendi evimizdeki maçı 1-0 kazandık.
Sonra kutsal topraklara gittik.
TEL AVİV İSRAİL
Orada beraberlik yetiyordu.
Kolombiya bugün Tel Aviv'de oynayacak.
İKİNCİ MAÇ
Maç Caracol Radyosu'nda.
İsrail maça baskılı başladı.
Beraberlik yetiyor.
Higuita zaman geçirmeye çalışıyor.
Sonunda maç 0-0 bitti.
TOPLAM SKOR
Maç bitti!
KOLOMBİYA 1 İSRAİL 0
Kolombiya Dünya Kupası'na gidiyor!
27 yıl!
Kolombiya halkı mutlu, sokaklarda kutlama yapıyor.
Çok şey yaşamış bu halk için büyük bir sevinç.
Saf bir sevinçti.
28 yıldır Dünya Şampiyonası'na katılamayan bir ülke için
büyük bir mutluluktu.
Takımın iskeletini Nacional oyuncuları oluşturuyordu.
Profesör Maturana liderliğindeki millî takım
Kolombiya spor tarihinde…
VIRGILIO BARCO VARGAS KOLOMBİYA BAŞKANI
…unutulmaz bir başarıya imza attı.
Kolombiyalılar İtalya'da sizden ne beklemeli?
Çok bir şey beklememeli ama hazırlanıyoruz.
Halkımızı mutlu etmek için çalışmaya devam.
MİLANO İTALYA
FIFA DÜNYA KUPASI İTALYA 90
İtalya, Kolombiya'yı tanımıyordu.
Bir fikirleri yoktu.
Beşinci dünyadan gelmiştik.
Futbol konusunda üçüncü dünyada bile değildik.
28 yılda üç nesil Kolombiya futbolunu uluslararası düzeyde izleyemedi.
Dünya Kupası'na gittiğimizde bir basın toplantısında
bana uyuşturucu kaçakçılığı hakkında sorular sormaya başladılar.
Pablo Escobar ve şiddet hakkında konuşmaya başladılar.
Onlara uyuşturucuyu Kolombiyalıların icat etmediğini söyledim.
"Uyuşturucuyu İtalyanlar ve Amerikalılar icat etti.
Ama siz bundan kurtuldunuz.
Saçmalamak yerine kurtulmamıza yardım edin."
Uyuşturucudan bir daha bahsetmediler.
BAE - KOLOMBİYA
Birleşik Arap Emirlikleri maçını kazanmamız gerekiyordu.
Kolombiya şu anda çok etkisiz.
René Higuita ceza sahasından çıkarak
topu uzaklaştırmak için kendine has oyununu oynadı.
Hep "Biz iyi bir takımız" dedim
ve oynamaya başladık.
Álvarez ortayı açıyor, bir kafa…
Gol!
René top istiyor. Camello ortada.
Carlos vuracak. Gol!
BAE 0 KOLOMBİYA 2
Dünya Kupası maçları kolay değil.
Birleşik Arap Emirlikleri'ni yenmek kolay değildi.
Kolombiya Dünya Kupası'ndaki ilk maçında hak ettiği bir galibiyet alıyor.
Daha kimse bizi tanımadan
mağlubiyetle başlasaydık her şey farklı olurdu.
Tüm gözler Kolombiya'ya çevrildi
ve Kolombiyalılar gruptan çıkmanın mümkün olduğuna inandılar.
Her şey Kolombiya'nın ikinci tura çıkacağını işaret ediyor.
Yugoslavya maçı zor bir maçtı.
Onların videolarını hiç izlememiştik.
Nasıl oynadıklarını bilmiyorduk.
Ama sahada onlarla karşılaştığımızda
oyunlarını çabucak öğrendik.
Biz Latinler gibi oynuyorlardı.
Jozić'e dikkat. Vuruyor ve gol!
Açıkçası birçok oyuncumuzun
deneyimsizliğini de dikkate almalıyız.
Perea ceza sahasında topla oynuyor, dikkat.
Hakem Yugoslavya'ya penaltı verdi. Çok yazık.
René kurtaracak, biliyorum.
René!
René penaltıyı harika bir şekilde kurtardı.
Gol atmış gibi sevindim. Tüm Kolombiya öyle.
Turnuvada penaltı çıkaran tek Kolombiyalı oydu.
Higuita'nın kurtardığı penaltı yeterli olmadı.
Dünya Şampiyonu Almanya'ya karşı ölüm kalım maçı.
Kısa bir şampiyonadasın ve ne yapmanız gerektiğini düşünüyorsun.
"İlerlemek için kazanmamız, berabere kalmamız gerek."
Bir şansımız daha var.
Bu Dünya Kupası'nda her şey olabilir.
Stadyuma erken gittiğimizi,
otobüsten inip sahaya indiğimizi hatırlıyorum.
Almanlar da gelmiş bir şeyleri inceliyorlardı.
Onlara bakıp "Tanrım, hepsi kocaman!" diye düşünmüştük
Soyunma odasından iki takım da aynı anda çıktı.
Biz kısa kramponlarla oynuyorduk.
Avrupalılar uzun kramponlarla oynamaya alışkındı.
Yürürken böyle gürültü yapıyorlardı…
Isınıyorlardı ama kramponlarıyla at gibi görünüyorlardı.
"Savaşa mı gidiyorlar?"
Çok gergindik.
Loco gelip "Onlara bakmayın" dedi.
"Bırakın yaygara koparsınlar. At gibi yürüsünler. Biz kazanacağız."
Haklı da çıktı.
Onların gürültülerine patırtılarına yenik düşemezdik.
El Pibe'ye ciddi bir faul yaptılar.
Leonel'e çıkıştı.
"Beni mahvediyorlar. Onlara ne zaman vuracaksın?"
Sonra Leonel müdahale etti.
Lothar Matthäus'u neredeyse sakatlıyordu.
Almanlar hakeme gitti, biz de gittik.
Bu da bizi ateşledi.
O zaman oynamaya başladık.
René bir ilham kaynağı.
Hepimizi yatıştırdı.
Topu uzaklaştırmak için çıktı ve hepimiz izledik.
"Oyunumuzu oynayalım. Keyif alalım."
René çıktı ve Klinsmann'ın üstünden topu aldı.
Klinsmann ondan çok daha uzundu ama yine de aldı.
Topu kafasının üstünden attı.
Gülüyordum. Güzel bir şov olmuştu.
"Bu adam çok korkusuz dostum!" diye düşündük.
René'nin kaleyi terk etmesi delilikti ama bir sebebi vardı.
Diğerlerine bir mesajdı.
"Ben oradan çıkıp oynuyorsam neden siz de aynısını yapmıyorsunuz?"
Pibe "René ileri çıkınca utandım" dedi.
"Kahretsin, ilerlesene" diyordu.
"Atak yapması gereken benim ama bu uzun saçlı manyak yapıyor."
"Loco oraya çıkıyorsa ben neden yapmayayım?"
Verdiği mesaj buydu.
En az 15 gol fırsatı kaçırdık.
Bir sürü pozisyon yakaladık.
Bir dakika içinde her şey değişti.
Top Almanya takımında.
Gol!
İki dakika kala gol attıklarına inanamıyorum.
Kaybetmeyi hak etmiyorduk.
Kolombiya orta sahaya doğru ilerliyor.
Bendito gidiyor.
Sonra Valderrama topu aldı,
Rincón'a pas verdi.
Sağ ayağıyla. Hadi Kolombiya.
Top Rincón'da. Bendito dokunuyor. Pibe. Rincón gidiyor.
Gol!
Son pozisyonda beraberliği yakaladık.
Hep oynamak isteyeceğin maçlardan biriydi. Kolombiya-Almanya.
Rincón!
Kolombiya…
Kolombiya futbol tarihinin en sevindirici golüydü.
Kolombiya!
Maça adaleti geri getirdi.
Ve bu beraberlikle
Kolombiya Dünya Kupası'nda ilk kez son 16'ya yükseldi.
Kimsenin olmasına ihtimal vermediği anlardı.
Heyecan vericiydi.
İzlediğim en iyi Kolombiya millî takımı maçıydı.
Ve çok futbol maçı izledim.
Kolombiyalılara göre
bence tarihin en heyecanlı maçı olmasa da en iyi oynadığımız maçlardan biriydi.
Önceki maçı kaybetmesine rağmen
Kolombiya, Almanya'yla berabere kalarak
tarihinde ilk kez
Dünya Kupası'nda son 16'ya kaldı.
Almanya maçında diğerlerinin yanında bilhassa Higuita'yı hatırlıyoruz
çünkü sırf onun varlığı
oyuncuların üstünde, maçın gidişatında,
rakipte, kamuoyunda,
dış dünyada, her şeyde bir takım etkiler bıraktı.
KAMERUN - KOLOMBİYA
EN BÜYÜK KOLOMBİYA
Higuita!
HEPİMİZ BİRİMİZ, HİGUİTA HEPİMİZ İÇİN
Oraya gittik ve Kamerunluların bize
hayran hayran baktığını hatırlıyorum.
Kolombiyalıları izliyorlardı
çünkü Kolombiya Almanya'yla berabere kalmıştı
ve bununla gündem olmuşlardı.
Kamerunlular neredeyse onlardan imza isteyeceklerdi.
Kamerun'un da bir hikâyesi vardı.
Arjantin'e karşı ilk maçlarını kazanmışlardı.
Harika bir takımdılar.
Bizden daha tecrübeliydiler.
Bizse bilardo masasına benzeyen bir sahada
oynamanın heyecanını yaşıyorduk.
İyi bir maç çıkardık.
Boşlukları iyi kapatıyorduk
ve topu tutarak organize çıkıyorduk.
İyi futbol oynadık.
Güzel oynadığımız maçlardan biriydi.
Maç uzatmaya gitti.
90 dakika 0-0 sonuçlandı.
Pacho "Kardeşim, bu maçı kazanmalıyız" dedi.
İtalya 1990 Dünya Kupası'nda
bir ikon olmak üzereydim.
Ta ki Milla gelene kadar.
Belli ki aslanı iyi saklamışlar.
Sırf onların değil, Dünya Kupası'nın da en yaşlı oyuncusuydu.
KAMERUN 1 KOLOMBİYA 0
Futbol şimdidir, sonra değil.
1-0 kaybediyorduk.
Şöyle düşündük.
"Ya berabere kalırız ya da beş yeriz.
Beraberlik için her şeyi yapalım."
Higuita kalesinden oldukça uzakta, libero olarak oynuyor.
Ben takımın liberosuyum.
Top bana geliyor ve Luis Carlos Perea'ya veriyorum.
Dokunuyor, sağa veriyor.
Hayır Higuita, hayır! Gol!
KAMERUN 2 KOLOMBİYA 0
Sağdaki bendim.
Loco bana verdiğinde Roger'ın bana geldiğini gördüm.
Kontrol etmedim. El Loco'ya verdim.
Doğru pas veremedim, yerden vermeliydim.
Çalım atmaktan başka seçeneğim yoktu.
El Loco her zaman yaptığı gibi topu arkadan çekerek
rabona yapmaya çalıştı.
Ama Roger iyi bir baskı kurdu.
Üçüncü ve dördüncü golü atsalar sorun olmazdı.
Ama sahneye Redín çıktı.
Dört dakika kaldı.
Valderrama vurabilir.
Tanrı aşkına. Gol!
Redín golü buldu!
KAMERUN 2 KOLOMBİYA 1
İyi oynadı ama her şeyi riske attı.
-Turnuva tehlikede. -Risk aldı.
Her şeyi doğru yaptı ama Kolombiya'yı yaktı, çok kötü.
Kimse onu suçlamadı.
Kimse.
Farklı bir oyuncu olsaydı onu suçlardık.
Gol oynadığınız futbolun bir sonucudur.
Bunu asla bireysel bir hata olarak görmedik.
Oyunumuz başarısız oldu.
O maçtan sonraki günü hatırlıyorum.
René'yle birlikteydim
ve oyun hakkında konuşmaya başladık.
"Lucho, hata yaptım" dedi.
"Hayır, hata yapan bendim" dedim.
Basın toplantısı başlarken elini kaldırdı.
"Ben yaparım."
O adam başarılı olduğunda sessiz kalırdı.
Ama başarısız olunca öne çıkar ve "Ben yaparım" derdi.
Higuita için sırada ne var?
Kamerun karşısında yaptığın hareket çok konuşuldu.
İnsanlar bundan pek memnun değil.
Evet, bir hata yaptım.
Hata yapmak insana mahsustur.
Övgüyü kabul ettiğim gibi eleştiriyi de kabul ederim.
Bütün suçu o üstlendi.
İdollerin yaptığı budur, hatalarıyla yüzleşmek.
"Bizim suçumuzdu" ya da "Luis Carlos'un suçuydu" demedi.
Futbolla yatıp futbolla kalkıyoruz.
HİGUİTA, BİR NUMARASIN
SAĞ OLUN ÇOCUKLAR
Seni seviyoruz!
Seni seviyoruz Higuita!
Kolombiya takımı ve Higuita ile gurur duyuyoruz.
Oynadığımız dört maçta
El Loco Higuita, FIFA'yı bir değişiklik yapmaya götürdü.
Oyuncular geri oynayınca kaleciler topu eline alabiliyordu.
René Higuita uluslararası kurulun daha iyi bir futbol için
bu kuralı değiştirmesini sağladı.
İtalya 1990 Dünya Kupası
en çok kayıp zamanın olduğu şampiyonaydı.
En büyük zaman kaybı da oyuncuların sürekli
kaleciye dönmesiyle gerçekleşiyordu.
Benim oynadığımı görünce
bir araya gelip kalecinin de oynayabileceğini söylediler.
Bu yüzden buna Higuita Kuralı diyorlar.
Bu dünyaya katkım bu oldu.
Futbola bu kuralı kattığım için
mutlu ve gururlu hissediyorum.
Bu neye mi yol açtı?
Bugün ayaklarıyla oynamayan bir kaleci bir işe yaramaz.
İtalya 1990'da Kolombiya ilgi çekici bir takımdı.
1986 yılının Arjantin'i
ya da ünlü Otomatik Portakal gibiydi.
Bence 1990 İtalya'yı kazanamasalar da
tarzını yansıtan, önemli bir takım oldular.
BİR YIL SONRA
Duyurulmasından neredeyse bir ay sonra
Medellín Karteli'nin başı Pablo Emilio Escobar Gaviria,
dünyanın en çok aranan adamlarından biri adalete teslim oldu.
La Catedral Hapishanesi'ne nakledildikten
ve 10 gün tutuklu kaldıktan sonra sürpriz bir ziyaret gerçekleşti.
LA CATEDRAL HAPİSHANESİ
İdol René Higuita geldi.
Gardiyanları geçtiğimizi hatırlıyorum.
Gerekli izinleri gösterdim
ve arabadaki insanları
bekletmemek için koştum.
La Catedral'i ziyaret edeceğim.
La Modelo'yu, Bellavista'yı ziyaret edeceğim.
Kiliseyi ziyaret ettim.
Gece kulüplerine gittim.
Çok yeri ziyaret ettim.
Neden mi? Çünkü ben bir idolüm, tanınmış biriyim.
Bir yere davet edilirsem geri çeviremem.
La Catedral'dan ayrılırken bir gazeteci bana
Pablo Escobar'la arkadaş olup olmadığımı sordu.
Ben de "Evet" dedim.
Bu onun hayatını çok ama çok zorlaştırdı.
Bence bunda tuhaf bir şey yok, kimseye bir borcum da yok.
Manşetleri gazeteciler yazıyor.
Ülkemizin imajını düzelten ya da mahveden sizlersiniz.
Bay Pablo nasıl?
Neyse ki çok iyi.
Mesele şu ki uyuşturucu baronu olarak tanınmadan önce
Pablo Escobar bir milletvekiliydi.
Kampanya yaptı.
Onunla kampanyaları sırasında tanıştım.
Kimsenin itiraf etmediği sırada "Evet, arkadaşım" dedim.
Gerçek şu ki birçok insan kardeşime kendi çıkarı için yaklaşıyordu.
Ama René tüm arkadaşlarından farklıydı.
René ve Pablo'nun arkadaşlığı basitti.
PABLO ESCOBAR'IN KARDEŞİ
Sadece arkadaşlıktı.
Bunda tuhaf ya da garip bir şey yoktu.
Hapisten kaçan dünyanın bir numaralı kokain kaçakçısı hâlâ kayıp.
Pablo Escobar firarda mı?
Çok sıkı çalışıyoruz.
Olumlu sonuçlar almayı umuyoruz.
La Catedral Hapishanesi'nden kaçtığımızda,
o dönem René çok özel bir insandı.
René'nin tek yaptığı insanlara yardım etmekti.
Kız konusunda ara buluculuk yapması için
René'ye başvurdular.
KAÇIRILMADAN 30 GÜN SONRA
O görüşmeden ayrıldım
ve yanılmıyorsam yaklaşık bir ay sonra
bir telefon geldi.
Kızı kaçırılan endişeli babayı görmeye gittim.
O dönem kaset kullanıyorduk.
Kaçıranlar ve aile arasındaki görüşmeyi kaydetmişler.
Bana güvenilir biri lazım çünkü kimseye güvenmiyorum.
Tartışma sırasında "Seninle görüşmek istemiyorum" diyor.
Babası da
"Bu konuda bize yardım edecek kişi Higuita" diyor.
Bugünden sonra beni onunla görüştüreceksin.
Bunu onunla ikimiz çözeceğiz.
Evinizin yakınında bir polis görürsem kıza ne olacağını biliyorsun.
O yüzden bu işi kızı riske atmadan
bu şekilde çözmek daha kolay olacaktı.
Yetkililere haber verseydi misilleme olabilirdi.
Sanırım bu yüzden beni aradı,
işlerin sessizce halledilmesi için.
Polise gitmeyeceklerini
ve kimseye söylemeyeceklerini garanti ettiler
çünkü kızı korumak istiyordu.
"Tatlım, bunu yapacağım" dedi.
"Bu durumu görmezden gelemem."
Kendimi ve çocuklarımı o duruma ben soktum.
Parayı aldım,
arabaya koydum
ve eve gittim.
O gün oraya benim için çalışan, şoförlük yapan
bir çocukla gittim.
Sanırım şehirdeydi ama kesin bilmiyorum.
Nerede olduğumu bilmiyordum.
Olan bitenden habersizdim.
Sanırım Medellín'di
çünkü bir mahalledeydi, mütevazı bir evdi.
O ay ailemle hiç iletişim kurma fırsatım olmamıştı.
Benden bahsedip bahsetmediklerini görmek için sürekli radyo dinliyordum.
Kolombiya'da uyuşturucu kaçakçılığıyla mücadelede ölü sayısı çok yüksek.
İki adalet bakanı,
üç başkan adayı,
150 yargıç, iki düzine gazeteci…
Kaç kişi olduklarını, ne yaptıklarını, nöbet tutup tutmadıklarını bilmiyordum.
Her gün bana bir şey yapmalarından,
beni istismar etmelerinden,
olanları anlatamamaktan korktum.
Her gün korktum.
Cuma günü saat beş sularında bana parayı vermelerinden sonra
"Ne oldu Loco" demeye başladılar.
"Kız nerede?"
Sabah dörde ya da beşe kadar.
Dört adam evdeki parayı almaya geldiğinde
Marcela'yı sordum.
Onlara güvenmem gerektiğini söylediler.
Ama Marcela ortalıkta yoktu.
Bunu nasıl yapacağımızı düşünüp durdum.
Cumartesi öğleden sonra saat birde
geride duran adam
sonunda aradı ve "Hadi gidelim" dedi.
Gittiğinde tabii ki çok gergindim.
Olacakları merak ettim.
Kötü bir şey olmasını beklemiyorsun.
Gel bakalım.
Bir ay sonra, son gün, 29 Mayıs 1993'te,
beni aceleyle dışarı çıkardılar.
Yırtık pırtık kıyafetlerle banyo yapmadan çıktım.
Arabaya bindirildim.
Nereye götürüyorsun?
Medellín'i birkaç kez dolaştıktan sonra
indiğim anda önümüze park etmiş başka bir arabaya
binmem gerektiğini söylediler.
Sormaya bile vaktim olmadı. Sadece yürüdüm.
Yürüdüm de yürüdüm.
UPB Üniversitesi'nin ortasında durduk.
Park ettiğimde
öğrenciler etrafıma toplanıp imza istediler.
O sırada diğer çocuklara imza veriyordu.
Marcela bana "René" dedi.
"Bir dakika evlat" dedim.
Bana bakıp "Üzgünüm, imza atmakla meşgulüm" dedi.
Benim!
"René, ben Marcela."
İmza istediğini sandım ama bu Marcela'ydı.
Bunu söylediğim an deliye döndü.
Beni hemen arabaya bindirdi.
O da korkuyordu.
Eminim ikimiz de korkuyorduk.
Oradan çılgın gibi evime, ailemin evine sürdü.
Kaldırımlarda sürdü. Kırmızı ışıkta geçti.
Çok korkmuş ve heyecanlanmıştı.
Yolda ona bunu neden onun yaptığını sordum.
Bize büyük bir iyilik yaptığını
ve tek amacının beni sağ salim eve götürmek olduğunu söyledi.
Hatta yolda bir akrabama rastladık
ve o aile üyesini görünce
ona "Dur, bu o" falan dedim.
"Durmak mı?" dedi.
"Delirdin mi? Doğruca eve gidiyoruz."
Eve geldik.
O andan itibaren beni gördüğü için çok mutluydu.
Bana büyük iyilik yaptı.
Beni sağ salim eve, aileme getirdi.
Evlerinde büyük bir parti verdiler.
"Seni özledik Marcela."
Partide onlar için yaptığım iyilikten
bahsetmeye başladıklarını hatırlıyorum.
Onlara "Çok güzel bir parti" dedim.
Buraya para için gelmedim.
"Bu aileden bir hediye. Teşekkür niyetine."
"Hayır."
İlk söyledikleri şey
"Hayır deme" oldu.
Bana 50.000 dolar verdiler.
Bunu çok normal bir şey olarak gördük ve bir sonucu olmasını beklemiyorduk.
O noktaya kadar her şey yolundaydı.
Ama aynı gün savcılıktan bir telefon aldım.
Bizi arıyorlardı.
Ne ile suçlanıyorsunuz?
René, suçlamalar ne?
Bilmiyorum, savcıya sorun. Memnuniyetle söyler.
René, masum musun?
Sonra endişelendik.
Hikâyeyi kendi açısından anlatacağını
ve biteceğini sandı.
Yöneltilen suçlamaları ve Higuita'nın tutuklanmasını soruyorsanız
bunlar savcılığın bugün çıkardığı
mahkeme kararına istinaden yapıldı.
Bir gün güvenlik nedeniyle şehir dışındaydık
ve haberlerde olanları izledim.
Gözaltına alınmıştı.
Onu dünyanın en kötü suçlusu gibi hapse atıyorlardı.
Basın ne olduğunu anlamadı, bir fikirleri yoktu.
Beni kaçırdığını söylediklerini çok iyi hatırlıyorum.
Bogotá'ya gitmem için iki helikopter gönderdiler.
Bogotá'da 20'ye yakın araba tarafından karşılandım.
Haberlerde ara bulucu olduğumu söylemek yerine kaçırdığımı söylüyorlardı,
Benimle ilgili yaptıkları haberlerde
beni en azılı uyuşturucu baronlarından daha kötü aktarmışlardı.
Haberlerde kelepçeli olarak
götürüldüğünü gördüğümde
canım çok yandı
çünkü suçlu değildi.
BURAYA İNSAN GİRER, SUÇ DEĞİL
Yani onu uyuşturucu kaçakçılığıyla ilişkilendiren
çekler ve belgeler olduğu doğru değil mi?
Bugün yapılan polis soruşturmasında yoktu.
Pablo Escobar'ın nerede olduğunu bilme ihtimaline karşı
gözünü korkutup konuşturmak içindi.
PABLO ESCOBAR ARANIYOR
O dönem yasa 40'ın çıkarılmasında
rol oynayan bir senatör
"René Higuita'yı araştırın" demiş.
"Patron'un yerini biliyor."
ARANIYOR
Yasa 40'a göre
doğrudan ya da dolaylı olarak
bir insan kaçırma suçundan ekonomik olarak faydalanan biri
hapis cezasına çarptırılır.
Diğer hatalı davranışı da
bir insan kaçırma suçundan haberdar olup
bunu yetkililere bildirmemesi zira bu da bir suç kabul ediliyor.
Tabii yasalara uymak
kişinin kendi hayatını ve özgürlüğünü ciddi bir riske atması anlamına geliyorsa
yasa uygulanmaz.
Sonra Pablo'yu ele verirsem hapse girmeme gerek olmadığını söylediler.
Sonra kötü davranmaya başladılar,
bana "orospu çocuğu" dediler, hapiste çürüyeceğimi söylediler.
Ona şantaj yaptılar ve belki de işkence gördüğünü saklamıştır.
Onu Bogotá'ya kelepçeli hâlde, kameralar eşliğinde helikopterle
götürmeden önce
Medellín yakınlarındaki bir belediyede
azılı bir suçlu yakalamış gibi işkence etmişler.
RENÉ'NİN ARKADAŞI
"Bize Pablo'nun yerini söyle, seni bırakalım" deyip durmuşlar.
İster inanın ister inanmayın, benimle pazarlık yapıyorlardı.
İstedikleri de Pablo Escobar'dı.
"Bize Pablo'yu ver, ceza alma" şeklinde bir teklif sundular.
İlk başta çocukları bir ya da iki kez götürdüm.
Ortam…
Zorluydu.
"Onları bir daha getirme" dedi.
"Onları çıkınca görürüm."
Hapishane girişini belli belirsiz hatırlıyorum.
Bir memur beni taşıyordu
ve annem başka bir kapıdan içeri giriyordu.
Annemden ayrıldığım için ağlamıştım.
Polisin beni alacağını sandım.
Oldukça zor bir dokuz ay oldu.
Özellikle de annem, babam
ve oğlunu öyle görünce büyük acı yaşayan anneannesi için
çünkü onu oğlu gibi yetiştirmişti.
Hapishanede anneannesinin
onu ziyarete gittiğini
ve bayıldığını hatırlıyorum.
Torununu bu durumda görmeye dayanamamıştı.
Bence bu büyük bir haksızlıktı.
Hapishaneye gidip onu gördüğümde ağlamaya başladım.
Gitmeden önce "Maça çıkacağım" dedi.
"Nasıl çıkacaksın dostum?" dedim.
"Uluslararası turnuvalarda, kupalarda, her yerde oynadı."
"Hapishanedekilerle oynuyorum" dedi.
Herkes René'yi yerden yere vuruyordu,
uyuşturucu kaçakçılığı yaptığını söylüyordu.
Arkadaşları olarak bizim için bu çok zor bir durumdu.
Halk, tüm Kolombiyalılar özgür kalmamı istedi.
Nacional takımı ve millî takıma seçilen oyuncular olarak
daha da kenetlendiğimizi hatırlıyorum.
Millî takımdan bahsetmiyorum bile çünkü hep bunu soruyorduk.
Haksız yere orada olduğunu biliyorduk.
O bizim bir parçamızdı.
Tek vücuttuk, takımımızın bir parçasıydı.
Başka kaleciler de vardı ama mesele bu değildi.
Mesele şu ki kalecimiz René'ydi.
Bu René'yi eleme turlarına katılmaktan mahrum bıraktı.
Kolombiya 1994 Dünya Kupası elemelerinde oynuyor.
BUENOS AIRES ARJANTİN
Katılmak için beraberlik yeter.
ABD 94 ELEMELERİ
Kolombiya'ya selamlar.
Tüm ülke nefesini tutmuş durumda.
Takımın tek eksiği hâlâ hapiste olan idol René Higuita.
Bu önemli maçı da kaçıracak.
Buenos Aires'e vardığımız andan itibaren kaybetmeyeceğimizden emindik.
Turnuvaya katılacağımızdan emindik çünkü beraberlik yetiyordu.
Arjantin, Dünya Kupası'nı kaçırabilirdi.
Maradona tribünlerde oturuyordu.
O maç özellikle gergindi.
Oyuncular René'nin tutuklanmasına karşı çıkıyorlar.
Bırakılmasını istiyorlar.
Kolombiya için değil, dostları, takım arkadaşları için oynuyorlar.
Kolombiya!
Evet! Kolombiya! Gol!
Gol!
İnanılmaz!
Gol!
Evet, gol!
Kolombiya beş, Arjantin sıfır.
Yine tribüne çağrılıyorlar.
Tribünler onları alkışlıyor.
ARJANTİN 0 KOLOMBİYA 5
Coşkuyla alkışlıyorlar,
bu dramatik eleme turundaki performanslarını alkışlıyorlar.
Millet, Kolombiya Amerika'ya gidiyor!
Kolombiya millî takımını bu millet için yaptıklarından dolayı
tebrik etmek istiyorum.
Bu Kolombiya tarihindeki en büyük spor zaferi.
Sonra Luis Carlos geldi, bana sarıldı.
Canlı yayında kulaklığımı düşürdü.
Kolombiya'daki tüm radyo ve televizyon kanalları,
tüm dünya bizi takip ediyordu.
Elemelerde kazandığımız tüm maçlarda Loco'nun serbest bırakılmasını istedik.
Başardık da.
Ailelerimiz için,
René Higuita için.
René!
Soyunma odasına girdiklerinde ilk yaptıkları şey
birbirlerine sarılıp "Higuita'ya özgürlük" diye bağırmak oldu.
Higuita!
İlk yaptığımız şey René'nin serbest bırakılmasını istemek oldu.
Ciğerlerimiz patlayana kadar bağırdık.
STADYUMDAN CANLI
René Higuita'ya büyük bir alkış alalım.
Özgürlük!
Dinlemediler ama kulakları çınladı.
Bu sırada ona saygımızı gösterdik.
Orada olmayı hak etti
çünkü grubun bir parçasıydı.
Higuita!
Özgürlük!
CANLI "EL CAMPÍN" STADYUMU
İKİ AY SONRA
Kolombiyalılar,
birkaç saat önce
Savunma Bakanlığı'ndan teyit aldım.
CÉSAR GAVIRIA KOLOMBİYA BAŞKANI 1990-1994
Narko-terörist Pablo Escobar
Arama Bloku'nun elinde can verdi.
KOLOMBİYA POLİSİ PABLO ESOBAR GAVIRIA'YI ÖLDÜRDÜ
MEDELLÍN KARTELİNİN BAŞI HAPİSTEN KAÇTIKTAN 16 AY SONRA VURULDU
Tüm manşetler René Higuita'nın serbest bırakılacağından bahsediyor.
Görünüşe göre idolün ve Kolombiya halkının itirazları duyuldu.
Tüm medya…
İdol René Higuita önümüzdeki pazartesi serbest kalabilir.
René Higuita'nın önümüzdeki pazartesi serbest bırakılacağı doğru mu?
Dediğim gibi çok yüksek bir kefalet ödedik,
100 maaşa denk geliyor, yüksek bir meblağ.
Pazartesi günü Medellín'de bu parayı toplayacağız
ve umuyoruz ki
pazartesi öğleden sonra ya da en geç salı
René, Medellín'e dönecek.
Savcı De Greiff beni bırakmak istemedi.
Sonunda sanırım ayın 29'unda serbest bırakılacaktım.
Gövde gösterisi yapmak için beni ayın birine kadar orada tuttu.
Yaşasın özgürlük, René!
Bu anayasaya aykırı.
Anayasa bu şekilde ihlal edilemez.
Hukuki duruma ve mevcut yasaya biraz daha netlik kazandırılmalı.
Uluslararası imajınızın bozulduğunu düşünüyor musunuz?
Hayır, daha da iyi yaptı.
Çünkü insani bir hareketten dolayı kendini feda etmek ve hapse girmek
herkesin yapacağı bir şey değil.
Kayıp bir yıldı.
Çocuklar bir sene babalarından ayrı kalmışlardı.
Ama çıktı.
Duygularımı ifade etmem çok zor, çok mutluyuz.
Kolombiya halkı onu gerçekten seviyor.
Duruşma devam etti
ve artık kanunla başım belada değil.
Suçlamalardan aklandım.
Kusursuz derecede kusurlu olduğunu söylüyor.
Onu bugünkü konumuna getiren her şey bir hatalar zinciriydi.
Kendimi onun yerine koyuyorum ve hapse girme nedenini düşünüp
"İşte benim babam" diyorum.
Hayatının, hikâyesinin o kısmını bence değiştirmek istemezdi
çünkü bu hareket onu o yapan şey.
Yine olsa yine yapacağını biliyorum.
Artık bu yasayı öğrendiniz.
Birisi gelip "Higuita, yardımına ihtiyacım var,
bir akrabam kaçırıldı" dese bir daha yapar mıydınız?
Artık kanunu biliyorum ve yine yaparım.
Bir hayat kurtarmak için,
bir eve neşe getirmek için
tereddüt etmezdim.
Belli bir kişi olarak hapse girdi
ve aynı kişi olarak hapisten çıktı.
İnsanlar ne derse desin
René Higuita yüzünde üzgün bir ifadeyle antrenman yapmaya devam ediyor.
Futbola aynı büyük oyuncu olarak döndü, bir güvensizlik yaşamadı.
Evet, hakaret ettiler, bir şeyler söylediler
ama tepki vermedi, hiç tepki vermedi.
René'nin Dünya Kupası'na gitmemesi için her şey üst üste gelmeliydi.
Öncelikle dokuz ay hapiste kaldıktan sonra
fiziksel olarak bu seviyeye ulaşması imkânsızdı.
Antrenman yapma, çalışma imkânı yoktu.
Yedikleri de belli ki kaliteli sporcu besinleri değildi.
Kadere bak.
1994 Dünya Kupası'na gidemedi ama o yıl
Nacional Atlético ile Kolombiya şampiyonu oldu.
KOLOMBİYA ŞAMPİYONASI 1994 FİNALİ
ATL. NACIONAL - IND. MEDELLÍN
Öfkeli bir şekilde geldim.
Beni çok cesaretlendirdiler ve bu cesareti sahada yansıttım.
Alexis'e bırakıyor, hadi Alexis!
Ceza sahasına girdi!
Juan Carlos!
1994 yılında o sahada bir şampiyonluk kazandım.
Bu benim için büyük bir ödül.
Tüm dostlarımla, çok şey yaşayan ailemle paylaşmak istediğim bir hediye.
René Higuita için 1994 harika bir yıldı.
Özellikle de sporda.
Atlético Nacional ile Kolombiya Ligi'nde ilk şampiyonluğuydu.
1995 yılı Kolombiyalı kaleci René Higuita için çok daha olumlu başladı.
René Higuita'nın millî takıma dönmesine ne diyorsun?
Bence bu normal.
İyi bir oyuncu, iyi bir kaleci, Atlético Nacional'da
oynamak için formda olduğunu gösterdi.
-Nasılsın? -Çok iyiyim.
Bu bilinmeyen bir yere, yeni bir yere varmak gibi
ama bunların daha önce geçtiğimiz yollar olduğunu biliyoruz.
René şans eseri fırsat yakalamadı, o fırsatları kendi yarattı.
Bir soda reklamında oynamıştım.
Çocuklarla oynadığım bir bölüm vardı.
Ben kaledeydim
ve bir çocuk topu göğsünde yumuşatıp
röveşata atıyordu.
Ben de ters röveşata gibi bir şey yaptım.
Birden oldu.
Kalede dururken maçtan önce çocuklar şut çekiyordu.
Ben de akrep vuruşu yapardım.
İki yıl sonra hazırdı.
O zaman karar verdim.
"Bunu yapacağım."
Nerede?
Topu attıkları herhangi bir yerde.
Castilla'da da olabilir.
Wembley'de de.
LONDRA İNGİLTERE
Kolombiya millî takımı
ve oyuncular için kendilerini göstermeleri adına
önemli bir uluslararası fırsat.
DOSTLUK MAÇI
İNGİLTERE - KOLOMBİYA
Kader işte,
dünya futbolunun mabedinde, Kolombiya millî takımında oynarken
İngiliz oyuncu topu istediği gibi attı.
Fırsat gelmişti.
Top harika geldi.
Higuita çıkarıyor!
Bu çılgınlık!
İnanılmaz!
Aman tanrım!
İnanılmaz bir hareket.
Faul olabilir…
Beceremedim sandım.
Hep palyaço olduğumu söylediler. İşte onları haklı çıkardım.
El Pibe de azarlanmamdan korkuyordu.
İlk yarı bitti ve "Ortalık karışacak" dedim.
Teknik direktör Bolillo'nun gelmesini bekliyordum.
Bolillo geldiğinde…
Soyunma odasına girdim, şunu dedim.
"Bunu bir daha sakın yapma çünkü yüreğim ağzıma geldi,
bir gün beni öldüreceksin."
Güldü mü, bilmiyorum. "Bir daha yapmam" dedi.
Öyle bir şey.
Muhteşemdi.
Sonra defalarca keyifle izledim.
Topu tam ortaya doğru vurdu.
"Sorun olmaz" dedim çünkü yardımcı hakem bayrağı kaldırmıştı.
Akrep vuruşunu yapıp topu uzaklaştırdığımda
yardımcı hakem bayrağı indirdi.
Oyuna renk kattı.
"Hadi oyna!"
Oyun zaten durmuştu ama yine de René Higuita'nın yaptığı şey…
Tanrı da yardımcı oldu çünkü mükemmeldi.
Bu hayatta bir iz bıraktı,
özellikle de o sporda.
En iyi oyuncu olmasına,
en çok topu kurtarmasına,
en çok golü atmasına gerek yok.
Kimsenin beklemediği görkemli şeyler yapması yeterli.
O kişi René Higuita'ydı.
2009'DA 23 SENE BOYUNCA 14 TAKIMDA OYNAYIP 43 GOL ATTIKTAN
VE ÜLKESİNİ 12 YIL TEMSİL ETTİKTEN SONRA HIGUITA PROFESYONEL FUTBOLU BIRAKTI.
Futbolu gönül verdiği takımda bıraktı.
Profesyonel olarak oynamıyordu ama futbolu Nacional formasıyla bıraktı.
Birkaç yıldır da Atlético Nacional'in teknik kadrosunda yer alıyor.
René'nin içindeki iyiliği görüyorum.
Sevilmeyen yanları olabilir
ama ben her şeyini seviyorum
çünkü René
çocuğunu iyi gören bir yetişkinin hissettiği mutluluk gibidir.
René gayet iyi.
Kimse René'den mahallesine, arkadaşlarına olan sevgisini alamaz.
Gençler.
-İyi akşamlar. -İyi akşamlar.
Ne haber evlat? Nasılsın?
René o mahalleden asla ayrılmaz.
En önemli şey dostluktur
ve bize sadık birer dost olmayı öğretti.
-Beni ağlatacaksın. -Değil mi?
Böyle çok anım var. Bir yerlere gidiyoruz.
Ama René de gelirse büyük destek göreceğimiz kesin.
Bizimle gelmek için randevularını iptal ediyor.
Arkadaşlarımın çoğu kendi mahallemden.
Beni seven insancıl ve kaliteli insanlar.
Nereden geldiğini unutmak bence nankörlük olur.
Özgün bir insan olmak onu daha da büyük yapıyor.
René Higuita bir rol model.
Bunu sadece oğlu olduğum için söylemiyorum,
bir Kolombiyalı olarak da söylüyorum.
Tek derdi ailesine bakmak. Önceliği aile.
Ailesinden önemli bir şey yok.
Andrés babamın ilk komünyonundaki hâline çok benzediğini söylüyor.
Babamın videolarını izliyor. "Dedeme bak!" diyor.
Tatlımı çok seviyorum.
René'nin olduğu kişiyi seviyorum.
Bunu değiştirmezdim.
Alçak gönüllülüğünü, bu özelliğini hepimiz ondan aldık.
Ve o bu insani yanıyla tanınıyor.
Her günün tadını doyasıya çıkarmaya çalışıyoruz.
Benim ve ailem için ne yaptığını bilmiyor. Ne kadar büyük bir şey olduğunu göremiyor.
Aynı gün doğmuşuz.
Onun yanımızda olması hayatın tesadüflerinden biri.
Futbolu seven 10 yaşında bir oğlum var.
Bu hikâyeyi herkesten iyi biliyor. Sadece kahramanını bilmiyor.
Yeterince büyüdüğünde tabii ki ona söyleyeceğim.
Dünyada çok az insan bu kadar kolay ünlü olmayı başardı.
Bence bir miras bıraktı.
Sadece ülkemiz
ve sadece ailesi için değil,
tüm toplum için.
Higuita topu tutuyor!
Futbol oynarken
en beceriksiz veya en tombul kişi kaleye gönderilirdi.
René Higuita kaleciliğe gurur ve statü kazandırdı.
René dünya futbolunun en büyük efsanelerinden biri,
Kolombiya futbolunun da en iyisi.
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk