Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OBEJRZYCIE TERAZ PONIEKĄD PRAWDZIWĄ HISTORIĘ
INSPIROWANĄ ŻYCIEM GARY’EGO JOHNSONA.
Co ma na myśli Nietzsche, kiedy mówi,
że aby czerpać z egzystencji
największą radość i spełnienie,
trzeba żyć niebezpiecznie?
Budujcie na zboczach Wezuwiusza.
Ślijcie statki na nieznane wody.
Prowadźcie wojny z innymi oraz sobą.
O co mu chodzi?
Ktoś ma jakiś pomysł?
Sylvia.
Chyba chodzi o to, że musimy zdobyć się na odwagę.
Musimy podjąć ryzyko i wyjść poza swoją strefę komfortu,
bo życie jest krótkie.
Musimy żyć z prawdziwą pasją i na własnych warunkach.
Odpowiem trzema słowami.
O-czy-wiście.
Mówi gość, który jeździ Hondą Civic.
CYNGIEL
Wiem, że na pozór moje życie wyglądało prosto i zwyczajnie.
Karmiłem ptaki i mieszkałem sam z kotami
na przedmieściach, ale lubiłem swoje życie wewnętrzne.
Byłem szczęśliwy.
A przynajmniej zadowolony.
A tak w ogóle, to nazywam się Gary Johnson i od kilku lat
uczę psychologii i filozofii na Uniwersytecie Nowego Orleanu.
Choć zawsze lubiłem żyć w świecie pytań oraz idei,
miałem też smykałkę do elektroniki i cyfrowych gadżetów,
więc dorabiałem sobie,
pracując po cichu na część etatu dla nowoorleańskiej policji.
Po obowiązkowym szkoleniu
montowałem ukryte kamery, mikrofony i tworzyłem nagrania,
głównie w sprawach zabójstw na zlecenie.
Cóż mogę powiedzieć?
Żyłem sobie spokojnie, aż tu nagle moje życie stanęło na głowie.
USŁUGI HYDRAULICZNE
Niech Jasper lepiej uważa na tego Craiga.
Oskarżenia o napaść, nielegalne posiadanie...
Hej, Gary.
Słuchaj, Jasper nie może wejść.
Szef go zawiesił za złojenie tamtych nastolatków.
W końcu.
Tak czy siak, dajesz.
„Daję”? Co to znaczy?
Gratuluję, właśnie dostałeś awans na płatnego zabójcę.
Przełóżcie to.
Nawet go tu nie ma.
Cyngle nie odwołują spotkań.
Cyngle?
Ich nie ma. Przestrzegamy zmyślonych zasad?
Widziałeś to milion razy. Dasz radę.
A czemu nie ty?
Bo kiedyś próbowałem i prawie zginąłem.
Ja też nie chcę prawie zginąć, jasne?
Jestem cywilem.
Ochronimy cię.
Wkroczymy, jeśli zacznie się sypać.
Czas ucieka. Weź podsłuch Jaspera.
I szybko to przejrzyj.
Tu masz to, co na razie wiemy, Billy.
- Co? - To twoje nowe imię.
„Billy”. Dawaj.
O Boże. Zaraz zginę.
Całe to cancelowanie to sranie w banię...
Przykro mi, Jasper. Claude mnie wysłała, żebym...
Wiele osób nie miało nic przeciwko temu, co zrobiłem.
Nie mieli z tym żadnego problemu.
W komentarzach dwa razy więcej osób mnie poparło.
Do dupy.
Walić ich.
Płatne zawieszenie na 120 dni. Kurwa.
Dla mnie bomba. Pojadę na ryby, wy chujki.
Spędzę całe lato w Pensacoli.
Zobaczymy, jak sobie poradzą beze mnie.
Co robisz w moim aucie?
Claude wysłała mnie po mikrofon i nadajnik.
To kto idzie zamiast mnie?
Ty?
Co nie?
Mam wrażenie, że są lepsi kandydaci.
Tak.
To ma sens.
Twoja twarz jest zupełnie bez wyrazu. Trudno cię zapamiętać.
Wiem.
Słuchałem tych rozmów od dawna i w sumie wiem, co mówić, ale...
Masz jakieś rady? Sekrety?
Najważniejsze, żeby ci uwierzyli, jasne?
Chcą, żebyś był zabójcą, więc musisz nim być.
Nie możesz okazać żadnej słabości. Nawalasz agresją,
póki nie usłyszysz, jak to mówią.
Łapię.
Ale musisz się odprężyć.
Pełen luz.
Czyli powinienem...
Mam próbować...
Masz wysłać tych dupków do więzienia.
- Co tam? - Nowy Billy musi ruszać.
- Craig już jest. - Dobra.
O rany.
Nie spierdol pierwszego wrażenia.
W tym chyba nie pójdziesz?
W sumie są całkiem niezłe.
Dobrze oddychają.
Tak.
Jesteś Billy.
Zabójca.
Zabijanie...
to twoja praca.
To nie ten stolik. Bierz rzeczy i siadaj.
Posłuchaj. Wszystko to musi być oparte na zaufaniu.
Jasne.
Bez kitu.
No to...
jak długo to już robisz?
Nie twoja, kurwa, sprawa.
Kurde. Gary wymiata.
Chcesz mi coś zlecić.
Ma do tego talent.
Ostro atakuje.
Ty nie znasz mnie, a ja ciebie, i w przyszłości
to będzie coś dobrego.
Nie zostaniemy kumplami, jasne?
Jasne.
Oddychaj. Myśl jak cyngiel.
- No to... - No to...
Poddajesz mnie ocenie.
Czy to ja powinienem wyeliminować twój problem?
I wiedz, że ja też poddaję cię ocenie.
Wciskasz mi kit?
Opowiadasz bajeczki?
A jeśli teraz nie, czy kiedyś odnajdziesz Jezusa,
przygniecie cię poczucie winy i wyrzuty sumienia
i wyznasz grzechy?
Ugniesz się pod presją, Craig,
i wskażesz mnie, kurwa, palcem?
Nigdy.
Ni chuja, gościu.
Właściwie to wszystko mam już ogarnięte.
Słucham cię.
Mam tygodniowe zmiany,
więc począwszy od tego wtorku, kiedy załoga z Houmy się zmienia,
miejsce mojego pobytu będzie w każdej sekundzie udokumentowane.
W ten sposób, jeśli stanie się coś złego,
nikt nie pomyśli, że to moja sprawka, co nie?
To nie Craig,
bo Craig jest na platformie wiertniczej.
Cały czas spędził 200 kilometrów z dala od brzegu.
Co o tym myślisz?
To dobry plan.
Tak.
Dobra, czwartek albo piątek będzie chyba najlepszy.
Spoko.
To czego konkretnie oczekujesz?
No wiesz, po prostu się nim zajmij.
Co to dokładnie znaczy?
Daj spokój, człowieku.
Wiesz, co to znaczy.
Musi po prostu na dobre zniknąć.
W jakiej odległości będziesz potem?
W jakim sensie?
Pójdziesz na pogrzeb?
Pogrzeb?
W moim idealnym świecie
nie trzeba by było robić pogrzebu, nie?
Czyli bez pogrzebu?
Sorry, gościu, ale...
O rany.
Czy my mówimy o tym samym?
Zaczynasz się chwiać. Wracaj do pionu, Gary.
Pytam, bo mam wrażenie,
że mówisz o pozbyciu się ciała,
a to dla mnie większe ryzyko.
Kumam. No tak.
Niby-samobójstwo, skopany napad? Działam i spadam.
A to zakłada, że spędzę dużo czasu z ciałem,
żeby nikt go nie odkrył.
No tak. Jedno mnie zastanawia.
Jak ty to robisz?
Parę sekretów ci zdradzę.
Mam różne sposoby,
ale w tym przypadku
nie będę się raczej certolił.
Oddzielę głowę od ciała i zorganizuję tak zwany bagnisty pochówek.
Znasz Bayou Gauche?
Pewnie.
Moja rodzina ma tam ziemię, więc późno w nocy
niepostrzeżenie wpłynę, a potem wypłynę małą łódką,
a resztę ogarną aligatory.
Mówisz teraz o ciele
czy o głowie?
O ciele.
Głowa...
Głowa to osobna sprawa.
Głowa to zęby.
A zęby to, kurwa, problem.
Dane dentystyczne, nie?
To co z tym robisz?
Znajduję jakieś miejsce na odludziu,
wsadzam w usta dynamit...
Nie ma zębów, nie ma problemu.
Po prostu chujka wysadzasz, tak?
Psiakrew.
A co z opuszkami palców?
Są trochę jak zęby, nie? Można na ich podstawie identyfikować.
Co z nimi robisz?
Widzę, że jesteś drobiazgowy, a to dobrze.
Gdyby odkryto bezgłowe, niezjedzone ciało,
choć nigdy mi się to nie zdarzyło,
nie będzie już opuszków.
Wcześniej bym je usunął i osobno się ich pozbył.
To trochę dziwnie brzmi, ale mam swój rytuał.
Dzielę liczbę kilometrów przez liczbę palców.
Kiedy więc jadę na miejsce, w tym przypadku 80 kilometrów,
to opuszczam szybę i co 15 kilometrów wyrzucam po palcu.
Wyrzucasz palce przez okno?
Kurde, gościu, naprawdę...
naprawdę jesteś specem.
Tak.
A tak w ogóle,
to nie działam charytatywnie.
Przyniosłeś kasę?
Kurde, no tak. Jasne.
Mam 2500 w gotówce teraz,
a drugie 2500 dam ci potem, tak?
Świetnie.
Potrzebuję jeszcze ostatecznego potwierdzenia.
Zawieramy umowę, od której nie możesz za tydzień odstąpić.
Musisz popatrzeć mi w oczy i wyraźnie to powiedzieć.
Spoko. Myślałem, że już się umówiliśmy, ale dobra.
Chcę, żebyś go zabił
w dowolny sposób, który ci pasuje.
Mamy go.
Wiedziałam.
Jesteśmy w kontakcie.
Muszę przyznać,
że masz zarąbistą robotę.
Tak.
Kiedy znów się zobaczymy, będziesz miał nowe życie.
No chyba.
Stać! Ręce do góry!
Idziemy.
- Co jest? - Ręce na widoku.
- Obrót, ręce. - Co ja zrobiłem?
Co? Kurwa! Łapy precz...
Ma pan prawo milczeć. Pana słowa mogą zostać użyte w sądzie.
Ma pan prawo do obrońcy. Jeśli pana nie stać,
przysługuje panu obrońca z urzędu. Rozumie pan te prawa?
Rozumiem, że macie spierdalać. Może być?
Dorwałeś go. Brawo.
Okej, Daniel Day!
Dopadłeś tego gnoja.
Wyciągnąłeś z niego kasę i odpowiednie słowa.
- Czyli było dobrze? - No!
Dorwałeś go, stary. Świetna robota.
Gładko ci poszło. Co to był za koleś?
Nie wiem.
Załatwione. Może uratowałeś komuś życie. Jakie to uczucie?
Miłe. Bardzo miłe.
Możesz mi już oddać spodnie?
Jasne.
Boże, dziwni jesteście.
Hej, Gary.
Twoja rodzina naprawdę ma ziemię na bagnach?
Nie, zmyśliłem to.
Parę razy obserwowałem tam ptaki.
- Ptaki? - Tak.
Nie gadaj.
Raz zobaczyłem jednocześnie trzy dzięcioły smugoszyje.
Smugoszyje?
Tak.
Wielkie, piękne, trochę podobne do pterodaktyli.
To w zasadzie bliscy kuzyni dzięciołów wielkodziobych,
które widziano podobno w 2005,
pierwszy raz od ponad stu lat.
To było coś, bo uważa się, że wyginęły,
ale według innych wykształciły tylko skuteczną strategię unikania ludzi.
Możemy podkręcić klimę, Phil?
Świetna robota, Gary.
Naprawdę.
Dobra, pa.
O rany.
Pa!
Wie, że jest śmieszny?
Nie sądzę, ale z Garym ciężko powiedzieć.
To wyrzucanie palców przez okno co 15 kilometrów...
- Kto na coś takiego wpada? - To na maksa pokręcone.
Możemy założyć, że mamy nowego zabójcę, przynajmniej do powrotu Jaspera.
Sto dwadzieścia dni to według mnie za krótko.
Tak. Jasper to kutas.
Ludzie są prawie rozczarowani, odkrywając...
PRAGNIENIE PRAWO
...że płatni zabójcy nie istnieją.
Idea osób działających detalicznie,
które można wynająć, by rozwiązać problemy w związku,
umożliwić jakiś przekręt finansowy, albo jedno i drugie na raz,
to popkulturowa fantazja, ale ponieważ płatni zabójcy
od 50 lat zaludniają karty książek, filmy i seriale telewizyjne,
trudno kogokolwiek przekonać, że ich istnienie to tylko mit.
Oczywiście moją rolą nie było obalanie fantazji,
tylko jej uosabianie.
Tę część pracy traktowałem bardzo poważnie.
Nie byłem typem osoby, która zagotowałaby się na tyle,
żeby chcieć za coś zabić albo zginąć, ale być może dobrze mnie obsadzili,
bo do mojej nowej pracy najbardziej przygotowało mnie
moje główne zainteresowanie:
odwieczna tajemnica ludzkiej świadomości i zachowania.
Dostałem twój numer
od przyjaciela.
Powinniśmy się spotkać.
Podobno masz konkretne umiejętności i tak dalej.
TRZYMAM PODUSZKĘ POD SPLUWĄ
Szlag.
Miałem powiedzieć coś jeszcze.
MISTRZ GRILLA
No...
na pewno łapiesz, o co może mi chodzić...
W każdym razie zadzwoń do mnie.
Mam na imię Walt.
Dobre ciasto?
Wszystkie ciasta są dobre.
Świetnie.
No to...
co teraz?
Wciąż fascynują i zadziwiają mnie ludzie,
którzy myślą, że poznany przed chwilą facet
ryzykowałby za niewielką sumę karę śmierci,
żeby pomóc im w jakimś szalonym, zbrodniczym planie.
Prawię zazdroszczę im naiwności i pasji.
Nieważne, kogo pytają o płatnego zabójcę...
Wiesz, szukam kogoś,
kto pomógłby mi z małym problemem, który ostatnio mam.
Pomyślałem, że możesz znać kogoś takiego.
Mogę popytać.
Dobra.
Nie wiem, na ile serio gadał,
ale był cholernie podejrzany. Bałam się.
...kontakt zwykle jakoś trafia na policję,
która przekazuje mój numer.
Musisz mocno zrolować język. Rrr...
Stwierdziłem, że nie każdy fantazjuje o takim samym cynglu.
Odkryłem więc, że dopasowanie zabójcy do konkretnego klienta
jest znacznie skuteczniejsze.
Miałem dryg do stawania się osobą, której potrzebowali.
Nasza płyta wkrótce wychodzi, więc całe to zamieszanie
tylko się nam przysłuży.
Żre się z takim ziomkiem, Robem49.
To legitny, kurwa, gangster. Dlatego wszyscy pewnie pomyślą,
że on to odwalił. Ja wyjadę z miasta,
a ty tylko musisz załatwić...
Mam w dupie twoje powody i plan biznesowy.
Daj mi nazwisko i pieniądze.
Dobra. Od razu do rzeczy. To mi się podoba.
Zanim się ze mną spotkali,
zwykle byli już zdecydowani.
Przekroczyli psychotyczny Rubikon i chcieli tylko potwierdzenia,
że ich mroczne pragnienia są uzasadnione.
Wejdź od boku, przy basenie,
bo tam nie ma kamer.
To spory dom, proszę pani.
I nie pozwolę, żeby ten skurwiel mi go zabrał.
Ty zrób swoje,
a ja zrobię swoje.
Dobrze, proszę pani.
A kiedy już go nie będzie,
zostanę w tym dużym domu całkiem sama.
W dużym domu?
W dużym domu.
Oczywiście od klasy wyższej brałem więcej, żeby było realistycznie,
ale dla mnie każda płatność była dowodem, więc brałem cokolwiek mogli dać.
To niewiele, ale to też możesz wziąć.
Naprawdę chcesz zabić swoją mamę, Monte?
Jesteś młody.
Zostałbyś sierotą.
O to właśnie chodzi.
Pytałem cię o zdanie?
Zabij tę sukę.
Dali temu przyszłemu szkolnemu mordercy
dozór i wyrok w zawieszeniu.
Dobra, szefie.
Miałem całą gamę niedoszłych zleceniodawców.
Równe proporcje między mężczyznami i kobietami,
młodymi i starymi, bogatymi i biednymi.
Podoba mi się samobójstwo. Jest takie czyste.
Nieprawdaż?
To marzenie.
Ale leworęczna osoba nie strzela do siebie
prawą ręką.
Osoba z lękiem wysokości nie skacze.
Trzeba się nauczyć dobrze zawiązać pętlę.
Samobójcy chcą odejść szybko.
Nie chcą się tłumaczyć.
Ja też nie.
To może mnie zaskocz?
Z miłą chęcią.
Oficjalnie informowałam o jego problemach z psychiką,
wskazując na skłonności samobójcze, więc wszyscy to zrozumieją.
Będę mogła pozwać jego lekarzy o zaniedbanie.
Sprytnaś pani.
Może podetniesz mu żyły i go potrzymasz, póki nie wykrwawi się na śmierć?
Jestem do usług.
Podobno wykrwawienie się jest dość bezbolesne.
Nie mam w gotówce takiej sumy,
o jakiej mówiłeś przez telefon,
ale mam okazję, która będzie warta jeszcze więcej.
Popatrz.
Dam ci tę łódź, ale nie możesz jej sprzedać w Luizjanie,
bo jest objęta roszczeniem ubezpieczeniowym.
Ale weź ją do wschodniego Teksasu, Beaumont albo Portu Arthur,
a dostaniesz za nią co najmniej 6000.
Łódź motorowa.
Jak w Policjantach z Miami.
Tak! Jak w Policjantach z Miami.
Wierzcie mi, do wszystkiego w końcu dojdziemy,
ale na razie zadam wam pewne pytanie, bo w najbliższym semestrze
będziemy często zajmować się
konceptami osobowości, jaźni i świadomości.
Moje proste pytanie... brzmi więc tak.
Kto z was myśli, że zna siebie?
Ma silnie poczucie tego, kim jest.
No co, nie znacie siebie?
Pewnie, że znacie.
Całe jestestwo bazuje na pojmowaniu siebie.
Inaczej by nie przetrwało.
Ale w tym semestrze
będziemy podważać to pojęcie.
A co, jeśli wasze „ja” jest konstruktem,
iluzją, pozą, rolą, którą gracie
codziennie, odkąd sięgacie pamięcią?
To zawsze jest dotkliwe,
kiedy nasza była ma dziecko z kimś innym.
Zobaczymy.
Niezłe te zajęcia.
Wiem, że wiele osób nie znosi swoich eks, ale Alicia była moją przyjaciółką.
A przynajmniej znała mnie najlepiej.
Jeśli jaźń jest konstruktem,
i wszystko to tylko gra, to myślisz, że ludzie mogą się zmieniać?
Tak. W ramach własnych parametrów, czyli raczej niewiele.
Nie wiem. Nigdy nie byłam tego pewna.
Ostatnio wiele badań wskazuje na to,
że jednak możemy.
Oświeć mnie.
Czytałam ostatnio, że według badaczy
ludzie mogą zmieniać swoją osobowość w dorosłym życiu.
Pracuję nad tym z wieloma klientami.
No dobrze. Zdefiniuj zmianę.
Dobrze. Jest pięć cech, które składają się na osobowość.
Ekstrawersja, otwartość na doświadczenia,
emocjonalna stabilność, ugodowość i sumienność.
Wszystkie można zmodyfikować w parę miesięcy.
W jakim sensie?
Trzeba uosobić daną cechę, a nie tylko o niej myśleć.
To zasada „jakby”.
Zachowujesz się „jakbyś” był tym, kim chcesz być
i wkrótce możesz sobie uświadomić,
że nim jesteś.
A dawny „ty” gdzie się dokładnie podziewa?
Wciąż tu jest, tylko znacząco przytłumiony,
a nowy „ty” jest podkręcony.
Czyli nie miałaś kilkudziesięciu lat, żeby poczekać, aż się zmienię?
No...
prawdopodobnie zawsze najmniej
interesowała cię zmiana.
Pogodziłem się z tym, że normalny związek nie jest mi pisany.
Ale co jest normalne?
Spójrz na to w ten sposób. Każdy jest choć trochę pojebany.
Musisz tylko znaleźć kogoś pojebanego tak, jak lubisz.
Albo uzupełniającego twoje pojebanie.
To inna metoda przetrwania,
która zakłada udział drugiej osoby.
A skoro mowa o pojebaniu,
myślałam, że dla policji pracujesz tylko w ramach wsparcia technicznego.
A nagle zapobiegasz morderstwom jako tajniak?
Tak.
To ja.
Wybacz, ale to musi być dziwne.
Nigdy nie rzucę uczenia,
ale ta praca jest jak badania terenowe.
To znaczy?
Nie uwierzyłabyś, z jakim obliczem ludzkiej natury się spotykam.
Często widzę, jak miłość zakrzepła w nienawiść
i morderstwo wydaje się najlepszym rozwiązaniem.
Kiedy byliśmy małżeństwem, chyba nigdy nie chciałeś mnie zamordować.
- Mówisz tak, jakby to było coś złego. - Nie, to tylko spostrzeżenie.
Wydaje mi się, że aby kogoś zabić,
trzeba być zdolnym do głębokiej namiętności.
Nie jestem niezdolny do namiętności.
Do pewnych rzeczy na pewno,
ale powinieneś się z kimś spotykać.
Mówisz o terapeucie?
Nie, o kobiecie.
Albo coś w tym stylu.
Id oraz Ego lojalnie mi towarzyszą.
No dobra, spotykać się i z kobietą, i z terapeutą.
To nie najlepsze zastosowanie dla moich umiejętności.
Pamiętaj, Jasper, że gdyby nie związek zawodowy,
nie miałbyś teraz nawet pracy.
Rozumiem,
ale skoro już wróciłem, to powinienem ją odzyskać.
Przynajmniej jestem wyszkolony.
Może nie wiesz, bo byłeś zawieszony, ale Gary jest świetny.
Ma wysoki współczynnik skazań i, szczerze mówiąc,
lepszy repertuar niż ty.
Wierzysz w to, Gary?
Według was to prawda?
Statystyka nie kłamie.
Nie pasuje ci stanowisko?
Może znajdę dla ciebie coś w drogówce.
Kurde.
A może każesz mi czyścić toalety?
Dałbym radę!
Zachowujesz się jak buc,
więc powiem wprost.
Próbujemy ukryć twoją twarz, jasne?
„Kto bije tych nastolatków?”
Nie bez powodu.
Może zapomniałeś,
w przeciwieństwie do dziewięciu milionów widzów,
ale ludzie są wściekli i nie chcemy, żeby nam bruździli.
Posłuchaj mojej rady i wyświadcz przysługę sobie oraz nam.
Nie rzucaj się w oczy i siedź cicho.
Możesz to zrobić?
Coś jeszcze?
Matka była Miss Del Rio.
Trafili do Nowego Orleanu po huraganie Katrina.
Rodzice się rozwiedli. Z ojcem nie miała kontaktu.
Pracowała krótko jako fryzjerka, stewardessa.
Poślubiła Raya Mastersa,
który pracuje w rodzinnej firmie paliwowej.
A potem...
nic.
Brak uprzedniej karalności.
Parę interwencji domowych, bez aresztowań.
To co, Madison,
kto jest twoim zabójcą?
Dobre ciasto?
Wszystkie ciasta są dobre.
Ron.
Madison.
Powiedz mi, Madison, czym się zajmujesz?
Jestem oddaną żoną.
Oczywiście.
Zakładam, że o tym będziemy rozmawiać.
A odpowiadając na pytanie:
mąż nie pozwala mi pracować.
Tak naprawdę na nic mi nie pozwala.
Mogę spróbować tego ciasta?
Pewnie.
Narzucił mi głupią dietę.
Ale dobre.
Słodziak z niego.
Lubisz psy?
A wyglądam, jakbym lubił koty?
Ja nie bardzo je rozumiem.
Są trochę straszne.
Serio?
Wiesz, wszystkie te historie...
Jakie historie?
O zazdrosnych kotach, które duszą niemowlęta i tak dalej.
Znasz kogoś, kto stracił dziecko
przez morderczego, zazdrosnego kota?
Weryfikuję tylko fakty.
Osobiście nie znam.
Ale słyszałam o tym od wielu osób.
No właśnie. Musimy to rozgryźć.
Zgadzam się.
Pani detektyw,
czy na ofierze były jakieś ślady łap?
Nie, ale podejrzani odwracają siebie ogonem.
Nie będzie łatwo ich przycisnąć.
Co za „kotastrofa”.
Co?
Dobra jesteś.
Ty też.
A ty czym się zajmujesz?
- Wybacz. Zapomniałam. - Nie szkodzi.
To...
nie byle co.
Tak.
Nie wierzę, że to robię.
Jesteś w dobrych rękach.
Jak to zwykle działa?
A jak byś chciała?
Nie wiem.
Po prostu bardzo się boję.
Dlaczego?
Bo jest złym człowiekiem.
Nie wiesz, jak wygląda moje małżeństwo, a robi się coraz gorzej.
Rozumiem cię.
Zawsze wiedziałeś, że chcesz być...
W dzieciństwie o tym nie marzyłem.
Zastanawiasz się czasem,
jakby to było, gdybyś robił coś innego?
Albo wybrał inną ścieżkę?
Rzadko o tym nie myślę. Nie jestem sentymentalny.
No tak, ale wszyscy czegoś żałujemy.
W tym zawodzie nie mogę sobie na to pozwolić.
Też bym tak chciała.
Ale czuję, że jestem w więzieniu
i umrę w więzieniu.
Ale tak się nie stanie.
Może fakt, że przyszłam tutaj,
żeby spotkać się z tobą, to moja najlepsza decyzja, bo służy mnie?
Przepraszam.
Cholera.
To on.
Muszę iść, ale przyniosłam...
Mogę coś zasugerować?
Słuchaj, nic z tego nie mam.
W zasadzie pozbawiam się teraz zlecenia, ale zrób przyszłej sobie,
zasługującej na szczęśliwe życie,
które wciąż jest w zasięgu, dużą przysługę.
Weź to, co tu jest, i zacznij od nowa.
Teraz.
Nie wracaj do domu.
A w razie potrzeby
albo jeśli zmienisz zdanie...
masz mój numer.
POLICJA
Halo.
Nagle zostałeś life coachem?
Czy ja dobrze widziałem i słyszałem?
Nie wierzę.
Co?
„Co?” Nasza tajna operacja jest nieważna?
„Będę twoim terapeutą”?
Nie jest zabójczynią.
Musi się tylko ogarnąć.
Służę po prostu dobru publicznemu.
Dobru?
To był jeden z najpoważniejszych przypadków naruszenia etyki zawodowej,
jaki kiedykolwiek widziałem.
Widzicie? Tak się dzieje, kiedy zatrudniacie amatora.
Przestań!
Uniknąłem prowokacji...
Przysięgli o tym zadecydują.
Liczy się aresztowanie.
Dobra, różnimy się w ocenie metody. To koniec.
Zauważyliście, jaka była ładna?
Ciekawe, czy to miało jakiś wpływ.
Nigdy się tego nie dowiemy,
bo ten pajac ją puścił,
zanim zaczęła się pogrążać.
Powiedzmy, że był to nietypowy rezultat
i w ten sposób go udokumentujemy.
W porządku.
No to na razie, Gary.
- Dobra. - Pa, Gary.
Pa.
Rany Julek, ostro po nim jedzie.
Widziałem już coś takiego.
Gwiazdor zawodzi, pojawia się zamiennik,
i o wiele bardziej wymiata.
Wiem, że tu zawalił, ale...
Jak on się tam nazwał?
- Ron. - Ron jest zajebisty.
Jest jak biały Idris.
Chętnie skoczyłbym z nim na piwo i nie mówię tu o Garym.
Ja bym się z Ronem narąbała.
Wciągałbym z nim kreski w drodze do Vegas.
Dla Rona wyrwałabym sobie spiralę.
Z Garym nie dzieliłabym słomki.
Gary ma słomkę w gaciach, ale Ron...
ma dużą pałę.
Wygląda na to, że sam wyruchałbyś Rona.
Mógłbym wziąć go po tobie,
jeśli byłby Ronem.
To całe oskarżenie to tylko i wyłącznie
prowokacyjna, tajna operacja policyjna.
A ten mężczyzna...
jest największym krętaczem, manipulatorem
i oszustem, jakiego można sobie wyobrazić.
Ten Gary Johnson nie jest człowiekiem.
Człowiek ma w sobie człowieczeństwo.
Empatię.
Człowiek wyciąga do drugiego pomocną dłoń w chwili słabości.
Gary Johnson żeruje na słabych.
A jeśli chodzi o procedury prawne,
to wygląda to tak, jakby ten tajny szakal
używał karabinu AR-15, żeby zabić komara.
Przywykłem już do tego.
Przedstawiłem masę niezbitych dowodów,
więc mogą co najwyżej odmalować mnie jako tego złego.
Wiem, że robią tylko swoje,
ale osobisty atak to nadal osobisty atak
i niefajnie jest musieć tego słuchać.
Uznajemy oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów.
Ale ponieważ ludzie to odwieczne zagadki,
często zdarza się coś takiego.
Ja wybaczyłem jej, a ona mnie.
Szlag, mam na sumieniu gorsze grzechy.
Zasługuje na drugą szansę.
A potem następuje coś takiego.
W świetle wszystkich dowodów i zeznań
uznajemy oskarżoną za niewinną.
Gratulacje, Tammy!
Może ich miłość nie była idealna.
Ale coś znaczyła.
Żebyś wiedział.
Mówię ci, prawo w naszym kraju...
Dawaj!
...jest kompletnie zjebane.
- Trzymaj. - Nie.
Ty bardziej potrzebujesz treningu.
No dobra.
Nie można winić ludzi, że biorą sprawy we własne ręce.
Mocno wierzę w jedną rzecz.
- Jaką? - Osobistą sprawiedliwość,
kiedy nasze zbabiałe prawo zawodzi.
- Kiedy to robimy, i to tak, jak trzeba... - No.
...osobista sprawiedliwość jest nasza.
Nie damy sobie w kaszę dmuchać.
Ano nie.
Dawaj!
Właśnie za taką Ameryką tęsknię.
Amen.
Słuchaj, do zabójstwa potrzeba trzech rzeczy.
Słucham.
- Broni. - Aha.
Nabojów.
No i jaj.
I wszystkiego mam pod dostatkiem.
Kurwa, Tanner.
Dawaj!
I o to właśnie chodzi.
HEJ, RON! NIE NACISKAM, ALE MOŻE CIĘ ZACIEKAWI.
URATUJ PSIAKI! FESTYN ADOPCYJNY
Nigdy nie przekroczyłbym tej granicy. Jestem zawodowcem.
Ale w zasadzie nie napisała do mnie,
tylko do Rona.
Nie przepadam za psami. Chyba mam na nie alergię.
Fizyczną i emocjonalną.
Za bardzo zabiegają o uczucia, łasząc się do tego, kto trzyma mięso.
Ale...
ostatecznie wszyscy jesteśmy słabi.
Błagamy o więcej, poniżając się dla ochłapów.
Psy po prostu za to nie przepraszają.
Koleżko.
Przyszedłeś.
A myślałam, że to ja kocham szczeniaki.
Zawsze wcześniej płuczę gardło sosem barbecue.
Suczki to lubią.
Miło, że wpadłeś.
Miło, że mnie zaprosiłaś.
No to co u ciebie?
W porządku.
Pytanie, co u ciebie.
Wszystko świetnie.
Tak. Naprawdę.
Wyniosłam się prawie od razu.
Kupiłam domek w St. Roch.
Zabałaganiony, ale mój. Jest super.
Rozwodzę się.
Czasem trzeba po prostu zadziałać.
Bardzo mnie to cieszy.
Kiedy do mnie napisałaś, pomyślałem:
„Wynajmie mnie na psim kiermaszu?”.
Nie! O Boże, nie.
Tamta szalona chwila już minęła.
To nowa ja, nowe życie, a on...
No i proszę.
- Ładna fryzura? - Śliczna.
On jej nie znosił.
Tak samo jak psów i minispódniczek.
Teraz nadrabiam stracony czas.
Bardzo się cieszę, że tak ci się wszystko układa.
Dziękuję.
Naprawdę ci dziękuję.
Nie chcę się wygłupić, ale bez ciebie nie dałabym rady.
Powiedziałam to!
W moim zawodzie rzadko słyszy się podziękowania.
Pewnie tak.
Madison.
Mamy problemy w klatce z husky.
Kupę problemów.
- Cześć. - Cześć.
Ron, Jill.
Jill, Ron.
Miło poznać. Pomóc wam?
Nie trzeba. Poczekasz?
Jasne.
Mam co robić.
Długie podanie!
Biegnijcie!
Jest!
Nie.
Nie kupuję tego.
- Czego? - Nie jesteś zabójcą.
To niemożliwe. Tuliłeś szczeniaki.
Bawiłeś się z dziećmi.
Otwierałeś przede mną drzwi.
I ty niby zabijasz dla pieniędzy?
Jeśli rycerskość umarła, nie ja ją zabiłem.
Próbowałam coś o tobie znaleźć, ale jakbyś w ogóle nie istniał.
Może mnie sobie wyśniłaś.
Dobra.
Zobaczymy.
Ilu?
Nie, nie chcę... Chcę wiedzieć.
Co? Dżentelmen tego nie zdradza?
Gwoli ścisłości: uwielbiam ludzi.
Ale ich zabijasz.
Ale nie losowo.
Zawsze ma to swój cel.
Żeby chronić.
Możesz być pewna,
że niektórych ludzi trzeba zabić.
Prawda?
Prawda.
To co najbardziej różni cię od człowieka,
którym jesteś w pracy?
Powiedziałbym, że prywatnie jestem towarzyski.
Lubię się bawić.
Ale...
żeby skutecznie pracować, muszę być trochę samotnikiem.
Nie mogę przykuwać niczyjej uwagi.
Nie mogą mnie zapamiętać. Nie daję nietypowych napiwków.
Nie wplątuję się w pamiętne rozmowy.
Dlatego jeżdżę Hondą Civic.
Chcę być niewidzialny.
No nie wiem. Takie jest moje zawodowe oblicze.
Opowiedz trochę więcej o tym prywatnym.
Powiedziałbym,
że to nasze spotkanie jest cholernie prywatne.
Dobrze. Nie chcę, żebyś był tu zawodowo.
A czego chcesz?
Co?
Boisz się mnie?
Nie.
A ty mnie?
A powinnam?
Zależy od tego, jakie masz zamiary.
Chcesz wiedzieć o mnie wszystko, a co z tobą?
Wiesz wszystko, co musisz.
Czyżby?
Podobno za dużo myślę, żeby dobrze się kochać.
Gdzieś słyszałem, że wyjątkowy seks wymaga bezmyślności,
pewnej dozy zwierzęcego zapału...
Lubiłem Rona.
On nie myślał, tylko działał.
Nie wiem więc, czy jako Ron byłem lepszy,
czy oboje nas przepełniał ładunek elektryczny.
W końcu ona myślała, że kocha się
z kimś, kto zamordował wiele osób,
a ja kochałem się z kimś,
kto był zdolny zlecić zabójstwo męża.
Nie jestem z tego dumny, ale dzięki temu wypadłem lepiej.
Od dawna z nikim innym nie byłam.
Mogę ci coś powiedzieć?
Co?
Fajnie jest.
Zgadzam się.
Podoba mi się to.
My.
Tak.
W ramach przestrogi muszę dla jasności powiedzieć,
że miałem parę dziewczyn, wczesne małżeństwo,
ale przez mój zawód ogólnie mam problem,
żeby utrzymać tak zwany normalny związek.
Walić to, co normalne.
Amen.
Chcesz się znów spotkać?
Tak.
Ale...
to trochę skomplikowane, nie?
Nie musi takie być.
To zły pomysł.
Chyba masz rację.
- Na przykład nie możemy iść do mnie. - Dobrze. Nie chcę.
Nigdy nie mogę ci zdradzić mojego miejsca pobytu.
Jeśli mnie namierzą, wciągną w to i ciebie.
Spotkamy się, gdy będziemy mogli.
I nie możemy być zbyt otwarci.
Im mniej ty wiesz o mnie, a ja o tobie...
Dobra, co powiesz teraz?
„Nie zakochuj się we mnie”?
Wiem, co to jest.
Nie chcę wiedzieć, gdzie mieszkasz,
ani co w danej chwili robisz.
Spotkamy się tutaj, kiedy tylko zechcemy,
i nic na zewnątrz się nie liczy.
No dobrze.
Dobrze.
Zgoda na te warunki?
Gdzie mam podpisać?
Gdzieś jeszcze?
Tu parafka.
Gdzieś jeszcze postawić parafkę?
Musimy się upewnić, że ten dokument jest nie do podważenia.
ODDANIE
PRZYJEMNOŚĆ
Freudowskie pojęcia id i superego
z perspektywy Junga stale się ze sobą ścierają.
Superego
to nasze sumienie.
Nagradza właściwe zachowanie,
stosowanie się do norm społecznych i moralnych standardów.
Natomiast id...
Jako ludzie mamy pragnienia,
prymitywne instynkty.
Popędy, które służą tylko pogoni za przyjemnością
i ignorują konsekwencje.
Tymczasem ego
jest pośrednikiem.
Pomostem między instynktem i logiką,
prawem i bezprawiem.
Wciąż próbuje zmaksymalizować przyjemność
i zminimalizować koszt.
Witamy w Madison Airlines.
Dokąd lecimy?
W jakieś gorące, tropikalne miejsce.
Zapraszam na górny pokład.
Pierwsza klasa.
Proszę, żeby odpiął pan pas.
Dla bezpieczeństwa.
Spodziewamy się silnych turbulencji...
proszę być gotowym na wstrząsy.
Wiem, że mieliśmy o tym nie rozmawiać i nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz,
ale jak to robisz, że cię nie łapią?
Muszę być sprytny, skrupulatny,
zawczasu wiedzieć, czego będą szukać.
Większości spraw o morderstwo się nie rozwiązuje,
zwłaszcza tutaj.
Moja metoda to działać w kontrolowanym obszarze,
a potem przenieść ciało w miejsce, które daje wrażenie chaosu.
A to nie kłopotliwe?
Może być, jeśli brakuje nam sprytu.
Szybko, postrzel mnie. W co?
Nie. Niżej.
Niżej.
Ni... dobrze.
W serce.
Z niektórych rejonów, takich jak głowa czy szyja,
krew po prostu musi wypłynąć.
Istna krwawa łaźnia.
Ludzie to po prostu skórzane torby pełne krwi,
a nasza piękna jama klatki piersiowej utrzymuje to wszystko w środku.
Dopóki nie przeniosę ciała,
nie stworzę sceny,
nie opowiem wybranej historii.
Wstydziłem się grać w szkolnych sztukach,
ale teraz znalazłem swoją scenę,
a każde aresztowanie było jak owacja na stojąco.
Zamierzamy rzucić się na głęboką wodę.
To poważna sprawa.
Jeśli wezmę tę kopertę i odjadę,
jutro o tej porze jej głowa będzie w torbie na zakupy.
A resztę będą jeść świnie w Opelousas.
Powiedz to jasno i wyraźnie.
Czy tego właśnie chcesz?
Moja kobitka korzysta z apek randkowych.
Jakoś to zwąchałem.
Puszcza się na grobli
z kierownikiem z Piccadilly i chce wszystko zabrać.
Nie wiem, jak jest w twoich stronach, ale tutaj
nie zabiera się człowiekowi telewizora, psa i łodzi.
To nie przejdzie, T.
Zabij tę zdzirę.
Z przyjemnością.
Wysoki Sądzie,
psychopatyczny drapieżnik zawsze będzie zagrożeniem dla społeczeństwa.
Ale ktoś, kto raz popełnił zbrodnię w stanie silnego wzburzenia,
czyli w afekcie, jak określa to prawo,
może popełnić ją tak samo, jak każdy inny członek społeczeństwa.
W tym przypadku określiłbym
sam zamiar zlecenia morderstwa,
choć ostatecznie nikt nie ucierpiał, jako swego rodzaju afekt,
a nie morderstwo z premedytacją.
Sprzeciw!
Odrzucam.
Miło byłoby usłyszeć pytanie.
Panie Johnson, zeznał pan wcześniej,
że odniósł pan wrażenie działania z premedytacją.
Czy to znaczy, że i pan działał z premedytacją,
przymuszając ich do morderczego spisku?
Nasze spotkanie bynajmniej nie było nieoczekiwane ani impulsywne.
Zamiar był jasny. Plan był szczegółowy.
Jeśli nie dąży pan do przymuszenia, to po co zbiera pan dane?
Po co panu kostiumy? Przebrania?
To prawda, okoliczności zdemaskowały mojego klienta,
ale chcę pana spytać, jakie są pańskie okoliczności.
Sprzeciw!
Podtrzymuję.
Co pan ukrywa pod tymi kostiumami?
Kogo chce pan nabrać?
Co zrobiłby Ron?
Sprzeciw. Obrona męczy świadka.
Nie analizuję wydarzeń wokół spotkania,
tylko spotykam klienta w danych okolicznościach.
Mam uzupełnić obraz, który sami już namalowali.
Nie zajmuję się drugimi szansami.
Mam coś, czym możemy się pobawić.
Brzmi ciekawie.
Co tam chowasz?
Wybierz rękę.
Lewa.
Przegrywasz.
Cholera.
Po co ci to?
A jak myślisz? Jestem kobietą i mieszkam sama.
Muszę się chronić.
A to gadanie o morderstwach mnie wystraszyło.
Wierz mi, przez to nie poczujesz się bezpieczniej.
Ty masz broń.
To coś innego. Jestem zawodowcem.
Pokażesz mi, jak jej używać, czy nie?
Teraz?
Nie zawarliśmy umowy?
Nic na zewnątrz się nie liczy?
Kiedyś musimy opuścić to miłosne gniazdko.
Prawda?
Na pewno?
Jestem do dupy.
Samouleczalne cele.
Czemu to takie trudne?
Kwestia wprawy.
To może mi pokażesz, mistrzu?
Ta odległość
jest dla amatorów, turystów...
To moja zwykła odległość.
Chwila. Posłuchaj mnie.
Jeśli Księżyc kontroluje pływy,
a składamy się głównie z wody,
jak pełnia może na nas nie wpływać?
Zastanów się.
Formalnie rzecz biorąc, to nielogiczne.
- Logiczne. - Nie.
Faza Księżyca nie ma nic wspólnego z grawitacją.
Wynika z cienia.
To ilość światła blokowana w drodze na Księżyc.
Relacja grawitacyjna między Księżycem a Ziemią,
dwoma obiektami, jest stała.
Księżyc wygląda różnie w ciągu miesiąca,
ale na Ziemi nic się nie zmienia.
Nie wiedziałam, że jestem na randce z Neilem deGrasse Tysonem.
Lubię cię zaskakiwać.
Chodźmy potańczyć, białasku.
Spadajmy stąd.
- Ray. - Nie, poczekaj.
Madison?
Kurwa.
- Dzwoniłem. - Ray, proszę.
Byłaś zbyt zajęta, żeby odebrać?
Kto to, kurwa, jest?
Jej chłopak.
Serio? Ja jestem jej mężem.
Ray, możemy być...
Być co, Maddy?
Powiedz mi.
- Uprzejmi? - Miło było.
Wzajemnie, chłopaku!
Madison, jesteś żałosna!
- Wiesz co? Nie. - Ray!
Nie skończyłem. Odpierdol się.
Jaja sobie robię.
Dajcie spokój.
Nie mogę się już pobawić z twoim nowym kolegą?
Możesz dać nam spokój?
Cholera, Madison. Nie odchodź.
- Ray. - Nie odchodź, kurwa.
Ty niewdzięczna suko. Chodź tu!
- Szlag! - Przeproś, skurwysynu.
Kazał ci przeprosić, skurwysynu.
To zawodowiec. Zrobi to.
Pokaż mu.
Kurwa.
Chodźmy.
Jaki zawodowiec?
Zawodowy dupek.
Pniesz się w górę, Madison, co?
- Do zobaczenia, zawodowcu. - Chodź.
Wiecie co? Pierdolcie się. Zasługujecie na siebie.
- No chodź. - Zamknij ryja!
Przesadziłeś, kurwa.
Nie mogę uwierzyć, jakie to było świetne.
Byłeś niesamowity.
Ten nadęty chujek nikomu nie ustępuje.
Widziałeś jego minę?
- Tak. - Po prostu odszedł.
To była masakra.
Dobra, kozaku.
Nikt nigdy nie stanął tak w mojej obronie.
No cóż.
Zdrowie.
Za randkę idealną.
Dobre jest.
Bardzo dobre.
Wygląda na to, że ty i Ray inaczej widzicie wasz rozwód.
Dla mnie to jasne.
Nic nie poradzę, że on wariuje.
Sam widziałeś.
Tak.
Ale macie rozwód, prawda?
Widzisz na moim palcu obrączkę?
Nie.
No właśnie.
Jakie jest prawdopodobieństwo,
że my i on będziemy w tym samym klubie?
No dobra, co to za pytania?
Niech ci będzie.
Zjebałam sprawę.
Zerwałam naszą umowę.
Ale bardzo chętnie podpiszę nową, kiedy wrócimy do domu.
Zdenerwowałeś się.
Nie dlatego, że mierzyłem z broni do jakiegoś kutasa.
To nic takiego.
Po prostu ja cię nie zabieram tam,
gdzie bywają moi kumple i byłe.
Musimy się pilnować.
To był przypadek.
O rany. Ja pierdolę.
Kogo my tu mamy?
Tak myślałem, że to ty.
Co tam?
Przyszedłem po żarcie na wynos.
Zobaczyłem cię z daleka. Nieźle, nie?
Co za zbieg okoliczności. Masakra.
Przedstawisz mnie swojemu koledze?
- Jasper. - Madison.
Madison.
Madison?
Madison...
Znamy się? Wyglądasz bardzo znajomo.
Nie.
Nie wydaje mi się.
Nieważne. Może sobie przypomnę.
Może.
No dobrze. Wracajcie do waszego deseru.
Chciałem się przywitać.
Dobranoc.
Miłego weekendu.
Miło było cię zobaczyć.
Dobra.
- Pa! - Pa.
To był dopiero przypadek.
Kto to?
Taki jeden gość, z którym pracowałem.
Czyli były mąż, były współpracownik...
Jesteśmy kwita?
Nie.
Tak.
Podpiszę znowu umowę.
Co my robimy?
Nic nie wiem. Nie zebrałem danych.
Czuję się nagi.
Teraz musisz być po prostu dobry.
Koniec Halloween. Koniec przebieranek.
Dobra. Niewiele o nim wiemy.
Nie mamy nawet pełnego upoważnienia,
więc robimy samo audio.
Ma na imię Mike.
Czeka już w środku i wydaje się trochę niespokojny.
Robi się strasznie.
Wiemy w ogóle, jak wygląda?
Nie, ale ma siedzieć sam i czytać Buszującego w zbożu.
To nigdy nie jest dobry znak.
Będzie dobrze, Gary.
Zrobisz to z palcem w nosie. To tylko kolejny tchórz.
Dasz radę, G.
Smacznego śniadania.
Mike?
Tak. Judd?
Patrz przed siebie. Dla własnego bezpieczeństwa.
Powiedz, Mike, w czym mogę ci pomóc?
- Czyli jesteś...? - Tak.
I zajmujesz się...?
Tak.
Powiedz mi, czego chcesz.
Chyba że przyszedłeś na naleśniki.
Moja żona.
A konkretnie?
A jak myślisz? Suka mnie dobija.
Nie mogę żyć ze świadomością, że jest...
z kimś innym.
Dlatego jestem tu teraz... z tobą.
Dlaczego mnie potrzebujesz?
Czemu sam się tym nie zajmiesz?
Wierz mi, chcę to zrobić,
ale aktualnie się rozwodzimy.
Byłbym głównym podejrzanym.
Potrzebuję idealnej przykrywki. Idealnego alibi.
Czyli nie macie jeszcze rozwodu?
A co ci do tego?
Zapomniałem o czymś.
To może być podwójna sprawa.
Ma nowego chłopaka.
To prawdziwy zjeb.
No i?
Jeśli z nim będzie, jego też możesz załatwić.
Nie mam z tym problemu.
Ale będzie drożej.
Pasuje ci to?
Tak. Zajeb jedno i drugie.
Spoko.
Masz pieniądze?
Tak, tutaj. Powinno wystarczyć na oboje.
Ale mam specjalną prośbę.
Pracuję w usługach.
Kiedy to zrobisz, chcę, żeby wiedziała dlaczego.
Tuż przedtem popatrz jej w oczy i powiedz:
„To od twojego kochającego męża”.
To mają być ostatnie słowa, jakie usłyszy.
Wiesz co?
Może chłopaka dorzucę za darmo.
Co do chuja?
Co? To bardzo proste.
Ty dajesz mi pieniądze, a ja to załatwiam.
Sam to załatwię.
Co tam się stało?
Nie wiem. Spanikował.
Zdarza się.
Naprawdę?
...odebrać, ale zostaw wiadomość.
Madison, jeśli to dostaniesz, nie idź do siebie.
Wiem coś o Rayu. Zadzwoń...
Co to, kurwa, było?
- Co? - Co?
Jak to co? Facet po prostu prysnął?
Nie wiem. Spanikował.
Wszystkich nie dorwiemy.
Z takim podejściem na pewno. Stresują się? To ich uspokój.
Według mnie zaczynasz trochę zawalać.
Możliwe.
Słuchaj, chciałem pogadać z tobą o tamtym wieczorze.
Tak? O co chodzi?
O nią?
Rozumiem, stary. Wszystko mi się teraz składa.
Spoko.
Też ruchałem podejrzane.
To nic takiego. Fajnie masz.
Przypadkiem na nią wpadłem.
Dziękowała mi za to, że ją pokierowałem.
Nie wątpię.
Nie chcę, żebyś opacznie to zrozumiał.
Gary,
możesz mi ufać.
Czekaj.
Powtórz. Chce zlecić moje zabójstwo?
Tak. Chce mnie wynająć, żebym cię zabił.
Czego nie łapiesz? Musimy spadać.
- Spotkał się z tobą osobiście? - Tak.
- I wie, czym się zajmujesz? - Tak.
To zabijesz mnie?
Co ty gadasz?
Czy mnie zabijesz?
Nie.
To nie mam czym się martwić.
Myślę, że może zrobić to sam.
Nie zrobi.
Dobrze. Pytam więc współczesnych przysięgłych o werdykt.
Dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego.
Bardzo współcześnie.
Jak doszliście do tego wniosku?
Choć uważamy, że ta osoba jest winna ohydnego czynu,
usankcjonowane przez państwo zabójstwo nic nie daje
i powoduje tylko więcej bólu i cierpienia.
To dobry przykład systemu prawnego, który reaguje na wolę obywateli.
A teraz przenieśmy się w czasie do naszych kolegów z paleolitu,
czyli 25 000 lat temu, kiedy było całkiem inaczej.
Nie ma przysięgłych.
Nie ma systemu prawnego.
Jesteście koczowniczą społecznością.
Jak więc rozwiążecie wasz problem?
Egzystencjalną groźbę w postaci niezrównoważonego lidera.
Najeżdża inne plemiona,
zabija, gwałci, plądruje.
Przez niego wszyscy możecie zginąć.
Jakie macie możliwości?
Nie jesteśmy zgodni.
Niektórzy chcą go wygnać...
Nie mamy do tego środków. Wsadzimy go na łódź?
Większość z nas
chce go wyeliminować.
Musimy przetrwać za wszelką cenę.
Nie zadzierajcie z Jerrenem.
Jak rozwiążecie ten problem?
Egzekucja.
To bezwzględny,
ale historycznie potencjalnie właściwy wybór.
Ten temat dogłębnie ostatnio badano.
Nowe podejście wskazuje, że taka selektywna eliminacja
gra większą rolę w ewolucji społecznej, niż wcześniej sądzono.
Ten impuls, żeby wyplenić destabilizujące siły
to prawdopodobnie mroczna nić naszego historycznego DNA.
Takie zabójstwa miały dwojaki cel.
Nie tylko chroniły społeczną spójność i normy,
ale też eliminowały pewne agresywne,
krnąbrne osoby z puli genowej.
Kiedy nasz profesor zmienił się w ciacho?
Co nie?
Zanieś te statystyki porównawcze szefostwu.
Wiedzą o zwłokach?
Jeszcze im nie mówiłam.
Jakich zwłokach?
Pamiętasz tę kobietę? Chciała zabić męża i ją puściliśmy.
Nie, to on ją puścił.
Madison Figueroa Masters.
To dla niej byłeś Ronem.
Właśnie znaleźli zwłoki jej męża.
Przepraszam. Co się stało? Gdzie?
Ciało znaleziono w Cabbage Alley przy autostradzie.
Wygląda to na narkotyki.
Jedna kula w aortę. Kaliber 38.
Gary?
No tak. Kiedy zbierałem o nim info,
wyszło, że ma problemy z narkotykami, więc...
Jacyś podejrzani?
Niezbyt. Pokłóciła się z mężem
przy barze Virgo’s i facet, z którym była, wyciągnął broń.
Wiemy, kto to?
Jeszcze nie.
Może to jej nowy chłopak albo coś?
Może go poszukamy, pogadamy z nim?
Dobry pomysł. Daj znać, czego się dowiesz.
Myślę, że Johnson i ja powinniśmy zrobić to razem.
Mogę go ze sobą zabrać?
Pewnie.
Pasuje ci to, Gary?
Jasne.
Co ty robisz?
Szukam tego chłopaka.
Kurde, znalazłem go.
Kurwa, dobry jestem.
Przestań. Co my tu robimy?
Słuchaj, nikomu nie powiem.
O czym? Wpadłem na nią. To nie znaczy, że to ja.
Że mam z tym coś wspólnego.
Spokojnie. Ale się zjeżyłeś.
Słuchaj, nikt cię o nic nie oskarża.
Zastanawiałem się tylko, czy go znasz.
Wygląda znajomo?
Tak, to on uciekł z restauracji.
Jak miał na imię? Mike?
Ray. To mąż Madison.
Prawda?
Prawda.
Posłuchałem raz jeszcze waszej rozmowy
i nabrała dla mnie zupełnie innego znaczenia.
Wiedziałeś, jaki osiągniesz efekt tą gadką o chłopaku, nie?
Co?
O co ci chodzi?
O nic. Po prostu...
Jesteśmy kumplami, prawda, Gary?
Coś ci zdradzę.
Na przestrzeni lat nauczyłem się słuchać swojego nosa.
Kiedy mam przeczucie, zwykle naprowadza mnie na coś ciekawego.
Coś cennego.
Daj znać, co znajdziesz.
Może.
No dobra.
Sam nie wiem. Tu nic nie ma.
Przestraszyłeś mnie.
Cześć.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Jak?
Jakby coś było nie tak.
A jest?
Stało się coś nietypowego?
Dobra, co ty robisz?
Za wcześnie na takie rzeczy.
Słyszałaś o Rayu?
Że nie żyje?
Tak.
Skąd ty o tym wiesz?
Po prostu wiem.
Zamierzałaś mi powiedzieć? Nie sądziłaś, że ten temat wypłynie?
Tak, ale kto ci powiedział?
To mój obszar zainteresowań.
Słucham skanerów policji.
Zwykle wiem, kogo w mieście zabito.
To dziwne, jaka spokojna się wydajesz.
Zamierzałam ci powiedzieć.
Po prostu wciąż to trawię.
Nie bardzo wiem, co z tym zrobić.
Znalazłam się w dziwnym położeniu.
Mam odgrywać rolę wdowy w żałobie?
Cóż, nie umiem udawać.
Czy był dobrym człowiekiem? Nie.
Czy go kochałam? Kiedyś tak.
Są różne sposoby przeżywania żałoby.
Muszę tylko wiedzieć. Miałeś z tym coś wspólnego?
Czemu miałbym, kurwa, mieć?
Jaki miałbym motyw?
To ja odwiodłem cię od pomysłu, żeby go zabić, pamiętasz?
Myślisz, że działam solo,
zabijając ludzi gratis?
Po prostu musiałam spytać.
Przepraszam.
W porządku.
Rozumiem.
Chodź tutaj.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
To jak to było?
Zadzwonili z policji?
Tak.
I co powiedzieli? Są jacyś podejrzani? Aresztowani?
Myślą, że kupował narkotyki. Znaleźli go zastrzelonego.
Bardzo się boję.
Wiem.
To bardzo dziwne.
Jak grom z jasnego nieba.
Ale nie musisz się bać. Czemu miałabyś się bać?
Bo to ja go zabiłam.
Zabiłaś go?
Tak.
Dlaczego?
Sam mówiłeś, że zamierzał zabić mnie.
Czyli cię zaatakował. To była samoobrona.
- W zasadzie. - W zasadzie co? Co robił?
Był albo nieprzytomny, albo spał.
I go zabiłaś?
Tak.
Wymyśliłam historię i w nią uwierzyli.
O Boże.
O Boże!
Dlaczego to tak cię martwi?
- Robisz to cały czas. - Wcale nie.
Nigdy tego nie zrobiłem. Nikogo nie zabiłem!
Co ty wygadujesz?
Udaję płatnego zabójcę.
Dlatego cię nie aresztowałem.
Bo pracowałem pod przykrywką.
Jesteś gliną?
Nie.
Uczę na uniwersytecie. To zlecenie na boku.
Wymknęło się spod kontroli.
Czyli przez cały czas mnie okłamywałeś?
Utknąłem.
Nie chciałem cię stracić, a Rona poznałaś najpierw.
I spodobał ci się.
Mnie zresztą też. Nie chciałem pokazywać ci Gary’ego.
Kim jest, kurwa, Gary?
Ja jestem Gary.
Nie znam twojego imienia?
Nazywam się Gary Johnson.
- Gary? - Wiem.
Przepraszam.
Dzwonili już trzy razy.
Coś się musi dziać. Pewnie jakiś problem...
Hej. Jak tam, Claude?
Gary, gdzie jesteś? Musisz wrócić do komisariatu.
- Teraz? - Tak.
Mamy nowe informacje o Madison Masters.
Dobra. Zaraz przyjadę.
Przepraszam.
Załatwię coś szybko i niedługo wrócę.
Nie wracaj.
Idź sobie, jak ci tam na imię.
Może i wszedłem jako Ron, ale wyszedłem jako Gary.
Jest Johnson. Phil, sala odpraw.
WYDZIAŁ DOCHODZENIOWO-ŚLEDCZY
Czekaj, aż to usłyszysz.
Hej! Dobrze wyglądasz, Gary.
Dobrze, że jesteś.
Coraz bardziej wygląda to tak, jakbyśmy zawalili.
Madison Figueroa jest teraz główną podejrzaną.
- Naprawdę? - Tak.
Usiądź.
Powiedz, czego się dowiedzieliśmy.
Pół roku temu
Ray Masters zwiększył polisę na życie
o milion dolarów.
Polisę, której, oczywiście, jedyną beneficjentką była jego żona.
To było, zanim próbowała zlecić ci zabójstwo,
ale wydział zabójstw widzi tu potencjalny związek.
Może po spotkaniu zmusiła do czynu kogoś innego
albo zrobiła to sama.
Bo ją puściliśmy.
To nie pomaga.
Poza tym to było dawno temu.
Gary, rozmawiałeś z nią jeszcze po tamtym spotkaniu w Please U?
Tak, w sumie tak.
Naprawdę?
Kiedy?
Wpadliśmy na siebie w Ted’s Frostop.
Podziękowała mi za pomoc i dobrą radę.
Tego samego wieczoru spotkałem ciebie.
Rozmawiałeś z nią.
Ty też?
Nie wiedziałem, że to ona.
Tak, to była Madison.
Myślisz więc, że może być zamieszana w to morderstwo?
Zawsze jest taka opcja, ale bardzo bym się zdziwił.
Wyglądała na szczęśliwą. Odeszła od męża.
Kupiła domek.
Wyglądało na to, że ma się dobrze.
To co robimy teraz?
Zawsze możemy wezwać ją na przesłuchanie.
Pewnie weźmie prawnika i nic nie powie.
A jeśli naprawdę za tym stoi, pewnie ma już gotowe kłamstwa i alibi.
Mamy tylko jedną szansę, żeby wyciągnąć z niej nagą prawdę.
On nią jest.
- Ja? - Tak.
Mam pytanie. Kiedy na nią wpadłeś,
byłeś Garym czy zabójcą?
Jako kto jej się pokazałeś?
Jako Ron.
Czyli dla niej wciąż jesteś zabójcą?
Kim innym miałbym być?
Świetnie. Czyli ona wie,
że on wie, że chciała zabić męża,
i musi go na tyle lubić i mu ufać,
żeby zjeść z nim deser w Ted’s Frostop.
Taka jest prawda. Znają swoje sekrety.
W życiu by nie podejrzewała,
że nagrywa ich rozmowę.
Myślę, że to dla nas szansa.
Czyli ustawimy przypadkowe spotkanie, w którym pociągnie ją za język.
Nie przypadkowe.
Spotkanie z zaskoczenia.
Załóżmy Gary’emu podsłuch
i zróbmy to teraz.
Możesz rozegrać to w ten sposób, że sprawdzasz, jak się trzyma.
Przeczytałeś o śmierci jej męża
i nie ukrywasz, czemu chcesz z nią porozmawiać.
To mi się podoba.
Nie wiadomo, co powie, ale cokolwiek to będzie,
poznasz, czy cię okłamuje.
Właśnie.
Pasuje ci to, Gary?
Myślę, że to dobry plan.
Bardzo dobry.
Wyślijcie mi adres.
Widzimy się na miejscu.
- Przyciśnijmy ją. - Jadę z tobą.
Przygotuję cię.
Zobaczymy się w vanie.
Wszystko gra?
Tak.
Przez ciebie ja się denerwuję.
Serio? Potrzebuje tego?
Tak, chcę mieć z nim kontakt.
Dorwij ją, Ron.
Pilnuję cię.
Jesteście tam?
Słyszycie mnie?
Bardzo dobrze.
Słuchawka działa?
- Tak. - Świetnie.
Pamiętaj, mamy tylko audio. Dobrze to nagraj.
Jasne.
Musimy pogadać.
POLICJA SŁUCHA. GRAMY RAZEM.
Pieprzy się
i musimy to ogarnąć, bo mamy przejebane.
Czekaj, co?
JESTEM RON. NIE TWÓJ CHŁOPAK.
Wiedzą, co robię,
więc po tamtym spotkaniu gliny cisną mnie o śmierć twojego męża.
- Myślą, że jedno z nas to zrobiło. - Ja nie.
Wiem, że to ty.
JESTEŚ NIEWINNA. ZAPRZECZAJ.
- Nie winię cię. - To nie ja!
Kto mnie o to oskarża?
To bzdura. Wiesz, że nie jestem do tego zdolna.
To kto to zrobił? Co się stało?
Policja coś mówiła.
Co konkretnie?
Zginął, kupując narkotyki.
Był uzależniony.
Czyli twierdzisz, że go nie zabiłaś.
WIEDZĄ O VIRGO’S. TO NIE BYŁEM JA.
Kiedy ostatnio go widziałaś?
Niedawno, w Virgo’s.
W tym klubie?
Tak. Wychodziłam z takim gościem,
którego tam poznałam i bum, wpadłam na Raya.
Odwaliło mu, kiedy mnie z nim zobaczył,
nakręcił się, zaczął nam grozić
i mnie złapał.
Tamten, chcąc mnie chronić,
wyciągnął nagle broń i wymierzył w Raya.
Dopytaj o kolesia z bronią.
Ray spanikował,
odszedł, ja uciekłam i to był ostatni raz, kiedy go widziałam.
Co to był za koleś?
Ten z bronią. Jak się nazywa?
Nie wiem.
- Nie wiesz, jak się nazywa? - Nie.
Bawiliśmy się razem na parkiecie
i spytałam go, czy chce iść gdzie indziej.
Chciał.
Wyszliśmy i wtedy pojawił się Ray.
Jeśli się przedstawił, to nie usłyszałam.
Nie wiesz, jak się nazywa.
Wyszłaś z klubu z pierwszym lepszym facetem?
Spierdalaj.
Jestem dorosłą singielką i nie był pierwszy lepszy.
Cholernie dobrze tańczył.
Bardzo się cieszę,
bo ten tajemniczy gość jest podejrzany.
Słyszałem, że go szukają.
Przyciśnij ją w sprawie polisy.
Cholera, ja też.
Porządni faceci są dziś rzadkością. Stanął w mojej obronie.
Więc jeśli go znajdą, daj mi znać.
WIEDZĄ O POLISIE. ZWAL NA RAYA.
Nie wydawało się, że twoim motywem jest kasa,
jak u tych innych śmieci, dla których pracuję.
Bo nim nie była.
To co to za milionowa polisa,
o której wszyscy gadają?
Nie udawaj, że milion dolarów to nic.
Nie okłamuj mnie. Wiesz, do czego jestem zdolny.
Rodzina Raya ma kasę. Robią takie rzeczy.
Wypłacają polisy.
Nawet nie wiem, czy coś dostanę.
Mógł zmienić beneficjenta, kiedy się rozstaliśmy.
Nie mam głowy do finansów. Ray gadał o forsie...
WIELKI FINAŁ. GRAJ OSTRO. WYWAL MNIE.
...inwestycjach i tak dalej, a ja niczego nie rozumiałam.
Odpowiadasz na moje pytania,
ale nie tak, jak powinnaś.
Mówię prawdę!
I tak wiem, że to zrobiłaś.
Pierdol się! Wcale nie.
Jak śmiesz przychodzić tu i mnie oskarżać?
Wypierdalaj stąd!
Jestem po twojej stronie. Dlatego przyszedłem.
Próbuję ci pomóc się z tego wywinąć.
Nie dlatego, że jestem taki wspaniały,
ale kiedy ciebie zostawią, to mnie też.
Możemy razem się z tego wykaraskać.
Jakie „razem”?
Mogę zwalić to na kogoś innego,
ale musisz powiedzieć mi prawdę,
- żebym mógł to zrobić. - Mam dość.
Nie będę tłumaczyć się przed zabójcą.
Nie jesteś gliną. Niech sami odkryją sprawcę.
Powiedziałam ci już, co wiem.
Nie miałam z tym nic wspólnego.
Ray był zasranym ćpunem.
A teraz wypad z mojego domu!
Hej! Ostatnia szansa.
Proponuję ci wyjście.
Kiedy sobie pójdę, zostaniesz z tym sama. Mogłem pomóc.
Nie potrzebuję tego.
Równie dobrze mogą nas teraz obserwować,
nie powinniśmy się już spotykać.
Świetnie.
Zobaczysz mnie? Nie podchodź.
Nie bierz tego do siebie.
Nie możemy ryzykować.
Mnie to pasuje.
Kurwa.
I co myślisz?
A ty?
Zastawiłeś na nią wiele pułapek.
Albo kłamie najlepiej na świecie, albo jest niewinna.
Tak.
- Cholera, myślałam, że to ona. - Ja też.
Sprawiała wrażenie szczerej.
A co ty myślisz, Jasper?
W sumie się zgadzam. Nie sądzę, żeby to zrobiła.
Świetnie ci poszło, Gary. Serio.
To co z tym nieznajomym, który wyciągnął broń?
- Próbujemy go znaleźć? - Nie.
To tylko jakiś facet, który pogroził palantowi w zaułku.
To nic takiego.
Tak, to już koniec.
O Boże!
Tak! Jest i on.
We własnej osobie.
Domyśliłem się, że tu przyjdziesz, stary.
Uczcimy to piwem? Przyniosę ci.
- Ty przyniosłaś pierwsze. - Ja pójdę.
Zarąbista jest.
Co się dzieje, Jasper?
Właśnie mówiłem Madison, jacy fenomenalni z was aktorzy.
Musiałem wejść za kulisy
i zajrzeć do garderoby.
Twój występ był bezbłędny,
ale ty...
ty, przyjacielu,
zwaliłeś mnie z nóg.
Może cię nie doceniałem, Gary.
Albo... Ron. Sorry.
Gary, Ron.
Czasami mi się mieszają. Tobie też?
Czasami.
- Tak. - Co to ma, kurwa, być?
Właśnie mówiłem naszej uroczej Madison,
że chciałem zaakceptować cokolwiek, co się dzisiaj stanie.
Że jeśli wszystko ci się posypie,
to przynajmniej odzyskam robotę.
Ale jeśli się wywiniesz,
i gratuluję, to się wam udało,
będę musiał zadowolić się w chuj wysoką sumką.
Ty byś wtedy spytała: „Jaką sumką?”.
Albo: „Niby skąd?”.
A ja bym odpowiedział,
że z polisy zmarłego męża.
No dobrze. Powoli.
To będzie nasze małe porozumienie, tak?
Ja będę siedział cicho,
a wy unikniecie więzienia.
- Nic nie masz, Jasper. - No...
Bo nic nie ma. Że się spotykamy?
- Kogo to obchodzi? - Nie wiedziałem.
Już wyciągnąłeś asa.
- Gratuluję. - Wal się.
Przestańcie.
Zostań.
Kochanie, usiądź. Wysłuchamy go.
Tak, kochanie, nie bądź kutasem.
Chcę wam tylko pomóc.
- Pomóc? - Jezu, Gary!
Wystarczy już, jasne? Dość tego!
Przestań ściemniać.
Ja zacznę, dobra?
Śledziłem was.
Powiem nawet więcej.
Chciałem odzyskać robotę.
Nic do ciebie nie mam, ale ja pierdzielę.
Mam dość dowodów, żeby zapewnić ci dożywocie.
A ty...
współwinny morderstwa?
Rany Julek.
Trochę za to posiedzisz.
A jedyny powód, dla którego jestem na 100% pewny,
że ty to zrobiłaś, jest taki, że jestem na 100% pewny,
że ten twój twardzielek...
za chuja nie umiałby zabić.
Gorąco tu.
Jak na ironię,
ta polisa na życie mogła was faktycznie uratować.
Dzięki tym pieniądzom pomyślałem, że ta...
ponura...
pojebana przygoda, którą wszyscy przeżywamy,
naprawdę może mieć szczęśliwe zakończenie.
W momencie, kiedy dacie mi pieniądze...
możecie...
Kurwa.
Mam przejebane.
Co się stało?
Wsypałam mu do piwa prochy. Oby nie za dużo.
Ale jeśli się obudzi, pójdę siedzieć.
Otrułam gliniarza.
Mam totalnie przejebane.
Co robisz?
Co to ma być?
Poświęcenie.
Zabicie gliny nie uchodzi na sucho.
Zwykle nie, ale w przypadku Jaspera
może nam ujść.
Policja myśli pewnie o nim
to samo, co my teraz.
Że lepiej by im było bez niego.
O Boże.
To jaka jest nasza wersja?
Znajdą go w aucie gdzieś daleko.
Narkotyki w organizmie, torba na głowie.
Żadnych stłuczeń ani śladów walki.
Ewidentne samobójstwo.
Żona rzuciła go lata temu, więc...
nikt nie będzie tego kwestionował.
Jest rasistą, mizoginem, przemocowcem.
Bardzo brudnym gliną.
Jebać go.
Naprawdę to robimy?
Nie mamy wyboru.
Wiem, że wiele razem ryzykujemy
i że będziemy musieli poradzić sobie z niewyjaśnionymi wątkami, ale...
chyba cię kocham.
To zawsze jest ryzyko.
Gwoli ścisłości, ja też cię chyba kocham.
Na dobre i złe?
Chyba się zgodzimy, że to jest to złe, prawda?
DZIĘKUJĘ
Tak.
Czyli będziemy razem do końca?
Póki śmierć nas nie rozłączy?
Tak, bo nie wierzę w rozwody.
Żartuję.
Czyli zgadzamy się na te warunki?
Tak.
Gdzie mam podpisać?
- Gdzieś jeszcze? - Tu parafka.
Musimy się upewnić, że ten dokument jest nie do podważenia.
Muszę chyba postawić parafkę jeszcze tam na dole.
Wiem, że w tym semestrze zarzuciłem was wiedzą,
ale o to w tym chodzi, nie?
Dać się zasypać, przytłoczyć perspektywami i możliwościami,
bo to właśnie oferuje nam życie, jeśli postanowimy tak na nie spojrzeć.
Ja nie zawsze tak miałem.
Kiedyś uważałem, że rzeczywistość jest obiektywna, niezmienna.
I że nie mamy pola manewru, w sensie platońskim, kartezjańskim i kantowskim.
Ale z czasem zacząłem uważać, że prawda powstaje poprzez scalenie
różnych punktów widzenia i nie ma żadnych absolutów,
ani moralnych, ani epistemologicznych.
Taki sposób na życie daje nam więcej sprawczości.
Ta myśl, że jeśli wszechświat nie jest ustalony,
to wy też nie jesteście.
Naprawdę możecie stać się inni, oby lepsi.
Jedno wiem na pewno. Wasza rzeczywistość z czasem zmieni się
na niewyobrażalne sposoby
i zachęcam was, żebyście byli otwarci na tę transformację.
Gdybym na zakończenie semestru
miał dać wam jedną radę na przyszłe życie
w tym skomplikowanym świecie, to brzmiałaby ona tak:
pochwyćcie tożsamość, którą chcecie mieć.
Kimkolwiek chcecie być po tych zajęciach,
bądźcie tą osobą z pasją i zapałem.
Powodzenia na egzaminie końcowym.
Możecie zaczynać.
Widzisz te białe ptaki?
Zwróć uwagę na ich długi, pomarańczowy dziób. To ibisy białe.
Patrz na ich oczy. Są szalone.
Dobrze, czyli mamy croissanty
i mamy babeczki. Przyniesiesz szarlotkę?
Tak, słynną szarlotkę Gary’ego.
Świetnie. To już mam.
I nie przejmuj się kostiumami. Zajmę się nimi.
Bogu dzięki. Jesteś super, Madison. Dzięki.
Mieliśmy nadzieję, że ktoś pomoże.
Gabby zmyła się do Aspen.
Mogłabym ją dosłownie udusić.
Tak, wiem.
Widzimy się na zebraniu.
Miłość, jak to miłość, w międzyczasie mnie zmieniła.
Ostatecznie odkryłem odpowiedni miks Gary’ego i Rona.
W końcu życie jest krótkie.
Trzeba żyć na własnych zasadach.
Mamusiu, gdzie poznałaś tatusia?
Tatuś był najmilszym panem, jakiego kiedykolwiek spotkałam.
Chociaż odgrywał twardziela,
wiedziałam, że udaje.
A jeśli chodzi o mamę, cóż mogę powiedzieć?
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Stworzyła mnie na nowo.
A odpowiadając na pytanie, poznaliśmy się w magicznej kafejce
o nazwie Please U.
Dobre ciasto?
Wszystkie ciasta są dobre.
Pełna racja.
PAMIĘCI GARY’EGO JOHNSONA
WETERANA WOJNY W WIETNAMIE NAUCZYCIELA AKADEMICKIEGO
TAJNEGO AGENTA PONAD 70 ARESZTOWAŃ NA KONCIE
MIŁOŚNIKA ZWIERZĄT I BUDDYSTY
NAJBARDZIEJ SPOKO KOLESIA ŚWIATA,
KTÓRY NIKOGO NIE ZABIŁ (TO ZMYŚLILIŚMY)
CYNGIEL
Napisy: Marzena Falkowska