Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Џереми, ајде. Треба да одам.
Извини, тато. Само малку.
Се јавуваме во живо од Вашингтон по зголемениот данок
што го одобри Комисијата за финансии.
Корпоративната стапка сега е 26,5,
а капиталната рата, како што рековме, расте на 25%.
За момент ќе ги чуете деталите.
Но, прво прогнозата.
Што е со момчето на математика што го спомнуваше?
Она што те задеваше. Се уште те задева?
Да, но само кога е со неговиот глупав другар.
Инаку е добар.
Добро. -Да.
Добро утро, Кери Меј.
Добро утро.
Како си денеска? -Добро.
Фала што ја носите на школо и ја земате...
Те молам. Задоволство ми е. - Зошто Кери Меј доаѓа по мене?
Јас имам состанок по часови и ќе се вратам доцна.
Но, петок е, во петок гледаме филмови.
Знам.
Извини, душичке. Мама мора да се јави.
Здраво, Грег. - Здраво. Само да те чујам.
Да видам како си. Денеска е важен ден.
Само сакам да заврши.
Ќе биде одлично. Не грижи се.
Само запамти што зборувавме. Се ќе биде во ред.
Што сакаш да заврши?
Добро. Спремна сум.
Треба да се спремам за рочиштето.
Се гледаме на суд во четири. Немој да доцниш.
Нема. Се гледаме.
Маја, душичке. Извини.
Може да гледаш филм со Кери Меј.
Може да нарачате и пица.
Мама има важен состанок. Разбираш?
Маја? Дојди, душо.
Треба да одам. Да не задоцнам.
А, ако не дојадеш, и ти ќе доцниш.
Те сакам.
Не ми се верува дека им треба толку време да решат.
Што ако ја добиеш?
Ќе имаш само два месеца да го напишеш и увежбаш говорот.
Треба да се јавам во школото.
Да им кажам да побрзат.
Тато, не јавувај се. - Зошто не?
Знаеш колку пари им давам?
А тие не држат во неизвесност.
Воопшто не би требало да решаваат.
Многу подобар ученик си од девојчено.
Сеедно, само не јавувај им се.
Ако не прогласат до крајот на неделата,
ќе одиме кај нив и ќе ги натераме.
Се гледаме дома!
Како Ангелу ја толкува изјавата на Данбар
за пеењето на птицата во кафезот?
Што ни вели?
Кајл.
Како мала црнкинка што растела на југот, не била слободна.
Била заробена.
Но, со пеењето се чувствувала слободна.
Анџела? -Не е тоа работата.
Заглавена е. Во затвор е.
Продолжи.
Таа е жртва на угнетување.
И расизам. -И силување.
Маја Ангелу вели дека таа е заробената птица.
Сака да ја видат,
да ја чујат и разберат.
Сакам да сум слободна.
Г-ѓо Х., може сега јас да бидам птица и да одлетам малку порано?
Г-ѓа Шо ќе ме убие ако пак задоцнам на женски студии.
Што е? Ги проучувам жените. - Малечок...
Кога сме кај тоа, домашната за викендов ви е да напишете песна.
Не повеќе од 10 стиха, не помалку од шест,
за кога сте се чувствувале заробени.
За понеделник.
Предајте ги есеите на излегување.
Фала.
Г-ѓо Х.?
Може да ве прашам за совет?
Секако. Затоа сум тука.
Всушност, не се работи за школо.
Малку е за школо,
но не е академски.
Значи, не зборуваме за твоето читање. Слушам.
Се работи за едно момче.
Момче? Раскажи ми.
Тој е обично момче. -Фер.
Извини. Само малку.
Сега е подобро.
Што е со момчето? Како можам да ти помогнам?
Не знам.
Заедно сме на хемија и постојано флертуваме,
но не сака да ме викне на состанок, а наскоро е игранката
и не знам што да правам.
Зошто ти не го викнеш?
Што? Не, не можам.
Зошто не? - Зашто тоа не е...
Што? Не се прави така?
Па што? Ова е 21. век, не викторијанско доба.
Што е важно? -Не знам. Не се работи за тоа.
Што ако не му се допаѓам?
Што ако го поканам и ме одбие?
Заборави на него и најди ново момче за грижење.
Животот не ти се врти околу него.
Но, ако сакаш да одиш со него, кажи му.
Да, веројатно.
Верувај, ако го прашаш, може да се согласи, а може и не.
Во секој случај, ќе знаеш на што си.
Плус, ќе му ласка.
Навистина?
Доцниш.
Фала многу, г-ѓо Хил. - Нема проблем.
Да ми кажеш како си поминала со мистериозниот.
Добро.
До гледање.
Џереми, како е?
Онака. А кај тебе?
Ме фаќа крајот на годината. Знаеш?
Тотално сум излезен, супер е.
Убаво е веќе да не се грижиш за тие работи.
Срање! Немој да кажеш дека и Џереми се опуштил.
Зошто не? Не дека веќе е важно.
А, да. Џулија ја прогласија за најдобра ученичка, така?
Па...
Жал ми е, брат. - Не е важно.
Како што рече, одјавен сум.
Така треба, брат.
Еј, тато купи куќа на езеро.
Намини викендов. Се гледаме.
Здраво, Грег. - Сакаат да го поместат рочиштето.
Што? Чекај малку.
Кажи пак.
Сакаат да го поместат рочиштето за еден и пол.
Не можам...
Не ми се верува! Тоа е за еден час, како можат да менуваат време така?
Не смеат, ако не се согласиш. Сакаат да покажат сила.
Ако не го прифатиш новото време,
ќе бараат продолжување и ќе добијат нов датум.
Тоа е подла правничка тактика. - Што ќе правиме?
Тоа зависи од тебе.
Можеш да стигнеш до 13:30 или да чекаш нов датум,
но тоа може да биде за неколку месеци.
Не ми се верува.
Добро, така ќе направиме.
Не е проблем ако не стигнеш.
Подобро да почекаме некој месец отколку да задоцниш.
Не, сега нема метеж.
Ќе стигнам за 40 минути. - Сигурна си?
Сакам да завршам денеска. - Добро, ќе му кажам на судијата.
Добро, еве тргам.
Боже... какво срање.
Боже...
Г-ѓо Х, многу ми е жал.
Да, добро. -Жал ми е.
Повелете.
Во ред е, Џереми. Јас сум виновна, брзав. Ти добро си?
Да, сакав да прашам дали имате консултации.
Сакав да разговараме за мојот завршен проект.
Планирав, но штотуку дознав дека треба да одам.
Може тоа да почека до вторник?
Чекајте.
Не си тука за проектот. - Ми треба некој за муабет.
Добро, ќе останам пет минути, но после морам да одам.
Морам да стигнам некаде.
Влези и седни.
ЧЕСТИТКИ МАТУРАНТИ
Добро. Што се случува?
Џереми?
Не можам да ти помогнам ако не знам што е проблемот.
Џереми, радо би седела вака тивко со тебе
колку сакаш другата недела.
Но, ако сега ти треба да разговараш за нешто,
мора да кажеш нешто.
Добро. Добро.
Играте шах, г-ѓо Х?
Што?
Шах. Дали играте. -Не.
Знам како се игра, но не сум играла со години.
Повеќе сакате трик-трак, така?
Џереми, каква врска има тоа...
Ќе бидите, но за да сфатите
треба да ме оставите да објаснам.
Добро.
Не, не играм шах.
Добро. Не знам дали знаете,
претседател сум на шаховскиот клуб.
А во шахот постои нешто што се вика гамбит.
Знаете што е? -Сум чула. Што значи тоа?
Гамбитот е маневар за отворање.
Се жртвуваат пиони, за да се добие поповолна позиција.
Трпиш загуба за да добиеш предност
во долгата игра и...
Ме слушате ли? - Секако. Извини.
Само, не знам каде води ова.
Мислам дека некој ќе пука во школото.
Што?
Всушност, го знам тоа.
Џереми, знаеш дека тоа е сериозно обвинение, така?
Не изгледам сериозно? - Исусе.
Добро, кажи ми. Што знаеш?
Некој ученик ти рекол дека ќе го направи тоа?
Не. -Тогаш, како?
Си видел некого со оружје? На интернет?
Не, ништо слично.
Тогаш, зошто тврдиш дека некој ќе пука во школото?
Џереми, ова не е игра!
Животите на твоите пријатели се загрозени.
Треба да ми кажеш зошто мислиш
дека некој ќе пука...
Ви реков дека нема да сфатите. Барем се уште не.
Џереми, знаеш дека треба да ми кажеш,
инаку не би бил овде.
Ќе те сослушам и ќе пробам да те сфатам.
Те молам. - Знам.
Затоа и дојдов кај вас. Тешко ми е да знам од каде да почнам.
Ќе биде во ред. Ќе смислиме нешто, добро?
Имаш докази
дека некој планира да пука?
Џереми, мразам да ти го кажам оова, но морам да те прашам...
Можно ли е да си претерано сомничав,
со оглед на она што се случи со Ли?
Претерано сомничав? Сакате да кажете параноичен?
Душо, разбирливо е ако таквите работи те загрижуваат.
Ти беше брат. - Не, ова беше грешка.
Нема да сфатите. Веќе гледам.
Чекај. Извини, Џереми.
Искрено, доцнам на нешто многу важно,
па сум малку нервозна, но ова е очигледно поважно.
Да одиме до канцеларијата
да разговараме со директорката.
Не, сакам само со вас.
Знаеш дека ќе морам да пријавам што и да ми кажеш
кога ќе ни заврши разговорот.
Знам. Но, сега сакам да разговарам само со вас.
Добро. Ќе останам тука со тебе,
но мора да ми кажеш се. Може? Се.
Добро.
Боже. Може не е доцна да го одложам состанокот.
Ќе се јавам дека нема да стигнам, па те слушам.
Тоа не е добра идеја.
Извини, само секунда. - Не правете го тоа.
Џереми, престани. Морам да јавам дека не доаѓам.
Не смеам да задоцнам. Дај ми минута.
Спуштете го телефонот, г-ѓо Х. - Џереми!
Спуштете го или ќе ве убијам вас
и сите други во зградата. Веднаш.
Добро. Сега слушајте ме внимателно.
Најважното што треба да го знаете
е дека пиштолот има придушувач.
Значи, можам да пукам, а никој да не слушне.
Џереми... - Да завршам.
Ви го велам тоа бидејќи сигурно планирате да викате помош.
Ако го направите тоа,
ќе морам да ви пукам во глава пред да не чуе некој.
Ве молам, не врескајте.
Не сакам да ве убијам ако не морам.
Кимнете ако сфативте.
Г-ѓо Х., можам да ве замолчам и да ви ги врзам рацете,
но подобро не.
Сигурно ќе имате прашања и повеќе би сакал да разговарам.
Дајте ми го мобилниот.
Доста размислувате и направете што реков или многумина ќе загинат.
Тоа е малата г-ѓа Х.?
Ќе ви ги земам и клучевите.
Одлично. Супер ви оди. Сега седнете и не мрдајте.
Кој клуч?
Месинганиот. - Добро.
Добро.
Сега е подобро.
Џереми, што правиш?
Ви реков дека некој планира да пука во школото.
Тој некој сум јас. - Но, зошто?
Не разбирате, но ќе сфатите.
Ова нема смисла.
Ти си толку... отсекогаш си бил...
Примерен член на малцинство? - Добар ученик. Ова не ти прилега.
Не, ова сум јас. Јас сум.
Ова е оти не те прогласија за најдобар... -Ме заболе за тоа!
Само на татко ми му е важно тоа.
Добро. Жал ми е.
Џереми, те молам. Не прави го ова.
Што и да мислиш
и да чувствуваш, ова не е решение.
Верувај, што и да си планирал,
не сакаш да се оствари.
Како можете да го кажете тоа ако не ми ги знаете плановите?
Затоа што зборуваш за...
Насилството никогаш не е решение.
Со должна почит, госпоѓо,
не знаете за што размислувам.
Не знаете што чувствувам и немате поим што сум планирал.
Не брзајте со отфрлање на идејата.
Нели секогаш ни велите да не судиме за книгата по кориците?
Не се работи за книга од библиотека.
Ова е животот и ти имаш пиштол,
те молам... -Потивко.
Те молам. Ова е лудост.
Не е. Не сум луд.
Секако дека не си, но ова е.
Види се.
Не сакам да направиш грешка.
Ова не е грешка.
Ова не е Колумбајн, Сенди Хук или Паркленд.
Јас не сум Сунг-Хуи Чо. Не сум ментално болен.
Треба да сфатите дека сум сосема разумен.
Добро.
Зошто да не поразговараме за ова?
Бидејќи очигледно не сфаќам,
кажи ми што точно планираш со тој пиштол.
Гамбит.
Ако сакаш да разговараш, разговарај.
Не исфрлај некакви криптични шаховски метафори.
Фер.
Впрочем, веќе потрошивме доволно време.
Во еден и 50, кога ќе заѕвони ѕвончето
и ќе заврши осмиот час,
ќе стојам во ходникот и ќе им пукам на учениците в глава
додека излегуваат од училниците.
Зошто би го направил тоа?
Не сакам. Ми треба да го направам тоа.
Морам да им покажам на сите дека можам и тоа е проблем.
Помисли на болката што ќе ја предизвикаш.
Луѓето што ќе ги повредиш.
Ти знаеш најдобро каква е таа болка. Брат ти...
Го правам ова токму поради брат ми. Ова е за него.
Не... тој не би го сакал ова.
Не знаете. Едвај го познававте.
Впрочем,
ви кажав само што ќе направам.
Уште не ви кажав зошто.
Не е важно. Не постои добра причина.
Навистина? Мислите? - Знам, Џереми.
Знаете каков пиштол е ова?
Пиштол е.
Полуавтоматски пиштол калибар 9 мм со чкрапало од 5 кг.
Инаку собира 10 куршуми, но со резервниот магацин, 20.
Со ваков пиштол бил убиен брат ми.
Тој немал придушувач, но не ни бил потребен во гласно кино.
Вечерта беше нерасположен.
Попладнето добил четворка за есеј,
а тато се врати дома и дозна. Многу се скараа.
Тато му рече дека ќе го исфрли ако пак добие четворка.
Па Ли излета и отиде да се издува на најдобриот начин што го знаеше.
Во кино.
Платил 11,5 долари за билетот.
Купил големи пуканки и сок
и побрзал да фати добро место и да ги види најавите.
Обожаваше најави.
Успеал да ужива во 47 минути беспрекорна акција
пред некој човек, во истиот тој заден ред, не го наполнил пиштолот
и почнал да им пука на гледачите во тил, еден по еден.
Благодарение на врвните звучници во киното,
повеќето мислеле дека истрелите се дел од филмот.
Како што реков, не му требал придушувач.
Убил деветмина додека сфатиле што се случува
и почнале да трчаат кон излезите.
Брат ми бил осмиот.
За седум минути, 26 луѓе биле мртви, а уште толку ранети.
Само затоа што погрешен човек го имал ова.
Памтам кога ми јави директорката.
Отпрвин не и верував. Немаше смисла.
Немаше. И го повторуваа тоа.
Бесмислено. Бесмислен насилен чин.
Дваесет и шестмина мртви.
Само затоа што некој психопат си пикнал в глава
дека ќе биде забавно да им пука на луѓето во тил.
Џереми, многу ми е жал.
И мене. - Сигурно било страшно.
Да. Тоа беше најлошото што сум го искусил.
Тогаш, зошто сакаш да го повториш?
Не сфаќате? Не сакам да го повторам тоа. Сакам да го прекинам.
Да го прекинеш? Мислиш дека...
Не, не мислев така. Мислам...
До крајот на денот веројатно ќе бидам мртов. Го прифатив тоа.
Не, да ја прекинам таа...
Таа епидемија.
Повикот што сте го добиле од директорката,
некој го добива 800 пати месечно.
10.000 годишно, а тоа се само убиства.
Ако ги соберете и самоубиствата, бројот е тројно поголем.
Против оружјето си, а ми се закануваш со пиштол.
Ајде, предавате книжевност.
Барем вие би требало да ја цените иронијата.
Ова не е иронично, Џереми. Ова е лудо.
Душо, што правиш?
Знаете од каде ми е пиштолот?
Ајде, погодете.
Од тато. - Така е.
Како татко ми да би имал смелост да земе пиштол.
Не, тој ги бие своите битки со пари.
Претпоставувам, не си близок со татко ти.
Нема да разговараме за мене и татко ми.
Погодете од каде ми е пиштолот. - Не знам, Џереми.
Од интернет. Ви се верува ли? Го купив онлајн.
Не беше лесно, но не беше ни многу тешко.
Чекав неколку месеци и направив неколку лажни профили,
но еден ден ми стигна по пошта.
Заедно со придушувач, втор магацин и шест кутии куршуми.
Човекот што го убил брат ми, Џејмс Данкан,
го купил неговиот на саем на оружје.
Платил во готово и не морал да покаже лична карта.
Го завршил тоа за полчас.
Потоа возел 900 км
за да го оствари својот план во киното.
Никој не знае како го избрал местото.
Никој не знае зошто го сторил тоа,
а знаеме дека некој му продал пиштол
со кој можел да убие 26 души за седум минути.
Сега вие кажете ми што нема смисла тука?
А што ќе сториш ти?
Ќе пукаш по школото за да докажеш дека треба да се забрани оружјето? Тоа?
Џереми, тоа...
Душо, тоа не е добра идеја.
Тоа е одлична идеја.
Немој.
Кој е тоа?
Ти реков дека доцнам на состанок. Ме очекуваат.
Ќе прашат каде сум. - Молчете.
Кој е Грег? Кој?
Мојот адвокат.
Адвокат?
Имате проблеми со законот?
Да ми дозволеше да му се јавам, ќе му откажев.
Сега ќе ме бара.
Ќе продолжи да ѕвони.
Дај да му се јавам да му кажам дека не доаѓам.
Може не сум најдобриот ученик, но не сум толку глупав.
Која е шифрата?
Морам се да ве прашувам двапати? Која е шифрата?
0317.
Роденденот на ќерка ви?
На братучед.
Прати му порака на Грег.
Што сакате да порачате?
Извини, заглавив во метежот. Ќе стигнам брзо, не грижи се.
Еве ја пораката. Да ја пратам?
Да. -Пораката е пратена.
Ете. Каде застанавме?
Се спремаше да сфатиш дека ова е страшна грешка.
Ви препорачувам да размислувате позитивно.
Тука сум да ви раскажам што правам,
не вие да ме разубедите.
И повторувам... треба да сфатите
дека ова не е импулсивна одлука.
Ова не е бесмислен насилен чин.
Долго време го планирав ова.
До најситниот детаљ.
Знам каде треба да бидам
и кога треба да бидам таму.
Се промислив.
И знам дека, кога ќе направам што морам,
луѓето ќе ги отворат очите и ќе го сопрат насилството со огнено оружје.
Да речеме имаш право.
Немаш, но да речеме имаш.
Ќе убиеш куп невини деца
и ќе го добиеме Џеремиевиот закон за контрола на оружјето.
Тоа не значи дека е во ред да се убијат...
Се разбира дека е. - Џереми, не.
Не може да решаваш кој живее, а кој умира.
Не оди тоа така. - Секако дека оди.
Барем вие би требало да знаете. - За што зборуваш?
Не ви е доста од коленото на вратот?
Чие колено? - Ајде, знаете за кого зборувам.
Коленото. Она што ве следи во продавниците,
што ве сопира поради глупав сообраќаен прекршок,
што вика полиција бидејќи си играте со ќерка му во паркот
оти мисли дека не припаѓате таму. Коленото што не сака да ве вработи
оти имате погрешно име.
А и ако ве вработи, ве плаќа помалку
од помалку квалификуваниот до вас.
Каква врска има тоа...
Коленото што за миг може да ви го одземе животот.
Дури и додека си седите дома.
Тоа колено.
Тоа решава кој ќе живее, а кој мора да умре.
Каде води ова, Џереми? - Не ме следите?
Правам што морам.
А јас го правам тоа што го морам.
А некогаш мора да се жртвува пион покрај кралот.
Некогаш оној покрај кралицата. Во секој случај,
се жртвуваат пиони за победа.
Ова не е игра.
Ова е живот!
Победуваш така што си добар човек, имаш среќен живот
и им помагаш на другите за истото.
Тоа и го правам!
Хипотетски, ако излезам одовде и убијам стотина души,
а дојде закон што ќе ја намали статистиката за дури третина,
ќе спасам повеќе од 15.000 животи
во првите пет години.
Тоа се 165 спасени животи
за секој што ќе го одземам денеска.
Вие ми велите да не го правам тоа.
Така е. -Престанете.
Велите, ако возот треба да погоди 165 души,
а вие можете да го свртите да убие само еден,
не би го свртеле! Се надевам дека би!
Дури и ако тој еден е брат ти Ли?
Тоа не е важно.
Пресметајте. - Нема тука математика.
Вредноста на човечкиот живот не се мери.
Се радувам што ќе ви го докажам спротивното.
Нема ништо да докажеш. Ова не е проблемот со трамвај.
Не е?
Ти не го вртиш возот,
ти го возиш!
Па што? Треба само да седам?
Вака не се менува светот, Џереми.
Се менува.
Светот се менува така што ќе им ја одземете силата.
Знаете подобар начин? - Не.
Но, да убиеш некого за да добиеш што сакаш никогаш не е во ред.
Да видиме. Откако Данкан го уби брат ми и уште 25 души,
им се придружив на Ученици против огнено оружје.
Сенатот донесе закон според кој би се забраниле вакви пиштоли
и продавници како онаа во која Данкан го купил неговиот.
И во која си дошол до овој. - Брзо сфаќате.
Одев по протести, куќи,
собирав потписи и пишував картички.
Зборував на маршеви!
Контрола на оружјето!
Правев се за да помине законот.
Но, како и секој закон за оружјето
за кој Конгресот гласа по масовно убиство,
го одбија.
60 на 40. Не беше ни блиску.
Бум!
Само така. Потрошив енергија,
време и труд, а не постигнав ништо.
Затоа што на крајот
одлуката беше на политичарите.
Политичари што се корумпирани,
платени од НРА
или што не сакаат да бидат непослушни оти идат избори.
Ако имаш проблем со власта,
треба да се кандидираш.
Веќе си претседател на ученичкиот совет.
Ќе одиш на Харвард. На добар пат си.
Нека те изберат.
Гласај за законот. Предложи го. Направи го тоа како што треба.
Исковај своја оставина. - Тоа и го правам.
Само ги скокам срањата.
Кога бевме шесто со Ли,
учителката ни даде ненајавен тест.
Ни даде парче хартија на кое пишуваше:
"Прочитај ги упатствата и реши го."
Го прочитав првото прашање.
Напиши го името во горниот десен агол.
Тоа е лесно, помислив.
Си го напишав името. Џереми Чу.
Второ прашање.
Сврти ја страницата и нацртај ѕвезда на средина.
Па нацртав ѕвезда.
Трето прашање...
Свиткај го горниот лев агол и нацртај круг.
Четврто прашање: Напиши куче.
Секое прашање беше се полесно,
до последното упатство.
Прашање број 25...
Запостави ги прашањата од 1 до 24
и предај празно парче хартија.
Секој ученик ќе добие пет плус.
И? - Тоа беше трик.
Глупав трик за децата да се чувствуваат глупаво.
Одлично го решив тој тест.
Нацртав совршена ѕвезда и го напишав името без грешка,
за да дознам дека сето тоа било бесмислено.
Ништо не значеше.
Ли веднаш прочита се до крајот. Беше попаметен.
Но, нема пак да паднам на тој трик.
Секако, можам да поминам 20 години во политиката
и да се трудам полека со законите.
Или...
да бидам паметен и да скокнам се.
Не си ја сфатил поентата на лекцијата. -Навистина?
Додека ти си се лутел што те измамиле да правиш нешто,
другите деца се забавувале цртајќи ѕвезди и кругови.
Уживале да шараат и да одговараат на лесни прашања.
За нив тоа била забава. Тоа била поентата, душо.
Тој живот не е тест на кој треба да добиеш петка.
Тоа е радоста од цртање ѕвезда,
јадење пица или слушање убава музика.
Бесмислените работи... Во нив е поентата. Во тие срања.
Ајде, госпоѓо. Музиката не е убава.
Таа е само математика.
Редење ноти што е теоретски точно
или не е. Музиката е само тоа.
Убавината е меѓу нотите.
Не чувствуваш ништо
додека свириш соната на виолончелото?
Го свирам оти тато почна да ме тера на седум години.
Можам да го свирам совршено цел ден и да не сетам ништо.
А тато секогаш плаче кога ме слуша.
Но, тоа не е поради музиката.
Го потсетувам на Ли.
Тоа е она заебаното кога си близнакот што преживеал.
Моето постоење ги расплакува моите.
Жал ми е, Џереми.
Тоа мора да е страшно. Не можам ни да замислам.
Што и да сторам, нема да бидам доволен.
Секогаш ќе ги растажувам.
Тогаш, нека се исплати таа тага.
Нема да ми веруваш, но знам како е
да се изгуби некој сакан поради пиштол.
Вистина.
Во училиштето не зборувам за моето потекло.
Кога растеш сиромашна и црна
во најлошата населба во Мајами,
а сакаш да работиш во училиште како ова,
не зборуваш за своето детство.
Но, ќе ти раскажам тебе затоа што ќе сфатиш.
Тоа беше 12-тиот роденден на братучед ми Џеј.
Имав осум години.
Со другарка ми Џесмин
игравме плочка кај роднини.
Бев толку фокусирања на стоењето на една нога
што не забележав дека Џеј трча по тротоарот,
ниту дека го брка полициска кола.
Тој звук...
Се уште мислам дека не сум чула ништо погласно.
Беше готово пред да сфатам што се случува.
Се заедно, тоа траеше 10 секунди.
Знам како ти е.
Знам како ти е кога некој ќе ти земе некого.
Роденденот на братучедот, шифрата на мобилниот.
Жал ми е што братучед ви загинал,
но тој ви бил само роднина.
Јас изгубив брат близнак.
Така што не знаете како ми е.
Но, знам, Џереми.
Братучед ми, како и многу црнци во земјава,
имаше мета на грбот.
Само си играше со пиштол играчка.
Ме праша како е да се има нивното колено на вратот.
Ебено болно.
Но, не гледаш црнци да земаат оружје да се одбранат.
Може би требало,
зашто тогаш Конгресот сигурно би обратил внимание.
Постојано има масовни убиства и ништо.
Го спомна Сенди Хук. Деца, Џереми.
Ништо не е сменето.
После Паркленд, ништо. Клубот "Палс," ништо.
Лас Вегас... ништо.
Ова само ќе повреди уште луѓе
и ќе предизвика уште болка...
Гласна сте. - Слушај ме, те молам.
Само ќе уништиш животи, меѓу нив и својот.
Нема ништо да смениш.
Ќе сменам.
Затоа разговарате со мене денеска,
за да можете да ги исправите работите.
Што?
Кога ќе заврши сево ова,
ќе треба некој да им каже зошто сум го направил тоа.
Сведок што ќе им објасни дека не сум бил луд.
Дека сум го направил тоа за да спасам илјадници.
И што очекуваш од луѓето?
Да ти простат? Да те почитуваат? Да те тапкаат по грб?
Треба да донесат разумни закони
за да не се повтори вакво нешто.
Жалам, Џереми.
Така не се постигнува ништо.
Верувајте ми. Ме знаете, секогаш завршувам домашно.
Ова ќе успее.
Зошто јас?
Ајде, ве молам...
Не знаете дека сте ми омилена учителка?
Ова не е смешно.
Госпоѓо Хил? Внатре сте?
Си ја заборавив книгата. Може само да ја земам?
Ако писнете, почнувам да пукам
и тоа прво во вас.
Има некој?
Госпоѓо Хил?
Госпоѓо Хил, вие сте?
Соработувајте.
Ако пробате нешто, ќе морам да ја убијам и ќе бидете виновна.
Здраво, Анџела. - Џереми, како си?
Многу добро. Извини што не те чувме.
Госпоѓа Хил ми помага со скечот
што го подготвува Советот за Денот на матурантите.
Тоа звучи забавно.
Ако е забавно да се глупираш пред школото,
може и така да се каже.
Нели е тоа поентата на Денот на матурантите?
Знаеш дека е крај на средно
и престануваш да се грижиш за мислењето на другите.
Веројатно.
Но, ќе пробам да избегнам шлаг в лице.
Сигурно ќе бидеш супер. - Фала. Се надевам.
Нејсе, извинете за упадот.
Ја оставив книгата по англиски
и сакав да ја земам пред да ѕвони.
Може да ѕирнам? - Секако, влези.
Г-ѓо Хил, извинете. - Нема проблем, Анџела.
Еве ти ја книгата. Цела е. - Супер. Фала.
Мило ми е што не ја заборави.
Се гледаме понеделник. - Се гледаме.
Г-ѓо Хил, она за што разговаравме,
да не кажавте некому?
Не, се разбира дека не.
Добро. Држете ми среќа.
Џереми... -Што е?
Сакам да ти кажам, годинава ми беше многу забавно со тебе на хемија
и мислам дека си многу сладок.
Се прашував дали сакаш да ме носиш
на пролетната игранка другиот месец. Како партнерка.
Анџела...
Ова е добро изненадување или лошо?
Дефинитивно добро. Би одел со тебе,
но ти мене ме покани, па јас би ти бил придружник.
Звучи добро? - Звучи одлично.
Совршено. Треба да се вратиме на скечот,
но ќе зборуваме подоцна.
А ти оди барај фустан.
И јави ми која боја е, за да не купам погрешен букет.
Добро. Ќе се чуеме.
Одлично. Едвај чекам.
Чао.
Всушност, Анџела... -Да?
Нема врска со ништо, но може да ти ја видам книгата?
Ме интересира нешто.
Фала. -Не, чекај.
ЏЕРЕМИ ИМА ПИШТОЛ!
Не!
Анџела?
Боже... Не, не, не...
Што направи?
Молчете. - Што направи, бе?
Ви реков да молчите.
Вие сте виновна за ова.
Не сакав... не сакав...
Да не сте писнале.
Само тивко.
Пак ќе заклучам.
Да не сте мрднале.
Добро...
Сите се на час.
Добро? Добро?
Ништо не е добро, Џереми.
Што направи, бе?
Мислевте, ќе и ја дадам книгата без да ја проверам?
Ме знаете четири години и мислите дека сум толку глупав?
Не. Јас го повлеков чкрапалото, но вие ја убивте.
Срање! -Тишина.
Ти го направи тоа.
Впрочем, нели така сакаше?
Тоа не е твојот голем план?
Не, всушност, не е.
Анџела не ми беше на списокот.
Списокот? Имаш список?
Ви реков дека не сум луд.
Не сакам да убијам повеќе луѓе одошто треба. Ова не ми е забава.
Кој е на списокот?
Девет ученици. Само девет.
Кои тоа?
Проблемот со Конгресот е тоа што нема да спречат ништо,
затоа што не ги засега.
Ќе одбиваат закони за контрола на оружјето и ќе пикаат пари в џеб,
а нема да сетат болка бидејќи изгубиле некого.
Кој е на списокот, Џереми? - Не ви е јасно?
Ќе им покажам што е болка.
Ќе им покажам како е да се изгуби син или ќерка,
па веднаш ќе знаат како да гласаат.
Има тројца конгресмени и една конгресменка
чии деца учат тука.
Сите гласале за оружје. Тоа се првите шест на списокот.
Лорен е на списокот, бидејќи татко и лобира за НРА.
Боби и Брајан се на него,
бидејќи мајка им работи за "Смит и Весон."
Кога ќе сфатат дека ова може да им се случи и ним,
дека овој проблем влијае на сите,
ќе го сопрат тоа.
Ти си лажго. -Што?
Ти си само лажго.
Ви се колнам дека зборував вистина.
Сакаш луѓето да мислат дека си некаков маченик
и дека се жртвуваш за доброто на човештвото,
но ова не е мачеништво. Ова е убиство.
Ова е одмазда. - Не е одмазда.
Одмазда е.
Го обвинуваш Конгресот за Ли и сакаш да им се одмаздиш.
Го сфаќам тоа. Навистина.
Откако го убија братучед ми,
постојано мечтаев како убивам полицајци.
Замислував како пукам во нив.
Природно е да се размислува така, но...
Ова не е тоа. Јас не ги бркам.
Ич.
Им ги демнеш децата, што е уште полошо.
Ова не е ниту благородно, ниту херојски.
Не сакаш да го смениш светот.
Само сакаш да им се одмаздиш на оние на кои си им лут.
Ова не е око за око.
Сакам одговорните да знаат
како е да изгубиш некого без причина.
Мислиш на истите луѓе чии животи беа загрозени
на Капитолот при бунтот кога некои загинаа?
Сопрете ја кражбата!
На истите тие луѓе моќта им значеше повеќе
отколку фаќањето домашни терористи, не почнаа ни истрага!
На тие мислиш?
Маскирај го тоа во политички активизам колку сакаш,
но себично е и грешно.
И го правиш само за да ти биде подобро.
На крајот, не си ништо поразличен од нив.
Грешите. И верувајте ми,
имате среќа што не ми е до одмазда.
Да сакам да ги убијам сите одговорни
за смртта на Ли,
не би излегле жива оттука.
Што? Сега ме обвинуваш и мене?
Чудесно е што прават луѓето без да мислат на последиците.
Ви реков дека Ли отиде в кино
по карање со тато за лоша оценка.
Погодете кој му ја дал таа лоша оценка? -Па што?
Сакаш да се чувствувам виновна што му дадов четворка?
Не беше добар. Му дадов четворка, не го убив.
Немаше да оди во кино да не бевте вие.
Го знаевте.
Требало да знаете што значи таа четворка во нашата куќа.
Затоа ли ме избра?
Затоа ми го кажуваш сево ова?
Затоа што не сум му дала добра оценка на брат ти?
Ве избрав, бидејќи училницата ви е на крајот на источното крило,
каде што моите девет мети имаат осми час.
Кога ќе заѕвони, во еден и 50,
и тие ќе излезат, ќе ги чекам.
Треба да почнам да се спремам.
Боже...
Ве интересира каде го набавив ова?
На интернет? - Точно. Погодивте.
Ќе го спуштам пиштолот,
но ќе ми биде блиску.
Брзо влечам, па не мислете дека не можам да ве убијам
бидејќи не ми е в раце. Јасно?
Јасно.
Добро.
Ова е тактички карабин М15.
Гасен полуавтоматски со нишан АКОГ
и продушувач на блесок.
Магацинот собира 30 куршуми 5,56
што кога ќе се испукаат
излегуваат со брзина од 2000 м/с.
Без куршумите има 2,9 кг,
има лесно чкрапало и е прецизен на преку 460 м.
Штета што е направен за убивање луѓе.
Рековте дека не решавам јас кој ќе живее, а кој не.
Дека не оди тоа така.
Би го рекле ли истото и за полицајците што го убиле братучед ви?
Затоа што мислам дека полицијата решава за тоа,
особено кога се работи за црнечки животи.
Тоа не е исто.
А јас овде го редам моето лично оружје за масовно уништување.
Не!
Застани!
Само престани.
Готово е.
Никако не е готово. -Доста.
Нема да дозволам да повредиш уште некого.
Дај ми го телефонот.
Ајде, извади го од џебот
и спушти го на подот. Веднаш!
А ако не? - Дај ми го.
Ќе ме пукнете? - Не сакам.
Но, реков дека нема да дозволам да повредиш уште некого.
Дај ми го телефонот.
Не се шегувам, Џереми! Веднаш!
Полека. Дај ми го.
Жалам, не можам.
Џереми, не сакам да те повредам.
Не би можеле да повредите свој ученик.
Ти не си ученик.
Не си ни човек. Ти си чудовиште!
Колку и да сакате да верувате во тоа, знаете дека не е така.
Јас сум само тинејџер.
Само заблудено момче што не го разбира светот.
Јас сум само Џереми Чу, социјален играч на шах,
а вие сте ми учителка и не смеете да ме повредите.
Должност ви е да ми помогнете.
Ве избрав затоа што знаев дека можете да ми помогнете.
Спушти го телефонот на подот
или ќе дознаеш колку грешиш.
А може ве избрав бидејќи знаев дека, ако стане густо,
нема да можете да ме спречите.
Може ве избрав бидејќи знаев дека сте преслаба.
Џереми. - Не го можете тоа.
Џереми!
Добро. Добро.
Извинете. Еве. -Полека.
Полека. Добро.
Тука е. -Полека.
Полека. -Спушти го.
Разбудете се.
Знам. Жал ми е. Не го сакав ова,
но не ми оставивте избор.
Не гледајте ме така.
Треба да сте благодарна што не ве застрелав
по ова што го пробавте.
Среќна сте што ми треба сведок.
Знам, не ви е лесно, но без гајле. Наскоро ќе биде готово.
Се приближуваме до крајот.
Уште само 19 минути.
Изгледа, си дадов повеќе време.
Петка за трудот, госпоѓо, но тоа нема да успее.
Сакате да ви го извадам тоа? - Да.
Не можам да ве пуштам, но сакам да разговарам со некого
до крајот на часот, да убијам малку време, а сигурно не ви е пријатно.
Може, но под два услова.
Како прво. Без врескање, очигледно.
И второ, да ми одговорите нешто.
Се согласувате ли?
Кажете ми... на каков состанок задоцнивте денеска?
Што?
Состанокот поради кој адвокатот прати порака
и ве бараше цел ден...
Не е важно. - Ајде, љубопитен сум.
Вие сте професорка по англиски во средно.
Што ќе ви е адвокат? Зошто се наоѓате со судија?
Жал ми е.
Не сакам да зборувам за приватниот живот со ученици.
Можам пак да ви ја затворам устата. Се согласивте на условите.
Да ти ги ебам условите, копиле едно.
Знам дека нема да ме убиеш.
Сведок сум ти, нели?
Направи што си намислил, мене ми е доста од муабети.
Добро. Импресиониран сум. Не знаев дека го имате тоа во себе.
Но, имате право. Нема да ве убијам.
Всушност, нема ни да ве мачам.
Но, запамтете,
за 17 минути
ќе застанам во ходникот и ќе почнам да пукам.
Вашето однесување ќе влијае на тоа дали ќе убијам само деветмина
или можеби 10, 11 или 12...
Рече дека нема да убиеш повеќе одошто мораш.
Ако ми кажете што сакам да знам, нема да морам.
Тоа не е фер.
Мојот приватен живот нема врска со... - Се разбира дека има!
Адвокатот ве бара и сака да ве најде.
Ако се јави во канцеларијата, ќе ми ги наруши плановите.
Каква штета би била тоа. - Па, да.
Ако не прекинат сега, би се случило само тоа
да загинат уште луѓе. Погрешни луѓе.
И тогаш се било за џабе.
Затоа кажете ми зошто се наоѓате со судија.
Тоа не е состанок.
Се работи за рочиште за старателство.
Старателство?
Се разведувате?
Не сакав да се дознае.
Барем не до другата година, додека не заминат сите за летото.
Добрата вест е дека јас никому нема да кажам.
Веќе не ми е грижа.
Очигледно не сте се разделиле убаво, ако одите на суд.
Не баш.
Не сум навикната на ова.
Приватно училиште и богаташи.
Ти реков дека сум од сиромашна населба во Мајами.
Учев во државно училиште
и студирав на државен факултет.
И многу се трудев.
За дипломската се трудев уште повеќе.
И полека напредував кон богатите,
учејќи ги нивните деца да се трудат.
Тогаш запознав еден
што ме занесе
и чие семејство случајно имаше многу пари.
Се венчавме и родивме ќерка.
И тој наеднаш очекуваше да престанам да се трудам.
Рече дека не морам да работам,
иако му зборував дека ми треба тоа,
го сакам, си ја сакам работата.
Секако, некогаш морав да останувам
за родителските
или не можев да се забавувам поради поправање тестови.
Но, уживам во тоа.
Толку ли е грешно тоа?
Значи ли дека сум лоша мајка?
Не знам, госпоѓо Х.
Но, знам едно.
Вие сте одлична учителка.
Можеби не сум најдобар пример, но така е.
Му бевте омилена на Ли.
Ме обвини дека повеќе се грижам за учениците, отколку за своето дете.
И како што реков, богат е,
а јас бев глупава да потпишам предбрачен договор.
Сега има скапи адвокати, а јас го имам Грег.
И го пропуштив рочиштето, па не знам
колку ќе ми помогне тоа што сум добра учителка.
Боже...
Најмалку сакав
ќерка ми да расте во растурен дом.
Сеедно. Изморена сум.
Можеби е подобро да живее со него.
Од детски аспект, можам да ви кажам дека тоа никогаш не е подобро.
Моите се разведоа лани, после Ли,
а ако ќерка ви е како мене,
нема да сака да се разделите.
Ќерка ми воопшто не е како тебе!
Треба да ми бидете благодарите!
Поради мене таа ќе расте без страв
да оди во кино...
Поради тебе ќе расте преплашена!
И онака ќе расте преплашена.
Јас не го создадов стравот, туку коленото на вратот.
Џереми...
Чашата е половина полна или половина празна.
Добрата вест е дека имате одличен изговор
што сте го пропуштиле рочиштето.
Џереми, те молам. Немој.
Ви реков дека испланирав се.
Ако ништо друго, ќе им дадеш причина.
Можеби, место закон за контрола на оружјето,
ќе решат да им дадат пиштоли на наставниците.
Како ти се допаѓа тоа? - Затоа ќе ве оставам жива.
Вие треба да ги убедите. Вие треба да се погрижите за тоа.
Тие само ќе знаат дека си убиец.
Тоа ти е јасно, нели? Ова е убиство.
Ја уби Анџела.
Потивко или пак ќе ве затнам.
Слушај се. Луд си. Ова е лудост.
Не сум! Сите други се луди!
По цел ден се шетаат и мислат дека се безбедни.
Како да е во ред што лани се продале 27 милиони парчиња
оружје во САД.
Да се донесе пиштол во школо и да се стрелаат другари не е нормално.
Се разбира дека не е. Тоа е радикално!
Нормалното не успева.
Ќе влезеш во историјата
како уште еден социопат што гледал премногу насилни филмови
и играл премногу видеоигри.
Не само тоа, кога ќе ме прашаат што се случило тука,
ќе им кажам дека си збеснал.
Дека цело време си зборувал бесмислено
и дека си зборувал сам со себе. - Молчете.
Дека си зборувал со измислени луѓе
и со брат ти Ли.
Реков да молчите! - Нема да ме убиеш.
Ако ме убиеш, нема да морам да им кажувам дека си луд.
Нека си замислат самите.
Нема да го кажете тоа.
Ако им го кажете тоа, сите тие деца ќе загинат џабе.
Ако сакате нивните животи и смрт да значат нешто,
ќе ја кажете вистината.
Ќе му кажете на светот зошто сум го направил ова.
Ќе се погрижите за тоа. - Имаш право.
Ќе ја кажам вистината.
Ќе кажам дека си пукал по школото
оти си бил лут што не си прогласен за најдобар ученик.
Пази се, кучко.
Не се шегував за ширењето на списокот.
Сакаш уште мртви на душа? Добро.
Еве.
Хана ќе излезе од историја. Можам да ја убијам и неа.
Џош и Кара...
Ќе биде како да пукам на риби во буре.
Повели. Нема да ме убедиш дека јас сум виновна за тоа.
Но, запамти, колку повеќе луѓе убиеш, толку полуд ќе изгледаш.
Но, добрата вест е што
ќе го свртиш вниманието на луѓето кон менталното здравје.
Само се прашувам...
Што ќе им направи ова на мајка ти и татко ти.
Ај што син ти го убил полуден убиец,
но син ти да стане таков?
Не можам ни да замислам како е.
Тоа ќе ги скрши. - Сеедно. Кој го ебе тато!
Не направи ништо да го спречи ова!
Не е некој прекрасен татко што ќе го изневерам.
Важни му се само оценките и Харвард.
Ќе ги уништиш и него и мајка ти.
Медиумите ќе ги прогонуваат. Ќе бидат изопштени.
Ќе мора да ги сменат имињата и да се отселат некаде
каде што нема да се знае кој им е син.
Не знаете што зборувате.
Само чекајте да го изгласаат законот и статистиката да покаже.
Моите ќе се гордеат
кога ќе видат колку животи сум спасил.
Ќе се гордеат со мене.
Ќе се прават дека никогаш не си постоел.
Ќе речат: "Ли немаше близнак."
Го правам ова за Ли!
Сериозно сакаш да му го кажам тоа на татко ти?
Ќе ме шлапне посилно од тебе.
Не, ќе успее. Ќе сфати.
На крај ќе сфати.
Зошто не му се јавиш?
Кажи му.
Кажи му дека го правиш ова за Ли, па види што ќе ти рече.
Навистина ме мислите толку глуп?
Што е? Страв ти е да го побараш?
Можеби оти се плашиш дека точно знаеш што ќе каже.
Така значи. Не е тоа работата.
Тебе ти е смачено од коленото на татко ти на вратот.
Марш, мори! Гледам што сакаш.
Да ме вознемириш.
И ми успева. Види се.
Тоа со тате ептен те гаѓа.
Само зборувајте,
имате уште неколку минути.
Се плашиш да го побараш, така?
Се плашиш од татко ти!
Како што рече, чашата е полуполна или полупразна.
По се што направил за тебе, си се претворил во детиште.
Не направил ништо за мене! - Абе ајде.
Види каде учиш.
Твоето образование, храната, куќата и колите.
Не сме го имале тоа сите.
Тој ти овозможил.
И може бил строг со тебе,
но само затоа што го сака најдоброто за тебе.
Но, ти сега ќе го уништиш семејното име
и ќе му го скршиш срцето.
А нема ни да се простиш со него?
Веќе го изгубил Ли.
А знаеш колку е тешко кога не можеш да се простиш
или да му кажеш некому дека го сакаш за последен пат.
А сега пак ќе му го направиш тоа,
но овој пат со додаток на вина?
Јави му се.
Прости се.
Кажи му дека го сакаш.
Не, нема да му кажам што планирам.
Не сум глупав. - Во ред е, душо.
Не мора да кажеш ништо што не сакаш.
Само не исчезнувај му.
Не смееме да дозволиме да врескате во заднина, нели?
Џереми...
Те молам. Џереми, немој...
Џереми, престани. Не!
Престанете!
Ало? -Здраво, тато.
Џереми?
Да, јас сум.
Како си?
Чиј телефон е ова? Ме бараш од школото?
Не си на час?
Имам слободен час за учење.
Тогаш, зошто не учиш?
Сакав да те чујам
и да ти кажам дека... те сакам...
Се јавив во училиштето денеска.
Рекоа дека го прогласиле најдобриот ученик пред два дена.
Дека се решиле за Џулија.
Очигледно мислеле дека таа заслужува повеќе.
Се решиле за неа, па очигледно.
Можеби, да си учел повеќе
и место да си играш со туѓи мобилни...
Збогум, тато!
Ете. Го направив тоа. Се простив.
Џереми, те молам...
Три минути.
Време е да се сместам на положбата.
Жалам што ве оставам вака врзана,
но некој ќе ве најде.
Не грижете се. - Џереми...
И фала што ме ислушавте.
Не дека имавте избор, но...
Знам дека не ви беше забавно.
Знам, не се согласивме, но...
Се надевам, сфаќате дека намерите ми се добри.
И знам, ако сакате,
можете да му кажете на светот дека сум луд.
Кој знае? Можеби сум.
Но, се надевам дека сфаќате колкава би била штетата
ако од ова не излезе ништо добро.
Затоа кажете им на сите зошто го направив ова.
Кажете им дека работите мора да се сменат
и гледајте ова да не се повтори.
Време е да одам.
Беше убаво, госпоѓо Х.
НАЈДОБАР УЧЕНИК
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС