Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Jeremy, chodź! Muszę jechać.
Idę, tato!
Podwyżka stawek podatkowych została zatwierdzona
przez Komisję Budżetową Kongresu.
Podatek korporacyjny wyniesie 26,5%.
Podatek od zysków kapitałowych 25%, jak już donosiliśmy.
Szczegółowe informacje za moment.
Ale najpierw pogoda...
Co z tym chłopcem z zajęć z matematyki, o którym mówiłeś?
Nadal się z tobą drażni?
Tylko jak jest z tym głupim kolegą. Poza tym jest okej.
Okej.
Dzień dobry, pani Carrie Mae.
Dzień dobry.
- Jak się miewasz? - Dobrze.
Dziękuję, że odprowadza ją pani i odbiera ze szkoły.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Czemu znowu mnie odbiera?
Mam spotkanie po lekcjach. Wrócę późno.
Ale w piątek zawsze oglądamy razem filmy.
Wiem.
Przepraszam. Mama musi odebrać.
Cześć, Greg.
Dzwonię tylko, żeby spytać, jak się masz.
Dziś ważny dzień.
Chcę, by to się już skończyło.
Będzie dobrze, spokojnie!
Rozmawialiśmy o tym. Wszystko się ułoży.
Co ma się skończyć?
Jestem gotowa.
Przygotowuję się do rozprawy.
Bądź w sądzie o czwartej.
- Nie spóźnij się. - Bez obaw. Do zobaczenia.
Mayu, przepraszam cię.
Obejrzysz film z panią Carrie Mae. Możecie zamówić sobie pizzę.
Mama ma bardzo ważne spotkanie, rozumiesz?
Chodź, Mayu!
Muszę iść, bo spóźnię się do szkoły.
Kończ śniadanie, inaczej też się spóźnisz.
Kocham cię.
Wciąż nie mogą się zdecydować?
Jeśli cię wybiorą,
będziesz miał tylko dwa miesiące na przygotowanie przemowy.
Zadzwonię do szkoły. Niech wreszcie ktoś coś postanowi.
- Nie dzwoń, tato. - Czemu?
Wiesz, ile im płacę?
A oni trzymają nas w niepewności!
Sprawa jest jasna. Jesteś lepszy od tej dziewczyny.
- Ale nie dzwoń. - Dobra.
Jak nie postanowią do końca tygodnia, pójdę tam!
Widzimy się w domu!
Jak Angelou rozprawia się z Dunbarowską deklaracją
o ptaku śpiewającym w klatce? Co o niej mówi?
Kyle?
Dorastając na Południu jako czarna, żyła w niewoli, w klatce.
Ale śpiew pozwalał jej poczuć się wolną.
- Angela? - To nie tak.
Ona tkwi tam jak w więzieniu.
Mów dalej.
Pada ofiarą opresji.
- Rasizmu. - I gwałtu.
Maya Angelou mówi: "Jestem ptakiem w klatce.
Wołam, by mnie dostrzeżono,
usłyszano i zrozumiano.
Chcę być wolna".
Czy mógłbym ulecieć jak ten ptak
cztery minuty przed dzwonkiem?
Pani Shaw mnie zabije,
jak spóźnię się na feminizm.
Serio, uczę się kobiet!
- Swojak! - W takim razie
jako zadanie domowe napiszecie wiersz.
Ma liczyć od 6 do 10 wersów
i opowiadać o poczuciu uwięzienia.
Na poniedziałek!
Przed wyjściem zdajcie prace pisemne.
Dziękuję.
GRATULUJEMY ABSOLWENTOM
KOGO ZAPROSISZ NA WIOSENNY BAL?
STWÓRZ SAM SWĄ SCHEDĘ
Czy mogę poprosić panią o radę?
Od tego tu jestem.
Właściwie nie chodzi o szkołę.
Znaczy - tak,
ale nie o naukę.
A więc o twój odczyt też nie?
O co zatem?
O chłopaka.
No proszę! Opowiadaj!
- To tylko chłopak... - Rozumiem.
Zaczekaj!
Tak lepiej.
O kogo chodzi? Mogę jakoś pomóc?
Nie wiem.
Chodzimy razem na chemię i stale flirtujemy,
ale dotąd nie zaprosił mnie na Wiosenny Bal szkolny.
- Nie wiem, co robić. - Może ty go zaproś?
Jak to? Nie mogę...
Dlaczego?
To nie byłoby...
Jakie?
Niekonwencjonalne?
Żyjemy w XXI wieku, nie w miasteczku Middlemarch.
Ryzyk-fizyk!
Nie o to chodzi...
A jeśli on nie dość mnie lubi?
Jeżeli mi odmówi?
Zapomnisz o nim i znajdziesz innego chłopca.
Twoje życie nie kręci się wokół niego.
Ale jeśli chcesz iść z nim na bal, powiedz mu o tym.
Racja.
Być może powie "nie", być może "tak".
Dowiesz się, na czym stoisz.
Zresztą na pewno się zajara.
Myśli pani?
- Spóźnisz się. - Dziękuję pani.
Polecam się. Daj znać, jak poszło.
Dobrze.
Pa!
Siema, Jeremy! Co u ciebie?
Nic specjalnego. Co tam?
Nauka już mi idzie nosem.
Mam wywalone! I zajebiście!
Dobrze mieć to wszystko z głowy.
Kurde, nie mów, że zakuwacz odpuszcza!
Teraz to już bez znaczenia.
Uczennicą roku wybrano Julię?
Trudno.
- Przykro mi. - Nieważne.
Też mam totalnie wywalone.
Tak trzymaj!
Ojciec kupił dom nad jeziorem. Wpadaj na weekend!
Do zo!
Cześć, Greg.
Chcą przenieść rozprawę.
Że co? Czekaj...
Powtórz.
Próbują przesunąć rozprawę na 13:30.
Nie zdążę.
To za godzinę!
Tak nie można!
Chyba że się zgodzisz.
To wybieg.
Jeśli odmówisz, wniosą o odroczenie rozprawy.
Prawniczy podstęp.
Co robimy?
To zależy od ciebie.
Albo zdążysz, albo będziesz czekać
kolejne parę miesięcy.
Niewiarygodne!
Dobra, zgoda.
Jeśli to dla ciebie problem,
lepiej poczekaj miesiąc czy dwa.
Teraz nie ma korków.
Będę za 40 minut.
Na pewno?
Chcę to dziś załatwić.
Przekażę sędziemu.
Jadę.
Sukinsyn!
Boże...
Przepraszam panią!
- Okej. - Bardzo przepraszam!
Nic się nie stało.
Moja wina. Spieszyłam się. W porządku?
Chciałem spytać, czy ma pani dyżur,
żeby pomówić o pracy końcowej.
Miałam dyżur, ale właśnie muszę wyjść.
- Pomówimy we wtorek. - Proszę pani...
- Nie chodzi o twoją pracę? - Muszę z kimś porozmawiać.
Poświęcę ci pięć minut, ale potem powinnam wyjść.
Koniecznie.
Usiądź.
O co chodzi?
Jeremy?
Nie pomogę ci, jeśli nic nie powiesz.
Bardzo chętnie posiedzę z tobą
i pomilczę w przyszłym tygodniu,
ale jeśli masz jakąś sprawę teraz, zacznij mówić.
Okej.
Gra pani w szachy?
Co?
- Gra pani? - Nie.
Znam zasady, ale nie grałam od lat.
Woli pani tryktraka?
Co to ma do rzeczy?
Zobaczy pani.
Wyjaśnię wszystko po kolei.
Okej.
Nie gram w szachy.
Jestem przewodniczącym kółka szachowego.
Słyszała pani kiedyś o gambicie szachowym?
Tak. Co to takiego?
Manewr rozpoczynający.
Poświęcenie pionów dla uzyskania przewagi.
Ponosi się stratę, ale zwiększa się szanse
na zwycięstwo w rozgrywce...
Czy pani słucha?
Oczywiście. Do czego zmierzasz?
W szkole będzie strzelanina!
Słucham?
Ktoś przyjdzie do szkoły z bronią.
- To poważna sprawa. - Pani sądzi, że żartuję?
Jezu...
Mów dalej.
Skąd wiesz? Powiedział ci to inny uczeń?
- Nie. - Więc skąd?
- Wyczytałeś to w social mediach? - Nie...
To dlaczego straszysz strzelaniną?
Jeremy, to nie jest zabawa!
Chodzi o życie twoich przyjaciół.
Dlaczego podejrzewasz, że zdarzy się coś takiego?
Na razie nie zdoła pani tego zrozumieć.
Jeremy...
Powiedz mi, przecież po to przyszedłeś.
Wysłucham cię i postaram się zrozumieć.
Wiem, dlatego przyszedłem do pani...
- ale nie wiem, od czego zacząć. - Poradzisz sobie.
Na pewno zdołamy się porozumieć.
Czy masz jakieś dowody na to, że ktoś planuje strzelaninę?
Przykro mi to mówić, ale należy przywołać taką możliwość:
czy nie jesteś aby nieco...
nadmiernie podejrzliwy po tym, co spotkało Lee?
Chce pani powiedzieć, że popadam w paranoję?
Rozumiem, przemawia przez ciebie troska.
To był twój brat.
Popełniłem błąd.
Pani też nie zrozumie.
Zaczekaj! Przepraszam.
Będę szczera:
Mam ważną sprawę i trudno mi się skupić.
Ale ta jest ważniejsza.
Może pójdziemy pomówić o tym z panią dyrektor?
Wolę rozmawiać z panią.
I tak będę musiała ją poinformować, jak tylko skończymy rozmowę.
Wiem, ale chcę rozmawiać tylko z panią.
Zgoda, zostanę z tobą,
ale musisz powiedzieć mi wszystko.
Powiem.
Dobrze.
Obym zdążyła jeszcze odwołać spotkanie.
Zadzwonię tylko, i już zamieniam się w słuch.
- To niedobry pomysł. - Przepraszam cię na chwilę.
- Niech pani nie dzwoni. - Spokojnie!
Muszę powiedzieć, że nie przyjdę, bo spóźnić mi się nie wolno.
- Niech pani się rozłączy! - Jeremy...
Niech pani odłoży telefon, bo wszystkich tu pozabijam!
Niech pani uważnie posłucha.
Musi pani wiedzieć, że pistolet
jest wyposażony w nakładkę
zwaną potocznie tłumikiem.
Nikt nie usłyszy wystrzału.
- Jeremy... - Najpierw dokończę!
Mówię o tym, żeby nie zaczęła pani krzyczeć.
Jeśli pani to zrobi,
strzelę pani w głowę, zanim ktoś usłyszy.
Proszę nie krzyczeć.
Nie zabiję pani, jeśli pani mnie nie zmusi.
Zrozumiała pani?
Mam knebel i trytytki, ale nie chcę ich nie używać.
Wolałbym zachować możliwość dialogu.
Telefon!
Niech pani robi, co każę, inaczej zginie wielu ludzi!
To pani córka?
Klucze!
Doskonale.
Niech pani siada.
Który to?
Mosiężny.
NAUCZYCIEL ROKU
Tak lepiej.
Jeremy, co ty wyrabiasz?
Powiedziałem, że ktoś chce urządzić strzelaninę.
- Ktoś, czyli ja. - Dlaczego?
Zrozumie pani z czasem.
To bez sensu...
- Zawsze byłeś... - Chłopcem z wzorcowej mniejszości?
Dobrym uczniem. Nie poznaję cię!
To ciągle ja, proszę pani.
- Poczułeś się pominięty...? - Mam to w dupie!
Tylko mojemu ojcu zależało na tym, żebym został uczniem roku.
Okej. Przepraszam.
Jeremy, proszę, nie rób tego.
Cokolwiek myślisz
i czujesz, to nie jest odpowiedź.
Nie wiem, co zaplanowałeś,
ale z pewnością nie tego chcesz!
Jak może pani tak mówić, nie znając szczegółów?
Przecież to, co powiedziałeś...
Przemoc nie jest rozwiązaniem.
Z całym szacunkiem,
ale pani nie wie, co myślę i czuję,
ani co zaplanowałem,
więc nie powinna pani od razu krytykować.
Uczyła nas pani, by nie sądzić po pozorach.
Nie omawiamy tu lektur!
To prawdziwe życie! Odłóż broń!
Ciszej!
Proszę...
To szaleństwo.
Nieprawda. Nie jestem wariatem.
Oczywiście! Mówię o sytuacji.
Spójrz na siebie.
Chcę ustrzec cię przed błędem.
To nie błąd.
To nie Columbine, Sandy Hook czy Parkland.
Nie jestem psychiczny jak Cho Seung-hui.
Musi pani wiedzieć, że pozostaję przy zdrowych zmysłach.
Porozmawiajmy więc,
bo naprawdę nie rozumiem.
Powiedz, do czego potrzebna ci broń.
To gambit.
Jeśli masz coś do powiedzenia, mów!
Daruj sobie szachowe metafory.
Słusznie.
Zresztą zmarnowaliśmy dość czasu.
O 13:50, gdy zabrzmi dzwonek
i skończy się ósma lekcja,
stanę na korytarzu i będę strzelał w głowę
- uczniom wychodzącym z klas. - Dlaczego?
- Po co chcesz to zrobić? - Nie chcę, ale muszę.
By pokazać, że mogę. W tym rzecz!
Zadasz ludziom ból.
Spowodujesz cierpienie.
Przecież sam go doznałeś.
- Twój brat... - Właśnie dla niego to robię!
Nie chciałby tego...
Pani tego nie wie. Ledwie go pani znała.
A poza tym
powiedziałem dotąd, co chcę zrobić,
ale nie wyjaśniłem dlaczego.
Nieważne!
- Nie ma żadnego usprawiedliwienia. - Czyżby?
- Tak pani sądzi? - Ja to wiem!
A wie pani, jaka za broń?
Pistolet.
Półautomat kalibru 9mm
z 10-funtowym spustem.
Przedłużony magazynek mieści nie 10, a 20 naboi.
Od takiej broni zginął mój brat.
W głośnej sali kinowej tłumik nie był potrzebny.
Miał zły humor tamtego wieczoru.
Dostał piątkę z minusem z wypracowania.
Ojciec się dowiedział.
Pokłócili się.
Ojciec zagroził,
że po kolejnej piątce wyrzuci go z domu.
Lee wybiegł z domu.
Znał jeden sposób, by się wyluzować.
Poszedł do kina.
Zapłacił za bilet 11,50.
Kupił duży popcorn i napój
i pognał na salę, żeby oglądać trailery.
Uwielbiał je.
Przez 47 minut
chłonął kino akcji,
aż facet w ostatnim rzędzie przeładował swój pistolet
i zaczął strzelać kolejnym widzom w potylicę.
Najnowocześniejszy system dźwięku surround sprawił,
że wystrzały wydawały się częścią filmu.
Dlatego tłumik nie był potrzebny.
Zginęło dziewięć osób, nim ktoś się zorientował.
Ludzie rzucili się do ucieczki.
Brat był ósmy.
W ciągu 7 minut zginęło 26 osób, a kilkanaście zostało rannych,
bo niewłaściwy człowiek miał coś takiego.
Pamiętam, jak zadzwoniła do mnie dyrektor.
Nie dowierzałam. To było bez sensu...
Rzeczywiście, wszyscy to powtarzali.
"Bezsensowny akt przemocy".
26 osób zginęło,
bo jakiś psychopata wymyślił,
że fajnie byłoby postrzelać ludziom w tył głowy!
Bardzo mi przykro, Jeremy.
Mnie też.
To musiało być straszne.
Było.
To najgorsze, co mnie w życiu spotkało.
Po co to powtarzać?
Nie chcę powtarzać, ale z tym skończyć!
To znaczy, że...?
Nie o to mi chodziło,
choć pogodziłem się z tym, że nie dożyję wieczora.
Chcę zakończyć
tę epidemię!
Taki telefon, jak ten od dyrektorki,
odbiera miesięcznie 800 osób.
Rocznie jest 10 tysięcy zabójstw,
a samobójstw dwa razy więcej!
Jesteś dość niechętny broni, ale nią wymachujesz.
Przecież pani uczy literatury!
Powinna pani docenić ironię.
To nie ironia, Jeremy. To oznaka zagubienia!
Co ty robisz, kochany?
Skąd wziąłem tę broń?
Niech pani zgadnie.
- To ojca? - Akurat!
On nie ma dość odwagi!
Jego bronią jest forsa.
Nie jest ci chyba zbyt bliski?
Nie przyszedłem rozmawiać o ojcu.
- Jak więc zdobyłem broń? - Nie wiem.
Kupiłem online.
Uwierzy pani?
Nie wystarczy jedno kliknięcie, ale to nic trudnego.
Parę miesięcy, kilka fejkowych profili
i przysłali mi.
Z tłumikiem, przedłużonym magazynkiem i sześcioma pudełkami naboi.
Zabójca brata, James Duncan,
kupił broń na targach w innym stanie.
Zapłacił gotówką. Nikt nie spytał o dokumenty.
Dokonał zakupu w niespełna pół godziny,
a potem przejechał 600 mil,
by zrobić swoje w multipleksie.
Nie wiadomo, czemu akurat tam i w ogóle dlaczego.
Ale wiadomo, że ktoś sprzedał mu broń,
którą zastrzelił 26 osób w 7 minut.
Czy jest w tym ciągu zdarzeń coś, czego nie da się sensownie wyjaśnić?
Czyli jak?
Rozstrzelasz kolegów w ramach krytyki dostępu do broni?
Mój Boże, Jeremy...
To nie jest dobry pomysł.
Pomysł jest znakomity.
Nie!
Kto to?
Byłam umówiona. Czekają na mnie.
- Niepokoją się... - Cicho!
Kim jest Greg?
Moim adwokatem.
Adwokat?
Przecież nie ma pani zatargów z prawem!
Chciałam odwołać spotkanie, ale zabroniłeś mi.
Teraz mnie szuka.
Będzie wydzwaniał.
Pozwól, oddzwonię i powiem, że nie przyjdę.
Nie zostałem uczniem roku, ale nie jestem głupi.
Kod?
Czy muszę wszystko powtarzać? Kod!
0317.
Urodziny córki?
Kuzyna.
Wiadomość do Grega.
Co chcesz przekazać?
Przepraszam, stoję w korku. Niedługo będę. Nie martw się.
Wiadomość gotowa. Chcesz wysłać?
Tak.
Wysłana.
Na czym stanęliśmy?
Na tym, że popełniasz koszmarny błąd.
Doradzam więcej optymizmu.
Może mnie pani wysłuchać,
ale nie odwieść od tego.
Powtarzam,
musi pani zrozumieć, że nie działam pod wpływem impulsu.
To nie jest bezsensowny akt przemocy.
Planowałem to od dawna.
W najdrobniejszych szczegółach.
Wiem, gdzie muszę być
i kiedy.
Wszystko przemyślałem.
Kiedy już zrobię to, co muszę zrobić,
ludziom otworzą się oczy,
a strzelaniny wreszcie się skończą.
Załóżmy, że masz rację.
Chociaż nie masz.
Zabijesz niewinnych
i przyjmą ustawę o ograniczeniu dostępu do broni.
- To cię nie usprawiedliwi... - Ależ tak!
Nie, Jeremy.
Nie masz prawa decydować o życiu i śmierci.
- To nie sposób. - Owszem, i pani powinna to wiedzieć!
O czym ty mówisz?
Nie dusi pani ten uścisk na gardle?
- Jaki uścisk? - Panie wie, o czym mówię.
Podejrzliwe spojrzenia w każdym sklepie,
bezpodstawne zatrzymania przez drogówkę,
wzywanie policji,
gdy jedyną pani winą jest zabawa z córką w parku.
To, że nie zatrudnią pani ze względu na imię,
a jeśli już, to zapłacą pani mniej
niż byle komu bez kwalifikacji.
- Co to ma...? - Ten uścisk może panią zadusić!
I nie ma przed nim ucieczki.
Ich uścisk.
Oni decydują o życiu i śmierci.
- Do czego zmierzasz? - Nie wie pani?
Robię to, co muszę.
Ja również.
Czasami trzeba poświęcić hetmańskiego piona,
a czasem i hetmana.
Bez tego nie można wygrać!
To nie gra!
To życie!
Wygrywa je ten, kto jest dobry,
spełniony i szczęśliwy i chce zapewnić to innym...
To właśnie zrobię!
Załóżmy, że wyjdę z klasy
i zabiję sto osób.
Jeśli wejdzie prawo, które obniży liczbę ofiar o 1/3,
zdołam ocalić ponad 15 tysięcy ludzi
w najbliższych pięciu latach.
To daje 165 uratowanych
na jednego zabitego.
I co, zły pomysł?
- Tak. - Dość!
Jeśli pociąg ma zabić 165 osób,
nie przełoży pani zwrotnicy, by zabił tylko jedną?
A powinna pani!
Nawet, gdyby to był twój brat Lee?
To bez znaczenia.
- Niech pani policzy. - To nie rachunki!
Wartości życia nie wyrazisz liczbami.
- Dowiodę, że pani się myli. - Nie zdołasz.
- To nie dylemat wagonika! - Doprawdy?
Nie jesteś tu zwrotniczym,
ale maszynistą, do cholery!
Co z tego? Mam siedzieć i się przyglądać?
- Nie zmienisz tak świata. - Zmienię!
Jedyny sposób to odebrać im władzę.
- Jest lepszy? - Nie wiem.
Ale zabijanie nigdy nie jest dobrą drogą do celu.
Pomyślmy.
Po tym jak James Duncan zabił mojego brata i 25 innych osób,
wstąpiłem do zrzeszenia Studenci Przeciw Broni.
Złożono projekt ustawy zakazującej handlu taką bronią
i usuwający lukę prawną, którą wykorzystał Duncan.
- Podobnie jak ty. - Szybko pani chwyta!
Wiecowałem, chodziłem po domach,
zbierałem podpisy, rozdawałem kartki,
- przemawiałem na marszach! - Zakaz już dziś!
Robiłem wszystko, by uchwalono tę ustawę,
ale jak wszystkie propozycje zmian po strzelaninach
została odrzucona.
Stosunkiem 60 do 40. Sporo zabrakło.
Bum!
Do kosza!
Poświęciłem tyle czasu i wysiłku - i nic!
Koniec końców
decyzja zależała od grupy polityków,
którzy siedzą w kieszeni Związku Strzeleckiego,
albo boją się wyłamać, bo liczą na reelekcję.
Jeśli masz zastrzeżenia do działania władz,
spróbuj wystartować w wyborach.
Przewodniczysz radzie uczniów.
Idziesz na Harvard. Jesteś na dobrej drodze.
Daj się wybrać.
Złóż projekt ustawy i zapewnij mu większość.
- Stwórz sam swą schedę! - Właśnie to robię.
Olewam te bzdury!
Jak byliśmy z Lee w szóstej klasie,
nauczycielka zrobiła nam kartkówkę.
Rozdała kartki z poleceniem:
"Przeczytaj uważnie i wykonaj polecenia".
Punkt pierwszy:
"Podpisz się w górnym prawym rogu".
To było łatwe.
Podpisałem się: Jeremy Chue.
Punkt drugi:
"Odwróć kartkę i narysuj pośrodku gwiazdę".
Wykonałem.
Punkt trzeci:
"Zagnij lewy dolny róg i narysuj koło".
Czwarty: "Napisz >pies
Coraz łatwiejsze zadania.
Wreszcie ostatnie,
punkt 25...
"Pomiń powyższe punkty i oddaj pustą kartkę.
- Każdy dostanie pięć z plusem". - No i?
To była sztuczka, by zrobić z nas głupków!
Tak się starałem, wykonując zadania.
Narysowałem perfekcyjną gwiazdę, wykaligrafowałem imię.
Ale to było bezcelowe.
Bez sensu!
Lee najpierw doczytał do końca. Był bystrzejszy.
Drugi raz nie dam się nabrać.
Mógłbym zmarnować 20 lat na start w wyborach
i przepychanie zmian prawnych cal po calu,
ale będę sprytny i wypnę się na te cholerne bzdury.
- Nie zrozumiałeś tej lekcji. - Czyżby?
Kiedy kipiałeś ze złości, że dałeś się wkręcić w daremną pracę,
inne dzieci czerpały przyjemność z rysowania gwiazd i kółek.
Cieszyły się tym, że mogą bazgrać
i odpowiadać na proste pytania.
To była dla nich zabawa i o to właśnie chodziło.
Życie to nie kartkówka, z której musisz dostać szóstkę.
W życiu liczy się radość z rysowania gwiazd,
jedzenia pizzy
i słuchania pięknej muzyki.
To, co bezcelowe, jest celem samo w sobie.
Liczą się "bzdury".
Co pani gada?
W muzyce nie ma piękna.
To matematyka,
odwzorowanie pewnych dźwiękowych prawidłowości.
Piękno kryje się między nutami.
Nie powiesz mi, że nic nie czujesz,
gdy grasz sonaty na wiolonczeli.
Gram tylko dlatego, że ojciec mnie zmusza.
Choćbym grał bezbłędnie cały dzień, nie poczuję niczego!
Ojciec zawsze płaczę, gdy ćwiczę.
Ale nie wzrusza go muzyka.
Przypomina mu się wtedy Lee.
Mam przejebane, bo z dwóch bliźniaków zostałem ja.
Przyprawiam rodziców o płacz samym swoim istnieniem.
Przykro mi.
Trudno to sobie wyobrazić...
Cokolwiek osiągnę w życiu, to nigdy nie wystarczy.
Niech ten ich wieczny smutek na coś się przyda!
Pewnie nie uwierzysz,
ale wiem, jak to jest, gdy twój bliski ginie od kuli.
Naprawdę.
Rzadko mówię w szkole, skąd pochodzę.
Jako biedna czarna dziewczyna z komunałek w Liberty City w Miami
zaczepiłam się tu nieomal cudem
i niechętnie mówię o swoim dzieciństwie.
Ale tobie opowiem, bo ty mnie zrozumiesz.
Mój kuzyn Jay obchodził 12. urodziny.
Miałam 8 lat.
Razem z przyjaciółką Jasmine
grałyśmy w klasy przed jego domem.
Byłam tak skoncentrowana na grze,
że nawet nie zauważyłam biegnącego chodnikiem Jaya
ani ścigającego go radiowozu.
Ten huk...
Nigdy nie słyszałam głośniejszego dźwięku.
Nim się obejrzałam, było po wszystkim.
To trwało 10 sekund.
Wiem, co przeżywasz.
Wiem, jak to jest, gdy kogoś nagle tracisz.
Pani kod do telefonu to data urodzin tego kuzyna?
Przykro mi, że zginął.
Ale to był pani kuzyn, a ja straciłem brata bliźniaka.
- Pani nie wie, co czuję. - Ależ tak!
Mój kuzyn, jak wielu czarnych w tym kraju,
nadawał się do odstrzału,
bo trzymał w ręku zabawkowy pistolet.
Pytałeś, czy czuję
ich uścisk na gardle.
Dusi mnie jak cholera!
Ale czarni nie chwytają za broń, by dać odpór.
A powinni!
To by zwróciło uwagę Kongresu.
Wciąż są strzelaniny i nic się nie dzieje.
Jak powiedziałeś, w Sandy Hook zginęły dzieci
i nic się nie zmieniło!
Parkland, klub "Pulse" - i nic!
Las Vegas - i nic!
Twój wybryk sprowadzi tylko więcej cierpienia...
- Ciszej! - Posłuchaj, proszę.
Zmarnujesz życie kilkudziesięciu ludziom, w tym sobie.
Nic nie zmienisz!
Zmienię.
Rozmawiam z panią po to,
żeby potem nie było wątpliwości.
- Jak to? - Kiedy będzie po wszystkim,
ktoś musi wyjaśnić, o co mi chodziło,
ktoś, kto zaświadczy, że nie byłem szaleńcem,
że chciałem ratować tysiące istnień.
Czego oczekujesz od ludzi?
Przebaczenia?
Szacunku?
Pochwały?
Tego, że uchwalą rozsądne prawa,
by coś takiego się nie powtórzyło.
Niestety, tak tego nie osiągniesz.
Pani wie, że zawsze jestem przygotowany.
Dopnę swego.
Dlaczego ja?
Proszę pani,
pani przecież wie, że panią lubię najbardziej.
Mało zabawne...
Pani Hill, czy pani tam jest?
Nie wzięłam podręcznika.
Mogę wejść?
Jeśli pani się odezwie, zginie pani pierwsza.
Halo?
Pani Hill?
Jest tam pani?
Robimy teatrzyk.
Tylko bez numerów, bo zabiję i ją!
- Cześć, Angela! - Jeremy? Jak leci?
Nieźle. Nie usłyszeliśmy cię.
Ćwiczymy głupi skecz
na zakończenie roku czwartych klas.
Fajnie!
Robienie z siebie durnia przed całą szkołą jest mało fajne.
Ale ta impreza jest chyba po to,
żeby na zakończenie nauki nie przejmować się więcej tym,
- co ludzie powiedzą. - Trochę tak.
Chociaż wolałbym dostać tortem w twarz.
Na pewno dasz radę.
Dzięki. Miejmy nadzieję.
Wybacz, że przeszkadzam.
Zostawiłam ksią żkę do anglika.
Mogę ją zgarnąć przed dzwonkiem?
Oczywiście, wejdź.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie ma za co.
- Oto twój podręcznik. - Dziękuję.
- Dobrze, że pamiętałaś. - Do widzenia.
Proszę pani,
co do naszej rozmowy,
nie mówiła pani nikomu?
Skądże!
To dobrze. Proszę mi życzyć powodzenia.
- Jeremy... - Tak?
Dobrze mi się z tobą pracowało na zajęciach.
Jesteś fajny.
Chciałbyś zabrać mnie na Wiosenny Bal jako osobę towarzyszącą?
Angela...
Znaczy - tak czy nie?
Zdecydowanie tak! Chętnie z tobą pójdę.
Ale skoro ty zapraszasz,
to ja będę osobą towarzyszącą, nie?
Doskonale.
Super.
Teraz muszę wracać do prób. Pogadamy o tym później.
Tymczasem rozejrzyj się za suknią.
Daj znać, jaki kolor, żebym dobrał kotylion.
- Dobra, pogadamy. - Już się cieszę.
Pa!
- Angela! - Tak?
Coś mi przyszło do głowy.
Pokażesz mi podręcznik? Chcę coś sprawdzić.
Dzięki.
Zaczekaj!
JEREMY MA BROŃ
Nie!
Angela?
Mój Boże...
- Coś ty zrobił? - Milcz!
- Coś narobił, do diabła?! - Zamknij się!
To przez ciebie!
Nie chciałem tego!
Ani mru, mru!
Cisza!
Zamknę drzwi.
Ani drgnij!
W porządku.
Wszyscy poszli do klas.
W porządku?
Tu nic nie jest w porządku, Jeremy!
Coś ty, kurwa, zrobił?!
Myślała pani, że nie zajrzę do tej książki?
Po czterech latach ma mnie pani za durnia?
Ja tylko pociągnąłem za spust, to pani ją zabiła!
- Bzdura! - Ciszej!
Ty to zrobiłeś!
Przecież tego chcesz!
To twój wielki plan!
Właśnie że nie. Jej nie było na liście.
Przygotowałeś listę?
Nie jestem szaleńcem!
Zabiję tylu, ile konieczne. To mnie nie bawi!
Kto jest na liście?
Tylko dziewięcioro uczniów.
Kto?
Przeszkodą są kongresmani.
Niczego nie zmienią, bo to ich nie dotyka.
Mogą utrącać ustawy i brać forsę od Zw. Strzeleckiego.
Wiedzą, że im nikt krzywdy nie zrobi.
- Kto jest na liście? - Nie rozumie pani?
Każę im cierpieć.
Pokażę im, jak to jest stracić syna lub córkę.
Wreszcie przegłosują ograniczenie dostępu do broni.
Uczy się u nas czworo dzieci deputowanych do Kongresu,
którzy głosowali przeciw zmianom. To pierwsza szóstka.
Ojciec Lauren to lobbysta Zw. Strzeleckiego.
Matka Bobby'ego i Briana kieruje działem prawnym Smith&Wesson.
Kiedy zrozumieją, że ich też może to spotkać
i że problem dotyczy wszystkich,
załatwią tę sprawę.
- Jesteś kłamcą. - Co?
Po prostu kłamiesz.
Ręczę pani, że mówię samą prawdę.
Robisz z siebie męczennika,
który poświęca się dla dobra ludzkości.
Ale to nie męczennictwo! Chcesz zabijać i się mścić!
- To nie zemsta. - Ależ tak!
Winisz kongresmanów za śmierć brata i chcesz się zemścić.
Rozumiem cię.
Po tym jak zginął mój kuzyn,
wyobrażałam sobie, jak zabijam tych gliniarzy,
jak do nich strzelam.
Takie myśli są naturalne...
Mnie chodzi o coś innego.
- Nie dosięgnę decydentów. - Właśnie.
Uderzysz w ich dzieci.
To jeszcze gorzej!
Nie ma w tym nic szlachetnego ani bohaterskiego.
Nie chcesz zmieniać świata.
Po prostu się mścisz!
Nie wyznaję zasady "oko za oko".
Ale niech ludzie u władzy poczują ból straty.
Masz na myśli tych, którzy drżeli o życie
podczas feralnego szturmu na Kapitol?
Skradzione wybory!
Tych, którzy tak kochali władzę,
że wezwali krajowych terrorystów i kwestionowali wynik wyborów?
Możesz udawać, że to działalność polityczna,
ale to podły egoizm!
Myślisz tylko o sobie.
Nie jesteś lepszy od tamtych!
Myli się pani.
I wcale nie obchodzi mnie zemsta.
Gdybym chciał zabić wszystkich, przez których zginął Lee,
- nie wyszłaby pani stąd żywa! - Co?
Mnie też obwiniasz?
Jak można być tak nieświadomym konsekwencji?
Jak mówiłem, brat poszedł do kina po kłótni z ojcem o złą ocenę.
- A kto mu ją postawił?! - Co z tego?
Mam sobie wyrzucać, że postawiłam mu piątkę z minusem?
Na tyle zasłużył. Nie ja go zabiłam!
Ale poszedł do kina przez panią!
Znała go pani.
Wiedziała pani, co go czeka w domu.
Dlatego mnie wybrałeś?
Opowiadasz mi o tym wszystkim, bo dałam twojemu bratu gorszą ocenę?
Pani sala jest na końcu skrzydła,
gdzie wszystkie moje cele mają ósmą lekcję.
Kiedy o 13:50 zadzwoni dzwonek
i wyjdą z klas, będę czekał.
Pora się przygotować.
Mój Boże!
Wie pani, jak to kupiłem?
- Online? - Prawidłowa odpowiedź!
Odłożę teraz pistolet,
ale będę go miał w zasięgu ręki.
Niech pani nie myśli, że nie zdążę pani zabić.
Jasne?
Jasne.
Dobra.
To karabin szturmowy M15.
Gazodynamiczny półautomat
z celownikiem optycznym i tłumikiem płomienia.
Magazynek: 30 naboi kalibru 5,56.
Prędkość początkowa: 2000 metrów na sekundę.
Waga: 3,25 kilograma.
Przyspiesznik zapewnia celność na dystansie do 500 m.
Szkoda że służy do zabijania ludzi.
Mówiła pani, że nie ja decyduję o życiu i śmierci,
ale to nie tak.
Co z gliniarzami, którzy zabili pani kuzyna?
Mam wrażenie,
że oni jednak decydują,
- zwłaszcza gdy chodzi o czarnych. - To nie to samo!
Teraz ja
składam swoją osobistą broń masowego rażenia.
Nie!
Stój!
Wystarczy.
To koniec.
- Bynajmniej. - Dość!
Nie skrzywdzisz już nikogo.
Oddaj mi telefon!
Wyjmij go z kieszeni
i połóż na podłodze!
- No już! - Bo co?
Oddaj!
- Zabije mnie pani? - Wolałabym nie.
Ale nie pozwolę, byś dalej robił ludziom krzywdę!
Telefon!
Nie żartuję! Oddawaj!
Powoli.
Oddaj mi telefon!
Przykro mi, nie mogę.
Jeremy, nie chcę cię skrzywdzić...
- Pani jest łagodna dla uczniów. - Nie jesteś uczniem
ani nawet człowiekiem. Jesteś potworem!
Przecież sama pani w to nie wierzy.
Jestem nastolatkiem,
zagubionym w świecie chłopcem.
To ja, Jeremy Chue, towarzyski szachista.
Pani uczy mnie angielskiego i nie życzy mi źle.
Pani musi mi pomagać.
Właśnie dlatego wybrałem panią na świadka swojego planu.
Połóż telefon na podłodze,
bo przekonam cię, że się mylisz!
Wiedziałem, że gdy coś pójdzie nie tak,
nie będzie pani w stanie mnie powstrzymać.
- Jeremy...
Bo jest pani za słaba!
- Jeremy... - Nie odważy się pani!
Okej. Przepraszam.
- Proszę. - Powoli!
- Tak, oczywiście. - Powoli.
Połóż.
Pobudka!
Przykro mi. Nie chciałem po to sięgać,
ale nie dała mi pani wyboru.
Proszę tak nie patrzeć.
Za ten numer powinienem strzelić pani w łeb!
Ma pani szczęście, że potrzebuję świadka.
Wiem, to dla pani niełatwe,
ale zbliżamy się do końca. To już zaraz.
Jeszcze 19 minut. Rozplanowałem to na dłużej.
Doceniam, że pani się stara, ale to na nic.
Może wyjmę knebel?
Nie uwolnię pani,
ale miło będzie pogadać do końca lekcji.
Trzeba jakoś zabić czas.
Dobra, ale mam dwa warunki.
Po pierwsze, absolutnie żadnych krzyków.
Po drugie, odpowie mi pani na pytanie.
Zgadza się pani?
Dokąd się pani dziś spieszyła?
- Co? - Na jakie spotkanie?
Dlaczego dzwonił i pisał do pani adwokat?
Nieważne.
Pytam z ciekawości.
Jest pani anglistką w liceum.
- Po co adwokat i spotkanie z sędzią? - Wybacz...
Nie rozmawiam z uczniami o sprawach osobistych.
Zaraz założę knebel. Przyjęła pani warunki.
Pierdol się, gnojku!
I tak mnie nie zabijesz. Jestem świadkiem!
Rób swoje! Nie będę z tobą gadać.
Okej.
A jednak mnie pani zaskoczyła.
Racja, nie zabiję pani.
Nie chcę pani dręczyć.
Ale proszę pamiętać,
że za 17 minut
zacznę strzelać na korytarzu,
a od pani zależy, czy zabiję 9 osób z listy
czy może 10, 11 albo 12...
Miałeś zabić tylko tylu, ile konieczne!
- A pani miała mi odpowiedzieć. - To nie fair.
- Moje prywatne życie nie ma... - Ależ ma!
Pani adwokat pani szuka.
- A jak zadzwoni do sekretariatu? - Byłaby wielka szkoda!
Owszem!
Gdyby teraz ktoś mi przeszkodził, skutek byłby taki,
że dalej ginęliby nie ci, co trzeba, i wszystko poszłoby na marne.
Słucham,
co to za spotkanie z sędzią?
To nie spotkanie,
to rozprawa w sprawie podziału opieki rodzicielskiej.
Nad dziećmi?
- Rozwodzi się pani? - Nie chciałam, by to się wydało.
Przynajmniej nie przed letnimi wakacjami.
Spokojna głowa. Nikomu nie powiem.
Mnie już bez różnicy.
Zatem rozstanie nie przebiegło pokojowo?
Ani trochę.
To nie mój świat, wiesz?
Te prywatne szkoły i ci srający kasą ludzie.
Pochodzę z biednej dzielnicy Miami.
Uczyłam się w szkołach państwowych, zrobiłam licencjat nauczycielski.
Bardzo ciężko pracowałam.
Na studiach magisterskich jeszcze ciężej.
Krok po kroku przedarłam się do świata ludzi bogatych,
by uczyć ich dzieci ciężkiej pracy.
Poznałam faceta.
Straciłam głowę dla niego.
Tak się złożyło, że był z bardzo bogatej rodziny.
Pobraliśmy się,
urodziłam córkę
i nagle on oczekuje, że przestanę ciężko pracować!
Twierdzi, że nie muszę pracować, chociaż mówię mu, że chcę,
bo kocham swoją pracę.
Jasne, czasem muszę zostać dłużej,
bo mam wywiadówkę
albo sprawdzam prace i nie mam czasu na rozrywkę,
ale kocham to!
Czy robię coś złego?
Czy to czyni mnie złą matką?
Tego nie wiem.
Wiem za to, że jest pani dobrą nauczycielką,
choć nie jestem teraz najlepszym na to dowodem.
Lee panią uwielbiał.
Zarzuca mi, że bardziej się troszczę
o uczniów niż o swoje dziecko.
Mąż jest z bogatego domu.
Byłam głupia, że podpisałam intercyzę.
Teraz jemu usługuje zespół adwokacki, a ja mam do pomocy Grega.
Nie stawiłam się na rozprawę
i nie wiem, na co mi się zda, że jestem dobrą nauczycielką.
Boże...
Zawsze mi zależało,
żeby córka nie dorastała w rozbitej rodzinie.
Nieważne. Jestem zmęczona.
Może będzie jej lepiej z nim.
Z perspektywy dziecka powiem, że tak nie jest lepiej.
Rodzice rozwiedli się rok po śmierci Lee.
Jeśli pani córka jest podobna do mnie,
wolałaby nie wybierać.
Mojej córki nie łączy z tobą nic!
Powinna mi dziękować!
Dzięki temu, co zrobię, będzie bez lęku chodzić do kina...
- Przez ciebie wyrośnie w strachu! - I tak by się bała!
Nie ja wytwarzam tę atmosferę duszącego uścisku!
Jeremy...
Pół szklanki pełne lub puste, to zależy.
Na szczęście łatwo wyjaśni pani swoją nieobecność w sądzie.
- Jeremy, błagam, daj temu spokój! - Wszystko przemyślałem.
Może się okazać, że potraktują to jak pretekst...
i zamiast uchwalić prawo ograniczające dostęp do broni,
postanowią uzbroić nauczycieli.
- Chcesz zostawić taką schedę? - Pani dopilnuje sprawy.
Pani nagłośni mój przekaz.
Dla ludzi będziesz tylko mordercą.
Rozumiesz, Jeremy?
To jest zabójstwo!
Zamordowałeś Angelę!
Ciszej, bo panią zaknebluję.
Posłuchaj sam siebie! Kompletnie zwariowałeś!
Nie, to inni są szaleni.
Chodzą po ulicach i czują się bezpieczni.
Nie przeszkadza im,
że w zeszłym roku sprzedano w USA 27 mln sztuk broni,
bo to normalne!
Strzelanie do kolegów w szkole nie jest normalne!
Oczywiście, to radykalizm!
Normalne metody są na nic.
Przejdziesz do historii jako kolejny socjopata,
który wchłonął za dużo przemocy z filmów i gier.
Kiedy spytają mnie, co się tutaj stało,
odpowiem, że byłeś zdrowo szurnięty,
że bez przerwy gadałeś zupełnie od rzeczy
- i burczałeś pod nosem. - Milcz!
Że miałeś wyimaginowanych rozmówców
- w tym swojego brata. - Zamknij się!
Nie zabijesz mnie!
A jeśli to zrobisz, nie opowiem, jakim byłeś świrem.
I niech ludzie sami to sobie wyobrażą!
Nie powie im pani tego,
bo śmierć tych dzieciaków pójdzie na marne!
Jeśli ich ofiara ma cokolwiek znaczyć,
powie pani prawdę.
Wyjaśni pani moje cele i dopilnuje ich realizacji.
Racja.
Powiem prawdę.
Że rozstrzelałeś szkołę, bo nie zostałeś najlepszym uczniem!
Uważaj, suko, bo moja lista się wydłuży!
Chcesz mieć więcej trupów na sumieniu?
Proszę.
Hannah wyjdzie z lekcji historii. Może dostać.
Josh i Cara też mogą. To będzie jak strzelanie do kaczek!
Gadaj zdrów! Nie przerzucisz winy na mnie.
Im więcej ludzi zabijesz, tym bardziej wyjdziesz na wariata.
Podniesiesz stan świadomości zdrowia psychicznego...
Zastanawiam się,
jak to zniosą twoi matka i ojciec.
Stracić syna w szkolnej strzelaninie to jedno,
ale mieć syna, który rozstrzelał pół szkoły?
To musi być okropne uczucie.
- Załamią się. - Nieważne. Pierdolę starego!
Nie pomagał mi.
Nie był dobrym ojcem, któremu sprawiam zawód.
Obchodziły go tylko oceny i Harvard.
Zrujnujesz mu życie.
Matce też.
Media ich zaszczują. Staną się pariasami.
Będą musieli zmienić nazwiska i wynieść się tam,
gdzie nikt nie wie, kim jest ich syn.
Co pani pierdoli?
Niech tylko uchwalą ustawę i popatrzą na statystyki.
Rodzice będą ze mnie dumni.
Kiedy zobaczą, ile istnień ocaliłem,
poczują dumę.
Będą udawać, że cię nie było.
Wyprą się ciebie.
Robię to dla brata!
I mam to powtórzyć twojemu ojcu?
- Da mi w twarz mocniej niż ty! - Nieprawda!
Zrozumie!
Z czasem.
Zadzwoń do ojca i powiedz mu sam,
co chcesz zrobić dla brata. Ciekawe, co on na to!
- Ma mnie pani za głupka? - Boisz się zadzwonić?
Wiesz dokładnie, co powie na to wszystko.
Ach, tak...
Nie o to chodzi.
Masz dość uścisku ojca na gardle?
Odpierdol się!
Wiem, że próbujesz mnie rozwścieczyć!
Całkiem dobrze mi idzie, prawda?
Temat tatusia mocno ci dopieka!
Może pani wygadywać bzdury
jeszcze przez kilka minut.
Naprawdę boisz się do niego zadzwonić.
Lękasz się własnego ojca!
Sam mówiłeś,
pół szklanki pełne lub puste, zależy.
Zrobił dla ciebie tak wiele, ale okazałeś się gnojkiem.
- Gówno mi dał! - Proszę cię...
Pomyśl o swojej szkole,
o wykształceniu i żywieniu,
o domu i samochodach.
Nie każdy ma to, co ty.
Ojciec ci to dał.
Może i był dla ciebie surowy,
ale chciał dla ciebie jak najlepiej.
A teraz sprowadzisz na niego hańbę i złamiesz mu serce,
i nawet się z nim nie pożegnasz?
Jednego syna już stracił.
Wiesz, jak ciężko mu było znieść to, że się z nim nie pożegnał,
że nie mógł ostatni raz powiedzieć, że go kocha.
A teraz skażesz go na tę samą udrękę,
na dodatek z przytłaczającym poczuciem winy?
Zadzwoń.
Pożegnaj się.
Powiedz, że go kochasz.
Nie powiem mu, co zrobię.
- Nie jestem głupi! - Spokojnie!
Powiesz mu tylko to, co chcesz.
Ale nie znikaj mu bez słowa.
- Nie zaryzykuję pani wrzasków. - Jeremy...
Proszę...
Nie rób...
Spokój!
- Halo? - Cześć, tato.
Jeremy?
Tak, to ja.
- Co u ciebie? - Czyj to numer?
Dlaczego dzwonisz w czasie lekcji?
Mam godzinę nauki własnej.
To czemu się nie uczysz?
Dzwonię, żeby ci powiedzieć...
- że cię... - Rozmawiałem z dyrekcją.
Decyzję o wyborze ucznia roku podjęto dwa dni temu.
Została nim Julia.
Widocznie uznali, że zasłużyła.
Na to wygląda.
Ale może gdybyś się uczył, zamiast bawić się telefonem...
Żegnaj, tato!
I już, pożegnałem się.
Trzy minuty. Pora zająć pozycję.
Przepraszam, że zostawiam panią związaną,
ale wkrótce ktoś panią znajdzie, bez obaw.
Dziękuję, że pani mnie wysłuchała,
choć nie z wyboru i na pewno nie z przyjemnością.
Nie we wszystkim się zgadzaliśmy...
ale może pani dostrzeże moje dobre intencje.
Może pani powiedzieć, że byłem szaleńcem.
Możliwe, kurwa.
Ale najgorzej by było,
gdyby z tego nie wynikło nic dobrego.
Niech pani im wyjaśni,
że zrobiłem to dla zmian,
żeby to się nie powtórzyło.
Już czas.
Miło było.
Jeremy!
WZOROWY UCZEŃ
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Tomasz Tworkowski