Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Дозволи да добијам вошки трипати.
Ме тераш да спијам со тој смрдливец.
Им дозволуваш на монахињите да ме тепаат секој ден
и не ја испрати мајка ми да ме земе.
Но зашто сум добро дете, ќе ти дадам уште една шанса.
Спремен?
Еве ти го!
Безобразник! Што направи?
Го донесе крстот тука? -Рековте дека Исус ми е пријател.
Си играм со него. -Си играш? Му ја скрши раката.
Ме замоли, како можев да одбијам?
Не одиш ни во пеколот. Ни ѓаволот не те сака.
Ако, и онака не ми треба никој!
Слушате ли? Никој! -Доаѓај ваму!
Дојди ваму, ѓаволе!
Дојди ваму!
Дојди, Густаво!
Густаво!
Каде ме водите?
Пуштете ме! -Одиме, сите!
Одиме!
Реков да ме пуштите!
Не ти треба никој?
Ќе видиме.
Ветувам ќе бидам добар.
Курви никакви! Отворете!
Ќе направам пекол кога ќе излезам. Слушате? Пекол!
Густаво!
Што сакаш? -Навистина си го украл крстот?
Како си?
Прекрасно, на седмо небо.
Ако си гладен, јади го ова!
Губете се одовде! Марш!
Кога ќе излезам, ќе ве претепам на смрт!
Ме слушате ли? Ќе ве истепам! Ќе ви ги скршам муцките!
ПРЕДОЛГ-ЗАКОНОТ 196/2003, СЕ УШТЕ НА СИЛА,
ПОЗНАТ КАКО СТОГОДИШЕН ЗАКОН, ВЕЛИ:
ВО СЛУЧАЈ НА ДЕТЕ КОЕ НЕ Е ПРИЗНАТО ПРИ РАЃАЊЕТО,
ПОДАТОЦИТЕ ЗА РОДИТЕЛИТЕ МОЖЕ ДА ГИ ДОБИЕ ПОСЛЕ 100 Г.
"Да имаш 20 или 100 години Не е голема разлика
Ако не можеш да го живееш Животот каков што е
Крај на светот Го гледаш во секунда
Но не можеш да го живееш Животот каков што е
И како си сега?
Мислиш ли се уште на неа?
И не, не Не дека не можеш да се вратиш
Не, не, не. Не дека љубовта не се враќа
Не, не
И да се врати Веќе не би не нашла
Зошто?
Знаеш ли каква е љубовта?
Љубовта не е онаква Каква што сакаше
Да имаш 20 или 100 години Не е голема разлика
Ако не можеш да го живееш Животот каков што е"
НАЈДОБРИОТ ВЕК НА МОЈОТ ЖИВОТ
Ало?
Г. претседател, добро вечер. Да, спремни сме.
Веќе пресметав, од Рим до целта има 569 км,
тоа се шест часа возење, со сегашниот сообраќај.
Дење, на Е-35 секако не, затоа одам ноќе.
Секако. Фала ви, г. претседател.
Среќно!
Фала.
Сестра Грација? Џовани Андреаси, мило ми е. Се чувме...
Здраво, се надевам дека патувањето беше пријатно.
Апсолутно, стигнав еден час порано.
Всушност, се уште се спрема.
Можете да чекате во дворот, има клупи.
Доаѓам набргу. -Добро.
Додека чекам, би сакал лично да ви заблагодарам...
Секако.
Во име на Сојузот, благодарам на скапоцената помош.
Оваа денешна средба е најважна во мојот живот.
Апсолутно сум против. -Што тоа?
Што правиш?
Тоа го носам со себе.
Ова? -Да.
Нели е премногу?
Тој смокинг е стар 60 години.
Го дадов да ми го сошијат кога ја запознав Рита.
Само што ја препушти на катарскиот принц, а?
Но тоа е друга приказна.
Да. Ми се допаѓа секојпат кога ја раскажуваш.
И така...
Чекај.
Таму има картонска кутија.
Оваа? -Донеси ја.
Седни.
Отвори ја.
Долу треба да има жолто плико.
Отвори го.
Земи. -Што правиш?
Набави му протеза за заби на син ти. -Не, не можам!
Морам да те молам? Не грижи се.
Ќе ти вратам кога ќе се вратиш.
Ти ги разбирам причините, но...
Убаво од тебе што се чувствуваш одговорен,
но...
Можеби е неразумно што одиш.
Сестра Грација...
Севишниот ме повика, кој сум јас да Му кажам не?
Нели?
Освен тоа, мајка ми е...
Во рајот и ме гледа.
Го гледаш оној долу? Тоа е мојот мал Густаво.
Тој го промени тој закон.
Син ми.
Каква кучка бев!
Не сакав да го запознам. -Густаво!
Не беше во рајот. Не беше.
Еве ја твојата придружба.
Добар ден, г. Диоталеви. Јас сум Џовани Андреаси, од Сојузот.
Ова цвеќе е подарок од Сојузот за вашите неволји...
Јас ќе го земам и ќе го ставам во убава вазна,
па ќе те чека во собата кога ќе се вратиш.
Тоа е само благодарност за вашиот подарок,
за она што ќе го направите утре на состанокот со министерката.
Сестра Грација веќе ви објасни. Добро ја знаете ситуацијата.
За нас во Сојузот е чест што сте вклучен,
сите делиме иста судбина, и ние и вие.
Густаво? -Со право...
Сфаќам дека предизвикавме некои непријатности,
со сестра Грација дојде до мала расправија.
Сакаше да ми ја изрази вашата посветеност и ентузијазмот
за ова со што се соочуваме.
Г. Густаво, не знаете колку долго ве баравме.
Вашата потрага е срање.
Тикви ме баравте.
Тука сум десет години.
Тоа е точно...
Без шеќер, тестенини и салами.
И јасно, без алкохол!
Не грижете се, јас не пијам.
Така што и да сака...
Гледајте да седи кога моча. -Секако.
Би можел да падне. -Не грижете се.
Уште еднаш благодарам...
Еве ги неговите таблети, мора да ги пие.
Ќе ги пие. Уште еднаш благодарам за се.
Нека те чува добриот Бог. -Да.
Се бориме за праведна работа.
Пушти ме да се поздравам со тие кучки.
Г. Густаво, претседателот на Сојузот рече нешто убаво.
Сите се бориме против невидливата доживотна казна.
Вие сте пресврт за нас во ПДИБР.
Што е ПДИБР? -Името на Сојузот.
Национален сојуз на посвоени деца и биолошки родители.
Сигурно заради пари.
Не, се бори за ускратеното основно право.
Сигурно знаете дека Италија е единствената земја во светот
која има апсурден, застарен закон кој вели
дека непризнаено дете нема право да ја знае мајката,
минатото и потеклото пред да наполни 100 г.
Законот што ќе го предложиме, а на кој лично соработував,
се потпира на францускиот модел.
Главно, компромисот меѓу правото на мајката на анонимност
и правото на детето да знае.
Така Италија конечно ќе биде заедно со другите...
Само... -Ме заинтригира.
Само сакав да...
Одиш да танцуваш? -Не, не сакам баш.
Како млад одев во најдобрите клубови на Виа Венето.
Баш знаев да танцувам. -Така ли?
На Виа Бонкомпањи 12 се наоѓаше "ЈO".
Гладен сум. -И јас малку, но трпение.
На мои години не можам да имам трпение. Тоа е губење на време.
За 70 км сме во Болоња и ќе вечераме во меаната "Поџи".
Во Болоња нема море! -Не... Што има таму? Болоња.
Одиме на море.
Море? Не разбирам. -Одиме ли на море?
Би сакал, но не ни е патем.
Сакам на море.
Разбирам, но не можам. -Сакам на море.
Сакам да видам вода, поток, река, бара. Сакам на море!
Проблем?
Не! Мислам... Чуму нервоза, ќе најдеме решение.
Добро, најди некое. Најди решение.
Ако не, врати ме таму од каде што ме собра.
Јасно?
Ќе најдеме место кое потсетува на море.
Барај и ќе најдеш.
Имаш ли драга? -Девојка?
Зошто прашувате?
Дали си топол брат?
Не сум топол брат.
Опушти се, знаев многумина што сакаат патлаци како ти!
Само сакав да знам зошто прашувате.
Главно, имав девојка, но потоа заврши тоа.
Како велат, бисексуален си?
Не сум бисексуален. -Сакаш малку и ова и она?
В ред! -И брда и долини.
Да имаш две нозе во чевел? -Како сакате.
Стигнавме.
Мирисни ја слободата! Каква слобода!
Полека!
Си бил ли во затвор?
Во затвор? Не.
Вие да?
Одев таму да преноќам.
Сфаќам. -Што сфаќаш? Прашај ме зошто!
Тоа е израз... Зошто?
Монахињите ме исфрлија од интернатот кога имав 16
и морав да најдам место за спиење.
Спиевме во затвор за малолетни, во слободни ќелии.
Ете зошто.
Што знаеш ти? Што можеш да се надеваш дека ќе знаеш?
Главно, имав девојка.
Потоа ме остави.
Беше обична, ајде!
Кој би бил со таква досада како тебе?
Но беше интелигентна, те откачила.
Слушајте, г. Густаво, се знаеме... Три часа?
Цела вечност! -Добро!
Моите лични факти што ги спомнувате се од пред три часа.
Зборувате за мојот приватен живот, а не знаете ништо.
Имам интуиција. -Секако.
Ве поканувам да зборуваме за нашата средба, без менување теми.
Што е тоа?
Аларм за вашите таблети.
Дај ми ги. -Мене ми ги доверија.
Јави се кај сестра Грација и кажи дека сакам назад, мртов!
Смирете се. Еве ги таблетите.
Малку вода.
Сламка.
Пијте полека, ладно е.
Се зафркавам!
Се зафркава...
Варев чај со ваква ладна вода во руска кампања. Во самовар.
Добро, после оваа историска анегдота со која ме почестивте,
ќе ги земам таблетите... -Остануваат кај мене.
Еве, господа.
За господинот. -Фала.
Добар апетит. -Фала.
Каква гнаса е ова?
Диетата што ми ја кажаа сестра Грација и вашата болничарка.
Алина е родена покрај Букурешт.
Се разбира ли во храна некој роден во околината на Букурешт?
Од каде да знам? Сигурно да и не.
Има луѓе во Букурешт кои се разбираат во храна
и Романци кои не се разбираат, како сите народи.
Не е типично јадење од Букурешт предложено од готвачката Алина.
Тоа е ваша диета која ми ја кажаа сестрите Грација и Алина.
Во секој случај, добра чорба. -Изеди ја сам.
Сакам лингвини со јастог.
Лингвини и јастог се намирници кои...
Дај ми лингвини со јастог или станувам и правам пекол!
Опуштете се, седнете. Има луѓе. Правиме сцена...
Г-ѓице? Може ли мала порција лингвини со јастог?
Од интегрално брашно, ако е можно.
Жалам, кујната затвори. -Кујната е затворена.
Може ли да добиеме малку шампањ? -Нема проблем.
Како се викаш? -Роза.
Роза, ти благодарам.
"Мерси".
Зборува француски!
Цвеќето е на ресторанот. "Мерси"!
Добар апетит.
Пријатно.
Г-ѓице?
Може ли малку масло? -Да.
Фала, ги заменивме чиниите.
Ја меркаш? -Кого?
Ја меркаше, видов.
Леб, масло, сирење...
Младата дама, келнерката? -Младата дама, келнерката, да.
Барам нешта како сите гости.
Сега мораш да направиш нешто. Стани.
Оди до неа и ноншалантно...
Зграпчи и ги земичките. -Спуштете ја раката.
Раката долу!
Тука се семејства и деца.
Каква метафора е тоа, сексуална?
Не сакаш земички?
Стани и кажи и: "Извинете, г-ѓице, може да го добијам вашиот број?"
Тоа е малку подобро. -Ти се допаѓа?
Сигурно ќе направиме така. -Ајде!
Еден ден. -Оди, сериозен сум!
Никогаш нема да го направам тоа. -Не?
Никој не прави такви сцени.
Тогаш нема да разговарам со министерката.
Јасно?
Овие ваши предизвици, присили, не би да ги викам присили...
Која е целта? Што добивате ако направам така?
Зошто? -Зошто?
Бидејќи јас не можам.
Така сите европски земји, па и Италија, ќе се усогласат
под единствена надлежност за напуштени деца.
Морам да му пуштам солза на змејот.
Ви треба ВЦ?
Само што тргнавме, па би било добро...
Змејот не те предупредува. -Да, имате право.
Ако можете да почекате да стигнеме до бензинска...
Побрзај или ќе се измочам. -Не, да избегнеме...
Сврти таму.
Сигурно сакате тука, а не да седнете во некој...
Сестра Грација ти кажа така? Јас ли сум монахиња?
Не ми кажа сестра Грација. -Само замолчи!
Не сте подвижен за...
Да?
Ќе ве држам. -Одиме!
Што да правам? -Немам три раце.
Ајде.
Се шегував!
Значи, вие можете? -Да.
Не ја знам динамиката... Се додека...
Сега ќе пуштам. На три пуштам.
Еден, два...
Полека! -Пуштив. Крени ме.
Крени ме, фати ме под мишки. -Ајде, ве молам.
Еве, но не можам. Заради тебе се посрамив. Гледаш ли?
Што да правам, да се тргнам? -Сврти се.
Ќе се свртам вака. -Сврти се целосно. Така.
Држи ме! -Секако!
Мирно, а? Еве го! -Да, потпрете се на мене.
Мислев дека... -Држи ме!
Ако можете, со другата рака фатете се... -Чекај!
Тишина, иде! Слушај!
Слушаш ли? -Што тоа?
Што правите вие двајца?
Кој е тоа? -Извинете, со постар господин сум.
Му се одеше во ВЦ. -Еј, тој моча!
Мочам капка, идиоте!
Ова е мое лозје.
Не уништил ништо што се јаде, безначајно е.
Молам за малку љубезност. -Не е важно, стар е.
Но после губете се.
Фала. -Ова вино ќе се претвори во оцет!
Чекај. Не знам каде... -Држи ме.
Држи ме мене, не себе.
Добро сте?
Ме заболе за промената на тој закон.
Г. Густаво, што е проблемот?
Прифатив само за да избегам од она чистилиште.
Сакав да одам во Рим.
Но кога ќе го направам она што го сакаш, ти ќе направиш за мене.
Или најди си друг 100-годишен.
Ги има куп околу. Нели?
Единствениот сум?
Вака, ќе зборуваме во колата.
Ќе разговараме во лозјето. Застани таму.
Објаснете, што ви треба?
Едно нешто запомни го убаво.
Не сакам да знам ништо за мајка ми.
Нема да бидам патетичен случај пред министерката.
Јасно? Ќе направам пекол!
Г. Густаво, никој не ве води никаде да бидете тажен случај.
Тоа никако. -Добро. А како го викаш ти тоа?
100-годишен кој забегал и плаче пред министерката
бидејќи се уште ја бара мајка си? Како го викаш тоа?
Херој кој со своето сведочење, со својата возраст
може да ги промени животите на уште 400 илјади луѓе
кои ќе можат повторно да си ги откријат приказните.
Така го викаш?
Ако си уморен, јас ќе возам.
Фала. Добра идеја, но...
Не е проблем. -Верувам.
Можам да возам, нема никој на патот.
И да има коли, вашиот предлог е толку мудар и на место,
па зошто да се бунам?
Претпоставувам имате дозвола. -Јас?
Имав. -Имавте.
Знам да возам.
Верувам. На враќање ќе ви дозволам да возите.
Се заебаваш? Бев рели возач на патеката Валелунга.
Г. Густаво... -Одев во ноќни клубови, танцував.
И возевте. -Потоа...
Следното утро се тркав во Валелунга.
Со должна почит, верувам дека се тоа три забави
кои на ваша возраст можат да се чинат како спомени.
Не можете да возите.
Бидете разумен, ајде.
Кажи ми, постои ли бар една личност во твојот живот
на која си и бил симпатичен пет минути?
Мислам, мене лесно ми го крена притисокот,
посакувам да излезам и шетам.
Среќа што не шетате.
Какво е ова ебено ѕвоно?
Пак вашите таблети.
Ќе ви дадам матарка. -Не матарка, дај ми таблети.
Кај вас се. -Дај ги, не заебавај ме.
Инсистиравте, иако лут, да останат кај вас.
Ви укажав доверба, заради што сега жалам.
Како да се вратам сега? -Измисли нешто.
Што да измислам? Поминавме веќе...
Морам да најдам аптека.
Не ви е добро?
Воопшто.
Таблетите... Не им ги знаете насловите?
Јас? Не знам ни јас како се викам.
Знам, сестра Грација, но не беше негова ни моја грешка,
имавме проблем.
Дајте ми ги насловите, пред аптека сме.
Завршува на Л? "Метфорал"?
"Соталекс", ми текна на тој. 200.
Чепчиња "Собрепин"... Само чепчиња?
Кажете ми ги пакувањата.
Морате да ми го кажете тоа.
Сите ги најдов, но ќе бидат кај мене.
Што е тоа?
Сакаше таблети?
Каде беа? -Во твојата торба.
Не, каде беа? -Тука.
Во колата? Каде?
Морам да ја пијам зелената?
Ми треба вода.
Г. Густаво, дозволете да ги проверам упатствата.
Вода...
Да не го изгубиме капачето.
Сламка...
Јас ќе ви помогнам. Да проверам дали е таа.
Да, зелената.
Да... О, не!
Густаво, зошто го правите тоа? -Ова е супа.
Како супа? Тоа е вода во ваша предвоена матарка.
Не е коктел. -Топло е.
Кажете после, само не плукајте. Голтнете и земете ги таблетите.
Оди по свежа вода. -В ред.
Слабо газирана.
Здраво, едно кафе.
Фала.
Заситеноста е добра.
Нема друго решение? -За жал, возилото е одземено.
Господинот нема дозвола, а гледајте ја штетата!
Сфаќам...
Добро ли е тој? Мислам, како претходно?
Да, параметрите за неговата возраст се добри. Но нека одмора.
До видување, фала ви.
Чао, Летиција. -Чао, Густаво.
Можам ли?
Како сте?
Гледаш?
Гледаш каде те донесов? -Да, убаво е. Многу убаво.
Имаш и капри пижама. -Да, за патувања.
Верувам дека ве разбирам.
Глумите дека не ви е важен никој и ништо,
но тоа е зашто страдавте.
Напуштен сте како и јас, немавме среќа.
Затоа чувствувам дека не можам да ви бидам непријател,
покрај она што го направивте денеска.
Зашто ние сме браќа по колевка, оваа борба е наша.
Ако сакате да си олесните за вашата приказна, тука сум.
Што сме ние? -Браќа по колевка.
Така се викаме ние во...
Сакате да се исправите? -Не.
Подобро ви е? -Исклучи го тоа.
Навистина мислиш дека е проблем?
Да, бидејќи ако некој не знае од каде е, нецелосен е.
Нашиот претседател вели
дека ужасна вистина е подобра од темница.
Гајле ми е што вели тој.
Каде беше таа мајка што упорно ја бараш?
Каде беше кога ноќе се будеше сам, плачејќи од страв?
Каде беше кога го направи првиот чекор? Кога ти никна првиот заб?
Каде беше кога првпат се заљуби?
Каде беше кога те остави таа глупава девојка?
Мајката е тука кога ти треба.
Зошто ти треба сега?
Сакам да ја знам мојата приказна, да знам кој сум.
Ти треба ли мајка ти за да знаеш кој си?
Сакате да верувам дека за сто години
никогаш не сте кажале:
"Сакам да знам која е мајка ми, како се вика, што работи,
колку имала години кога се родив?"
Дали личите на неа, имате ли браќа и сестри?
Никогаш ли, за 100 години, не се прашавте? Не верувам.
За да знам што сум, доволно е да знам каков живот имав.
Извади ми го ова.
Донеси ми мрежичка од несесерот.
Тоа е за косата? -Не, за газот.
За косата! -Така и мислев.
Стави ми ја.
Чекајте, никогаш не сум ја користел. -На челото.
Ако ви треба нешто, собите се споени.
Ќе ве оставам, имам работа.
Рита.
Спиеш? -Да, што е?
Ни беше забавно денеска, а?
Да.
Сега на спиење, утре мораме да се разбудиме рано.
Тогаш, добра ноќ. -Добра ноќ.
Спиеш?
Спиев. Би спиел да не ме разбудивте. Што е?
Ми текна на нешто и сакав да ти кажам.
Што?
Но ако спиеш... Ќе ти кажам утре, добра ноќ.
Добра ноќ.
Ама ако сакаш, ќе ти кажам.
Кажете ми и да спиеме.
Замисли да ја отвориш таа врата и ја најдеш мајка ти.
Таа те гледа и ти вели да се гониш!
Тоа сакавте да го кажете?
Би те нокаутирало! -Тогаш, добра ноќ.
Мамо!
Добар ден. -Фала.
Фала, можете да се паркирате.
Мило ми е, јас сум Џана.
Мое задоволство, "аншанте"!
Густаво Диоталеви. Џовани многу ми зборуваше за вас.
Среќна сум што ве запознав.
Здраво. -Фала што дојде.
Ти реков да не одиш по овој пат.
Синоќа поминав тука, само стеснија заради работите.
Опушти се. -Не можам.
Тогаш нервирај се, но тивко. Густаво спие.
Ноќе, јасно, нема сообраќај. Дење е хаос.
Во шпицот на тој пат би биле две недели, можеби месец.
Знам што планираш. -Да?
Ме бојкотираш.
Каде одиш? -Би ти кажала по бензин.
Но и да гледаш во мерачот за гориво, не би поверувал.
Имаш право, се е дел од мојот ѓаволски план.
Ало, г. претседател?
Да.
Знам, слушајте...
Можам само да кажам дека се срамам.
Бевме спремни да се соочиме со се освен со овие настани.
Малку ме фативте во...
Г. Густаво е добро, не е проблем тоа.
Ако под проблем мислиме...
Фала за трпението. Уште еднаш, многу ми е жал
што не бев на прелиминарниот состанок.
Одлично, се гледаме. Секогаш сум на услуга.
Извинете. Фала за...
Тука сум! -Би требало...
Пак змеј?
Сфатив се. -Што?
За тебе и Глорија. -Џани.
Како што велат, правата љубов никогаш не оди мазно.
Прекрасна жена.
Колку години има? 40? -Има 55 години.
Не би се рекло.
Какви цициња!
Сакаш позрели? -Престанете.
Сакаш вкусни. Така е со мене и Рита.
Беше потешко, значеше да му набиеш рогови на принц.
Вдовица е?
Дали е вдовица? -Слушајте сега...
Ќе поминам преку тоа што растуривте кафуле,
тоа што баш запнавте да ме полудите
и го уништите најважниот настан во мојот живот,
воедно и за Сојузот и луѓето како вас,
но за Џана, не.
Зошто не? -Џана, слушајте ме добро, не.
Не. -Фала.
Сега се олади? -Без мудрување!
Не ми се допаѓа.
Го знаете подрачјево, нели?
Треба да знаете дека тука порано беше латинско гето.
Одевме во... Разбирате?
Татко ми го велеше истото. -Зошто си тука?
Кој?
Каков е тоа тон? Ти се иживуваше под тушот.
Разговарав со младата дама. -Без гајле.
Џовани не сака да доаѓам тука.
Направив ручек. Да го оставам пред врата?
Во затвор сме?
Не, зошто?
Каде живеете? -Горе.
Сега сфаќам како го запознавте овој лудак!
Радо ќе дојдеме ако не поканите.
Добро! -Никако.
Ајде, љубезно ни понуди ручек.
Со задоволство, прифаќаме.
Кога ќе биде готово, викнете не. -Готово е. Ќе бидам горе.
Спремно е? Готово е!
Прво прашај.
Претпоставувам дека имате препишана диета.
О, Боже!
Но погрешен чекор некогаш го продолжува животот.
Нема да кажеме никому. -Не!
Г. Густаво... Капка црно вино?
Каде ве криеле досега?
Да, молам!
Е да.
Тоа се тој и Масимо, маж ми.
Неговата најголема страст беа патувања.
Така лани, на 12 септември, тргна на пат
на кој не можеме да го следиме.
Барем засега.
Се бореше како лав една година.
Масимо и јас направивме многу грешки.
Кога го посвоивме Џовани, беше бебе.
Кога порасна,
Масимо и јас одлучивме да чекаме со објаснувањата.
Тој не прашуваше, ние не објаснувавме.
Почна да не вика мама и тато.
Таа емоција не се опишува.
Масимо и јас се погледнавме и рековме... Има време.
Кога Масимо се разболе, одлучивме да му кажеме.
Слушаше, не кажа ни збор, а ние смртно го погодивме.
Морам да ви кажам нешто.
Како дете, кога ја замислував мајка ми, ја замислував како вас.
Баш си згоден.
Го носев овој смокинг дента кога ја запознав Рита.
Девојка ти?
Да речеме.
А сега...
Фала. -Ништо.
Не, не...
Седни.
Лазањите беа добри.
Девојка ти добро готви.
Не ми е девојка.
Брзаш некаде?
Еве го братот по колевка што го чекавме.
Уште еден? -Претседателот на Сојузот.
Добре дојдовте. -Фала.
Морам да ви заблагодарам. -Нема на што.
Имам два подароци за вас. Овој...
Што е тоа? -Ваша легитимација како почесен член на Сојузот.
Убаво од вас. -Фала ви.
И уште нешто. -Уште нешто!
Ве молам.
За вас, во име на Сојузот.
Со ова можете да одите каде сакате.
Ви се допаѓа?
Да, многу ми се допаѓа.
Како министер, се извинувам во име на оваа земја
за овој варварски, противуставен закон.
Ме изненадува како на ваша возраст емоциите се живи,
а желбата да го откриете потеклото недопрена.
Не можете да замислите колку!
Што би и кажале на мајка ви сите овие години?
Многу нешта... -Дојдете поблиску.
Многу нешта.
Но поминаа многу години и заборавив.
На пример, сакате ли да знаете каков живот имала?
Да... Каков живот имала.
Г. Диоталеви, ова е ваше.
Вашето досие.
Можете да го отворите, ако сакате.
Во оваа прилика им благодарам на сите членови на Сојузот.
Тука е името на мама? -Да.
Нејзината надгробна плоча може да ми се фати.
Јас...
Имам 100 г. и никогаш не ја барав мајка ми. Сега ли да почнам?
Но нешто морам да кажам.
Џовани, децата не им припаѓаат на оние што ги раѓаат,
туку на оние што ги сакаат и растат.
На децата им треба топла каша и да им ги бришеме задниците.
Сепак, ова досие...
Го враќам на испраќачот.
Ве молам, извинете ме.
Г. претседател! Многу ми е жал.
Ако дозволите, можеме да зборуваме со министерката. -Не.
Доволно направи.
Случајот Диоталеви, верувам... -Диши.
Ти реков дека нема... -Замолчи!
Го слушам твоето срање два дена. Сега замолчи.
Конечно кажуваш што мислиш! -Можеше да го земеш досието
и наместо сцената да кажеш: "Фала, не можам, се срамам..."
Некакво срање, оти добро ти оди. Наместо тоа направи хаос.
Врати го на испраќачот, што ти значи тоа?
Не ти е гајле за себе ниту за било кој друг.
Затоа ќе умреш сам во тој Дом.
Пријателе, сите умираме сами.
Ти си тој што не сфаќа. -Што не сфаќам?
За твојата мајка. -За мајка ми?
Да, мислиш не знаев дека таа ти е мајка?
Мајка ми кажуваше срања цел живот.
Имаа илјада прилики да ми ја кажат вистината, но не.
Бидејќи ти кажаа дека ти се татко и мајка?
Те лажеа зашто те сакаат!
Полека со тој стап! -Те сакаат!
Ако сакаш, грешиш. Запомни! Ако сакаш, грешиш.
Требаше да ја прегрнеш мајка ти! Ме слушаш? Прегрни ја!
Јасно? -Гони се, Густаво.
Конечно кажа некому да се гони.
СЛАДОК ЖИВОТ Е СЕ УШТЕ ЖИВ
Еве го.
Лесно е да си згоден младич, но тешко е да си згоден старец.
Густаво, детето што се јави е тука.
Нека влезе.
Тука сакавте да дојдете?
Седни.
Па?
Гледаш? -Да.
Извинете што претерав.
Нели сме на "ти"?
Ви кажував "ти"? -Некогаш да, некогаш не.
Добро, извини ако претерав.
Во секој случај...
Мораме дома.
Јас сум дома.
Господа.
Сакаш шампањ? -Да.
Доста е. -Што?
Повелете.
Дај ми цигара. -Тоа е претерување.
Само мирисот.
Густаво, ќе наздравиме, но потоа мора да одиме.
Запомни, Густаво Диоталеви има само еден збор. На здравје!
Научив да пијам без сламка. -Гледам.
Еве јас.
Знаеш...
Можеби требаше да го отворам тоа досие.
Рече дека не ти е гајле за мајка ти.
Па... Кажав лага.
Зар ти никогаш не лажеш?
Полека!
Добро е!
Да отворам?
Чекај, дај ми уште една капка.
Стави. Уште една голтка, ајде!
Да отворам или не?
Отвори.
Се викаше... Фернанда.
Фернанда Шиколоне.
-Фернанда Шиколоне?
Фернанда...
Име кое е... -Фернанда денес не е лошо име.
Не?
Фернанда Шиколоне, музикално е, убаво.
Можеби ја викале Шик.
Нанда Шик! Можеби и бил прекар.
Тука пишува кога и каде е родена.
Во Басано Дел Грапа.
Знаеше ли?
Пишува и каде, за жал, почива.
Да наздравиме последен пат. Уште една здравица.
За Фернанда.
Густаво!
Викнете некого! Густаво!
Прости ми.
Како си?
Ни беше забавно денеска, нели? -Да.
Слушај, сега одмори се.
Сакаат да ме вратат кај монахињите.
Само одморај.
Слушај, пред да се вратиме кај монахињите,
мораме да направиме нешто, нели?
Да. Земи го мојот смокинг.
Извинете! -Што правите?
Господинот е хоспитализиран. -Да.
На терапија е. -Да.
Дали сте овластен? -Да.
Вратете се внатре. -В ред.
Вратете се внатре. -Да, фала, веднаш.
Џовани!
Каде отиде? Џовани!
Здраво, мамо.
Не ме очекуваше, нели?
Ја најдов мајка ми, па се прашувам кој беше татко ми.
Мораме да истражиме. -Не занесувај се.
Не сега, кога ќе излезеш од затвор!
Нели ме киднапира.
Сега одиме на ручек со Џана. -Да, да јадеме.
Да јадеме, па после другото.
Има време.
Како ти е?
Убавина!
На седмо небо сум!
400 000 НЕПРИЗНАЕНИ ДЕЦА СE УШТЕ ГО ЧЕКААТ ЗАКОНОТ
КОЈ ГАРАНТИРА ПРАВО НА ПОТЕКЛО.
ЕВРОПСКИОТ СУД ВО 2012. ГО ОСУДИ 100-ГОДИШНИОТ ЗАКОН
НАВЕДУВАЈЌИ ДЕКА ГИ ГАЗИ ДВЕТЕ ОСНОВНИ ПРАВА НА СЕКОЈ ЧОВЕК.
ПРАВО НА ЗНАЕЊЕ НА ЛИЧНИОТ ИДЕНТИТЕТ
И ПРАВО НА ЗДРАВЈЕ И СВЕСТ ЗА СЕМЕЈНИ ПАТОЛОГИИ.
НАЈДОБРИОТ ВЕК НА МОЈОТ ЖИВОТ
ЗА МАСИМО И ЏАНА, МОИТЕ РОДИТЕЛИ
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС