Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Да?
Кога се враќаш во Европа?
На крај на февруари или на почетокот на март?
Да дојдам кај тебе?
Сакаш да дојдам кај тебе?
Страшно е тоа што се смееш.
Убиени се жени.
Многу невини жени.
Сакав да спречам нови убиства.
Тогаш забележав дека сите молчат.
Се плашеа од нешто.
После стоев со група луѓе.
Три кучиња трчаа кон нас.
Само две беа брзи.
Брзо дојдоа до нас. Третото беше
некој вид булдог.
Во тој момент ми светна.
Можеби тоа не беше човек.
Можеби тоа куче ги извршило убиствата.
Кучето имаше име?
Макс.
ИНГЕБОРГ БАХМАН ПАТУВАЊЕ ВО ПУСТИНАТА
Ингеборг Бахман?
Убаво што дојдовте.
Макс Фриш.
Штом го слушнав "Добриот бог од Менхетен", знаев
дека морам да ве запознам.
Дури го ислушав двапати.
Прво дома, а потоа во радио станицата во Хамбург.
Веднаш ме фасцинираше.
Сосема нов глас.
Глас на жена.
Нели се вели дека убијците не се секогаш виновни,
понекогаш се виновни и убиените?
Тоа е албанска изрека.
Се сеќавам на уште една.
"Сите сакаа да ги отфрлат природните спојки,
но тогаш открија дека немаат потпора во светот."
Мажите слабо ги разбираат жените.
Затоа е важно жените сами да се претстават.
Тоа ви е навистина важно?
Извинете.
Моите пријатели веднаш ве препознаа.
Сакаа да ни се придружат
и да ви кажат колку ви се воодушевуваат.
Едвај ги спречив.
Фала.
Во Германија сте вистинска ѕвезда.
Да.
Живеете со детето?
Не.
Сакате ли деца?
Не.
Знаете многу малку за мене.
Тоа ме изненадува
со оглед на сите гласини за мене.
Тоа ве навредува?
Напротив.
Прекрасно е да се запознае маж кој не сака ништо од мене.
Вашите глумци сигурно чекаат.
Нека чекаат.
Ме поканивте на премиерата.
Поважно ми е да седам овде со вас.
Во Берлин ви беше добро.
Затоа што ме посетивте.
Потоа стравот и нападите се вратија.
Сакав да ви напишам дека нема да можам да дојдам.
А потоа напишавте:
"Да направиме се
за да биде прекрасно."
- Каде патувате утре? - Се враќам во Германија.
Во Минхен.
Јас во Цирих.
Живеам таму.
Знам.
Што уште знаете за мене?
Дека сакате слобода.
Слобода?
Од природните окови.
Имате право.
Се плашам дека ќе се скаменам.
Познат во е "Мостот Мирабо" на Аполинер?
"Под мостот Мирабо тече Сена.
И љубовта наша.
Зарем се е
спомен?
Радоста... -Радоста...
Беше отсекогаш... -Беше отсекогаш.
На нашата болка сенка.
Дојди, ноќ! Отчукувај ги часовите.
Поминуваат денови, мислам на тебе."
Останете.
Ве молам, останете.
Премногу пушите.
Сите ние премногу пушиме.
Во моите приказни мажите ги гледаат жените како недопрено суштество.
Кое треба да се уништи?
Самите се уништуваат.
Мажите се обидуваат да ги заштитат.
Мислите дека им успева?
Боже мој!
"Нека остане со мене
уште малку,
мојот сакан.
Еден ден,
два дена,
осум денови."
Зошто првата вечер го цитирав Аполинер?
Следната песна се вика
"Ла шансон ду мал-аме".
"Песната на несаканиот".
Затоа што бевте во Париз.
Можеби бевте на мостот.
Требаше да скокнам од него.
Забележав дека ги привлекувате децата.
Постои фотографија
на која сме јас, татко ми и брат ми како бебе.
Го држам брат ми во рацете како мајка.
Колку години имавте?
14.
Колку години има брат ви сега?
Малку е помлад од вас.
Веднаш ме потсетивте на него.
Нашето патување му го должиме нему?
Би требало да одиме на прошетка.
Кога е полна месечината, пустината блеска.
Повеќе сакам да останам овде.
Да?
"Макс Фриш.
Се сеќавате на мене?"
Да.
"Во Париз рековте дека понекогаш доаѓате во Цирих."
Така... Не, јас...
Повеќе не пишувам песни.
"Но би било прекрасно да дојдете.
Дури и без песни.
Секој ден мислам на вас.
Да.
За жал.
Иако би требало да работам.
Издавачот го чека мојот ракопис."
Нека чека, доаѓам.
"Да?"
Макс Фриш.
"Убаво што се јавивте.
Купив билет за воз.
Доаѓам утре во 14 часот.
Ќе дојдете по мене?"
Рековте дека доаѓате денес.
Ве чекав на железничката станица.
"Навистина?
Ги заменив деновите."
Да.
"Да не доаѓам?
Можам да го заменам билетот."
Не, мора да дојдете.
Инаку веќе нема да можам да пишувам.
"Утре сум кај вас."
Многу наши слушатели се зависни од вашите песни.
Ги интересира зошто повеќе не пишувате песни.
Нема ништо против песните.
Но мора да сфатите
дека е можно да се биде против нив.
Против секоја метафора,
секој звук,
секој порив за спојување на зборовите.
Против тоа среќно појавување на зборови и слики
кое сакате да го задушите.
И уште еднаш да проверите
што е тоа.
Што би требало да биде.
Можеби ќе се вратите на пишување песни?
Малку знам за поезијата.
Но знам дека треба да се сомневате.
Да се сомневате во себе.
Да се сомневате во зборовите.
Да се сомневате во јазикот.
Длабоко да се сомневате.
Така што еден ден
можеби ќе се појави нешто ново.
Се е толку уредно.
Никогаш не пишувате со рака?
Не, само дневникот.
Јас често,
но понекогаш не можам да си го прочитам ракописот.
Денес нема да зборуваме за книжевноста.
Туку за што?
За вашата насмевка.
Прекрасна сте.
Сакаш да читаш? -Да.
Што читаш?
"Магионичарот од вила Фиорита".
Принцезо! Ова е чудо!
Маестро, изненадување!
Конечно, малечка моја!
Пратив бројни телеграми, но ти само исчезна.
Ми недостасуваше.
И ти мене. -Невозможно е да живеам без тебе.
Си се вљубила.
Не можам толку брзо како тебе.
Но се гледа.
И?
Кој е тој?
Не го познаваш.
- Што сака од тебе? - Да се ожени со мене.
Ќе го предизвикам на двобој.
Кој е тој?
Швајцарски писател.
Неговото дело штотуку се изедува во Париз.
Тој незнајко!
Не, те молам.
Тој не е за тебе.
Сака да се преселам во Цирих.
Ќе го спречам тоа.
Ако се омажиш, тоа ќе биде со мене.
Да го заборавиме тоа.
Прво ќе работиме.
Го довршив првиот чин.
Се надевам дека тој не ја попречува твојата работа.
Сигурно е од оние кои сакаат жената да биде во кујната.
Не го познаваш.
Веќе требаше да го напишам тоа, но не можам без тебе,
а ти ме изневери поради копијата на Дон Жуан.
Сега сум овде.
Да, ќе те заклучам.
Да не си заминеш веднаш.
"Натали,
мојата девојка,
мојата невеста."
Сакаше да биде Натали, но во песната не звучи добро.
Ќе ти покажам.
Натали,
мојата девојка... -Да.
Натали е подобро? -Да.
Во темата на Хомбург
дувачите свират во Б-дур,
а гудачите во Б-мол.
Дисонанца!
Финалето остана како што сакаше.
Војниците и дворските дами се од Хамбург.
Но кнезот не се откажува.
Одведете го во Фербелин,
во главниот штаб.
А последните акорди...
Вечерва го славиме враќањето на принцезата.
За принцезата!
И твоето ново дело. -Нашето дело.
Како ја делите работата?
Не ни е првпат.
Веќе направив музика за некои нејзини песни.
Но ова е посебен предизвик.
За двајцата.
- Вие го избравте Клајст? - Одлуката е заедничка.
- Зошто Хомбург? - Поради нашата биографија.
Тоа е идеја на Лукино Висконти.
Тој знае дека тоа го злоупотребуваа нацистите?
Да, затоа и го избравме тоа дело.
Ингеборг го замени текстот.
Ја намали борбената тематика,
а го засили љубовното дејство.
Не знам дали забележавте,
но во делото нема негативци.
Ниеден лик не е способен за зло.
Сонувач кој загосподарува со себе.
Принцот е прв модерен главен лик.
Без судбина.
Сам во ранливиот свет.
Затоа ни е толку близок.
Пак маѓепса некого.
Остави го оној во Швајцарија. Остани со нас.
Вети дека никогаш веќе нема да бидеш несреќна.
Мојата драга месечарке!
Тоа е слика на Грета Штерн.
Се вика "Која сум јас?".
Студирала во Баухаус во Десау.
Морала да побегне од Германија во 1933.
Отишла во Лондон па во Буенос Аирес.
Таму е објавена нејзината книга од 46 фотомонтажи.
Се вика "Суенос". "Соништа".
Шеќер?
Дали би можела да живееш со мене?
Да, би можела.
Би се преселила во Цирих?
Ќе ме направиш несреќен.
Но ќе ризикувам.
А ризикот дека ти мене ќе ме направиш несреќна?
Никогаш нема да бидеш несреќна со мене.
Никогаш.
"Дневната светлина беше се послаба.
Проѕирен вел пред празната вселена.
Но Сонцето се уште сјаеше.
Во иста боја како и песочните дини
осветлени од Сонцето
од виолетовата магла се појави големата Месечина.
Се возевме во нашиот Џип.
Притоа бевме свесни
дека само нашите очи го гледаат сето тоа.
Без нив,
без нашите човечки очи
кои патуваа низ пустината,
немаше Сонце.
Само голема и слепа енергија.
Без нив ја немаше Месечината,
без нив ја немаше Земјата,
го немаше светот,
ја немаше свеста за создавањето.
Бевме исполнети
со достоинствена арогантност.
Наскоро ни пукна задната гума.
Никогаш нема да ја заборавам пустината."
Никогаш не сум била во пустина.
Ќе те одведам.
Сакам да ме закопаш.
Сакам
да ме закопаш како мумија.
Сакам да знам какво е чувството да се биде мумија.
Добар ден!
Сакам кај г-ѓа Бахман.
Апартман 12, прв кат.
Да?
Адолф Опел, ме повикавте.
Седнете.
Земете чај. Или не го сакате?
Чајот е совршен, фала, милостива.
Милостива? Боже!
Тоа звучи ужасно.
Фала, не пушам, милостива.
Во Виена ми рекоа дека сте гостинка на Фондацијата Форд и единствена
сериозна поетеса во Германија.
Да.
Но сигурно не дојдовте од Виена само поради мене.
Не, овде истражувам за филм.
И вие пишувате? -Да.
Пишувам театарски дела.
Каков е Берлин?
Секој ден е толку сив.
Не можеш ни да спиеш ни да станеш.
Не ми се допаѓа Берлин.
А Виена? -Ниту Виена.
Каде би се чувствувале добро?
Во Рим.
Пред катастрофата која ме уништи.
Ме протераа од градот.
Да, ме протераа.
Уште сум овде.
Ах...
Можете ли да дојдете утре во исто време?
Со задоволство.
- Колку останувате во Берлин? - Само неколку дена.
Следната недела одам во Прага.
Навистина?
Моите текстови штотуку ги преведуваат на чешки.
Знам.
Ќе се читаат песните.
Навистина?
Не знаев.
Ќе одам.
Фала.
Потоа одам во Египет
и во пустината.
Пустина...
Познат ви е "Лоренс од Арабија"?
Со Омар Шариф? -Да.
Дојдете со мене во пустината.
Извинете, тоа е апсурдно.
Доаѓам со вас.
Навистина доаѓате со мене во пустината?
Зошто ве изненадува тоа?
Дојдете и седнете.
Тешко е во 150 страници да се објасни комплексната историја на Мексико.
Но издавачот не ми дава повеќе простор.
Пишувате така како што сакате.
Можеби ќе му се допадне па ќе прифати се.
Мислите?
Така би направи виенски автор.
Имате ли запалка? -Не.
Извинете.
Жал ми е.
Мислев дека ќе умрам.
Повелете!
Немате еспресо?
Никој не го бара.
Или барем капучино...
Не, оставете.
Ќе морам да се навикнам.
На многу работи.
Да.
Веројатно.
Мојата добра девојка ги изми садовите?
Можеше и ти.
Зошто јас?
Стана пред мене.
- Морам да работам наутро. - Јас не морам?
Не откога си овде.
Зашто твојот "Калашников" ме излудува.
Уште не измислиле бесшумни машини за пишување.
Попладне одам кај пријател
за да може мојата девојка да работи на мир.
Не можам на заповед.
Принцезата е лута?
Како можам да те разведрам?
Да исчезнам?
Убаво. Мило ми е.
Фала.
Успеа да работиш?
Не можев да ги најдам вистинските зборови.
Не верувам.
Зашто не ги бираш премногу.
Како мислиш?
Побезгрижен си.
А ти водиш грижа за тоа?
Да.
Не звучеше така преку телефон.
Прочитај ми го твојот текст.
Не ти е жешко?
Жештината ме убива.
Мислам дека е прекрасно.
Таа опасност...
Мислам дека овде ќе оздравам.
А мене ќе ме изгори сонцето.
Зошто сакавте да дојдете ваму?
За да заборавите?
После раскинувањето бев многу болна.
Слушнав.
Затоа ме изненади кога ме повикавте.
Можеби мислев дека можете да ме спасите.
Во моментов вие ме спасувате мене.
Понекогаш ја сакам мојата беда.
Како одликување,
како да сум маченичка
која така е поблиска до Бога.
А дури и не верувам во Бог.
А "Добриот бог од Менхетен"?
Оставете го него.
Во моето дело "Добриот бог од Менхетен"
се се сведува на љубовта помеѓу маж и жена.
Што е таа, во кој правец тргнува,
колку мала или голема може да биде.
Може да се каже
дека тоа е граничен случај.
Но во секој случај,
дури и во секојдневието на љубовта се крие граничен случај
кој го откриваме со внимателно набљудување.
Можеби треба да се потрудиме да го видиме тоа.
Зашто во се што правиме, мислиме и чувствуваме,
понекогаш одиме до крајност.
Во нас се буди желбата да ги преминеме границите.
Помеѓу можното и неможното ги шириме своите можности.
Оние меѓу вас кои биле погодени од тешка судбина
најдобро ќе посведочат дека нашата сила е поголема од нашата несреќа.
Дека можеме да се издигнеме кога многу нешта ни се ускратени.
Дека можеме да живееме
без залажување.
Мислам дека на човекот му е дозволен еден вид на гордост,
гордост на оној кој не се предава во темнината
и не се откажува."
Г. Фриш!
Почестени сме од вашето доаѓање.
Да знаевме, ќе ве претставевме на публиката.
Како?
Би го кажал вашето име.
- Познати сте и на публиката. - Иако не пишувам радио драми?
Со задоволство.
Морам на воз, ми беше мило.
Среќен пат! -Исто така.
Кој е тој? -Уредникот на Баварското радио.
Зошто не ме претстави?
Сакаше само термин во Минхен.
Еден од твоите љубовници?
Сакам да го претставам моето дело
и да дадам интервју во Минхен.
Нема да застане на тоа. -Доста!
Ене ја! -Фала, г-це Бахман.
Прекрасно! -Фала.
Честитам! -Прекрасно дело!
Вашиот прекрасен глас...
Твојот говор беше одличен.
Го слушаше?
Секако.
Цело време пишуваше.
Добив идеја за ново дело.
Во коешто глумат слепци?
Не, само еден слепец кој всушност не е слеп.
Само глуми дека е слеп.
Зошто?
За да може да ја открие вистината.
За себе или за другите?
Рече дека вистината им е достапна на луѓето.
Сепак слушаше.
"Ќе напишам книга за она
што го дефинира мојот живот."
Фала. -Имате прекрасна коса.
Како сте?
- Имате прекрасна коса. - Не зборувам арапски.
Јас сум Ахмед. -А јас Есам.
А вие? -А вие?
Јас сум Есам.
Тој е... -Ахмед. А вие?
Јас сум Ингеборг. -Ингеборг.
Што пишувате?
Јас пишувам. -Пишувате книга?
Во ред. -Добра вечер!
До видување! -До видување!
Ви се допаѓаат?
Сакам млади мажи.
И јас.
Отсекогаш сакам да спијам со повеќе мажи.
Никому не сум му го кажала тоа.
И со жени?
Не.
Само со мажи.
И само со вака млади и убави.
Инге, се вратив.
Здраво!
Од кого е цвеќето?
Стигна вчера без потпис.
Од кого?
Мислев дека е од тебе.
Не е.
Од кого е?
Не знам.
Лажеш.
Од кого е?
Веднаш кажи ми.
Никој не праќа црвени рози, а да не сака нешто.
Јас ти ги купив тебе.
Сакав да те израдувам.
И уште нешто.
Забележа нешто?
Го купив ова за да ти се допадне.
Не ја менувај темата.
Кажи ми ја вистината.
Наместо цвеќе, можеше да зготвиш нешто.
Сакам да јавам камила.
Тоа е тешко.
Лесно можеш да паднеш кога ќе стане.
Сепак сакам да се обидам.
А вртоглавицата?
Ми помина.
Како е? -Прекрасно.
Сакам да му се придружам на караванот.
Како лејди Џејн Еленборо.
Да.
Недостасува само вистински шеик.
А Омар Шариф како шеик?
Божествено!
Еден прст да може да предизвика толкава бука!
- Мора да разговараме. - Не сега.
Да, сега.
Не можев да спијам.
Жал ми е, но сега морам да работам.
Не можеш да престанеш да чукаш?
Сакам заедно да се преселиме во Рим.
Не можам да издржам овде.
Не можеш да издржиш со мене.
Не, во Цирих.
Машината за пишување ќе биде бучна и во Рим.
Но тоа е мој град. И луѓето се посрдечни.
Можам да побарам стан.
Можеби во стариот дел, Виа Џулија.
Во што погрешив?
Не си ти.
Јас погрешив.
Не мислев...
Што?
- Не можам да пишувам. - Јас сум виновен?
Можеби.
Побарај соба за работа овде, во Цирих.
Никој нема да ти пречи.
А јас нема да чувствувам вина.
Еден мој пријател изнајмува соби.
Утре ќе го решам тоа.
Ќе положиш возачки испит и ќе ти купам кола.
Тоа би те задоволило?
Гледаш ли колку е убава Швајцарија?
Не би можел да си одам одовде.
Како почеток на светот.
Нов почеток.
Тоа би било убаво.
Нема ништо поубаво отколку да се биде под сонцето.
Ги знаете моите песни?
Ги знам сите.
Поубаво од Месечината и нејзината отмена светлина.
Поубаво од ѕвездите, тие прочуени ноќни медали.
Поубаво од огненото доаѓање на кометите.
Со многу поубава работа од сите небески тела.
Зашто нашиот живот секој ден зависи од него.
Тоа е сонцето.
Добре дојдовте, г-це Бахман.
Имате средба со маестро Унгарети?
Да. -Наваму, молам.
Тој е одзади.
Фала.
Секогаш е убаво да ве видам.
Добре дојдовте повторно во нашиот град!
Фала што дојдовте.
Имам неколку прашања во врска со преводот.
- Ви стојам на располагање. - Фала.
Моите пријатели велат
дека вашиот превод на моите песни е извонреден.
За мене тоа е голема чест.
Не знам како да ви заблагодарам.
Фала ви за довербата.
Сосема ви верувам.
Штета што не зборувам германски.
Би сакал вашите песни да бидат познати во Италија.
Фала.
Само оние талентирани за поезија
можат да ги преведуваат поетите.
Да.
"Рим не одговара."
Ве немаше четири години,
а сега се вративте.
Што е тоа
што Рим значи за вас?
Можеби можам да објаснам со слика.
Велат дека Бернини
со колонадите на Св. Петар
дал контури на две раце
кои го прегрнуваат човештвото.
Во другите големи градови во Европа и Америка
лесно е да се биде осамен.
Кај овој град е фасцинантно,
барем за мене,
дека овде можеш
да почувствуваш духовен роден крај.
Ова е едно од последните места
каде што се чувствуваш добредојден.
Извинете.
Имам интервју.
Брзо ќе го завршам.
Рим е отворен град
како неговите колонади.
"Тој има одредена моќ
што му ја даваат сликите од минатите времиња.
Можеби во тоа е пораката.
Порака на градот кој е и утопија.
Во Рим не се работи само за она што тој го има,
туку и за можностите
кои ги содржи неговото повеќеслојно постоење.
Така!
До видување! -До видување, г-це Бахман.
Зошто не се јави?
Се јавував.
Со денови.
Одговорот секогаш беше "Рим не се јавува".
Рим не се јавува.
Се загрижив.
Зошто би се грижел?
Конечно повторно сум во мојот град.
Тоа сигурно е Унгарети.
Добар ден, маестро.
Убаво е што ве слушам.
Вечера? Со задоволство.
Се гледаме утре.
Можам ли да помогнам?
Нема шанси.
Сакам да те изненадам.
Добре дојде!
Ќе ти се допадне Рим.
По ѓаволите!
Тоа е опасна замка.
Го научив тоа од татко ми.
Омажи се за мене.
На татко ти би му било мило.
Погледни ме.
Омажи се за мене.
Го добивте запросувањето.
Зошто?
Бракот е невозможна институција за жена која работи.
Која мисли.
Дали сфати?
Би требало да биде среќен.
Веќе бил во брак.
И побегнал, од страв дека ќе се скамени, како што вели тој.
Го делите тој страв?
Секогаш знаев дека сум против бракот.
Дури и како дете.
Против секоја законска врска.
Тоа не значи дека незаконските врски
не можат да завршат трагично и страшно.
Многу размислував за фашизмот.
И каде почнува.
Почнува во меѓучовечките односи.
Фашизмот е првиот елемент
во врската на мажот и жената.
Во тоа општество секогаш има војна.
Колку убаво!
Како да сум преправен.
- А елегантна вратоврска? - Секако, избирај.
Што велите на овие?
Да. -Да пробаме.
Каква елеганција!
Извонреден маж, нели?
Да.
Сакате ли вие? -Да.
- Ме претвораш во денди. - Изгледа прекрасно.
Ќе се пресоблечам. -Остани така.
Одиме во нашата кафеана.
Ќе се вклопиш.
Дозволете.
Така!
Фасцинантно! Колку убав маж!
- Добра вечер, г-це Бахман. - Добра вечер.
Убаво е што ве гледам.
Здраво!
Добра вечер! -Не знаев дека сте во Рим.
Имав предавање во Институтот Гете.
Штета, со задоволство ќе дојдев.
Не знаев дека се вративте. Ќе ве поканев.
До кога останувате?
Утре се враќам во Берлин.
Не сакам повеќе да ве задржувам.
Се гледаме наскоро. -Да.
Тој е член на Групата 47.
Никогаш не ме придружуваш кај нив.
Како твој приврзок? Не, фала.
Две виски, како и обично? -Да.
Секако.
Во тој костум изгледаш како вистински Италијанец.
На крај ќе морам и да танцувам.
Тоа е добра идеја.
Да танцуваме!
За сите да можат да ти се воодушевуваат?
Не е ли вистина
дека се однесуваш како ѕвезда?
Две чаши виски.
Повелете!
По ѓаволите!
Лајна!
Луѓето во сите врски не се слушаат едни со други.
Сите сме сами со своите мисли и чувства.
Бев предмет на проучување.
Реков дека е чудовиште.
Мислиш дека така било од почетокот?
Сите тие љубовни изјави само за да бидам среќна и да молчам?
Никогаш не сретнал таква жена.
Ти го исфрли од такт.
Нему му треба реалноста.
Му треба плен.
Ти си неговиот плен.
Мора да се спасиш. -Не можам.
И да работиш дисциплинирано.
Сакам да сфати дека е неправеден. -Нема.
Зошто не?
Ти си мистерија за него.
Можеби мисли дека може да те сфати преку пишувањето.
Не можам да си го најдам дневникот.
Го запалив.
Што?
Го запалив твојот дневник.
Немаш право да пишуваш за мене.
Но ти си дел од мојот живот.
Писателот живее од јазикот.
Не од туѓи животи.
Особено не од животот на жената со која живее.
Јас не се појавувам во твоите приказни?
Јас пишувам за мажите.
Но тие се метафори, мој одраз.
Зашто живееш во лага.
Но јас зависам од вистината.
- Имавме договор. - Каков договор?
Не се работи за верност во вообичаена смисла.
Се работи за доверба. А ти ја прекрши.
Ја предаде таа доверба и таа тајна.
Предавство?
И ти го велиш тоа? А имаш толку тајни.
Постои само една тајна помеѓу двајца луѓе кои се заедно.
Тоа е тој договор.
Никогаш не би те користела
за моите дела.
Од почеток знаеше дека сме различни.
Но не дека си вампир.
Што сакаш да кажеш?
Дека пијам крв? -Да.
И ме изложуваш во излог како проститутка.
Како курва во излог.
"Тој ден ќе дојде, но нема да го најават со гонг.
Не, тој ден нема да дојде, тој е веќе тука.
Во сите денови оваа година.
Го преживеа тоа со мака.
Го загрижува она што доаѓа.
Мисли на работата и сака
наскоро да успее да излезе низ вратата,
подалеку од унесреќените, неисполнетите и оние кои умираат.
Ти велам:
Стани и оди!
Ниту една коска не ти е скршена."
Зошто веќе не пишувате песни?
Престанав да ги пишувам
кога помислив
дека знам да пишувам песни.
Добитник на Нобелова награда
треба да престане да пишува?
Зашто наградата е доказ дека знае да пишува?
Или Макс Фриш повеќе не смее да пишува.
Да, имате право.
Би била штета да престане.
Да, Лондон.
Не, со авион.
Не знам кога се враќам.
Секако.
Да.
Фала.
Пријатно!
Зошто не кажеш дека летаме заедно?
Зашто тоа не ничија грижа.
Се гордеам што и ти доаѓаш на премиерата.
И се гордеам кога ќе не видат заедно.
А јас се гордеам кога сум со тебе додека славиш.
Зошто се мора да биде тајна?
За да ти останам интересна.
Ингеборг.
Донесов друштво.
Им се одмаздив
на сите буржуи поради кои се жртвував.
Добар ден! -Добар ден!
Убаво што дојдовте.
Фала.
За вас. -Фала на поканата.
Повелете. -Фала.
Недостасува само домаќинот.
Макс?
Доаѓаш? Гостите се овде.
- За што ќе наздравиме? - За овој единствено убав град.
Да. -За Рим!
На здравје! -На здравје!
Бината е апсолутно место?
Да, мојата статија.
"ФАЦ" ме замоли
да пишувам за моите уметнички намери.
Се занесов со насловот.
Напишав само три помали театарски дела.
Германските повоени автори не постигнаа многу.
Постигнаа! "Надвор, пред вратата"?
Тоа сентиментално страдање е неподносливо.
Ти го велиш тоа?
Без расправија, молам.
Како се чувствувате овде во Рим?
Како е во Вила Масимо? Не е престрого?
Многу строго.
Како во манастир.
Дамите смеат да дојдат само до 22 часот.
Каде престојувате вие?
Во мал пансион близу Виа ди Рипета.
Но може непречено да се работи.
Тоа е убаво.
Затоа одам сама на прошетка.
Макс е одличен водич.
Тој може да ве води.
Како архитект го гледа градот со други очи.
А Ингеборг може да ви ги покаже скриените места.
Таа е експерт за тајни.
Можеш да и ја покажеш Остија Антика.
Сака кога излегувам од дома.
- Може да работи на мир. - Го разбирам тоа.
Затоа ја сакам Вила Масимо.
Тивко е, а во градот сте.
Ако сакате луѓе, тука е Пјаца дел Пополо.
Да. -Таму е "Болоњезе".
Тоа е мојот омилен ресторан.
Премногу е шик и прескап.
Ќе ве одведам таму.
Фала.
Извинете.
Фала. -Беше прекрасно.
Убаво изненадување!
Како е учењето италијански?
Напредувате? -О, да.
Но Унгарети се уште не го читам.
Наскоро излегува мојот превод. Ќе ви дадам примерок.
Го преведувавте и Монтале?
Не, Унгарети е исклучок, на барање на издавачот.
Момент, молам.
Макс Фриш ме замоли да го посетам во Рим.
Осамен е без вас.
Зашто уште не научил италијански.
Има малку Италијанци кои зборуваат германски.
- И не е секогаш сончево. - Да, знае да биде студено.
Ве молам. -Да.
Беше прекрасно!
Одете во Рим, Марлен, ќе се чувствувам помалку виновна.
Ве молам за автограм.
Потпишете ја мојата книга. -Фала.
Му ја турна нему во прегратка.
Мислев дека љубовта кон мене е посилна.
Беше лудо да се помисли
дека двајца писатели можат да издржат заедно.
Тоа беше коцкање.
Можеше да излезе добро.
Уживаш како и јас?
Како мислиш?
Ова е твојот роден крај што не сакаше да го оставиш.
Ни тебе не сакав да те оставам.
А сега ќе ме оставиш?
Да.
Откога ми го запали дневникот, веќе не можам да пишувам.
Но слушам како пишуваш.
Да.
Постојано ги менувам зборовите.
Тоа е нормално.
Можеби за тебе.
За мене не.
- Мислиш дека без мене... - Да, без твојата строгост.
Твојата опседнатост со совршенството.
Попрво би кажал се што ќе ми падне на ум.
Сега мора да размислам што можам да кажам,
а што не.
Дали ќе те навреди.
Дали ќе те натажи.
Дали ќе ме презираш.
Не можам веќе да те слушам.
Тоа раскинување беше најголемиот пораз во мојот живот.
Најдолгата агонија.
Недела по недела.
Не знам зошто.
Можеби еднаш во животот
сакав да имам нешто трајно и нормално.
За разлика од мојот начин на живот.
И инсистирав на тоа.
Иако јасно чувствував
дека тоа е против моите принципи.
Или мојата судбина.
Не знам
како да го изразам тоа.
Тоа што воопшто
можам да размислувам за иднината и нов живот,
ти го должам само тебе.
Се врати.
Одам на аеродром.
Каде одиш?
Во Њујорк.
Сам?
Кој го прати цвеќето?
Пријател од Виена.
Тоа е олеснување. Не си сама.
Ти си мојот убиец.
Нели се вели дека понекогаш убијците не се виновни,
туку убиените?
"Драг Ханс,
Не мислев дека се ќе заврши толку лошо за мене.
Знаев дека ќе боли,
но не очекував целосен, скоро смртоносен слом.
Не можам да замислам ништо полошо од тоа што го поминав.
Морам да излезам одовде.
Макар на неколку дена.
Сакам да бидам весела со тебе."
Ништо не може да не понижи
ако имаме предвид зошто сме родени.
Овде сме за да бидеме креативни.
Се друго е неважно.
Не би можел да те повреди
ако го игнорираше поради својата уметност.
Но да се сака свиња не е срамота.
"Постои место во душата
до кое никој не смее да дојде.
А тоа е работата.
Деновите се помалку сиви, ноќите помалку страшни.
Знам дека конечно се будиш.
И дека ќе ги заборавиш старите сентименталности.
Дали си за последна ноќна прошетка?
Да.
"Моја пустина, моја единствена, мое чистилиште, мој спас."
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС