Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tak?
Kiedy wracasz do Europy?
Pod koniec lutego czy w marcu?
Jechać z tobą?
Chcesz, żebym pojechała?
To okropne, że tylko się śmiejesz.
Zamordowano kobiety.
Wiele biednych kobiet.
Chciałam zapobiec kolejnym morderstwom.
Ale zrozumiałam, że każda z nich milczała,
czegoś się bała.
Później stałam w grupie ludzi.
W naszą stronę biegły trzy psy.
Ale tylko dwa były szybkie.
Podbiegły do nas, a ten trzeci był
rodzajem buldoga.
I nagle pomyślałam...
że może to nie człowiek,
może to ten pies popełnił morderstwa.
Czy pies miał imię?
Max.
INGEBORG BACHMANN PODRÓŻ NA PUSTYNIĘ
Ingeborg Bachmann?
Dziękuję, że pani przyszła.
Max Frisch.
Od kiedy usłyszałem "Dobrego Boga z Manhattanu",
wiedziałem, że muszę panią poznać.
Wysłuchałem go dwa razy.
Pierwszy raz w domu, a później w hamburskim radiu.
Byłem zafascynowany.
Zupełnie nowy głos.
Głos kobiety.
"Czyż nie mówi się,
że to nie mordercy, ale zamordowani są bardziej winni?"
To albańskie powiedzenie.
Pamiętam też inne.
"Wszyscy mieli tendencje do rozluźniania ograniczeń,
aż nic już ich nie trzymało na tym świecie".
Mężczyźni nie rozumieją kobiet.
Dlatego tak ważne jest, by mówiły za siebie.
To naprawdę dla pana ważne?
Przepraszam.
Moi znajomi panią rozpoznali.
Chcieli do nas dołączyć i wyrazić swój podziw.
- Trudno mi było ich powstrzymać. - Dziękuję.
Jest pani w Niemczech prawdziwą gwiazdą.
Owszem.
Mieszka pani z dzieckiem?
Nie.
Chce mieć pani dzieci?
Nie.
Chyba niewiele pan o mnie wie.
To zaskakujące.
Tyle się o mnie plotkuje.
Uraziłem panią?
Przeciwnie.
Wspaniale jest poznać mężczyznę, który niczego ode mnie nie chce.
Aktorzy na pana czekają.
Niech czekają.
Zaprosił mnie pan na swoją premierę.
Pani towarzystwo jest ważniejsze.
W Berlinie czułaś się lepiej.
Bo przyjechałeś mnie odwiedzić.
Potem zaczęły się lęki i ataki.
Miałam napisać, że nie mogę jechać.
A napisałaś:
"Zróbmy wszystko, żeby było wspaniale".
- Witamy. - Dzień dobry.
- Ten. - Dziękuję.
I ten.
Długo państwo zostaną?
Jakieś dwa tygodnie.
Jutro pani wyjeżdża?
Wracam do Niemiec.
Do Monachium.
Ja jadę do Zurychu.
Mieszkam w Zurychu.
Wiem.
Co jeszcze pani o mnie wie?
Że chce być pan wolny.
Wolny?
Od ograniczeń.
Ma pani rację.
Bo boję się skostnienia.
Zna pan "Most Mirabeau" Apollinaire'a?
"Pod mostem Mirabeau płynie Sekwana"
"I każda miłość nawet zapomniana"
- Cierpienie. - "Cierpienie"
zawsze radość odsłania.
Niech już nocna godzina wybije.
Dni mijają, a ja wciąż żyję".
Proszę zostać.
Błagam, proszę zostać.
Za dużo pani pali.
Wszyscy za dużo palimy.
Mężczyźni w moich opowiadaniach widzą w kobietach "uzdrowicielki".
Które trzeba zniszczyć?
Same się niszczą.
Mężczyźni próbują je chronić.
Udaje im się?
Jeszcze raz to samo.
Przepraszam.
Dziękuję.
Boże.
Pozwól ze mną zostać jemu.
Ukochanemu mojemu.
Dzień.
Dwa dni.
Osiem dni.
Dlaczego cytowałam akurat Apollinaire'a?
Kolejny wiersz to "La Chanson du mal-aimé",
"Piosenka niekochanego".
Byłaś w Paryżu.
Może właśnie stałaś na moście.
Mogłam się z niego rzucić.
Cześć.
- Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Dobrze.
- Jak masz na imię? - Yad.
Miło cię poznać.
Już wcześniej zauważyłem, że przyciągasz dzieci.
Mam zdjęcie z ojcem i młodszym bratem.
Trzymam go, jakbym była jego matką.
Ile miałaś lat?
14.
Ile lat ma teraz?
Jest nieco młodszy od ciebie.
Przypominasz mi go.
Jemu zawdzięczamy tę podróż?
Chodźmy na spacer. W pełnię księżyca cała pustynia lśni.
Wolę zostać tutaj.
Tak?
Max Frisch.
Pamięta mnie pani?
Tak.
W Paryżu wspomniała pani, że przyjeżdża do Zurychu na odczyty.
Tak.
Ale nie piszę już poezji.
Proszę przyjechać.
Nawet bez poezji.
Codziennie o pani myślę.
Tak?
Niestety.
Powinienem pracować.
Wydawca czeka na rękopis.
Niech czeka. Jadę.
Tak?
Max Frisch.
Miło, że pan dzwoni.
Już kupiłam bilet na pociąg.
Przejeżdżam jutro o 14.00.
Odbierze mnie pan?
Miała pani przyjechać dzisiaj.
Czekałem na dworcu.
Ojej, naprawdę?
Musiałam pomylić dni.
Najwyraźniej.
Mam już nie przyjeżdżać?
Mogę oddać bilet.
Nie, musi pani przyjechać.
Nie mogę pisać.
Będę z panem już jutro.
Nasi słuchacze uzależnili się od pani poezji.
Dlaczego przestała ją pani pisać?
Nie mam nic przeciwko poezji.
Ale trzeba zrozumieć,
że można mieć wszystko przeciwko niej,
przeciwko każdej metaforze,
każdemu dźwiękowi,
każdej pokusie, by łączyć słowa.
Przeciwko szczęśliwym przejawom słów i obrazów.
Można chcieć ją stłumić,
by zbadać na nowo,
czym jest i czym powinna być.
Czyli może kiedyś pani do niej wróci?
Wciąż bardzo mało wiem o poezji.
Ale wiem, czym jest podejrzliwość.
Podejrzewaj siebie,
podejrzewaj słowa.
Podejrzewaj język.
Zanurzmy się w podejrzliwości,
by kiedyś mogło powstać
coś nowego.
Jaki porządek.
Nie pisze pan ręcznie?
Tylko dziennik.
Ja często piszę ręcznie, a później nie mogę się rozczytać.
Nie mówmy dziś o literaturze.
A o czym mamy mówić?
O pani uśmiechu.
Jesteś piękna.
Lubisz czytać?
- Tak. - Tak?
A co czytasz?
"Czarownika z Villa Fiorita".
Brawo.
Zuch dziewczyna.
Przedział dziewięć siedem pięć,
zapomniany przez Michelego.
Księżniczka! Wspaniale!
Maestro, niespodzianka!
Ta-da!
Nareszcie!
Wysyłałem telegramy, ale ty zniknęłaś.
Tęskniłem.
Ja też.
Bez ciebie nie da się żyć.
Zakochałaś się.
Nie tak szybko, jak ty potrafisz.
Ale widać to.
I?
Kto to?
Nie znasz go.
Czego chce?
Ożenić się ze mną.
Wyzwę go na pojedynek.
Kto to?
Szwajcarski pisarz.
Jego dramat wystawiają w Paryżu.
Jakiś burżuj!
Nie, proszę.
To nie mężczyzna dla ciebie.
Chce, żebym zamieszkała w Zurychu.
Nie pozwolę na to.
Jeśli masz wychodzić za mąż, to za mnie.
Zapomnijmy o tym.
Bierzmy się do roboty.
Skończyłem pierwszy akt.
Mam nadzieję, że ci nie przeszkodzi.
Tacy jak on zamykają żony w kuchni.
Źle go oceniasz.
Powinienem już napisać muzykę, ale czekałem na ciebie.
A ty mnie rzucasz dla tego Don Juana.
Teraz tu jestem.
Zamknę cię na klucz.
Żebyś mi nie uciekła.
Nathalie, moja dziewczyno,
moja panno młoda.
Chciałaś ją nazwać Nathalie, ale kiepsko się to śpiewa.
Spróbujmy inaczej.
Nathalie, moja dziewczyno.
- Tak. - Lepiej, prawda?
Tak.
W temacie Homburga
dęte grają w B-dur,
a smyczki b-moll.
Powstaje rozdźwięk.
Finał jest taki, jak chciałaś.
Żołnierze i damy dworu bronią Homburga,
ale elektor nie ustępuje.
Zabierzcie go do Fehrbellin
do kwatery głównej.
I ostatni akord.
Świętujemy powrót księżniczki.
Za księżniczkę!
I za twoje nowe dzieło.
Nasze dzieło.
Jak dzielicie pracę między siebie?
To nie nasza pierwsza współpraca.
Aranżowałem jej wiersze do muzyki.
Ale to wyjątkowe wyzwanie.
Dla nas obojga.
- To pani wybrała Kleista? - Wspólnie zdecydowaliśmy.
A dlaczego Homburg?
Chodzi o naszą biografię.
Ale to pomysł Luchino Viscontiego.
Wie, że był wykorzystywany przez nazistów?
Tak.
Dlatego wybraliśmy ten utwór.
Ingeborg cudownie go poskładała.
Skróciła wątek wojenny, a rozbudowała miłosny.
Nie wiem, czy zauważyliście,
ale w tej sztuce nie ma czarnego charakteru.
Żadna z postaci nie jest zdolna do podłości.
Marzyciel staje się panem samego siebie.
Książę to pierwszy współczesny bohater,
nie ma przeznaczenia.
Jest sam w kruchym świecie.
Łatwo się z nim utożsamić.
Dziś oczarowałaś kolejnego mężczyznę.
Zapomnij o tym Szwajcarze.
Zostań z nami.
I obiecaj, że nie będziesz już nieszczęśliwa.
Moja ukochana lunatyczka.
To zdjęcie Grete Stern.
Nosi tytuł "Kim jestem?".
Studiowała w Bauhausie w Dessau.
W 1933 musiała uciec z Niemiec.
Najpierw wyjechała do Londynu,
potem do Buenos Aires.
Tam opublikowano jej album z fotomontażami.
Zatytułowała go "Sueños", czyli sny.
Cukru?
Mogłabyś ze mną mieszkać?
Mogłabym.
Przeniesiesz się do Zurychu?
Unieszczęśliwisz mnie.
Ale zaryzykuję.
A co z ryzykiem, że ty mnie unieszczęśliwisz?
Przy mnie nigdy nie będziesz nieszczęśliwa.
Nigdy.
"Światło dziennie stawało się coraz cieńsze,
jak przezroczysta zasłona przed pustym wszechświatem.
Ale słońce wciąż świeciło.
Ogromny księżyc w kolorze wydm
muśniętych przez ostatnie promienie słońca,
wyjrzał z fioletowego zmierzchu.
Jechaliśmy tak szybko, jak pozwalał na to nasz jeep,
świadomi że nasze oczy
były jedynymi, które to wszystko widzą.
Bez nich, bez naszych śmiertelnych, ludzkich oczu
podróżujących przez pustynię, nie było słońca,
tylko suma ślepej energii.
Bez nich nie było księżyca, ziemi,
żadnego świata, żadnej świadomości stworzenia.
Przepełniała nas uroczysta radość.
Niedługo później pękła tylna opona.
Nigdy nie zapomnę tej pustyni".
Nigdy nie byłam na pustyni.
Zabiorę cię tam.
Chcę, żebyś mnie pogrzebał.
Żebyś mnie pogrzebał jak mumię.
Chcę się poczuć jak mumia.
Dzień dobry.
Chciałbym odwiedzić panią Bachmann.
Numer 12, pierwsze piętro.
Tak?
Adolf Opel. Zaprosiła mnie pani.
Proszę usiąść.
Napije się pan herbaty? Lubi pan?
Z przyjemnością.
Dziękuję, droga pani.
"Droga pani?"
Brzmi strasznie.
Nie palę, droga pani.
W Wiedniu powiedziano mi, że jest pani gościem Fundacji Forda
i jedyną poważną poetką w Niemczech.
To prawda.
Ale nie przyjechał pan tu z Wiednia dla mnie.
Nie, zbieram materiały do filmu.
- Pisze pan też? - Tak.
Dramaty.
Podoba się pani Berlin?
Każdy dzień tutaj jest szary.
Nie można tu spać i nie można się obudzić.
Nie, nie lubię Berlina.
A Wiedeń?
Też nie.
W jakim mieście czuje się pani jak w domu?
W Rzymie.
W Rzymie przed katastrofą, która mnie zniszczyła.
Wypędzono mnie z tego miasta.
Tak, wypędzono.
Wciąż tu jestem.
Może pan wrócić jutro o tej samej porze?
Chętnie.
Długo zostanie pan w Berlinie?
Kilka dni.
W przyszłym tygodniu jadę do Pragi.
Tak?
Moje teksty właśnie przetłumaczono na czeski.
Tak, wiem.
Organizują odczyt.
Naprawdę?
Nie wiedziałam.
Zamierzam tam być.
Dziękuję.
Później jadę do Egiptu
i na pustynię.
Na pustynię...
Widziała pani "Lawrence'a z Arabii?"
- Z Omarem Sharifem? - Tak.
Może pojedzie pani ze mną na pustynię?
Przepraszam, absurdalne pytanie.
Pojadę.
Naprawdę pani ze mną pojedzie?
Zaskakuje to pana?
Proszę tu ze mną usiąść.
Trudno jest wyjaśnić skomplikowaną historię Meksyku na 150 stronach.
Ale wydawca nie daje mi więcej.
Pisz tak, jak zamierzałeś.
Może mu się spodoba i wyda cały tekst.
Tak myślisz?
Tak by zrobił wiedeńczyk.
Masz ogień?
Nie.
Wybacz.
Przepraszam.
Myślałam, że umrę.
Bardzo proszę.
Wciąż nie ma espresso?
Nikt go nie zamawia.
Wystarczyłoby choć cappuccino.
Nie, proszę zostawić, muszę przywyknąć.
Do wielu rzeczy.
Pewnie tak, droga pani.
Moja dzielna dziewczyna pozmywała?
Też mogłeś to zrobić.
Dlaczego ja?
Wstałeś przede mną.
Rano muszę pracować.
A ja nie?!
Nie pracujesz, od kiedy tu jesteś.
Bo twój kałasznikow doprowadza mnie do szaleństwa!
Nie wynaleźli cichych maszyn do pisania.
Po południu odwiedzę przyjaciela.
Moja dziewczyna będzie mogła popracować w spokoju.
Nie pracuję na rozkaz.
Księżniczka jest zdenerwowana?
Jak mogę poprawić jej nastrój?
Mam się rozpłynąć w powietrzu?
Świetnie, cieszę się.
Dziękuję.
Popracowałaś trochę?
Nie umiałam znaleźć właściwych słów.
Trudno w to uwierzyć.
Nie przywiązujesz do nich wagi.
Co masz na myśli?
Jesteś bardziej beztroski.
A ty mniej?
Tak.
Rozmawiając przez telefon, tak nie brzmiałaś.
Przeczytasz mi swój tekst?
Nie jest ci gorąco?
Ten upał mnie dobija.
Jest wspaniały.
To niebezpieczeństwo...
Chyba tu wydobrzeję.
Ja dostanę udaru.
To dlatego chciałaś ze mną jechać?
Żeby zapomnieć?
Rozchorowałam się po rozstaniu.
Tak słyszałem.
Dlatego byłem zaskoczony, gdy mnie zaprosiłaś.
Może myślałam, że mnie uratujesz.
Teraz ty ratujesz mnie.
Czasami kocham moje cierpienie.
To wyróżnienie, jakbym była męczennicą,
która zbliża się do Boga.
A nawet nie wierzę w Boga.
A "Dobry Bóg z Manhattanu"?
Nie mieszaj go do tego.
"Kiedy w moim słuchowisku 'Dobry Bóg z Manhattanu'
wszystkie pytania sprowadzają się do miłości między mężczyzną a kobietą -
czym jest, jak przebiega,
jak mało lub jak wiele może znaczyć -
można powiedzieć, że to skrajny przypadek.
Ale skrajny przypadek
jest wpisany w każdą, nawet najpospolitszą miłość.
Możemy go rozpoznać, powinniśmy się starać go rozpoznać.
Bo we wszystkim co robimy, myślimy i czujemy,
popadamy czasem w skrajności.
Rodzi się w nas pragnienie przekraczania narzuconych nam granic.
W grze między tym, co niemożliwe, a tym, co możliwe,
poszerzamy nasze perspektywy.
Ci, których spotkało wielkie nieszczęście, mogą zaświadczyć,
że nasza siła sięga dalej niż nasze bolączki.
Że nawet pozbawieni wielu rzeczy, możemy się podnieść.
Że można istnieć w rozczarowaniu, żyć bez iluzji.
Wierzę, że człowiek ma prawo do pewnego rodzaju dumy -
dumy kogoś,
kto nie poddaje się ciemności świata i trwa dalej".
Panie Frisch.
Jesteśmy zaszczyceni pańską obecnością.
Gdybyśmy wiedzieli, przedstawilibyśmy pana widzom.
Niby jak?
Zapowiedziałbym pana. Widzowie pana znają.
Chociaż nie piszę słuchowisk?
- Chętnie. - Spieszę się na pociąg.
Miło było poznać.
- Do widzenia. Miłej podróży. - Wzajemnie.
Kto to był?
Redaktor z Bayerischer Rundfunk.
Nie przedstawiłaś mnie?
Chciał ustalić datę Monachium.
To jeden z twoich kochanków?
Mam przedstawić słuchowisko i udzielić długiego wywiadu.
- Na tym się nie skończy. - Dosyć!
Tutaj jest.
- Dziękujemy, pani Bachmann. - Było wspaniale.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Piękne słuchowisko.
Ma pani piękny głos.
To było świetne przemówienie.
Naprawdę słuchałeś?
Oczywiście.
Cały czas robiłeś notatki.
Miałem pomysł na nową powieść.
O niewidomych?
O niewidomym, który nie jest niewidomy.
Tylko udaje.
Dlaczego?
Żeby odkryć prawdę.
O sobie czy o innych?
Powiedziałaś, że prawda jest w zasięgu człowieka.
Czyli jednak słuchałeś.
"Napiszę książkę o tym,
co definiuje moje życie".
- Dziękuję. - Piękne włosy.
- Co słychać? - Piękne włosy.
Nie znam arabskiego.
Jestem Ahmad.
A ja Essam.
- A ty? - Ty?
Ja to Essam.
Ahmad. A ty?
Mam na imię Ingeborg.
- Ingeborg. - Ingeborg?
Co piszesz?
- Piszę. - Piszesz książkę?
Na razie.
- Miłego wieczoru. - Do widzenia.
Podobali ci się?
Lubię młodych mężczyzn.
Ja też.
Zawsze chciałam się przespać z kilkoma mężczyznami.
Nikomu o tym nie mówiłem.
A z kobietami?
Nie.
Z mężczyznami.
Tak pięknymi i młodymi.
Wróciłem!
Cześć.
Kto przysłał kwiaty?
Przyszły wczoraj.
Bez wizytówki.
Kto?
Myślałam, że są od ciebie.
Nie, nie są.
Więc od kogo?
Nie wiem.
Kłamiesz.
Od kogo?
Żaden facet nie przysyła czerwonych róż, nie chcąc niczego w zamian.
Kupiłam je dla ciebie.
Chciałam ci zrobić przyjemność.
I coś jeszcze.
Zauważyłeś?
Pomyślałam, że ci się spodoba.
Nie zmieniaj tematu.
Powiedz prawdę.
Zamiast kupować kwiaty, powinnaś coś ugotować.
Salam.
Wezmę ten.
Chciałabym się przejechać na wielbłądzie.
To nie jest trudne.
Ale łatwo spaść, gdy wstaje.
Chciałabym spróbować.
A zawroty głowy?
Przeszły.
Co to za uczucie?
Cudowne.
Chciałabym dołączyć do karawany.
Jak lady Jane Ellenborough?
Tak.
Brakuje tylko właściwego szejka.
W tej roli Omar Sharif?
Marzenie.
Nie wiedziałam, że jeden palec może robić taki hałas.
Musimy pomówić.
Nie teraz.
Teraz.
Męczyło mnie to całą noc.
Przykro mi to słyszeć, ale daj mi pracować.
Nie możesz przestać?!
Przeprowadźmy się do Rzymu.
Już tu nie wytrzymuję.
Ze mną nie wytrzymujesz.
Nie, w Zurychu.
W Rzymie też będę hałasował.
Tak, ale to moje miasto.
Ludzie też są milsi.
Mogłabym tam pojechać i znaleźć nam mieszkanie.
Może na Via Giulia.
Co zrobiłem nie tak?
Nie ty.
Ja się myliłam. Nie myślałam, że...
Co?
Nie mogę pisać.
I to moja wina?
Może.
Poszukaj gabinetu w Zurychu.
Nikt by ci tam nie przeszkadzał.
Ja nie musiałbym czuć się winny.
Mój przyjaciel ma pokój na wynajem.
Zajmę się tym jutro.
Zrobisz prawo jazdy, a ja ci kupię auto.
Zadowolona?
Widzisz, jaka piękna jest Szwajcaria?
Nie mógłbym wyjechać.
To jak początek świata.
Móc zacząć od nowa.
Byłoby miło.
"Nie ma nic piękniejszego pod słońcem od bycia pod słońcem".
Znasz moje wiersze?
Wszystkie.
"Piękniejsze niż wyjątkowy księżyc i jego szlachetny blask.
Piękniejsze niż gwiazdy, słynne medale nocy.
Piękniejsze niż ogniste komety.
I z piękniejszą misją niż inne ciała niebieskie,
bo zależy od niej nasze życie.
Oto Słońce".
Witamy, panno Bachmann.
Spotyka się pani z maestro Ungarettim?
- Tak. - Tędy, proszę.
Jest z tyłu.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Zawsze miło panią widzieć.
Witamy ponownie w naszym mieście.
Dziękuję, że pan przyszedł, maestro.
Wciąż mam kilka pytań w sprawie przekładu.
- Jestem do dyspozycji. - Dziękuję.
Moi niemieccy przyjaciele mówią,
że pani przekłady mojej poezji są doskonałe.
Dała mi pani wspaniały prezent.
Nie wiem, jak mam dziękować.
To ja dziękuję za pańskie zaufanie.
Bezgraniczne.
Szkoda, że nie znam niemieckiego.
Chciałbym, by pani poezję poznano we Włoszech.
Dziękuję.
Tylko ci z darem poezji mogą przekładać poetę.
Tak.
Rzym nie odpowiada.
Wróciła pani po czteroletniej nieobecności.
Co dla pani oznacza Rzym?
Może wyjaśnię to obrazem.
Mówi się, że Bernini nadał kolumnadom Bazyliki św. Piotra
kształt dwóch ramion, które obejmują ludzkość.
W innych dużych miastach Europy czy Ameryki
łatwo doświadczyć samotności.
W tym mieście fascynuje mnie to,
że można się tu poczuć jak w domu.
To jedno z ostatnich takich miejsc.
Przepraszam.
Udzielam wywiadu.
Zaraz skończę.
Rzym to miasto otwarte, jak jego kolumnady.
Wywiera na nas szczególny wpływ
poprzez obrazy minionych czasów.
Może tkwi w tym przesłanie miasta, które jest utopią.
Rzym jest nie tylko tym, co jest teraz,
ale też możliwościami
zawartymi w jego wielowarstwowym istnieniu.
Do widzenia.
Jeszcze raz dziękuję.
Dlaczego nie zadzwoniłeś?
Dzwoniłem,
przez kilka dni.
Odpowiedź zawsze brzmiała "Rzym nie odpowiada".
Rzym nie odpowiada.
Martwiłem się.
Dlaczego?
Wróciłam do mojego miasta.
To pewnie Ungaretti.
Dzień dobry, maestro.
Miło pana słyszeć.
Na kolację?
Z przyjemnością.
Do jutra.
Mogę ci pomóc?
Absolutnie nie. Chciałam ci zrobić niespodziankę.
Witaj.
Spodoba ci się Rzym.
A niech to.
Co za podstęp.
Nauczyłam się tego od ojca.
Wyjdź za mnie.
Twój ojciec by się ucieszył.
Spójrz na mnie.
Wyjdź za mnie.
Odrzuciłaś oświadczyny.
Dlaczego?
Małżeństwo to instytucja niemożliwa dla kobiety pracującej,
myślącej i niezależnej.
Zrozumiał to?
Powinien się ucieszyć.
Już był kiedyś żonaty.
Ale uwolnił się ze strachu przed "skostnieniem".
Też się tego boisz?
Zawsze wiedziałam, że jestem przeciwna małżeństwu.
Nawet jako dziecko.
Wszelkim związkom usankcjonowanym.
To nie znaczy, że te niezalegalizowane
nie kończą się równie tragicznie.
Dużo myślałam o faszyzmie.
O jego początkach.
Zaczyna się w związkach międzyludzkich.
Faszyzm to pierwszy element w relacji mężczyzny i kobiety.
W tym społeczeństwie zawsze trwa wojna.
Jaki przystojny.
Czuję się jak przebrany.
Może elegancki krawat?
Oczywiście, proszę wybrać.
Co pani myśli?
Tak.
Przymierzymy?
Jak elegancko.
Niezwykły mężczyzna, prawda?
- Owszem. - Zawiąże pani?
Proszę.
Robisz ze mnie dandysa.
Wyglądasz wspaniale.
Pójdę się przebrać.
Nie, zostaw.
Pójdziemy do kawiarni.
Przestaniesz rzucać się w oczy.
Mogę?
Już.
Cóż za piękny mężczyzna.
Dobry wieczór, pani Bachmann.
Miło panią widzieć.
Dobry wieczór.
Witam!
- Dobry wieczór. - Nie wiedziałam, że jest pan w Rzymie.
Miałem odczyt w Instytucie Goethego.
Nie wiedziałam, przyszłabym.
Gdybym wiedział, że pani wróciła, zaprosiłbym panią.
Długo pan zostanie?
Jutro wracam do Berlina.
Nie chcę przeszkadzać.
- Do zobaczenia. - Tak.
To członek Grupy 47.
Nigdy tam ze mną nie chodzisz.
Jako twój przydatek? Nie, dzięki.
- To, co zawsze? Dwie whisky? - Tak.
Już przynoszę.
Wyglądasz jak prawdziwy Włoch.
Zaraz każesz mi tańczyć.
To dobry pomysł.
Zatańczmy.
Żeby wszyscy cię podziwiali?
Nie jest tak?
Nie zachowujesz się jak gwiazda?
Dwie whisky.
Bardzo proszę. Na zdrowie.
A niech to!
Cholera!
Myślę, że wszyscy ludzie w związkach mówią obok siebie.
Jesteśmy sami z naszymi nieprzetłumaczalnymi myślami i uczuciami.
Byłam przedmiotem jego badań.
Mówiłem, że to potwór.
Myślisz, że planował to od początku?
Deklarował miłość, żebym siedziała cicho?
Nie znał kobiety takiej jak ty.
Poczuł się zagubiony.
Potrzebował rzeczywistości, ofiary.
Ty jesteś jego ofiarą.
- Musisz się ratować. - Nie mogę.
I trzymaj się planu pracy.
Chcę, żeby się przyznał do błędu.
Nie zrobi tego.
Dlaczego?
Jesteś dla niego zagadką.
Może wierzy, że cię zrozumie poprzez swoją twórczość.
Nie mogę znaleźć dziennika.
Spaliłam go.
Co zrobiłaś?
Spaliłam twój dziennik.
Nie masz prawa o mnie pisać.
Jesteś częścią mojego życia.
Pisarz żyje językiem, nie życiem innym.
Zwłaszcza nie życiem swojej kobiety!
Ja się nie pojawiam w twoich opowiadaniach?
Dla mnie mężczyźni są metaforami, odbiciami mnie!
Bo żyjesz w kłamstwie.
A ja polegam na prawdzie.
Zawarliśmy pakt.
Niby jaki?
Nie chodziło o wierność w tradycyjnym sensie.
Chodziło o zaufanie.
A ty je zawiodłeś.
To prawdziwa zdrada!
Zdrada.
I ty to mówisz?
Masz tyle sekretów.
Jest tylko jeden sekret między ludźmi, którzy chcą być razem.
To ten pakt.
Nie użyłabym ciebie do mojej pracy.
Wiedziałaś, że się różnimy.
Nie wiedziałam, że jesteś wampirem.
Co chcesz powiedzieć?
Że cię wysysam?
Tak, wysysasz mnie.
Stawiasz mnie na wystawie, jak prostytutkę.
Jak kurwę na witrynie.
"Kiedyś przyjdzie ten dzień,
ale nikt nie uderzy w gong, by go zapowiedzieć.
Nie, ten dzień nie nadejdzie,
on już tu jest,
zawarty we wszystkich dniach tego roku,
który tak trudno było przetrwać.
Ciekawi go to, co przed nim, myśli o pracy.
Ma nadzieję, że niedługo wyjdzie przez bramę na dole,
z dala od ofiar wypadków, chorych i umierających.
Powiadam ci: Wstań i idź!
Żadna z kości nie jest złamana".
Dlaczego nie pisze już pani wierszy?
Przestałam pisać,
gdy zaczęłam podejrzewać,
że umiem pisać poezję.
Więc laureat Nobla powinien przestać pisać?
Bo nagroda jest dowodem jego umiejętności?
Max Frisch miałby przestać pisać dramaty?
Ma pan rację.
Szkoda by było, gdyby przestał.
Tak, Londyn.
Nie, lecę.
Nie wiem, kiedy wrócę.
Tak, ty też.
Dziękuję.
Ciao.
Dlaczego nie powiesz, że lecimy razem?
To nie ich sprawa.
Jestem dumny, że będziesz na premierze.
I jestem dumny, gdy widzą nas razem.
Ja jestem dumna, że będę ci towarzyszyć.
Ze wszystkiego musisz robić sekret?
Żebyś wciąż był mnie ciekawy.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Ingeborg?
Przyprowadziłem kogoś.
Zemściłam się!
Na drobnomieszczanach, dla których się poświęcałam!
Dzień dobry.
Miło, że państwo przyszli.
My dziękujemy.
Dla pani.
Dziękujemy za zaproszenie.
Bardzo dziękujemy.
Brakuje tylko gospodarza.
Max?
Przyjdziesz? Mamy gości.
Za co pijemy?
Za to piękne miasto.
- Za Rzym! - Tak.
Cin-cin!
Czyli scena to miejsce absolutne?
Chodzi o mój artykuł?
Prosili, bym napisał o moich artystycznych intencjach.
Trochę przesadzili z tytułem.
W końcu napisałem tylko trzy sztuki i wystawiłem dwie.
Powojenni pisarze niemieccy niewiele osiągnęli.
Nie zgadzam się. A "Pod drzwiami"?
To sentymentalne podejście do cierpienia jest nie do zniesienia.
I kto to mówi!
Tylko bez kłótni.
Jak się państwo czują w Rzymie?
Jak Villa Massimo? Nie za surowe zasady?
Bardzo surowe.
Jak w zakonie.
Kobiety wpuszczają tylko do 22.
A pani gdzie mieszka?
W małym pensjonacie przy Via di Ripetta.
Przynajmniej możesz tam spokojnie pracować.
I sama chodzę na spacery.
Max mógłby panią oprowadzić.
Jako architekt widzi miasto zupełnie innymi oczami.
A Ingeborg może pokazać wszystkie ukryte miejsca.
Jest ekspertką od sekretów.
Mógłbyś jej pokazać Ostia Antica.
Ingeborg lubi, gdy wychodzę z domu.
- Może spokojnie pracować. - Rozumiem to.
Dlatego mieszkam w Villa Massimo.
Zero hałasu, a centrum miasta.
Jeśli brakuje mi ludzi, wychodzę na Piazza del Popolo.
Z restauracją bolońską.
Uwielbiałam ją.
Dla mnie za droga.
Zaproszę tam panią.
Dziękuję.
Co za miła niespodzianka.
Jak pani włoski?
- Jakiś progres? - O tak.
Ale nadal nie rozumiem Ungarettiego.
Niedługo opublikują mój przekład.
Podaruję pani egzemplarz.
Tłumaczyła też pani Montalego?
Nie, Ungaretti był wyjątkiem. Na prośbę wydawcy.
Chwileczkę.
Max Frisch prosił, żebym odwiedziła go w Rzymie.
Bez pani czuje się samotny.
Bo nie nauczył się włoskiego.
Niewielu Włochów zna niemiecki.
I nie zawsze świeci słońce.
Rzym bywa chłodny.
Pojedzie pani? Proszę jechać.
Będę miała mniej wyrzutów sumienia.
Praktycznie wepchnęłaś mu ją w ramiona.
Myślałam, że jego miłość do mnie jest silniejsza.
Szaleństwem było myśleć, że dwoje pisarzy może ze sobą wytrzymać.
Zaryzykowałaś.
Mogło się udać.
Też się tak dobrze bawisz?
Co masz na myślisz?
To wieś, z której nie chciałeś wyjeżdżać.
Nie chciałem też zostawiać ciebie.
A teraz chcesz?
Tak.
Nie mogę pisać, od kiedy spaliłaś dziennik.
Słyszę, że piszesz.
Tak.
Zamieniam jedno słowo na inne.
To normalne.
Może dla ciebie
ale nie dla mnie.
A beze mnie...
Bez twojej dyscypliny.
Twojej obsesji na punkcie perfekcji.
Zanim cię poznałem, mówiłem, co przyszło mi na myśl.
Teraz myślę, co mogę powiedzieć, a co nie.
Czy coś cię urazi.
Czy coś cię zasmuci.
Czy będziesz mną gardzić.
Mam dość uległości.
To rozstanie było największą moją porażką.
Długą agonią, tydzień po tygodniu.
I nie wiem dlaczego.
Może po raz pierwszy chciałam zacząć coś normalnego.
Wbrew moim przekonaniom.
Upierałam się.
Chociaż wiedziałam, że to wbrew moim zasadom.
I mojemu przeznaczeniu.
Nie wiem, jak to wyrazić.
To, że mogę myśleć
o przyszłości,
o nowym życiu -
to twoja zasługa.
Wróciłeś.
Jadę na lotnisko.
Dokąd lecisz?
Do Nowego Jorku.
Sam?
Kto przysłał kwiaty?
Przyjaciel z Wiednia.
Co za ulga, nie jesteś sama.
Jesteś moim mordercą.
"Czyż nie mówi się, że to nie mordercy,
ale zamordowani są bardziej winni?"
"Najdroższy Hansie.
Nigdy bym nie pomyślała, że wszystko tak źle się skończy.
Wiedziałam, że będę cierpieć.
Ale nie spodziewałam się takiego załamania.
Nie wyobrażam sobie nic gorszego niż to, przez co przeszłam.
Muszę stąd wyjechać.
Chociaż na kilka dni.
Chcę spędzić je z tobą".
Nic na świecie nie może nas upokorzyć,
jeśli pamiętamy, po co się urodziliśmy.
Mamy tworzyć.
Cała reszta jest nieistotna.
Nie mógłby cię poniżyć,
gdybyś go zignorowała dla dobra swojej twórczości.
Ale kochać świnię to też nie hańba.
"Dusza ma swój dom,
do którego nikt nie ma wstępu.
Jest nim praca.
Sprawia, że światło dnia jest mniej okrutne,
a noc mniej przerażająca.
Wiem, że w końcu się obudzisz i że porzucisz stare sentymenty".
Pójdziemy na ostatni nocny spacer?
Tak.
"MOJA PUSTYNIA, MOJA JEDYNA, MOJA ŁAGODNA OTCHŁAŃ, MOJE WYBAWIENIE".
INGEBORG BACHMANN
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka