Downloaded from YTS.MX
Sa nakaraang dalawang taon, marami akong ginawa sa sarili ko.
Official YIFY movies site: YTS.MX
At napagtanto kong magiging maayos ako hangga't lagi akong napapansin.
Oo. Gusto kong napapansin.
Dati ko pang gustong napapansin.
Noong bata pa ako, kulang ako sa pansin.
Pangatlo ako sa magkakapatid.
May kuya at ate ako.
Noong tatlong taong gulang ako, kinausap nila ako
at sinabi sa aking ampon daw ako.
At ang totoo kong nanay ay pinatay daw...
ng Miss America.
Kung tatanungin ko raw si Nanay, talagang magagalit daw siya.
Kaya wag ko raw siyang tanungin pwera kung gusto ko siyang galitin.
Kung tatanungin ko raw si Tatay, sasabihin niyang nagsisinungaling sila.
Pero siya raw 'yon.
Naisip nila ang bawat anggulo.
At para palakihin ang pag-aalala ko,
noong tatlong taong gulang ako,
akala ko ang Miss America ay ang Statue of Liberty.
At ang tag-init na 'yon ay noong 1986.
Noong '86, sa tag-init na 'yon, noong July 4,
si Reagan ang pangulo noon
at nagtalumpati siya sa harap ng Statue of Liberty.
Nakaputing t-shirt siya, umiihip ang hangin
at sabi niya, "Ang babaeng ito ay dakilang babae."
At nakaupo ako sa bahay at sabi ko, "Diyos ko.
Umaabot ito hanggang sa taas.
Walang katarungan para sa nanay ko."
Mahilig akong magpapansin sa school,
na parang baliw na.
Talagang... Ibig kong sabihin, di ko alam kung naramdaman n'yo na 'to,
pero naaalala n'yo n'ong nasa elementarya pa kayo, sa mababang paaralan,
at isang bata sa klase n'yo ang papasok isang araw
at malalaman n'yong namatay ang lolo o lola niya?
At sobra siyang mapapansin?
Alam n'yo na, sasabihin ng guro, "Namatay ang lolo ni Aaron,"
at sasabihin niya, "Totoo 'yon."
Sasabihin namin, "Aaron."
Magiging parang VIP siya sa araw na 'yon.
Masasabi niyang, "Puwede po akong maupo sa beanbag sa oras ng pagbasa?"
Sasabihin namin, "Siyempre, kawawang buwisit ka."
Kalimutan na ang katotohanang may naka-laminate na listahan
kung sino na ang mauupo sa beanbag na upuan
at matagal naming hinihintay ang araw namin.
Kalimutan na ring naroon ang beanbag para magturo ng pasensiya.
Sumingit ka lang sa pila.
Pinansin n'yo ba kahit minsan kung gaanong pansin ang nakuha ng batang namatayan?
At kahit kailan ba,
gaya ko...
ay umasa kayo?
O baka kahit...
nanalangin?
"Pakipatay ang isa sa mga lolo ko para mapansin din ako."
Ginawa ko. Ginawa ko 'yon.
Ginawa rin ng iba sa inyo.
At alam kong ginawa n'yo kasi nagsimula kayong tumawa
mula sa simula ng biro.
Kung ginawa n'yo, huwag kayong samaan ng loob, ha?
Oo, sobrang dilim na alaala n'on.
Pero bata ka.
Isa pa, bata ka
kaya malamang may apat ka pang mga lolo at lola.
Maraming mga lolo at lola 'to.
Masyado ba 'tong marami?
Hindi ko alam, nagtatanong ako.
Tingnan n'yo, buwisit! Hindi ko sinasabing
manalanging patayin ang isa sa mga mahahalaga.
Ayaw n'yong patayin ang nanay ng nanay n'yo, espesyal na relasyon.
Ayaw n'yong patayin ang tatay ng tatay n'yo dahil mag-iiba ang tatay n'yo.
Mga bata, akala n'yo kakaiba na ang tatay n'yo ngayon?
Hintayin n'yong mamatay ang tatay niya.
Tapos makikipagsapalaran siya.
Kukuha siya ng mas maraming litrato ng pamilya pero mas galit siya sa mga 'yon.
"Puwede tayong magpakuha nang mukha tayong maayos?"
Sabi namin, "Masama na yata ang lagay ng isang 'to."
Kaya ayaw n'yong patayin ang isa sa mga mahahalaga.
Pero puwedeng patayin...
ang isa sa mga hindi mahahalaga.
Kilala n'yo na.
Kayo...
Puwede n'yong patayin ang nanay ng tatay n'yo.
Sino bang nakakaalam na may nanay ang tatay n'yo?
Parang palpak ang pagpapalaki niya sa anak niya.
Tanungin n'yo ang nanay n'yo kung sa tingin niya
ay maganda ang pagpapalaki ng nanay ng tatay n'yo
at karapat-dapat pang mabuhay.
Siyempre hindi.
Di siya kaibig-ibig na matandang babae.
Wala siyang ginawa kaninuman.
Pero mayroon na ngayon.
Puwede siyang mamatay
sa pagitan ng September at May.
Tapatan, Boston.
Noong nasa elementarya ako, namatay ang lola ko noong tag-init!
Walang silbi 'yon.
Hindi ka puwedeng pumasok sa Labor Day
at sabihing, "Namatay si Lola noong July 17."
"Tanggap mo na dapat 'yan ngayon. Umalis ka sa beanbag."
Ipagpaumanhin n'yong sinimulan ko ang palabas nang... malungkot.
Pero ayaw kong magsimula nang sobrang saya, alam n'yo.
Kakaiba ang dalawang taon ko.
Kakaiba ang nakaraang dalawang taon n'yo.
Ayaw kong magpanggap, alam n'yo.
Sabihing... "Hoy, Boston! Oras na para tumawa!"
Ngumiti kayo
Ibaba ang mga maskara
Alam n'yo ang sinasabi ko
Na-quarantine tayong lahat
Na-rehab tayong lahat At nagdiborsyo tayong lahat
At iba na ngayon ang reputasyon natin
Walang nakakaalam ng dapat isipin
Ay, oo
Mas gusto ng mga bata si Bo Burnham
Kasi mas hindi siya Kumplikado sa ngayon
Kulungan ang kakayahang magustuhan
Di puwedeng magsimula nang gan'on.
Salamat. Sinulat ko 'yon.
Bago ako magsimula...
Binatilyong nasa pangatlong row diyan sa itaas.
- Ano'ng pangalan mo? - Henry.
Henry? Sige, Henry. Ilang taon ka na?
Eleven. Sige, magaling.
Hindi mo naman talaga ako magugulo sa kabuuan ng palabas.
Henry...
Ay, pare.
Henry, ikaw... Di ko intensyong
parang, "Kilala mo ba kung sino ako?"
pero parang, "Kilala mo ba kung sino ako?"
o di puwede ang babysitter at bigla ka na lang nasa van?
Alam mo kung sino ako? Sige. Napanood mo na ako?
- Opo. - Sige. Magaling.
Salamat sa pagpunta.
Kaya...
ang mga binabanggit ko
ngayong gabi na ginawa ko kamakailan,
di ko ito sinasabi, Henry.
Hindi ko 'to lantarang sinasabi pero huwag.
Malinaw?
Huwag.
Grade six ka?
- Five. - Five?
Sige.
Henry, kung napanood mo na ako noon,
may iba na akong dating ngayon.
Noon, lumalabas ako sa entablado at sinasabing, "Hoy!"
Pinagtataka ko ang sanhi n'on.
Tapos na ang mga araw na 'yon.
Wala na. Tapos na 'yon.
Sige.
Ito ang nangyari.
December 18, 2020.
Henry, magbabakasyon ka na para sa Pasko
mula sa grade three.
Sa kabilang dako, malaya ako sa New York City,
hindi mabuti ang lagay.
Mabangis.
Nang gabing 'yon, December 18, 2020,
inimbitahan ako ng isang kaibigan para maghapunan.
Kapana-panabik?
Hindi.
'Pag dating ko r'on, panloloko 'yon.
Walang hapunan.
Intervention 'yon.
Para sa akin.
Ang intervention para sa akin
ang pinakaayaw kong klase.
'Pag pasok ko sa intervention sa 'kin,
alam ko na agad na intervention 'yon.
Alam n'yo ba kung g'ano dapat kasama ang problema n'yo sa droga
kung 'pag bukas mo ng pinto at makita ang mga nagkakatipon,
ang una mo agad maiisip ay,
"Malamang intervention ito sa problema ko sa droga?
Walang ibang dahilan para pumunta sila."
Ito ang naisip ko sa pagpasok ko sa intervention ko n'ong gabing 'yon.
"Makikipaghapunan sa kaibigan!
Makikipaghapunan sa kaibigan!
Ba't narito si Seth Meyers?
Buwisit!"
Isa pa, nahuli ako ng dalawang oras sa intervention ko.
Di ko naman alam na hinihintay ako ng mga tao.
Sana nalaman ko.
Isang milyong oras sana akong huli.
Dalawang oras akong huli kaya pagdating ko,
mas galit lahat sa akin.
Sabi nila, "At nahuli ka."
Sabi ko, "Kung gusto n'yong nasa oras ako,
sana tinext n'yo ako, 'John, may cocaine kami.'"
Kalahating oras sana akong maaga.
Dalawang oras akong huli kasi may dalawang mahahalagang bagay akong ginawa.
Una, pumunta ako sa apartment ng tulak ko ng droga.
Nahihiya akong sabihin sa inyong naroon ako para bumili.
Dapat akong magbayad ng cash at maraming cash dapat ang ibigay ko
para sa mga drogang binili ko noong makalawa
dahil nasagad na ang Venmo ko.
Alam n'yo bang puwede 'yon?
Puwede n'yong masagad ang Venmo n'yo nang lingguhan.
Siya nga pala, habang narito kayo,
may sasabihin ako tungkol sa Venmo
sa ngalan ng komunidad ng mga adik.
Para sa mga tulak ng droga ang Venmo.
Para roon 'yon.
Wala sa amin sa mundo ng droga ang may alam
sa ginagawa n'yong mga sibilyan
sa app namin
para sa mga buwisit n'yong pampublikong transactions.
Ano kayo, sa inyong makalumang palengke, 1555?
Makinig kayo!
Tingnan n'yo 'ko!
Ipinalit ko ang pinatabang gansa sa sampung labanos. Ilihim n'yo 'yan.
Ang pangalawang ginawa ko n'ong gabing 'yon ay nakakaaliw sa 'kin.
Naka-schedule ang hapunan ng 7:00 p.m.
Kaya nagpagupit ako...
ng 7:00 p.m.
At naniwala talaga akong mapauubra ko pareho.
Nagpagupit ako nang gabi
sa Saturday Night Live
na isang palabas sa TV, hindi barberyang pang-magdamagan.
Pero may hair department d'on, di ba?
Nasa akin pa ang badge ko mula n'ong nagtrabaho ako r'on.
Kaya n'ong 7:00 p.m.,
lango ako sa droga,
umakyat ako sa ikawalong palapag ng 30 Rockefeller Center,
pumasok ako sa hair department na pang-Emmy Award
at sinabi kong, "Puwede ba akong magpagupit?"
Sabi nila, "John, hindi ka magho-host ngayong linggo."
Sabi ko, "Puwede ba akong magpagupit?"
Alam n'yo 'yong 'pag may adik
na pumasok sa opisina at magpapagupit
at ikaw, e, "Mas mabilis kung gugupitan ko."
'Yon ang nangyari.
Dalawang oras akong huli sa intervention ko.
Sabi ng mga kaibigan ko, sabi ko raw,
"Sige!"
Kagagaling ko lang sa apartment ng tulak ko
kaya sumigaw agad ako,
"Bago tayo magsimula, puwede akong magbanyo?"
Hindi raw. Sabi ko...
Tapos ang kinuha nilang babae sa intervention
ay lumapit sa 'kin at sinabing, "Hi."
Sabi ko, "Maling lakas!"
Pumasok ako sa intervention.
Lahat ng naroon sa intervention
ay nag-aalala sa 'kin.
Inaalala nilang lahat ang katawan ko.
Pero pumasok ako r'on, payat dahil sa cocaine, bagong gupit.
Lahat sila galing sa mahigpit na quarantine sa loob ng siyam na buwan.
Ang papangit nila.
Ako ang pinakaguwapo sa intervention ko,
nang sobra-sobra.
Kamukha ni Jerry Garcia lahat ng nar'on.
Pumasok ako sa kuwarto,
may anim akong mga kaibigang nakaupo roon sa New York.
At anim sa mga kaibigan ko ang nasa Zoom mula sa LA.
Baka iniisip n'yo, "Kung ako 'yon,
sasabihin kong, 'Kung inaalala n'yo 'ko,
bakit di kayo nagpunta?'"
Huwag kayong mag-alala.
Ilang beses kong sinabi 'yan.
Maraming beses kong sinabi 'yan magdamag.
Sabi ng babae,
"Heto ang upuan mo."
May espesyal akong upuan.
Kasi ako ang sentro ng atensyon.
Paupo na 'ko nang sabihin ng isa sa mga kaibigan ko,
"Akala ko babrasuhin nila siya."
"Akala mo ano'ng gagawin nila?"
"Alam n'yo na, parang sa Intervention.
Akala ko babrasuhin ka nila."
"Sa To Catch a Predator 'yan.
Dismayado ka bang di nila ako babrasuhin?"
Sabi niya, "Oo, medyo dismayado ako."
Naupo ako sa upuan ko, hinarap ko ang mga taksil na 'yon.
Tingnan n'yo.
Papansinin ko lang ito ngayon, di ko gustong maging kakaiba.
Napaka-star studded na intervention n'on.
Magandang grupo 'yon. Mabuting grupo.
Galit man akong pumasok d'on,
sabi ko, "Mabuting grupo ito. Napaka...
Talagang nakakatuwa ito."
Para 'yong "We Are The World" ng mga alternatibong komedyanteng
lagpas sa edad na 40.
Lahat ng mga komedyante.
Pero walang nagsalita nang nakakatawa
sa buong gabi.
Bago ako dumating, nangako sila sa isa't isang
hindi sila magpapatawa.
Nagiging psychotic na 'ko n'on.
Nakaupo ako r'on sa pangit na upuan,
hihimatayin na sa cocaine.
Walang pumapayag na magbanyo ako para mag-ayos.
At tinititigan ako ng pinakanakakatawang mga tao sa mundo,
ayaw magpatawa!
Nakakabaliw 'yon!
Seryoso si Fred Armisen.
Alam n'yo ba kung g'ano nakakainis 'yon?
Wala siyang ginaya. Sabi niya lang,
"Hoy, John, nag-aalala lang talaga ako sa lahat ng pinagdaraanan mo."
Sabi ko, "Susunod!"
Siya nga pala, sa malaking bahagi ng intervention,
determinado akong hindi pumasok sa rehab, AKA "matalo".
Plano kong guluhin ang babaeng pinuno.
Kung magagawa kong pagdudahan ng iba ang awtoridad niya,
inisip kong guguhong parang mga baraha lahat ng 'yon.
Umasa akong kalaunan
sasabihin nila, "Di ko alam, ang gupit, ang kumpiyansa.
Baka dapat siyang gawing pinuno at i-rehab itong babae."
Sa isang punto, tumayo ako sa bukas na bintana, naninigarilyo,
sa December sa New York City. Alam n'yo na, gaya ng taong di adik.
Tiningnan ko siya at sinabi ko, "Handa ka man lang ba sa 'kin?"
Sabi niya, "Oo. Pero sabi ng lahat napakabait mo raw."
Huwag maniwala sa persona.
Sa isang punto, nagpasabog ako.
Sabi ko, "Magpapa-rehab ako
kapag tumigil kayong lahat sa pag-inom at paggamit ng damo."
Tumahimik sa intervention.
Tapos sumigaw si Nick Kroll, "Johnny, di ito tungkol diyan."
Nakakainis
kapag pinapakialaman ka ng mga tao pero may sarili silang mga problema.
Parang kapag may nag-text sa 'yo
pero galing sa email address nila ang text.
Sabi mo, "Sige, naiintindihan ko ang mensahe
pero ayusin mo ang sarili mo. Ito...
Galit ako sa ganito. Pangalan mo sa iCloud?
Ba't mo ako tine-text? 'Wag ganito. Kalokohan 'to."
May dalawang thread na tayo. Ang una,
may pangalan mong gaya ng gusto ko
at itong bagong nakakainis na maliliit lahat.
Napakaraming mga letra, ni di kasya sa text preview.
Tapos ite-text ka para makita kung galing pa rin sa email.
"Hoy, galing pa rin sa email ang mga text ko?
Kakaiba."
"Galing pa rin sa email ang mga text ko?
Kakaiba."
Magfe-FaceTime sa 'yo gamit ang email address!
Tumatawag ka gamit ang iPad ng bata?
Gago talaga ako ng gabing 'yon. Inaamin ko 'yan.
Pero makinig kayo, galit ako sa kanila.
Galit na galit ako n'ong gabing 'yon.
Niloko nila 'ko.
Sa kaibuturan n'on, panloloko ang intervention.
Niloko nila 'ko. Sinusubukan nilang sabihin ang gagawin sa buhay ko,
kinokontrol nila 'ko.
Pinadadala nila ako sa rehab nang ilang buwan.
Pakiramdam kong wala akong magawa. Galit na galit ako.
Ngayon, sa pagtayo ko rito ngayong gabi,
February 26, 2023.
Isa sa pinakapangit na panahon.
Dito, kasama kayong mabubuting mga tao at isang matalinong grade five.
Ipinapalabas ito at nakatayo rito...
Makinig kayo, pinasasalamatan ko lahat ng nasa intervention ko.
Nanghimasok sila, kinumpronta nila 'ko at talagang niligtas nila ang buhay ko.
Sige. Tama na 'yan.
Huwag n'yo silang tayuan. Makinig...
Napasalamatan na sila.
At parang,
alam na alam nilang mabuti ang ginawa nila.
Madalas nilang banggitin 'yon.
Isa pa...
galit pa rin ako sa kanila.
Nagpapasalamat ako. Talagang nagpapasalamat ako.
At sana 'yong emosyon na 'yon lang ang naramdaman ko, pero hindi.
Dalawa ang nararamdaman ko.
Parang galit pa rin ako.
Kasi... Sige.
Alam n'yo ang pakiramdam
na iligtas ng 12 tao ang buhay n'yo?
Masyadong marami 'yon.
Puwede sanang ginawa 'yon ng apat.
Alam kong puwedeng di sinama ang walo.
Sa halip, sa natitira pang oras ng buhay ko,
may 12 magkakahiwalay na mga tao roon
na kung kasama ko ay dapat kong sabihin,
"Hindi, ako na diyan. Sige na.
Hoy, sige na. Totoo.
Niligtas mo ang buhay ko.
Gamit ang Zoom."
Kung mayroon man ditong galing sa rehab,
malamang alam n'yo 'to,
pero di kayo puwedeng magpasok ng droga.
Di ko alam kung naaalala n'yo ang unang ginawa ko n'ong gabi
bago ang intervention ko
pero iniwan ko ang intervention para sa rehab,
marami akong narcotics.
Kaya noon, adik ako sa cocaine,
Adderall, Xanax, Klonopin
at Percocet.
Ang espesyal ng Providence.
Providence, Rhode Island.
Sa inyo sa buong mundo, may lungsod malapit dito
na malaking kalokohan sa 'ming lahat.
Napakatangang lugar.
Umalis ako papunta sa rehab. Dala ko
ang punong lalagyan ng 30 miligramo ng Adderall,
punong lalagyan ng Xanax,
tatlong gramo ng cocaine
at 2,000 dolyar na cash.
May iba akong mga plano sa weekend na 'yon.
Kaya dumating ako ng 4:00 a.m. sa rehab
at lumapit ako sa intake desk.
Sa intake desk, sabi ng babae, "May mga dala kang droga?"
Sabi ko, "Wala, wala akong dala.
Puwede ba akong magbanyo?"
Hinawakan ako ng dalawang lalaki. Inalis ang coat ko,
sinimulan akong kapkapan.
Tiningnan nila ang loob na bulsa ng winter coat ko.
Sabi ko, "Paano nila nalamang may bulsa sa loob?
Nagtago sa lahat ng tao ang bulsang 'yon."
Umabot sila r'on.
Nilabas nila lahat ng pill, lahat ng cash at dalawang gramo ng coke.
Di ba sabi ko may tatlong gramo ako?
Marami akong tinira sa kotse.
At marami akong tinira
sa gasolinahan sa banyo
sa isa sa mga palitan ng damit ng bata.
Ano?
Para r'on ang mga 'yon.
Akala n'yo dapat kayong maglagay ng sanggol na tao
sa mouse trap na 'yon?
May mga senyales ng tropang nakaukit sa mga 'yon.
Para 'yon sa pagsinghot ng coke.
Kapag adik ka sa cocaine, nakikita mo ang mundo base sa nasa ibabaw.
Kaya umabot sila. Nilabas nila lahat ng pills
at lahat ng cocaine at lahat ng cash at tinitigan nila 'ko.
Sabi ko, "Ang mga lumang winter coat na 'yon."
Alam n'yo ang pangyayaring 'yon.
Kapag tinitingnan n'yo ang jacket na may balahibo ng gansa
at sabi n'yo, "Limang libo at katiting na droga?
N'ong gabing nangaroling kami.
Ang mga lumang winter coat na 'yon."
Tapos kinuha nila ang mga niresetang gamot ko.
Mga nireseta sa 'kin.
Di ang mga ilegal na pill na binili ko sa kalye.
Ang mga opisyal na niresetang may pangalan ko sa mga 'yon.
Kinuha nila sa 'kin ang mga 'yon
dahil lang wala talaga akong karapatang maresetahan ng mga 'yon.
Pero ang pangongolekta ko.
Lahat ng pagsisikap, lahat ng trabahong binuhos d'on.
Alam n'yo kung g'ano kahirap humiling sa doktor
na resetahan kayo ng pill na hindi n'yo kailangan?
Di mahirap 'yon.
Napakadali n'on.
Ganito 'yon o ganito ang ginawa ko pero 'wag n'yong gawin.
Pero kung ginawa n'yo, talagang uubra. Sige.
Pumunta sa, halimbawa, WebMD.
Maghanap ng mga doktor sa zip code n'yo.
Tapos piliin n'yo ang mga resulta.
Pinakamababang rating hanggang sa pinakamataas.
Di kailangang mag-scroll nang mahaba.
Hanapin ang doktor sa lugar n'yo
na may pinakakaunting mga star.
Kailangan ng taong 'to ang negosyo n'yo.
Masamang doktor ba 'to?
Hindi.
Ito ang pinakamagaling na doktor.
Pare...
Makapapasok kayo r'on
at para 'yong Captain Phillips.
Sasabihin n'yo, "Tumingin ka sa 'kin, ako na ang doktor ngayon."
Magagamit n'yo ang computer nila.
Tingnan ang Yahoo News o anuman.
May doktor ako noon sa New York City na nireresetahan lang ako.
Si Dr. Michael.
Walang apelyido.
Di ibig sabihing iniingatan ko siya.
Di niya sinabi ang apelyido niya.
Kahit bago magpandemya,
nagtrabaho si Dr. Michael sa apartment niya sa Second Avenue.
Kakaiba 'yon.
Pinupuntahan ko n'on si Dr. Michael
at kakatok ako sa pinto niya at lagi siyang sasagot ng,
"Tulog ang asawa kong si Minerva."
Parang talagang paranoid. Pero di niya sinasabing,
"Kaya bumulong ka lang."
Parang sinasabi niyang, "Di ko pinatay ang asawa kong si Minerva."
Tapos pupunta kami sa kitchenette niya.
Kalabisang tawagin 'yong isang kusina.
Mag-a-appointment kami.
Sasabihin ko, "Gusto ko ng Klonopin."
Sasabihin niya, "Sige."
Habang sinusulat niya
at pinupunit 'yon, sasabihin niya, "Para s'an?"
Sasabihin ko, "May anxiety ako."
Sasabihin niya, "Kailangan mo pala 'yan."
Tapos si Dr. Michael, lagi niyang sasabihin,
"'Uy, gusto mo ng ineksyon sa flu?"
Gusto niyang maging parang totoong doktor.
Sasabihin ko, "Huwag, Michael,
binigyan mo na 'ko ng dalawa sa buwang 'to, pare.
Iba ang pakiramdam ko.
Napakasama."
Sasabihin niya, "Gusto mo ng ineksyong B12?
Gusto mo ng ineksyong bitamina?"
Lagi niya akong gustong bigyan ng ineksyon ng kung ano
kasi may kung ano siya.
Ibig kong sabihin, isang Dr. Michael
na nagtatrabaho sa apartment niya ay may kung ano.
Ang gusto ni Michael, gusto niyang ang mga lalaki
ay maghubad ng t-shirt sa apartment niya.
Hindi na kayo komportable ngayon pero wala na sa 'kin 'yan.
Isa pa, kung akala n'yong matatapos 'to sa pagsasabi kong,
"At sinabi kong, 'Siyempre hindi,'"
madidismaya na kayo.
Kaya nagkaroon kami ng kaunting charade.
Irorolyo ko ang manggas ng t-shirt ko
at papasok si Michael na may syringe at sasabihin niya,
"Kailangan hubad ang buong t-shirt."
Sasabihin ko, "30 Klonopin, dalawang refill..."
Tapos matitigil ang sekswal na pangha-harass,
para naman patas. Kaya baka 'yon ang gusto niya.
Pinaghuhubad lang ang mga lalaki.
O baka may kung ano kapag wala akong t-shirt
na nagpapatigil ng pangha-harass.
Alam n'yo, may dalawang aral 'yan.
Una, alam n'yo na ngayon 'yan.
Di n'yo alam dati.
Ito ang isa pang aral.
Dapat kayong magpabakuna at kumuha ng booster at lahat ng 'yon. Pero...
Sa ngayon, kapag narinig n'yong sabihing,
"Basta magtiwala ka sa mga doktor..."
Tuwing maririnig n'yong, "Magtiwala sa mga doktor," tandaan n'yo,
sa kung saan, sa isang kitchenette,
nakaupo si Dr. Michael.
Kung sobra siyang katiwa-tiwala,
bakit laging natutulog si Minerva?
Kinuha ang mga nireseta sa 'kin.
Kinuha ang mga nireseta.
4 a.m. nangyari lahat ng 'to
nang una akong dumating sa rehab.
Bilisan na natin matapos ang 12 oras
sa 4:00 p.m. ng parehong araw.
Nasa kuwarto ko ako sa ospital, sa ospital na detox sa rehab.
Dapat akong mag-detox ng apat o limang araw pagdating ko
dahil sa lahat sa sistema ko. Nasa kuwarto ako sa ospital.
May 12 oras na ako sa rehab sa puntong ito.
Hindi pa ako nakatulog n'on.
Ang kabuuang oras na gising ako sa puntong 'to
ay 50 oras.
Sinusubukan akong bigyan ng mga doktor ng maraming gamot para pakalmahin ako.
Pero sa puntong ito ng buhay ko, sobra na ang tolerance ko sa mga sedative.
Anumang ibigay nila, di nila ako masupil.
Para akong ang dakilang si Rasputin, hindi nila ako mapapasuko.
Nang biglang ang isang lehitimong mabuting doktor
ay pumasok sa kuwarto ko.
Kung si Dr. Michael lang ang nakikita n'yo
sa nakalipas na ilang taon,
nakakatakot ang isang mabuting, lehitimong doktor.
Para 'yong exorcist.
Pumasok siya at sinabi, "Hi, ako si Dr. Henry Fortescue."
Sabi ko, "Hindi. Dalawang pangalan.
Hindi.
Uy.
Gusto mong hubarin ko ang t-shirt ko?
Gusto mo 'to?
Gusto mo ng ganito?
Anong klaseng doktor ka, ha?
Patay na ba ang asawa mo?"
Sinigawan ko ang doktor na 'to.
Sabi ko, "Nas'an ang Klonopin ko?"
"Di namin ibibigay ang Klonopin mo."
"Bakit hindi?"
"Rehab kami.
Hindi kita mabibigyan ng narcotic na Schedule II
ayon sa batas ng estado ng Pennsylvania."
Sabi ko,
"Batas ng estado ng Pennsylvania?
Paano kung sa botika sa New Jersey?"
Akala ko kasi
sinasabi niya sa 'kin ang problemang
kinaipitan naming pareho.
Sabi niya, "Ganito, gusto kong ibigay sa 'yo ang mga pill na 'to.
Malinaw na sobrang kalmado mong binata,
nagwawala habang naka-gown ng ospital
at isang pares ng sneakers na New Balance sa nakalipas na 12 oras.
Pero itong buwisit na estado ng Pennsylvania."
"Doktor, p'ano kung pumunta tayo sa isang botika sa New Jersey?"
"Ay, Diyos ko, wala pang nakaisip niyan.
Ikaw ang unang adik ditong may plano.
Sumakay na tayo sa kotse ko.
Malinaw na handa ka nang umalis dito."
Noong 4:00 p.m. 'yon.
Makalipas ang tatlong oras, 7:00 p.m., sa wakas, nakatulog na ako.
Binigyan nila ako ng sapat na Librium at bumagsak ako.
Naglagay sila ng nars sa kuwarto ko sa ospital
para siguruhing manatili akong tulog
kasi naging magulo ako.
Hindi ako sigurado kung ano mismo ang sobrang pinag-alala nila.
Pero baka ang sinabi kong,
"Magkukunwari akong matutulog.
Tapos 'pag sinabi n'yong, 'Tulog siya,' at lumabas kayo sa kuwarto ko,
kakaripas ako ng takbo palabas ng rehab na 'to."
May kung ano sa pagsasabi n'on nang malakas, dalawang beses,
sa dalawang magkaibang staff
ang nagpataas ng ilang mga kilay.
Pero tulog na 'ko. Lehitimong tulog.
May nars sa kuwarto ko para siguruhing manatili akong tulog.
Nakaupo siya sa upuan katabi ng mesa sa gilid. Tulog ako sa kama.
Nakatihaya ang phone ko sa mesang katabi niya.
Sa mismong oras na 'to, mga 7:00 p.m.,
tinawagan ako ng mabuti kong kaibigang si Pete Davidson.
Si Pete... Oo, 'yon nga. Si Pete...
ay wala sa intervention ko kasi nasa biyahe siya
pero nakalapag na siya. Nalamang nasa rehab ako at nag-alala.
Kaya siya tumawag.
May tungkol kay Pete.
Lagi siyang nagpapalit ng number ng cellphone.
Di ko alam kung bakit. 'Yon ang paglalakbay niya.
Tuwing isa't kalahating buwan, may text na,
"'Uy, si Pete 'to. Bagong number."
Sabi ko, "Patunayan mo sa larawan."
Magpapadala ng ganito.
Tapos ise-save ko na.
Sa matagal na panahon, lagi kong sine-save na "Pete Davidson".
Sa isang punto, may siyam akong mga "Pete Davidson" sa phone ko.
Sobrang daming "Pete Davidson" n'on.
Kaya...
Sinimulan ko siyang i-save sa pekeng pangalan ng mga sikat na tao
para lang paghaluin.
Halimbawa, sandali siyang naging "Rodney Dangerfield" sa phone ko.
N'ong pumasok ako sa rehab,
naka-save siya sa phone ko bilang "Al Pacino".
Tulog ako sa kama.
Binabantayan ako ng nars.
Katabi ng nars ang phone ko.
At nagsimulang tumawag si Pete Davidson
nang paulit-ulit.
Pero ang nakikita ng nars sa phone...
ay ang walang malay na pasyente na 'to
ay tumatanggap ng di lang isa...
hindi dalawa...
pero limang tawag na hindi nasagot
mula sa nanalo ng Oscar
na si Al Pacino.
Kaya, nagising niya ako.
Hindi ko siya masisisi.
Ako man ay mang-uusisa.
Gumising siya... Gumising ako, at niyuyugyog niya ako, sabi,
"May tawag ka."
Wala pa ako sa wisyo, parang...
Bumaliktad ako. Pagod na pagod ako. Tumingin ako sa phone.
Ang sabi, "Tawag mula kay Al Pacino."
Alam kong "Tawag mula kay Pete Davidson" ang ibig sabihin.
Pero hindi ko ipaliliwanag ang kodang ito sa nars.
Sinagot ko ang tawag sa harap niya.
Sabi ko, "Hello?"
"O, kaibigan.
Hindi ako okey.
Oo, walang maninisi sa iyo."
Ngayon...
Sinabi ko ang huling parte dahil sabi ng ibang tao,
nagdroga kaming dalawa
dahil may mga tatu siya...
at ako ay wala.
Dapat yata kaming mangkulam.
Hindi kami nagdroga ni Pete.
Suportado niya ang pagtigil ko.
Bale, iyan ang usapan namin ni Pete.
Pero ang alam ng nars na pag-uusap...
Natatawa pa rin ako.
"Hello..."
"Johnny!
Si Al ito.
Ang aking kaibigan.
Dinig ko, nasa rehab ka.
Kumusta ka naman?
"O, kaibigan.
Hindi ako okey."
"Ikaw talaga, ha.
Kaya limang beses akong tumawag...
Tingin ko, masisisi ako rito.
Suspetsa ko'y
kapag nakarating sa publiko ang relapse sa droga ni John Mulaney,
lohikal lang
at mabilis silang magbabanggit ng isang pangalan.
At ako 'yun!
Sitentay nuebe anyos
na nanalo sa Oscar,
Al Pacino!
Pacino na mula sa Italian.
Ang 'Pa,' ay Daddy,
at ang 'chino,' ay pantalong khaki.
Sisisihin nila si Daddy Khaki Pants.
Nakompromiso ang linyang ito."
Dalawang buwan ako sa rehab, mula Disyembre 18 hanggang Pebrero 20.
Naroon ako noong Enero 6, insureksiyon.
Hindi sana nangyari 'yun.
Dahil sisiguraduhin ko.
Sisiguraduhin ko sanang gano'n.
May insureksiyon ba bago ako nagpa-rehab?
Wala.
Meron ba noong nakalabas na ako?
Walang-wala.
Huwag nilang subukan.
Alam nilang nakalabas na si Baby J.
Noong nasa rehab ako, may lock down dahil sa COVID.
Kaya hindi kami lumalabas sa gusali.
Pero dinig ko, sa ibang mga rehab, may field trips.
'Yong isang pinaglagian ko, mas maganda,
papupuntahin sa bukid at may kabayo.
Madalas 'yun. Equine therapy ang tawag.
Ayos iyan, pero di ka ba naaawa sa kabayo?
Parang ipinanganak na, "Isang araw, mananalo ako sa Kentucky Derby."
At buong buhay niya, 'yong mga adik, ganito,
"Okey.
Sige.
Nagkakakumpiyansa ako sa paghimas sa malakas mong binti.
'Pag naiangat ko ang paa mo, ibig sabihin, handa na akong magka-apartment."
Noong unang beses ko sa rehab, isa sa pinakakinatatakutan ko
ay 'yong makikilala ako ng lahat.
Unti-unti,
may bagong takot na.
Hindi ito eksaherasyon para maging nakakatawa.
Wala ni isa...
Walang nakakilala sa akin.
At naloka ako.
Huwag n'yo 'tong gagayahin.
Nasa diyaryo
na nasa rehab ako at iniwan kong nakabalandra 'yon.
Para akong, "Diyos ko, ito na ang diyaryo.
Tara, mga adik. Diyos ko.
Tara... Ano kaya ang nasa loob?"
Bago ko napagtantong walang nakakikilala sa 'kin,
nasama ako sa welcome group.
Mula sa detox ward, napunta ako sa men's ward
ar ilang buwan akong nandoon.
Noon, meron silang welcome group.
At bago ako lumapit sa grupo, sabi ko sa sarili ko,
parang, "Maging mahiyain."
Bale, pumasok ako at umupo
at sabi ko, "Hi, ako si John M."
At nakatingin sila sa 'kin na parang, palakpakan ka ba?
At ang isang lalaking naging matalik na kaibigan ko, si Lenny,
sabi niya, "Ano'ng trabaho mo?"
Sabi ng isa pa, "Ano'ng trabaho mo?"
At para akong...
Sabi ko, "Stand-up comedian ako."
Sabi ni Lenny, "Kumikita ka sa ganyan?"
Parang, "Oo, tanungin mo ang anak mo.
O mga lalaki, kung hindi atleta."
Ganitong lalaki lang ang tanungin.
Nagkaproblema sa ikalawang linggo sa rehab.
Nag-order ako ng Outback Steakhouse gamit ang Postmates.
May dalawang bagay sa Pennsylvania
kung saan ako na-rehab.
May Outback at may rehab.
Pero noong um-order ako, naisip ko na 'yong delivery guy,
hindi niya alam ang rehab.
Kaya ibinigay ko ang address ng rehab na parang bahay ko.
At sa espesyal na tala,
isinulat ko, "Huwag sa malaking gusali.
Magmaneho pataas, sa may brick dorm, at may 38 taong lalaki
sa labas, nakaroba, at nasasabik."
Dumating ang pagkain, pero kinumpiska ng RS na naroon.
Ipinatawag ako sa opisina
at sabi, "Grabe ito. Seryoso ito."
Ako, "Outback lang 'yan."
Sabi niya, "Paano kung Outback dry run 'to?"
Sabi ko, "Ano ang Outback dry run?"
Sagot niya, "Ngayon, nag-order ka ng Outback, pagkain lang,
at tumawa tayo at hinayaan lang."
"Pero paano kung nag-tip ka nang malaki,
para sa susunod na order mo, 'Uy, tanda mo ba ako?
Binigyan kita ng malaking tip.
Bibigyan kita ng mas malaking tip 'pag kinuhaan mo ako ng droga."
Sabi ko, "Diyos ko, mahusay na ideya."
Naghirap ako sa rehab.
Ginawa ko ang sinabi ng counselors.
Noong unang araw ko roon, sabi ng counselor,
magsulat ako ng awtobayograpiyang kaugnay sa pagdodroga ko.
Sabi ko, "Ano?"
Sagot niya, "Isulat mo lahat ng puntong nagdroga't uminom ka."
Sabi ko, "Kailan lang o mula anim na taong gulang?"
Sabi niya, "Noon ka pa uminom?"
Sagot ko, "Oo." At nagbigay siya ng papel.
Sinubukan ko ang alak noong anim.
Di 'yong nasa bar ako, nagma-Manhattan o anuman.
Puwede kaming magserbesa at alak.
Sabi ng tatay noong bata kami,
"European ang tingin natin sa alak sa bahay na ito."
'Yon lang ang European na pagtingin namin.
Sa iba pa, Midwestern ang tingin namin.
Pati sa Europe. Tila, "Walang pupunta ro'n."
Noong 13 ako, lasing ako kada weekend.
Lumalabas kami ng mga kaibigan ko, sa Chicago,
sa Lincoln Avenue,
tambay sa tindahan ng alak,
nagkukumbinsi ng mga bibili ng alak para sa 'min.
Napakadramatikong proseso nito
dahil 13 kami noon na mukhang 9.
Nakaupo kami roon, tila munting urchins ni Charles Dickens.
Parang, "Sir, pakiusap."
Minsan, magbibigay sila ng pera,
sasabihin ko, "Ito, pera.
Pabili ng serbesa sa tindahang ito, at may nakatingin na kahera
sa buong pag-uusap natin."
Noong nasa ikawalong grado, sabi ko,
"Doon lang tayo sa mga nagdi-date
dahil gusto ng lalaki na bilhan tayo ng serbesa
para magmukhang astig sa babae."
Hindi ko nauunawaan noon ang kalakaran sa unang date.
Kapag hinahatid siya, sasabihin niya,
"Alam mo,
hindi ako sigurado sa iyo
sa simula ng gabi, pero...
noong nakita kong binilhan mo sila ng dalawang 24 pakete ng Natty Light
gamit ang mga barya,
at isang bote ng Boone's Farm para sa isang bata,
naisip ko, kakaiba ang lalaking ito."
Una akong nagdroga noong 14 ako,
kasama si John at John, dalawang kaibigan.
Hindi sila ako. Ibang tao sila.
Pareho silang John.
Sina John O'Brien, John McNulty, at ako.
John Mulaney ang ngalan ko.
Kung di niyo alam, baka nakasama ko kayo sa rehab.
Isang beses...
Isang beses noong 16 kami nina John at John,
nasa garahe kami, gabi, nagmamarijuana.
Nawawala na kami sa wisyo. Biglang may pulis na sumulpot...
Napasabi kami, "Buwisit." Itinapon ang marijuana
at walang natira.
Ipinatawag pa rin kami
at ipinalagay ang kamay sa kotse.
"Pumila't kamay sa taas."
Pumila kaming tatlo at inilagay ang kamay sa patrol car.
Unang lumapit ang pulis kay John O'Brien
at kinapkapan siya.
Sabi, "Ano'ng pangalan mo?"
Sagot niya, "John."
At kay John McNulty naman.
Kinapkapan siya.
Sabi, "Ano'ng pangalan mo?"
"John" daw.
At ako naman.
Bago niya ako kinapkapan,
lumapit siya at bumulong,
"Hindi dapat John ang pangalan mo."
"Baby J ang tawag sa akin sa labas."
Isang bagay na ginagawa sa rehab, uupo kasama ng counselor,
at titingin ka sa phone.
Madalas, magpapa-delete at block
ng numero ng mga drug dealer o ng mga masasamang impluwensiya.
Minsan, tatawagan muna ang mga tao't
sasabihin, "Uy, ide-delete at block kita."
Para hindi ka nila ma-track.
Tawag ay pakikipag-break sa tulak.
Ginawa ko ito. Tumabi sa counselor,
tumingin sa phone.
Inuna ko si Arvin, pangunahing tulak ko.
Nag-text ako sa kanya,
"Uy, ide-delete at block kita.
Di na ako bibili ng droga sa iyo.
Malinis na ako."
Di ko alam kung paano tatapusin.
Sabi ko na lang, "Pero salamat sa...
maraming taon ng dedikasyon at propesyonalismo
at sa mga gabing naging umaga."
Ipinadala ko ang text.
Bago ko siya na-delete at block, nag-text si Arvin.
Sabi, "Uy, ipinagmamalaki kong malinis ka na."
Sabi pa,
"Alam mo, bumili lang ako ng drogang ibebenta sa iyo
dahil nag-aalala ako sa iyo't
ayaw kong mas palalain ka ng ibang bagay sa labas."
Alam ko.
At nakikipag-break ako rito?
Hindi ko na siya ma-delete. Nag-text pa ako.
Sabi ko, "Ang lambing."
Sabi ko, "Bumili ka lang ng droga para bentahan ako?"
Sagot ay, "Oo."
Sabi ko, "Nagbenta ka ba ng droga sa iba?"
Sabi, "Hindi."
At sabi ko, "Hindi ito magandang panahon para itanong,
pero drug dealer ka ba?"
Sabi niya, "Nagpipinta ako. Napag-usapan na natin ito."
Boston, hanggang ngayon,
hindi ko alam kung paano ko nakilala ang taong ito.
Kaya nag-text pa ako.
Sabi ko,
"Paano nangyaring...
binentahan mo ako ng droga?"
Sagot niya,
"Ewan. Panay lang ang hingi mo."
Gusto ko ang kuwento
dahil maraming kuwento ng mga drug dealer
ang ginawang mga adik ang mga inosente.
Ako yata ang unang adik
na ginawang tulak
ang isang inosente.
At iyan ang pangako ni J.
Sa rehab, madalas kaming magsama-sama.
At uupo kami't magkukuwentuhan
tungkol sa pinakamalalang nagawa namin para sa droga.
At ibabahagi ko ang isa sa inyo ngayon.
Kaunting konteksto muna.
Noong Enero ng 2020,
adik ako sa cocaine.
Gusto kong tumigil.
Sa halip na makipag-usap sa drug counselor,
o anumang counselor
o therapist o doktor o sinuman sa buhay ko,
tinawagan ko ang accountant ko.
Sabi ko, "Uy, adik ako sa coke.
Tigil muna sa pagbigay ng pera.
Huwag mo akong bigyan ng pera."
Sabi, "Naku, hindi ko ito ginusto."
Sabi ko, "Bigyan mo lang ako ng pera 'pag naka-CC sa email ko ang doktor ko.
Iyan ang bagong batas."
Ibinaba ko na.
Galit na agad ako sa batas.
Parang, "Pera ko 'yun.
Gusto niya, i-email ko siya pati ang doktor ko?"
Sa halip na tawagan siya ulit at
sabihing, "Uy, di na 'yun batas."
Na kaya kong gawin bilang matanda
at amo niya.
Sa halip, ginugol ko ang anim na buwan
sa pag-iisip ng mga paraan para manakaw ko ang sariling pera
mula sa sarili.
Noong Agosto ng 2020, adik na adik ako.
Desperado ako sa cocaine.
At napagtanto kong may credit card pa akong gumagana.
Naisip kong bumili ng Rolex na relo
gamit ang credit card ko
at isangla 'yon para sa pera
sa limang minuto.
Magaling akong makiramdam.
Lahat kayo'y hanga sa planong ito.
Bale, isang araw noong Agosto 2020,
noong 100 degrees Fahrenheit sa labas,
Pumasok ako sa Rolex sa Madison Avenue sa Manhattan.
Pumasok ako.
Lahat ay nakaamerikana.
Para silang, "Mga relo... Switzerland..."
Para silang animatronics.
Pumasok ako.
Masikip na pantalon ang suot ko, nakatupi sa bukong-bukong,
nakaputing sapatos, puting medyas, mahabang puting kamiseta,
puting baseball cap.
Ngumunguya ng Nicorette.
Meron akong JanSport backpack na napakataas sa likod ko.
38 taong gulang ako.
Pumasok ako
at lumapit ako sa unang display na nakita ko,
at sabi ko, "Iyang isa. Hi!
Iyang isa. Gusto ko 'yan.
'Yang relong iyan, pakiusap."
Umikot ang bantay. May panyong
parang mahikero.
Sabi niya...
"Nakatingin ka sa relong rose gold.
Gusto mo pong makita ang iba?"
Sabi ko, "Hindi, di ako interesado.
Mga relo lang. Iyan ang gusto ko.
Sinaliksik ko.
Alam ko lahat tungkol diyan. Akin na 'yan."
Binuksan niya ang display, inilabas ang relo.
May sarili itong parang suede bed.
Sabi niya, "Subukan mo pong isuot?"
Sabi ko, "Wala nang oras.
HIndi para sa 'kin.
Regalo ko sa kapatid ko at alam ko ang sukat niya.
'Pag kapatid mo, pansin...
Nakita ko ang pulso niya,
kaya alam kong kasya sa kanya."
Sagot niya, "Regalo sa kapatid mo.
At sabihin mo, ano'ng mga singsing ang isinusuot ng kapatid mo?"
Sabi ko, "Ano?"
Bugtong ba ito?
Pagsubok ba ito para sa kung anong Yale Society na para sa puti?
"Ano'ng mga singsing na isinusuot?"
Sabi, "Kasi...
Kung dilaw o puting ginto ang singsing ng kapatid mo,
hindi niya magugustuhan ang rose gold.
Hindi dapat pinagsasama ang mga metal."
Sabi ko, "Una, insulto na iniisip mong baka di ko alam.
Alam na alam ko iyan pati ang ibang bagay.
Di pinagsasama...
Di ko itinatabi ang lata sa takore.
Di ako naglalagay ng trumpeta sa radiator.
Tawagin mo akong makaluma pero naniniwala ako sa segregasyon.
Narinig mo ako. Segregasyon ng mga metal sa loob ng bahay.
Ikalawa, walang singsing ang kapatid ko at di magkakaroon.
Wala mga daliri ang kapatid ko.
Nabalian siya.
Nabalian ang kamay niya.
Para roon ang relong iyan. Kita mo?
Pampaganda sa pulso ang relo para 'pag tiningnan niya
ang pangit na ito, magandang relo ang makikita.
At maiisip niya lang ang bait ng kapatid niya't
di ang grabeng aksidente sa Vitamix na pumutol sa kamay niya.
Ang relo, pakiusap."
Naglabas ng berdeng kahon ng Rolex ang lalaki at inilagay ang relo.
May munting card sa loob ng kahon.
Naglabas siya ng fountain pen at nagsulat sa card
ng tila napakahaba.
Sa isip ko, "Diyos ko, sinusulatan ba niya ang relo?"
Alam niyang isasangla ko,
may sulat para alam kung saan galing.
Alam ng lahat sa tindahan na isasangla ko ang relo.
Iniisip nila, wala akong silbi, pero Diyos ako.
Iyan ang nasa isip ko.
Naglabas ng laso ang lalaki, sabi ko, "Huwag balutin."
Sabi niya, "Sabi mo po, regalo ito."
Sagot ko, "Hindi kami ganyan ng kapatid ko.
Di kami malambing. Dadaan ako sa bahay niya.
Ihahagis ko ang relo.
Sasaluhin niya gamit ang pulso.
Bawal ang may malaking laso.
At paano bubuksan ng kapatid ko 'pag may laso? Sinabi ko na.
Sinabi ko ang kondisyon niya at ngayon, ganyan kayo...
Ano'ng gagawin? Buksan ng ngipin niya?
Akin na. Para sa cocaine."
Kinuha niya ang credit card ko. Pinroseso.
Ibinalik niya ang card. Naglabas ng Rolex shopping bag.
Ipinakita ko ang JanSport backpack ko, nakabukas ang zipper.
Sabi ko, "Huwag na."
Inilagay niya ang kahon ng relo sa bag.
Isinara ko ang bag. Bago ako makalabas sa tindahan,
inilabas ko ang phone ko at nag-Google,
'Saan maibebenta ang relo, New York City.'
Lumabas ang 'Ibenta ngayon ang relo mo NYC.'
Sa isip ko, "Sa wakas, may nakaintindi sa akin dito."
Tinawagan ko ang lugar,
"Hello. Oo, may ibebenta akong Rolex. Puwedeng pumunta ngayon?"
Sabi ng lalaki, "Oo. Anong oras?"
Sagot ko, "Dalawang minuto ang layo ko't tumatakbo ako papunta.
Isang minuto na lang.
Sabi, "Okey, nasa kanto ako, kumakain.
Tatakbo na rin ako."
Kaya dalawa na kaming tumatakbo sa 47th Street.
Umuuga-uga ang bag ko
na tila dibdib ng matanda
'pag tumatalon siya sa Showcase Showdown.
Papasukin natin ang negosyo niya. Sa taas ng gusali,
sa taas ang opisina kaya aakyat.
Kinatok ang bulletproof na pinto.
Napanood niyo ang Uncut Gems.
Pasok tayo sa opisina niya at uupo at ngayon, kailangan kong magbago.
Dahil oo, wala ako sa wisyo buong umaga,
ngayon, nagbebenta ako ng relo.
Hindi puwedeng mukha akong desperado.
Dapat maibenta sa tamang presyo.
Kaya kailangang kalmado ako.
Ibinaba ko ang bag ko,
kita ang pawis sa istrap at likod.
Nag-alok siya ng tubig at tumanggi agad ako.
Kahit pa dumidikit na ang labi ko sa ngipin ko.
Sabi ko, "Hello. May ibebenta akong magandang relo.
Di ako nagmamadaling ibenta.
Ilang taon na sa 'kin.
Hindi ko pa naisusuot, perpekto ang kondisyon.
Sabi, "Ilang taon na sa iyo ito?"
Sagot ko, "Tama."
Sabi, "Ba't di mo isinuot?"
Sabi ko, "Gusto ko sanang isuot itong relo.
Pero heto, may mga singsing na ako,
dilaw at pilak na ginto.
Alam naman nating...
di sila dapat pagsamahin."
Binuksan ng lalaki ng kahon ng Rolex na relo, nakita ang munting card
na sinulatan ng fountain pen.
Tiningnan niya ang card. Tiningnan niya ako. Balik sa card.
Sabi niya, "Ilang taon na ito sa iyo?"
Sa isip ko, "Uh-huh."
Sabi, "Petsa ngayon ang nakalagay."
Sabi ko, "Tama."
Tinitigan ko siya...
gamit ang lahat ng karismang natitira sa nakadroga kong katawan,
umaasang mababali ko ang lohika
para maging totoo ang dalawang bagay na 'yun.
Maraming taon na sa akin ang relong ito.
At petsa ngayon ang nakalagay diyan.
Sa puntong ito, napagtanto niyang nasa kanya ang alas sa negosasyong ito.
$12,000 ang bili ko sa relo.
Bago kayo magulat,
tandaan ninyong bumababa ang presyo ng mga relo
pagkaalis sa tindahan.
$12,000 ang bili ko sa relo.
Alok niya, "$5,000." Sabi ko, "Hindi."
Sabi niya, "$6,000." Sagot ko, "Sige."
Nanghuhusga kayo.
Tingin ninyo, tanga ako.
Tatanungin ko kayo.
Ba't di kayo mag-isip kung paano
kikita ng $6,000
sa limang minuto...
sa pamamagitan ng paggastos ng... $12,000?
At...
habang pinoproseso ninyo kung gaano nakasusuya,
kaaksaya at kasuklam-suklam ang kuwentong ito,
tandaan ninyo,
iyan ang gusto kong ikuwento.
Wirdo maging adik na nagbabago.
Wirdo maging dating adik, pero buti't naranasan ko.
Kakaiba minsan. Alam n'yo na, okey ako.
Pero 'pag mag-isa ako, kasama ko ang taong muntik na akong patayin.
Minsan, nakikita ko ang salamin. Parang, "Siya na naman. Naku."
Kahindik-hindik na pakiramdam iyan minsan.
Pero maganda rin.
Nabibigyan ako minsan ng kakaibang kumpiyansa.
Dati kasi, grabe ang pagpapahalaga ko sa tingin sa akin ng iba.
Doon lang ako may pakialam.
Iniisip ko lang ang iniisip ng iba sa akin.
At ngayon, hindi na.
Hindi na dahil masasabi ko nang, ano pa ang magagawa ng iba
na mas malala sa kaya kong gawin sa sarili ko?
Ika-cancel ba ninyo si John Mulaney?
Papatayin ko siya.
Muntik na.
Nasa museo ako sa Detroit kasama ang anak ko.
Itinutulak ko siya na nasa stroller sa kuwarto
na puno ng mga mural ni Diego Rivera.
At ipinapaliwanag ko sa anak na si Malcolm, siyam na buwan noon,
ang husay ni Diego Rivera pero komunista.
At humahalik-halik lang sa mga bagay si Malcolm
at umiirap-irap habang dumudumi sa diaper.
At noon, di pa ako nakalabas kasama siya at nagpalit ng diaper sa publiko.
Kaya nilapitan ko ang bantay ng museo at sabi ko,
"Saan puwede magpalit ang anak ko?"
Sabi niya, "Oo, puwede na sa panlalaki.
Sagot ko, "Okey." Dinala ko sa panlalaki.
Pumasok ako at nakita ko ang pader.
"Hello, kaibigan."
Di hamak na mas maayos na ang buhay ko.
Pero... kung dama ko lang na kailangan ko ng paalala...
Maraming salamat.
...kung gaano kalala noon,
sinusuwerte akong meron nito ngayon.
Ito ang panayam ko sa GQ magazine
na hindi ko talaga maalala.
Nasali ka na ba sa usapang droga na di mo maalala kinabukasan?
Mahabang panayam ba 'yun?
Disyembre 15, 2020 itong panayam na ito.
Disyembre 18 ang intervention ko.
Kaya di magandang mas maaga 'to.
Ang nangyari'y tumawag sa akin ang reporter at sabi,
"Gusto kitang makapanayam." At nakatira ako ng maraming cocaine.
Ewan kung alam ninyo kung paano ang cocaine,
pero magandang balita iyan.
Bale gusto kong magbahagi ng ilan mula sa panayam
na hindi ko maalala.
Simula sa linya sa introduksiyong,
"Tumawag ang GQ sa komedyante para sa malawak na usapan."
Unang tanong. "GQ: Saan ka abala ngayon?"
"Mulaney: Dinaanan ko ang kilalang
pinakanakatatakot na gusali sa New York."
"GQ: O!"
"Saan iyan?"
"Mulaney: Tindahan ng vacuum cleaner,
at nasa 14th, sa pagitan ng 5th at 6th, dating boarding house.
Naku, minumulto talaga.
At mala-Poltergeist."
"GQ: Okey.
Kinilabutan ka ba o di maganda ang pakiramdam?"
"Mulaney: Di na ako kinikilabutan doon.
Sa unang dating ko roon, alam ko na.
Kaya baka pineke ko ang pakiramdam.
Ano?
Ano'ng ibig niyang sabihin?
May mga editor pala sila. Tinulungan sana ako.
"Sa unang dating ko, alam ko na.
Kaya baka pineke ko ang pakiramdam.
Kahit pa nadaanan ko ang bahay na minumulto sa Los Angeles,
di ko alam na minumulto.
Parang, ano itong bahay na ito?
At unti-unti, hindi, ayoko rito.
Lalayo ako rito kasama ang aso ko.
Nalaman kong doon ang murder house ng Los Feliz.
Nalaman kong may teribleng kasaysayan.
Oo, noon lang ako nagkaroon
ng biglaang danas sa ghouls at multo.
at kinailangan kong patotohanan."
Hindi.
Wala nang ibang tanong tungkol doon.
Sinasagot ko pa rin ang tanong,
"Ano'ng ginawa mo ngayon?"
Isa pa, gusto kong ginamit ko ang salitang "ghouls."
Kailan ba nasasabi 'yon?
Sunod na tanong, "GQ:
Pag-usapan natin kung kumusta sa malikhaing aspekto ang taon.
Noong nakaraang taon,
galing ka sa The Sack Lunch Bunch,
isa sa pinakapeligrosong danas mo sa malikhaing aspekto, at sulit ito.
Paano naapektuhan ang malikhaing proseso mo ngayong taon?
"Mulaney: 'Pag narinig na nahulog ang kutsara,
dahil 'yun sa pagkain ko ng Froot Loops."
Penomenal.
Penomenal na sagot...
sa anumang tanong sa buhay.
Laging pansinin at tukuyin ang ingay sa kuwarto.
Hindi 'yun pagiging praning.
Sunod na tanong.
"GQ magazine: 'Pag nasa Late Night with Seth Meyers ka, napapatanong ako,
gusto mo ba ng sariling talk show?
"Mulaney: Okey. Bale...
may dalawa akong ideya para sa talk show."
Tumahimik muna at damhin ang pahayag.
"May dalawa akong ideya para sa talk show."
"At sa mga ideya, ibig sabihin, pinag-isipan kong mag-isa sa kuwarto.
Ang isa'y mag-interbiyu ng mga interesanteng tao.
Di 'yung panonoorin ko silang gawin ang trabaho nila.
Isang talk show set dapat.
Dadating sila. May banda at kung ano-ano pa.
Okey, tigil muna.
Pag-uulit lang.
"May dalawa akong ideya para sa talk show.
At ang una ay isang talk show."
"Ang isa pa ay palabas na may mga matatanda.
Na hindi ko gagawin ngayon dahil sa mga peligro.
Naisip kong na masayang makipag-usap sa matatanda,
lalo na kung kumportable silang
pag-usapan ang huling punto ng buhay nila."
Sunod na tanong.
"GQ: Kaugnay sa telebisyon,
may sitcom ka na hindi bumenta, pero matagal na 'yun.
Nasa panahon tayo kung saan ang networks at mga streaming service
ay nagbibigay ng pagkakataon sa mga manlilikha na gumawa ng palabas.
Dahil diyan, susubok ka ba ulit?"
"Mulaney: Ang tinutukoy mo ba'y multi-cam, live audience na sitcom
na gaya ng ginawa ko noon?"
"GQ: Hindi.
Hindi sa gano'n."
"Mulaney: Gagawin ko ang kagaya ng ginawa ko noon,
at ang babaguhin ko lang ay ang manonood."
Ganito 'yun matatapos.
"GQ: Tingin ko, ang nakuha natin sa usapang ito
ay napakaraming ideya sa isip mo
at kailangan mong isakatuparan."
"Mulaney: Kung iyan ang nakuha ng mga tao rito, masasabik ako."
"GQ: Okey.
Pakakawalan na kita.
Ayaw kong agawin ang oras mo sa Froot Loops."
"Mulaney: Ano'ng sinasabi mo?
Matagal na silang wala."
Magandang gabi, Boston. Maraming salamat.
SALAMAT
INILIGTAS NINYO ANG BUHAY KO
Tagapagsalin ng Subtitle: Mary Antonette Ramos, Ewygene Templonuevo