Downloaded from YTS.MX
Τα τελευταία χρόνια έχω κάνει πολλή δουλειά με τον εαυτό μου.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Κι έχω συνειδητοποιήσει ότι θα είμαι καλά εφόσον έχω διαρκή προσοχή.
Ναι. Πεθαίνω για προσοχή.
Πάντα ήθελα την προσοχή.
Όταν ήμουν μικρός, δεν έπαιρνα αρκετή προσοχή.
Τρίτο από τα τέσσερα παιδιά.
Έχω έναν μεγαλύτερο αδελφό και μια αδελφή.
Όταν ήμουν τριών, με τράβηξαν στην άκρη
και μου είπαν ότι ήμουν υιοθετημένος.
Και ότι η αληθινή μου μητέρα είχε δολοφονηθεί...
από τη Μις Αμερική.
Μου είπαν ότι αν ρωτούσα τη μητέρα μας, θα στενοχωριόταν πολύ.
Και να μην τη ρωτήσω, εκτός αν θέλω να τη στενοχωρήσω.
Κι είπαν ότι αν ρωτούσα τον πατέρα μας, θα έλεγε ότι έλεγαν ψέματα.
Αλλά αυτός έλεγε ψέματα.
Το είχαν σκεφτεί διεξοδικά.
Το άγχος που είχα επιδεινώθηκε
όταν ήμουν τριών
και νόμιζα ότι η Μις Αμερική ήταν το Άγαλμα της Ελευθερίας.
Κι αυτό έγινε το καλοκαίρι του 1986.
Το καλοκαίρι του 1986 την 4η Ιουλίου,
ήταν πρόεδρος ο Ρίγκαν
και έβγαλε λόγο μπροστά στο Άγαλμα της Ελευθερίας.
Φορούσε λευκό πουκάμισο, ο αέρας φυσούσε
κι είπε: "Αυτή η κυρία είναι φοβερή".
Κι εγώ στο σπίτι είπα: "Θεέ μου.
Το πράγμα φτάνει πολύ ψηλά.
Ποτέ δεν θα δικαιωθεί η μητέρα μου".
Πάντα ήθελα προσοχή στο σχολείο
σε αρρωστημένο βαθμό.
Δεν ξέρω αν εσείς το νιώθατε αυτό,
αλλά θυμάστε όταν ήσαστε στο δημοτικό σχολείο,
και ερχόταν έναν παιδί στην τάξη σας μια μέρα,
και μαθαίνατε ότι είχε πεθάνει ο παππούς του;
Έπαιρνε απίστευτη προσοχή.
Ο δάσκαλος έλεγε: "Πέθανε ο παππούς του Άαρον".
Κι αυτό έλεγε: "Ναι".
Κι εμείς λέγαμε: "Άαρον".
Και γινόταν ο VIP της μέρας.
Και έλεγε: "Να κάτσω στο πουφ κατά την ανάγνωση;"
Και λέγαμε: "Ναι, καημενούλη. Κάτσε εκεί".
Ξέχνα το γεγονός ότι υπάρχει μια πλαστικοποιημένη λίστα
με αυτούς που είναι να κάτσουν στο πουφ,
και ότι όλοι περιμέναμε υπομονετικά τη σειρά μας.
Κι ας ξεχάσουμε ότι το πουφ είναι εκεί για να μας διδάξει υπομονή.
Μόλις πήδηξες τη σειρά.
Είδατε ποτέ πόση προσοχή έπαιρνε το παιδί με τον πεθαμένο παππού;
Μήπως ποτέ,
σαν κι εμένα...
ελπίζατε;
Ή μήπως ίσως...
προσευχόσασταν;
"Σε παρακαλώ, ας πεθάνει ένας παππούς για να έχω προσοχή;"
Ναι, το έκανα αυτό.
Και κάποιοι από εσάς.
Το ξέρω, γιατί αρχίσατε να γελάτε
από την αρχή του αστείου.
Αν το κάνατε, μη νιώθετε άσχημα.
Ναι, είναι πολύ μακάβρια ανάμνηση.
Ήσαστε μικρά παιδιά.
Κι αφού ήσαστε μικροί,
θα είχατε ακόμα πιθανώς τέσσερις παππούδες.
Είναι πολλοί παππούδες.
Είναι πολλοί;
Δεν ξέρω. Ρωτάω.
Γαμώτο! Δεν λέω
ότι προσεύχεστε να πεθάνει ο σημαντικός.
Δεν θέλετε να πεθάνει η μαμά της μαμάς. Ιδιαίτερη σχέση.
Ούτε ο μπαμπάς του μπαμπά, γιατί θα φρικάρει ο μπαμπάς σας.
Παιδιά, πιστεύετε ότι ο μπαμπάς σας είναι περίεργος τώρα;
Καθίστε να πεθάνει ο μπαμπάς του.
Μετά ξεκινάει η αναζήτηση.
Περισσότερες οικογενειακές φωτογραφίες, αλλά θα βγαίνει πιο θυμωμένος.
"Θα βγάλουμε μία όπου όλοι θα είμαστε ωραίοι;"
Και εσείς θα λέτε: "Δεν τον βλέπω καλά τον μαλάκα".
Δεν θέλετε να πεθάνει κάποιος σημαντικός.
Θα θέλατε να πεθάνει...
ένας ασήμαντος.
Ξέρετε ποιος.
Θα...
Θα θέλατε να πεθάνει η μαμά του μπαμπά σας.
Ποιος ήξερε καν ότι ο μπαμπάς σας είχε μαμά;
Από ό,τι φαίνεται, δεν τον μεγάλωσε καλά.
Ρωτήστε τη μαμά σας αν νομίζει
ότι η μαμά του μπαμπά σας έκανε καλή δουλειά
και αξίζει να ζήσει.
Φυσικά και όχι.
Είναι μια αντιπαθητική ηλικιωμένη.
Δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα.
Μπορεί να κάνει όμως τώρα.
Θα μπορούσε να πεθάνει
από Σεπτέμβρη μέχρι Μάη.
Ισχύει, Βοστώνη.
Όταν πήγαινα δημοτικό, η γιαγιά μου πέθανε το καλοκαίρι!
Ήταν άχρηστο.
Δεν θα πας σχολείο τη Μέρα των Εργατών
και να πεις: "Χάσαμε τη γιαγιά 17 Ιουλίου".
"Το έχεις ξεπεράσει. Σήκω από το πουφ!"
Συγγνώμη που ξεκίνησα το σόου με... δυσάρεστο κλίμα.
Δεν ήθελα όμως να ξεκινήσω με χαρούμενη διάθεση.
Πέρασα κάποια περίεργα χρόνια.
Κι εσείς το ίδιο.
Δεν ήθελα να φανώ ψεύτικος.
Και να πω: "Γεια σου, Βοστώνη. Ώρα για γέλιο!"
Σκάστε ένα χαμόγελο
Κατεβάστε τις μάσκες
Ξέρετε τι εννοώ
Ήμαστε όλοι καραντίνα
Όλοι πήγαμε για απεξάρτηση Κι όλοι χωρίσαμε
Και τώρα η φήμη μας είναι διαφορετική
Κανείς δεν ξέρει τι να πιστέψει
Ναι
Όλα τα παιδιά συμπαθούν Περισσότερο τον Μπο Μπάρναμ
Γιατί είναι τώρα λιγότερο προβληματικός
Η γοητεία είναι μια φυλακή
Δεν γίνεται να ξεκινήσουμε έτσι.
Ευχαριστώ. Εγώ το έγραψα.
Προτού ξεκινήσω...
Ο νεαρός στην τρίτη σειρά.
- Πώς σε λένε; - Χένρι.
Χένρι; Εντάξει. Πόσων ετών είσαι;
Έντεκα. Υπέροχα.
Δεν θα μου αποσπάς την προσοχή κατά τη διάρκεια του σόου.
Χένρι...
Γαμώτη.
Χένρι... δεν θέλω να το πω
τύπου: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;",
αλλά ξέρεις ποιος είμαι
ή το ακύρωσε η νταντά και ξαφνικά βρέθηκες σε ένα βαν;
Ξέρεις ποιος είμαι; Με έχεις ξαναδεί σε σταντ απ;
- Ναι. - Εντάξει.
Σε ευχαριστώ που ήρθες.
Λοιπόν...
αυτά για τα οποία μιλάω
απόψε, τα οποία έκανα πρόσφατα,
δεν το λέω ποτέ αυτό, Χένρι.
Δεν το λέω ρητά, αλλά μη.
Εντάξει;
Μη.
Πας ΣΤ' Δημοτικού;
- Ε'. - Ε';
Μάλιστα.
Λοιπόν, αφού με έχεις ξαναδεί σε σταντ απ,
έχω διαφορετική αύρα τώρα.
Όταν ήμουν μικρότερος, ανέβαινα στη σκηνή και έλεγα: "Γεια!"
Αναρωτιέμαι γιατί.
Πάνε αυτές οι μέρες.
Αυτό ήταν. Τέρμα.
Εντάξει.
Να τι συνέβη.
ΤΖΟΝ ΜΑΛΕΪΝΙ: ΜΠΕΪΜΠΙ ΤΖΕΪ
ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ
18 Δεκέμβρη 2020.
Χένρι, ήσουν έτοιμος για τις διακοπές των Χριστουγέννων
στην Γ' Δημοτικού.
Ενώ εγώ περνούσα χαλαρά στη Νέα Υόρκη
και δεν ήμουν πολύ καλά.
Άγρια φάση.
Εκείνο το βράδυ της 18ης 2020,
με προσκάλεσαν για φαγητό σε ένα φιλικό σπίτι.
Καλή φάση, έτσι;
Όχι.
Όταν πήγα εκεί, ήταν κόλπο.
Δεν υπήρχε φαγητό.
Επρόκειτο για παρέμβαση.
Για εμένα.
Οι παρεμβάσεις προς εμένα
είναι το χειρότερό μου είδος.
Όταν μπήκα στη δική μου παρέμβαση,
κατάλαβα απευθείας ότι ήταν παρέμβαση.
Καταλαβαίνεις πόσο εθισμένος είσαι στα ναρκωτικά
όταν ανοίγεις την πόρτα και βλέπεις κόσμο μαζεμένο,
και η πρώτη σκέψη που κάνεις είναι:
"Είναι παρέμβαση για το πρόβλημα με τα ναρκωτικά;
Δεν υπάρχει άλλος λόγος να μαζευτούν".
Αυτό σκέφτηκα όταν μπήκα στην παρέμβασή μου εκείνο το βράδυ.
"Πάω να φάω με φίλο από το κολέγιο!
Πάω να φάω με φίλο από το κολέγιο!
Τι θέλει ο Σεθ Μέγιερς εδώ;
Να πάρει!"
Επίσης, άργησα δύο ώρες στην παρέμβασή μου.
Δεν ήξερα ότι με περίμενε κόσμος.
Μακάρι να ήξερα.
Θα αργούσα ένα εκατομμύριο ώρες.
Άργησα δύο ώρες και όταν έφτασα εκεί,
όλοι ήταν ακόμα πιο θυμωμένοι.
Είπαν: "Άργησες".
Εγώ είπα: "Αν θέλατε να έρθω στην ώρα μου,
ας μου στέλνατε σε μήνυμα: 'Τζον, έχουμε κόκα'".
Θα ερχόμουν μισή ώρα νωρίτερα να στήσουμε καρέκλες.
Άργησα δύο ώρες, γιατί είχα δύο σημαντικές δουλειές.
Πρώτη δουλειά, να πάω στο σπίτι του ντίλερ μου.
Ντρέπομαι που σας λέω ότι πήγα να αγοράσω ναρκωτικά.
Και έπρεπε να τον πληρώσω μετρητά και να του δώσω ένα μάτσο λεφτά
για κάτι ναρκωτικά που πήρα πριν κάτι μέρες,
γιατί δεν είχα άλλα λεφτά στη Venmo.
Το ξέρατε αυτό;
Μπορείς να φτάνεις το όριο σε εβδομαδιαία βάση.
Παρεμπιπτόντως, εφόσον είστε όλοι εδώ,
να σας πω κάτι για τη Venmo
εκ μέρους της κοινότητας των ναρκομανών.
Η Venmo είναι για εμπόριο ναρκωτικών.
Για αυτό ήταν.
Κανείς από τους ναρκομανείς δεν καταλαβαίνει
τι κάνετε εσείς, οι πολίτες,
στην εφαρμογή μας
με τις δημόσιές σας συναλλαγές.
Τι είστε; Παλιό παζάρι του 1555;
Ακούσατε! Ακούσατε!
Κοιτάξτε με!
Αντάλλαξα μια παχιά χήνα για δέκα ραπανάκια. Κράτησέ τα.
Η δεύτερη δουλειά που είχα εκείνο το βράδυ είχε πολλή πλάκα.
Το δείπνο ήταν προγραμματισμένο για τις 7:00 μ.μ.
Οπότε, πήγα για κούρεμα...
στις 7:00 μ.μ.
Και πίστευα ότι δεν θα αργούσα.
Πήγα για το βραδινό κούρεμα
στο Saturday Night Live,
που είναι βραδινή εκπομπή, και όχι νυχτερινό κουρείο.
Έχουν όμως τμήμα κομμωτηρίου, έτσι;
Έχω ακόμα την κάρτα από όταν δούλευα εκεί.
Οπότε, στις 7:00 μ.μ.,
είχα πάρει πολλή κοκαΐνη,
ανέβηκα στον έβδομο όροφο του Rockefeller Center,
μπήκα στο τμήμα κομμωτηρίου με το Βραβείο Emmy
κι είπα: "Θα με κουρέψετε;"
Κι είπαν: "Τζον, δεν έχεις σόου αυτήν την εβδομάδα".
Και είπα: "Θα με κουρέψετε;"
Ξέρετε που όταν το πρεζόνι
μπαίνει στον χώρο σου και ζητάει κούρεμα,
λες: "Καλύτερα να τον κουρέψω".
Αυτό συνέβη.
Έφτασα δύο ώρες μετά στην παρέμβαση.
Σύμφωνα με τους φίλους μου, είπα το εξής.
"Εντάξει!"
Μόλις πέρασα από τον ντίλερ μου,
κι έτσι απευθείας φώναξα:
"Προτού ξεκινήσουμε, να πάω στο μπάνιο;"
Κι είπαν όχι. Κι είπα...
Μετά ήρθε η κυρία από την παρέμβαση,
έτρεξε προς εμένα κι είπε: "Γεια".
Κι είπα: "Λάθος ενέργεια!"
Μπήκα στην παρέμβαση.
Όλοι στην παρέμβαση
ανησυχούσαν πολύ για μένα.
Ανησυχούσαν για τη σωματική μου ευεξία.
Μπήκα μέσα, αδύνατος από την κοκαΐνη και με νέο κούρεμα.
Όλοι τους ήταν σε καραντίνα για εννέα μήνες.
Ήταν χάλια.
Ήμουν ο πιο εμφανίσιμος στην παρέμβαση
μακράν.
Όλοι έμοιαζαν με τον Τζέρι Γκαρσία.
Μπήκα μέσα,
ήταν έξι φίλοι δια ζώσης στη Νέα Υόρκη.
Και έξι φίλοι στο Zoom από το Λος Άντζελες.
Θα σκέφτεστε: "Αν ήμουν εγώ,
θα έλεγα: 'Αν ανησυχούσατε τόσο,
γιατί δεν ήρθατε εδώ;'"
Μην ανησυχείτε.
Το είπα κάμποσες φορές.
Το είπα πολλές φορές όλο το βράδυ.
Η κυρία είπε:
"Αυτή είναι η καρέκλα σου",
Είχα ειδική καρέκλα.
Ήμουν το σημαίνον πρόσωπο.
Ενώ πήγαινα να κάτσω, ένας φίλος μου στη γωνία είπε:
"Νόμιζα ότι θα τον βουτούσαν".
"Τι νόμιζες;"
"Όπως στο Παρέμβαση.
Νόμιζα ότι θα σε βουτούσαν".
"Αυτό είναι το Πιάσε τον Ανώμαλο.
Απογοητεύτηκες που δεν με βούτηξαν;"
Κι είπε: "Απογοητεύτηκα λίγο".
Έκατσα στην καρέκλα μου. Κοίταξα όλους τους προδότες.
Κοιτάξτε.
Θα το πω. Δεν θέλω να με περάσετε για παράξενο.
Ήταν παρέμβαση με πολλούς διάσημους.
Ήταν καλή ομάδα.
Αν και μπήκα πολύ θυμωμένος εκεί μέσα,
σκέφτηκα: "Ωραία μάζωξη. Είναι πολύ...
Είναι κάπως κολακευτικό".
Ήταν σαν το "We Are the World" εναλλακτικών κωμικών
πάνω από τα 40.
Ήταν όλοι κωμικοί.
Εντούτοις δεν είπαν ούτε ένα αστείο
όλο το βράδυ.
Πριν πάω εκεί, υποσχέθηκαν μεταξύ τους
να μην κάνουν νούμερα.
Με είχε πιάσει ψύχωση.
Καθόμουν σε μια απαίσια καρέκλα
διαλυμένος από την κοκαΐνη.
Δεν με άφηναν να πάω στο μπάνιο να πάρω κι άλλη.
Οι πιο αστείοι στον κόσμο με κοιτούσαν
και δεν ήθελαν να κάνουν πλάκα!
Ήταν εξοργιστικό!
Ο Φρεντ Άρμισεν ήταν σοβαρός.
Ξέρετε πόσο ενοχλητικό είναι αυτό;
Δεν μιμήθηκε καμία φωνή. Ήταν τύπου:
"Τζον, ανησυχώ πολύ για όλα όσα περνάς".
Κι εγώ είπα: "Επόμενος!"
Παρεμπιπτόντως, την περισσότερη ώρα,
είχα αποφασίσει να μην πάω για απεξάρτηση, δηλαδή "έχασαν".
Σχεδίαζα πώς να αποσταθεροποιήσω τη γυναίκα επικεφαλής.
Αν έπειθα τους άλλους να αμφισβητήσουν την εξουσία της,
νόμιζα ότι όλο αυτό θα κατέρρεε σαν τραπουλόχαρτα.
Πίστευα εντέλει
ότι θα έλεγαν: "Δεν ξέρω. Το κούρεμα, η αυτοπεποίθηση.
Να τον κάνουμε επικεφαλής και αυτήν να πάει απεξάρτηση".
Σε κάποια φάση, καθόμουν σε ανοιχτό παράθυρο και κάπνιζα συνεχώς,
Δεκέμβρη μήνα στη Νέα Υόρκη. Όπως θα έκανε ένας νηφάλιος.
Την κοίταξα κι είπα: "Έκανες προετοιμασία για μένα;"
Κι αυτή είπε: "Ναι. Αλλά όλοι είπαν ότι είσαι πολύ καλός".
Μην πιστεύετε τη δημόσια εικόνα.
Σε μια φάση, πέταξα τη χειροβομβίδα.
Είπα: "Θα πάω για απεξάρτηση
όταν θα σταματήσετε όλοι σας το ποτό και το χόρτο".
Επικράτησε σιωπή.
Μετά, ο Νικ Κρολ φώναξε: "Δεν ήρθαμε γι' αυτό εδώ, Τζόνι".
Είναι εξοργιστικό
όταν παρεμβαίνουν οι άλλοι, αλλά έχουν δικά τους θέματα.
Όπως όταν σου στέλνουν μήνυμα,
αλλά το μήνυμα είναι από το μέιλ τους.
Και λες: "Καταλαβαίνω το μήνυμα,
αλλά πρέπει να συνέλθεις. Αυτό...
Το σιχαίνομαι αυτό. Το όνομά σου στο iCloud;
Μη μου ξαναστείλεις μήνυμα έτσι. Είναι ανόητο".
Τώρα έχουμε δύο νήματα. Το αρχικό
με το όνομά σου όπως θέλω εγώ
και την αηδία με τα μικρά γράμματα.
Πολλά γράμματα. Δεν χωράει στην προεπισκόπηση.
Μετά στέλνουν συνέχεια για να δουν αν έρχεται.
"Έρχονται τα μηνύματα από το μέιλ μου;
Περίεργο".
"Έρχονται τα μηνύματα από το μέιλ μου;
Περίεργο".
Σου κάνουν FaceTime από το μέιλ τους!
Καλείς παιδί στο iPad;
Φέρθηκα σαν μαλάκας. Το αναγνωρίζω.
Αλλά ήμουν εξοργισμένος μαζί τους.
Ήμουν πολύ θυμωμένος εκείνο το βράδυ.
Μου την έφεραν.
Κατά βάση, η παρέμβαση είναι μια φάρσα.
Μου έκαναν φάρσα. Πήγαν να μου πουν τι να κάνω με τη ζωή μου.
Ήθελαν να με ελέγξουν.
Με έστελναν στην απεξάρτηση για μήνες.
Ένιωσα ανήμπορος και πολύ θυμωμένος.
Τώρα, στέκομαι εδώ απόψε
στις 26 Φεβρουαρίου 2023.
Πολύ άσχημη περίοδο.
Με όλους σας που είστε φοβεροί και τον κορυφαίο της Ε' Δημοτικού.
Να κάνω το σόου και να σταθώ...
Είμαι ευγνώμων σε όλους από την παρέμβασή μου.
Παρενέβησαν, μου μίλησαν και μου έσωσαν τη ζωή.
Εντάξει. Αρκετά.
Μην τους υποστηρίζετε.
Έχω πει ευχαριστώ.
Και
όλοι ξέρουν ότι έκαναν καλή πράξη.
Το αναφέρουν συχνά.
Επίσης...
είμαι ακόμα θυμωμένος μαζί τους.
Είμαι ευγνώμων. Πολύ ευγνώμων.
Μακάρι να ένιωθα μόνο ένα συναίσθημα, αλλά δεν νιώθω.
Νιώθω δύο.
Είμαι ακόμα λίγο θυμωμένος.
Γιατί... Εντάξει.
Ξέρετε πώς είναι
να σου σώζουν τη ζωή 12 άτομα;
Είναι πάρα πολλοί.
Γινόταν και με τέσσερα άτομα.
Ξέρω ποιους οχτώ έπρεπε να κόψουν.
Αντ' αυτού, για την υπόλοιπη ζωή μου,
υπάρχουν 12 άτομα εκεί έξω
που όταν θα τρώω έξω μαζί τους, θα λέω:
"Όχι, πληρώνω εγώ. Έλα.
Έλα τώρα.
Μου έσωσες τη ζωή.
Από το Zoom".
Αν έχετε πάει για απεξάρτηση,
πιθανώς θα το ξέρετε,
αλλά δεν πρέπει να έχετε μαζί ναρκωτικά.
Δεν ξέρω αν θυμάστε την πρώτη μου δουλειά
πριν την παρέμβασή μου,
αλλά έφυγα από την παρέμβασή μου
έχοντας πολλά ναρκωτικά πάνω μου.
Τότε, ήμουν εθισμένος στην κοκαΐνη,
στο Adderall, στο Xanax, στο Klonopin
και στο Percocet.
Το λέμε Πρόβιντενς σπέσιαλ.
Πρόβιντενς, Ρόουντ Άιλαντ.
Για όλους εσάς ανά τον κόσμο, υπάρχει μια πόλη,
η οποία είναι καλαμπούρι.
Πολύ ηλίθιο μέρος.
Έφυγα για απεξάρτηση έχοντας πάνω μου
μια πλαστική σακούλα γεμάτη με Adderall των 30 mg,
μια σακούλα γεμάτη Xanax,
τρία γραμμάρια κοκαΐνη
και 2.000 δολ. σε μετρητά.
Είχα άλλα σχέδια εκείνο το σαββατοκύριακο.
Έφτασα στην απεξάρτηση στις τέσσερις το πρωί
και ξύπνησα στο γραφείο κίνησης.
Και εκεί, η κύρια με ρώτησε: "Έχετε ναρκωτικά πάνω σας;"
Και είπα: "Όχι, δεν έχω.
Μπορώ να πάω στο μπάνιο, παρακαλώ;"
Με άρπαξαν δύο άντρες. Μου έβγαλαν το παλτό
κι έψαξαν τις τσέπες μου.
Έψαξαν την εσωτερική τσέπη του παλτό.
Σκέφτηκα: "Πώς ανακάλυψαν την εσωτερική τσέπη;"
Αυτή η τσέπη είχε ξεγελάσει τους πάντες".
Έβαλαν το χέρι μέσα.
Αφαίρεσαν όλα τα χάπια, τα μετρητά και δύο γραμμάρια κοκαΐνη.
Σας είχα πει ότι είχα τρία;
Έκανα κάμποση στο αμάξι.
Έκανα και κάμποση
στο μπάνιο ενός βενζινάδικου
σε μια αλλαξιέρα για μωρά.
Τι;
Αυτήν τη χρησιμότητα έχουν.
Υποτίθεται ότι θα βάλεις ανθρώπινο μωρό
σε εκείνη την ποντικοπαγίδα;
Έχουν χαραγμένα συνθήματα από συμμορίες.
Είναι για να σνιφάρεις κόκα.
Όταν είσαι κοκαϊνάκιας, βλέπεις τον κόσμο σαν επιφάνειες.
Έβαλαν μέσα τα χέρια τους. Πήραν όλα τα χάπια,
όλη την κοκαΐνη, τα μετρητά και με κοιτούσαν.
Κι είπα: "Αυτά τα παλιά χειμωνιάτικα παλτά".
Είναι γνωστό το φαινόμενο.
Όταν ψάχνεις τα πουπουλένια σου μπουφάν
και λες: "Πέντε χιλιάδες και τρία γραμμάρια;
Από το βράδυ που είπαμε τα κάλαντα.
Αυτά τα παλιά χειμερινά παλτό".
Μετά μου πήραν τη συνταγή με τα φάρμακα.
Τις συνταγές μου.
Όχι τα παράνομα χάπια που αγόρασα στον δρόμο.
Τις κανονικές συνταγές με το όνομά μου επάνω.
Και μου τις πήραν
απλώς επειδή δεν υπήρχε λόγος να μου γράφουν συνταγές βασικά.
Είχα μεγάλη συλλογή.
Είχα προσπαθήσει πολύ. Πολλή δουλειά.
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να πας σε γιατρό
για να σου γράψει συνταγή για χάπια που δεν τα χρειάζεσαι;
Δεν είναι δύσκολο.
Είναι πανεύκολο.
Ορίστε τι κάνεις ή τι έκανα εγώ. Μην το κάνετε.
Αλλά αν το κάνετε, θα πιάσει σίγουρα.
Θα μπείτε στο WebMD.
Ψάξτε γιατρούς στην περιοχή σας.
Εντάξει; Ταξινομήστε τα αποτελέσματα.
Από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη αξιολόγηση.
Δεν χρειάζεται πολύ σκρολάρισμα.
Βρείτε γιατρό στην περιοχή σας
με τα λιγότερα αστέρια.
Αυτό το άτομο σάς χρειάζεται.
Είναι κακός γιατρός;
Όχι.
Είναι ο καλύτερος.
Μεγάλε...
Θα μπείτε μέσα,
και θα είναι σαν το Captain Phillips.
Θα πείτε: "Εμένα κοίτα. Είμαι ο γιατρός τώρα".
Μπείτε στον υπολογιστή του.
Δείτε το Yahoo News.
Είχα έναν γιατρό στη Νέα Υόρκη που μου έγραφε μόνο συνταγές.
Τον δρα Μάικλ.
Χωρίς επίθετο.
Δεν προστατεύω την ταυτότητά του.
Δεν μου είπε το επίθετό του.
Και πριν την πανδημία,
ο δρ Μάικλ δούλευε από το σπίτι του στη Σέκοντ Άβενιου.
Περίεργο.
Πήγαινα στον δρα Μάικλ,
χτυπούσα την πόρτα και άνοιγε λέγοντας πάντα:
"Η γυναίκα μου, η Μινέρβα, κοιμάται".
Μες στην τρέλα. Δεν έλεγε όμως:
"Μίλα πιο σιγά".
Σαν να έλεγε: "Δεν σκότωσα τη γυναίκα μου, τη Μινέρβα".
Μετά πηγαίναμε στο κουζινάκι του.
Αν το έλεγα κουζίνα, θα ήταν υπερβολή.
Και γινόταν το ραντεβού.
Έλεγα: "Θέλω Klonopin".
Κι έλεγε: "Εντάξει".
Κι όσο το έγραφε στο μπλοκ
και το έσκιζε, έλεγε: "Τι το θες;"
Κι έλεγα: "Έχω άγχος".
Κι έλεγε: "Τότε το χρειάζεσαι".
Και μετά ο δρ Μάικλ έλεγε πάντα:
"Θες ένα εμβόλιο γρίπης;"
Ήθελε να κάνει τον κανονικό γιατρό.
Κι έλεγα: "Όχι, Μάικλ,
μου έκανες ήδη δύο εμβόλια αυτόν τον μήνα.
Νιώθω τέλεια.
Νιώθω υπέροχα".
Κι έλεγε: "Θες εμβόλιο με Β12;
Θες εμβόλιο βιταμίνης;
Πάντα ήθελε να μου κάνει κάποιο εμβόλιο,
γιατί είχε ένα κόλλημα.
Ένα άτομο που το λένε δρ Μάικλ
και δουλεύει από το σπίτι, θα έχει κόλλημα.
Το κόλλημά του ήταν ότι ήθελε οι άντρες
να βγάζουν την μπλούζα τους στο διαμέρισμά του.
Νιώθετε άβολα τώρα, αλλά εγώ το έχω ξεπεράσει.
Κι αν νομίζετε ότι η ιστορία τελειώνει με εμένα να λέω:
"Με την καμία",
τότε, θα απογοητευτείτε πολύ.
Κάναμε αυτό το παιχνίδι.
Σήκωνα το μανίκι της μπλούζας μου,
κι ο Μάικλ ερχόταν με τη σύριγγα και έλεγε:
"Πρέπει να βγάλεις όλη την μπλούζα".
Κι εγώ έλεγα: "30 Klonopin, δύο ανανεώσεις..."
Και σταματούσε η σεξουαλική παρενόχληση
για να πω την αλήθεια. Ίσως αυτό να ήθελε.
Να βγάζουν οι άντρες την μπλούζα τους.
Ή ίσως κάτι γινόταν όταν έβγαζα την μπλούζα μου
που σταματούσε την παρενόχληση.
Υπάρχουν δύο ηθικά διδάγματα.
Πρώτον, μάθατε το περιστατικό.
Πριν δεν το ξέρατε.
Το άλλο είναι το εξής.
Πρέπει να κάνετε εμβόλια και αναμνηστικές δόσεις. Αλλά...
στις μέρες μας, όταν ακούτε άτομα να λένε:
"Εμπιστευτείτε τους γιατρούς..."
Όταν ακούτε κάτι τέτοιο, να θυμάστε
ότι κάπου σε ένα κουζινάκι
βρίσκεται ο δρ Μάικλ.
Κι αφού είναι τόσο αξιόπιστος,
γιατί η Μινέρβα κοιμάται πάντα;
Οπότε, μου πήραν τις συνταγές.
Τις πήραν.
Ήταν τέσσερις το πρωί
όταν πρωτομπήκα μέσα.
Ας πάμε 12 ώρες μπροστά τώρα
στις 4:00 μ.μ. της ίδιας μέρας.
Σε θάλαμο νοσοκομείου, στο νοσοκομείο αποτοξίνωσης στην απεξάρτηση.
Έπρεπε να πάω τέσσερις, πέντε μέρες για αποτοξίνωση
λόγω όλων όσων είχα μέσα σου. Ήμουν στην αποτοξίνωση.
Μέχρι στιγμής, 12 ώρες στην απεξάρτηση.
Δεν είχα κοιμηθεί καθόλου.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή
είχα 50 ώρες άυπνος.
Οι γιατροί προσπαθούσαν να μου δώσουν ένα κάρο χάπια για να με ηρεμήσουν.
Σε εκείνη τη φάση, η ανθεκτικότητά μου στα ηρεμιστικά ήταν υπεράνθρωπη.
Ό,τι κι αν μου έδιναν, δεν με κατέστειλαν.
Ήμουν σαν τον Ρασπούτιν. Δεν γινόταν να με αποδυναμώσουν.
Και τότε, ένας αληθινά καλός γιατρός
μπήκε στον θάλαμό μου.
Αν βλέπεις μόνο τον δρα Μάικλ
τα τελευταία χρόνια,
ένας αληθινά καλός γιατρός σε τρομάζει.
Είναι σαν εξορκιστής.
Μπήκε μέσα κι είπε: "Είμαι ο δρ Χένρι Φόρτεσκιου".
Σκέφτηκα: "Όχι. Όνομα κι επίθετο.
Όχι.
Να βγάλω την μπλούζα μου;
Σου αρέσει αυτό;
Σου αρέσει κάτι τέτοιο;
Τι είδους γιατρός είσαι;
Η γυναίκα σου έχει πεθάνει;"
Φώναζα στον γιατρό.
"Πού είναι το Klonopin μου;"
"Δεν γίνεται να σας δώσουμε Klonopin".
"Γιατί όχι;"
"Είμαστε κέντρο απεξάρτησης.
Δεν δίνουμε ναρκωτικά Κατηγορίας Β'
σύμφωνα με τον νόμο της Πενσυλβάνιας".
Κι είπα:
"Τον νόμο της Πενσυλβάνιας;
Αν πάμε σε φαρμακείο στο Νιου Τζέρσεϊ;"
Νόμιζα
ότι μου μιλούσε για ένα αδιέξοδο
στο οποίο βρεθήκαμε κι οι δύο.
Σαν να έλεγε: "Θέλω να σου γράψω αυτά τα χάπια.
Είσαι ένας πολύ κουλ νεαρός
που πας πέρα δώθε με μια ρόμπα ασθενή
φορώντας αθλητικά New Balance εδώ και 12 ώρες.
Μα αυτή η σπαστική πολιτεία της Πενσυλβάνιας".
"Γιατρέ, αν πάμε σε φαρμακείο στο Νιου Τζέρσεϊ;"
"Θεέ μου, κανείς δεν το είχε σκεφτεί αυτό.
Είσαι ο πρώτος τοξικομανής εδώ που έχει σχέδιο.
Πάμε στο αμάξι μου.
Είσαι προφανώς έτοιμος να βγεις από εδώ".
Αυτό έγινε στις 4:00 μ.μ.
Τρεις ώρες μετά, στις 7:00 μμ., αποκοιμήθηκα.
Μου έδωσαν από ένα φάρμακο, το Librium, και ξεράθηκα.
Έβαλαν μία νοσοκόμα στον θάλαμο
για να 'ναι σίγουροι ότι κοιμάμαι,
γιατί είχα δημιουργήσει θέμα.
Δεν ξέρω τι ακριβώς τους ανησύχησε τόσο.
Μάλλον θα ήταν όταν είπα:
"Θα προσποιηθώ ότι κοιμάμαι.
Και μετά, θα πείτε: 'Αποκοιμήθηκε', και θα βγείτε από τον θάλαμο,
και θα φύγω τρέχοντας από την απεξάρτηση".
Μάλλον επειδή το είπα δυνατά δύο φορές
σε δύο διαφορετικές νοσοκόμες,
αυτό δημιούργησε υποψίες.
Οπότε, κοιμήθηκα. Έπεσα ξερός κανονικά.
Έβαλαν νοσοκόμα για να 'ναι σίγουροι ότι θα κοιμηθώ.
Καθόταν σε πολυθρόνα δίπλα στο κομοδίνο. Εγώ κοιμόμουν στο κρεβάτι.
Το τηλέφωνό μου ήταν στο κομοδίνο δίπλα της με την οθόνη επάνω.
Την ίδια ακριβώς ώρα, περίπου στης 7:00 μ.μ.,
ο καλός μου φίλος, Πιτ Ντέιβιντσον, με πήρε τηλέφωνο.
Πιτ... Ναι, αυτός. Πιτ...
δεν ήταν στην παρέμβαση, γατί ταξίδευε τότε,
αλλά τότε είχε προσγειωθεί. Έμαθε πού ήμουν και ανησύχησε.
Και έπαιρνε τηλέφωνο.
Το αστείο με τον Πιτ.
Συνέχεια αλλάζει νούμερο.
Δεν ξέρω γιατί. Έτσι κάνει αυτός.
Κάθε ενάμιση μήνα, λαμβάνω μήνυμά του:
"Εδώ Πιτ. Καινούργιος αριθμός".
Και εγώ λέω: "Στείλε φωτογραφία".
Και στέλνει φωτογραφία.
Και τον αποθηκεύω.
Για πολύ καιρό, τον αποθήκευα συνεχώς ως Πιτ Ντέιβιντσον.
Σε κάποια φάση, είχα εννιά Πιτ Ντέιβιντσον στο τηλέφωνό μου.
Πάρα πολλοί Πιτ Ντέιβιντσον.
Οπότε...
άρχισα να τον αποθηκεύω με ψεύτικα ονόματα διάσημων
έτσι για να έχω ποικιλία.
Για ένα διάστημα, τον είχα αποθηκεύσει ως Ρόντνεϊ Ντέιντζερφιλντ.
Την εβδομάδα που μπήκα μέσα,
τον είχα αποθηκεύσει ως Αλ Πατσίνο.
Οπότε, κοιμόμουν στο κρεβάτι.
Μια νοσοκόμα με πρόσεχε.
Το τηλέφωνό μου ήταν δίπλα της.
Κι ο Πιτ Ντέιβιντσον άρχισε να παίρνει
ξανά και ξανά και ξανά.
Αλλά η νοσοκόμα είδε στο τηλέφωνο...
ότι αυτός ο αναίσθητος ασθενής
έλαβε όχι μία,
όχι δύο,
αλλά πέντε αναπάντητες κλήσεις
από τον βραβευμένο με Όσκαρ,
Αλ Πατσίνο.
Οπότε, με ξυπνάει.
Δεν την κατηγορώ.
Εγώ θα ήμουν πολύ περίεργος.
Ξυπνά... Ξυπνάω και με κουνάει λέγοντας
"Κάποιος σου τηλεφωνεί".
Είμαι τόσο ζαβλακωμένος...
Γυρνάω από την άλλη. Είμαι πτώμα. Κοιτάω το τηλέφωνο.
Βλέπω ότι λέει "Κλήση από τον Αλ Πατσίνο".
Ξέρω πως αυτό σημαίνει πως με καλεί ο Πιτ Ντέιβινσον.
Μα δεν εξηγώ τον περίπλοκο κώδικα στη νοσοκόμα.
Απλώς απαντάω μπροστά της.
Λέω "Παρακαλώ;
Ρε φίλε.
Δεν είμαι πολύ καλά.
Ναι, κανείς δεν κατηγόρησε εσένα".
Τώρα...
Ανέφερα το τελευταίο μέρος γιατί κάποιοι υπονόησαν
πως αυτός κι εγώ πήραμε μαζί ναρκωτικά
επειδή έχει τατουάζ...
κι εγώ δεν έχω καθόλου.
Μπορούμε να κάνουμε μάγια.
Δεν πήρα ποτέ με τον Πιτ.
Πάντα με υποστήριζε να είμαι καθαρός.
Αυτήν τη συζήτηση κάνω με τον Πιτ.
Μα η συζήτηση που η νοσοκόμα νομίζει πως γίνεται,
με χαροποιεί ως σήμερα.
"Λέγετε..."
"Τζόνι!
Ο Αλ είμαι.
Το καημένο το αγόρι μου.
Άκουσα πως μπήκες για απεξάρτηση.
Πώς είσαι, φιλαράκο;"
"Ρε, φίλε.
Δεν είμαι πολύ καλά."
"Μικρέ μου φακιδομούρη.
Ο λόγος που σε πήρα πέντε φορές
είναι γιατί φοβάμαι πως θα κατηγορήσουν εμένα.
Ναι, υποψιάζομαι
πως όταν ακούσει το αμερικάνικο κοινό πως ξανάπεσε στα ναρκωτικά ο Τζον Μαλέινι,
λογικά
και αμέσως θα ονομάσουν τον μόνο ένοχο.
Δηλαδή, εμένα!
Τον εβδομήντα εννιάχρονο,
βραβευμένο με Όσκαρ,
Αλ Πατσίνο!
Πατσίνο από τα ιταλικά.
'Πα' σημαίνει μπαμπά
και 'τσίνο' σημαίνει χακί παντελόνι.
Φταίει ο Μπαμπάς με το Χακί Παντελόνι.
Η γραμμή αυτή δεν είναι ασφαλής."
Ήμουν για αποτοξίνωση για δυο μήνες, από 18 Δεκεμβρίου ως 20 Φεβρουαρίου.
Ήμουν εκεί στις 6 Ιανουαρίου στην εξέγερση.
Δεν θα συνέβαινε στη βάρδιά μου.
Γιατί θα το φρόντιζα εγώ.
Θα φρόντιζα να μη συμβεί.
Έχει γίνει ποτέ εξέγερση πριν πάω για αποτοξίνωση;
Όχι.
Έγινε πάλι καμία από τότε που βγήκα;
Και βέβαια όχι.
Ούτε που θα τολμούσαν.
Ξέρουν πως επέστρεψε πάλι ο Μπέιμπι Τζέι.
Όλο τον καιρό που ήμουν σε αποτοξίνωση, είχαμε λόκνταουν λόγω κόβιντ.
Έτσι δεν βγαίναμε από το κτίριο.
Μα άκουσα πως σε μερικά κέντρα σε πάνε βόλτες στην εξοχή.
Όπως εκεί που ήμουν, σε καλύτερες εποχές
θα πήγαινες σε φάρμα να δεις ένα άλογο.
Το κάνουν συχνά. Ονομάζεται ιπποθεραπεία.
Ακούγεται πολύ ωραίο, μα πόσο άσχημα νιώθεις για το άλογο αυτό;
Γεννήθηκε με την ιδέα "Μια μέρα θα νικήσω τους αγώνες στο Κεντάκι".
Κι όλη τη ζωή του βλέπει πρεζάκια να λένε
"Εντάξει".
"Όλα καλά".
"Μου δίνει αυτοπεποίθηση να χαϊδεύω το δυνατό σου πόδι".
"Αν μπορέσω να σηκώσω την οπλή σου, μπορώ να ζήσω σε δικό μου σπίτι".
Όταν πήγα στο κέντρο αποτοξίνωσης, ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου,
ήταν πως όλοι θα με αναγνώριζαν.
Σταδιακά,
με κατέλαβε άλλος φόβος.
Δεν... Δεν υπερβάλλω για να γίνω αστείος.
Κανείς, γαμώτο...
Κανείς δεν ήξερε ποιος ήμουν.
Και αυτό με έβγαλε από τα ρούχα μου.
Παρακαλώ, μην επαναληφθεί.
Ήταν στην εφημερίδα
και την άφησα εκεί να τη δουν όσο ήμουν για αποτοξίνωση.
Έλεγα "Θεέ μου, να οι εφημερίδες.
Ελάτε εδώ, εξαρτημένοι. Θεέ μου!
Ας... Αναρωτιέμαι τι να λένε".
Πριν καταλάβω ότι κανείς δεν ήξερε ποιος ήμουν,
πήγα σε ομάδα καλωσορίσματος.
Πέρασα από την πτέρυγα αποτοξίνωσης με όσους
θα ζούσα για μερικούς μήνες.
Πήγα, είχαν ετοιμάσει καλωσόρισμα.
Και πριν πάω, είπα μέσα μου,
έλεγα "Να 'σαι μετριόφρων".
Οπότε, μπήκα και κάθισα
και είπα "Γεια, είμαι ο Τζον Μ".
Κι όλοι με κοιτούσαν σαν, γιατί θες χειροκρότημα;
Κι είναι ένας τύπος, ο Λένι, με τον οποίο μετά γίναμε καλοί φίλοι.
Λέει "Τι δουλειά κάνεις;"
Κι ο άλλος τύπος ρωτάει "Τι δουλειά κάνεις;"
Και εγώ...
Απάντησα "Κάνω κωμωδία σταντ απ".
Κι ο Λένι λέει "Βγάζεις έτσι λεφτά;"
"Ναι, ρώτα την κόρη σου.
Ή τον γιο σου αν δεν είναι αθλητής".
Ρώτα μόνο κάποιους γιους.
Έμπλεξα τη δεύτερη βδομάδα αποτοξίνωσης.
Παρήγγειλα μπριζόλα Outback μέσω Postmates.
Υπήρχαν δύο πράγματα στην πόλη
για απεξάρτηση.
Ένα μπριζολάδικο και το κέντρο.
Μα όταν παρήγγειλα από εκεί, νόμιζα πως ο ντελιβεράς
δεν θα ήξερε τι ήταν κέντρο.
Και του έδωσα τη διεύθυνση του κέντρου σαν να ήταν του σπιτιού μου.
Και στις ειδικές οδηγίες
έγραψα "Μη σταματήσεις στο μεγάλο κτίριο.
Ανέβα τον λόφο στους κοιτώνες και θα δεις έναν 38χρονο άνδρα
απ' έξω με ρόμπα να είναι πολύ ενθουσιασμένος".
Άρα ήρθε το φαγητό και κατασχέθηκε από τον φύλακα υπηρεσίας.
Με κάλεσε στο γραφείο
και είπε "Τα έκανες θάλασσα. Είναι σοβαρό".
Λέω "Μια μπριζόλα είναι".
Λέει "Κι αν πρόκειται για άλλη παράδοση;"
Λέω "Τι εννοείς;"
Λέει "Αυτήν τη φορά, παρήγγειλες κι είναι μόνο φαγητό,
και θα το αγνοήσουμε και θα μείνει έτσι.
Μα αν άφησες μεγάλο φιλοδώρημα,
και στην επόμενη παραγγελία του πεις 'Με θυμάσαι;'
Σου άφησα μεγάλο φιλοδώρημα.
Θα σου δώσω μεγαλύτερο αν μου φέρεις λίγα ναρκωτικά".
Είπα "Θεέ μου, είναι φανταστική ιδέα".
Δούλεψα σκληρά στο κέντρο.
Έκανα ό,τι με συμβούλευαν.
Όταν πρωτοπήγα, ο σύμβουλός μου μου ζήτησε
να γράψω μια αυτοβιογραφία για τη χρήση και τη κατάχρηση ουσιών.
Είπα "Τι εννοείς;"
"Γράψε για τις μεγάλες στιγμές της ζωής που πήρες ναρκωτικά ή αλκοόλ".
Λέω "Εννοείς πρόσφατα ή ξεκινώντας από τα έξι;"
Λέει "Τότε άρχισες να πίνεις;"
Λέω "Ναι". Μου έδωσε κι άλλο χαρτί.
Δοκίμασα αλκοόλ όταν ήμουν έξι.
Δεν πήγα σε μπαρ, να πιω Μανχάταν.
Μπορούσαμε να πιούμε μπύρα και κρασί.
Ο μπαμπάς έλεγε όταν ήμασταν μικρά
"Έχουμε ευρωπαϊκή προσέγγιση όσον αφορά το αλκοόλ".
Μόνο σε αυτό είχαμε ευρωπαϊκή προσέγγιση.
Σε όλα τα άλλα, είχαμε μεσοδυτική προσέγγιση,
συμπεριλαμβάνοντας την Ευρώπη. "Δεν θα πάμε".
Όταν ήμουν 13, μεθούσα κάθε Σαββατοκύριακο.
Οι φίλοι μου κι εγώ βγαίναμε στις γειτονιές του Σικάγο,
στη λεωφόρο Λίνκολν
και στεκόμασταν μπροστά στις κάβες
για να βρούμε ενήλικες να μας πάρουν αλκοόλ.
Ήταν πάντα μια δραματική διαδικασία,
γιατί ήμασταν 13, μοιάζαμε για εννιά.
Στεκόμασταν απ' έξω σαν αλητάκια του Τσαρλς Ντίκενς.
Λέγαμε "Σας παρακαλώ, κύριε".
Ήθελαν να μας δώσουν λεφτά,
κι έλεγα "Όχι, εγώ θα δώσω.
Να μου αγοράσετε μπύρα από το μαγαζί που ο ταμίας κοιτάει
όλη τη συνδιαλλαγή από το παράθυρο".
Στη δευτέρα γυμνασίου, λέω στους φίλους
"Να το ζητάμε μόνο από ζευγάρια σε ραντεβού
γιατί ο τύπος θα θέλει να μας αγοράσει μπύρα
για να δείξει άνετος μπροστά στο κορίτσι".
Δεν έπιανα τη δυναμική των πρώτων ραντεβού των ενηλίκων.
Λες κι όταν την άφηνε σπίτι, θα έλεγε
"Ξέρεις,
δεν ήμουν σίγουρη για σένα
στην αρχή της βραδιάς, μα...
όταν σε είδα να αγοράζεις δύο συσκευασίες με 24 μπύρες
με τα ψιλά,
και αυτό το μπουκάλι κρασί για εκείνο ειδικά το παιδί,
σκέφτηκα, αυτός κάνει για σπίτι".
Ξεκίνησα τα ναρκωτικά όταν ήμουν 14
με τους δύο κολλητούς, τον Τζον και τον Τζον.
Δεν είναι εγώ. Είναι άλλοι.
Τους λένε και τους δύο Τζον.
Ήμασταν ο Τζον Ο'Μπράιαν, ο Τζον ΜακΝάλτι κι εγώ.
Με λένε Τζον Μαλέινι.
Κι αν δεν το ξέρατε, θα κάνατε αποτοξίνωση μαζί μου.
Μια φορά...
Μια φορά όταν ήμασταν 16, εγώ, ο Τζον κι ο Τζον,
ήμασταν σε ένα πάρκινγκ βράδυ και καπνίζαμε μπάφο.
Φτιαχνόμασταν. Και πέρασε ένα περιπολικό από το πουθενά...
Είπαμε "Γαμώτο". Πετάξαμε τον μπάφο στον υπόνομο
και ξεφορτωθήκαμε το χόρτο.
Μα και πάλι μας κάλεσαν
και μας έβαλαν τα χέρια στο περιπολικό.
"Στη σειρά με τα χέρια στο καπό".
Έτσι μπήκαμε στη σειρά και βάλαμε τα χέρια μας στο καπό.
Ο αστυνομικός πήγε πρώτα στον Ο'Μπράιαν
κι αρχίζει το ψάξιμο.
Λέει "Πώς σε λένε;"
Απαντάει "Τζον".
Μετά πάει στον Τζον ΜακΝάλτι.
Αρχίζει να τον ψάχνει.
Λέει "Εσένα πώς σε λένε;"
Αυτός απαντάει "Τζον".
Μετά έρχεται σε μένα.
Πριν αρχίσει να με ψάχνει,
σκύβει και μου ψιθυρίζει στο αυτί
"Καλύτερα να μη σε λένε Τζον".
"Με φωνάζουν Μπέιμπι Τζέι στους δρόμους".
Κάτι που κάνεις στην αποτοξίνωση, κάθεσαι με τον σύμβουλο
και ψάχνεις το τηλέφωνό σου.
Πολλές φορές, πρέπει να σβήσεις και να μπλοκάρεις
διακινητές ναρκωτικών ή κακές επιρροές, τηλέφωνα που έχεις.
Άλλες φορές, τους καλείς πρώτα
και τους λες "Γεια, σε σβήνω και σε μπλοκάρω".
Για να μην προσπαθήσουν να σε βρουν.
Ονομάζεται χωρισμός από τον διακινητή.
Το έκανα, κάθισα με τον σύμβουλο,
κι έψαξα το τηλέφωνο.
Πήγα πρώτα στον βασικό μου διακινητή, τον Άρβιν.
Του έγραψα και είπα
"Σε σβήνω και σε μπλοκάρω.
Δεν θα ξαναγοράσω ναρκωτικά από σένα.
Είμαι καθαρός τώρα".
Μετά δεν ήξερα πώς να τελειώσω.
Και λέω "Μα σ' ευχαριστώ
για τα πολλά χρόνια ενθουσιασμένου επαγγελματισμού
και για τα πολλά βράδια που έγιναν ξημέρωμα".
Έστειλα το μήνυμα.
Πριν τον σβήσω και τον μπλοκάρω, ο Άρβιν μου απαντάει.
Λέει "Είμαι περήφανος που καθαρίζεις".
Μετά γράφει
"Ξέρεις, αγόραζα ναρκωτικά μόνο για να πουλήσω σε σένα,
γιατί ανησυχούσα για σένα
και δεν ήθελα να χειροτερέψεις στους δρόμους".
Ξέρω.
Και θα τα χαλάσω με αυτόν τον τύπο;
Τώρα δεν μπορώ να τον σβήσω. Του γράφω.
Λέω "Τι γλυκός".
Απαντώ "Αγόραζες μόνο για να πουλάς σε μένα;"
Λέει "Ναι".
Λέω "Πουλούσες και σε άλλους;"
Απαντάει "Όχι".
Μετά λέω "Περίεργη στιγμή να το ρωτήσω,
μα είσαι έμπορος ναρκωτικών;"
Λέει "Ζωγράφος είμαι, τα είπαμε αυτά".
Βοστώνη, μέχρι σήμερα,
δεν έχω ιδέα πώς γνώρισα αυτό το άτομο.
Και του ξαναγράφω.
Και λέω
"Πώς έγινε
και μου πουλάς ναρκωτικά;"
Και απαντάει
"Δεν ξέρω. Μου ζητούσες συνέχεια".
Μ' αρέσει η ιστορία αυτή
γιατί υπάρχουν τόσοι μύθοι για εμπόρους ναρκωτικών
που έστρεψαν αθώο κόσμο στα ναρκωτικά.
Ίσως είμαι ο πρώτος ναρκομανής
που έκανε έναν αθώο άνθρωπο
έμπορο ναρκωτικών.
Αυτή ήταν η υπόσχεση ημέρας.
Στην αποτοξίνωση, καθόμασταν σε ομάδες συχνά.
Μοιραζόμασταν ιστορίες
από τα χειρότερα πράγματα που κάναμε για ναρκωτικά.
Και θα ήθελα να μοιραστώ μία μαζί σας.
Ας βάλουμε την ιστορία σε πλαίσιο.
Τον Ιανουάριο του 2020,
ήμουν πολύ εθισμένος στην κοκαΐνη.
Ήθελα να σταματήσω.
Αντί να μιλήσω με το σύμβουλό μου για τα ναρκωτικά
ή με κάποιον άλλον σύμβουλο
ή έναν θεραπευτή ή έναν γιατρό ή οποιονδήποτε στη ζωή μου,
καλώ τον λογιστή μου.
Και λέω "Είμαι εθισμένος στην κοκαΐνη.
Σταμάτα να μου δίνεις λεφτά.
Μη μου δίνεις μετρητά".
Λέει "Θεέ μου, δεν υπέγραψα αυτό".
Λέω "Θα μου δίνεις μετρητά μόνο αν σου στείλω μέιλ με συνταγή γιατρού.
Είναι ο νέος κανόνας".
Κλείνω το τηλέφωνο.
Αμέσως νευριάζω με τον νέο κανόνα.
Λέω "Λεφτά μου είναι.
Το κάθαρμα θέλει μέιλ από το γιατρό μου;"
Αντί να σηκώσω το τηλέφωνο να τον ξαναπάρω,
να πω "Δεν ισχύει πια ο κανόνας".
Το οποίο θα μπορούσα να κάνω ως ενήλικας
αφού δουλεύει για μένα.
Αντ' αυτού, ξόδεψα τους επόμενους έξι μήνες
προσπαθώντας με περίπλοκους τρόπους να κλέβω τα δικά μου χρήματα
από τον εαυτό μου.
Τον Αύγουστο του 2020 ήμουν αγχωμένος.
Ήθελα απελπισμένα κοκαΐνη.
Και συνειδητοποίησα πως είχα ακόμα μία πιστωτική ενεργή.
Αποφάσισα να αγοράσω ένα ρολόι Ρόλεξ
με την πιστωτική μου
και να το αφήσω ενέχυρο για μετρητά
πέντε λεπτά αργότερα.
Καταλαβαίνω καλά το κοινό.
Εντυπωσιαστήκατε όλοι με το πλάνο μου.
Έτσι, μια μέρα τον Αύγουστο του 2020,
με αφόρητη ζέστη έξω,
πάω στο μαγαζί Ρόλεξ στη λεωφόρο Μάντισον στο Μανχάταν.
Μπαίνω μέσα.
Όλοι οι τύποι φοράνε κοστούμια.
Και λένε "Ρολόγια... Ελβετία..."
Κινούνται σαν ανιματρόνικ.
Μπαίνω μέσα.
Φοράω πολύ ανοιχτά τζιν, γυρισμένα δύο φορές στον αστράγαλο,
λευκά σνίκερ Reebok, λευκές κάλτσες κι ένα πολύ μακρύ λευκό μπλουζάκι,
άσπρο καπέλο μπέιζμπολ.
Μασουλάω τσίχλα Nicorette.
Έχω ένα γιαπωνέζικο σακίδιο, δεμένο όσο πιο ψηλά γίνεται.
Είμαι 38 ετών.
Μπαίνω στο μαγαζί
και πάω στην πρώτη βιτρίνα μπροστά μου
και λέω "Αυτό. Γεια σας.
Αυτό. Το λατρεύω.
Το θέλω, παρακαλώ".
Ο έμπορος γυρνάει. Κρατά ήδη ένα μαντίλι
σαν να 'ναι μάγος.
Λέει...
βλέπω πως κοιτάτε αυτό από ροζ χρυσό.
"Θέλετε να δείτε άλλα κομμάτια;"
Λέω "Όχι δεν θέλω.
Μόνο ρολόγια. Αυτό εδώ θέλω.
Το έψαξα.
Ξέρω τα πάντα γι' αυτό. Δώσε μου το ρολόι".
Ανοίγει τη βιτρίνα, βγάζει έξω το ρολόι.
Έχει δική του θήκη από σουέτ.
Λέει "Να το δοκιμάσετε στο χέρι;"
Λέω "Δεν έχω χρόνο. Δεν χρειάζεται".
Δεν είναι για μένα.
Είναι δώρο για τον αδερφό μου, ξέρω καλά τον καρπό του.
Όταν είσαι αδερφός, ξέρεις.
Μέναμε σ' ένα δωμάτιο, τον έβλεπα,
θα του ταιριάζει τέλεια".
Λέει "Δώρο για τον αδερφό σας.
Και πείτε μου, τι δαχτυλίδια φοράει ο αδερφός σας;"
Και λέω... "Τι;"
Είναι κάποιος γρίφος;
Για τη μύηση στη Λέσχη Λευκών στο πανεπιστήμιο Γέιλ;
Τι εννοείτε, τι δαχτυλίδια φοράει;
Λέει "Λοιπόν,
αν ο αδερφός σας φοράει κίτρινο ή λευκό χρυσό,
ίσως να μη θέλετε ένα ροζ χρυσό ρολόι.
Όπως ξέρετε, τα μέταλλα δεν πρέπει ποτέ να αναμειγνύονται".
Λέω "Πρώτον, με προσβάλλεις που νομίζεις πως ίσως το ξέρω.
Σίγουρα το ξέρω όπως και άλλα πράγματα.
Ποτέ δεν μπερδεύω...
Δεν θα έβαζα κάτι από αλουμίνιο δίπλα σε τσαγιέρα.
Δεν θα έβαζα σε καλοριφέρ τρομπέτα.
Με θεωρώ παλιομοδίτη, μα πιστεύω στον αυστηρό διαχωρισμό.
Με ακούσατε. Διαχωρισμός μετάλλων στο σπίτι.
Δεύτερον, ο αδερφός μου δεν έχει δαχτυλίδια ούτε θα αποκτήσει.
Ποτέ. Δεν έχει δάχτυλα.
Έχει τον αντίχειρα.
Έχει έναν αντίχειρα για χέρι.
Γι' αυτό θέλω το ρολόι. Δεν καταλαβαίνετε;
Θα διακοσμήσει τον αντίχειρα κι όταν θα κοιτάει
αυτό το απαίσιο πράγμα, θα βλέπει το όμορφο ρολόι.
Και θα σκέφτεται μόνο τη γενναιοδωρία του μικρού του αδερφού
κι όχι το τρομερό ατύχημα που...
Πούλα μου το ρολόι, παρακαλώ".
Ο τύπος βγάζει ένα πράσινο κουτί Ρόλεξ, το ανοίγει, το βάζει μέσα.
Υπάρχει μια μικρή κάρτα στο κουτί.
Παίρνει μια πένα και γράφει στην κάρτα
κάτι που θεώρησα πολύ μεγάλο.
Έλεγα "Χριστέ μου, τι γράφει, γράμμα στο ρολόι;"
Ξέρει πως θα το δώσω ενέχυρο,
θέλει το γράμμα για να ξέρουν από πού προήλθε.
Όλοι στο μαγαζί ξέρουν πως θα το δώσω ενέχυρο.
Με θεωρούν κοπριά, μα δεν είμαι. Είμαι Θεός.
Αυτά τριγυρνάνε στο μυαλό μου.
Ο τύπος βγάζει κορδέλα. Λέω "Όχι συσκευασία δώρου".
Κι απαντά "Νόμιζα πως είπατε ότι είναι δώρο".
Λέω "Όχι. Εγώ κι ο αδερφός μου δεν είμαστε έτσι.
Δεν είμαστε φανταχτεροί. Θα περάσω από το σπίτι του.
Θα ρίξω το ρολόι στον αέρα.
Θα το πιάσει με το αντίχειρα.
Δεν πάω με μεγάλο περίπλοκο φιόγκο.
Πώς θα τον ξεδέσει; Σας εμπιστεύτηκα.
Σας εμπιστεύτηκα την κατάστασή του και τώρα μου ετοιμάζετε όλα αυτά.
Τι να κάνει; Να τον λύσει με τα δόντια;
Πούλα μου το ρολόι για κοκαΐνη".
Βγάζει την πιστωτική μου. Την περνάει.
Μου τη δίνει πίσω. Βγάζει μια τσάντα Ρόλεξ.
Βγάζω το σακίδιο και ανοίγω το φερμουάρ.
Και λέω "Δεν χρειάζεται".
Βάζει το κουτί με το ρολόι στο σακίδιό μου.
Κλείνω το φερμουάρ. Πριν καν βγω από την πόρτα του μαγαζιού,
βγάζω το τηλέφωνο και ψάχνω
'Πού πουλάνε τώρα ρολόγια στη Νέα Υόρκη'.
Εμφανίζεται ένα 'Πουλήστε τώρα το ρολόι σας'.
Σκέφτηκα, επιτέλους κάποιος στην πόλη με καταλαβαίνει.
Καλώ στο μέρος και λέω
"Γεια σας. Ναι. Έχω ένα Ρόλεξ για πούλημα. Μπορώ να περάσω σήμερα;"
Ο τύπος λέει "Ναι. Τι ώρα θες να έρθεις;"
Λέω "Απέχω δυο λεπτά και έρχομαι κατευθείαν στο μαγαζί σας.
Θα είμαι εκεί σε ένα λεπτό".
Και λέει "Είμαι απέναντι και τρώω.
Έρχομαι τρέχοντας".
Οπότε, αυτός κι εγώ τρέχουμε στην 47η οδό.
Το σακίδιό μου πάει δεξιά και αριστερά
σαν μεγάλος γυναικείος πισινός
όταν χοροπηδάει πάνω κάτω σε επίδειξη.
Πάμε στην επιχείρηση, πάνω από μεγάλα μαγαζιά διαμαντιών,
μα το γραφείο είναι πάνω, πάμε εκεί.
Περνάμε αλεξίσφαιρες γυάλινες πόρτες.
Έχετε δει ακατέργαστα πετράδια.
Πάμε στο γραφείο, καθόμαστε και τώρα πρέπει να αλλάξω ταχύτητα.
Γιατί, ναι, ήμουν τρελαμένος όλο το πρωί,
αλλά τώρα πουλάω το ρολόι.
Δεν γίνεται να φέρομαι απελπισμένα.
Πρέπει να πετύχω καλή τιμή.
Οπότε πρέπει να το παίξω άνετος.
Έτσι βγάζω αργά το σακίδιο,
αποκαλύπτοντας μια λωρίδα ιδρώτα στην πλάτη.
Μου προσφέρει νερό, το οποίο αρνούμαι αμέσως.
Παρ' όλο που τα χείλια έχουν κολλήσει στα δόντια μου.
Λέω "Γεια. Έχω ένα υπέροχο ρολόι για πούλημα.
Δεν βιάζομαι να το πουλήσω.
Το έχω εδώ και πολλά χρόνια.
Δεν το έχω φορέσει ποτέ, άρα είναι σε τέλεια κατάσταση".
Λέει "Το έχεις πολλά χρόνια;"
Απαντάω "Ακριβώς".
Λέει "Γιατί δεν το φορούσες τότε";
Απάντησα "Θα ήθελα να το φορέσω.
Μα βλέπετε, φοράω δαχτυλίδια...
από κίτρινο και λευκό χρυσό.
Κι όπως ξέρουμε και οι δύο,
δεν αναμειγνύουμε μέταλλα".
Δεν αναμειγνύουμε μέταλλα.
Ο τύπος ανοίγει το κουτί με το Ρόλεξ, το κοιτά, βλέπει τη μικρή κάρτα
που έγραψε ο τύπος με την πένα.
Κοιτάει την κάρτα. Κοιτάει εμένα. Κοιτάει την κάρτα.
Λέει "Το έχεις πολλά χρόνια το ρολόι;"
Λέω...
Λέει "Έχει σημερινή ημερομηνία".
Και λέω "Σωστά".
Του ρίχνω ένα βλέμμα
με όλη τη γοητεία και το χάρισμα που έμεινε στο εξαρτημένο μου σώμα,
ελπίζοντας να λυγίσω τη λογική
και να φανούν και τα δύο αλήθεια.
Έχω το ρολόι πολλά χρόνια.
Κι αυτή είναι σημερινή ημερομηνία.
Σε αυτό το σημείο, καταλαβαίνει πως έχει το πάνω χέρι στη διαπραγμάτευση.
Αγόρασα αυτό το ρολόι για 12.000 δολάρια.
Πριν τα χάσετε όλοι,
να θυμάστε, τα ρολόγια χάνουν την αξία τους
δευτερόλεπτα μόλις βγούνε από το μαγαζί.
Αγόρασα το ρολόι για 12.000 δολάρια.
Λέει "5.000". Απαντάω "Όχι".
Λέει "6.000". Λέω "Ναι".
Νιώθω την κριτική σας.
Νομίζετε πως είμαι ηλίθιος.
Να σας ρωτήσω κάτι.
Δεν μου λέτε καλύτερο τρόπο
να βγάλεις 6.000 δολάρια
σε πέντε λεπτά
ξοδεύοντας μόνο 12.000 δολάρια;
Και...
όσο επεξεργάζεστε και καταλαβαίνετε πόσο απαίσια,
ανούσια και αντιπαθητική είναι η ιστορία αυτή,
θυμηθείτε μόνο,
πως μπόρεσα να σας την πω.
Περίεργο να είσαι απεξαρτημένος.
Περίεργο να 'σαι και ναρκομανής, μα ήμουν φτιαγμένος.
Είναι παράξενο μερικές φορές, που είμαι καλά.
Όταν είμαι μόνος, είμαι μαζί με το άτομο που πήγε να με σκοτώσει.
Περνάω από τον καθρέφτη, "Πάλι αυτός, γαμώτο. Χριστέ μου".
Είναι κάπως τρομαχτικό συναίσθημα.
Μα επίσης ωραίο.
Μου δίνει μια περίεργη αυτοπεποίθηση κάποιες φορές,
γιατί παλιά με ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άλλοι για μένα
τόσο πολύ. Μόνο αυτό με ένοιαζε.
Το μόνο που με ένοιαζε ήταν η άποψη των άλλων.
Και δεν με νοιάζει πια.
Και δεν με νοιάζει γιατί ειλικρινά τι να μου κάνει κάποιος
που είναι χειρότερο από αυτό που θα έκανα σε μένα.
Τι, θα ακυρώσετε τον Τζον Μαλέινι;
Εγώ θα τον σκοτώσω.
Παραλίγο να το κάνω.
Ήμουν σε ένα μουσείο στο Ντιτρόιτ με τον γιο μου.
Τον έσπρωχνα με το καρότσι σε ένα μεγάλο δωμάτιο,
που έχουν τοιχογραφίες του Ντιέγκο Ριβέρα.
Και εξηγούσα στον γιο μου, τον Μάλκολμ. Ήταν εννιά μηνών τότε.
Σπουδαίος ο Ντιέγκο Ριβέρα, μα κομμουνιστής.
Ο Μάλκολμ έστελνε φιλιά σε άψυχα αντικείμενα
και έσφιγγε τα μάτια όσο έκανε κακά στην πάνα.
Δεν είχα βγει ποτέ μόνος μαζί του κι έπρεπε να αλλάξω δημοσίως πάνα.
Πήγα, λοιπόν, στον ξεναγό του μουσείου και είπα
"Μπορώ να αλλάξω κάπου το μωρό μου;"
Λέει "Ναι, στις ανδρικές τουαλέτες".
Λέω "Καλά". Τον σπρώχνω στις ανδρικές τουαλέτες.
Και μπαίνω μέσα και κοιτάω στον τοίχο.
"Γεια σου, παλιόφιλε".
Η ζωή μου πάει πολύ καλύτερα τώρα.
Μα, αν ποτέ νιώσω πως χρειάζομαι υπενθύμιση...
Σας ευχαριστώ.
...του πόσο χάλια ήταν τα πράγματα,
ευτυχώς, έχω αυτό.
Είναι μια συνέντευξη που έδωσα στο περιοδικό GQ,
που δεν θυμάμαι καθόλου.
Κάνατε ποτέ συζήτηση για ναρκωτικά που δεν θυμάστε την επόμενη μέρα;
Ήταν μεγάλη η συνέντευξη;
Την έδωσα στις 15 Δεκεμβρίου 2020.
Η παρέμβαση ήταν στις 18 Δεκεμβρίου.
Άρα ήταν κακό που έγινε πριν.
Αυτό που συνέβη ήταν πως με πήρε ένας δημοσιογράφος κι είπε
"Θα ήθελα να σου πάρω συνέντευξη". Είχα πάρει πολλή κοκαΐνη,
και δεν ξέρω αν γνωρίζετε πώς λειτουργεί.
Μα αυτά ήταν φοβερά νέα.
Ας μοιραστώ τα καλύτερα σημεία της συνέντευξης
που δεν θυμάμαι καθόλου.
Ξεκινάω με μια σειρά στην εισαγωγή που λέει
"Συνέντευξη με τον κωμικό στο GQ εφ' όλης της ύλης".
Πρώτη ερώτηση. "GQ: Τι έκανες σήμερα;"
"Μαλέινι: Πέρασα από αυτό που θεωρείτε
το πιο στοιχειωμένο κτίριο της Νέας Υόρκης".
"GQ: Πω πω!"
"Πού είναι;"
"Μαλέινι: Ένα μαγαζί με ηλεκτρικές σκούπες
και είναι στη 14η μεταξύ πέμπτης και έκτης, παλιά ήταν οικοτροφείο.
Θεέ μου, προφανώς είναι απίστευτα στοιχειωμένο
και μιλάμε όπως στο Πνεύμα του Κακού".
"GQ: Εντάξει."
"Ένιωσες ψύχρα ή αρνητική ενέργεια;"
"Μαλέινι: Δεν νιώθω πια αρνητική ενέργεια.
Την πρώτη φορά που πέρασα από εκεί, ήξερα τι ήταν.
Ίσως υποδύθηκα τις κακές ενέργειες".
Τι;
Τι να εννοούσε;
Παρεμπιπτόντως, έχουν εκδότες. Ας βοηθούσαν.
"Την πρώτη φορά που πέρασα από εκεί, ήξερα τι ήταν.
Ίσως υποδύθηκα τις κακές ενέργειες.
Παρ' όλο που πέρασα από στοιχειωμένο σπίτι στο Λ.Α.
χωρίς να το ξέρω.
Σκέφτηκα, τι είναι αυτό το σπίτι;
Και μετά, αργά, σκέφτηκα πως δεν μου άρεσε.
Θα φύγω από εδώ με τον σκύλο μου.
Μετά έμαθα πως το έλεγαν το σπίτι της δολοφονίας...
Μετά έμαθα πως είχε μια τρομερή ιστορία.
Ήταν η μόνη φορά που πραγματικά ένιωσα
μια άσχημη αίσθηση από δαίμονες και φαντάσματα στα ξαφνικά,
που τελικά αποδείχτηκε σωστή".
Όχι.
Δεν μου έκαναν άλλη ερώτηση όσο ανέλυα,
ακόμα απαντάω την ερώτηση...
Τι έκανες σήμερα;
Επίσης, μου άρεσε πολύ που χρησιμοποίησα τη λέξη δαίμονες.
Πότε έχεις τέτοια ευκαιρία;
Επόμενη ερώτηση. "GQ:
Θέλω να μιλήσουμε για το πώς πήγε η χρονιά για σένα δημιουργικά
γιατί πέρυσι τέτοια εποχή,
έκοψες τα ναρκωτικά,
που ήταν ένα από τα πιο δημιουργικά σου ρίσκα το οποίο είχε αποτέλεσμα.
Πώς πήγε η δημιουργική διαδικασία για σένα φέτος;"
"Μαλέινι: Αν ακούσατε να πέφτει ένα κουτάλι,
είναι γιατί τρώω μπολ με δημητριακά".
Εκπληκτική.
Εκπληκτική απάντηση
σε κάθε ερώτηση για τη ζωή.
Πάντα διευκρινίζω τι θόρυβος ακούγεται στο δωμάτιο.
Δεν φαίνεται παρανοϊκό καθόλου.
Επόμενη ερώτηση.
"GQ: Όταν σας είδαμε αργά το βράδυ με τον Σεθ Μάγιερς αναρωτηθήκαμε,
θα κάνατε ποτέ δική σας εκπομπή;"
"Μαλέινι: Καλά. Λοιπόν...
Είχα δύο ιδέες για εκπομπή κάποτε".
"Μια παύση για να εκτιμήσουμε τη φράση".
"Είχα δύο ιδέες για εκπομπή κάποτε".
"Και με το ιδέες, εννοώ, τις σκέφτηκα στο δωμάτιό μου.
Η μία, συνέντευξη από άτομα που κάνουν κάτι που με ενδιαφέρει.
Δεν εννοώ να τους παρακολουθώ να κάνουν τη δουλειά τους.
Όχι, θα είναι πλατό τοκ σόου.
Και θα έβγαιναν εκεί. Θα είχα μπάντα και τα συναφή".
"Εντάξει, ας διακόψουμε".
"Οπότε, ανακεφαλαιώνω".
"Είχα δύο ιδέες... για μία εκπομπή κάποτε.
Και η πρώτη ήταν ένα τοκ σόου".
Η άλλη ήταν μια εκπομπή όπου θα φιλοξενούσα μόνο ηλικιωμένους.
Κάτι που δεν θα έκανα σήμερα λόγω του ρίσκου.
Το βρήκα φοβερό να μιλάω με ηλικιωμένους,
ειδικά αν νιώθουν άνετα
να μιλήσουν για το γεγονός ότι τελειώνει η ζωή τους".
Επόμενη ερώτηση.
"GQ: Αφού μιλάμε για τηλεόραση,
είχες μια κωμωδία που δεν πήγε καλά, μα ήταν πολύ καιρό πριν.
Ζούμε σε μια εποχή που τα κανάλια έχουν συνδρομητικές υπηρεσίες
δίνοντας σε δημιουργούς περισσότερο χώρο να κάνουν τις εκπομπές που θέλουν.
Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, θα ξαναδοκίμαζες;"
"Μαλέινι: Μιλάτε για μια κωμωδία με κάμερες και ζωντανό κοινό,
Πώς το έκανα;"
"GQ: Όχι.
Όχι απαραίτητα".
"Μαλέινι: Θα έκανα την ίδια εκπομπή που έκανα και πριν,
και το μόνο που θα άλλαζα είναι το κοινό".
"Κι έτσι τελειώνει".
"GQ: Νομίζω πως σε αυτήν τη συζήτηση διαπιστώσαμε
ότι υπάρχουν πολλές διαφορετικές ιδέες που αναστατώνουν το κεφάλι σου
τις οποίες πρέπει να υλοποιήσεις".
"Μαλέινι: Αν αυτό συμπεραίνει ο κόσμος από αυτά, αγωνιώ".
"GQ: Καλά.
Θα σε αποδεσμεύσω τώρα.
Να μη σου τρώω τον χρόνο από τα δημητριακά σου".
"Μαλέινι: Τι είναι αυτά που λες;
Τα έφαγα εδώ και ώρα".
Καληνύχτα, Βοστώνη. Σας ευχαριστώ πολύ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΕΣΕΙΣ ΜΕ ΣΩΣΑΤΕ
Υποτιτλισμός: Εύα Ευμορφοπούλου, Letta Kotsiopoulou