Downloaded from YTS.MX
Sporo nad sobą pracowałem przez ostatnich kilka lat.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zrozumiałem, że nic mi nie będzie, jak długo będzie mną zainteresowanie.
Mam je i uwielbiam je.
Zawsze je chciałem.
Gdy byłem dzieckiem, miałem go niewiele.
Byłem trzecim z czworga.
Mam starszego brata i starszą siostrę.
Gdy miałem trzy latka, wzięli mnie na bok
i oznajmili, że jestem adoptowany.
A moją prawdziwą mamę zamordowała...
Miss America.
Dodali, że jak zapytam o to ich mamę, to będzie jej smutno.
„Więc jej o to nie pytaj, chyba że chcesz ją zdenerwować.
A jak zapytasz ojca, to odpowie, że cię okłamaliśmy.
Ale to on kłamie”.
Wszystko przemyśleli.
By zwiększyć stres, pod jakim byłem
w wieku lat trzech,
myślałem, że Miss America to Statua Wolności.
A to było latem 1986 roku.
Tamtego lata czwartego lipca
ówczesny prezydent Reagan
przemawiał przed Statuą Wolności.
Miał na sobie biały T-shirt, wiał wiatr
i powiedział: „Ta kobieta jest wspaniała”.
Siedzę w domu i myślę: „Boże,
spisek sięga głęboko.
Matka nie doczeka sprawiedliwości”.
W szkole pragnąłem uwagi
do granic możliwości.
Nie wiem, czy znacie to uczucie,
ale pamiętacie z podstawówki,
że pewnego dnia dowiadujecie się,
że dzieciakowi z waszej klasy zmarł dziadek.
I skupiają wtedy na sobie całą uwagę.
Nauczyciel powie: „Zmarł dziadek Aarona”.
Dzieciak myśli: „Właśnie”.
A ja: „Aaron”.
Zostaje VIP-em na jeden dzień.
Zapyta, czy może podczas czytanki usiąść w dmuchanym fotelu.
My na to: „Jasne, jebany bidulku. Siadaj”.
Nieważne, że istnieje zalaminowana lista
z dziennym wykazem osób, które siadają w tym fotelu,
a my cierpliwie czekaliśmy na ten dzień.
A ten fotel uczy nas cierpliwości.
A ty przeskoczyłeś kolejkę.
Zauważyliście, ile uwagi otrzymuje dzieciak zmarłego dziadka?
A czy mieliście
jak ja...
nadzieję?
A może nawet...
modliliście się?
„Boże, niech umrze dziadek, bym otrzymał tyle uwagi”.
Ja tak się modliłem.
I niektórzy z was też.
Wiem to, bo śmiejecie się z tego
od początku tego żartu.
A skoro tak, to nie miejcie do siebie pretensji.
To mroczne wspomnienie, wiadomo.
Ale byliście dziećmi.
A skoro tak,
to mieliście czworo dziadków.
To całkiem dużo.
Za dużo?
Nie wiem, tylko pytam.
Kurna, nie twierdzę, że modliliście się
o śmierć tych najważniejszych.
Nie o śmierć matki waszej matki, zbyt ważna więź.
Ani o śmierć ojca waszego ojca, bo wtedy wasz tata by zdziwaczał.
Dzieci, uważacie, że wasi ojcowie są dziwni?
Poczekajcie, aż umrze ich tata.
To się dopiero zacznie.
Będzie robił więcej rodzinnych fot, ale będzie się bardziej złościł.
„Walniemy fotkę, na której wszyscy będą ładni?”
„Chyba ten skurwiel źle się do tego zabiera”.
Nie chcecie uśmiercić tych najważniejszych.
Ale moglibyście...
tych mniej ważnych.
Wiecie których.
Poproście o śmierć matki swego ojca.
To ojciec miał matkę?
Chyba nie za dobrze go wychowała.
Zapytajcie własną matkę, czy uważa,
że jej teściowa dobrze się spisała,
i czy zasługuje na życie.
No jasne, że nie.
To nieuprzejma starsza pani.
Dla nikogo niczego nie zrobiła.
Ale teraz może.
Mogłaby umrzeć
między wrześniem a majem.
Tak jest, Boston.
Gdy byłem w podstawówce, latem zmarła mi babcia!
Bez sensu.
W szkole nie powiesz:
„Moja babcia zmarła 17 lipca”.
„Już ci przeszło. Spadaj z dmuchanego fotela!”.
Przepraszam, że zacząłem tak pesymistycznie.
Ale nie chciałem zaczynać zbyt optymistycznie.
Miałem parę dziwnych lat.
Wy też je mieliście.
Nie chciałem wyjść na pozera.
„Hej, Boston, czas na śmiech!”
Uśmiechnijcie się
Niech maski opadną
Wiecie, o czym mówię
Mieliśmy kwarantannę
Byliśmy na odwyku I się rozwiedliśmy
I teraz już inna za nami Ciągnie się reputacja
Nikt nie wie, co myśleć
O tak
Dzieciaki teraz bardziej lubią Bo Burnhama
Bo obecnie mniej sprawia problemów
Pewnie siedzi w pace
Tak zacząć nie możemy.
Dzięki, sam ją napisałem.
Zanim zacznę...
Młody chłopak z trzeciego rzędu.
- Jak ci na imię? - Henry.
Okay, Henry. Ile masz wiosen?
Jedenaście. Cudownie.
W ogóle nie będziesz mnie rozpraszać podczas występu.
Henry...
O, stary.
Henry... nie chcę zapytać,
czy ty w ogóle wiesz, kim jestem.
Ale czy wiesz, kim jestem,
czy opiekunka odmówiła i nagle zabrano cię ze sobą?
Wiesz, kim jestem? OK. Widziałeś mój występ?
- Tak. - No dobrze.
Miło, że jesteś.
A więc...
to, o czym mówiłem
całkiem niedawno,
to ja tego nie mówiłem.
Nie mówię tego wprost, ale nie rób tego.
Dobrze?
Nie rób tego.
Jesteś w szóstej klasie?
- Piątej. - Piątej?
No dobrze.
Skoro widziałeś wcześniej mój występ,
mam teraz inne nastawienie.
Kiedy byłem młodszy, wychodziłem na scenę i się witałem.
Zastanawiałem się, po co.
Cóż, skończyło się.
Nie ma tego.
OK.
Oto co się stało.
BOSTOŃSKA ORKIESTRA SYMFONICZNA
Osiemnastego grudnia 2020 roku.
Henry, miałeś przerwę świąteczną
w trzeciej klasie.
Wtedy ja byłem w Nowym Jorku
i nie radziłem sobie.
Zdziczały.
Tego osiemnastego grudnia 2020
zaproszono mnie na kolację do domu przyjaciela.
Fajnie, prawda?
Nie.
Był w tym haczyk.
Nie było kolacji.
Była interwencja.
Moja.
Nie przepadam
za interwencjami.
Kiedy tam wszedłem,
od razu wiedziałem, co się święci.
Zdajecie sobie sprawę, jaki macie problem z narkotykami,
gdy otwieracie drzwi i widzicie zebranych,
wasza pierwsza myśl jest taka:
„To interwencja w związku z moim ćpaniem,
bo inaczej nie byłoby tam tych ludzi”.
Tak pomyślałem, wchodząc na interwencję.
„Kolacja z kumplem ze studiów!
Kolacja z kumplem ze studiów!
Co tu robi Seth Meyers?
Kurwa!”.
Spóźniłem się dwie godziny na swoją interwencję.
Nie wiedziałem, że będą na mnie czekać.
Gdybym wiedział,
spóźniłbym się setki godzin więcej.
Dwie godziny spóźnienia sprawiły,
że jeszcze bardziej się wkurzyli.
„I jeszcze się spóźniłeś”.
„Skoro miałem być na czas,
trzeba było wysłać SMS: »John, jest koka«”.
Byłbym pół godziny przed i ustawiał krzesła.
Spóźniłem się dwie godziny, bo prowadziłem dwie ważne sprawy.
Pierwszą z nich było pójście do mieszkania dilera.
Wstyd powiedzieć, ale chciałem kupić dragi.
Musiałem zapłacić mu gotówką, i to sporo,
za dragi z poprzednich wieczorów,
bo moje Venmo przekroczyło limit.
Wiedzieliście, że tak jest?
W skali tygodnia można przekroczyć limit.
Skoro tu już jesteście,
to pozwólcie, że coś powiem o Venmo
w imieniu społeczności ćpunów.
Venmo jest do dilerki dragami.
Po to go wymyślono.
Nikt z nas w świecie narkotyków nie ma pojęcia,
co wy, wszyscy cywile,
robicie w naszej aplikacji
ze swoimi publicznymi, pieprzonymi transakcjami.
Myślicie, że jesteście na jakimś targowisku z 1555 roku?
Słuchajta!
Patrzta!
Wymienię jedną tuczoną gęś za dziesięć rzodkiewek. Nikomu nie mówcie.
Druga sprawa, jaką załatwiałem, bardzo mnie śmieszy.
Kolację zaplanowano na 19.
Poszedłem więc do fryzjera...
o dziewiętnastej.
Wierzyłem, że załatwię obie te rzeczy.
Poszedłem na nocne strzyżenie
podczas Saturday Night Live,
który jest programem w TV, a nie całonocnym salonem fryzjerskim.
Ale mają tam zakład fryzjerski.
I miałem identyfikator z czasów swojej tam pracy.
Tak że o dziewiętnastej
naćpany jak dzik
wjechałem na 30. piętro Rockefeller Center
i wszedłem do nagrodzonego nagrodą Emmy zakładu fryzjerskiego
z prośbą o strzyżenie.
A oni na to: „John, w tym tygodniu nie prowadzisz programu”.
Ja na to: „Mogę się ostrzyc?”.
Kiedy ćpun wchodzi do was
do biura z prośbą o strzyżenie,
a w na to: „Szybciej będzie go ostrzyc”.
Tak właśnie było.
Spóźniony dwie godziny na interwencję.
Przyjaciele mówią, że tak powiedziałem.
„Okej!”
Właśnie wróciłem od dilera,
więc wykrzyknąłem:
„Mogę skorzystać z toalety, nim zaczniemy?”.
Nie zgodzili się, więc powiedziałem...
Wtedy wynajęta specjalistka od interwencji
podbiega i mówi: „Cześć!”.
Ja na to: „Zła energia!”.
Jestem na interwencji.
Każda z obecnych osób
martwi się o mnie.
O moje zdrowie fizyczne.
Podchodzę, wychudzony przez kokę, z nową fryzurą.
Są już na kwarantannie od dziewięciu miesięcy.
Okropnie wyglądają.
Podczas tej interwencji wyglądałem najlepiej ze wszystkich,
na kilometr.
Oni wyglądali jak Jerry Garcia.
Wchodzę do pokoju,
siedzi w nim sześcioro moich nowojorskich przyjaciół.
I kolejnych sześciu z Los Angeles na Zoomie.
Pewnie na moim miejscu
rzeklibyście: „Jak się tak martwicie,
to czemu tu was nie ma?”.
Bez obaw.
Kilkakrotnie to powiedziałem.
Tamtego wieczoru.
Specjalistka mówi:
„Wskażę ci miejsce”.
Miałem specjalne krzesło.
Bo byłem gwiazdą wieczoru.
Już miałem usiąść, gdy znajomy z rogu mówi:
„Myślałem, że się na niego rzucą”.
„Że co zrobią?”
„No jak w tym programie Interwencja.
Że się na ciebie rzucą”.
„Tak było w Łapać drapieżnika.
I co? Rozczarowany, że się nie rzucili?”
Odparł, że trochę tak.
Usiadłem na krześle i spojrzałem na tych kapusiów.
Słuchajcie.
Powiem to teraz. Nie będę wydziwiać.
To była interwencja z udziałem gwiazd.
To była dobra grupa.
I choć wchodząc tam, byłem wściekły,
pomyślałem: „Dobry skład. Bardzo...
Na pewien sposób mi schlebia”.
Jak „We Are The World” z alternatywnymi komikami
po czterdziestce.
Sami komicy.
I żaden nie był zabawny
przez cały wieczór.
Przed przyjściem tam obiecali sobie,
że nie będą robić solówek.
Popadałem w psychozę.
Siedziałem tam na okropnym krześle
naćpany kokainą.
Nikt nie pozwalał mi odświeżyć się w łazience.
A najzabawniejsi ludzie gapią się na mnie
i nie chcą żartować!
Szaleństwo!
Fred Armisen był poważny.
Wiecie, jakie to odpychające?
Nie odgrywali postaci, nie grali głosem.
„John, martwi mnie to, przez co przechodzisz”.
Ja na to: „Następny!”.
Przez większość interwencji
postanowiłem, że nie pójdę na odwyk, alias „przegrana”.
Chciałem osłabić pozycję liderki.
Jak przekonam innych, by zakwestionowali jej autorytet,
to cała idea rozpadnie się jak domek z kart.
W końcu liczyłem,
że powiedzą: „Ta fryzura, ta pewność siebie.
Może to on powinien być liderem, a ją wyślemy na odwyk”.
W pewnej chwili stałem przy otwartym oknie i paliłem
w grudniu w Nowym Jorku. Tak jak osoba trzeźwa.
Spojrzałem na nią i pytam: „Przygotowałaś się na mnie?”.
Odparła: „Tak, ale wszyscy mówili, że jesteś miły”.
Nie wierzcie personie.
W pewnej chwili podrzuciłem grupie coś takiego.
„Pójdę na odwyk,
gdy wy przestaniecie pić i palić zioło”.
Nad interwencją zapadła cisza.
A wtedy Nick Kroll wrzasnął: „Johnny, nie o to tu chodzi”.
Frustrujące jest to,
że konfrontujący ciebie sami mają swoje problemy.
To jak wysyłanie SMS-a,
który przychodzi z ich e-maila.
Wy na to: „Kumam wiadomość,
ale weźcie się w garść. To...
Nie cierpię tego. Nazywasz się iCloud?
Czemu ślesz mi SMS-y? Nie rób tego. To głupie”.
I teraz mamy dwa wątki. Ten oryginalny
z przypisaną ci nazwą
i tę ohydę z małymi literami.
Tyle liter, że aż ich nie widać.
Potem piszą SMS-y, by zobaczyć, czy wychodzą z ich poczty.
„Hej, moje SMS-y nadal wysyła ci moja poczta?
Dziwne”.
„Moje SMS-y nadal wysyła poczta?
Dziwne”.
Ze swojego adresu e-mail komunikują się FaceTime'em!
Dzwonisz na iPad dziecka?
Tego wieczoru byłem dupkiem. Wiem.
Ale byłem na nich wściekły.
Oj, bardzo byłem.
Oszukali mnie.
W swej istocie interwencja jest żartem.
Wkręcili mnie. Chcieli mi mówić, co mam zrobić ze swoim życiem,
chcieli mnie kontrolować.
Odsyłali mnie na wielomiesięczny odwyk.
Czułem bezsilność i złość.
Teraz stoję tu przed wami
26 lutego 2023 roku.
Najgorszy okres roku.
Przed cudownymi ludźmi i jednym z najlepszych piątoklasistów.
Daję ten występ...
Jestem wdzięczny wszystkim za interwencję.
Zainterweniowali, skonfrontowali się ze mną i ocalili mi życie.
Dobra, dosyć.
Nie róbcie im owacji na stojąco.
Już im podziękowałem.
I są świadomi,
że wykonali kawał dobrej roboty.
Często to powtarzają.
I nadal...
jestem na nich wkurwiony.
Jestem autentycznie wdzięczny.
I chciałbym to poczuć, ale nie umiem.
Czuję dwie rzeczy.
Nadal jestem zły.
Bo... no dobra.
Wiecie, jakie to uczucie,
gdy 12 osób ratuje ci życie?
To bardzo wiele osób.
Mogła to zrobić czwórka.
Mogli się pozbyć ósemki.
Zamiast tego do końca życia
mam dwanaście osób,
którym przy wspólnym obiedzie mówię:
„Nie, daj spokój. Ja płacę.
Nie, no serio.
Ocaliłeś mi życie.
Przez Zooma”.
Jeśli ktoś z was był na odwyku,
to pewnie wie,
że nie może wnieść ze sobą dragów.
Nie wiem, czy pamiętacie, co chciałem zrobić
przed interwencją,
ale wyszedłem z niej na odwyk,
mając sporo narkotyków.
Wtedy byłem uzależniony od kokainy,
Adderallu, Xanaxu, Klonopinu
i Percocetu.
To specjalność z Providence.
Tej z Rhode Island.
Dla tych spoza okolicy, to pobliskie miasto,
a dla nas niezła polewka.
Głupiutka mieścina.
Jadę na odwyk. Mam przy sobie
30 mg Adderallu,
paczkę Xanaxu,
trzy gramy kokainy
i 2000 $ w gotówce.
Na tamten weekend miałem inne plany.
Na odwyku zjawiłem się o czwartej rano
i podszedłem do recepcji.
Pani z recepcji pyta, czy mam przy sobie narkotyki.
„Nie, nie mam.
Czy mogę skorzystać z łazienki?”
Dwóch gości mnie chwyta. Ściągają zimowy płaszcz
i przeszukują kieszenie.
Nawet wewnętrzną kieszeń na zamek.
„Skąd o niej wiedzą?
Tej kieszeni nikt inny nie dostrzegał”.
Włożyli tam rękę.
Wyciągnęli pigułki, gotówkę i dwa gramy kokainy.
Wcześniej mówiłem o trzech gramach.
Wciągnąłem sobie w samochodzie.
Kolejny raz
w WC na stacji benzynowej,
takiej, w której można przewinąć dziecko.
No co?
Po to one są.
Sądzicie, że kładzie się dzieci
na tym urządzeniu-pułapce?
Są na nich znaki gangów.
Są do wciągania koki.
Jak jesteś kokainistą, widzisz świat jak pewne powierzchnie.
Wyciągają wszystkie piguły,
całą kokainę i gotówkę. I się na mnie gapią.
Na to ja: „Ach, te dawne zimowe płaszcze”.
Znacie to uczucie.
Szperacie po kieszeniach
i znajdujecie pięć tysiaków i trzy gramy koki.
Z wieczoru kolędowania.
„Te dawne zimowe płaszcze”.
Zabrali mi receptę na leki.
Moje recepty.
Nie na te nielegalne z ulicy.
Te legalne na moje nazwisko.
Odebrali mi je,
bo nie powinni mi ich w ogóle wypisywać.
Ależ to była kolekcja.
Ileż to pracy i wysiłku kosztowało.
Wiecie, jak trudno przekonać lekarza,
by wypisał ci receptę na niepotrzebny ci lek?
Nie jest trudno.
Jest bardzo łatwo.
Robi się tak. Ja tak robiłem. Nie powtarzajcie.
Ale jeśli chcecie, to zadziała.
Wejdźcie na Ereceptę.
Poszukajcie lekarza ze swojego okręgu.
A potem posortujcie wyniki.
Od najniższej oceny do najwyższej.
Nie trzeba daleko przewijać.
Znajdźcie miejscowego lekarza
z najmniejszą liczbą gwiazdek.
Ten lekarz cię potrzebuje.
Czy to zły lekarz?
Nie, nie.
To najlepszy lekarz.
Słuchajcie...
Wchodzicie tam
i jest jak w filmie Kapitan Phillips.
„Spójrzcie, teraz ja jestem lekarzem”.
Możecie skorzystać z ich kompa.
Przeczytać newsy z Yahoo.
Miałem w Nowym Jorku lekarza, który wypisywał mi recepty.
Doktor Michael.
Bez nazwisk.
Nie chronię jego tożsamości.
Nigdy nie podał swojego nazwiska.
Nawet przed pandemią
doktor Michael pracował w swoim mieszkaniu przy Drugiej Alei.
Dziwne.
Szedłem do doktora,
pukałem do jego drzwi, otwierał je i mówił:
„Moja żona Minerva śpi”.
Naprawdę paranoiczne. Ale nie prosił,
by ściszyć głos.
Jakby mówił: „Nie zabiłem swojej żony”.
Szliśmy do jego aneksu kuchennego.
Nazwanie tego kuchnią byłoby przesadą.
I mieliśmy wizytę.
Mówię: „Potrzebuję Klonopinu”.
A on się zgadzał.
Gdy wypisywał receptę
i wyrywał ją z bloczka, pytał, na co.
Mówiłem, że mam lęki.
On na to: „To ci pomoże”.
Potem doktor zawsze pytał,
czy nie chcę szczepionki na grypę.
Zgrywał autentycznego lekarza.
Odpowiadałem: „Nie, Michael,
w tym miesiącu już mnie dwa razy szczepiłeś.
Czuję się jak wariat.
Jak ktoś bardzo chory”.
„Chcesz zastrzyk z B12?
Taki witaminowy”.
Zawsze chciał mi coś wstrzyknąć,
bo miał pewną słabość.
Gość o nazwisku doktor Michael,
pracujący w domu, musi mieć jakąś słabość.
Jego polegała na tym, że chciał, by faceci
zdejmowali koszule u niego w domu.
Teraz czujecie się nieswojo, ale mnie już przeszło.
I jeśli myślicie, że powiedziałem:
„Mowy nie ma”,
to się zawiedziecie.
Odgrywaliśmy tę szaradę.
Podciągałem rękaw,
a Michael podchodził ze strzykawką i mówił:
„Trzeba zdjąć całą koszulę”.
Mówię, że chcę 30 tabletek Klonopinu.
I na tym kończyło się molestowanie,
po prawdzie. Może tyle mu wystarczało.
Chciał, by zdejmowali koszule.
A może to moje zdejmowanie koszuli
kończyło molestowanie.
Z tej historii płyną dwa morały.
Pierwszy, że już ją znacie.
Kiedyś nie znaliście.
A drugi to taki.
Szczepcie się, weźcie dawkę przypominającą i w ogóle. Ale...
teraz słyszy się ludzi mówiących:
„Zaufajcie lekarzom...”
Za każdym razem, gdy to słyszę, przypominam sobie,
że gdzieś w aneksie kuchennym
siedzi doktor Michael.
A skoro można mu ufać,
to czemu Minerva zawsze śpi?
Odebrali mi te recepty.
Biorą je.
To się działo o czwartej rano,
gdy zgłosiłem się na odwyk.
Przeskoczmy teraz 12 godzin do przodu
do szesnastej tego dnia.
Jestem na szpitalnej sali, na odwyku i na detoksie.
Musiałem iść na detoks na pięć dni, gdy tam trafiłem
z uwagi na to, co miałem w organizmie. Jestem na sali.
Jestem na odwyku od 12 godzin.
Nie zmrużyłem oka.
A mój całkowity czas czuwania do tej pory
wynosi 50 godzin.
Teraz lekarze próbują dać mi kilka leków, żeby mnie uspokoić.
Ale w tym momencie życia moja tolerancja na środki uspokajające była nadludzka.
Cokolwiek dawali, nie mogli mnie poskromić.
Jestem jak wielki Rasputin, nie mogą mnie rzucić na kolana.
Właśnie wtedy naprawdę dobry lekarz
wchodzi do mojej sali.
Gdybyście widywali doktora Michaela
przez ostatnie kilka lat,
to naprawdę dobry lekarz wygląda przerażająco.
Jak egzorcysta.
Wchodzi i mówi: „Jestem doktor Henry Fortescue”.
„Cholera, pełne nazwisko.
Nie.
Mam zdjąć koszulę?
Podoba się?
Lubisz to?
Co z ciebie za lekarz?
Żona jeszcze żyje?”
Krzyczę na niego.
„Gdzie mój Klonopin?”
„Nie możemy go panu podać”.
„Dlaczego?”
„To odwyk.
Nie mogę podać narkotyków
zgodnie z prawem stanowym Pensylwanii”.
Ja na to:
„Prawo stanowe Pensylwanii?
A jeśli pójdziemy do apteki w New Jersey?”.
Pomyślałem,
że opowiadał mi o sytuacji,
w której obaj się znaleźliśmy.
„Chętnie bym je panu podał.
Jest z pana młody superluzak
w szpitalnym fartuchu
i parze new balance'ów od 12 godzin.
Ale ten wredny stan Pensylwania”.
„Doktorze, a jeśli pójdziemy do apteki w New Jersey?”
„Boże, nikt na to nie wpadł.
Jest pan tu pierwszym narkomanem, który ma plan.
Wsiądźmy do samochodu.
Jesteście wyraźnie gotowi do opuszczenia kliniki”.
To było o szesnastej.
Trzy godziny później, o 19, wreszcie zasnąłem.
Dali mi sporo Librium i odpadłem.
Na sali została pielęgniarka,
by mieć pewność, że śpię,
bo sprawiałem kłopoty.
Nie wiem, co ich tak martwiło.
Ale może to, że stwierdziłem,
że będę udawał, że śpię.
A jak powiecie, że już śpi, i wyjdziecie z sali,
to spierdolę z tego odwyku.
Powiedzenie tego dwukrotnie na głos
do dwóch różnych pracowników
wzbudziło ich podejrzenie.
Zasnąłem. Głęboko.
Na sali siedzi pielęgniarka i czuwa, żebym spał.
Siedzi na krześle obok stolika. Śpię w łóżku.
Telefon ekranem do góry na stoliku obok niej.
O tej samej porze, około dziewiętnastej,
dzwoni mój kumpel Pete Davidson.
Właśnie ten. Pete...
nie był na interwencji, bo wtedy podróżował,
ale wylądował. Wie, że jestem na odwyku i się niepokoi.
I dzwoni.
Ciekawostka o Pecie.
Stale zmienia numery telefonów.
Nie wiem czemu. Tak ma.
Co półtora miesiąca dostaję od niego SMS:
„Tu Pete. Nowy numer”.
„Wyślij zdjęcie i udowodnij”.
I wysyła takie zdjęcie.
Zapisuję go na telefonie.
Długo tak zapisywałem numery Pete'a Davidsona.
W jakimś momencie miałem dziewięciu Pete'ów Davidsonów.
Zdecydowanie za dużo.
Zatem...
zacząłem go zapisywać pod zmyślonymi nazwiskami sław,
by trochę namieszać.
Przez jakiś czas był zapisany jako Rodney Dangerfield.
W odwykowym tygodniu
zapisałem go jako Al Pacino.
Śpię w łóżku.
Pielęgniarka mnie pilnuje.
Telefon jest obok pielęgniarki.
Dzwoni Pete Davidson,
nieustannie.
A co widzi na telefonie pielęgniarka...
czy ten nieprzytomny pacjent
otrzymuje nie jeden,
nie dwa,
ale pięć nieodebranych połączeń
od zdobywcy Oscara
Ala Pacino.
Więc mnie, kurwa, budzi.
Nie mam jej za złe.
Też by mnie poniosło.
Ona mną potrząsa, ja się budzę, ona mówi:
„Ktoś do ciebie dzwoni”.
Byłem przymulony.
Przekręcam się, wykończony. Spoglądam na telefon.
Na ekranie stoi „Połączenie od Ala Pacino”.
Wiem, że to Pete Davidson.
Nie wyjaśniam jej tego złożonego kodu.
Oddzwaniam przy niej.
„Halo?”
„O, brachu
Nie czuję się za dobrze.
Nikt cię nie będzie winił”.
Teraz...
Powiedziałem to, bo niektórzy insynuują,
że obaj ćpaliśmy,
bo on ma tatuaże...
a ja nie.
Musimy zajmować się czarami.
Z Pete'em nie ćpaliśmy.
Zawsze wspierał moją czystość.
Rozmawiam więc z Pete'em.
Ale o innej konwersacji myśli pielęgniarka...
Po dziś dzień mnie to bawi.
„Halo...”
„Johnny!
Mówi Al.
Mój chłopaczek.
Słyszałem, żeś na odwyku.
Jak się czujesz, stary?”
„O, brachu.
Nie czuję się za dobrze”.
„Mój ty pysiu.
Dzwoniłem do ciebie pięć razy...
Bo będą mnie za to winić.
Podejrzewam, że gdy amerykańska
opinia publiczna usłyszy o powrocie Johna Mulaneya do nałogu,
to logicznie pomyśli
i wymieni tylko jednego winnego.
Czyli mnie!
Siedemdziesięciodziewięcioletniego
zdobywcę Oscara
Ala Pacino!
Pacino z włoskiego.
„Pa” znaczy ojciec,
a „chino” spodnie z khaki.
Obwinią Ojca w spodniach khaki.
Ta linia została skompromitowana”.
Byłem na odwyku od 18 grudnia do 20 lutego.
Byłem tam podczas szturmu na Kapitol USA.
Pod moim okiem by do tego nie doszło.
Upewniłbym się,
że to by się nie stało.
Był jakiś szturm przed moim odwykiem?
Nie.
Był jakiś od mojego wyjścia?
Ależ nie.
Nie ośmieliliby się.
Wiedzą, że Baby J jest na wolności.
Przez cały odwyk był covidowy lockdown.
Nie mogliśmy opuszczać budynku.
Wiem, że na innych odwykach odbywały się wycieczki.
Na tym moim, za lepszych czasów,
jeździło się na farmę oglądać konie.
Często tak robili. To hipoterapia.
Brzmi sympatycznie, ale nie dla konia.
Myśli sobie: „Kiedyś wygram derby w Kentucky”.
A przez całe życie ogląda ćpunów.
„Okej.
No dobra.
Dotykanie twego silnego uda dodaje mi pewności siebie.
Jeśli uniosę twoje kopyto, to znaczy, że kupię sobie mieszkanie”.
Podczas pierwszego odwyku obawiałem się,
że każdy mnie rozpozna.
Stopniowo
nowy strach wziął górę.
Nie przesadzam dla efektu komicznego.
Kurwa, nikt...
nie wiedział, kim jestem.
I to doprowadzało mnie do szału.
Nie powtarzajcie tego.
W gazecie napisali, że jestem
na odwyku. Ponoć zostawiłem ją, by inni ją zobaczyli.
„O Boże, tu jest gazeta.
Chodźcie tu, ćpuny. Boże.
Ciekawe, co jest w środku”.
Nim skumałem, że nikt mnie nie zna,
poszedłem do grupy powitalnej.
Poszedłem z oddziału detoksu na oddział męski,
na którym byłem parę miesięcy.
Mieli tam grupę powitalną.
Zanim tam poszedłem, powiedziałem sobie:
„Bądź skromny”.
Wszedłem, usiadłem
i mówię: „Cześć, jestem John M.”.
Gapią się, jakby pytali, czemu czekam na brawa.
I jeden gość, Lenny, z którym później się zakumplowałem,
pyta, czym się zajmuję.
Inni goście podchwytują pytanie.
No i mówię...
„Jestem komikiem”.
A Lenny na to: „Tak zarabiasz na życie?”.
„Tak, spytaj córkę.
Albo syna, jeśli nie jest sportowcem”.
Pytaj tylko pewnych synów.
W drugim tygodniu odwyku miałem kłopoty.
Bo zamówiłem steki z Outback Steakhouse przez Postmates.
W tym pensylwańskim mieście
były dwie rzeczy.
Był Outback Steakhouse i odwyk.
Gdy zamówiłem stek, pomyślałem, że dostarczyciel
nie wie, gdzie jest klinika.
Podałem mu jej adres jako domowy.
A dodatkowo dopisałem:
„Nie zatrzymuj się przy dużym budynku.
Jedź na wzgórze do budynku z cegły, zobaczysz przed nim
uradowanego 38-latka w szlafroku”.
Przyjeżdża dostawa i jest konfiskowana przez personel.
Wzywają mnie do biura:
„To pojebane. To poważna sprawa”.
Ja na to: „To Outback”.
On: „A jeśli Outback to próba?”.
„Jaka znowu próba?”
„Teraz zamawiasz Outback i to jest jedzenie,
my przymykamy oko i ono przechodzi”.
„A jak zostawiłeś spory napiwek,
by następnym razem powiedzieć: »Ej, pamiętasz?
Ostatnio dałem ci duży napiwek.
Dam ci większy, jak załatwisz mi dragi«”.
Ja na to: „Boże, jaki genialny pomysł”.
Harowałem na odwyku.
Robiłem, czego żądali.
Kiedy tam trafiłem, opiekun poprosił,
bym napisał o swoim używaniu i nadużywaniu używek.
Dopytywałem o to.
„Napisz o chwilach, w których używasz narkotyków i alkoholu”.
„Ostatnio czy od szóstego roku życia?”
„Wtedy zacząłeś pić?”
Przytaknąłem. I dał mi więcej papieru.
Spróbowałem alkoholu, mając 6 lat.
Nie żebym w barze popijał manhattan.
Dano nam skosztować piwa i wina.
Ojciec do nas powiedział:
„W tym domu w kwestii alkoholu mamy podejście europejskie”.
Tylko w tym aspekcie było to europejskie podejście.
W pozostałych było środkowozachodnie.
Dotyczyło też Europy. „Tam nie jedziemy”.
Do 13. roku życia w każdy weekend byłem nawalony.
Z kumplami wychodziliśmy na miasto w Chicago
przy Al. Lincolna
i staliśmy pod monopolowym,
namawiając dorosłych na zakup alkoholu.
To był zawsze dramatyczny proces,
bo choć mieliśmy 13, wyglądaliśmy na 9.
Siedzieliśmy tam jak dickensowskie urwisy.
„Proszę pana, proszę”.
Czasem dawali mi pieniądze.
Mówiłem: „Nie, ja ci dam.
I kupisz mi alkohol tam, gdzie jest ten sklepikarz,
który widzi wszystko przez szybę”.
Raz w ósmej klasie mówię do kumpli:
„Pytajmy tylko pary na randkach,
bo facet kupi nam browara,
żeby wypaść przed laską na luzaka”.
Nie rozumiałem zasad pierwszych randek u dorosłych.
Jakby ją podwiózł, to by powiedziała:
„Wiesz,
na początku
nie byłam ciebie pewna, ale...
kiedy zobaczyłam, jak kupujesz zgrzewkę piwa
ćwierćdolarówkami i dziesięciocentówkami,
i butelkę winiacza temu wyjątkowemu chłopcu,
to pomyślałam, że to możesz być ty”.
Narkotyzowałem się od 14. roku życia
z dwoma przyjaciółmi, Johnem i Johnem.
To zupełnie inni ludzie.
Tak samo mają na imię.
John O'Brien, John McNulty i ja.
Ja to John Mulaney.
A jak nie wiecie, to byliście ze mną na odwyku.
Pewnego razu...
gdy mieliśmy 16 lat, John i John,
byliśmy nocą na parkingu i paliliśmy skręta.
Naćpaliśmy się i znikąd pojawiła się policja...
„Cholera”. I wywaliliśmy skręta do ścieku,
by się go pozbyć.
Ale i tak nas zawołali
i kazali położyć ręce na masce.
„W linii i dłonie na masce”.
Ustawiliśmy się w linii z rękoma na masce radiowozu.
Policjant podchodzi do Johna O'Briena
i zaczyna go przeszukiwać.
Pyta go o imię.
„John”.
Potem idzie do McNulty'ego.
Przeszukuje
i pyta go o imię.
„John”.
I podchodzi do mnie.
Zanim zaczął przeszukanie,
nachylił się i szepnął do ucha:
„Lepiej, żebyś nie miał na imię John, kurwa”.
„Na dzielni mówią do mnie Baby J”.
Na odwyku siadasz z opiekunem
i przeglądacie telefon.
Często każą ci usunąć lub zablokować numery
dilerów lub osób o złym wpływie.
Czasem się z nimi kontaktujesz i mówisz im,
że ich numery usuniesz lub zablokujesz.
By nie próbowali wytropić cię później.
To zrywanie z dilerem.
Tak kiedyś zrobiłem. Z opiekunem
przejrzałem numery.
Odszukałem głównego dilera, Arvina.
Posłałem mu SMS:
„Cześć, usuwam twój numer i blokuję go.
Nie kupię już od ciebie dragów.
Jestem czysty”.
Ale nie wiedziałem, jak skończyć.
Dodałem: „Ale dziękuję za...
wieloletni inspirujący profesjonalizm
i wiele nocy, które stawały się dniami”.
Wysłałem SMS.
Zanim usunąłem Arvina i zablokowałem, odpowiedział:
„Cześć, dumny jestem, że jesteś czysty”.
I dopisał:
„Wiesz, kupowałem ci dragi,
bo martwiłem się,
że jeśli nie ja, to kupisz jakiś syf od byle kogo”.
No wiem.
I ja z nim zrywam?
Więc go nie usuwam i odpisuję:
„To miłe, stary.
Tylko dlatego je kupowałeś?”.
A on, że tak.
„Sprzedawałeś innym narkotyki?”
On, że nie.
„Kiepski moment, ale zapytam.
Jesteś dilerem?”
On: „Nie, malarzem. Już o tym mówiliśmy”.
Słuchajcie, po dziś dzień
nie wiem, kto to był.
Odpowiadam więc.
I piszę:
„Jak to się stało,
że kupowałeś mi dragi?”.
Odpowiedział:
„Nie wiem, stale o nie prosiłeś”.
Lubię tę historię,
bo wiele jest historii o dilerach,
którzy zrobili z niewinnych ludzi ćpunów.
Może jestem jedynym ćpunem,
którzy zrobił z uczciwego faceta
dilera narkotyków.
I to jest ta obietnica.
Na odwyku siadaliśmy w grupie,
dzieliliśmy się opowieściami,
jakie desperackie rzeczy robiliśmy dla dragów.
I jedną z nich chcę się podzielić.
Naświetlę kontekst.
W styczniu 2020 roku
jestem silnie uzależniony od koki.
Chcę przestać.
Zamiast pogadać z opiekunem
lub terapeutą,
lekarzem lub w ogóle z kimkolwiek,
dzwonię do księgowego:
„Hej, jestem uzależniony od koki.
Przestań słać mi forsę.
Żadnej nie przesyłaj”.
Odpowiada: „Na to się nie pisałem”.
„Możesz dać mi gotówkę, gdy wyślę ci maila z adresem lekarza.
Nowa zasada”.
Rozłączyłem się.
Od razu wkurza mnie ta zasada.
Przecież to moja forsa.
Sukinsyn chce, bym w mailu do niego dodał lekarza?
Zamiast oddzwonić
i odwołać tę zasadę,
co mogłem jako dorosły zrobić,
bo pracuje dla mnie,
spędzam kolejne pół roku
na wymyślnych sposobach kradzieży
własnej forsy.
W sierpniu 2020 roku byłem już otumaniony przez narkotyki.
Rozpaczliwie łaknąłem koki.
Zrozumiałem, że nadal mam aktywną kartę kredytową.
Zdecydowałem, że kupię rolexa
kartą kredytową
i zastawię go za gotówkę
pięć minut później.
Wyłapuję tu subtelne sygnały.
Plan wam bardzo zaimponował.
Tego sierpniowego dnia,
gdy temperatura sięgała 38 stopni Celsjusza,
poszedłem do sklepu Rolexa przy Madison Avenue na Manhattanie.
Wchodzę.
Wszyscy w garniakach.
I tak gadają: „Zegarki... Szwajcaria...”.
Poruszają się jak roboty.
Wchodzę.
Mam na sobie jasne dżinsy, podwójnie podwinięte przy kostkach,
sportowe reeboki, białe skarpety, długi biały T-shirt
i bejsbolówkę.
Żuję nicorette.
Mam plecak JanSport, wysoko na plecach, jak tylko się da.
Mam 38 lat.
Wchodzę do sklepu,
podchodzę do pierwszej gabloty
i mówię: „Ten. Dzień dobry!
Ten mi się podoba.
Poproszę ten zegarek”.
Ekspedient obraca się. Ma gotową chusteczkę
jak magik.
I mówi:
„Widzę, że patrzy pan na zegarek z różowego złota.
Spojrzy pan na inne czasomierze?”.
„Nie, czasomierze mnie nie interesują.
Tylko zegarki. Chcę ten.
Sprawdziłem go.
Wszystko o nim wiem. Poproszę ten zegarek”.
Otwiera gablotę i wyciąga zegarek.
Kładzie go na zamszowej podkładce.
Pyta: „Założymy go na rękę?”.
Ja: „Nie ma czasu i potrzeby.
Nie jest dla mnie.
To prezent dla brata. Znam jego nadgarstek.
Jak się ma brata...
Dzieliliśmy pokój, widziałem
jego nadgarstek, będzie idealny”.
On na to: „Prezent dla brata.
A powie mi pan, jakie obrączki nosi brat?”.
Myślę: „Co?”.
To jakaś szarada?
Inicjacja do stowarzyszenia białych z Yale?
„O co ci chodzi z tymi obrączkami?”
On na to:
„Jeśli brat nosi obrączki z żółtego lub białego złota,
to nie zechce zegarka z różowego złota.
Jak wiadomo, nie miesza się metali”.
„Primo, obraża mnie pan, uważając, że tego nie wiem.
Wiem o tym i o innych kwestiach.
Nie pomieszałbym...
Nie postawiłbym aluminiowej puszki obok czajnika.
Nie postawiłbym trąbki na kaloryferze.
Może jestem staroświecki, ale wierzę w ścisłą segregację.
Dobrze słyszeliście. Segregacja metali w zaciszu domowym.
Secundo, brat nie nosi i nie będzie nosił obrączki.
Nie będzie, bo nie ma palców.
Ma kikuta.
Ma rękę z kikuta.
Po to mu ten zegarek. Nie rozumie pan?
Zegarek ozdobi kikut i gdy spojrzy
na tę „rękę” ohydę, zobaczy piękny zegarek.
Pomyśli tylko o braterskiej hojności,
a nie o strasznym wypadku z blenderem, który odebrał mu palce.
Proszę mi go sprzedać”.
Gość wyjmuje zielone pudełko z rolexem, otwiera je, wkłada zegarek.
W pudełku jest karteczka.
Bierze wieczne pióro i pisze na karteczce coś,
co wydawało mi się za długie.
Myślę: „Boże, czy on pisze list do zegarka?”.
Wie, że go zastawię,
chce, żebym wiedział, skąd pochodzi.
Każdy w tym sklepie wie, że go zastawię.
Mają mnie za zero, ale to nie to. Jestem gość.
To mi przelatywało przez głowę.
Facet bierze wstążkę, a ja: „Bez ozdobnego pakowania”.
„Mówił pan, że to prezent”.
„Tak. Ale ja i brat nie lubimy takich rzeczy.
Nie jesteśmy z tych wykwintnych, Podjadę na chwilę.
Rzucę mu ten zegarek w powietrze.
A on go złapie na kikuta.
Nie mogę użyć wymyślnych wstążek.
A jak brat miałby ją rozwiązać? Zwierzyłem się panu.
Z jego sytuacji, a teraz pan robi to...
Co ma niby zrobić? Rozwiązać ją zębami?
Sprzedaj ten zegarek. Na kokę”.
Bierze kartę i przeciąga ją.
Oddaje kartę i wkłada rolexa do torebki.
Od razu otwieram plecak i mówię:
„Nie ma potrzeby”.
Wrzuca zegarek do plecaka.
Zasuwam go i zanim wyjdę ze sklepu,
wyciągam telefon i googluję:
„Gdzie sprzedać zegarek w Nowym Jorku”.
I wskakuje miejsce o nazwie: „Teraz sprzedaj zegarek w Nowym Jorku”.
„Wreszcie ktoś w tym mieście mnie rozumie”.
Dzwonię do nich i mówię:
„Mam do sprzedania rolexa. Mogę dziś wpaść?”.
Facet: „Tak. O której chcesz wpaść?”.
„Jestem dwie minuty stąd i biegnę do was sprintem.
Będę za minutę”.
„OK, jem lunch po przeciwnej stronie.
Też już biegnę”.
Obaj biegniemy 47. Ulicą.
Mój plecak unosi się w powietrzu
jak piersi staruszki,
która skacze w teleturnieju Dobra cena.
Docieramy do firmy nad wielkim sklepem z diamentami,
ale on ma biuro na górze, wchodzę
przez kuloodporne drzwi jak w...
Nieoszlifowanych diamentach.
Siadamy w jego biurze i teraz muszę zmienić styl zachowania.
Bo rano byłem desperatem,
a teraz chcę sprzedać zegarek.
Nie mogę wyjść na desperata.
Muszę uzyskać dobrą cenę.
Muszę to dobrze rozegrać.
Powoli zdejmuję plecak,
odsłaniając idealną linię potu pod paskami i na plecach.
Oferuje mi szklankę wody, ale od razu odmawiam.
Pomimo tego, że usta przylepiają mi się do zębów.
„Cześć. Mam do sprzedania piękny zegarek.
Nie spieszy mi się.
Mam go od lat.
Nigdy też go nie zakładałem i jest w idealnym stanie”.
On na to: „Masz go od lat?”.
„Zgadza się”.
On: „Czemu go nie nosiłeś?”.
„Chciałbym go założyć.
Ale widzi pan, noszę obrączki...
z białego i żółtego złota.
A jak obaj wiemy...
nie wolno mieszać metali”.
Facet otwiera pudełko z rolexem, spogląda na karteczkę
napisaną przez tego od wiecznego pióra.
Patrzy to na karteczkę, to na mnie.
I pyta: „Jak długo masz ten zegarek?”.
Myślę: „Aha”.
Pokazuje dzisiejszą datę.
Zgadza się. Mówię.
I gapię się na niego...
z całym swoim urokiem i swoją charyzmą pozostałą w mym ciele ćpuna,
licząc, że uda mi się logicznie
połączyć jedno z drugim.
Mam go od lat.
A to dzisiejsza data.
Wie już, że ma nade mną negocjacyjną przewagę.
Kupiłem zegarek za 12 000 $.
Zanim się wściekniecie,
pamiętajcie, że zegarki tracą na cenie
zaraz po wyjściu ze sklepu.
Kupiłem zegarek za 12 000 $.
Mówi 5000 $, ja mówię nie.
On daje 6000 $, ja się zgadzam.
Osądzacie mnie.
Macie mnie za głupka.
To was zapytam.
Wymieńcie lepszy sposób
na zarobienie 6000 $
w pięć minut...
wydając ledwie... 12 000 $?
I gdy...
już przełkniecie, jak okropna,
bezcelowa i mało prawdopodobna jest to historia,
to pamiętajcie,
że tę wam chętnie opowiadam.
Narkoman na odwyku to dziwna rzecz.
Bycie narkomanem jest dziwne, ale chociaż zażywałem.
Czasem jest dziwnie. Idzie mi świetnie.
Ale kiedy jestem sam, to jestem z kimś, kto chciał mnie zabić.
Czasem przechodzę obok lustra i mówię: „Jezu, znowu ten zjeb”.
To czasem przerażające uczucie.
A czasem i przyjemne.
Daje mi dziwne poczucie pewności.
Kiedyś bardzo dbałem o opinie innych.
Tylko to mnie interesowało.
Martwiło mnie to, co inni o mnie sądzą.
Już tak nie mam.
Bo szczerze, uważam, że to, co ktoś może mi zrobić,
nie jest gorsze od tego, co mogę zrobić sam sobie.
No co? Przestaniecie się ze mną zadawać?
Ja go unicestwię.
Prawie mi się udało.
Byłem z synem w muzeum w Detroit.
Pchałem go w wózku na wielką salę,
gdzie były murale Diego Rivery.
Wyjaśniałem synkowi, Malcolmowi, miał wtedy dziewięć lat,
jak genialny był Rivera, choć był komunistą.
A Malcolm posyłał eksponatom buziaki,
krzyżując wzrok, gdy srał w pieluchę.
Nigdy wcześniej nie przewijałem mu pieluchy w publicznym miejscu.
Podszedłem do przewodniczki i pytam,
czy mogę gdzieś zmienić mu pieluchę.
Odpowiada, że w męskiej toalecie.
„OK”. I jadę z nim do męskiej toalety.
Wchodzę tam i patrzę na ścianę.
„Cześć, przyjacielu”.
Teraz jestem życiowo w lepszym miejscu.
Ale... jeśli będę potrzebował przypomnienia...
Dziękuję bardzo.
...jak było źle,
to na szczęście mam to.
To mój wywiad w magazynie GQ,
którego kompletnie nie pamiętam.
Rozmawialiście z kimś na haju i tego nie pamiętacie?
Czy to był długi wywiad?
Udzieliłem go 15 grudnia 2020 r.
Moja interwencja była 18 grudnia.
Źle, że wywiad był przed.
Jak sądzę, zadzwonił do mnie dziennikarz
i poprosił mnie o wywiad. Miałem w organizmie sporo kokainy.
Nie wiem, czy wiecie, jak działa kokaina,
ale to świetna wiadomość.
Podzielę się paroma informacjami z tego wywiadu,
którego w ogóle nie pamiętam.
Zacznę od wstępu:
„GQ przeprowadził z komikiem rozmowę na szereg tematów”.
Pytanie pierwsze. „GQ: Co dziś robisz?”.
„Mulaney: Przeszedłem obok czegoś, co ponoć jest
najbardziej nawiedzonym nowojorskim budynkiem”.
„GQ: Och!”
„Czyli który?”
„Mulaney: To sklep z odkurzaczami,
przy 14. Ulicy pomiędzy 5. a 6. Ulicą, kiedyś był tam pensjonat.
Ojej, ojej. Najwyraźniej szalenie nawiedzony.
Jak w filmie Duch”.
„GQ: Okej.
Poczułeś chłód czy jakąś złą aurę?”
„Mulaney: Już nie czuję złej aury.
Gdy pierwszy raz przechodziłem obok niego, poczułem to.
Może wymyśliłem tę złą aurę”.
Co?
Co on ma na myśli?
Przecież mają redaktorów, mogli mi pomóc.
„Gdy pierwszy raz przechodziłem obok niego, poczułem to.
Może wymyśliłem tę złą aurę.
Choć przechodziłem obok nawiedzonego domu w Los Angeles,
to tego nie poczułem.
Pomyślałem, co to za dom.
I pomyślałem, że ten dom mi się nie podoba.
Odchodzę od niego ze swoim psem.
I dowiedziałem się, że to dom mordu Los Feliz.
I to jest straszna historia.
To jedyny raz, gdy naprawdę doznałem
znienacka uczucia pełzania po mnie upiorów,
a później okazało się, że tak jest”.
Nie.
W trakcie tego nie było kolejnego pytania.
Nadal odpowiadam na tamto:
„Co dziś zrobiłeś?”.
I dumny jestem, kurna, że użyłem słowa „upiory”.
Kiedy to powiecie?
Następne pytanie, „GQ:
Chcę porozmawiać o tym, jak twórczy był to dla ciebie rok.
Bo o tej porze w zeszłym roku
był show John Mulaney i dzieciaki,
co było twoim największym, choć jak widać opłacalnym, ryzykiem.
Jak na twój proces twórczy wpłynął ten rok?”.
„Mulaney: Pewnie usłyszałeś upadek łyżki,
bo jem płatki Cini Minis”.
Fenomenalnie.
Fenomenalna odpowiedź
na każde pytanie.
Zawsze nazywaj i identyfikuj każdy hałas w pomieszczeniu.
To wcale nie podchodzi pod paranoję.
Następne pytanie.
„GQ: Gdy oglądałem cię w Late Night with Seth Meyers, zastanawiałem się,
czy chciałbyś własny talk-show?”
„Mulaney: Okej, więc...
Kiedyś miałem dwa pomysły na taki show”.
Zatrzymajmy się i doceńmy to zdanie.
„Kiedyś miałem dwa pomysły na taki show”.
„A przez pomysły rozumiem rozmyślanie o nich w zaciszu własnego pokoju.
Na przykład prowadzenie wywiadu z ludźmi robiącymi coś ciekawego”.
Nie to, że jestem na ziemi i patrzę, jak wykonują pracę.
To byłaby dekoracja talk-show.
I przychodziliby tam, byłby zespół i tak dalej”.
Zatrzymajmy się tu.
By zreasumować.
„Kiedyś miałem dwa pomysły na taki show.
I pierwszym był talk-show”.
„Innym był talk-show z udziałem tylko osób starszych.
Którego z uwagi na ryzyko bym się teraz nie podjął.
Myślałem, że byłoby cudnie rozmawiać ze starszymi,
którzy nie mieliby problemu
z mówieniem o końcu swojego życia”.
Następne pytanie.
„GQ: Skoro mowa o telewizji,
miałeś już sitcom, który nie wypalił, ale to było dawno temu.
Jesteśmy w erze, w której sieci i różne serwisy streamingowe
dają twórcom pozornie więcej swobody na robienie programów, które chcą.
Biorąc to pod uwagę, czy byś spróbował?”
„Mulaney: Mówisz o sitcomie z wieloma kamerami i żywą publiką,
jak to było u nas?”
„GQ: Nie.
Niekoniecznie”.
„Mulaney: Zrobiłbym taki sam show jak wcześniej,
zmieniłbym jedynie publiczność”.
A oto jak to kończę.
„GQ: Myślę, że ustaliliśmy w tej rozmowie,
że różne pomysły krążą ci po głowie,
które należałoby zrealizować”.
„Mulaney: Jeśli to ludzie wyniosą z tego wywiadu, będę zachwycony”.
„GQ: Okej.
Dam ci już spokój.
Nie chcę ci przeszkadzać w konsumpcji cini minis”.
„Mulaney: O czym ty mówisz?
Już dawno są zjedzone”.
Żegnaj, Boston. Dziękuję bardzo.
DZIĘKUJĘ WAM
URATOWALIŚCIE MI ŻYCIE
Napisy: Sławomir Apel