Downloaded from YTS.MX
‪ช่วงสองสามปีมานี้ ‪ผมทําหลายอย่างเพื่อพัฒนาตัวเอง
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪และผมก็รู้ว่าผมจะไม่เป็นไร ‪ตราบใดที่มีคนสนใจผมอยู่ตลอด
‪จริงๆ นะ ผมชอบให้คนสนใจ
‪ผมเคยเรียกร้องความสนใจมาตลอด
‪ตอนเด็กๆ ผมไม่ได้รับความสนใจมากพอ
‪ผมเป็นลูกคนที่สามจากสี่คน
‪ผมมีพี่ชายกับพี่สาวอย่างละคน
‪ตอนผมสามขวบ ‪สองคนนี้ลากผมไปคุยด้วยส่วนตัว
‪แล้วบอกผมว่าผมถูกรับมาเลี้ยง
‪และบอกว่าแม่แท้ๆ ของผมถูกฆ่า
‪โดยมิสอเมริกา
‪บอกว่า "ถ้าผมถามแม่เรื่องนี้ แม่จะโมโหมาก
‪ดังนั้นอย่าถามแม่ว่าจริงรึเปล่า ‪นอกจากว่านายจะอยากทําให้แม่โมโห"
‪บอกด้วยว่า "ถ้านายถามพ่อเราเรื่องนี้ ‪เขาจะบอกว่าเราโกหก"
‪"แต่เขาโกหก"
‪สองคนนี้ดักไว้หมดรอบด้าน
‪เครียดแค่นี้ยังไม่พอ
‪ตอนผมสามขวบ
‪ผมนึกว่ามิสอเมริกาคือเทพีเสรีภาพ
‪และฤดูร้อนปี 1986
‪ปี 1986 ฤดูร้อนปีนั้น วันชาติวันที่ 4 กรกฎาคม
‪ตอนนั้นเรแกนเป็นประธานาธิบดี
‪เขากล่าวสุนทรพจน์ต่อหน้าเทพีเสรีภาพ
‪เขาใส่เสื้อขาว ลมก็พัด
‪เขาพูด "หญิงผู้นี้เป็นคนดีมาก"
‪ผมนั่งอยู่ที่บ้านก็แบบ "ให้ตายเถอะ
‪พวกผู้ใหญ่ของบ้านเมืองก็เอาด้วย
‪ฉันไม่มีทางทวงความยุติธรรมให้แม่ได้แน่"
‪ผมเคยอยากให้คนสนใจที่โรงเรียนมาตลอด
‪ถึงขั้นรุนแรง
‪ผมแบบ... ไม่รู้ว่า ‪พวกคุณเคยมีความรู้สึกแบบนี้รึเปล่า
‪แต่จําได้มั้ยตอนเรียนประถม
‪จะมีวันนึงที่มีเด็กในห้องมาโรงเรียน
‪แล้วเรารู้ว่าปู่ของเขาตาย
‪แล้วเขาก็จะได้รับความสนใจเยอะมาก
‪ครูก็จะแบบ "ปู่ของแอรอนเสีย"
‪แล้วเขาก็จะแบบ "ใช่แล้ว"
‪เราก็จะแบบ "โถ แอรอน"
‪แล้วเขาก็กลายเป็นวีไอพีของวันนั้นเลย
‪เขาก็จะแบบ ‪"ฉันขอนั่งเบาะนั่งเม็ดโฟมคาบอ่านได้มั้ย"
‪เราก็แบบ "ได้สิ ไอ้คนน่าสงสาร นั่งเลย"
‪ไม่ต้องไปสนรายชื่อบนกระดาษสีเคลือบ
‪ที่เขียนว่าวันไหนใครได้นั่งเบาะนั่งเม็ดโฟม
‪และเราก็อดทนรอให้ถึงวันของเรา
‪ไม่ต้องสนด้วยว่าโซฟาเม็ดโฟมนั่น ‪มีไว้เพื่อสอนเราเรื่องความอดทน
‪ลัดคิวได้เลย
‪คุณเคยคิดทบทวนดูมั้ยว่าเด็กที่ปู่ตาย ‪ได้รับความสนใจมากแค่ไหน
‪แล้วคุณเคยมั้ย
‪เหมือนผม
‪ที่หวัง
‪หรือแม้กระทั่ง
‪ภาวนา
‪"ฆ่าปู่ย่าตายายผมสักคนเถอะ ‪จะได้มีคนสนใจผม"
‪ผมทํา ผมทําแบบนั้น
‪พวกคุณบางคนก็ทํา
‪ผมรู้ว่าคุณทําเพราะคุณเริ่มหัวเราะ
‪ตั้งแต่ตอนต้นของเรื่องนี้
‪ถ้าคุณทํา ไม่ต้องรู้สึกแย่ให้มันมาก
‪ใช่ มันเป็นความทรงจําที่ดาร์กมาก
‪แต่คุณยังเด็กอยู่
‪อีกอย่างคุณยังเด็ก
‪คุณก็คงยังมีปู่ย่าตายายสี่คน
‪มีเยอะมาก
‪เยอะไปมั้ย
‪ไม่รู้สิ ผมแค่ถาม
‪เดี๋ยว ให้ตายเถอะ ผมไม่ได้บอกว่า
‪คุณภาวนาให้คนสําคัญๆ ตาย
‪คุณไม่อยากฆ่าแม่ของแม่คุณหรอก ‪เพราะเป็นความสัมพันธ์ที่พิเศษเกินไป
‪และคุณก็ไม่อยากฆ่าพ่อของพ่อคุณด้วย ‪เพราะพ่อคุณจะทําตัวแปลกไปเลย
‪เด็กๆ คิดว่าพ่อแปลกมั้ยตอนนี้
‪รอให้พ่อเขาตายก่อน
‪แล้วเขาจะออกผจญภัย
‪เขาจะอยากถ่ายรูปครอบครัวมากขึ้น ‪แต่ก็โมโหกว่าเดิมระหว่างถ่าย
‪"ขอรูปที่เราดูดีกันทุกคนสักรูปจะได้มั้ย"
‪เราก็แบบ "ฉันว่าไอ้ห่านี่ไม่ปกติซะแล้ว"
‪ดังนั้นคุณไม่อยากฆ่าคนสําคัญๆ
‪แต่คุณสามารถฆ่า...
‪คนที่ไม่สําคัญได้
‪คุณรู้ว่าใคร
‪คุณ...
‪คุณฆ่าแม่ของพ่อคุณได้
‪มีใครรู้ด้วยเหรอว่าพ่อคุณมีแม่
‪ดูเหมือนแกทําหน้าที่แม่ได้ไม่ค่อยดีนะ
‪ถามแม่คุณดูว่าแกคิดว่า
‪แม่ของพ่อคุณทําหน้าที่แม่ได้ดี
‪และสมควรมีชีวิตอยู่รึเปล่า
‪แน่นอนว่าไม่
‪แกเป็นคนแก่แย่ๆ
‪แกไม่เคยทําอะไรให้ใครเลย
‪แต่ตอนนี้ทําได้แล้ว
‪แกตายได้
‪ช่วงเดือนกันยายนถึงพฤษภาคม
‪จริงๆ นะ บอสตัน
‪ตอนผมเรียนประถม ‪ย่าผมตายช่วงปิดเทอมฤดูร้อน
‪ไม่มีประโยชน์เลย
‪ใครจะไปเดินเข้าโรงเรียนวันแรงงาน
‪แล้วพูด "เราเสียย่าไปวันที่ 17 กรกฎาคม"
‪"แกควรทําใจได้แล้ว ‪ออกไปจากเบาะนั่งเม็ดโฟม"
‪ผมขอโทษที่เริ่มต้นรายการมา... อย่างดาร์ก
‪แต่ผมไม่อยากเริ่มแบบรื่นเริงเกินไป
‪สองสามปีมานี้เป็นปีที่แปลกสําหรับผม
‪สองสามปีมานี้เป็นปีที่แปลกสําหรับคุณ
‪ผมไม่อยากออกมาแล้วดูเสแสร้ง
‪แบบ "ไง บอสตัน ได้เวลาหัวเราะแล้ว"
‪ยกมุมปากยิ้มหน่อย
‪เอาหน้ากากลง
‪คุณรู้ผมหมายถึงอะไร
‪เราทุกคนกักตัว
‪เราทุกคนไปสถานบําบัด เราทุกคนหย่า
‪และตอนนี้ชื่อเสียงของเราก็ต่างจากเดิม
‪ไม่มีใครรู้ว่าจะคิดอะไร
‪เฮ้ เย่
‪เด็กทุกคนชอบโบ เบิร์นแฮมมากขึ้น
‪เพราะตอนนี้เขาทําตัวเป็นปัญหาน้อยลง
‪การเป็นที่ชื่นชอบก็เหมือนคุก
‪เราจะเริ่มแบบนี้ไม่ได้
‪ขอบคุณครับ ผมเขียนเพลงนี้เอง
‪ก่อนที่ผมจะเริ่ม
‪หนุ่มน้อยแถวสามบนนั้น
‪- ชื่ออะไรครับ ‪- เฮนรี่
‪เฮนรี่ โอเค เฮนรี่ อายุเท่าไหร่
‪สิบเอ็ด โอเค เยี่ยม
‪น้องจะไม่ทําให้พี่เสียสมาธิ ‪ตลอดการแสดงเลยแม้แต่น้อย
‪เฮนรี่...
‪ให้ตาย
‪เฮนรี่ น้อง... พี่ไม่ได้พูดแบบนี้
‪ในความหมาย "รู้มั้ยฉันเป็นใคร" อะไรแบบนั้น
‪แต่น้องรู้มั้ยพี่เป็นใคร
‪หรือพี่เลี้ยงเด็กยกเลิก แล้วอยู่ๆ น้องก็อยู่ในรถตู้
‪รู้มั้ยพี่เป็นใคร โอเค ‪เคยเห็นพี่เดี่ยวไมโครโฟนมาก่อนมั้ย
‪- ครับ ‪- โอเค
‪ขอบใจมากที่มา
‪ตกลง...
‪เรื่องที่พี่พูดไป
‪คืนนี้ ที่พี่เพิ่งพูดไป
‪พี่ไม่เคยพูดแบบนี้นะ เฮนรี่
‪พี่ไม่เคยพูดเปิดเผย แต่อย่าทํา
‪โอเคมั้ย
‪อย่า
‪เรียนป.หกใช่มั้ย
‪- ห้า ‪- ห้า
‪โอเค
‪เฮนรี่ ถ้าน้องเคยเห็นพี่เดี่ยวไมโครโฟนมาก่อน
‪ตอนนี้พี่เป็นคนใหม่แล้ว
‪ตอนที่พี่อายุน้อยกว่านี้ ‪พี่จะออกมาบนเวทีแล้วแบบ "เฮ้"
‪ไม่รู้อะไรทําให้ทําแบบนั้น
‪วันเหล่านั้นไม่มีอีกแล้ว
‪จบแล้ว
‪โอเค
‪นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪(จอห์น มูเลนีย์: เบบี้เจ)
‪(วงดุริยางค์ซิมโฟนีบอสตัน)
‪18 ธันวาคม 2020
‪เฮนรี่ น้องกําลังจะได้หยุดคริสต์มาส
‪ตอนป.สาม
‪ระหว่างนั้นพี่เตร่อยู่ในนิวยอร์กซิตี้
‪สภาพไม่สู้ดี
‪ดุร้าย
‪คืนนั้น 18 ธันวาคม 2020
‪เพื่อนผมชวนไปกินข้าวที่อะพาร์ตเมนต์
‪น่าตื่นเต้นใช่มั้ย
‪ไม่เลย
‪ตอนที่ผมไปถึงที่นั่น มันเป็นอุบาย
‪ไม่มีอาหาร
‪แต่เป็นการแทรกแซงช่วยเหลือ
‪ผม
‪การแทรกแซงช่วยเหลือผม
‪เป็นการแทรกแซงช่วยเหลือที่ผมชอบน้อยที่สุด
‪ตอนที่ผมเดินเข้าไป
‪ผมรู้ทันทีว่ามันเป็นการแทรกแซงช่วยเหลือ
‪รู้มั้ยว่าต้องมีปัญหายาเสพติดหนักขนาดไหน
‪ที่พอเปิดประตูแล้วเห็นคนรวมตัวกัน
‪ความคิดแวบแรกคือ
‪"นี่เป็นการแทรกแซงช่วยเหลือ ‪เรื่องที่ฉันติดยาแน่ๆ
‪ไม่มีเหตุผลอื่นแล้วที่คนจะมาอยู่หลังประตู"
‪นี่คือกระบวนการความคิดของผม ‪เดินเข้าไปคืนนั้น
‪"กินข้าวกับเพื่อนสมัยมหาลัย
‪กินข้าวกับเพื่อนสมัยมหาลัย
‪เซธ เมเยอร์สมาทําอะไรที่นี่
‪เวรเอ๊ย"
‪อีกอย่าง ผมไปสายสองชั่วโมง
‪ก็ผมไม่รู้ว่ามีคนรอผม
‪ถ้ารู้ก็ดีสิ
‪ผมจะได้สายสักล้านชั่วโมง
‪ผมไปสายสองชั่วโมง พอไปถึง
‪ทุกคนโมโหผมยิ่งกว่าเดิม
‪แบบ "มาสายด้วยนะ"
‪ผมก็แบบ "นี่ ถ้าอยากให้มาตรงเวลา
‪ก็ส่งข้อความมาบอกสิ 'จอห์น เรามีโคเคน'"
‪ฉันคงจะมาก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง ‪เพื่อมาช่วยจัดเก้าอี้
‪ผมไปสายสองชั่วโมง ‪เพราะผมต้องไปทําธุระสองอย่างที่สําคัญมากๆ
‪ธุระแรก ผมไปอะพาร์ตเมนต์คนขายยา
‪ผมละอายใจที่ต้องบอกทุกคนว่าผมไปซื้อยา
‪และผมก็ต้องจ่ายเงินสด ‪ผมต้องเอาเงินสดให้เยอะมาก
‪แลกกับยาที่ผมซื้อมาก่อนหน้านั้นสองวัน
‪เพราะโอนผ่านเวนโม่เต็มวงเงินแล้ว
‪รู้มั้ยครับว่าทําแบบนั้นได้ด้วย
‪โอนผ่านเวนโม่เต็มวงเงินได้รายสัปดาห์
‪ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่กันแล้ว
‪ผมขอพูดอะไรเกี่ยวกับเวนโม่หน่อย
‪ในนามของชุมชนคนติดยา
‪เวนโม่มีไว้เพื่อการซื้อขายยา
‪มันมีไว้เพื่อการนี้
‪ไม่มีใครในโลกคนเสพยารู้เลย
‪ว่าพลเมืองอย่างพวกคุณทุกคน
‪ทําอะไรผ่านแอปของเรา
‪กับธุรกรรมที่เปิดเผยกันโคตรโจ่งแจ้ง
‪อะไรกัน ตลาดยุคกลางปี 1555 เหรอ
‪ทางนี้จ้า
‪ดูข้า
‪ข้าเอาห่านขุนมาแลกหัวไชเท้าสิบหัว ‪จะบอกคนอื่นทําไม
‪ธุระที่สองของผมคืนนั้นน่าหัวเราะมากสําหรับผม
‪มีนัดกินข้าวกันตอนหนึ่งทุ่ม
‪ผมก็เลยไปตัดผม
‪ตอนหนึ่งทุ่ม
‪และผมก็เชื่อมากๆ ว่าจะทําได้ทั้งสองอย่าง
‪ผมไปตัดผมตอนกลางคืน
‪ที่แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
‪ซึ่งเป็นรายการทีวี ไม่ใช่ร้านตัดผม ‪ที่เปิดทั้งคืนที่แวะเข้าไปเมื่อไหร่ก็ได้
‪แต่จะมีแผนกทําผมอยู่ใช่มั้ย
‪ผมยังมีป้ายชื่อตั้งแต่สมัยที่ยังทํางานที่นั่น
‪ดังนั้นตอนหนึ่งทุ่ม
‪เมาโคเคนหนักมาก
‪ผมขึ้นไปชั้นแปดตึกร็อคกี้เฟลเลอร์เซ็นเตอร์
‪เดินเข้าไปหาแผนกทําผมมือรางวัลเอ็มมี่
‪และผมก็พูด "ผมขอตัดผมได้มั้ย"
‪แล้วเขาก็บอก ‪"จอห์น อาทิตย์นี้คุณไม่ได้เป็นพิธีกร"
‪แล้วผมก็บอก "ผมขอตัดผมได้มั้ย"
‪เวลาต้องรับมือกับพวกขี้ยา
‪ที่เดินเข้าออฟฟิศมาขอตัดผม
‪คนก็คงคิด "ตัดๆ ไปเถอะจะได้จบๆ"
‪นี่คือที่เกิดขึ้น
‪ผมเดินเข้าไปหา ‪กลุ่มแทรกแซงช่วยเหลือสายไปสองชั่วโมง
‪ตามที่เพื่อนๆ ผมบอก นี่คือที่ผมพูด
‪"โอเค"
‪ผมเพิ่งไปอะพาร์ตเมนต์คนขายยามา
‪ผมเลยตะโกนออกไปทันที
‪"ก่อนที่เราจะเริ่ม ขอเข้าห้องน้ําก่อนได้มั้ย"
‪พวกเขาบอกไม่ได้ ผมก็บอก...
‪จากนั้นผู้หญิงคนนึงที่เพื่อนๆ ผมจ้างมา
‪วิ่งแจ้นมาหาผมแล้วพูด "สวัสดีค่ะ"
‪แล้วผมก็พูด "เอเนอร์จี้ไม่ผ่าน"
‪ผมเดินเข้าไปในนั้น
‪ทุกคนที่นัดกันมาแทรกแซงช่วยเหลือผม
‪เป็นห่วงผมมาก
‪ทุกคนเป็นห่วงสภาพร่างกายของผม
‪แต่ผมเดินทอดน่องเข้าไป ‪ผอมแบบคนเสพโคเคนพร้อมทรงผมใหม่
‪ส่วนเพื่อนๆ ผมกักตัวมาเก้าเดือนอย่างนาน
‪สภาพดูไม่ได้เลย
‪ผมดูดีที่สุดในหมู่คน ‪ที่นัดกันมาแทรกแซงช่วยเหลือผม
‪อย่างเยอะ
‪ทุกคนที่นั่นดูเหมือนเจอร์รี่ การ์เซีย
‪ผมเดินเข้าไปในห้อง
‪มีเพื่อนผมหกคนนั่งอยู่ตัวเป็นๆ ที่นิวยอร์ก
‪และเพื่อนอีกหกคนผ่านซูมจากแอลเอ
‪คุณอาจคิดว่า "ถ้าเป็นฉัน
‪ฉันคงจะแบบ 'ถ้าเป็นห่วงฉันนักหนา
‪ทําไมไม่บินมาหาล่ะ'"
‪ไม่ต้องห่วง
‪ผมพูดแบบนั้นไปหลายครั้ง
‪ผมพูดไปหลายครั้งมากตลอดทั้งคืน
‪ผู้หญิงที่เพื่อนผมจ้างมาพูด
‪"นี่ค่ะ คุณนั่งตรงนี้นะ"
‪ผมมีเก้าอี้พิเศษ
‪เพราะผมเป็นดาวเด่นของงาน
‪พอผมกําลังจะนั่ง เพื่อนคนนึงตรงมุมห้องก็พูด
‪"นึกว่าทุกคนจะจับมันทุ่ม"
‪"นึกว่าทุกคนจะอะไรนะ"
‪"เหมือนรายการ 'แทรกแซง' ไง
‪ฉันคิดว่าทุกคนจะจับนายทุ่ม"
‪"นั่นมันรายการ 'จับนักล่า'
‪ผิดหวังเหรอที่ทุกคนจะไม่จับฉันทุ่ม"
‪เขาก็แบบ "เออ นิดหน่อย"
‪ผมนั่งเก้าอี้ เผชิญหน้ากับพวกทรยศ
‪เอางี้
‪ผมขอบอกตอนนี้เลย ผมไม่อยากให้รู้สึกแปลก
‪มันเป็นการแทรกแซงช่วยเหลือที่เต็มไปด้วยคนดัง
‪ถือว่าเป็นกลุ่มที่ดี เป็นกลุ่มที่ดีเลย
‪ถึงผมจะโกรธตอนเดินเข้าไป
‪ผมก็แบบ "คนพวกนี้ดี มัน...
‪มันน่าภูมิใจอยู่เหมือนกัน"
‪เหมือนเพลง "วีอาร์เดอะเวิลด์" ของพวกตลก
‪ที่อายุ 40 ขึ้น
‪เป็นตลกกันหมด
‪แต่ไม่มีใครพูดเรื่องตลกเลย
‪ทั้งคืน
‪ก่อนที่ผมไปที่นั่น พวกเขาสัญญากัน
‪ว่าจะไม่เล่นมุก
‪ผมประสาทแดก
‪นั่งเก้าอี้ห่วยๆ
‪เพลียจากโคเคน
‪ไม่มีใครให้ผมไปล้างตาล้างหน้าในห้องน้ําเลย
‪แล้วคนที่ตลกที่สุดในโลกก็จ้องหน้าผม
‪ปฏิเสธที่จะเล่นมุก
‪มันบ้าชะมัด
‪เฟร็ด อาร์มิเซนจริงจัง
‪รู้มั้ยว่ามันแย่แค่ไหน
‪เขาไม่สวมบทบาทหรือทําเสียง เขาแค่
‪"นี่ จอห์น ผมเป็นห่วงกับทุกเรื่องที่คุณเผชิญอยู่"
‪ผมก็แบบ "คนต่อไปมา"
‪ส่วนใหญ่ของการประชุมครั้งนี้
‪ผมตั้งมั่นว่าจะไม่ไปบําบัดหรือที่เรียกว่า "แพ้"
‪แผนของผมคือทําลายผู้หญิงหัวหน้ากลุ่มให้อ่อนกําลัง
‪ถ้าผมทําให้คนอื่นตั้งคําถามอํานาจของเธอได้
‪ผมคิดว่าทุกอย่างจะพังลง ‪เหมือนไพ่ที่ต่อกันเป็นบ้าน
‪ผมหวังว่าในท้ายที่สุด
‪ทุกคนจะแบบ "ไม่รู้สิ เพราะทรงผม ความมั่นใจ
‪บางทีเราควรให้เขาเป็นผู้นํา ‪แล้วส่งผู้หญิงคนนี้ไปบําบัดแทน"
‪ถึงจุดหนึ่ง ผมยืนตรงหน้าต่างที่เปิดอยู่ ‪สูบบุหรี่หลายมวนต่อๆ กัน
‪ในเดือนธันวาคมในนิวยอร์กซิตี้ ‪แบบคนที่เลิกยาได้แล้ว
‪ผมมองหน้าเธอแล้วพูด ‪"คุณพร้อมรับมือกับผมเหรอ"
‪เธอพูด "ค่ะ แต่ทุกคนบอกว่าคุณนิสัยดีมาก"
‪อย่าเชื่อตัวตนนั้น
‪ถึงจุดหนึ่ง ผมท้าทายแก๊ง
‪ผมบอก "ผมจะไปบําบัด
‪ถ้าทุกคนเลิกดื่ม เลิกสูบกัญชา"
‪ทุกคนเงียบกันหมด
‪แล้วนิค โครลล์ก็ตะโกน ‪"จอห์นนี่ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้"
‪มันน่าหงุดหงิด
‪เวลามีคนมาแทรกแซงช่วยเหลือ ‪แต่ตัวเองก็มีปัญหา
‪เหมือนตอนมีคนส่งข้อความมา
‪แต่ข้อความมาจากอีเมล
‪แล้วเราก็แบบ "โอเค เข้าใจข้อความแล้ว
‪แต่แกต้องตั้งสติหน่อยนะ นี่...
‪เกลียดมาก ชื่อแกทางไอคลาวด์
‪ส่งมาทําไม อย่าส่งมาแบบนี้อีก มันงี่เง่า"
‪ทีนี้ก็มีข้อความสองชุด ชุดแรก
‪มีชื่อแกบันทึกไว้อย่างที่ฉันชอบ
‪กับตัวพิมพ์เล็กล้วนที่น่ารังเกียจเดียดฉันท์
‪หลายตัวอักษรมากจนล้นข้อความพรีวิว
‪แล้วก็ส่งมาอีกเรื่อยๆ ‪เพื่อดูว่ามันยังส่งจากอีเมลอยู่รึเปล่า
‪"นี่ ข้อความฉันยังส่งจากอีเมลอยู่รึเปล่า
‪แปลกดี"
‪"ข้อความฉันยังส่งจากอีเมลอยู่รึเปล่า
‪แปลกดี"
‪ไอ้พวกนี้เฟซไทม์จากอีเมล
‪ใช้ไอแพดเด็กโทรเหรอ
‪ผมทําตัวงี่เง่ามากคืนนั้น ผมยอมรับ
‪แต่ว่าผมโกรธพวกเขามาก
‪คืนนั้นผมโกรธจัด
‪พวกเขาหลอกผม
‪โดยเนื้อแท้แล้ว การแทรกแซงช่วยเหลือ ‪เป็นการแกล้งอย่างหนึ่ง
‪พวกเขาแกล้งผม ‪พยายามบอกผมว่าต้องทํายังไงกับชีวิต
‪พยายามควบคุมผม
‪ส่งผมไปบําบัดหลายเดือน
‪ผมรู้สึกไร้อํานาจ ผมโกรธมาก
‪ทีนี้ ที่ผมยืนอยู่ตรงนี้คืนนี้
‪26 กุมภาพันธ์ 2023
‪ช่วงเวลาที่แย่ที่สุดช่วงหนึ่งของปี
‪กับพวกคุณทั้งหลายที่แสนวิเศษ ‪กับเด็กป.ห้าตัวท็อปคนหนึ่งของเรา
‪การที่ผมได้มาแสดงและยืนอยู่ตรงนี้...
‪ฟังให้ดี ผมรู้สึกซาบซึ้งต่อทุกคน ‪ที่ไปแทรกแซงช่วยเหลือผม
‪พวกเขาแทรกแซง ‪เผชิญหน้ากับผม และช่วยชีวิตผม
‪โอเค พอได้แล้ว
‪อย่ายืนให้คนพวกนี้ ฟังก่อน
‪พวกเขาได้รับคําขอบคุณแล้ว
‪แล้วแบบ
‪พวกเขารู้ดีว่าตัวเองทําความดี
‪แล้วก็พูดถึงบ่อยมาก
‪อีกอย่าง
‪ผมยังโกรธพวกเขาอยู่
‪ผมซาบซึ้ง ผมซาบซึ้งจริงๆ
‪ผมอยากมีความรู้สึกนี้อย่างเดียว แต่เปล่า
‪ผมมีสองความรู้สึก
‪ผมยังแอบโกรธอยู่
‪เพราะ... โอเค
‪รู้มั้ยว่ามันรู้สึกยังไง
‪ที่มีคน 12 คนช่วยชีวิต
‪มันหลายคนเกิน
‪สี่คนก็พอแล้ว
‪และผมก็รู้ว่าแปดคนที่เหลือตัดใครออกได้
‪แต่กลับกัน ชีวิตที่เหลือของผมจากนี้
‪มีคน 12 คน
‪ที่ถ้าผมไปกินข้าวด้วย ผมก็ต้องแบบ
‪"ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง ไม่ต้อง
‪นี่ ไม่ต้อง จริงๆ
‪คุณช่วยชีวิตผม
‪ผ่านซูม"
‪ถ้าใครในนี้เคยไปบําบัดมา
‪คุณคงรู้กฎข้อนี้
‪ห้ามเอายาติดตัวเข้าไปด้วย
‪ไม่รู้คุณยังจําธุระแรกที่ผมทําคืนนั้นได้มั้ย
‪ก่อนที่คนเข้ามาแทรกแซงผม
‪แต่ผมออกจากที่ประชุมนั่นเพื่อไปบําบัด
‪ผมมียาเสพติดติดตัวเยอะมาก
‪ตอนนั้นผมติดโคเคน
‪แอดเดอรอล ซาแน็กซ์ โคลโนพิน
‪และเพอร์โคเซต
‪เรียกว่าชุดพิเศษพรอวิเดนซ์
‪เมืองพรอวิเดนซ์ รัฐโรดไอแลนด์
‪สําหรับคนที่อื่นทั่วโลก มีเมืองใกล้ๆ ที่นี่
‪และมันก็เป็นเรื่องตลกเรื่องใหญ่ของเรา
‪เป็นที่ที่งี่เง่ามาก
‪ผมไปบําบัด มีของพกติดตัว
‪เป็นแอดเดอรอล 30 มิลลิกรัมเต็มถุง
‪ซาแน็กซ์เต็มถุง
‪โคเคนสามกรัม
‪แล้วก็เงินสด 2,000 ดอลลาร์
‪เสาร์อาทิตย์นั้นผมมีแผนจะทําอย่างอื่น
‪ผมเลยไปศูนย์บําบัดตอนตีสี่
‪แล้วเดินไปที่โต๊ะคัดกรอง
‪ที่โต๊ะคัดกรอง เจ้าหน้าที่ผู้หญิงบอก ‪"คุณมียาเสพติดอยู่กับตัวมั้ย"
‪ผมก็บอก "ไม่มี
‪ผมขอไปเข้าห้องน้ําได้มั้ย"
‪ชายสองคนคว้าตัวผม ถอดเสื้อกันหนาวผมออก
‪เริ่มค้นกระเป๋า
‪ค้นกระเป๋าซิปด้านในเสื้อ
‪ผมก็คิด "รู้ได้ไงว่ามีกระเป๋าซิปด้านใน
‪กระเป๋านั่นตบตาทุกคนในชีวิตฉันมาได้ตลอด"
‪พวกเขาล้วงเข้าไป
‪เอายา เอาเงินสดออกมาทั้งหมด ‪แล้วก็โคเคนอีกสองกรัม
‪จําได้มั้ยตอนแรกผมบอกมีสามกรัม
‪ผมสูดไปเยอะเลยในรถ
‪และผมก็สูดไปเยอะเลย
‪ในห้องน้ําปั๊ม
‪ตรงที่เปลี่ยนผ้าอ้อมเด็กโคอาล่า
‪ทําไม
‪มันมีไว้ก็เพื่อการนี้
‪คุณคิดว่าควรเอาทารกมนุษย์
‪ไปวางบนกับดักหนูนั่นเหรอ
‪ที่วางเด็กพวกนี้มีสัญลักษณ์แก๊งโจรสลักติด
‪มันเป็นที่เกลี่ยโคเคนสําหรับสูด
‪ถ้าคุณเป็นคนเสพโคเคน ‪คุณจะมองเห็นโลกเป็นพื้นผิว
‪พวกเขาล้วงเข้าไป เอายาออกมาหมด
‪เอาโคเคน เอาเงินสดออกมาหมด ‪แล้วเขาก็จ้องหน้าผม
‪แล้วผมก็บอก "เสื้อกันหนาวเก่าพวกนี้"
‪คุณรู้จักปรากฏการณ์นี้
‪เวลาที่คุณค้นเสื้อดาวน์ขนห่าน
‪แล้วคุณก็แบบ ‪"เงิน 5,000 กับยา 3.5 กรัม
‪จากคืนที่ออกไปร้องเพลงคริสต์มาสตามบ้าน
‪เสื้อกันหนาวเก่าพวกนี้"
‪จากนั้นพวกเขาก็เอายาที่หมอสั่งของผมไป
‪ยาที่หมอสั่งของผม
‪ไม่ใช่ยาเสพติดผิดกฎหมายที่ผมซื้อข้างทาง
‪ยาที่หมอสั่งแบบเป็นทางการที่มีชื่อผมติดอยู่
‪พวกเขาเอาไปจากผม
‪เพียงเพราะว่าผมไม่มีมูลเหตุ ‪ให้หมอต้องจ่ายยาตั้งแต่แรก
‪แต่ยาที่ผมมี
‪ความพยายาม แรงกายทั้งหมดที่ผมทุ่มลงไป
‪รู้มั้ยว่ามันยากแค่ไหนกับการทําให้หมอ
‪จ่ายยาที่ไม่จําเป็นให้
‪ไม่ยากหรอก
‪มันง่ายมาก ง่ายมากๆ
‪ทําแบบนี้ นี่คือที่ผมทํา แต่อย่าทําตาม
‪แต่ถ้าจะทํา ได้ผลแน่นอน โอเค
‪เข้าเว็บอย่างเว็บเอ็มดี
‪ค้นหาหมอตามรหัสไปรษณีย์ของคุณ
‪โอเคมั้ย แล้วก็กรองผลการค้นหา
‪คะแนนต่ําสุดไปมากสุด
‪ไม่ต้องเลื่อนลงไปไกล
‪ค้นหาหมอในพื้นที่ของคุณ
‪ที่ได้ดาวน้อยที่สุด
‪คนนี้แหละอยากได้เงินคุณ
‪คนนี้เป็นหมอที่แย่มั้ย
‪ไม่
‪นี่แหละหมอที่ดีที่สุด
‪จะบอกว่า...
‪คุณเดินเข้าไปได้เลย
‪แล้วมันจะเหมือนหนังเรื่อง "กัปตันฟิลลิปส์"
‪คุณสามารถพูด "มองหน้าฉัน ฉันเป็นหมอแล้ว"
‪คุณใช้คอมพิวเตอร์ของหมอคนนี้ได้
‪เช็กข่าวยาฮูหรืออะไรก็ตาม
‪หมอผมคนนึงที่นิวยอร์กซิตี้เพิ่งจ่ายยาให้ผม
‪นพ.ไมเคิล
‪ไม่มีนามสกุล
‪ผมไม่ได้กําลังปิดบังตัวตนให้เขา
‪เขาไม่เคยบอกนามสกุลผมเลย
‪แม้แต่ก่อนเกิดโรคระบาด
‪นพ.ไมเคิลทํางานจากอะพาร์ตเมนต์ ‪ที่อเวนิวสายสอง
‪แปลกนะ
‪ผมไปหานพ.ไมเคิล
‪แล้วก็เคาะประตู เขาก็จะขานรับแบบนี้ตลอด
‪"มิเนอร์วาภรรยาผมกําลังหลับอยู่"
‪แบบหวาดระแวงมาก แต่เขาไม่ได้บอก
‪"เบาๆ เสียงหน่อย"
‪เหมือนเขาพูดว่า ‪"ผมไม่ได้เพิ่งฆ่ามิเนอร์วาภรรยาผม"
‪แล้วเราก็เข้าไปในครัวน้อยๆ ของเขา
‪ถ้าเรียกครัวเฉยๆ ก็คงเว่อร์ไป
‪แล้วเราก็มีนัดกัน
‪ผมบอก "ผมอยากได้โคลโนพิน"
‪แล้วเขาก็บอก "โอเค"
‪ระหว่างที่เขียนลงไป
‪แล้วฉีกใบสั่ง เขาก็ถาม "เอาไปทําอะไรล่ะ"
‪ผมบอก "ผมเป็นโรควิตกกังวล"
‪แล้วเขาก็บอก "งั้นก็ต้องกินนี่แหละ"
‪จากนั้นนพ.ไมเคิลก็จะถามตลอดว่า
‪"นี่ อยากฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่มั้ย"
‪เขาอยากเป็นหมอจริงๆ
‪ผมก็บอก "ไม่ ไมเคิล
‪เดือนนี้คุณฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่ ‪ให้ผมไปแล้วสองรอบ
‪ผมรู้สึกบ้า
‪รู้สึกป่วยมาก"
‪แล้วเขาก็ถาม "ฉีดวิตามินบี 12 มั้ย
‪ฉีดวิตามินมั้ย"
‪คือเขาอยากฉีดอะไรสักอย่างให้ผมตลอด
‪เพราะเขามีความชอบอย่างนึง
‪คือคนที่ชื่อนพ.ไมเคิล
‪ที่ทํางานจากอะพาร์ตเมนต์ ‪ก็ต้องมีความชอบอะไรอยู่แล้ว
‪ความชอบของไมเคิลคือเขาอยากให้ผู้ชาย
‪ถอดเสื้อในอะพาร์ตเมนต์ของเขา
‪ตอนนี้ทุกคนรู้สึกอึดอัด ‪แต่ผมไม่สะทกสะท้านแล้ว
‪และถ้าคุณคิดว่าเรื่องนี้จบลงด้วยการที่ผมบอก
‪"บอกแล้วไง 'ไม่ก็คือไม่'"
‪คุณกําลังจะผิดหวังเอามากๆ
‪ผมก็เล่นด้วย
‪ผมพับแขนเสื้อขึ้น เป็นเสื้อยืด
‪แล้วไมเคิลก็ถือกระบอกเข็มฉีดยาเข้ามาแล้วพูด
‪"คุณต้องถอดเสื้อออกเลย"
‪ผมก็คิด "โคลโนพิน 30 เม็ด ‪เติมยาสองกระปุก เอาว่ะ"
‪แล้วการคุกคามทางเพศก็จะจบแค่นั้น
‪เอาจริงๆ เขาอาจมีจุดประสงค์แค่นี้
‪หาเหตุผลให้ผู้ชายถอดเสื้อ
‪หรือไม่ก็มีบางอย่างจากการที่ผมถอดเสื้อ
‪ที่ยุติการคุกคามทางเพศ
‪เรื่องนี้มีข้อคิดเตือนใจสองอย่าง
‪ข้อแรกคือตอนนี้คุณรู้แล้ว
‪ตอนแรกคุณไม่รู้
‪อีกข้อคิดก็คือ
‪เราควรฉีดวัคซีน ‪ฉีดเข็มกระตุ้น ฉีดนั่นนี่ แต่...
‪ทุกวันนี้พอคุณได้ยินคนพูด
‪"เชื่อหมอเถอะ"
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณได้ยินคนพูด ‪"เชื่อหมอเถอะ" จําไว้ว่า
‪ที่ไหนสักที่ ในครัวน้อยๆ
‪มีนพ.ไมเคิลนั่งอยู่
‪และถ้าเขาน่าเชื่อถือมาก
‪ทําไมมิเนอร์วาถึงหลับตลอด
‪พวกเขาเอายาที่หมอสั่งของผมไป
‪เอายาที่หมอสั่งของผมไป
‪เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนตีสี่
‪ตอนที่ผมเข้าไปในสถานบําบัดครั้งแรก
‪ทีนี้กรอไปข้างหน้า 12 ชั่วโมง
‪ถึงตอนสี่โมงเย็นวันเดียวกัน
‪ผมอยู่ในห้องผู้ป่วย ‪ในโรงพยาบาลดีท็อกซ์ที่ศูนย์บําบัดนี้
‪ผมต้องไปดีท็อกซ์สี่ห้าวันตอนไปที่นั่นครั้งแรก
‪เพราะมีสารอะไรหลายอย่างในตัวผม ‪ผมอยู่ในห้องผู้ป่วย
‪ณ จุดนี้ ผมบําบัดมาแล้ว 12 ชั่วโมง
‪ผมไม่ได้นอนระหว่างนั้นเลย
‪เวลาที่ผมตื่นรวมกันถึงตอนนี้
‪คือ 50 ชั่วโมง
‪ทีนี้หมอก็พยายามให้ยาที่ทําให้ผมสงบ
‪แต่จุดนี้ของชีวิตผม ความทนทาน ‪ต่อยาระงับประสาทอยู่ในระดับยอดมนุษย์แล้ว
‪ไม่ว่าจะให้อะไรมาก็เอาผมไม่อยู่
‪ผมเหมือนรัสปูตินผู้ยิ่งใหญ่ ‪ไม่มีทางทําให้ผมสยบแทบเท้าได้
‪ตอนนั้นเอง หมอดีๆ ที่น่าเชื่อถือ
‪เดินเข้ามาให้ห้องผู้ป่วยที่ผมอยู่
‪ถ้าคุณไปหาแค่นพ.ไมเคิล
‪ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา
‪หมอดีๆ ที่น่าเชื่อถือน่ากลัวมาก
‪อย่างกับหมอผี
‪หมอคนนี้เดินเข้ามา ‪"สวัสดีครับ ผมนพ.เฮนรี่ ฟอร์เตสคิว"
‪ผมก็แบบ "ไม่นะ สองชื่อ
‪ไม่
‪นี่
‪อยากให้ผมถอดเสื้อละสิ
‪ชอบใช่มั้ย
‪ชอบมั้ย
‪คุณเป็นหมอแบบไหนกัน
‪ภรรยาคุณตายแล้วเหรอ"
‪ผมตะโกนใส่หมอคนนี้
‪"โคลโนพินของผมอยู่ไหน"
‪"เราให้โคลโนพินคุณไม่ได้"
‪"ทําไมล่ะ"
‪"เราเป็นศูนย์บําบัด
‪ผมให้ยาเสพติดให้โทษประเภทสองกับคุณไม่ได้
‪ตามกฎหมายรัฐเพนซิลเวเนีย"
‪แล้วผมก็พูด
‪"กฎหมายรัฐเพนซิลเวเนียเหรอ
‪แล้วถ้าเราไปร้านขายยาที่นิวเจอร์ซีย์ล่ะ"
‪คืองี้ ผมนึกว่า
‪เขากําลังบอกผมถึงสถานการณ์ลําบาก
‪ที่เราสองคนกําลังตกอยู่
‪เขาพูด "ฟังนะ ผมอยากให้ยาพวกนี้กับคุณ
‪คุณเป็นเด็กหนุ่มที่ชิลมาก
‪หลบซ้ายหลบขวา ใส่ชุดคนไข้
‪กับรองเท้านิวบาลานซ์มา 12 ชั่วโมง
‪แต่รัฐเพนซิลเวเนียที่น่ารําคาญนี่"
‪"หมอ ถ้าเราไปร้านขายยาที่นิวเจอร์ซีย์ล่ะ"
‪"ให้ตายสิ ไม่เคยมีใครคิดแบบนี้ได้เลย
‪คุณเป็นคนติดยาคนแรกที่มีแผนร้าย
‪ไปขึ้นรถผมกัน
‪คุณพร้อมออกไปจากที่นี่แล้ว"
‪นั่นคือตอนสี่โมงเย็น
‪สามชั่วโมงต่อมา หนึ่งทุ่ม ผมได้หลับซะที
‪หมอให้ยาชื่อลิเบรียมเยอะจนผมสลบไปเลย
‪มีพยาบาลเข้ามาในห้องผม
‪ดูว่าผมหลับแล้วจริงๆ
‪เพราะก่อนหน้านี้ผมก่อปัญหา
‪ผมไม่แน่ใจว่าอะไรทําให้พวกเขากังวลขนาดนี้
‪แต่อาจเป็นตอนที่ผมพูดว่า
‪"ผมจะแกล้งหลับ
‪แล้วพอทุกคนคิดว่า 'เขาหลับแล้ว' ‪แล้วออกไปจากห้องผม
‪ผมจะรีบเผ่นออกไปจากศูนย์บําบัดนี้"
‪อะไรสักอย่างเกี่ยวกับ ‪การที่ผมพูดออกไปดังๆ สองรอบ
‪กับเจ้าหน้าที่สองคน
‪ทําให้ดูมีพิรุธ
‪แต่ตอนนี้ผมหลับจริง หลับลึก
‪มีพยาบาลอยู่ในห้อง คอยดูว่าผมหลับจริง
‪พยาบาลนั่งเก้าอี้อยู่ข้างๆ โต๊ะข้างเตียง ‪ผมก็นอนหลับบนเตียง
‪มือถือผมหงายหน้าขึ้น ‪อยู่บนโต๊ะข้างเตียงข้างๆ พยาบาล
‪ทีนี้เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม
‪พีท เดวิดสัน เพื่อนรักของผมโทรมา
‪พีท... ใช่แล้ว คนนั้นแหละ พีท...
‪ไม่ได้ไปร่วมแทรกแซงผม ‪เพราะคืนนั้นเขาเดินทาง
‪แต่ตอนนี้เขาบินมาถึงแล้ว ‪รู้ว่าผมอยู่สถานบําบัดก็เลยเป็นห่วง
‪เลยโทรมา
‪เกร็ดน่ารู้เกี่ยวกับพีท
‪เขาเปลี่ยนเบอร์มือถืออยู่ตลอด
‪ไม่รู้ทําไม แต่เขาเลือกเส้นทางนั้น
‪ทุกๆ เดือนครึ่ง ‪ผมจะได้รับข้อความจากพีทบอกว่า
‪"โย่ นี่พีท เบอร์ใหม่"
‪ผมก็ตอบ "ส่งรูปมาพิสูจน์"
‪แล้วเขาก็ส่งรูปแบบนี้มา
‪ผมก็บันทึกชื่อเขาในเครื่อง
‪ผมบันทึกชื่อเขาว่าพีท เดวิดสัน ‪มานานมาก บันทึกแล้วบันทึกอีก
‪ถึงจุดหนึ่ง ผมมีพีท เดวิดสันเก้าคนในเครื่อง
‪มีพีท เดวิดสันเยอะเกิน
‪ผมเลย...
‪เริ่มบันทึกชื่อปลอมให้เขาโดยใช้ชื่อคนดัง
‪ให้มันคละเคล้ากันไป
‪มีช่วงหนึ่งที่ผมบันทึกชื่อเขา ‪เป็นร็อดนีย์ แดนเจอร์ฟีลด์
‪อาทิตย์ที่ผมไปบําบัด
‪ชื่อเขาถูกบันทึกเป็นอัล ปาชิโน
‪ผมก็นอนอยู่บนเตียง
‪มีพยาบาลเฝ้าผม
‪มือถือผมอยู่ข้างๆ พยาบาล
‪แล้วพีท เดวิดสันก็โทรมา
‪โทรแล้วโทรอีก
‪แต่ที่พยาบาลเห็นบนจอมือถือ
‪คือคนไข้ที่หมดสติคนนี้
‪ไม่ได้แค่หนึ่ง...
‪ไม่ใช่แค่สอง
‪แต่สายที่ไม่ได้รับห้าสาย
‪จากนักแสดงรางวัลออสการ์
‪อัล ปาชิโน
‪ฉะนั้น เธอแม่งปลุกผมตื่น
‪ผมไม่โทษเธอหรอก
‪ผมเองก็คงอยากรู้
‪เธอตื่น... ผมตื่น และเธอเขย่าตัวผม บอกว่า
‪"มีคนโทรหาคุณ"
‪ผมมึนมาก ผมแบบว่า...
‪ผมพลิกตัวไป ผมเหนื่อยมาก ‪ผมดูที่โทรศัพท์
‪ผมเห็นมันบอกว่า "สายจากอัล ปาชิโน"
‪ผมรู้ว่านั่นหมายความว่า ‪"สายจากพีท เดวิดสัน"
‪แต่ผมไม่อธิบายรหัสซับซ้อนนี้ให้พยาบาล
‪ผมแค่รับสายโทรศัพท์ต่อหน้าเธอ
‪ผมพูด "ฮัลโหล"
‪"เฮ้ย ไงวะ
‪ก็ไม่สบายดีขนาดนั้น
‪ใช่ ไม่มีใครโทษนายหรอก"
‪ทีนี้...
‪ผมพูดประโยคสุดท้ายนั้นไป ‪เพราะมีบางคนคิดไปว่า
‪เขาและผมเสพยาด้วยกัน
‪เพราะเขามีรอยสัก...
‪และผมไม่มีรอยสัก
‪เราต้องใช้เวทมนตร์คาถาอะไรแน่
‪ผมไม่เคยเสพยากับพีท
‪เขาเอาใจช่วยผมเรื่องการเลิกยาเสพติดเสมอ
‪นั่นคือบทสนทนาที่ผมคุยกับพีท
‪แต่บทสนทนาที่พยาบาลคิดว่าเกิดขึ้น...
‪มันทําให้ผมมีความสุขจนถึงทุกวันนี้
‪"ฮัลโหล..."
‪"จอห์นนี่
‪นี่อัล
‪หนุ่มน้อยที่รัก
‪ได้ข่าวว่าแกเข้าบําบัด
‪เป็นยังไงบ้างวะ"
‪"เฮ้ย ไงวะ
‪ก็ไม่สบายดีขนาดนั้น"
‪"พ่อหนุ่มหน้ากระ
‪เหตุผลที่ฉันโทรหาแกห้าครั้ง...
‪ฉันคิดว่าฉันจะมีคนโทษฉันเรื่องนี้
‪ใช่ ฉันสงสัย
‪ว่าเมื่อคนอเมริกันได้ยินเรื่อง ‪จอห์น มูเลนีย์กลับมาเสพยาอีก
‪ตามเหตุผลแล้วพวกเขาจะ
‪คิดถึงชื่อคนผิดคนเดียวทันที
‪และนั่นคือฉันเอง
‪นักแสดงอายุ 79 ปี
‪ชนะรางวัลออสการ์
‪อัล ปาชิโน
‪ปาชิโน มาจากภาษาอิตาเลียน
‪'ปา' แปลว่าพ่อ
‪และ 'ชิโน' หมายถึงกางเกงกากี
‪พวกเขาจะโทษคุณพ่อกางเกงกากี
‪โทรศัพท์สายนี้ไม่ปลอดภัย"
‪ผมอยู่ในสถานบําบัดสองเดือน ‪ตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม ถึง 20 กุมภาพันธ์
‪ผมอยู่ที่นั่นในวันที่ 6 มกราคม ‪ระหว่างการจลาจล
‪ถ้าผมอยู่ด้วยมันคงไม่เกิดขึ้น
‪เพราะผมคงดูให้แน่ใจ
‪ผมคงดูให้แน่ใจว่าจะมันไม่เกิดขึ้น
‪เคยมีการจลาจลไหมก่อนผมเข้าบําบัด
‪ไม่มี
‪มีการจลาจลไหมพอผมออกมาจากสถานบําบัด
‪แน่นอนว่าไม่มี
‪พวกเขาไม่กล้าหรอก
‪พวกเขารู้ว่าเบบี้เจกลับออกมาแล้ว
‪ตลอดช่วงเวลาที่ผมบําบัด ‪มีการล็อกดาวน์เพราะโควิด
‪เราเลยไม่ได้ออกไปจากอาคาร
‪แต่ผมได้ยินมาว่าที่สถานบําบัดบางที่ ‪พวกเขาพาคุณไปทัศนศึกษา
‪อย่างที่ที่ผมไปบําบัด ‪ผมว่าในช่วงที่สถานการณ์ปกติกว่านี้
‪คุณได้ออกไปไร่และเจอม้า
‪พวกเขาทําแบบนี้บ่อย ‪มันเรียกว่าการบําบัดโดยใช้ม้า
‪นั่นฟังดูดีมาก แต่ม้าจะรู้สึกแย่แค่ไหน
‪มันเกิดมาคิดว่า ‪"สักวันฉันจะชนะการแข่งขันเคนทักกีเดอร์บี"
‪และทั้งชีวิตมันเจอแต่พวกขี้ยาทําตัวแบบ
‪"โอเค
‪เอาละ
‪การได้จับขาแข็งแรงของแก ‪ทําให้ฉันมีความมั่นใจ
‪ถ้าฉันยกกีบแกได้ ‪ฉันพร้อมที่จะมีอะพาร์ตเมนต์ของตัวเอง"
‪ตอนที่ผมมาถึงสถานบําบัดตอนแรก ‪หนึ่งในสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
‪คือทุกคนจะจําผมได้
‪เวลาค่อยๆ ผ่านไป
‪มีความกลัวแบบใหม่เกิดขึ้น
‪ผมไม่ได้พูดเล่นใหญ่ให้ขํา
‪แม่งไม่มีใคร...
‪รู้เลยว่าผมเป็นใคร
‪และมันทําให้ผมแทบคลั่ง
‪ไม่ต้องไปพูดซ้ํานะครับ
‪มีข่าวในหนังสือพิมพ์
‪ว่าผมเข้าบําบัดและผมเปิดกางหน้านั้นไว้
‪ผมบอกว่า "ตายแล้ว หนังสือพิมพ์อยู่นี่
‪มาเลย พวกขี้ยา ตายแล้ว
‪ดูซิ... สงสัยจังมีอะไรข้างใน"
‪ก่อนที่ผมจะรู้ตัวว่าไม่มีใครรู้จักผม
‪ผมเข้าร่วมกลุ่มต้อนรับ
‪ผมย้ายจากวอร์ดดีท็อกซ์ไปอยู่วอร์ดชาย
‪ที่ที่ผมอยู่สองเดือน
‪พอผมไปที่นั่น พวกเขามีกลุ่มต้อนรับ
‪และก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปร่วมกลุ่ม ‪ผมบอกกับตัวเอง
‪ผมบอกว่า "ถ่อมตัวไว้นะ"
‪ผมเลยเข้าไปและนั่งลง
‪ผมบอกว่า "สวัสดีครับ ผมจอห์น เอ็ม"
‪และทุกคนจ้องมองผมแบบว่า ‪ทําไมคุณหยุดรอเสียงปรบมือ
‪และมีผู้ชายคนหนึ่ง เลนนี่ ‪ซึ่งต่อมาเรากลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
‪เขาถามว่า "คุณทํางานอะไร"
‪ผู้ชายคนอื่นๆ ถามว่า "คุณทํางานอะไร"
‪และผมบอกว่า...
‪ผมบอกว่า ‪"ผมเป็นนักแสดงตลกเดี่ยวไมโครโฟน"
‪เลนนี่ถามว่า "คุณหาเงินแบบนั้นได้ด้วยเหรอ"
‪แบบ "ใช่ ถามลูกสาวคุณดูสิ
‪หรือลูกชายของคุณ ถ้าเขาไม่ใช่นักกีฬา"
‪ถามลูกชายแค่บางคน
‪ผมมีเรื่องตอนอยู่สถานบําบัดสัปดาห์ที่สอง
‪เพราะผมใช้โพสต์เมตส์สั่งเอาท์แบ็คสเต๊กเฮาส์
‪มีสองอย่างในเมืองเพนซิลเวเนียนี้
‪ตอนที่ผมไปบําบัด
‪มีร้านสเต๊กเอาท์แบ็คและมีสถานบําบัด
‪แต่ตอนที่ผมสั่งสเต๊กเอาท์แบ็ค ‪ผมคิดว่าคนส่งอาหาร
‪จะไม่รู้ว่าสถานบําบัดอยู่ที่ไหน
‪ผมเลยให้ที่อยู่แบบละเอียด ‪เหมือนเป็นที่อยู่บ้านผมเอง
‪จากนั้นในช่องคําสั่งพิเศษ
‪ผมเขียนว่า "อย่าจอดที่ตึกใหญ่
‪ขับขึ้นเนินมาถึงหอพักตึกอิฐ ‪และคุณจะเห็นชายอายุ 38 ปี
‪ใส่ชุดคลุมยืนอยู่ข้างนอกและเขาตื่นเต้น"
‪อาหารมาถึงแต่มันถูกเจ้าหน้าที่สถานบําบัดยึดไว้
‪เขาเรียกผมเข้าไปในออฟฟิศ
‪และบอกว่า "นี่มันแย่มาก นี่เรื่องใหญ่"
‪ผมบอก "ก็แค่สเต๊กเอาท์แบ็ค"
‪เขาบอก "ถ้ามันคือการสั่งเอาท์แบ็คบังหน้าล่ะ"
‪ผมถาม "การสั่งเอาท์แบ็คบังหน้าคืออะไร"
‪เขาบอก "ครั้งนี้คุณสั่งเอาท์แบ็ค ‪และมันมีแค่อาหาร
‪เราหัวเราะกันและเราปล่อยผ่าน"
‪"แต่ถ้าคุณให้ทิปคนส่งอาหารเยอะๆ
‪เพื่อที่ว่าครั้งหน้าที่คุณสั่งอาหาร ‪คุณบอกว่า 'นี่ จําผมได้ไหม
‪ผมเคยให้ทิปคุณเยอะมาก
‪ผมจะให้ทิปคุณเยอะกว่าเดิมอีก ‪ถ้าคุณหายามาให้ผม'"
‪ผมบอกว่า "พระเจ้า ‪นั่นเป็นความคิดที่สุดยอดมาก"
‪ผมพยายามอย่างหนักตอนบําบัด
‪ผมทําสิ่งที่ที่ปรึกษาบอกผม
‪ตอนผมไปถึงที่นั่นตอนแรก ‪ที่ปรึกษาขอให้ผม
‪เขียนประวัติของตัวเองเรื่อง ‪การใช้สารเสพติดและการใช้เกินขนาด
‪ผมถามว่า "หมายถึงอะไร"
‪เขาบอกว่า "เขียนช่วงเวลาสําคัญทั้งหมดในชีวิต ‪ที่คุณใช้ยาเสพติดและดื่มเหล้า"
‪ผมถาม "คุณหมายถึงเร็วๆ นี้ ‪หรือเริ่มตั้งแต่ตอนหกขวบ"
‪เขาถาม "คุณเริ่มดื่มเหล้าตั้งแต่หกขวบเหรอ"
‪ผมตอบว่า "ครับ" ‪จากนั้นเขาเอากระดาษเพิ่มให้ผม
‪ผมลองดื่มเหล้าตอนหกขวบ
‪ผมไม่ได้หมายถึงว่าผมอยู่ที่บาร์ ‪กําลังดื่มค็อกเทลแมนฮัตตันหรืออะไร
‪เราได้รับอนุญาตให้ลองดื่มเบียร์และไวน์
‪พ่อผมบอกผมตอนเราเป็นเด็ก
‪"เราจะทําตัวดื่มเหล้าแบบยุโรปในบ้านหลังนี้"
‪นั่นเป็นเรื่องเดียวที่เราทําตัวแบบยุโรป
‪นอกนั้นเราทําตัวแบบมิดเวสเทิร์นทั้งนั้น
‪รวมทั้งเรื่องยุโรปที่เราบอกว่า ‪"เราจะไม่ไปที่นั่นหรอก"
‪ตอนผมอายุ 13 ผมเมาทุกสุดสัปดาห์
‪ผมกับเพื่อนๆ จะออกไปตามถนนในชิคาโก
‪ถนนลินคอล์นอะเวนิว
‪และเราจะยืนอยู่หน้าร้านขายเหล้า
‪และพยายามขอให้ผู้ใหญ่เข้าไปซื้อเหล้าให้เรา
‪นี่เป็นขั้นตอนที่วุ่นวายตลอด
‪เพราะเราอายุ 13 แต่เราเหมือนเด็กเก้าขวบ
‪เรานั่งอยู่ตรงนั้น ‪เหมือนสมุนชาร์ลส์ ดิกคินส์ตัวน้อย
‪แบบว่า "คุณครับ"
‪บางครั้งพวกเขาพยายามเอาเงินให้ผม
‪ผมจะบอก "ไม่ ผมเอาเงินให้คุณ
‪และคุณซื้อเบียร์ในร้านนี้ให้ผม ‪ร้านที่พนักงานคิดเงินกําลังดู
‪เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ทางหน้าต่าง"
‪ครั้งหนึ่งตอนอยู่ม.2 ผมบอกเพื่อนๆ ผม
‪"เราควรถามแค่คู่รักที่มาเดต
‪เพราะผู้ชายจะอยากซื้อเบียร์ให้เรา
‪เพื่อที่จะได้ดูเท่ต่อหน้าสาว"
‪ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในเดตครั้งแรกของผู้ใหญ่
‪เหมือนกับว่าเขามาส่งเธอ เธอจะบอกว่า
‪"คือว่า
‪ตอนแรก
‪ฉันไม่แน่ใจเรื่องคุณแต่ว่า...
‪พอฉันเห็นคุณซื้อเบียร์แนทที่ไลท์ ‪แบบ 24 กระป๋อง สองแพ็ค
‪ด้วยเศษเหรียญที่มี
‪และไวน์แอปเปิ้ลบูนส์ฟาร์มหนึ่งขวด ‪ให้เด็กแปลกๆ คนนั้น
‪ฉันคิดว่าผู้ชายคนนี้อาจเป็นคนที่ใช่"
‪ผมเริ่มเสพยาตอนอายุ 14
‪กับเพื่อนสนิทสองคน จอห์นและจอห์น
‪ไม่ใช่ผม พวกเขาเป็นคนอื่น
‪ทั้งคู่ชื่อจอห์น
‪จอห์น โอไบรอัน ‪จอห์น แม็คนัตที และจากนั้นก็ผม
‪ผมชื่อจอห์น มูเลนีย์
‪และถ้าคุณไม่รู้เรื่องนั้น ‪คุณอาจจะอยู่ในสถานบําบัดกับผม
‪ครั้งหนึ่ง...
‪ครั้งหนึ่งตอนผมอายุ 16 ‪ผม จอห์น และจอห์น
‪เราอยู่ในลานจอดรถตอนกลางคืน ‪และเรากําลังพี้กัญชาแบบพันลํากันอยู่
‪เราเมายา และจู่ๆ ก็มีรถตํารวจมาจอด...
‪เราพูดว่า "ฉิบหาย" ‪และเราโยนพันลําที่เรามีลงท่อระบายน้ํา
‪แล้วก็กําจัดกัญชาของเราทั้งหมด
‪แต่พวกเขายังเรียกเราไป
‪และให้เราเอามือวางตรงรถสายตรวจ
‪"เรียงแถวแล้วเอามือวางที่กระโปรงรถ"
‪เราสามคนเลยยืนเรียงแถว ‪และเราเอามือวางไว้ที่รถสายตรวจ
‪ตํารวจเดินไปหาจอห์น โอไบรอันก่อน
‪และเขาเริ่มค้นตัว
‪เขาถามว่า "เธอชื่ออะไร"
‪เขาตอบว่า "จอห์นครับ"
‪จากนั้นเขาไปหาจอห์น แม็คนัตที
‪เริ่มค้นตัวเขา
‪เขาถามว่า "เธอชื่ออะไร"
‪เขาตอบว่า "จอห์นครับ"
‪จากนั้นเขามาที่ผม
‪ก่อนที่เขาจะค้นตัว
‪เขาขยับเข้ามาใกล้และกระซิบตรงหูผม
‪"เธอคงไม่ได้ชื่อจอห์นนะ"
‪"แถวนี้เรียกผมว่าเบบี้เจครับ"
‪สิ่งหนึ่งที่คุณทําตอนบําบัด ‪คุณนั่งอยู่กับที่ปรึกษา
‪และคุณเปิดดูโทรศัพท์ของคุณ
‪และหลายครั้ง ‪พวกเขาจะให้คุณลบและบล็อก
‪หมายเลขโทรศัพท์ของคนขายยา ‪หรือคนที่มีอิทธิพลแย่ๆ
‪ในบางกรณี คุณติดต่อคนเหล่านั้นก่อน
‪และคุณบอกพวกเขา ‪"นี่ ผมจะลบเบอร์และบล็อกคุณ"
‪เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่พยายามติดต่อคุณทีหลัง
‪มันเรียกว่าการตัดขาดกับคนขายยา
‪วันหนึ่งผมทําเรื่องนี้ ‪ผมนั่งอยู่กับที่ปรึกษาของผม
‪ผมเปิดดูโทรศัพท์ของผม
‪ผมกดเบอร์อาร์วิน คนขายยาหลักของผมก่อน
‪ผมส่งข้อความหาเขาและบอกว่า
‪"นี่ ผมจะลบและบล็อกเบอร์คุณนะ
‪ผมจะไม่ซื้อยาจากคุณอีก
‪ตอนนี้ผมเลิกยาแล้ว"
‪จากนั้นผมไม่รู้ว่าจะจบข้อความยังไง
‪ผมเลยบอกว่า "แต่ขอบคุณสําหรับ...
‪ความเป็นมืออาชีพ ‪ที่สร้างแรงบันดาลใจของคุณมาหลายปี
‪และหลายคืนมืดมิดที่สว่างสดใสขึ้น"
‪ผมส่งข้อความนั้น
‪ก่อนที่ผมจะลบและบล็อกเบอร์เขา ‪อาร์วินส่งข้อความกลับมา
‪เขาบอกว่า ‪"นี่ ผมภูมิใจในตัวคุณนะที่เลิกยาแล้ว"
‪จากนั้นเขาส่งมาว่า
‪"ผมแค่ซื้อยามาขายคุณ
‪เพราะผมเป็นห่วงคุณ
‪และผมไม่อยากให้คุณได้ยาแย่ๆ จากข้างถนน"
‪ผมรู้
‪และผมตัดขาดความสัมพันธ์กับคนนี้เนี่ยนะ
‪ตอนนี้ผมเลยลบเบอร์เขาไม่ได้แล้ว ‪ผมส่งข้อความกลับไปหาเขา
‪ผมบอกว่า "คุณน่ารักมาก"
‪ผมถาม "คุณแค่ซื้อยาเพื่อมาขายให้ผมเหรอ"
‪เขาตอบว่า "ใช่"
‪ผมบอก "คุณขายยาให้คนอื่นด้วยไหม"
‪เขาตอบว่า "ไม่"
‪จากนั้นผมถาม ‪"นี่ อาจจะแปลกที่ถามตอนนี้
‪แต่คุณเป็นพ่อค้ายาหรือเปล่า"
‪เขาตอบว่า ‪"เปล่า ผมเป็นช่างสี เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว"
‪บอสตัน จนถึงทุกวันนี้
‪ผมไม่รู้ว่าผมรู้จักคนคนนี้ได้ยังไง
‪ผมเลยส่งข้อความกลับไปหาเขา
‪ผมบอกว่า
‪"มันเป็นไปได้ยังไง...
‪ที่คุณขายยาให้ผม"
‪และเขาตอบกลับ
‪"ไม่รู้สิ คุณถามจะซื้อตลอด"
‪ผมชอบเรื่องนั้น
‪เพราะมีเรื่องราวพ่อค้ายามากมาย
‪ที่เปลี่ยนคนบริสุทธิ์ให้กลายเป็นคนติดยา
‪ผมอาจเป็นคนติดยาคนแรก
‪ที่เปลี่ยนคนบริสุทธิ์
‪ให้กลายเป็นพ่อค้ายา
‪นั่นคือคํามั่นของวัน
‪ในสถานบําบัด เรานั่งล้อมวงเป็นกลุ่มบ่อยมาก
‪เราจะนั่งล้อมวงและแบ่งปันเรื่องราว
‪การกระทําที่เข้าตาจนที่สุดเพื่อให้ได้ยามา
‪และตอนนี้ผมจะเล่าเรื่องหนึ่งให้คุณฟัง
‪บอกบริบทเรื่องนี้หน่อย
‪ในเดือนมกราคม ปี 2020
‪ผมติดโคเคนหนักมาก
‪ผมอยากเลิก
‪แทนที่จะคุยกับที่ปรึกษาเรื่องยาเสพติด
‪หรือที่ปรึกษาสักคน
‪หรือนักบําบัดหรือหมอ ‪หรือจริงๆ แล้วคุยกับใครสักคนในชีวิต
‪ผมโทรหานักบัญชีของผม
‪ผมบอกว่า "นี่ ผมติดโคเคน
‪คุณต้องเลิกให้เงินผมได้แล้ว
‪อย่าเอาเงินสดให้ผม"
‪เขาคิดว่า "ตายแล้ว ‪นี่ไม่ใช่งานที่คิดไว้เลย"
‪ผมบอกว่า "วิธีเดียวที่คุณจะให้เงินสดผมได้ ‪คือถ้าผมส่งอีเมลถึงคุณและสําเนาถึงหมอผมด้วย
‪นั่นเป็นกฎใหม่"
‪ผมวางสาย
‪และผมโกรธเรื่องกฎข้อนี้ทันที
‪ผมคิดว่า "มันคือเงินของผม
‪ไอ้เวรนั่นอยากให้ฉันส่งอีเมลหามันกับหมอเหรอ"
‪ดังนั้นแทนที่จะหยิบโทรศัพท์และโทรกลับหาเขา
‪และบอกว่า "นี่ นั่นไม่ใช่กฎอีกแล้วนะ"
‪ซึ่งผมทําแบบนั้นได้เพราะผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪และเขาทํางานให้ผม
‪แต่ผมกลับใช้เวลาหกเดือนต่อจากนั้น
‪วางแผนอันแยบยลต่างๆ ‪เพื่อขโมยเงินของตัวเอง
‪จากตัวเอง
‪เดือนสิงหาคม ปี 2020 ผมเมายามาก
‪ผมอยากเสพโคเคนสุดๆ
‪และผมคิดได้ว่า ‪ผมยังมีบัตรเครดิตใบหนึ่งที่ใช้งานได้
‪และผมตัดสินใจว่าผมจะซื้อนาฬิกาโรเล็กซ์
‪ด้วยบัตรเครดิตของผม
‪และเอามันไปจํานําแลกเงินสด
‪ห้านาทีหลังจากนั้น
‪ผมเก่งเรื่องดูบรรยากาศรอบตัว
‪ทุกคนทึ่งกับแผนนี้มาก
‪วันหนึ่งในเดือนสิงหาคม ปี 2020
‪ตอนที่อากาศข้างนอกประมาณ 38 องศา
‪ผมเดินเข้าไปในร้านโรเล็กซ์ ‪ตรงถนนแมดิสันอะเวนิวในแมนฮัตตัน
‪ผมเดินเข้าไป
‪ผู้ชายทุกคนที่อยู่ในร้านใส่สูททั้งนั้น
‪และพวกเขาพูดแบบว่า ‪"นาฬิกา... สวิตเซอร์แลนด์..."
‪พวกเขาขยับตัวเหมือนหุ่นยนต์สัตว์
‪ผมเดินเข้าไปในนั้น
‪ผมใส่กางเกงยีนส์สีอ่อนมาก ‪พับขาตรงข้อเท้าสองทบ
‪รองเท้าผ้าใบรีบอคสีขาว ‪ถุงเท้าสีขาว เสื้อยืดตัวยาวมากสีขาว
‪และหมวกเบสบอลสีขาว
‪ผมเคี้ยวหมากฝรั่งเลิกบุหรี่
‪ผมสะพายกระเป๋าเป้แจนสปอร์ต ‪สะพายเป้ไว้สูงเท่าที่จะสูงได้
‪ผมอายุ 38 ปี
‪ผมเดินเข้าไปในร้าน
‪และผมเดินไปที่ตู้โชว์สินค้าตู้แรกที่เห็น
‪ผมบอกว่า "เรือนนั้น สวัสดีครับ
‪เรือนนั้น ผมชอบนาฬิกาเรือนนั้น
‪ผมอยากได้นาฬิกาเรือนนั้นครับ"
‪พนักงานขายหันมา ‪เขาเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้พร้อมแล้ว
‪เหมือนเป็นนักมายากล
‪เขาทําท่า...
‪"ผมเห็นว่าคุณกําลังดูนาฬิกาโรสโกลด์อยู่
‪คุณอยากดูเครื่องจับเวลาชิ้นอื่นไหม"
‪ผมบอก "ไม่ๆ ผมไม่สนใจเครื่องจับเวลา
‪แค่นาฬิกา นั่นคือเรือนที่ผมอยากได้
‪ผมค้นข้อมูลมาแล้ว
‪ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมัน ‪ขอนาฬิกาให้ผมด้วยครับ"
‪เขาเปิดตู้โชว์ เขาหยิบนาฬิกาออกมา
‪นาฬิกาวางอยู่บนที่วางหนังกลับ
‪เขาบอกว่า "จะลองใส่ที่ข้อมือดูไหมครับ"
‪ผมบอก "ไม่มีเวลา ไม่จําเป็น
‪มันไม่ใช่สําหรับผม
‪เป็นของขวัญให้พี่ชายผม ‪และผมรู้จักข้อมือเขาดี
‪เราเป็นพี่น้องกัน คุณมองดู...
‪เราเคยนอนห้องเดียวกัน ผมเห็นข้อมือเขา
‪ผมเลยรู้ว่ามันจะพอดี"
‪เขาบอก "ของขวัญให้พี่ชายของคุณ
‪บอกผมหน่อยครับ ‪พี่ชายของคุณใส่แหวนแบบไหน"
‪ผมก็แบบ... "ว่าไงนะ"
‪นี่คือปริศนาอะไรเหรอ
‪นี่คือพิธีรับเข้าสมาคมคนขาวของเยลเหรอ
‪"หมายความว่ายังไง ‪ที่ว่าพี่ชายของผมใส่แหวนแบบไหน"
‪เขาบอก "คือ...
‪ถ้าพี่ชายคุณใส่แหวนสีทองหรือทองคําขาว
‪คุณอาจไม่อยากได้นาฬิกาโรสโกลด์
‪อย่างที่คุณอาจรู้แล้ว ‪คุณไม่ควรใส่โลหะแบบปนสีต่างๆ"
‪ผมบอก "ก่อนอื่นเลย ผมถูกดูหมิ่น ‪ที่คุณคิดว่าผมแค่อาจจะรู้เรื่องนั้น
‪ผมรู้เรื่องนั้นแน่ๆ รวมทั้งข้อเท็จจริงอื่นๆ
‪ผมไม่มีทางปน...
‪ผมไม่มีทางเอากระป๋องอะลูมิเนียม ‪ไปวางข้างกาต้มน้ํา
‪ผมไม่วางทรัมเป็ตข้างเครื่องทําความร้อน
‪จะว่าผมหัวโบราณก็ได้ ‪แต่ผมเชื่อเรื่องการแบ่งแยกแบบเคร่งครัด
‪คุณได้ยินผมแล้ว การแบ่งแยกโลหะในบ้าน
‪อย่างที่สอง พี่ชายผมไม่ใส่แหวน ‪และเขาไม่มีทางใส่
‪เขาไม่มีทางใส่ ‪พี่ชายผม เขาไม่มีนิ้ว
‪มือเขาเหลือแค่โคน
‪มือเขาเป็นโคน
‪ผมถึงได้ซื้อนาฬิกาให้เขา ‪คุณไม่เข้าใจเหรอ
‪นาฬิกาจะช่วยประดับโคนมือของเขา ‪ดังนั้นเวลาที่เขามองมา
‪ที่สิ่งแย่ๆ นี้ ‪เขาจะได้เห็นนาฬิกาแสนสวย
‪และเขาจะได้คิดถึง ‪ความมีน้ําใจของน้องชายของเขา
‪และไม่ใช่อุบัติเหตุเครื่องปั่น ‪ที่ทําให้เขาเสียนิ้วไป
‪ขายนาฬิกาให้ผมด้วยครับ"
‪พนักงานขายหยิบกล่องโรเล็กซ์สีเขียวออกมา ‪และเขาเปิดกล่อง เอานาฬิกาใส่เข้าไป
‪มีการ์ดกระดาษแข็งเล็กๆ อยู่ในกล่อง
‪เขาหยิบปากกาหมึกซึมออกมา ‪และเขาเขียนการ์ด
‪ซึ่งผมคิดว่าใช้เวลานานเกินไป
‪ผมคิดว่า "ให้ตายเถอะ ‪เขาเขียนจดหมายให้นาฬิกาหรือไง"
‪เขารู้ว่าผมจะเอามันไปจํานํา
‪เขาอยากใส่จดหมายไว้ในกล่อง ‪จะได้รู้ว่านาฬิกามาจากไหน
‪ทุกคนในร้านนี้ ‪รู้ว่าผมจะเอานาฬิกาเรือนนี้ไปจํานํา
‪พวกเขาคิดว่าผมไม่มีคุณค่า ‪แต่ไม่ใช่ ผมคือพระเจ้า
‪นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
‪พนักงานขายหยิบริบบิ้นออกมา ‪และผมบอกว่า "ไม่ครับ ไม่ห่อของขวัญ"
‪เขาบอก "ผมนึกว่าคุณบอกว่านี่เป็นของขวัญ"
‪ผมบอก "ไม่ใช่ครับ แต่ผมและพี่ชาย ‪เราไม่ทําอะไรแบบนั้นกัน
‪เราไม่ใช่พวกชอบอะไรหรูหรา ‪ผมจะวิ่งผ่านบ้านเขา
‪ผมจะโยนนาฬิกานี้ลอยไป
‪เขาจะเอาโคนมือของเขารับไว้
‪ผมจะโผล่ไปพร้อมริบบิ้นใหญ่โตไม่ได้หรอก
‪แล้วพี่ชายผมจะแกะริบบิ้นยังไง ‪ผมบอกความลับกับคุณไปนะ
‪ผมบอกความลับคุณเรื่องอาการเขา ‪และตอนคุณจะมาทํา...
‪คุณจะให้เขาทํายังไง ‪ใช้ฟันแกะห่อของขวัญเหรอ
‪ขายนาฬิกาให้ผม มันสําหรับโคเคน"
‪เขาเอาบัตรเครดิตผมไป เขารูดบัตร
‪เขาคืนบัตรให้ผม เขาเอาถุงโรเล็กซ์ออกมา
‪ผมหันกระเป๋าเป้แจนสปอร์ตของผมมา ‪เปิด และรูดซิปออก
‪ผมบอก "ไม่ต้องครับ"
‪เขาเอากล่องนาฬิกาใส่ในเป้ของผม
‪ผมรูดซิป ก่อนที่ผม ‪จะเดินออกจากประตูร้านด้วยซ้ํา
‪ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาและผมเปิดกูเกิล
‪'ที่ขายนาฬิกาในนิวยอร์กซิตี้ตอนนี้'
‪ที่ที่ชื่อ 'ขายนาฬิกาของคุณตอนนี้ ‪เอ็นวายซี' โผล่มา
‪ผมคิดว่า "ในที่สุดเมืองนี้ก็มีคนเข้าใจผม"
‪ผมโทรหาที่ร้านและผมบอกว่า
‪"ฮัลโหล ครับ ผมอยากขาย ‪นาฬิกาโรเล็กซ์ วันนี้ผมเข้าไปได้ไหม"
‪ผู้ชายบอกว่า "ครับ คุณอยากเข้ามากี่โมง"
‪ผมบอก "ผมอยู่ห่างจากร้านคุณสองนาที ‪และผมจะวิ่งไปที่ร้านคุณ
‪ผมจะไปถึงที่นั่นในหนึ่งนาที"
‪และเขาบอก "โอเค ‪ผมมากินข้าวเที่ยงฝั่งตรงข้าม
‪ผมจะเริ่มวิ่งเหมือนกัน"
‪ตอนนี้ทั้งเขาและผมวิ่งในถนนสาย 47
‪กระเป๋าเป้ผมเหวี่ยงไปซ้ายขวา
‪เหมือนหน้าอกใหญ่ๆ ของหญิงชรา
‪ตอนที่เธอกระโดดขึ้นลง ‪ในช่วงเกมทายราคาในรายการทีวี
‪เราไปที่ร้านของเขา ‪มันอยู่เหนือร้านขายเพชรขนาดใหญ่
‪แต่ออฟฟิศของเขาอยู่ชั้นบน ‪เราเลยขึ้นไปชั้นบน
‪เขาปลดล็อกประตูกระจกกันกระสุนสองบานให้ผม
‪คุณเคยดูหนังเรื่องเพชรซ่อนเหลี่ยม
‪เราเข้าไปออฟฟิศของเขา ‪และเรานั่งลง และทีนี้ผมต้องเปลี่ยนโหมด
‪เพราะว่า ใช่ ผมทําตัวบ้าระห่ําทั้งเช้า
‪แต่ตอนนี้ผมกําลังจะขายนาฬิกา
‪ผมจะทําว่าอยากขายจนตัวสั่นไม่ได้
‪ผมต้องการราคาที่เหมาะสม
‪ผมเลยต้องใจเย็น
‪ผมเลยวางกระเป๋าเป้ลงอย่างช้าๆ
‪เผยให้เห็นรอยเหงื่อตรงสายกระเป๋า ‪และตรงหลังอย่างงดงาม
‪เขาเสนอน้ําให้ผมดื่ม ซึ่งผมปฏิเสธทันที
‪แม้ว่าริมฝีปากของผมจะติดกับฟัน
‪ผมบอกว่า "สวัสดีครับ ‪ผมมีนาฬิกาสวยๆ มาขาย
‪ผมไม่ได้รีบร้อนจะขาย
‪นาฬิกาเรือนนี้อยู่กับผมหลายปีแล้ว
‪ผมไม่เคยใส่เลย มันเลยสภาพดีมาก"
‪เขาถาม "คุณได้นาฬิกาเรือนนี้ ‪มาหลายปีแล้วเหรอ"
‪ผมบอก "ถูกต้องแล้ว"
‪เขาถาม "ทําไมคุณไม่ใส่มันล่ะ"
‪ผมบอก "ผมก็อยากใส่นาฬิกาเรือนนี้
‪แต่ว่าผมใส่แหวน...
‪แหวนทองและแหวนเงิน
‪และอย่างที่เราทั้งคู่รู้...
‪เราต้องไม่บดโลหะ"
‪เขาเปิดกล่องโรเล็กซ์ ‪เขาดูข้างใน เขาดูที่การ์ดใบเล็กๆ
‪ที่พนักงานขายเขียนด้วยปากกาหมึกซึม
‪เขาดูที่การ์ด เขามองผม เขาดูที่การ์ด
‪เขาถาม "คุณได้นาฬิกานี้มาหลายปีแล้วใช่ไหม"
‪ผมบอกว่า "อือ"
‪เขาบอก "นี่คือวันที่วันนี้"
‪และผมบอกว่า "ใช่แล้ว"
‪และผมจ้องเขา...
‪ด้วยเสน่ห์และความน่าดึงดูด ‪ที่มีเหลือในร่างเมายาของผม
‪หวังว่าผมจะสามารถเบี่ยงเบนตรรกะ
‪ที่จะทําให้ทั้งสองอย่างเป็นจริงพร้อมกันได้
‪ผมได้นาฬิกานี้มาหลายปีแล้ว
‪และนั่นคือวันที่วันนี้
‪ณ จุดนี้ เขารู้แล้วว่า ‪เขาถือไพ่เหนือกว่าในการเจรจา
‪ผมซื้อนาฬิกาเรือนนั้นมา ‪ในราคา 12,000 ดอลลาร์
‪ก่อนที่คุณจะเสียสติ
‪อย่าลืมว่ามูลค่าของนาฬิกาลดลง...
‪ในไม่กี่วินาทีที่คุณออกจากร้าน
‪ผมซื้อนาฬิกาในราคา 12,000 ดอลลาร์
‪เขาบอก "5,000" ผมบอกว่า "ไม่"
‪เขาบอก "6,000" ผมบอก "โอเค"
‪ผมรู้สึกว่าคุณตัดสินผม
‪คุณคิดว่าผมโง่พอควร
‪ขอผมถามคุณอย่างนี้
‪ทําไมคุณไม่ลองบอกวิธีที่ดีกว่านี้
‪ที่จะหาเงินได้ 6,000 ดอลลาร์
‪ในห้านาที...
‪ด้วยการใช้เงินแค่... 12,000 ดอลลาร์
‪และ...
‪ขณะที่คุณคิดประมวลและไตร่ตรองว่าเรื่องนี้
‪ช่างน่าขยะแขยง ‪เปล่าประโยชน์ และไม่น่าเป็นไปได้
‪แค่อย่าลืมว่า
‪นั่นเป็นเรื่องเดียวที่ผมยินดีเล่าให้คุณฟัง
‪การเป็นคนติดยาที่กําลังพักฟื้นเป็นเรื่องแปลก
‪มันแปลกที่เคยเป็นคนติดยา ‪แต่อย่างน้อยตอนนั้นผมก็เสพยา
‪บางครั้งมันแปลก แบบว่าผมโอเคดี
‪แต่พอผมอยู่ตามลําพัง ‪ผมอยู่กับคนที่พยายามฆ่าผม
‪บางครั้งผมเดินผ่านกระจก ‪ผมคิดว่า "ไอ้เวรนั่นอีกแล้ว ให้ตายสิ"
‪บางครั้งนั่นเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างน่ากลัว
‪แต่ก็เป็นความรู้สึกดี
‪บางครั้งมันทําให้ผมมั่นใจแบบแปลกๆ
‪เพราะว่าผมเคยใส่ใจ ‪ว่าทุกคนคิดยังไงกับผม
‪มากๆ เลย นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมใส่ใจ
‪สิ่งเดียวที่ผมใส่ใจคือว่าผู้คนคิดยังไงกับผม
‪และผมไม่สนอีกแล้ว
‪และผมไม่สนเพราะผมบอกได้จริงๆ ว่า ‪สิ่งที่ใครบางคนจะทํากับผม
‪มันแย่กว่าสิ่งที่ผมจะทํากับตัวเองเหรอ
‪อะไร คุณจะแบนจอห์น มูเลนีย์เหรอ
‪ผมจะฆ่าเขา
‪ผมเกือบทําไปแล้ว
‪ผมอยู่ในพิพิธภัณฑ์ในดีทรอยต์กับลูกชายของผม
‪ผมเข็นลูกผมที่อยู่ในรถเข็นเด็กในห้องใหญ่
‪ที่แสดงผลงานของดิเอโก ริเวราตรงผนัง
‪และผมกําลังอธิบายให้มัลคอล์ม ลูกชายผมฟัง ‪ตอนนั้นเขาอายุเก้าเดือน
‪ว่าดิเอโก ริเวรายอดเยี่ยมมาก ‪แต่เขาเป็นคอมมิวนิสต์
‪และมัลคอล์มก็แค่ส่งจูบให้สิ่งไม่มีชีวิต
‪และทําตาขวางขณะอึใส่ผ้าอ้อม
‪ผมไม่เคยออกไปข้างนอกกับเขาและต้อง ‪เปลี่ยนผ้าอ้อมคนเดียวในที่สาธารณะมาก่อน
‪ผมเลยไปหาเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์และบอกว่า
‪"มีที่ให้ผมเปลี่ยนผ้าอ้อมเด็กที่ไหนบ้าง"
‪และเธอบอกว่า "ค่ะ ห้องน้ําชายก็ได้ค่ะ"
‪ผมบอก "โอเค" และเข็นเขาไปในห้องน้ําชาย
‪ผมเดินเข้าไปในนั้นและผมมองผนัง
‪"สวัสดี เพื่อนเก่า"
‪ตอนนี้ชีวิตผมอยู่ในจุดที่ดีขึ้นมากแล้ว
‪แต่... ถ้าผมรู้สึกว่าผมต้องการสิ่งย้ําเตือนความจํา
‪ขอบคุณมากครับ
‪ว่าสิ่งต่างๆ เคยแย่แค่ไหน
‪โชคดีที่ผมมีสิ่งนี้
‪นี่คือบทสัมภาษณ์ของผมในนิตยสารจีคิว
‪ที่ผมจําไม่ได้เลยว่าเคยทําไป
‪คุณเคยคุยอะไรตอนเมายา ‪แบบที่วันต่อมาคุณจําอะไรไม่ได้ไหม
‪บทสนทนานี้ยาวไหม
‪ผมให้สัมภาษณ์วันที่ 15 ธันวาคม 2020
‪ผมเข้าบําบัดวันที่ 18 ธันวาคม
‪ดังนั้นมันแย่ที่เป็นก่อนหน้า
‪ผมว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ‪นักข่าวโทรมาหาผมและเขาบอกว่า
‪"นี่ ผมอยากสัมภาษณ์คุณ" ‪และผมเสพโคเคนเยอะมาก
‪และผมไม่รู้ว่าคุณรู้ไหมว่าโคเคนออกฤทธิ์ยังไง
‪แต่นั่นคือข่าวดี
‪ดังนั้นผมอยากเล่าส่วนเด็ดๆ จากบทสัมภาษณ์นี้
‪ที่ผมจําไม่ได้เลยว่าพูดอะไร
‪เริ่มต้นด้วยบทนําที่บอกว่า
‪"จีคิวสัมภาษณ์นักแสดงตลกทางโทรศัพท์ ‪ในประเด็นต่างๆ หลากหลาย"
‪คําถามแรก ‪"จีคิว - วันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง"
‪"มูเลนีย์ - ผมเดินผ่านตึกที่
‪ว่ากันว่าเป็นตึกที่หลอนที่สุดในนิวยอร์กซิตี้"
‪"จีคิว - อ้อ"
‪"มันอยู่ที่ไหน"
‪"มูเลนีย์ - มันคือร้านขายเครื่องดูดฝุ่น
‪มันอยู่ถนนสาย 14 ระหว่างถนนสายห้าตัดสายหก ‪และมันเคยเป็นบ้านพักมาก่อน
‪ตายแล้ว เห็นว่ามีผีสิงจริง
‪และผมพูดถึงแบบ ‪หลอนแบบหนังวิญญาณขังสยอง"
‪"จีคิว - โอเค
‪คุณรู้สึกได้ถึงบรรยากาศสบายๆ หรือแย่ๆ"
‪"มูเลนีย์ - มันไม่ทําให้ผมรู้สึกแย่อีกแล้ว
‪ผมว่าครั้งแรกที่ผมเดินผ่าน ผมรู้ว่ามันคืออะไร
‪บางทีผมอาจแกล้งทําว่ารู้สึกแย่"
‪อะไรเนี่ย
‪เขาหมายถึงอะไรได้
‪อีกอย่าง พวกเขามีบรรณาธิการ ‪พวกเขาน่าจะช่วยผมหน่อย
‪"ผมว่าครั้งแรกที่ผมเดินผ่าน ผมรู้ว่ามันคืออะไร
‪บางทีผมอาจแกล้งทําว่ารู้สึกแย่
‪แม้ว่าผมจะเคยเดินผ่าน ‪บ้านที่มีผีสิงในลอสแอนเจลิสครั้งหนึ่ง
‪ผมไม่รู้ว่ามันมีผีสิง
‪ผมแค่แบบว่าบ้านนี้คืออะไร
‪และจากนั้นช้าๆ ผมคิดว่าไม่ ผมไม่ชอบบ้านหลังนี้
‪ผมจะเดินไปจากตรงนี้กับสุนัขของผม
‪และจากนั้นผมได้รู้ว่ามันเรียกว่า ‪บ้านฆาตกรรมแห่งลอสเฟลิซ
‪จากนั้นผมรู้ว่ามันมีประวัติที่เลวร้าย
‪ใช่ นั่นคือครั้งเดียวที่จู่ๆ ผมรู้สึกถึง
‪ความน่าขนลุกของผีปอบและผีสางจริงๆ
‪และได้รับการพิสูจน์ว่าคือเรื่องจริง"
‪ไม่
‪ไม่มีการถามคําถามอื่นอีกในช่วงนั้น
‪ผมยังตอบคําถามนั่นอยู่
‪"วันนี้คุณทําอะไร"
‪และผมชอบจริงๆ ที่ผมใช้คําว่า "ผีปอบ"
‪เมื่อไหร่ที่คุณจะได้พูดคํานั้น
‪คําถามต่อไป "จีคิว -
‪ผมอยากคุยกับคุณ ‪เรื่องงานสร้างสรรค์ของคุณในปีนี้
‪เพราะช่วงนี้ของปีที่แล้ว
‪คุณมีผลงานเรื่องเดอะแซ็คลันช์บันช์
‪ซึ่งถือเป็นผลงานที่เสี่ยงชิ้นหนึ่ง ‪และมันได้ผลดีมาก
‪ปีนี้กระบวนการความคิดสร้างสรรค์ ‪ส่งผลกับคุณยังไงบ้าง"
‪"มูเลนีย์ - ถ้าคุณได้ยินเสียงช้อนหล่น
‪เพราะผมกินซีเรียลฟรุตลูปส์อยู่"
‪สุดยอด
‪สุดยอดคําตอบ...
‪กับทุกคําถามในชีวิต
‪บอกและระบุทุกเสียงที่ดังในห้อง
‪มันดูไม่วิตกจริตเลย
‪คําถามต่อไป
‪"นิตยสารจีคิว - ผมดูคุณในรายการ ‪เลทไนท์วิธเซธ เมเยอร์สและผมสงสัย
‪คุณอยากมีรายการทอล์คโชว์ของตัวเองไหม"
‪"มูเลนีย์ - โอเค คือ...
‪ผมเคยคิดเรื่องทอล์คโชว์ไว้สองอย่าง"
‪มาหยุดและชื่นชมกับประโยคนั้นแป๊บนึง
‪"ผมเคยคิดเรื่องทอล์คโชว์ไว้สองอย่าง"
‪"ที่บอกว่าคิดคือผมหมายถึง ‪ผมคิดเองของผมในห้องคนเดียว
‪ความคิดแรกคือการสัมภาษณ์ ‪คนที่ทําสิ่งที่ผมสนใจ
‪และผมไม่ได้หมายถึงผมลงพื้นที่ ‪และผมไปดูพวกเขาทํางาน
‪ไม่ครับ มันจะเป็นฉากรายการทอล์คโชว์
‪และพวกเขาจะมาในรายการ ‪และจะมีวงดนตรีและอะไรแบบนั้น"
‪โอเค มาหยุดตรงนั้น
‪แค่สรุปกัน
‪"ผมเคยคิดเรื่องทอล์คโชว์ไว้สองอย่าง
‪และหนึ่งในนั้นคือรายการทอล์คโชว์"
‪"และอีกหนึ่งความคิดคือการมีรายการ ‪และเชิญเฉพาะผู้สูงอายุ
‪ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้ผมจะไม่ทําเพราะความเสี่ยง
‪แต่ผมแค่คิดว่ามันคงดีมากที่ได้คุยกับคนแก่
‪โดยเฉพาะถ้าพวกเขาสบายใจ
‪ที่จะพูดคุยเรื่องบั้นปลายชีวิตของตัวเอง"
‪คําถามต่อไป
‪"จีคิว - พูดถึงโทรทัศน์
‪คุณเคยมีซีรีส์ซิตคอมที่ไม่ได้ผล ‪แต่นั่นก็ผ่านมานานมากแล้ว
‪เราอยู่ในยุคที่ช่องต่างๆ ‪และบริการวิดีโอสตรีมมิ่งเหล่านี้
‪ให้พื้นที่ผู้สร้างสรรค์ทํารายการ ‪ที่พวกเขาต้องการมากกว่าเดิม
‪ถ้าอย่างนั้น คุณอยากลองอีกทีไหม"
‪"มูเลนีย์ - คุณพูดถึงซิตคอมที่มีผู้ชมดูสดๆ ‪และใช้กล้องหลายตัว
‪อย่างที่ผมเคยทําใช่ไหม"
‪"จีคิว - ไม่ครับ
‪ไม่จําเป็นต้องแบบนั้น"
‪"มูเลนีย์ - ผมจะทํารายการแบบที่เคยทําเป๊ะๆ
‪และสิ่งเดียวที่ผมจะเปลี่ยนคือผู้ชม"
‪และมันจบแบบนี้
‪"จีคิว - ผมว่าประเด็นที่เราพูดถึง ‪ในการคุยกันครั้งนี้
‪คือมีความคิดต่างๆ มากมายในหัวคุณ
‪ที่คุณควรทําให้มันเกิดขึ้นจริง"
‪"มูเลนีย์ - ถ้านั่นคือสิ่งที่ผู้คน ‪ได้ไปจากบทสัมภาษณ์นี้ ผมคงตื่นเต้นเลย"
‪"จีคิว - โอเค
‪ผมจะวางสายแล้ว
‪ผมไม่อยากรบกวนเวลากินฟรุตลูปส์ของคุณอีก"
‪"มูเลนีย์ - คุณพูดเรื่องอะไร
‪มันหมดไปนานแล้ว"
‪ราตรีสวัสดิ์ บอสตัน ‪ขอบคุณมากๆ จริงๆ ครับ
‪(ขอบคุณ)
‪(คุณช่วยชีวิตผมไว้)
‪คําบรรยายโดย ลลวรรณ, พิชชาพงศ์ ทองเพ็ญ