Downloaded from YTS.MX
Son birkaç yıldır kendime çok emek harcadım.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sürekli ilgi gördüğüm sürece iyi olacağımı anladım.
Öyle. İlgiyi seviyorum.
Hep ilgi istedim.
Küçüklüğümde fazla ilgi görmedim.
Dört çocuğun üçüncüsüydüm.
Bir abim ve bir de ablam var.
Üç yaşımdayken beni kenara çektiler
ve evlatlık olduğumu söylediler.
Gerçek annemin öldürüldüğünü söylediler.
Miss America tarafından.
Bu konuyu annemize sorarsan çok üzülür, dediler.
O yüzden onu üzmek istemiyorsan doğru mu diye sorma.
Babamıza sorarsan da yalan söylediğimizi söyler, dediler.
"Ama asıl yalancı o."
Her açıdan düşünmüşlerdi.
Ve altında bulunduğum onca stresle
üç yaşımdayken
Miss America'nın Özgürlük Heykeli olduğunu düşündüm.
1986 yazıydı.
86'nın o yazında, Dört Temmuz'da
başkan o zamanlar Reagan'dı
ve Özgürlük Heykeli'nin önünde konuşma yapmıştı.
Beyaz gömlek giyiyordu, rüzgâr vardı
ve "Bu kadın, harika bir kadın" dedi.
Ben de evde oturuyorken dedim ki "Tanrım.
Bu olay çok derin.
Annemin hakkını asla alamayacağım."
Okulda hep ilgi istedim.
Hastalık derecesinde.
Gerçekten... Hiç böyle bir hisse kapıldınız mı, bilmiyorum
ama hatırlar mısınız, ilkokuldayken, ilköğretimdeyken
bir gün sınıfınızdan bir çocuk okula gelir
ve bir büyüğünün öldüğünü öğrenirsiniz ya?
Sonra da o çocuk çok ilgi görür.
Öğretmen, "Aaron'ın dedesi öldü" der,
o da "Aynen öyle" der.
Sonra hepimiz "Aaron" deriz.
Gün boyunca özel muamele görür.
"Okuma saatinde puf mindere oturabilir miyim?" der.
"Tabii ki zavallı puşt. Otur tabii" deriz.
O gün hangi kişinin oturacağına dair
lamine edilmiş, el işi kağıdından bir listenin olduğunu
ve sabırla günümüzü beklediğimizi unutalım.
O puf minderin bize sabrı öğretmek için olduğunu da unutalım.
Sırada önümüze geç sen.
Büyüğü ölen çocuğun ne kadar ilgi gördüğüne dikkat ettiniz mi?
Ve hiç
benim gibi...
...umdunuz mu?
Hatta belki de...
...dua ettiniz mi?
"Lütfen bugün bir büyüğümü öldür ki ben de ilgi göreyim."
Ben ettim. Böyle.
Bazılarınız da ettiniz.
Ettiğinizi biliyorum çünkü esprinin daha en başında
gülmeye başladınız.
Ettiyseniz çok kötü hissetmeyin, tamam mı?
Evet, çok dehşet verici bir anı.
Ama küçüktünüz.
Hem küçükken
muhtemelen dede ve ninelerinizin dördü de yaşıyordu.
Yani dede ve nineler az değil.
Belki de çok fazla?
Ne bileyim, soruyorum işte.
Yahu bakın, önemli olanlardan
birinin ölümü için dua etmiyorsunuz.
Özel ilişkinizin olduğu anneannenizi öldürmek istemezsiniz.
Babanızın babasını da istemezsiniz çünkü sonra babanız tuhaflaşır.
Çocuklar, babanızın tuhaf olduğunu mu düşünüyorsunuz?
Bir de babası ölünce görün.
Bambaşka bir dünyaya gidiyor.
Daha fazla aile fotoğrafı çekmek isteyecek ama daha sinirli olacak.
"Düzgün durduğumuz bir fotoğraf çekebilir miyiz?"
Diğerleri de "Bu herifin durumu iyi değil" der.
Yani önemlilerden birini öldürmek istemezsiniz.
Ama önemsizlerden...
...öldürebilirsiniz.
Kim, biliyorsunuz.
Şey...
Babaannenizi öldürebilirsiniz.
Babanızın annesi de mi varmış?
Annelik konusunda iyi bir iş çıkarmış gibi görünmüyor.
Bunu annenize sorun.
Babaanneniz iyi bir iş çıkarmış mı
ve yaşamayı hak ediyor mu diye.
Tabii ki çıkarmamış.
Huysuz ihtiyarın teki.
Kimseye bir hayrı olmamış.
Ama şu an olabilir.
Ölebilir.
Eylül ve mayıs arasında.
Bu bir gerçek, Boston.
İlkokuldayken büyükannem yaz aylarında ölmüştü!
Bir işe yaramadı.
İşçi Bayramı'nda okula gidip
"17 Temmuz'da büyükannem öldü" diyemezsiniz.
"Üzüntün çoktan geçmiştir. Kalk o minderden!"
Gösterinin başı böyle kasvetli olduğu için özür dilerim.
Ama çok da neşeli başlamak istemedim.
Tuhaf birkaç yıl geçirdim.
Siz de geçirdiniz.
Sahte hislerle başlamak istemedim.
Şöyle... "Selam Boston! Şimdi gülme zamanı!"
Gülüşünüzü gösterin
Maskenizi indirin
Bilirsiniz ne dediğimi
Yeni çıktık karantinadan
Toparlanmamız gerek Hepimiz boşandık birden
Artık itibarlarımız değişti
Ne düşüneceğini bilen yok
Evet
Çocuklar artık Bo Burnham'ı daha çok seviyor
Çünkü o artık sorun çıkarmıyor
Beğenilirlik tutsaklıktır
Bu şekilde başlayamayız.
Teşekkürler. Ben yazdım.
Başlamadan önce...
Üçüncü sıradaki genç adam.
- Adın ne? - Henry.
Henry mi? Tamam Henry. Kaç yaşındasın?
On bir. Tamam, harika.
Performansım boyunca hiç dikkatimi dağıtmayacaksın.
Henry...
Of be.
Henry, acaba... Şey değil,
"Kim olduğumu biliyor musun?" demiyorum.
Ama benim kim olduğumu biliyor musun
ya da bebek bakıcısının işi çıktı da kendini arabada mı buldun?
Beni biliyor musun? Tamam. Hiç izlemiş miydin?
- Evet. - Tamam. Pekâlâ.
Geldiğin için sağ ol.
Şey...
Bu gece konuşacağım şeyler,
son zamanlarda yaptığım şeyler...
Bunu hiç söylememiştim Henry.
Hiç açıkça söylemedim ama bunları yapma.
Tamam mı?
Yapma.
Altıya mı gidiyorsun?
- Beşe. - Beşe mi?
Tamam.
Pekâlâ Henry, daha önce stand-up'ımı izlemişsin,
artık farklı bir tarzım var.
Gençken sahneye çıkıp "Hey!" diyordum.
Acaba neden öyleydim?
O günler artık bitti.
Artık bitti.
Tamam.
Şöyle oldu...
18 Aralık 2020.
Henry, üçüncü sınıfta, Noel tatiline
girmek üzereydin.
O sıralar ben de New York'ta dağıtıyordum,
iyi değildim.
Fenaydım.
O gece, 18 Aralık 2020'de
bir arkadaşımın evine yemeğe davet edildim.
Heyecanlı mı?
Değil.
Oraya gittim ve bu bir oyunmuş.
Yemek falan yoktu.
Madde bıraktırma görüşmesiymiş.
Benim için.
Benim için olan görüşmeler
en sevmediğim görüşmelerdir.
Görüşmeme gittiğimde
bir görüşme olduğunu hemen anladım.
Nasıl bir uyuşturucu sorununuz varmış, anlıyor musunuz?
Kapıyı açıyorsunuz, insanların toplandığını görüyorsunuz
ve hemen, ilk şunu düşünüyorsunuz:
"Bu görüşme uyuşturucu sorunumla ilgili mi?
Gelmelerinin başka bir sebebi yoktur."
O gece görüşmeme gittiğimde düşünme sürecim şöyleydi...
"Okul arkadaşımla yemeğe gidiyorum!
Okul arkadaşımla yemeğe gidiyorum!
Seth Meyers burada ne arıyor?
Siktir!"
Bir de görüşmeme iki saat geç gelmiştim.
İnsanların beni beklediğini bilmiyordum.
Keşke bilseydim.
Bir milyon saat geç giderdim.
İki saat gecikmiştim, yani gittiğimde
herkes daha da sinirliydi.
"Bir de geç kaldın" der gibiydiler.
"Vaktinde gelmemi istiyorduysanız
'John, kokainimiz var' diye yazabilirdiniz."
Yarım saat erken gelip sandalyeleri düzenlerdim.
Çok önemli iki işim olduğu için iki saat gecikmiştim.
İlk işim torbacımın evine gitmekti.
Mal almak için gittiğimi söylemekten utanıyorum.
Nakit ödemem gerekiyordu, bir de birkaç gece önce
aldığım mallar için de ödeme yaptım
çünkü Venmo'mun limiti dolmuştu.
Bunu biliyor muydunuz?
Venmo'nuzun haftalık limitini doldurmak mümkün.
Bu arada, hazır hepiniz buradayken
uyuşturucu bağımlıları topluluğu adına
Venmo'yla ilgili bir şey diyeyim.
Venmo uyuşturucu ticareti içindir.
Yapılma amacı budur.
Uyuşturucu dünyasındakiler olarak,
siz sivillerin
uygulamamızda
normal işlemlerinizle ne yaptığınızı bilmiyoruz.
Ne bu, 1555'ten kalma pazarda mısınız?
Duyduk duymadık demeyin!
Bana bakın!
Bir besili kazı on turpa takas ederim. Bu bilgiyi kendine sakla.
O gece yaptığım ikinci iş beni çok keyiflendirdi.
Akşam yemeği 19.00'daydı.
Ve saçımı kestirmeye gittim.
19.00'da.
Gerçekten ikisine de yetişebileceğimi düşündüm.
Akşam vakti saçımı kestirmek için
Saturday Night Live'a gittim.
Bu dediğim bir TV programı, tüm gece açık bir berber değil.
Ama kendi kuaförleri var, değil mi?
Orada çalıştığım zamanlardan kalan kartım da var.
Neyse, saat 19.00'da
kokainin etkisindeyken
30 Rockefeller Merkezi'nin sekizinci katına çıktım,
Emmy Ödüllü kuaförlere gittim
ve "Saçımı keser misiniz?" dedim.
"John, bu hafta sunucu sen değilsin" dediler.
Ve yine "Saçımı keser misiniz?" dedim.
Bir madde bağımlısı
ofisinize gelip saç kesimi isteyince
"Kessem daha az uğraştırır" dersiniz.
İşte böyle oldu.
Görüşmeme iki saat geç gittim.
Arkadaşlarımın dediğine göre şöyle demişim...
"Tamam!"
Daha yeni torbacıma gitmiştim,
o yüzden hemen dedim ki
"Başlamadan önce lavaboya gidebilir miyim?"
Kabul etmediler. Ben de bağırdım.
Sonra benim için getirdikleri kadın
üstüme doğru gelip "Merhaba" dedi.
"Yanlış enerji!" dedim.
Görüşmeme geldim.
Bakın, oradaki herkes
benim için endişeleniyordu.
Hepsi vücut sağlığım için endişeleniyordu.
Ama ben odada dolaşıyordum. Kokainden sıskalaşmış ve yeni saçımlaydım.
Onlar da dokuz aydır sıkı karantinadaydılar.
Bok gibi görünüyorlardı.
Madde bıraktırma görüşmemdeki en iyi görünen kişi
açık ara bendim.
Oradaki herkes Jerry Garcia gibiydi.
Odaya girdim,
altı arkadaşım bizzat New York'taydı, orada oturuyordu.
Altı arkadaşım da Los Angeles'tan Zoom'daydı.
Şöyle düşünüyorsunuzdur...
"'O kadar endişeleniyorsanız neden
buraya gelmediniz?' derdim."
Merak etmeyin.
Birçok kez dedim.
O gece birçok kez bunu dedim.
Görüşmeci kadın,
"Sandalyeni göstereyim" dedi.
Özel bir sandalyem vardı.
Çünkü balo güzeli bendim.
Sandalyeme oturmak üzereydim, köşedeki bir arkadaşım dedi ki
"Bağlayacaklarını sanıyordum."
"Ne sanıyordun?"
"Intervention'daki gibi işte.
Seni bağlayacaklar sandım."
"To Catch a Predator'da o.
Bağlamadıkları için üzüldün mü?"
"Evet, biraz üzüldüm" dedi.
Sandalyeme oturdum, o yılanların hepsiyle yüz yüze geldim.
Bakın.
Şunu söyleyeyim, tuhaf olmak istemiyorum.
Yıldızlarla dolu bir görüşmeydi.
Güzel bir gruptu. İyi bir grup.
Oraya geldiğimde çok kızmıştım
ama "İyi bir kadro. Bu gerçekten...
Bir nevi insanı pohpohlayan bir şey."
40 yaşını geçmiş alternatif komedyenlerin
"We Are the World"ü gibiydi.
Hep komedyen vardı.
Ama gece boyunca hiç kimse
komik bir şey söylemedi.
Ben gelmeden önce birbirlerine söz vermişler.
Espri yapmama sözü.
Psikoza giriyordum.
Kokainden bitkin bir hâlde,
kötü bir sandalyedeydim.
Kendime gelmem için lavabo izni vermiyorlardı.
Dünyanın en eğlenceli insanları suratıma bakıyor,
espri yapmayı reddediyordu!
Bu beni deli ediyordu!
Fred Armisen ciddiydi.
Ne kadar itici, biliyor musunuz?
Bir karaktere girmedi, ses taklit etmedi.
"John, yaşadığın şeyler beni gerçekten endişelendiriyor" dedi.
"Sıradaki!" dedim.
Bu arada, bu görüşmenin çoğunda
rehabilitasyona gitmemeye, yani "kaybetmemeye" kararlıydım.
Planım lider kadını sarsmaktı.
Diğerlerine o kadının liderliğini sorgulatabilirsem
her şeyin iskambil kâğıdı gibi devrileceğini düşündüm.
Umduğum şey şunu demeleriydi:
"Ne bileyim, saç kestirmiş, öz güvenli.
Onu lider yapalım, kadını rehabilitasyona yollayalım."
Bir an açık bir pencerenin karşısında birbiri ardına sigara içiyordum.
Hem de aralık ayında, New York'ta. Ayık bir insanın yapacağı gibi.
Sonra kadına dönüp "Senin gücün bana yeter mi?" dedim.
"Evet ama herkes senin çok iyi biri olduğunu söyledi" dedi.
Karaktere inanmayın.
Sonra ekibe bir bomba patlattım.
"Rehabilitasyona gideceğim.
Ama hepiniz içki içmeyi ve otu bırakacaksınız." dedim.
Görüşmede bir sessizlik oldu.
Sonra Nick Kroll, "Johnny, mesele bu değil" diye bağırdı.
İnsanların
kendi sorunları olduğu hâlde size karışması sinir bozucu bir şey.
Birinin mesaj göndermesi
ama o mesajın e-postadan gelmesi gibi.
"Tamam, mesajı anladım
ama kendine gelmelisin. Bu...
Bunu sevmedim. İsmin@iCloud mu?
Niye mesaj atıyorsun? Böyle mesaj atma. Aptalca."
İki ayrı konuşma oldu. Asıl konuşmada
adın sevdiğim şekilde kayıtlı,
bir de hepsi küçük harfle yazılı saçmalık var.
O kadar çok harf var ki ön izlemeye bile sığmıyor.
Bir de kontrol etmek için tüm gün atmaya devam ederler.
"Mesajlarım hâlâ e-postadan mı geliyor?
Tuhaf."
"Mesajlar hâlâ e-postadan mı?
Tuhaf."
E-posta adreslerini kullanarak sizi FaceTime'dan ararlar!
Bir çocuğun iPad'inden mi arıyorsun?
O gece tam bir pisliktim. Bunun farkındayım.
Ama dinleyin, onlara öfkeliydim.
O gece çok sinirliydim.
Beni kandırmışlardı.
Madde bıraktırma görüşmesi özünde bir eşek şakasıdır.
Beni tuzağa düşürdüler. Hayatıma yön vermeye, kontrol etmeye
çalışıyorlardı.
Aylarca rehabilitasyona yollayacaklardı.
Güçsüz hissettim. Çok sinirliydim.
Şimdi, bu gece buradayım.
26 Şubat 2023.
Yılın en kötü zamanlarından biri.
Sizin gibi harika insanlarla ve bir beşinci sınıf öğrencisiyleyim.
Gösteriyi yapıyorum ve buradayım...
Bakın, görüşmemdeki herkese minnettarım.
Görüştüler, beni rahatlattılar ve kesinlikle hayatımı kurtardılar.
Tamam. Yeter.
Onları desteklemeyin. Dinleyin.
Onlara teşekkür edildi.
Ve onlar da
iyi bir şey yaptıklarının gayet farkındalar.
Bunu gündeme getirip duruyorlar.
Bir de
onlara hâlâ kızgınım.
Minnettarım. Gerçekten minnettarım.
Ve keşke sadece tek duyguyu hissetseydim ama öyle değilim.
İki duygu hissediyorum.
Hâlâ biraz kızgınım.
Çünkü... Tamam.
Hayatınızı kurtaran
12 insanın olması nasıldır, biliyor musunuz?
Çok fazla insan.
Dört insanla da yapabilirlerdi.
Şutlayacakları sekizi de biliyorum.
Bunun yerine, hayatımın kalanı boyunca
o 12 kişiye
eğer onlarla yemekteysem
"Hayır, ben yaparım. Yok.
Hey, hadi. Cidden.
Siz hayatımı kurtardınız.
Zoom'dan" diyeceğim.
Burada rehabilitasyona giden olduysa
muhtemelen biliyordur
ama yanınızda uyuşturucu götürmeniz yasak.
O akşam görüşmeden önce yaptığım ilk işimi
hatırlıyor musunuz, bilmiyorum
ama rehabilitasyon için çıkarken
üstümde bir sürü madde vardı.
O zamanlar bağımlılığım kokaine,
Adderall'a, Xanax'a, Klonopin'e
ve Percocet'eydi.
Providence spesiyali.
Providence, Rhode Island.
Başka yerden olanlara, burada bir şehir var
ve dalga geçtiğimiz bir yer.
Çok aptalca bir yer.
Rehabilitasyon için çıktım. Tek başımayım
ve bir paket 30 mg'lık Adderall,
bir paket Xanax,
üç gram kokain
ve 2.000 dolar nakit param var.
O hafta sonu başka planlarım vardı.
Sabahın dördünde rehabilitasyona gittim
ve eşya masasına yürüdüm.
Masadaki kadın "Üstünüzde hiç uyuşturucu var mı?" dedi.
Ben de "Hayır, yok.
Lavaboya gidebilir miyim lütfen?" dedim.
İki adam beni tuttu. Montumu çıkardılar,
cepleri aramaya başladılar.
Montumun içindeki fermuarlı cebe baktılar.
"İçindeki fermuarlı cebi nasıl buldular?" dedim.
"Hayatım boyunca kimsenin göremediği cep."
Oraya uzandılar.
Bütün hapları, nakit parayı ve iki gram kokaini çıkardılar.
Hani üç gram demiştim ya?
Arabada biraz çekmiştim.
Benzin istasyonunun
tuvaletinde de biraz çektim.
Bebek bakım odalarının olduğu istasyonlardandı.
Ne?
O odalar bunun içindir.
O fare kapanı gibi cihaza
insan yavrusu mu koyacaktınız?
Aletlerin üstünde çete işaretleri var.
Onlar kokain çekmek için var.
Kokainman olduğunuzda dünyayı yüzeysel görürsünüz.
Neyse, cepleri buldular. Bütün hapları,
kokaini ve nakit parayı çıkardılar ve dik dik bana baktılar.
Ben de "Kışlık mont işte" dedim.
Bu fenomeni bilirsiniz.
Kaz tüyü montlarınızı karıştırırken
"Beş bin dolar ve üç buçuk gram mı?
Noel ilahisi söylediğimiz geceden.
Kışlık montlar işte" dersiniz.
Sonra reçeteli ilaçlarımı benden aldılar.
Reçetelileri.
Sokaktan aldığım yasa dışı hapları değil.
Üstlerinde adımın yazdığı resmî reçeteli ilaçları.
Ve hapları benden aldılar
çünkü o reçeteleri almamın hiçbir gerekçesinin olmadığı belliydi.
Ama fena bir koleksiyonum vardı.
Bunun için emek ve çaba harcamıştım.
İhtiyaç duymadığınız bir hapı
reçeteye yazması için bir doktor bulmak ne kadar zor, biliyor musunuz?
Zor değil.
Çok kolay.
Şöyle yapacaksınız... Ya da ben yaptım, siz yapmayın.
Ama yaparsanız kesin işe yarar. Tamam.
WebMD'ye girin.
Bölgenizdeki doktorları arayın.
Tamam mı? Sonra sonuçları sıralayın.
En düşük puandan en yükseğe.
Çok aramanız gerekmeyecek.
Bölgenizdeki en düşük yıldıza sahip
doktoru bulun.
Bu kişiye siz lazımsınız.
Kötü bir doktor mu?
Hayır.
En iyi doktor.
Dostum...
Oraya gittikten sonra
Kaptan Phillips'teki gibi oluyor.
Şöyle yapabilirsiniz... "Bana bak. Artık doktor benim."
Bilgisayarı kullanabilirsiniz.
Yahoo News'e falan bakarsınız.
New York'ta bana sadece reçete yazan bir doktorum vardı.
Dr. Michael.
Soyadı yok.
Kimliğini saklamaya çalışmıyorum.
Soyadını bana hiç söylemedi.
Pandemiden önce de
Dr. Michael, İkinci Cadde'deki evinde çalışıyordu.
Tuhaf.
Dr. Michael'a gidiyordum,
kapısına vuruyordum ve hep şöyle cevap veriyordu...
"Eşim Minerva uyuyor."
Gerçekten paranoyakça ama şey de demiyordu...
"O yüzden sessiz ol."
"Demin eşim Minerva'yı öldürmedim" der gibiydi.
Sonra mutfakçığına geçiyorduk.
Oraya mutfak demek büyük abartı olur.
Sonra randevumuzu yapardık.
"Klonopin istiyorum" derdim.
O da "Tamam" derdi.
Sonra yazardı
ve tam yırtacakken "Ne için?" derdi.
"Anksiyetem var" derdim.
"İhtiyacın var o zaman" derdi.
Sonra Dr. Michael her zaman
"Grip aşısı ister misin?" diye sorardı.
Gerçek doktor gibi davranmak istiyordu.
"Hayır Michael" derdim.
"Bu ay zaten iki kez grip aşısı yaptın dostum.
Deli gibiyim.
Çok fenayım."
Sonra sorardı... "B12 aşısı ister misin?
Vitamin aşısı ister misin?"
Bana hep aşı yapmak isterdi
çünkü böyle bir şeyi vardı.
Yani, bakın. Adı Dr. Michael olan
ve evinden çalışan birinin bir şeyi vardır.
Michael'ın şeyi, evine gelen erkeklere
üstündekileri çıkarttırmaktı.
Hepiniz rahatsız oldunuz ama ben çoktan unuttum.
Ve bu hikâyenin şöyle biteceğini düşünüyorsanız...
"Ve dedim ki 'Kesinlikle olmaz.'"
...çok fena hayal kırıklığı yaşayacaksınız.
Böyle küçük bir tiyatromuz vardı.
Tişörtümün kollarını sıvardım,
Michael da şırıngasıyla gelip şey derdi...
"Tamamen çıkarman gerekecek."
Yani, "30 Klonopin, iki kutu doldurma..."
Sonra cinsel taciz dururdu,
dürüst olayım. Belki de tüm olayı buydu.
Mesele sadece erkeklere üstlerini çıkartmaktı.
Veya belki de çıplak hâlimde öyle bir şey vardı ki
cinsel tacizi durduruyordu.
Bu hikâyede iki ders var.
Birincisi, bunu öğrendiniz.
Bilmiyordunuz.
Diğer ders de şu...
Aşı yaptırmalı, takviye falan almalısınız
ama bugünlerde insanlar
"Doktorlara güvenin" dediğinde...
Ne zaman birisi "Doktorlara güvenin" derse hatırlayın,
bir yerde, bir mutfakçıkta
Dr. Michael oturuyor.
Ve o kadar güvenilir biriyse
neden Minerva hep uyuyor?
Neyse, reçetelerimi aldılar.
Reçetelerimi aldılar.
Bunların hepsi sabahın dördünde ilk kez
rehabilitasyona gittiğimde oldu.
Bundan 12 saat sonrasına geçelim,
aynı gün 16.00'ya.
Rehabilitasyonda, detoks hastanesindeki odamdayım.
Oraya ilk gittiğimde dört beş gün detoks yapmam gerekti.
Vücudumdaki şeylerden dolayı. Hastanedeyim.
Şu noktada 12 saattir rehabilitasyondayım.
O süre boyunca hiç uyumadım.
Ve o zamana kadar uyanık kaldığım süre
50 saat.
Doktorlar beni sakinleştirmek için bir sürü ilaç veriyor.
Ama hayatımın o noktasında sakinleştiricilere toleransım uçup gitmiş.
Bana ne verdilerse kontrol edemediler.
Büyük Rasputin gibiyim, bana diz çöktüremiyorlar.
Sonra gerçekten iyi bir doktor
hastane odama geldi.
Son birkaç yıldır sadece
Dr. Michael'a gittiyseniz
iyi, sağlam bir doktor sizi ürkütür.
Ruh çıkaran biri gibi.
Adam geldi, "Merhaba, ben Dr. Henry Fortescue" dedi.
"Olamaz. İki isim" dedim.
"Hayır.
Selam.
Üstümü çıkarmamı istiyor musun?
Hoşuna gitti mi?
Beğendin mi?
Nasıl bir doktorsun sen?
Eşin öldü mü?"
Doktora bağırıp duruyorum.
"Klonopin'im nerede?" diyorum.
"Klonopin veremeyiz."
"Nedenmiş?"
"Rehabilitasyondayız.
Pensilvanya eyalet kanunlarına göre
ikinci seviye uyuşturucu veremem."
Ve dedim ki
"Pensilvanya eyalet kanunları mı?
Peki New Jersey'deki bir eczaneye gitsek?"
Bakın, adamın
ikimizin de içinde olduğu
bir badireden bahsettiğini sandım.
Sanki "Bak, sana bu hapları vermeyi çok isterim.
Kesinlikle kıyak bir gençsin.
Son 12 saattir hasta önlüğüyle
ve bir çift New Balance ile takılıyorsun.
Ama Pensilvanya eyaleti tam baş belası."
"Doktor, New Jersey'de bir eczaneye gitsek?"
"Tanrım. Bu kimsenin aklına gelmemişti.
Burada bir planı olan ilk uyuşturucu bağımlısısın.
Hadi arabama gidelim.
Belli ki buradan ayrılmaya hazırsın."
Saat 16.00'ydı.
Üç saat sonra 19.00'da nihayet uyudum.
Librium denen ilaçtan yeterince verdiler, sonra bayıldım.
Hastanedeki odama bir hemşire koydular,
uyuduğumdan emin olsunlar diye
çünkü çok sorun çıkarmıştım.
Onları bu kadar endişelendiren neydi, tam olarak emin değilim.
Ama şu söylediklerimden olabilir...
"Uyuyormuş gibi yapacağım.
Sonra hepiniz 'Uyudu' deyip odamdan ayrıldığınızda
buradan siktirip gideceğim."
Bunu sesli bir şekilde, iki kez,
iki farklı görevliye söylemem
biraz şüphe uyandırdı.
Şu an uykudayım ama. Kendimde değilim.
Uyuduğumdan emin olmaları için odamda bir hemşire var.
Komodinin yanındaki sandalyede oturuyor. Ben de yatakta uyuyorum.
Telefonum da komodinin üstünde yukarı bakacak şekilde duruyor.
Şimdi, tam olarak aynı sırada, yaklaşık 19.00 gibi
iyi dostum Pete Davidson beni aramaya başlıyor.
Pete... Evet, o. Pete
görüşmemde yoktu çünkü o gece seyahati vardı
ama şimdi inmişti. Rehabilitasyonu öğrenince endişelenmiş.
Aramaya başladı.
Pete'le ilgili bilgi.
Telefon numarasını sürekli değiştirir.
Sebebini bilmiyorum. Olayı bu.
Her bir buçuk ayda bir Pete'ten mesaj gelir:
"Selam, ben Pete. Yeni numaram."
"Kanıt için foto at" derim.
O da böyle foto atar.
Sonra rehbere kaydederim.
Uzun süre boyunca onu Pete Davidson diye kaydettim.
Bir noktada rehberimde dokuz Pete Davidson vardı.
Bu çok fazla Pete Davidson demek.
Yani...
Değişiklik olsun diye onu sahte ünlü isimlerle
kaydetmeye başladım.
Mesela bir süre Rodney Dangerfield olarak kayıtlıydı.
Rehabilitasyon haftamda
telefonumda Al Pacino olarak kayıtlıydı.
Neyse, yatakta uyuyorum.
Bir hemşire beni izliyor.
Telefonum hemşirenin yanında.
Ve Pete Davidson aramaya başlıyor.
Tekrar tekrar arıyor.
Ama hemşirenin telefonda gördüğü...
...bu bilinci kapalı hastanın
bir değil,
iki değil
tam beş cevapsız çağrısı vardı.
Oscar ödüllü oyuncu
Al Pacino'dan.
O da... Gelip beni uyandırdı.
Onu suçlayamam.
Ben de çok merak ederdim.
Beni uyandırıp... Uyandım ve beni sallayarak bana şöyle dedi,
"Araman var."
Uyku sersemiydim. Ben...
Döndüm. Çok yorgundum. Telefona baktım.
"Al Pacino'dan çağrı" yazdığını gördüm.
Beni arayanın Pete Davidson olduğunu anlamıştım.
Ama bu karmaşık durumu hemşireye açıklamadım.
Onun yanında telefonu açtım.
"Alo?" dedim.
"Ah, ahbap.
Ben pek iyi değilim.
Evet, kimse seni suçlamayacak."
Şimdi...
Son olarak öyle dedim çünkü bazı insanlar ikimizin birlikte
uyuşturucu kullandığını öne sürdü.
Sırf onun dövmeleri var,
ben de lekesizim diye.
Bir şeyler çeviriyor olmalıyız.
Hiç Pete ile uyuşturucu almadım.
Hep temiz olmam konusunda desteklemiştir.
Yani Pete ile bunu konuştuk.
Ama hemşirenin yaşandığını sandığı konuşma...
Bugün bile beni çok güldürür.
"Alo..."
"Johnny!"
"Ben Al."
"Benim tembel ağustos böceğim.
Duydum ki rehabilitasyona girmişsin.
Nasılsın ahbap?"
"Ah, ahbap.
Ben pek iyi değilim."
"Benim çirkin ördeğim.
Seni beş kez aramamın nedeni...
Sanırım bunun için ben suçlanacağım.
Evet, Amerikan halkının
John Mulaney'nin uyuşturucuya yeniden başladığını duyunca
mantıken ve hemen
tek bir suçlunun adını vereceklerinden şüphelenmeye başladım.
Benim adımı!
79 yaşındaki
Oscar ödüllü oyuncu
Al Pacino!
İtalyanca olan Pacino.
Pa baba demek,
ve Chino, yani hâkî pantolon.
Hâki baba pantolonu suçlanacak.
Bu hat dinleniyor."
İki ay boyunca, 18 Aralık'tan 20 Şubat'a kadar rehabilitasyondaydım.
Baskın sırasında, 6 Ocak'ta oradaydım.
Ben varken yapılamazdı.
Çünkü gerekeni yapardım.
Olmadığından emin olurdum.
Ben rehabilitasyona girmeden önce hiç baskın oldu mu?
Hayır.
Ben çıktığımdan beri hiç oldu mu?
Kesinlikle olmadı.
Cesaret edemezler.
Baby J'in sokaklara döndüğünü biliyorlar.
Rehabilitasyonum boyunca COVID nedeniyle sokağa çıkma yasağı vardı.
Bu yüzden binadan hiç çıkamadık.
Bazı rehabilitasyon merkezleri gezilere götürüyormuş.
Sanırım gittiğim merkezde de normalde
çiftliğe gidip atlarla tanışabiliyordun.
Bunu çok yapıyorlar. Adı at terapisi.
Kulağa çok hoş geliyor ama o at için üzülmüyor musunuz?
"Bir gün Kentucky Derbisini kazanacağım" diye doğmuş.
Ve hayatı boyunca keşlerden duyduğu,
"Tamam."
"Pekâlâ."
"Güçlü bacağını okşamak bana güven veriyor."
"Toynağını kaldırabiliyorsam kendi daireme sahip olmaya hazırım demektir."
Rehabilitasyona ilk gittiğimde en büyük korkularımdan biri
herkesin beni tanıyacak olmasıydı.
Zamanla,
yeni bir korku sardı.
Komik olmak için abartmıyorum.
Hiç kimse...
Kimse beni tanımıyordu.
Bu da beni deli ediyordu.
Lütfen bunu tekrarlamayın.
Rehabilitasyonda olduğum
gazetede yazıyordu, ben de o sayfayı açık bıraktım.
"Aman tanrım, gazeteler gelmiş."
"Gelsenize bağımlılar. Aman tanrım!" dedim.
"Hadi... Acaba neler yazıyor."
Kimsenin beni tanımadığını fark etmeden önce
karşılama grubuna katılmıştım.
Detoks koğuşundan erkekler koğuşuna geçtim.
Orada da bir kaç ay kaldım.
Vardığımda bir karşılama grubu vardı.
Gruba girmeden önce kendi kendime
"Mütevazı ol" dedim.
Girdim ve oturdum.
"Merhaba, ben John M." dedim.
"Neden alkış bekliyorsun?" der gibi bana bakıyorlardı.
Sonradan çok iyi arkadaş olduğum Lenny adında bir adam bana
"Ne iş yapıyorsun?" diye sordu.
Biri daha "Ne iş yapıyorsun?" diye sordu.
Ben de...
"Stand-up komedyeniyim" dedim.
Ve Lenny "Böyle mi geçiniyorsun?" dedi.
"Evet, kızına sor" dedim.
"Ya da sporcu değilse oğluna sor" dedim.
"Sadece bazı oğullarına sor."
İkinci haftamda başım derde girdi.
Uygulama ile Outback Et Lokantası'ndan sipariş verdim.
Rehabilitasyona gittiğim kasabada
iki şey vardı.
Outback ve rehabilitasyon merkezi.
Ama Outback'ten sipariş verirken nedense kurye
rehabilitasyon ne bilmez sandım.
Evimmiş gibi rehabilitasyon merkezinin açık adresini verdim.
Sonra da not olarak
"Büyük binada durma" diye yazdım.
"Tepedeki tuğlalı yurda doğru git ve dışarıda
coşkulu, 38 yaşında bornozlu bir adam göreceksin."
Yiyecekler geldi ama rehabilitasyon görevlisi el koydu.
Beni ofisine çağırdı.
"Bu çok kötü, bu çok ciddi" dedi.
"Sadece Outback" dedim.
"Ya bu bir Outback provasıysa?" dedi.
"Outback provası da ne?" dedim.
O da "Şimdi Outback'ten sadece yemek siparişi verdin."
"Güldük, geçtik. İzin verdik."
"Ama ya çok büyük bir bahşiş bırakıp
gelecek siparişinde 'Selam, beni hatırladın mı?
Büyük bir bahşiş vermiştim,
uyuşturucu getir, daha çok bahşiş vereyim' dersen?" dedi.
"Tanrım, bu harika bir fikir" dedim.
Rehabilitasyonda çok çalıştım.
Danışmanlarımın dediklerini yaptım.
İlk gittiğimde danışmanım benden madde kullanımım
ve bağımlılığımla ilgili bir otobiyografi yazmamı istedi.
"Nasıl yani?" dedim.
"Uyuşturucu ve alkol kullandığın tüm önemli anıları yaz" dedi.
"Yenileri mi, altı yaşımdan beri mi?" dedim.
"İçmeye o zaman mı başladın?" dedi.
"Evet" dedim. Sonra daha çok kağıt verdi.
Alkolü altı yaşımda denedim.
Bir barda Manhattan falan içtim demiyorum.
Bira ve şarabı deneyebilirdik.
Çocukken babam bize
"Bu evde alkole karşı Avrupai bir yaklaşımımız var" derdi.
Avrupai bir yaklaşım sergilediğimiz tek şey buydu.
Diğer her şeyde Orta batılı bir yaklaşımımız vardı.
Avrupa da dâhil. "Oraya gitmiyoruz" derdik.
13 yaşıma geldiğimde her hafta sonu içerdim.
Arkadaşlarımla Chicago sokaklarına, Lincoln Bulvarı'na
çıkardık.
İçki dükkânlarının önünde durur
ve yetişkinlere içki aldırmaya çalışırdık.
Bu hep çok dramatik bir süreç olurdu
çünkü 13 yaşında dokuz görünüyorduk.
Küçük Charles Dickens veletleri gibi orada otururduk.
"Efendim. Lütfen efendim" derdik.
Bazen para vermeye çalışırlardı,
"Ben size para vereyim.
Kasiyerin tüm bu değiş tokuşu pencereden izlediği mağazadan
bana bira alın." derdim.
Bir keresinde 8. sınıfta, arkadaşlarıma
"Sadece buluşan çiftlere sormalıyız.
Adam kızın önünde havalı görünmek için bize bira almak isteyecektir"
dedim.
Yetişkinlerin ilk buluşma mevzularından bihaberdim.
Adam onu bırakırken sanki kadın
"Anlarsın ya,
gecenin başında
senden pek emin değildim ama...
Bozuk çeyreklik ve onluklarla 24'lü iki paket light bira
ve o çok özel çocuk için
bir şişe meyve şarabı aldığını görünce
o adam olabileceğini düşündüm" diyecek.
Uyuşturucu kullanmaya 14 yaşımda
en iyi iki arkadaşım John ve John ile başladım.
Onlar ben değilim. Başka insanlar.
İkisinin de adı John'du.
John O'Brien, John McNulty ve ben.
Ben, John Mulaney.
Bunu bilmiyorsanız benimle rehabilitasyondaydınız.
Bir keresinde...
Bir keresinde 16 yaşındayken ben, John ve John
gece bir otoparkta esrar içiyorduk.
Kafayı buluyorduk. Birdenbire bir polis arabası yanaştı.
"Kahretsin" dedik. Esrarı bir kanalizasyona attık.
Tüm otlardan kurtulduk.
Ama yine de bizi çağırıp
elimizi devriye arabasına dayattırdılar.
"Dizilin, elleriniz kaportaya."
Üçümüz yan yana dizildik, ellerimizi devriye arabasına koyduk.
Polis memuru önce John O'Brien'ın yanına geldi
ve üzerini aramaya başladı.
"Adın ne?" dedi.
"John" dedi.
Sonra John McNulty'ye geçti.
Onu aramaya başladı.
"Adın ne?" dedi.
"John" dedi.
Sonra bana yanaştı.
Üstümü aramadan önce
eğilip kulağıma fısıldadı,
"Adın John olmasa iyi olur" dedi.
"Bu sokaklarda bana Baby J derler."
Rehabilitasyonda yaptığınız şeylerden biri de, danışmanınızla
telefonunuza bakmaktır.
Çoğunlukla uyuşturucu satıcılarını
ya da kötü etki eden insanları sildirir ve engelletirler.
Bazı durumlarda, önce onlara ulaşıp
"Selam, seni silip engelliyorum" dersiniz.
Böylece size ulaşmaya çalışmazlar.
Buna satıcınızdan ayrılmak deniyor.
Ben de yaptım. Danışmanımla oturup
telefonuma baktım.
Önce ana satıcım Arvin'e ulaştım.
Ona mesaj attım ve dedim ki,
"Selam, seni siliyorum ve engelliyorum.
Bir daha senden uyuşturucu almayacağım."
Artık temizim."
Sonra nasıl bitireceğimi bilemedim.
Ben de şöyle dedim, "Ama yıllarca süren
ilham verici profesyonelliğin
ve tüm o geceler için sağ ol" dedim.
Mesajı gönderdim.
Onu silip engelleyemeden Arvin cevap attı.
"Selam, temiz olduğun için seninle gurur duyuyorum" dedi.
Sonra şöyle yazdı,
"Aslında sadece sana satmak için uyuşturucu alıyordum
çünkü senin için endişeleniyordum
ve sokaktan daha kötü şeyler almanı istememiştim."
Biliyorum.
Ve ben bu adamdan ayrılıyor muydum?
Onu artık silemezdim. Ona cevap yazdım.
"İyi bir adamsın."
"Sadece bana satmak için mi uyuşturucu alıyordun?" dedim.
"Evet" dedi.
"Başkalarına uyuşturucu satıyor musun?" dedim.
"Hayır" dedi.
Sonra "Hey, sormak için uygun bir zaman değil biliyorum
ama uyuşturucu satıcısı mısın?"
"Hayır. Ben ressamım, bunu konuşmuştuk" dedi.
Boston, bugün bile,
bu kişiyi nasıl tanıdığım hakkında hiçbir fikrim yok.
Ben de ona cevap yazdım.
Ve dedim ki
"Nasıl oldu da
sen bana uyuşturucu satıyordun?"
O da cevap verdi,
"Bilmiyorum. Sen sorup duruyordun."
Bu hikâyeyi seviyorum
çünkü masum insanları uyuşturucu bağımlısı yapan
uyuşturucu satıcılarıyla ilgili birçok hikâye var.
Masum birini uyuşturucu satıcısı yapan
ilk uyuşturucu bağımlısı
ben olabilirim.
J'in vaadi işte bu.
Rehabilitasyonda grup hâlinde çok otururduk.
Uyuşturucu almak için yaptığımız
en çaresizce şeylerin hikâyelerini paylaşırdık.
Şimdi birini sizinle paylaşmak istiyorum.
Bu hikâye için önden küçük bir bilgi.
Ocak 2020'de
kokaine çok bağımlıydım.
Bırakmak istiyordum.
Bu yüzden bir uyuşturucu danışmanıyla
ya da herhangi bir danışmanla,
bir terapistle, doktorla ya da tanıdığım biriyle konuşmaktansa
muhasebecimi aradım.
"Selam, ben kokain bağımlısıyım.
Bana para vermeyi bırakmalısın.
Bana nakit para verme" dedim.
"Tanrım. Anlaşmamız böyle değildi" dedi.
"Sadece size e-posta atıp doktorumu da bilgi kısmına eklersem para verin.
Yeni kural bu."
Telefonu kapattım.
Kurala hemen sinir oldum.
"Bu benim param" dedim.
"Şerefsiz, doktorumla birlikte e-posta göndermemi mi istiyor?"
Telefonu alıp onu geri aramak
ve "Kural iptal" demek yerine,
ki yapabilirdim, ben bir yetişkinim
ve o bana çalışıyor.
Bunun yerine, o altı ayı
kendi paramı kendimden çalmak için çetrefilli yollar
arayarak geçirdim.
Ağustos 2020'de çok krize girmiştim.
Umutsuzca kokain istiyordum.
Hâlâ çalışan bir kredi kartım olduğunu fark ettim.
Kredi kartımla bir Rolex saat almaya
ve beş dakika sonra
nakit karşılığı rehin bırakmaya
karar verdim.
Ben ortamı tartmayı bilirim.
Hepiniz bu plandan çok etkilendiniz.
2020 yılının Ağustos ayında bir gün,
dışarıda hava 38 dereceydi,
Manhattan'da bulunan Madison Bulvarı'ndaki Rolex mağazasına girdim.
İçeri girdim.
Herkes takım elbise giyiyordu.
Ve "Saatler... İsviçre..." diyorlardı.
Animatronikler gibiydiler.
İçeri girdim.
Bilekten iki kez katlanmış açık renkli bir kot pantolon,
beyaz Reebok ayakkabılar, beyaz çoraplar, çok uzun beyaz bir tişört,
beyaz bir şapka giyiyordum.
Nikotin sakızı çiğniyordum.
Olabildiğince yukarı kaldırılmış bir Jansport sırt çantam vardı.
38 yaşımdayım.
Mağazaya girdim
ve gördüğüm ilk vitrinin yanına gidip
"İşte şu. Merhaba!" dedim.
"İşte şu. Şu saate bayıldım.
O saati istiyorum, lütfen."
Satıcı arkasını döndü. Elinde mendil vardı.
Sanki bir sihirbaz.
Şöyle dedi...
Pembe altın saate bakıyorsunuz.
"Başka eserlere de bakmak ister misiniz?"
"Hayır, ben eserlerle ilgilenmiyorum.
Sadece saatler. Şunu istiyorum.
Araştırdım.
Hakkında her şeyi biliyorum. Saati alayım."
Vitrini açtı, saati çıkardı.
Kendi küçük, süet yuvası vardı.
"Bileğinizde deneyelim mi?" dedi.
"Zamanım yok. Gerek yok" dedim.
"Benim için değil.
Bu kardeşime hediye ve onun bileğini çok iyi tanıyorum.
Kardeşinize bakarsınız.
Odamız birdi, bileklerini gördüm.
yani mükemmel olacağını biliyorum."
"Kardeşiniz için bir hediye.
Kardeşiniz ne tür yüzükler takar söyler misiniz?" dedi.
"Ne?" dedim.
"Bu bir çeşit bilmece mi?
Yale Beyaz İnsanlar Derneği'ne kabul töreninde miyiz?
Kardeşim ne tür yüzükler takar ne demek?"
Şöyle dedi, "Şey...
Erkek kardeşiniz sarı veya beyaz altın yüzük takıyorsa
pembe altın bir saat istemeyebilirsiniz.
Bildiğiniz üzere metalleri asla karıştırmamalısınız."
"Öncelikle, bunu bilmeme ihtimalim olduğunu düşünmene alındım.
Tüm gerçekler gibi bunu da elbette biliyorum.
Hiç karıştırmam.
Çaydanlığın yanına alüminyum kutu koymam.
Radyatörün üzerine trompet koymam.
Bana eski kafalı de ama bu katı ayrıma inanıyorum.
Beni iyi duydun. Ev içinde metallerin ayrımı.
İkincisi, kardeşimin yüzüğü yok ve asla olmayacak.
Asla. Ağabeyimin parmakları yok.
Başparmağı var.
Eli başparmak gibi.
Saat bunun için. Anlamıyor musun?
Saat bu başparmağı süsleyecek ki bu iğrenç şeye
tepeden bakınca bu güzel saati görsün.
Sadece küçük kardeşinin cömertliğini düşünecek.
O korkunç kazayı değil...
Bana saati sat, lütfen."
Adam yeşil bir Rolex kutusu çıkarıp açtı ve saati içine koydu.
Kutunun içinde küçük bir kart vardı.
Bir dolma kalem çıkardı ve bence çok uzun bir süre
karta bir şeyler yazdı.
"Aman tanrım, saate bir mektup mu yazıyor?"
Rehin bırakacağımı biliyor.
Geldiği yer bilinsin diye mektubu olsun istiyor.
Mağazadaki herkes saati rehin bırakacağımı biliyor.
Beni pislik sanıyorlar ama değilim. Ben Tanrı'yım.
Aklımdan geçenler bunlar.
Bir kurdele çıkardı, "Hediye paketi olmasın" dedim.
"Hediye olacağını söylediğinizi düşünmüştüm" dedi.
"Hayır. Ama kardeşimle ben öyle değiliz.
Gösterişi sevmeyiz. Evinin önünden geçeceğim.
Saati havaya fırlatacağım.
Başparmağıyla yakalayacak.
Gösterişli bir kurdeleyle gidemem.
Ayrıca kardeşim bunu nasıl çözsün? Sana güvenmiştim.
Onun durumu hakkında sana güvenmiştim ve sen bana bunları veriyorsun.
Ne yapmasını bekliyorsun? Dişleriyle mi ayırsın?
Kokain için sat şu saati bana."
Kredi kartımı aldı. Geçirdi.
Kartımı geri verdi. Bir Rolex alışveriş çantası çıkardı.
Hemen JanSport sırt çantamı çevirip açtım ve fermuarını açtım.
"Gerek yok" dedim.
Saat kutusunu sırt çantama koydu.
Fermuarını çektim. Mağazanın kapısından bile çıkmadan
telefonumu çıkardım ve Google'da
"Şu an New York'ta nerede saat satarsın?" diye arattım.
"Saatini hemen sat New York" diye bir yer çıktı.
Sonunda burada biri beni anlıyor diye düşündüm.
Orayı aradım
ve "Merhaba. Rolex saatimi satıyorum. Bugün gelebilir miyim?" dedim.
Adam, "Tabi. Ne zaman gelmek istersiniz?" dedi.
"İki dakika uzaklıktayım ve mağazanıza doğru koşuyorum.
Az sonra oradayım." dedim.
"Caddenin karşısında öğle yemeğindeyim.
Ben de koşayım" dedi.
Artık ikimiz de 47. Cadde'ye doğru koşuyorduk.
Sırt çantam, bir yarışmada zıplayan
yaşlı bir kadının büyük göğüsleri gibi
iki yana doğru savruluyor.
Mekânına geldik. Diamond Martz'lardan birinin üzerinde.
Ofisi üst kattaymış. Yukarı çıktık.
Beni iki kurşun geçirmez kapıdan geçirdi.
Uncut Gems'i izlemişsinizdir.
Ofisine geçip oturduk ve şimdi modumu değiştirmeliydim.
Çünkü sabahtan beri çıldırmış gibiydim
ama şimdi saati satıyorum.
Satmak için çaresizmişim gibi davranamam.
Doğru fiyatı almalıyım.
Yani çok sakin davranmalıyım.
Sırt çantamı yavaşça çıkardım,
kayış yerlerinde ve sırtta mükemmel bir ter çizgisi ortaya çıktı.
Bana su ikram etmek istedi, hemen reddettim.
Dudaklarım dişlerime yapışmasına rağmen.
"Merhaba. Satılık çok güzel bir saatim var.
Satmak için acelem yok.
Uzun yıllardır bendeydi.
Hiç giymedim de, yani mükemmel durumda." dedim.
"Saat uzun yıllardır sende miydi?" dedi.
"Aynen öyle" dedim.
"O zaman neden takmıyorsun?" dedi.
Dedim ki "Bu saati takmayı çok isterdim.
Ama anlarsın ya, yüzük takıyorum...
Sarı ve beyaz altın.
İkimiz de biliyoruz ki...
Metalleri asla harmanlamamalısın."
Metalleri harmanlamak.
Adam Rolex saat kutusunu açtı. İçine baktı, adamın
dolma kalemle yazdığı küçük kartı gördü.
Karta baktı. Bana baktı. Karta baktı.
"Saat uzun yıllardır sende miydi?" dedi.
Ben de...
"Bu, bugünün tarihi" dedi.
Ben de "Aynen öyle" dedim.
Ona dik dik baktım.
Uyuşturucu bağımlısı vücudumda kalan tüm çekicilik ve karizmayla birlikte
bir şekilde mantığı bükerek ikisinin de
aynı anda doğru olmasını başarmayı umdum.
Bu saat uzun yıllardır bendeydi.
Ve bu, bugünün tarihi.
Bu noktada, bu pazarlıkta üstünlüğün kendisinde olduğunu fark etti.
Saati 12.000 dolara aldım.
Hepiniz çıldırmadan önce...
Unutmayın, saatler mağazadan çıktığı an,
saniyeler içinde değer kaybeder.
Saati 12.000 dolara aldım.
"5.000 dolar" dedi. "Hayır" dedim.
"6.000 dolar" dedi. "Evet" dedim.
Yargılıyorsunuz.
Beni aptal sanıyor olmalısınız.
Size şunu sorayım.
Sadece 12.000 dolar harcayarak
beş dakikada 6.000 dolar kazanmanın
daha iyi bir yolunu
neden siz söylemiyorsunuz?
Ve...
Bu hikâyenin ne kadar iğrenç, savurgan
ve sevimsiz olduğunu düşünüp sindirirken
unutmayın ki
size anlatmak istediğim de buydu.
Tedavi gören bir bağımlı olmak tuhaf.
Bağımlı olmak tuhaftı ama en azından kafam iyiydi.
Bazen garip hissederdim, sanki çok iyiymişim gibi.
Ama yalnızken beni öldürmeye çalışan kişiyle baş başa kalıyordum.
Aynaya bakınca "Yine mi bu herif?" diyordum. "Tanrım."
Bu bazen tüyler ürpertici bir duygu.
Ama bazen de güzel bir duygu.
Bu, bana bazen garip bir öz güven veriyor
çünkü herkesin benim hakkımda ne düşündüğünü
çok takardım. Sadece bu önemliydi.
Tek umursadığım insanların hakkımdaki düşünceleriydi.
Artık umursamıyorum.
Umursamıyorum çünkü dürüstçe şunu söyleyebilirim ki biri bana
kendime yapacaklarımdan daha kötü ne yapabilir ki?
Ne, John Mulaney'e gelmez misiniz?
Ben onu öldürürüm.
Az kalsın öldürüyordum.
Oğlumla Detroit'te bir müzedeydik.
Diego Rivera'nın fresklerinin olduğu büyük bir odada
onu bebek arabasıyla gezdiriyordum.
Oğlum Malcolm'a anlatıyordum. O sırada yaklaşık dokuz aylıktı.
"Diego Rivera zeki biriydi ama komünistti."
Malcolm ise cansız nesnelere öpücükler gönderiyor
ve bezine sıçarken gözlerini kısıyordu.
Onunla hiç dışarı çıkmamıştım, tek başıma bezini değiştirmem gerekmemişti.
Ben de müze rehberine gidip sordum,
"Bez değiştirebileceğim bir yer var mı?"
"Evet, erkekler tuvaleti olabilir" dedi.
"Tamam" dedim. Onu erkekler tuvaletine götürdüm.
İçeri girdim ve duvara baktım.
"Merhaba eski dost."
Hayatım artık çok daha iyi.
Ama bir zamanlar işlerin ne kadar kötü olduğunu...
Çok teşekkürler.
...kendime hatırlatmaya ihtiyacım olduğunu hissedersem
neyse ki bu var.
Bu, GQ dergisine verdiğim
ve verdiğimi kesinlikle hatırlamadığım bir röportaj.
Ertesi gün unuttuğunuz, kafanız iyiyken girdiğiniz bir sohbet oldu mu?
Çok uzun bir röportaj oldu mu?
Bu röportajı 15 Aralık 2020'de verdim.
Tedavi sürecim 18 Aralık'ta başladı.
Yani öncesinde olması kötü oldu.
Sanırım bir muhabir beni aramış ve demiş ki
"Seninle bir röportaj istiyorum." Çok fazla kokain kullanmıştım.
Kokainin etkisini biliyor musunuz bilmiyorum.
Ama bu harika bir haberdi.
Hatırlamadığım bu röportajdan birkaç önemli noktayı
paylaşmak istiyorum.
Giriş bölümündeki cümleyle başlarsak
"GQ, geniş kapsamlı bir sohbet için komedyenle telefonda görüştü" diyor.
İlk soru. "GQ: Bugünlerde ne yapıyorsun?"
"Mulaney: New York'un en perili binası olduğu
söylenen yerin önünden geçtim."
"GQ: Hadi ya!
Neresi orası?"
"Mulaney: Elektrikli süpürge dükkânı,
14. Cadde'de 5. ve 6. Caddelerin arasında ve eskiden bir pansiyonmuş."
Aman tanrım, görünüşe göre inanılmaz derecede perili.
Yani Kötü Ruh'daki kadar perili."
"GQ: Tamam.
İrkildin mi yoksa kötü bir his miydi?"
"Mulaney: Artık bana kötü bir his vermiyor.
Sanırım önünden ilk geçtiğimde ne olduğunu anlamıştım."
Belki de kötü hisleri uydurmuşumdur."
Ne?
Ne demek istiyor olabilir?
Bu arada, editörleri var. Yardımcı olabilirlerdi.
"Sanırım önünden ilk geçtiğimde ne olduğunu anlamıştım.
Belki de kötü hisleri uydurmuşumdur.
Bir keresinde Los Angeles'ta perili bir evin önünden geçmiştim.
Periliymiş, bilmiyordum.
'Bu ev de ne böyle?' diye düşündüm.
Sonra şöyle düşündüm, 'Bu evi sevmiyorum.
Köpeğimi alıp buradan gideceğim.'
Sonra Cinayet Evi olarak adlandırıldığını öğrendim.
Korkunç bir geçmişi olduğunu öğrendim.
Hortlak ve hayaletlerin varlığına dair
tüylerimi ürperten bir hisse kapıldığım ve sonrasında bunun
tamamen kanıtlandığı tek zamandı."
Hayır.
O süre içinde başka bir soru sorulmadı,
ben hâlâ o soruyu yanıtlıyordum.
"Bugün neler yaptın?"
Ayrıca hortlak kelimesini kullanmama bayıldım.
Bunu ne ara söyleyebilirsin ki?
Sonraki soru. "GQ:
Bu yılın yaratıcı açıdan nasıl geçtiğini konuşmak istiyorum
çünkü geçen yıl bu zamanlar,
en büyük kreatif risklerinizden biri
Sack Lunch Bunch yayınlanmıştı ve bunun karşılığını gerçekten aldınız.
Bu yıl yaratıcı sürecinizi nasıl etkiledi?"
"Mulaney: Eğer kaşığın düştüğünü duyduysanız
nedeni bir kase meyveli gevrek yemem."
Olağanüstü.
Tüm sorular için
olağanüstü bir cevap.
Her zaman bir odadaki tüm seslere dikkat çekin ve tanımlayın.
Paranoyakça değil... Hem de hiç.
Sıradaki soru.
"GQ Dergisi: Seth Meyers ile Late Night'ta sizi izlerken merak ettim,
kendi programınızı ister miydiniz?"
"Mulaney: Pekâlâ...
Bir keresinde bir talk şov için iki fikrim vardı."
Duralım ve bu cümleyi değerlendirelim.
"Bir keresinde bir talk şov için iki fikrim vardı."
"Fikir derken, yani onları kendi odamın mahremiyetinde düşündüm.
Birinci fikir, beni ilgilendiren bir şey yapan insanlarla konuşmaktı.
Orada durup onların çalışmalarını izlerim demiyorum.
Hayır, talk şov seti gibi olurdu."
Oraya gelirlerdi. Bir müzik grubu falan olurdu."
Tamam, tam burada duralım.
Özetlemek gerekirse...
Bir talk şov için iki fikrim vardı.
Ve bunlardan ilki bir talk şov.
"Diğer fikir ise bir şov yapıp sadece yaşlı insanları çağırmak.
Riskler nedeniyle açıkçası bunu da artık yapmazdım.
Ama yaşlılarla konuşmanın harika olacağını düşündüm,
özellikle de sona yaklaştıklarını
rahatça konuşabiliyorlarsa."
Sıradaki soru.
"GQ: Televizyondan bahsetmişken
bir sitcom'unuz vardı, tutmamıştı ama bu çok uzun zaman önceydi.
Sosyal ağların ve tüm yayın hizmetlerinin içerik oluşturuculara
istedikleri şovları yapmaları için daha çok alan sağladığı bir çağdayız.
Buna dayanarak, tekrar dener miydiniz?"
"Mulaney: Yaptığım gibi, çok kameralı, seyircili bir sitcom'dan mı
bahsediyorsunuz?"
"GQ: Hayır.
Şart değil."
"Mulaney: Daha önce yaptığım programın aynısını yapardım
ve değiştireceğim tek şey seyirci olurdu."
Şöyle sona eriyor.
"GQ: Bence bu konuşmadan çıkardığımız şey,
kafanda kesinlikle gerçekleştirmen gereken
tonlarca fikir var."
"Mulaney: İnsanların bundan çıkardığı şey buysa bu beni çok mutlu eder."
"GQ: Tamam.
Sizi rahat bırakayım."
Sizi meyveli gevreklerinizden çok ayırmak istemem."
"Mulaney: Neden bahsediyorsun?
Çoktan yedim bitti."
İyi geceler Boston. Çok teşekkürler.
TEŞEKKÜRLER
SİZ BENİM HAYATIMI KURTARDINIZ
Alt yazı çevirmeni: Yagmur Uygun, Samet Konuksal