Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SINA KEVIN HART AT CHRIS ROCK, NAG-CO-HEADLINE SA TOUR SA NEW YORK CITY.
SA LOOB NG ISANG LINGGO, GUMAWA SILA NG HISTORY.
Ayos 'yan.
Hindi, di ko…
Ayos lang 'yan.
Ano lang kasi… 'yong monitors. Sanay akong nakikita 'yong…
Di bale na, pero di ba?
-Nakakagawa ako ng anino, o. -Ang lupit.
Nakita ko… David…
Naiinis ako kasi di ko naisip 'yan.
Ano ka ba naman?
-Marami pa akong pakulo. -Grabe, ang talino.
-Uy. Kunin mo na. Sa 'yo na. -Di pwede. Ngayon pa.
Malinaw… Mukhang kinuha ko na tuloy sa 'yo.
-Malinaw na… -Mura lang. Libre na!
Malinaw na pangunguha 'yon!
-Di 'to trucks. Meron ka no'n. -Ito lang ang meron ka.
Sa 'kin 'tong…
Gumagastos ako nang todo, tapos, ilaw lang pala, sapat na!
Mali pala ang pagkakaalam ko.
Lintik!
-Pa'no nga tayo nag-usap? -Pa'no nga tayo nag-usap?
-Tinawagan mo yata ako? -Oo.
Tinawagan kita.
Nagsimula 'yon sa pagsasabi ko ng "Chris,
ano'ng ginagawa mo? Naghahanda ka nang mag-perform."
Parang alam naming pareho kaming naghahanda.
Naghahanda kami no'n,
at buti na lang,
lagi kong inaalam kung ano ang ginagawa ni Kevin bago ako mag-tour.
-'Yong schedule ko. -Kasi di ako mare-reject ni Kevin.
Di mangyayari 'yon.
Gano'n ko siya irespeto.
Sabi ko, alam n'yo, di naglalabas si Jay-Z ng re…
Kinakausap niya muna si Drake bago maglabas ng record.
Oo, mas matagal na siya sa industry, pero…
Down-to-earth kasi siya, kaya sabi ko, "Okay, magre-ready na ako.
-Ano'ng ginagawa ni Kevin?" -Sabi ko, "Ba't di tayo mag-collab?"
-Oo. -"Mag-perform kaya tayo sa New York?"
"Bulabugin natin ang New York?"
Kuwento 'to ng dalawang magkahiwalay na paglalakbay
na magkaibang landas ang tinatahak
pero may pagkakapareho kahit pa'no
at magtatagpo rin pagdating sa tuktok.
-Ito ang pinakapaborito kong building. -Naman.
Napanood ko si Prince dito, ang Beasties.
-Pati si Eddie Murphy. -Pambihira, napanood mo si Eddie rito?
Apat na magkakasunod na gabi kong napanood si Eddie rito.
'Yong mga kilalang komedyante na nag-shine sa stage na 'yon,
sobrang kaunti lang at bihira 'yon.
Alam mo 'yon, 'yong naka-sold out ng The Garden.
Parang ibig sabihin, "Nagawa ko. Nakapag-perform ako rito."
Big deal 'yong gano'n, pare.
Alam mo, 'yong shows na gagawin namin sa New York…
Event 'tong week namin sa New York.
Wala na 'kong maisip
na dalawa pang magaling na headliner na magsasama nang gano'n.
Sa pagpe-perform nang magkasama nina Bruce Springsteen
at Paul McCartney ko lang 'yon maikokompara.
Gusto nating ma-preserve ang culture natin specifically.
Kailangan naming maalis 'yon kasi ang nasa isip natin,
isa lang dapat ang focus.
Pag naipit na sa gano'ng idea ang mga tao,
well, nagiging weird na ang mga bagay kasi may competition na,
tapos, "Di ako pwedeng sumuporta," o "Di mo…" "Ito…"
Ang weird.
May pagkatahimik si Chris.
Alam mo 'yon, malalim mag-isip…
Si Kevin? Hindi.
Hey, brother.
Tingin ko, mas palakaibigan si Kevin, mas masaya kasama,
mas nakakatawa.
Mas matalim ang atake ni Chris, mas mapangahas.
Dude, pa'no naman ako makakaalis dito niyan?
Alam mo bang sobrang dali lang sa 'kin na maglakad do'n
nang di ako pinagtitinginan?
Pero kung may camera crew sa likod ko, may susunod sa 'kin hanggang bahay
at papatayin ako.
Nage-gets mo ba ang sinasabi ko?
Nagki-click silang dalawa. Wala 'yong sinasapawan ng isa 'yong isa.
So ano 'yon?
Sabi ng mga tao, "Di n'yo kayang mag-co-headline."
Kaya nila.
Chris, kumusta?
-C Rock. -Kumusta?
Ano 'to? Nasa'n 'yong pangalan ko?
'Yong pangalan mo, ayun, o.
"Big Rock. Little Hart."
O, catchy, a.
Kakagaling ko lang sa lawyer mong si Trina.
Sinasabi niya rin, dapat opening mo ako.
-Ano? Sinabi talaga niya 'yon? -Oo.
Chris, bigatin na ako para gawin kang opening.
Ano ba, sa liit mo, di ka mabigat.
Ten years ago siguro, tama pa 'yan, Chris,
ngayon, pangatlong bigating Chris ka lang at pangalawa namang Rock.
Love ko si Tony.
-Grabe! -May nagsusulat ng jokes!
Sabihin mo 'yang jokes mo pag nag-opening ka na sa tour ko.
Congratulations.
-Thank you. -Watermelon salad 'to.
Bakit mo dinalhan ang Black man ng watermelon salad?
'Yon na ang pinaka-corny na joke sa buong mundo,
pero di pwedeng di ko bitawan.
Maganda.
-Di pwedeng di ko… -Kailangan 'yong watermelon joke.
Di pwedeng di ko bitawan 'yon.
Tingin ko naman, dahil alam natin kung nasaan tayo,
kung ano tayo,
at kung ano ang ibig sabihin sa atin ng moment na 'to…
Pag inisip mo ang Kings of Comedy, alam mo 'yon, nakikita mo 'yong…
Kaya sobrang diin ng pagkakasabi ko sa Kings of Comedy,
opinyon ko lang, a, binago no'n ang ibig sabihin
ng isang comedy show.
Bawat isa sa kanila,
sobrang galing.
Pag naisip mo ang The Kings of Comedy,
iisipin mo 'yong logic at intensiyon no'n.
Ano 'yon, e, "Magpe-present kami. Ipapakita namin na kaya namin
at kaya naming magsama-sama
nang walang kompetisyong magaganap.
Tingin ko, ang gusto naming gawin ni Chris,
gumawa ng gano'ng version namin.
Tayo yata ang pangalawang highest-grossing…
Do'n ko unang narinig 'yong Pollstar, at white actor 'yon, e.
-Si Money ba o… Sino nga 'yon? -Parang Eddie Money nga.
White act na bago sa pandinig ko.
Highest-grossing live touring acts na walang coverage ng media.
Tama.
Kaya 'yong community lang talaga natin ang sumuporta ro'n, 'yong pumunta.
Kaya kahit kailan, pwede kang pumunta sa Chicago,
mag-sell out ng dalawang United Centers,
at mapipilitan kang bumalik.
-Dalawahin mo pa. -Dalawahin pa.
At sa ilang linggo lang 'yon, kasi nagrereklamo ang audience.
-"Kailangan namin 'to. Bumalik kayo." -Oo nga.
Nagtutulungan lahat.
Kung may joke ako na di ko naibenta, pero ikaw naibebenta mo,
ibibigay ko na sa 'yo 'yon.
Nakikita kong nagtutulungan tayo,
at tingin ko, 'yong unity na 'yon… Ano ngang old African proverb 'yon?
"Pwede kang mag-solo para mabilis, o magsama ka para mas magtagal ka."
At tingin ko, naipakita natin 'yon,
sa part na alam nating sakto sa bawat isa ang ginagawa natin
at magiging beneficial 'yon sa atin, pati sa mas malawak na audience.
Para bang importante ang ginagawa natin.
Bakit ginagawa namin ni Chris ang ginagawa namin?
Bakit ginagawa ko 'to kasama si Chris?
Gusto n'yo kasing magpanggap na di kayo mayabang.
Wag ka ngang sira-ulo.
Gusto n'yong magpanggap na di kayo mayabang
at magbigay-pugay ro'n sa mga nauna sa inyo.
Ang gusto namin, mag-represent ng image
ng mga taong successful talaga, 'yong mga nagtagumpay na.
-'Yong magkasamang nagtagumpay. -Tama.
Naiintindihan ko na ang ibig sabihin ng The Kings of Comedy. Okay?
Mahigit isang oras naming pinag-usapan ni Chris 'yon
no'ng isang gabi.
Binago ng Kings of Comedy ang ibig sabihin ng tours.
Talagang ginawa nilang event 'yon,
at ginawa nilang 'yong tipo ng show
na nagsasabing kailangang sa mas malaking venues dapat ang stand-up comedy.
Pero 'yong event ng stand-up comedy, Kings of Comedy ang gumawa no'n,
at dahil 'yon sa nagdesisyon silang mag-perform nang magkakasama.
At pwede nilang gawin nang gawin 'yon, kaso lang, umeksena ang egos nila.
Totoo ang pagkakaibigan nila.
No'ng sumisikat na si Kev, tumira siya malapit sa kapatid ko.
Kaya di nagsayang si Kev ng pagkakataon na makakuha ng ideas sa kapatid ko.
Kada magkatabi sila, laging, "Uy, pa'no mo…"
Napanood mo 'yong clip na tumatakbo sa court sina Kobe at Michael?
Naka-lean si Mike, nakahawak sa shorts. Lumapit si Kobe at may ibinulong sa kanya.
Sabi ng mga tao, "Ano'ng itinanong mo?"
Sabi niya, "Tinanong ko siya kung pa'no 'yong mabilis niyang turnaround jump."
Sabi ni Mike, "Ilagay mo ang paa mo sa labas ng paa nila,
para pag umikot ka, stuck pa rin sila."
Mga importanteng detalye lang.
Di nagsayang ng pagkakataon si Kev na makuha ang mga gano'ng detalye.
Minaximize niya 'yon.
So isinama niya 'yon sa astig na work ethic niya,
at mala-Kobe na siya.
Excited na 'ko sa week na 'to,
di lang dahil sa arena factor,
Excited lang ako na makasama ka. 'Yon lang. Ano lang… 'yong samahan.
Ang problema pag stand-up ka,
malungkot na gig 'yon.
Mm-hmm.
Di ka… Alam mo, marami akong kaibigang…
-Kaibigan ko ang Chili Peppers. -Okay.
-Apat sila! -Oo.
Di ba?
Maganda man o pangit ang show, apat sila. Walang iwanan.
Pag stand-up ka, kahit na may mga tao sa likod mo,
may crew ka and everything,
wala kang kasama ro'n,
saka… ayun, ano…
ikaw lang 'yon, maging successful man o hindi,
pero ito, "O, okay. Makakasama ko si Kev."
Mamaya na 'yong first night, at dapat makapagpahinga ako nang maayos
kasi day one na bukas. Sa Jones Beach.
Jones Beach, day one, Rock, Hart. Makakasama ko sa stage ang kaibigan ko.
Yow!
Bago ako magsimula,
may sasabihin lang ako.
Okay lang ako.
Sa New York, dalawa lang, magiging successful ang show o hindi.
Pinaka-challenging na audience niya rin. Dito siya pinakaminahal no'ng umpisa.
Mga 18 o 19 ako no'ng nag-umpisa 'ko.
May advantages ako no'n.
Taga-New York ako, so di ko na kinailangang mag-travel
mula sa ibang city para pumunta ng New York.
Alam mo 'yon? So nag-train lang ako mula Brooklyn.
No'ng marunong na ako, naging mabilis na ang lahat.
Mga ilang taon na, naikompara si Chris sa batang Eddie Murphy.
Taga-Roosevelt, Long Island ako.
Lumaki ako sa lugar na puro Black. Totoo.
Sa gano'n ka ba lumaki?
Halos puro white sa inyo?
Alam n'yo kasi, halos nasakop na namin ang New York, kaming Blacks. Isipin n'yo.
Sabi ng mga white, "Uy, di nakakatawa!"
At parang napansin siya
sa parehong club kung saan napansin si Eddie Murphy,
tapos, na-manage.
Ang susunod na magpe-perform, isang batang performer, 21 years old.
Taga-Bed-Stuy, Brooklyn.
Ang Nat Turner ng comedy, Mr. Chris Rock!
Kumusta?
Isa 'tong hinog na comedic spirit na siya ang naka-discover.
Nasa pagkatao niya na 'yon. Kahit noon pa.
Alam mo 'yon, 'yong pag-discover mo sa totoong ikaw na nasa loob mo
na nakaka-connect sa mga taong di ka kilala…
Nasa South Africa ako no'ng isang araw.
O Boston yata 'yon?
…at 'yong makikilala ka nila agad sa joke mo.
Sasabihin nila, "Ay, gets ko na 'tong taong 'to."
"Nakakatawa 'tong taong 'to. May sarili siyang atake,
sariling attitude, sariling pananaw."
Ikaw lang ang makaka-discover no'n.
Gusto ko 'yong opening ng There Will Be Blood.
'Yong nasa minahan si Daniel Day-Lewis,
at binibitak niya 'yong bato.
Tapos dinuduraan niya 'yong bato at kinikiskis.
"May kung ano ba rito? May ginto ba?"
Para sa 'kin, sa pagiging komedyante, 'yon 'yong pinakamagandang visual metaphor
na nakita ko.
May ibang tao na talagang mas nakakatawa kompara sa iba.
No'ng nakikilala na 'ko,
mas nakakatawa si Roseanne Barr.
Mas nakakatawa si Sam Kinison.
Mas nakakatawa si Damon Wayans.
Si Dennis Miller, talagang…
Talagang mas nakakatawa si Jerry Seinfeld
kompara sa ibang komedyante.
Nakuha ng kapatid ko ang audience ng New York sa di pag-focus
sa isang specific na part ng audience na 'yon.
Di siya Black comic. Walang rooms na para sa Black lang.
Di siya white comic. Di lang siya sa rooms sa Upper White Side nagpe-perform.
New York comic siya. Kinakausap niya lahat.
'Yong tatay ko. Lahat sa kanya, pera.
Pag may nabasag ka sa bahay, ganitong halaga ang nabasag mo.
Pag nasira ko 'tong microphone, sasabihin niya, "$50 'yan."
Fifty dollars!
Alam kong di ko kayang mapatawa ang white audiences noon.
-Di ko alam kung paano… -Oo nga. Tama.
At di ko… Pero marunong akong…
May isang approach ako, at akala ko, gano'n din siya.
Di pala. Mapakaliwa o kanan, napapatawa niya. Lahat kaya niyang…
Sobra rin ang tawa ng audiences na 'to tulad ng iba.
Tingin ko, malaking pagkakamali ang pagsisi sa mga tao.
Kayang masapawan ng isang lahi ang crowd.
Kahit na halo-halo ang lahi ng crowd, may white vibe 'yon.
O merong parang, 'yong…
Late night sa Comic Strip, 'yong panggabi, ayun, Latino 'yon.
Spanish Harlem 'yon no'ng Spanish Harlem pa 'yon.
Puerto Rican 'yon. 'Yong gano'ng vibe.
Suwerte n'yo, ako na yata ang best comic ngayon.
Dahil Black ako, kaya kong sabihin ang mga sinasabi ng white comic,
pati 'yong Black jokes na di nila pwedeng ibato.
Magaling siyang mag-adapt. Kahit saan, pwede siya.
Parang pag kaya mong lumangoy sa five feet na tubig,
kaya mo rin 'yong lalim na thousand feet, kasi iisang mechanism lang 'yon.
First TV appearance niya, Joan Rivers Show.
Let's welcome Chris Rock.
Di lang 'yon basta Joan Rivers Show. 'Yon ang pinakahuling Joan Rivers Show.
Biglang na-cancel ang Joan Rivers.
'Yong asawa niya, binaril ang sarili sa ulo.
Nag-guest ako ro'n.
Sinabi ko 'yong unang joke ko, o 'yong pangalawa,
at di bumebenta, o baka ako lang ang nag-iisip no'n,
kaya binago ko ang order
at sinabi ko ang last line ko, mga pangatlo yata 'yon,
at cue lang 'yon sa band, kaya parang ano ako ro'n, parang…
Parang ewan na…
At dumating ka at nag-offer, tapos sabi ko, "Kumusta? Bingi ka ba?"
Salamat.
Well, halika na rito!
Halika na!
Mukha akong weird na bata. Jheri curl ang buhok ko.
I mean, ganito. Butas-butas ang sapatos ko.
Gets n'yo? Mukha akong mahirap no'n.
Medyo nakakalungkot na makitang…
"Wow, nasa TV siya, pero sa kabila pa rin siya natutulog,
siguro mali ang alam namin pag nasa TV ka."
Sa isip namin, "Nasaan na 'yong pera pag nasa TV ka?
Nasaan 'yong white girls? 'Yong kotse?"
'Yong gano'n, "Kunin na natin. Ano pa'ng ginagawa natin?"
Ako 'yong batang may potential talaga no'n at naka-achieve…
Pero di 'yon assurance na magiging successful ako.
Tama.
Pero may nakita si Eddie sa 'kin na…
Di ko rin alam.
Alam mo, di rin ako sure sa nakita niya. Alam mo 'yon?
Pero nakita agad ni Eddie 'yon.
Kung ano ako ngayon, sinabi ni Eddie na mararating ko,
no'ng unang araw ko siyang ma-meet.
As in deretsahan!
Tapos, ano'ng nangyari? Nakita ka ni Eddie Murphy isang gabi?
Isang gabi. Ano… Alam mo na, gusto ko siyang ma-meet.
Ipinakilala ako sa kanya ng owner ng club. Sabi niya, "Kailan ka magpe-perform?"
Ako 'yong pinakahindi priority. Di nga ako sasalang no'ng gabing 'yon.
Sabi ko, "Di ako sasalang." Sabi niya, "Siya ang isunod n'yo."
Umaasa ang kapatid ko na may di makapunta
para makapag-perform siya. Wala siya sa lineup.
May entourage pa si Eddie at naka-gloves at may mga singsing,
na siyang pinaka-weird na nakita ko,
at nakikiusap ang kapatid ko sa manager na isalang siya
kasi gusto niyang mapanood siya ni Eddie.
Well, naging maganda ang set ko, maayos naman. Nanginginig ako sa takot.
At napanood siya ni Eddie, isang batang Black
na nando'n sa stage kung saan siya nagsimula,
at nagtatanong na si Eddie. "Ano'ng ganap mo?
Sino'ng ka-collab mo? May projects ka ba? May pupuntahan ka ba?"
Sabi ng kapatid ko, "Wala masyado. Kumakayod lang para makaraos."
Tapos, sabi ni Eddie, "Baka may role sa movie na pwede ka."
Nagre-ready siya para sa Beverly Hills Cop II.
Hindi. Ang nangyari, nagmadali siyang umuwi
bandang alas-dos ng umaga, umakyat,
at ginising ako. "Pupunta akong California."
Tapos, sabi ko, "Hindi."
Sabi niya, "Pupunta akong California." Sobrang nagalit ako,
at sabi ko, "Di pwede. Baka naka-drugs si Eddie Murphy."
"Di ka dapat sumama sa mga di mo kilala," saka, "Kulang ang pera mo."
At nagtatalak talaga ako.
Kumukuha na siya ng damit, nagmamadali sa laundry room, naglalaba.
Bandang alas-dos at alas-tres ng umaga.
Linggo 'yon o Lunes. Lunes, aalis ka na dapat.
At nagmatigas talaga ako. Sabi ko, Di ka aalis.
Tapos, nagbihis na ako, at pumunta sa dentista,
kasi in-assume ko na di siya tutuloy.
Bumangon ang papa niya, nakipagkita sila kay Eddie,
pinasakay siya sa eroplano, at pinapunta siyang LA.
Ang bayad sa 'kin sa mga kotse, $10. Pag limos, $20.
Ano 'tong isang 'to?
Truck ko.
Sa 'kin, kung paano mo ikuwento si Eddie, gano'n ka.
Ang unang totoong comedic star
na nakausap ko na star na talaga,
si Chris Rock, na…
-Seryoso? -Isipin mo, a.
Sa Cellar, shout out sa mga tropa natin.
-Oo. -Sina Patrice, Vos, Norton.
Sina Robinson, Burr, Colin Quinn.
Ang weird, kasi nakakatawa… Magagaling lahat ng binanggit mo!
Ilan sila sa pinakamagagaling na umapak sa stage,
kaya no'ng sumulpot ka sa The Comedy Cellar,
no'ng nangyari 'yon, 'yon 'yong malaking…
Walang pakialam sa 'yo ang gobyerno.
Ilegal ang cocaine at marijuana sa America,
di dahil nakakasama 'yon sa inyo.
Kaya ilegal ang mga 'yon dahil di gawa sa America ang pinakamagagandang gano'n.
Sobrang big deal no'n, at may time,
nanonood lang ako. Nasa likod lang ako,
pinapanood at pinapakinggan ko lang ang mga usapan,
at dumating ako sa punto na, "Teka lang," pwede kong ipakilala ang sarili ko.
Tapos, ikaw, ang bait mo. "Kumusta?" Si Keith Robinson…
Alam mo kung ano'ng nakakatawa? Ikaw na lang ang may ganyang attitude.
Oo.
Dati, lalapitan ko si Rodney… Lalapit ako kay Rodney Dangerfield nang nahihiya
o mahiyaing magsasabing, "Kumusta?"
Itong mga batang komedyanteng 'to, sasabihin, "Di mo ba ako kilala?"
"May page ako, a. Di mo alam?"
-"Nasa Instagram ako, a. Di mo alam?" -Oo nga, "Sa IG?"
-"Di mo ba nakikita ang…" -"Pare?"
"Dapat mag-tour tayo." Ako naman, "Sino kang sira-ulo ka?"
Pinanood ko 'yon.
Para akong lawin, pinanood ko ang lokong 'yon.
Kinausap at pinaulanan ko ng mga tanong.
Sinagot ni Chris ang mga tanong ko.
Tinanggap niya ako bilang baguhang comic,
at dahil do'n, habambuhay akong magpapasalamat.
At no'ng gumagaling na ako, ginawa niya akong aware do'n.
Sa tingin ko, parang surprise
'yong pag comic ka,
may chance kang panoorin ang isang legend na maging isang legend,
o 'yong mapanood at makita mo kung bakit legend ang isang legend.
Teka, sikat ba ako no'n, tapos, ikaw may regular job?
Nasa City Sports ako.
-Nagtatrabaho ako sa City Sports. -Ang galing.
Bigger at Blacker, dumating 'yong time na naging salesman ako ng sapatos.
No'ng kasikatan mo sa pagiging komedyante, ano ako no'n, e…
'Yon 'yong time na young adult na ako.
Ano ako no'n, e, mga 18 o 19.
'Yong pagpasok ko sa stand-up, suggestion sa 'kin
ng mga taong ang tingin, nakakatawa ako.
Nagulat ako no'ng sinabi nila 'yon. Sabi nila, "Mag-comedy ka kaya?"
Sabi ko, "Saan?"
Sinabi nila sa 'kin lahat. Pumunta ako sa amateur nights,
nanood ng comedy after work.
Sabi nila, "Kev, subukan mo." Thursday raw 'yon.
Umoo ako. "Bigyan n'yo 'ko ng isang linggo. Magsa-sign up ako."
Nang walang anumang experience at knowledge sa stand-up comedy,
alam kong kailangan ko lang mag-joke ng isa, tapos, isa pa, at isa pa uli.
Dapat may opener ako, ilang isisingit sa gitna,
tapos, paano ko ba tatapusin? Para bang may beats na ako.
Sa loob ng lima, anim na araw, nagsulat ako ng mga joke,
at sa mismong amateur night, ang excited ko.
Ako si Keith Robinson.
Taga-Philadelphia.
South Philly.
Mas gusto pa ng mga tao ang pets kaysa sa human beings.
Sinubukan nilang gawing friendly ang pitbulls.
"Ay, friendly ang pitbulls!" Di friendly ang pitbulls.
Walang commercial na may pitbull na sumasalo ng frisbee,
tapos ibabalik sa maliit na bata.
Mga asong ganito gumalaw…
Bandang '98,
pumupunta ako sa The Laff House
at pinapanood ko ang ginagawa ng mga batang comic.
May napanood akong Kevin Hart ang pangalan.
Pero ang tawag niya no'n sa sarili niya,
Lil' Kev the Bastard.
Little Kev the Bastard. Lil'. Lil' Kev the Bastard.
Sabi ko, "Ano? Lil' Kev the Bastard?" Ano ka, wrestler?
Sobrang nakakatawang tao, palakpakan natin si Lil' Kev!
Tama na!
'Yan ang gusto kong kanta. Ma-e-excite ako niyan, ready na ako.
I-play mo lang, para ma-excite ako, para mas feel ko.
Mag-enjoy kayo. Kita n'yo, gano'n dapat…
Tama na. Okay na 'yon. Pwede na 'yon.
Pwede na 'yon.
"Una sa lahat," sabi ko, "Number one.
Tigilan mo 'yong Lil' Kev the Bastard.
Ayoko no'n.
Ano'ng buong pangalan mo?"
"Kevin Hart," nanginginig 'yong boses niya.
"Kevin Hart." Muntik na siyang magsabi ng "Sir."
"Gusto kong pumunta ka sa New York."
At ang unang lugar na pinuntahan ni Kevin Hart,
'yong The Comic Strip,
at do'n na nagsimula si Kev sa New York.
'Yong New York comedy scene ang humubog sa aking maging comic.
Tama, di ba? O isang komedyante.
Nagse-stand-up ako no'n, di ba?
Nagpe-perform ako, pero di naman ako komedyante.
New York ang humubog at humulma sa 'kin na maging totoong komedyante.
Para sa 'kin, New York ang nagpabilis ng takbo ng mga bagay.
Walang duda na mas mabilis ang pace ng New York kompara sa ibang cities,
sa anumang city sa America.
May mga gabi, maraming gabi,
kung saan nakaka-13, 14 na show ako sa isang gabi.
Mga twenty-minute sets, pero 14 pa rin na gano'n,
kaya kung makakaisip ako ng bagong joke sa pangalawang show,
pwede kong magawa 'yon nang 11 beses sa isang gabi,
so 'yong development namin sa New York, mas mabilis kompara sa mga comic sa LA.
Sasabihin ng taga-LA, "Napanood kita sa Letterman."
Kailangang kumayod ng comic sa New York.
Pag comic ka,
walang katulad ang energy na makukuha mo sa New York City.
Hanggang 3:00 ng umaga ka sa mga comedy club…
Nasa labas ka pa, mga 3:00, 4:00 ng umaga, nakatambay,
kumakain ng pizza, kausap ang ibang comics,
iniisip at pinag-uusapan n'yo ang pagiging nakakatawa,
kasama ang mga nakakatawang tao.
Alam kong 'yong mga nakasama ko no'ng nagsisimula ako,
sina Sandler, Colin Quinn, at Jerry, alam mo 'yon, pinatibay nila ako.
At 'yong New York crew mo… Grabe, sina Burr, Patrice, at Louis.
I mean… ang bangis. Para bang…
-Mabangis. -Ang New York crew mo.
At maniwala kayo, di ako sira-ulo. Ako…
Alam n'yo, umiyak na ako.
Umiyak ako kasi
wala akong pakialam.
'Yong mga bagay na di ka komportable, 'yon ang ginagamit ni Patrice O'Neal.
'Yong pagkasira ng mukha mo o pagsimangot mo
dahil sa lakas ng loob niyang sabihin 'yong mga sinabi niya,
'yon 'yong nag-boost sa pagiging komedyante niya.
Naaalala ko no'ng binato ako ng phone book no'ng sira-ulong si Patrice
habang nagpe-perform ako.
Sa gilid ng mata ko, may nakikita akong lumilipad.
Ano?
Isang phone book.
Ano ba naman?
Sabi niya, "Mabuti pang basahin mo 'yan sa audience."
"Basahin mo ang phone book sa audience."
One hundred percent love 'yon.
Ano 'yon, 100% na… Pagsasabi namin 'yon ng "Isa ka sa 'min,"
na alam namin, na kahit di pa gano'n kaganda ang act mo,
magiging isa ka sa amin, at natutuwa kami sa 'yo.
-Binato n'yo 'ko ng phone books. -Di ko ginawa 'yan.
Ginawa ni Patrice 'yon. Nando'n ka.
Patay na siya, so kausapin mo siya tungkol diyan.
Okay, halata namang di ko magagawa.
Ito, by the way… RIP, Patrice. Si Bill 'yon, a.
-Di ako 'yon. -Ha? Siya? Hayaan mo siya.
Okay.
Sampung taon na 'yong fundraising ko. Di niya 'ko pag-aaksayahan ng ten minutes.
Alam mong hindi! "Sa New York pa? Di ako magda-drive sa lintik na tunnel."
Love ko pa rin siya.
Kita mo? Alam mo 'yan.
O, di ba? May halong comedy. Kasi totoo 'yon.
"Uy, tanga."
Gano'n ako tatawagin ni Keith, "Tanga."
"Inayos mo ba ang set mo, tanga?
Ayusin mo ang last jokes mo. Ang baho ng ending mo.
Di ka nila kilala.
Ipakilala mo ang sarili mo, tanga."
Lagi siyang may advice. Laging may tip.
Laging tama ang mga 'yon. Pag kasama mo si Keith, Jedi 'yon, e.
Magaling siyang magpayo.
Pagdating sa comedy, isa siya sa mga lalapitan mo
at alam ng mga tao 'yon.
Ay, buwisit.
Inabot ako ng isa't kalahating oras para makapunta rito.
A, hindi, kita mo, nag-abala sila para sa 'kin.
Alam n'yo, kakatapos ko lang uli ma-stroke. Pangalawang beses na.
Hindi ngayon mismo, mga sira-ulo.
Magda-drive si Keith mula Philadelphia
papuntang New York, tapos babalik
kada gabi.
Bakit? Dahil inaalagaan niya 'yong nanay niya sa Philadelphia.
Siya ang caregiver ng nanay niya.
Pero mula Philadelphia, isinama niya pa rin si Kevin Hart,
ginabayan niya, tinuro niya kung paano ba ang galawan, inilibot niya.
Kaya sinabi ko kay Kev, ang unang sinabi ko kay Kev,
"Kumuha ka ng tape."
"Gusto kong makakita ng tape
na may content mo."
Si Dave Attell, na kliyente namin, na isang New York comedian…
Mali raw ang pagmamaneho nang nakainom, at pulis ang tawag ko sa nagsasabi no'n.
Pero alam n'yo?
Minsan, wala kang choice. Kailangang pumasok sa school ng mga bata.
Tama ba 'ko?
At mga bandang '99 o 2000 yata 'yon, mga 2000 siguro,
tumawag si Dave Attell, binanggit niya 'tong si Kevin Hart.
Sabi ko, "Ngayon ka lang may ibang binanggit."
May tape niya sa Caroline's,
parang homemade, na kinunan lang mula sa likod.
Tanda ko, isinalang ko 'yon at pinanood namin ng ilang assistants ko.
Ginagawa niyang vulnerable ang sarili niya,
at bihira akong makakita ng mga komedyanteng gumagawa no'n.
Bago ako magsimula, may gusto lang akong sabihin,
joke ang lahat ng sasabihin ko ngayong gabi, okay?
Wala nang iba.
Ayokong may magseseryoso sa mga sasabihin ko.
Ayokong may lalapit sa 'kin pagkatapos ng show,
tapos, sasabihin, "Sino ang nakakatawa ngayon?"
'Yong mga gano'n.
Nakakatawa lang siya. Mga 22 years old lang siya no'n.
Ganito, alam ko bang mangyayari 'to? Hindi.
Alam n'yo, homecoming 'to para kay Chris. Ang exciting.
No'ng nasa New York sila at off ko, sabi ko sa agent ko,
"I-free mo ang weekend."
Bumili ako ng ticket. Kumuha ako ng Airbnb.
Uuwi ako. Matagal na 'kong di nakakauwi.
Excited na 'kong makauwi, kumain ng pizza
at gumala, makakita ng Puerto Rican girls, mga gano'n.
Pero kailangan kong makapunta sa shows na 'to.
Nagtrabaho ang tatay ko sa New York Daily News.
'Yong hub ng New York Daily News,
do'n dati nakatayo sa puwesto ng Barclays Center.
No'ng lumipat sa New Jersey ang New York Daily News,
giniba nila ang facility na 'yon at itinayo ang Barclays.
Kaya importante 'to. Ito 'yong lupa kung saan nagtrabaho si Pa.
No'ng 1988, namatay ang tatay ko,
at alam mo 'yon,
nawalan kami ng bahay pagkatapos ng isa't kalahating taon.
Gano'n talaga, e.
So, alam mo 'yon, parang…
"Ha? Ano?"
Gets n'yo ba? No'ng '89, sasabihin mo, "Ay, may eviction notice sa bahay namin,"
tapos, pupunta sa ganito ang kapatid ko… nagkakawatak-watak na ang pamilya,
tapos, alam mo 'yon, namomroblema pa rin kami.
Umaarte kami na para bang namatay nang biglaan si Papa.
Hindi. Kung titingnan mo ang statistics, sakto lang ang pagkamatay niya.
Hanggang sa nito lang, mga fifties na namamatay ang average Black man.
Kaya kung panganay ka, lagi kang…
Buong buhay mo, ginagawa kang handa sa pagkamatay ng mga magulang mo.
Buong buhay mo. Kaya malupit sila sa 'yo,
kasi ang Black men, lalo na ang mahihirap na Black men,
namamatay pag fifties na.
Si Chris ang pinakamatanda sa magkakapatid no'n,
kaya marami siyang responsibilidad na sinalo
at kinailangan niyang tumulong sa koryente, gas, mortgage.
Sumalo siya ng mga responsibilidad na mukhang di niya inasahan, alam mo 'yon?
Siya ang kuya.
Siya 'yong anak na, alam mo 'yon, sa kanya ibinuhos lahat ni Papa,
tapos the next day, adult na dapat siya, parang switch ang nangyari.
Ano ba ang papel ng tatay mo? 'Yong istorbohin ka pag may gagawin ka.
Alam mo, pwede kang umupo at tumunganga maghapon sa bahay.
Pag may gagawin ka na, sasabihin ng tatay mo, "Hoy. Itong mga hugasin, ha?"
Siyam na oras akong nakahilata kanina, a.
Makikita mo siya sa comedy club, at may performances siya ro'n,
o kaya, ang gagawin niya,
kung di siya sasalang sa gabing 'yon,
sa sasakyan lang siya, iidlip, o kaya bibili ng makakain.
No'ng namatay si Papa,
parang mas matindi ang pagluluksa niya, kaya nagtrabaho lang siya nang nagtrabaho.
Pupunta kami sa clubs
at 'yong mga kilala naming napapanood namin sa TV,
magpe-peform sila. At sa likod ang kapatid ko.
May papasok na mga sikat, aakyat sa stage, at sa likod nila ang kapatid ko.
At 'yong sikat, kilala ang kapatid ko. Sabi ko, "Iba 'to."
Handa na si Chris na mag-perform sa malalaking stage.
Tapos, nag-Saturday Night Live si Chris.
Ito 'yong nangyari.
'Yong In Living Color ang pinakasikat sa TV.
Siyam na taon nang walang Black na cast member ang Saturday Night Live.
Bale… Kasi natanggal si Damon Wayans, mga nine years na ang nakakaraan.
Kaya… Saka halos wala rin siya lagi sa show,
kaya sila, medyo…
Ang tingin ng mga tao, walang Black na cast member ang Saturday Night Live
hanggang sa pumasok si Eddie Murphy.
Parang dahil sa affirmative action, nakapasok ako sa Saturday Night Live.
Makakapasok ba ako sa SNL kung walang In Living Color?
Malamang hindi.
The Dark Side with Nat X.
Peace, mga kapatid.
Ako si Nat X, at welcome sa The Dark Side,
ang nag-iisang show sa TV na 15 minutes lang.
Bakit 15 minutes lang?
Dahil kung papahabain pa ni Boss, gagawin niyang kawanggawa na lang.
Di ako nag-college.
Halos di nga ako nag-high school.
Bale, SNL
ang pinakaunang itinuring kong school
na may natutunan talaga ako,
at magagaling ang professors ko ro'n.
Alam mo, writer sa show si Conan O'Brien
no'ng nando'n pa 'ko.
Si Bob Odenkirk, ang magaling na si Bob Odenkirk, Better Call Saul,
writer noon sa show, na talagang nag-spend ng time sa 'kin.
May office ako,
si Adam Sandler, si Chris Farley, at si David Spade,
nag-share kami ro'n.
Tapos, si Mike Myers, nasa malapit lang.
Alam mo, para akong nasa X-Men school of comedy.
Pinanood lang namin ang SNL dahil kay Eddie Murphy.
Sino na ngayon ang Black guy ro'n? 'Yong kapatid ko.
Di stand-up comedy ang focus ng Saturday Night Live.
Ang pag-perform ng sketch comedy o improv o acting,
kabaliktaran ng pag-aaral na maging komedyante.
Pag tototo ka sa sarili mo, pwede kang matutong maging komedyante.
Gusto kong makitang labanan ni Batman ang krimen
sa lugar namin.
Ayos. Sasabihin niya, "Robin."
"Yes, Batman."
"Di ba, dito tayo nag-park ng kotse? Nandito lang 'yon kanina."
No'ng high school ako, nag-opening ako kay Chris Rock.
Unang pagkikita namin.
Nagpe-perform siya no'n sa DC buong linggo, at sinusundan ko siya,
kasi noon, bihira kang makakakita ng Black na headliner.
Sobrang sikat niya no'n kasi kakagawa niya lang ng New Jack City.
Gusto mo bang gawin 'to nang tama o hindi? Pare, 17!
Yo, patingin no'ng pera. Ano na?
Sa greenroom sa Comedy Connection
'yong unang beses na naaalala kong nag-usap kami nang mahaba.
Tinutulungan niya ako sa pagdedesisyon kung magka-college ba ako.
Ano'ng nangyari?
Bale, di ako nag-college. Ginawa ko 'yong tama.
Minsan pakiramdam ko, walang may pakialam,
walang gustong magbigay ng advice sa 'yo, at walang nagta-try tulungan ka,
pero alam kong may ilang tinutulungan si Chris Rock, okay?
At may mabibigat at malalaki siyang ginagawa.
Okay, so si Chris Rock, tinulungan niya si Wanda Sykes, di ba?
At nakita mo ang nangyari sa career niya. Gumanda.
Ngayon, kung gagastos ako ng $400 para sa baril,
meron akong babarilin, nage-gets n'yo ba?
May masusugatan, tatamaan ang hinliliit, may mababaril.
Di ko hahayaang masayang ang $400 na baril.
Avon lady, ding-dong, boom!
Kung confident ka sa ginagawa mo,
pag may nakita kang merong potential,
gusto mo rin na maging magaling sila.
Sa buong buhay ko, humingi ako ng limang favor sa kapatid ko.
Di siya tumanggi sa limang 'yon,
at sumumpa talaga ako
na di na ako hihingi kailanman ng favor sa kanya habang nabubuhay ako.
At sa loob ng 20 taon, di ako humingi.
Kaya umuwi ako no'ng weekend,
pumunta ako sa greenroom pagkatapos ng show.
Kailangan 'yon, at nakatayo lang ako sa sulok.
At literal na sinabi ko sa sarili ko no'ng mismong moment na 'yon,
"Alam kong sinabi mong di mo na gagawin uli 'to, pero pag di ka nagsalita ngayon,
pagsisisihan mo na di ka nagsalita sa once in a lifetime na chance mo."
"Malamang tatanggi siya kasi gano'n siya, e,
pero at least nasabi mo sa harap ng maraming tao."
"Ano'ng gagawin natin ngayong Monday?
Kasi Barclays na, e.
Sa kabilang street nakatira si Mama.
Ano'ng plano sa Monday?"
Lahat sila…
Nasa sofa si Chrissy, tawag namin kay Chris.
Si Chris, nakaupo sa sofa si Chrissy. Sabi niya, "Tingnan natin."
Tapos, sabi ko, "Narinig n'yo.
Tingnan natin.
Sibat na ako." Umalis ako.
Linggo no'n, humiga na 'ko, nagdasal ako, kinausap ko ang Diyos.
Kung mangyayari, mangyayari. Pupunta ako at susuporta.
Barclays 'yon, e. Brooklyn, sa 'min.
Tapos, nasa kotse ako no'n papuntang Barclays,
at papasok na ako ng Manhattan Bridge,
tatawid na 'ko ng tulay papuntang Brooklyn,
at biglang tumunog ang phone ko, tiningnan ko, sabi,
"Kasali ka sa show ngayong gabi."
Talagang nawala ako sa sarili ko.
Brooklyn, palakpakan natin si Tony Rock. Sige, lakasan n'yo!
Kumusta, Brooklyn?
Akala n'yo, di n'yo 'ko mapapanood?
Taga-rito ako.
Sabi ko sa kapatid ko, "Sana mag-show ka sa Brooklyn at wag mo akong isali.
Aakyat ako sa stage at sasampalin kita uli."
Mas magaling si Tony sa lahat ng bagay.
Sa totoo lang, no'ng bata pa kami…
Di ko sinasabi 'yon para lang may masabing maganda. Si Tony…
Mas matangkad siya, mas guwapo,
magaling siyang athlete, kayang makipaglaban,
at marunong siyang mag-basketball.
Siya 'yong parang cool guy.
Ang saya no'n kasi nando'n si Mama
para panoorin si Tony, kaming lahat.
Saka, ewan ko ba, para bang ramdam kong buo ang pamilya namin.
Sa loob ng isang gabi, magkakasama ang Rock boys sa building.
Ang ganda no'n.
Chris, akyat ka na uli rito.
Umakyat ka na uli rito sa stage.
Mag-ingay para sa utol ko!
Uulitin ko, ha?
Mag-ingay para sa utol ko.
Makinig kayo.
Di lang kaibigan si Chris Rock. Di lang siya basta kapatid.
Mentor ko 'to.
Ito ang dahilan kung bakit nakatayo ako sa kinatatayuan ko ngayon.
Sobrang importante sa 'kin na masigurong alam ng utol ko ang impact niya,
di lang sa comedy, kundi sa buong comedy industry.
Dito sa Brooklyn,
tingin ko, ito ang best place para masabi ko sa taong 'to nang real-time
kung gaano siya kaimportante sa stand-up comedy.
-I love you. -I love you, brother.
Seryoso ako.
-Kausapin mo ang mga kababayan mo, pare. -Brooklyn!
Bed-Stuy! Rock break!
Ang astig lang na nando'n sa backstage ang mama ni Chris.
Sa totoo lang, isa 'yon sa ilang pagkakataon na nainggit ako.
Pinakamalaking reward sa magulang 'yong makita nila ang anak nila
na may narating na.
Sana nakikita ni Mama na may nararating na ako,
pero ang astig nga no'n kung nasa backstage si Mama.
Walang duda talaga, nakuha ng kapatid ko kay Mama ang drive niya.
Walang duda.
Habang lumalaki ang pamilya namin, si Mama ang gumagawa ng lahat.
Labas-pasok ang tatay ko sa kulungan, e.
Sabi ng mama ko, "Uy, kung gagawin mo, ibigay mo ang best mo."
Gano'n ang mama ko.
"Kung gagawin mo…" "Dapat magawa ko na 'to agad nang tama
kasi di ako papatulugin ng babaeng 'to hangga't di ko nagagawa."
Ang bangis niya, ang bangis talaga.
Single Black moms na yata ang pinakamatatag na tao sa mundo.
Di madaling magpalaki ng anak,
at di rin madaling mag-isa mo lang gagawin.
Anuman ang kulay ng balat mo, mahirap 'yon, tapos.
Pero mas mahirap nang kaunti para sa Black na babae.
Alam ko, maraming Black na babaeng sawa na rito.
"Magpakatatag ka. Kailangan, malakas ka. Sobrang lakas mo."
Hindi. Minsan, kailangan ko rin ng comfort.
Di madaling maging malakas.
At sa tingin ko, iniisip ng mga tao na dahil Black ka, madali lang sa 'yo. Na…
Sabado at Linggo. June 13th.
Si Nancy Hart 'to,
at inire-record natin 'to para kina Rob at Kev Hart.
Magiging Happy Father's Day ang araw na 'to.
Ang nangyari kay Mama, nagka-ovarian cancer siya.
Grabe 'yon. Di niya sinasabi sa amin. Isang taon na siyang nagpapa-check up,
at kumalat na 'yon sa puntong wala nang magagawa ang mga doktor.
So no'ng nalaman ko, sabi ko, "Wala na tayong magagawa."
So pumunta ako sa doktor, inalam ko lahat
kasi di ko alam kung magsasabi siya ng totoo.
Sabi ko, "May chance pa po ba?" Sabi niya, "Wala na. 'Yon na 'yon."
Magagalit ang nanay ko, maha-high blood, at hihimatayin.
Malalaman mong hihimatayin na siya kasi kung ano-ano na ang sinasabi niya.
Magsisisigaw lang siya.
"Kevin, alisin mo 'yang paa mo sa bata,
at ilagay mo sa box ng pizza bago ako manampal…"
No'ng nasa New York siya
at nakita ko ang transition niya mula New York papuntang LA,
ang naging tanong, "Ano ang magpapaguho ng mundo niya?"
Alam ni Mama.
Sabi niya, "Wag mong sabihin sa kanya," noon kasi,
pupunta siya sa Australia para i-film ang Fool's Gold,
at do'n pa lang siya mas nakikilala.
Kaya sabi ni Mama, "Makinig ka. I-promise mo. Wag mong sabihin sa kanya."
Sabi ko, "Okay."
"Pag mamamatay na ako, do'n mo lang sasabihin sa kanya." Sabi ko,
"Sige."
Ako, siyempre, close ako sa mama ko.
Kaya naiisip kong meron silang sinusubukang itago sa 'kin,
pero may mga bagay na obvious, di ba?
Na nagiging obvious na, na 'yong kondisyon ni Mama,
mas malala na sa sinasabi nila.
Sabi ko, "Makinig ka.
Sabi 'to ng doktor. May dalawang linggo na lang siguro siya.
Halata na sa lagay ng mga ugat niya.
Umuwi ka na kung gusto mo pang makita si Ma,
kasi, alam mo na, baka ito na lang ang time para makapagpaalam ka.
Sabi niya, "Ha, mamamatay…" Sabi ko, "Oo."
"Alam mo, ito na 'yon, magpapaalam na siya."
Umuwi siya at nag-e-explain ako.
Sabi niya, "Pambihira!"
At habang sinasabi ko sa kanya 'to,
sinasabi niya kung paano siya binigyan ng Fool's Gold ng mga opportunity
at ng iba pang bagay. Sabi ko naman, "Grabe."
No'ng mamamatay na si Ma, nakita niya
na, alam mo 'yon, kailangang gawin 'to ni Kevin.
"Mag-focus ka, gawin mo ang best mo, wag ang nangyayari sa 'kin ang isipin mo,"
at tama nga siya. Tama talaga.
Alam mo, si Mama, talagang ano siya, e…
Siya 'yong nagbigay sa 'kin ng kakayahan
na…
maintindihan ang benefit ng hard work, na maintindihan…
ang ibig sabihin ng paggawa ng mga sinabi mong gagawin mo.
Alam mo, gano'n magtrabaho ang mama ko.
Naaalala ko no'ng napili ang sitcom kong The Big House…
at 'yong upfronts,
'yong kung saan nila ina-announce 'yong mga bagong palabas ng network,
may gano'n na sa New York.
Pinapunta nila ako. Excited ako. Pinapunta ko ang ibang cast.
Matindi 'to. Magbabago na ang buhay ko. "Diyos ko po.
Ito na 'yon.
Success. Eto na kami."
May mga nangyayari sa 'kin bilang komedyante. Nakikilala na ako.
At no'ng pumunta na kami ro'n sa upfront event,
no'ng mismong aakyat na ako, may humarang na kamay sa dibdib ko.
"Sorry, Mr. Hart. Di na isasali ng network ang show mo."
Gano'n kabilis, wala na.
Mas malala pa rin ang buhay ko sa buhay mo. Tingnan mo 'ko.
Masaya ako. Alam mo kung bakit?
Kasi tumatalab na ang antidepressants mo?
Hindi. Kasi laging may pag-asa, alam mo na, kailangan mo lang hanapin.
Bumalik ako sa hotel, nagpalit. Gumala ako no'n.
Pumunta ako sa lahat ng parties. Aakalain mong napili ang show ko.
Lahat sila hinihimas ang likod ko.
Humihinga nang malalim sa harap ko.
"Nabalitaan ko ang nangyari."
Buhay.
Umalis siya na may mas solid na connections
sa lahat ng networks at studios kasi nando'n sila sa mga party na 'yon.
Sobrang tindi no'n.
May kasabihan ako, Kevin.
-Ano 'yan? -Kumain ka bago ang meeting.
-Bakit? -Kasi kung ano-ano ang nasasabi ng gutom.
So, ayun, kahit bago ang lunch meeting, 'yong meeting na kakain ka rin,
kumain ka!
-Magtinapay ka. -Magtinapay ka.
Para di ka magsabi ng mga kalokohan.
"Ayoko nang gawin 'yong deal kasi kayong mga hayop kayo, di kayo…"
"Fuck you pati NBC!
Di ko naman kailangan ng network, e! Ipapakita ko sa hayop na 'to…
Ako mismo ang magpo-promote nitong TV show ko!"
"Akala n'yo, may pakialam ako sa inyo? Ha? Sa studio na 'to?"
"Lintik na crackers kayo!" Tapos, aalis ka na.
"Di ko sinasadyang tawaging cracker ang head ng NBC."
-"Gutom lang ako!" -"Gutom lang."
-"Wala pa 'kong kain. Kung nakakain ako…" -Di ko tatawaging cracker ang head ng NBC.
Pero wala pa akong kain. Ngayon, kung wala kang natutunan…
Okay, pa-order ako ng veal chop.
-Ano'ng nangyari sa kapatid ko? -Medium.
Ang di alam ng mga tao, hirap siyang i-present ang skits niya.
Magsusulat siya ng jokes, ipaparinig sa mga tropa,
tapos, sasabihin namin, "Uy, isama mo 'yan. Dapat isama mo."
Saturday night, "Tinaggal nila ang skit ko."
Rehearsal, "Tinanggal din nila."
Kaya parang sinusubukan niyang hanapin ang lugar niya sa SNL.
Inakala namin na magiging tulad siya ni Eddie Murphy, pero hindi.
Malaking bagay na nakasali si Chris sa SNL,
pero kung pa'no nila siya ginamit
o dapat yata, kung pa'no nila siya di ginamit,
ano 'yon, e, medyo mahirap panoorin.
So nakatanggap siya ng offer sa In Living Color.
Umalis na ang Wayans. Gusto nilang i-retain ang show.
"Kunin natin si Chris Rock."
Wag daw, sabi ng agent at management niya. Di siya nakinig.
Sikat na sikat ang In Living Color,
as in sobrang sikat na show.
Gano'n na ang nagiging uso.
Madalas, umaalis ako ng SNL,
at imbes na pumunta ako sa wrap party pagkatapos mag-film,
do'n ako sa Latin Quarter
at magchi-chill kasama ang Kid 'n Play at ni Queen Latifah,
at alam mo na, at ng crew na 'yon,
at ni Eric B., at, alam mo na,
at ni Jam Master Jay at, alam mo na,
'yong mga 'yon, peers ko rin.
Sila, alam mo na… Lumalabas ako kasama ng ilang mga Black.
Pero di lang sila basta Black, mga creative na Black sila.
So alam kong gano'n na ang nagiging uso,
at gusto ko lang na nando'n ako kung saan may nangyayaring exciting.
Magkano sa ice cream?
Ice cream? Gusto mo talaga ng ice cream? Hahanapan kita ng ice cream.
E, kung taniman ko ng .44 na bala ang ulo mo?
-Bakit kasi 0.22 at galos ang pinili mo? -Lumayas ka rito!
Parang nakagawa yata siya ng isang episode, dalawa siguro.
Wala nang In Living Color.
Umalis ang management, umalis ang agency. Literal na nawala siya sa industry.
Ang weird, kung titingnan, parang tapos na ang career ko.
Wala akong TV show,
tapos, komedyante lang ako.
Alam mo, di ko naisip noon,
na walang panama ang mga nangyayari, sa pagiging komedyante ko.
Naaalala ko 'yong pagpunta niya sa clubs at pagbalik sa gano'n
at sinasabi niya sa sarili niya,
"Okay, tingnan natin kung anong special ang meron ako."
'Yong naging approach niya sa career niya pagkatapos ng Saturday Night Live,
para kang nanonood ng Rocky movie sa totoong buhay.
Sa puntong 'to, di siya 'yong alam natin na sobrang galing na comic.
Nangangapa pa siya sa pag-perform sa stage.
Wala na ang tatay namin, so motivation 'yon.
…lagi. Pag nag-drive ng cab si Mick Jagger…
Nandiyan ang mga kapatid mo, motivation 'yon.
Si Mama, "Ikaw ang panganay, ang bahala,"
kaya pahirapan na naman, lintik.
Kumilos ka na.
At do'n na pumasok ang Big Ass Jokes.
Ang mga Black, wala kaming salad dressing.
Wala kaming sal… Lahat may salad dressing.
Walang Black salad dressing. Alam n'yo ba kung ano 'yon?
Hot sauce!
Dude, sobrang galing niya sa Big Ass Jokes.
Pag nag-good night na siya, lahat ng mga tao…
Sabi ko, "Wow."
Nagsimula na 'kong humanga sa mga professional na komedyante.
Sabi ko, "Gusto kong maging professional na komedyante."
Pag naging komedyante ka na, merong kung ano ro'n, e.
Bigla kang magkakaroon ng pangalan.
Di ka na 'yong "O, ito 'yong gumanap na kung sinuman sa sitcom."
Iba na, ikaw na si Chris Rock.
'Yong pinakaimportanteng bagay na meron ka bilang comic,
'yong reputasyon mo bilang live performer.
Kung kilala ka na nakakapag-perform nang maganda,
pwede kang magkaro'n ng palpak na movie, na TV show,
kahit ano, walang may pakialam.
Okay lang na ilang taon kang walang hit na kahit ano,
pero pag alam ng mga tao na matindi ka mag-perform nang live, bebenta ka.
-Okay? -Malaman 'yan.
-Totoo 'yan at malaman. -Totoo.
Walang hit record si Bruce Springsteen in 30 years.
-Mabenta ang bawat show niya. -At ang bilis maubos ng ticket.
No'ng ginawa ng hayop na 'yon ang Bring the Pain,
natigilan ang lahat.
Lintik, may special show akong pinapanood no'n sa HBO.
The Jail Special. Mga ilang buwan na 'yon.
Kadalasan, pag nanood ka ng tungkol sa kulungan,
sa regular TV 'yon, at ang dami nilang di ipinapakita.
Ay, ibahin n'yo ang HBO jail special, Ipinakita nila lahat.
May ini-interview silang lalaki. "Sir, pag may bagong inmate
at gusto niya ng droga, paano 'yong gano'n?"
Sabi no'ng lalaki, "Ang una kong ginagawa, pinapadilaan ko ang puwit ko."
Siya ang unang narinig kong parang kanta ang isinusulat na jokes,
'yong may catchy na lines.
"Di ko sinasabing ginawa niya, pero gets ko."
No'ng kumalat 'yon, naririnig kong binabanggit na ng mga tao sa mga daan,
na para siyang si Drake.
Bring the Pain, Chris Rock.
IKA-49 NA TAUNANG EMMY AWARDS
Salamat. Wow!
Gusto ko lang magpasalamat sa bumoto sa 'kin
na kinikilala ang stand-up comedy bilang totoong art.
Ibinalik muli ni Chris ang standard of excellence
na matagal nang wala sa comedy.
Binago ng Bring the Pain ang buhay ko
nang sobrang bilis.
Ni hindi ko masukat kung ga'no kabilis.
Ang alam ko, 'yong Grown Little Man at 'yong All Star ni Shaq,
parang sa parehong taon lumabas.
So meron kang Comedy Central, si Kevin, gumawa siya ng isang oras na show.
Isang oras sa kanya, ang galing.
Ayos! Tama na!
Tama na!
Pang-urban audience na Showtime ang ginagawa ni Shaq,
at ang galing niya ro'n.
Eto, ha. Una sa lahat, no'ng birthday mo, do'n ko lang kinain ang puwit mo.
Hindi!
Alam mo, subjective ang art.
Subjective ang comedy.
Di subjective ang pag-perform nang malupit sa stage.
Naaalala ko 'yong Irresponsible Tour ni Kevin.
'Yon 'yong highest-grossing tour sa kasaysayan ng stand-up comedy tours.
Na alam namin, legally.
Nasa Madison Square Garden ako kung saan laging may history na nabubuo.
May 19,000 taong umattend ngayong gabi.
Pare, alam mo, iba talaga pag nangyayari na 'yong pinlano mo.
So 'yong dating mga idea at mga salita lang,
agad-agad, naging totoo na.
Lahat 'tong New York dates, ginawa na ni Eddie.
Nag-perform si Eddie sa The Garden nang mga limang gabi yata,
at nag-perform din sa kung anuman 'yong Jersey Meadowlands noon.
Tapos, nagpunta siya sa Nassau Coliseum at…
Noon ba, fan ka lang sa stands?
-Hindi, ano… -O kasama ni Eddie, o sa backstage ka?
-Nasa backstage ako. -Wow.
Para akong 'yong bata sa Bronx Tale.
Wow.
Nagkaro'n ako ng chance na makasama sa mga gangster. Di pa 'ko gangster no'n.
-Pero nakasama ko ang mga gangster. -Si Keenen.
-Sina Keenen, Robert. -Sina Eddie, Charlie.
Alam mo 'yon? Si Charlie.
Nando'n ako. Si Rick James.
Tatawagan ko ang asawa ko. Nakadalawang tawag na.
-Asawa mo? -Eto na.
-Alam mo na. -Sinong asawa, Kevin?
-Isa lang ang asawa ko. -'Yong ngayon?
Wag n'yong pansinin 'yon, okay? I-cut n'yo 'yon.
Hi, beautiful. Kumusta?
Ayos lang ako. Ikaw, kumusta ka?
Ayos lang ako. Salamat sa pag-aalaga sa taong 'to.
Nagpakwan siya, lahat tinatawag niyang crackers. Yari kami.
-Katapusan na namin. -Ano 'yon?
Nagpakwan siya, 'yong mga white, tinatawag niyang crackers. Yari kami.
Katapusan na namin.
Nasa kalagitnaan kami ng tours namin.
Di ba? Nagto-tour siya. Nagto-tour ako.
Di 'to tungkol sa pagsasapawan. Walang gano'n.
Isa 'tong show kung saan pwede kaming magsama nang mapayapa.
Gusto mong pumunta sa Cellar?
Depende sa kung sino ang nando'n, gusto mo ro'n o hanap tayo ng iba? Ikaw.
-Hahanap tayo ng iba. -Sige, pwede.
-Ayos. -Okay. Sige.
Ang pinakanakaka-excite sa comedy sa New York, magdamagan.
Alam mo 'yon, bampira ka na gustong tumawa.
Talagang walang katulad ang comedy sa New York.
Mula sa dami ng comedy clubs,
mula sa buhay na buhay na city,
mula sa iba't ibang klase ng mga tao.
I mean, lahat meron sa New York.
Makukuha mo na ang lahat do'n.
-Sabi niya sa 'kin, ten… Sabi niya, 10:15. -Pare.
10:15. Yari 'tong isang 'to. Yari ka.
Sina Estee at Manny. Rest in peace, Manny.
Sina Manny at Estee ang nagpatakbo ng The Comedy Cellar
at, alam n'yo, 'yong lugar na 'yon, sinasabi ko sa inyo, parang Cheers 'yon.
'Yon 'yong…
Puntahan 'yon ng lahat, pati ng bawat comic.
Sobrang tibay ng samahan do'n
na nabuo sa mga back table ng The Comedy Cellar.
At bago ako naging komedyante, tanda kong nagchi-chill ako ro'n sa back tables.
Nakilala ko 'yong comic,
pinanood ko 'yong set nila.
Nag-e-enjoy pa rin akong tumawa, kaya pag tumawa ako, magandang bagay 'yon.
Pero, bukod do'n,
sabihin nating may kinausap ako,
at nalalaman kong meron palang kuwento,
'yong kung ano'ng nagtutulak do'n sa tao, ano'ng ginagawa niya, paniniwala niya.
At nalaman kong ang mga komedyante, lalo na ang mga komedyante, ha,
sila ang may pinakamagagandang kuwento ng buhay.
Ready na kayo sa isa pang round? Sige pa.
May batang comic tayo na bago pa lang sa comedy
at pahirit daw ng five minutes.
Gusto naming suportahan ang ganitong mga batang comic.
Ready na ba kayong suportahan siya?
Mag-ingay kayong lahat para kay Kevin Hart. Si Kevin Hart.
Ang tanong, no'ng sinabi niyang Kevin Hart,
sino sa tingin n'yo ang tinutukoy niya?
Okay. Ayos, sige.
Dalawang tao ang inakala n'yo?
Pambihira!
Salamat. Medyo pangit, ano? Parang…
Nag-alangan sila…
Tanong ko lagi sa sarili ko, "Ba't di ako baliw?" Parang dapat, oo, e.
Pakiramdam ko, dapat, baliw ako.
Sa lahat ng pinagdaanan ko.
Kung titingnan, dapat baliw na 'ko.
Malay natin? Baka malapit na.
Baka may matinding kabaliwan na naghihintay sa 'kin.
Kasi magugulat ka na lang, mangyayari na lang 'yon.
Walang nagpaplanong mabaliw.
Basta na lang nangyayari 'yon.
Tingnan n'yo si Will Smith. Di niya pinlano 'yon.
Basta na lang nangyari.
Basta na lang nangyari 'yon.
"Wag mong gamitin ang pangalan ng asawa ko…" Di niya pinlano 'yon.
Grabeng pagwawala 'yon.
Puno ng comedy ang gabi n'yo at di lang 'yon dahil sa 'kin.
Dahil 'yon sa magagaling na comics na nagpe-perform dito sa stage,
at gusto ko 'yong energy rito.
Sana, na-enchance ko 'yon kasi 'yong mga susunod na tulad ko
at 'yong susunod na comedy superstars,
dapat makapag-perform sila rito. Kailangan.
Kaya kung pwede, suportahan n'yo sila gaya ng pagsuporta n'yo sa 'kin.
Peace.
-Okay. Bukas na lang uli. -Magkita tayo bukas.
Okay, ayos.
Teka lang. Ano'ng ginagawa mo?
Ano? Wala.
-Uuwi na ako. -Maglalakad ka, tama?
May limo ako.
-May Bentley ako. -Uy, Terry.
Gusto niyang sirain ang linggong 'to. Hayaan mo siyang maglakad!
Tara na. Ang tigas ng ulo niya.
Siya ang pinakamatigas ang ulo.
Okay, 'yong sound, mukhang okay naman na.
Parang di gano'n ka-okay, pero hello, Madison Square Garden 'to.
-Di 'to Blue Note. -Ang ganda ng sound.
-Tingnan n'yo 'ko. -Napanood ko si Kevin dito.
Mga tatlo o apat na beses na.
-Oo. -May pa-apoy siya no'n.
-First time ko 'yon. -'Yong Let Me Explain.
"Tingnan nga natin."
…show ko, may mga pa-apoy rito na walang dahilan.
Natatawa kayo. Di ako nagbibiro. Seryoso ako.
Akala n'yo, di totoo?
Nakita ko 'yong apoy, sabi ko, "Grabe 'tong apoy na 'to."
-Pa-apuyan natin 'tong mga 'to. -"Pambihira."
Mecca ang New York. Ang New York, alam mo na…
Malaki na ang New York.
Ang New York City, di lang basta lugar na may iba't ibang tao,
ito lang ang may kakayahang hubugin nang walang katulad ang isang entertainer.
Pag nando'n ka na sa punto na hahawak ka na ng mic
sa harap ng mga tao nang live…
-Dapat may topic ka. -Dapat may laman ang sasabihin mo.
Kailangang malaman nila sino si Na'im, sino si Spank, sino si Joey,
pag nagbabato ng joke.
Dapat meron kang maiiwan sa stage pag bumaba ka na.
Ito ang mga diskarte sa pagpapatawa, pati sa comedy industry.
Pati sa pagbabato ng jokes.
Pero trabaho pa rin.
-What's up, guys? -Uy.
Kumusta kayo?
-Uy, pare. -Kumusta, pare?
Dumaan lang ako para kumustahin ka bago tayo mag-start. Kumusta, Champ?
-Kumusta? -Wala namang bago.
Kumusta kayo? Nagre-ready na kayo? Chris, na-a-amaze ako
sa nadi-discover kong process mo.
-Ito ang process ko. -Ito lahat ang bala mo?
Well, ito ang lineup ko ngayong gabi.
Bawat card, may nire-represent na joke o reference
na ayokong makalimutan.
Gets mo? Kaya mong tandaan lahat ng jokes mo,
pero may mga gabi na…
"Di ito ang pang-closing ko. Ayun ang gagamitin ko."
May science na kayo kung kailan dapat ibabato ang jokes.
Pwede 'yon, saka, minsan may maririnig ka sa balita.
-May mga nakaabang kang jokes. -May mga nakaabang ako.
Alam mo, di lang ako na-impress, na-disappoint pa ako sa sarili ko
dahil kung ano ang meron ako, 'yon na 'yon.
Pag umapak na kami sa The Garden, smooth na ang takbo ng lahat.
Nasa tiyempo lahat.
Sabi namin, "Pagtulungan natin ang tiyempo."
Dapat siguraduhin nating nasa tiyempo tayo.
Wala kaming rehearsals. Walang nangyaring warm-up sets
para malaman at makita namin kung okay ba ang kakalabasan.
Wala. Nag-perform agad si Chris. Nag-perform ako.
-Wow naman! -Wow naman! Saan kayo galing?
Hi!
-Kumusta? -Kumusta?
-Hi! -Wag kang ganyan.
-Imposible! Uy! -Ano'ng nangyayari?
Kumusta ka na?
-Ayos naman! -Ayos naman!
Well, nagawa mo. Pumunta ako.
-Yo, wow naman. Kumusta? -Kumusta ka?
-Tingnan mo nga naman. Wow naman. -Tingnan mo ang bata mo.
Makinig kayo. May mga sasabihin ako.
Okay? Sasabihin ko sa inyo kung ano ang mangyayari ngayong gabi…
Di nila alam, pero may kambing ako rito. Meron talaga…
Pinayagan ako nitong city na gumamit ng kambing. 'Yong mayor, kinailangan kong…
Sa dulo, aakyat sina Dave at Chris. Iisipin ni Chris na tapos na ang show.
Sasabihin ko, "May regalo ako." Bibigyan ko siya ng flowers.
Ito ang mentor ko.
"May regalo ako sa 'yo."
Ipapakuha ko sa kanya at dadalhin niya ang kambing sa stage.
Sasabihin ko, "Goat para sa GOAT."
Lilikod muna kami ni Chappelle,
at hahayaan namin siyang…
-Hayaan natin siyang… -Ang ganda no'n.
-Hahayaan natin siyang… -Ang ganda no'n, pare.
-Sobrang… -Sobrang ganda no'n.
Pagkatapos ng mga pinagdaanan mo, makakatanggap ka ng flowers.
-Makakatanggap ka ng flowers. -Kinilabutan ako.
-Wala siyang alam. -Ang ganda no'n.
-Wala siyang alam. -Ang galing.
Sasabihin niya, "Ayos, ang galing ni Kev. Ang astig."
Wala siyang alam.
Pag tinatawag kong GOAT si Chris,
tinatawag ko siyang GOAT dahil sa na-achieve niya.
Tinatawag ko siyang GOAT dahil sa kakayahan niyang maging updated,
nagagawa pa rin niyang mag-excel sa ginagawa niya,
at nagagawa niyang mag-enjoy.
Sobrang daming dahilan.
Para malampasan ang mga pagsubok at magpatuloy ka bilang ikaw,
para ma-retain mo ang identity mo.
Sobrang daming dahilan kung bakit GOAT siya para sa 'kin.
Wala 'yong kinalaman sa pagtawag namin ng GOAT kay Dave.
-Sa amin, GOAT si Dave. -GOAT si Eddie.
-Sobrang daming klase, e.
Maraming champs. Champ si Sugar Ray.
-Champ si Ali. Champ si Mike Tyson. -Champs lahat.
Magpe-perform kami ni Chris sa The Garden,
at umaasa kami
na pupunta si Dave.
Kahit no'ng ginagawa pa namin 'yong order,
alam na naming may "Okay, magbakante tayo ng time in case na pumunta si Dave."
Naghintay lang kami.
Malapit na kaming mag-perform. Pagpunta namin, may tumawag.
"Pupunta ako."
Sa samahan namin nina Kevin at Dave,
inirerespeto namin ang bawat isa, 'yon ang maganda.
Kaming tatlo, magkakaiba ang styles namin.
Wala 'yong threatened siya ro'n sa isa.
Isipin natin kung ano ang mangyayari.
Ako lang ba ang na-hyper dahil sa Mountain Dew?
Sobrang hyper na ako, pare!
Tatalunan na kita na parang makulit na hayop!
Gusto naming mag-perform na kasama si Dave,
saka, alam mo na, si Dave 'yon, e.
Malay natin sa pinagkakaabalahan ni Dave no'ng linggong 'yon, di ba?
Totoong rock star si Dave.
Sumasabay siya sa beat ng sarili niyang drummer.
Ginagawa ni Dave ang gusto niya kung kailan niya gusto.
At 'yong pag-navigate ni Dave, siya lang ang nakakagawa no'n.
Nang di dumadaan sa proseso,
ito ang pinakamatinding deciding factor,
'yong sinabihan nila ako.
At no'ng nalaman kong importante 'to sa kanila,
lumipad ako, at kinita ko sila nang kung ano lang ang meron ako.
Anuman ang baon ko, pupunta ako, kasi mga kapatid ko na 'yon.
Dave, mabilis lang.
Dear Heavenly Father, salamat po dahil magkakasama kami ng brothers ko
sa ganitong lugar sa unang pagkakataon, na ganito kaimportante ang gagawin namin.
Bigyan n'yo po sana kami ng kakayahan na makapagpatawa ng mga tao,
at higit sa lahat, makapag-enjoy, makapagpakita ng pagmamahal at suporta.
History ito, at nagpapasalamat po kami sa ibinigay n'yong pagkakataon.
In your name we pray. Amen.
-Amen. -Tara.
-Gawin na natin, pare. -Pakitaan natin sila!
Kaya natin 'to, guys.
Na-realize namin na may chance kaming sulitin ang moment,
ang moment na magiging panghabambuhay.
Natutuwa akong makita kayo.
Sumalang na si Dave. Nag-perform siya. Nagkagulo ang mga tao.
Pero nakita n'yo no'ng si Chris na?
Parang umaapaw ang confidence at ego niya no'ng umakyat siya.
Parang, "Yo, wala akong pakialam sa nangyari. Ito ang totoong ako."
Gano'n din no'ng si Kev naman. "Okay 'yon, pero ako pa rin si Kevin Hart."
'Yong bata ko,
sa Madison Square, kasunod nina Chappelle, Chris,
di ako makapaniwala.
Si Kev ang sa closing ng show,
parang, "Oh my goodness." No'ng una, nag-alala ako para sa kanya.
Sabi ko, "Sige lang, bata, siguraduhin mong okay 'yan."
Sabi ni Kev, "Bop!"
At para siyang si Reggie Jackson sa ballpark.
Madison Square Garden!
Chris, umakyat ka nga rito, pare.
Umakyat ka rito, baby!
Umakyat ka rito!
Yes, sir!
Yes, sir, Dave!
Yes, sir!
Uy.
Dave, may dala akong regalo.
-May regalo ako kay Chris at… -Naku po.
Hindi. Nandito na, at ibibigay ko na sa 'yo.
-Kailangan 'to. -May mga relo na ako.
Hindi. May regalo ako. Tumahimik ka at tanggapin mo.
-Iakyat n'yo rito, guys. Iakyat n'yo. -Wow.
Iakyat n'yo rito.
Salamat.
Pakibaba, please.
Wow.
Pakibaba.
Tara.
Binilhan kita ng kambing.
-Papasok na sa showbiz 'tong kambing. -Alam mo kung bakit?
Fuck you, at 'yang joke na regalo mo.
-Di 'to joke na regalo. -Di ako si Nick Cannon, hayop ka!
Hindi. Fuck you.
Pare, goat 'to para sa isang GOAT.
Hawakan mo ang kambing mo.
Gumitna kayo.
Hayaan mong malaman mo na magaling ka at mahal kita.
-Kung wala ka, wala ang lahat ng ito. -May sasabihin lang ako.
Ito ang pinakamalalang gabi sa buhay nitong kambing.
-Ayos. -Masaya 'yong kambing.
-Wala siya sa Jamaican restaurant ngayon. -Binayaran ko…
Halika rito.
-Juan. -Dumudumi 'yong kambing!
Dumudumi 'yong kambing!
-Dumudumi 'yong kambing! -Sorry, pinakain ni Kev ng Indian food, e.
-'Yong kambing… -Nagkalat na sa stage 'yong kambing.
Kevin, di magandang idea 'to, pare.
Sinabi niyang gagawin niya 'to. "Dadalhan ko si Chris ng totoong kambing."
Sabi ko, "Magandang idea 'yan."
-Tingnan n'yo. -Sa 'yo na 'yang dumuduming kambing mo.
-Ipasok n'yo na 'to. -Kung di nagputing boots si Chris…
Dumumi ka talaga sa stage sa first day mo sa showbiz, ha?
-Kumusta? -Dave. Halika.
Ano'ng ipapangalan mo, Chris?
Halika rito. Will Smith ang pangalan niyan. Halika na, Dave.
Bakit?
Ano ba'ng sinabi ko? Ano?
Pag oras nang bisitahin ang Hall of Fame, pupunta ako.
Pero ngayon, naglalaro pa ako. Sa ngayon…
Alam mo 'yon, naka-25 ako, may walong rebound, at nakaanim na assist ako kagabi.
Di pwedeng nasa Hall of Fame ka at naglalaro ka rin.
Naglalaro pa 'ko.
Marunong pa rin ako.
Mag-ingay.
Si Chris Rock.
Si Kevin Hart.
-Magpapaalam na kami! -At ako si Dave Chappelle.
Maraming salamat, at magandang gabi.
Tagapagsalin ng Subtitle: John Vincent Lunas Pernia