Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KEVIN HART I CHRIS ROCK BYLI RAZEM W TRASIE PO NOWYM JORKU.
WYDARZENIA TEGO TYGODNIA PRZESZŁY DO HISTORII.
Dobrze.
Nie… Ja nie…
Jest dobrze.
Na monitorach mam zazwyczaj…
jak im tam, no wiesz.
- Bawię się cieniem. - Zajebiście.
Widziałem Davida…
Szkoda, że sam na to nie wpadłem.
Hej, stary.
- Jeszcze się nie wyprztykałem. - Genialne.
Też tak zrób. Pozwalam ci.
Już nie mogę.
Wyszedłbym na plagiatora.
To tania sztuczka, za friko!
Plagiat jak w pysk strzelił.
- Masz wozy. Cały ten szajs. - Ty masz tylko to.
A ja mam…
Szastam kasą, a wystarczy tylko światło!
Od początku mnie okłamywano.
Kurde!
ROCK, HART – BILETY WYPRZEDANE WITAJCIE NA BROOKLYNIE!
KEVIN HART I CHRIS ROCK: NA JEDNEJ SCENIE
- Jak to się zaczęło? - No właśnie.
- Zadzwoniłeś do mnie. - Tak.
Zadzwoniłem.
Na początku spytałem Chrisa
o przygotowania do jego trasy.
Obaj się przygotowywaliśmy.
To prawda.
Mam dość oleju w głowie,
by sprawdzać, co robi Kevin, zanim ruszę w trasę.
- Pytasz o mój grafik. - Kevin mi nie odmówi.
Nie śmiałby.
Okazuję mu szacunek.
Jay-Z nie wypuszcza płyty…
Pyta Drake’a, zanim wyda płytę.
Jest bardziej doświadczony, ale…
Jest realistą. Odparłem, że szykuję się do trasy.
„Co robi Kevin?”
Zaproponowałem współpracę.
- Tak. - „Może Nowy Jork?
Damy tam czadu?”
WITAJCIE W MADISON SQUARE GARDEN!
To opowieść o dwóch osobnych podróżach.
O dwóch różnych ścieżkach,
które się zbiegają
i ostatecznie przecinają.
15 000 MIEJSC
19 000 MIEJSC
19 500 MIEJSC
20 789 MIEJSC
To mój ulubiony budynek.
- Pewnie. - Widziałem tu Prince’a, Beastie Boys.
Eddiego Murphy’ego.
Widziałeś tu Eddiego?
Cztery razy z rzędu.
Na tej scenie wystąpiło
niewielu komików.
Którzy sprzedali komplet biletów.
Taki występ to wizytówka sukcesu.
To nie byle co.
Nasze nowojorskie występy…
To spore wydarzenie.
Nie przypominam sobie
wspólnego występu dwóch takich gwiazd.
Przychodzą mi do głowy jedynie Bruce Springsteen
i Paul McCartney razem na scenie.
Musimy przestać skupiać się
tylko na naszej kulturze i wierzyć, że publiczność
jest jednolita.
Ludzie się na tym fiksują
i zaczynają ze sobą konkurować.
„Nie lubię ani nie popieram tego i tego…”
To dziwne.
Chris jest małomówny.
Dużo rozmyśla i…
Kevin? Nie.
Cześć.
Kevin jest bardziej uprzejmy, zabawniejszy.
Bardziej figlarny.
Chris lubi kąsać, jest szorstki.
Kurwa, jak mam stąd wyjść?
Mógłbym tam pójść pieszo.
Niepostrzeżenie.
Ale ekipa filmowa zwróci czyjąś uwagę, ktoś mnie wyśledzi
i zabije.
Rozumiesz to?
Pasują do siebie.
Nie konkurują ze sobą.
Wbrew obiegowej opinii
mogą wystąpić razem.
Chris, co tam?
- C Rock. - Co tam?
PRAWDZIWI MĘŻOWIE HOLLYWOOD
Co to? A moje nazwisko?
Jest tutaj, chłopie.
„Wielki Rock. Mały Hart”.
Wpada w ucho.
Twoja prawniczka Trina uznała,
że możesz być moim supportem.
- Co? Serio? - Tak.
Jestem na to za duży.
Na nic nie jesteś za duży.
Dziesięć lat temu to by miało sens.
Jesteś trzecim Chrisem i drugim Rockiem. Kocham Tony’ego.
Ktoś tu się przykładał!
Rzucisz takimi żartami przed moim występem.
Gratulacje.
Sałatka z arbuza.
Sałatka z arbuza dla czarnego?
Bardziej sztampowo się nie dało.
Ale musiałem to z siebie wydusić.
Dobre.
- Nie mogłem… - Żart z arbuza musiał być.
Nie mogłem odpuścić.
Świadomość tego, gdzie jesteśmy,
kim jesteśmy,
tego, co ta chwila dla nas oznacza…
Film Królowie komedii przedstawia…
Ten film odniósł sukces,
bo na nowo zdefiniował
występy komediowe.
Każdy z tych komików
to mistrz.
Film Królowie komedii
nie powstał bez powodu.
Ówcześni komicy chcieli pokazać,
że potrafią się dogadać
i nie rywalizować ze sobą.
Chris i ja chcieliśmy
pójść ich śladami.
Byliśmy drudzy na liście najlepiej zarabiających…
Wtedy usłyszałem o Pollstar. Był taki biały aktor.
Eddie Money? Ktoś inny?
Jakiś Eddie Money.
Nieznany mi biały aktor.
Najbardziej dochodowe występy na żywo,
a media o nich milczały.
Właśnie.
Wspierała nas wyłącznie nasza społeczność.
Dwa wyprzedane występy w Chicago,
a i tak trzeba było potem wracać.
- Na dwa występy. - Tak.
I to po krótkiej przerwie. Bo publiczność
- się tego domagała. - Tak.
Współpracowaliśmy ze sobą.
Gdy jakiś żart mi nie pasował,
podsuwałem go tobie.
Pracowaliśmy razem,
ta jedność… Jest takie afrykańskie powiedzenie.
Sam dojdziesz szybciej. Razem dojdziemy dalej.
Ucieleśnialiśmy tę zasadę.
Wiedzieliśmy, że taka współpraca
jest dla nas korzystna.
Dla publiczności ogółem też.
Czuliśmy, że robimy coś ważnego.
Z jakiego powodu się spiknęliśmy?
Czemu robię to z Chrisem?
Bo nie chcesz wyjść na buca.
Nie wydurniaj się.
Nie chcesz wyjść na buca.
Chcesz okazać szacunek poprzednikom.
Tu chodzi o to, by pokazać,
że ludzie, którzy sporo osiągnęli, mogą odnieść
wspólny sukces.
Pojąłem, czym byli Królowie komedii.
Rozmawialiśmy o tym z Chrisem przez godzinę
parę dni temu.
Film Królowie komedii na nowo zdefiniował występy na żywo.
Ich występy były sporym wydarzeniem.
Przygotowali takie widowisko,
że pojawiło się zapotrzebowanie na stand-upy w dużych halach.
To zasługa komików z Królów komedii,
ale tylko dlatego, że wystąpili razem.
I mogli to ciągnąć, gdyby nie ich ego.
Naprawdę się przyjaźnią.
Kiedy Kev zyskiwał na sławie, trzymał się mojego brata.
Kev ciągle zasięgał rady mojego brata.
Gdy siadali razem, Kevin pytał o różne kwestie.
Jest taki filmik z Kobem i Michaelem.
Mike chwyta się za spodenki.
Kobe podchodzi i szepcze mu do ucha.
Później Kobe wyjawił,
że pytał Michaela o jego szybki wyskok z obrotem.
Mike odparł, że wystawia stopę na zewnątrz,
by przyblokować ruch przeciwnika.
Chodziło o takie niuanse.
Kev za każdym razem pytał o takie detale.
Zawsze o nie pytał.
Połączył wiedzę z nieziemską etyką pracą
i jest jak Kobe.
Cieszę się na ten tydzień.
Nie tylko ze względu na miejsce.
Cieszę się, że spędzę z tobą czas. Po prostu. Bo się kumplujemy.
Komik podczas występu
jest na scenie sam.
Nie jest… Mam wielu…
Kumpluję się z Chili Peppers.
Ich jest czterech!
Co nie?
Wspólne wzloty i upadki.
To ich łączy.
A komik, choć ma ludzi wokół siebie,
ekipę i tak dalej,
stoi na scenie sam.
To jest…
Wszystko zależy tylko od ciebie.
Ale tym razem wystąpię z Kevinem.
Dziś pierwszy dzień trasy.
Dziś na szczęście trochę odsapnę,
bo jutro gramy w Jones Beach.
Jones Beach, dzień pierwszy, Rock, Hart.
Wyszliśmy razem na scenę.
Siema!
Zanim zacznę,
coś wam powiem.
Nic mi nie jest.
Nowy Jork potrafi przesądzić o losie artysty.
Publiczność jest trudna.
Gdy zaczynał, tam przyjęto go najcieplej.
Zacząłem w wieku 18, 19 lat.
Miałem trochę z górki.
Jestem z Nowego Jorku, nie musiałem
przyjeżdżać tu z daleka.
Co nie? Przyjeżdżałem pociągiem z Brooklynu.
Kiedy się wyrobiłem, wszystko potoczyło się bardzo szybko.
Chrisa porównywano do młodego Eddiego Murphy’ego.
Jestem z Roosevelt na Long Island.
Dorastałem w czarnej dzielnicy. Tak.
Ty też?
W głównie białej?
Czarni zasadniczo przejęli Nowy Jork.
Pomyślcie tylko.
Biali się z tego nie śmieją.
Został zauważony
w tym samym klubie co Eddie Murphy.
Przed wami 21-letni artysta
z Bed-Stuy na Brooklynie.
Nat Turner komedii, pan Chris Rock!
Co tam?
Odkrył w sobie pełni ukształtowaną
energię komediową.
Miał ją w sobie od zawsze.
Odnalazł prawdziwego siebie, osobę, dzięki której
docierał do obcych mu ludzi.
Byłem w Afryce Południowej.
A może to był Boston?
Ludzie od razu go kojarzyli.
„Rozumiem, kim jest ten facet.
Jest zabawny. Robi swoje,
ma własne podejście”.
Do tego trzeba dojść samemu.
Kocham początek Aż poleje się krew.
Daniel Day-Lewis jest w kopalni
i wali kilofem w skałę.
AŻ POLEJE SIĘ KREW
Pluje i pociera odłamek.
„Jest tam coś? Może złoto?”
To najwspanialsza wizualna metafora bycia komikiem,
jaką widziałem.
Niektórzy są zabawniejsi od innych.
Gdy zaczynałem,
Roseanne Barr była zabawniejsza.
Sam Kinison był zabawniejszy.
Damon Wayans był zabawniejszy.
Dennis Miller był zdecydowanie…
Jerry Seinfeld był zdecydowanie zabawniejszy
od innych komików.
Mój brat ujarzmił nowojorską publiczność,
bo nie starał się przypodobać tylko jej części.
Nie występował tylko przed czarnymi.
Nie występował tylko przed białymi.
Jest z Nowego Jorku. Przemawia do wszystkich.
Ojciec wszystko przeliczał na dolary.
Popsułeś coś? Popsułeś tyle i tyle dolarów.
Popsuty mikrofon to dla niego 50 dolarów.
Pięćdziesiąt!
Z białą publicznością bym sobie nie poradził.
- Nie umiałem… - Tak.
Nie wiedziałem… Umiałem…
Miałem jeden trik, myślałem, że on też.
Ale nie. Ogarniał wszystko jak leci.
Publiczność zawsze dobrze się bawiła.
Błąd tkwi w obwinianiu publiczności.
Tożsamość etniczna mogła wziąć górę.
Publiczność, choć mieszana, miała białą aurę.
Albo na przykład…
W klubie Comic Strip późną porą zbierali się Latynosi.
W ówczesnym Hiszpańskim Harlemie.
Portorykańskie klimaty.
Dziś bardziej się nie uśmiejecie.
Bo jestem czarny, mogę mówić to, co biali komicy
i dorzucać czarne tematy, które dla nich są tabu.
Był zręczny. Mógł pracować wszędzie.
Kiedy umiesz pływać,
głębokość nie ma znaczenia,
bo wszędzie pływa się tak samo.
Debiut w TV, Joan Rivers Show.
Przed wami Chris Rock.
THE LATE SHOW Z JOAN RIVERS
To nie był byle jaki odcinek. Tylko ostatni.
Joan Rivers zdjęto z anteny.
Jej mąż dopiero co się zabił.
Stanąłem przed mikrofonem.
Opowiedziałem pierwszy albo drugi żart.
Kiepsko mi szło, tak sądziłem.
Zmieniłem kolejność żartów.
Ostatni tekst opowiedziałem wcześniej.
Po nim zespół miał zagrać, stałem tam…
Tak to wyszło…
Doszłaś, dałaś, a ja na to „A ty co? Ogłuchłaś?”.
Dziękuję.
Chodź do mnie!
Chodź tu!
Byłem dziwnym dzieckiem. Miałem loki na głowie.
Ujmijmy to tak. Miałem dziury w butach.
Co nie? Byłem biedny.
To było przygnębiające.
Występował w telewizji, a sypiał za ścianą.
Czyli telewizja to nic wielkiego.
Spodziewaliśmy się kupy szmalu.
Białych lasek. Samochodu.
Gdzie to wszystko? Na co czekamy?
Byłem dzieciakiem z potencjałem.
Nie miałem pewności, że coś osiągnę.
Tak.
Ale Eddie dostrzegł we mnie coś…
Nawet nie wiedziałem.
Nie wiedziałem, co takiego dostrzegł.
Ale Eddie od razu to zauważył.
Eddie Murphy trafnie wytypował moją przyszłość
podczas pierwszego spotkania.
Serio.
Co się stało? Eddie Murphy obejrzał twój występ?
Pewnego razu… Poszedłem do niego.
Właściciel klubu nas zapoznał.
Eddie spytał, kiedy wystąpię, a tego wieczoru nie byłem na liście.
„Nie dziś”. Ale Eddie chciał, żebym wystąpił.
Brat liczył, że wystąpi w zastępstwie
za kogoś. Nie był na liście.
Eddie wpadł ze świtą. W rękawiczkach i sygnetach.
Dziwny szajs.
Brat wybłagał u kierownika występ,
bo chciał się pokazać Eddiemu.
Na scenie poszło mi dobrze.
Nogi z waty, strach.
Eddie zobaczył czarnego dzieciaka
na scenie, na której sam występował.
Eddie zaczął pytać. „Co robisz?
Z kim pracujesz? Pracujesz nad czymś?”
Brat odparł, że pracuje, szuka okazji.
Eddie wspomniał o roli w jego filmie.
Przygotowywał Gliniarza z Beverly Hills 2.
Nie. Chris wpadł do domu
w środku nocy, pobiegł na górę.
Obudził mnie. „Jadę do Kalifornii”.
Ja na to, że nic z tego.
Uparł się, że jedzie, a ja się wkurzyłam.
„Nie możesz. Eddie Murphy może ćpać.
Nie możesz jechać z obcymi, nie stać cię”.
Narobiłam dymu.
Zbierał ciuchy z pralni, z łazienki.
Około trzeciej nad ranem.
Niedziela albo poniedziałek. W poniedziałek miałeś jechać.
Stanowczo zabroniłam mu wyjeżdżać.
Poszłam do dentysty,
bo sądziłam, że Chris zostanie w domu.
Ojciec zabrał go na spotkanie z Eddiem
i wysłał samolotem do Los Angeles.
Dostaję dychę od wozu, dwudziestkę od limuzyny.
A to co?
Moja betoniarka.
Przeżyłem z tobą to, co ty z Eddiem.
Pierwsza prawdziwa gwiazda komediowa,
z którą rozmawiałem, która faktycznie była gwiazdą,
to Chris Rock.
- Serio? - No pomyśl.
W klubie Cellar, pozdrówki dla znajomych.
- Jasne. - Patrice, Vos, Norton.
Robinson, Burr, Colin Quinn.
Dziwne, jacy są zabawni…
Oni wszyscy wymiatają!
To śmietanka komików.
Kiedy wpadłeś do The Comedy Cellar,
to był przełom…
Rząd ma was w dupie.
Kokaina i zioło są nielegalne w Stanach
nie dlatego, że szkodzą.
Są nielegalne w Stanach,
bo najlepszej koki i zioła nie robi się tutaj.
To była wielka sprawa.
Przyglądałem się wszystkiemu,
chłonąłem wszystkie rozmowy.
W końcu uznałem, że czas się przedstawić.
Nie w jakiś chamski sposób. Keith Robinson mawiał…
Wiesz, co jest zabawne?
Teraz nikt się już tak nie zachowuje.
Kiedyś pokornie podchodziłem do Rodneya Dangerfielda.
- Albo do… - Żeby się przywitać.
Teraz młode chujki dziwią się, że ich nie kojarzę.
„Nie znasz moich sociali?”
- „Nie znasz mnie z Instagrama?” - Tak. „Z IG?”
- „Wiesz, ilu mam…” - „Ziom?”
„Wystąpmy razem”. A ja nawet nie kojarzę typa.
Przyglądałem się.
Uważnie mu się przyglądałem.
Pytałem go o różne rzeczy.
A Chris udzielał odpowiedzi.
Wziął mnie pod skrzydła
i zawsze będę mu za to wdzięczny.
Uświadamiał mi, że robię postępy.
Każdy komik
przeżywa zajebisty szok,
gdy może przyglądać się występom gwiazdy takiego formatu.
Gdy zaczyna rozumieć, dlaczego ktoś jest gwiazdą.
Byłem sławny, a ty miałeś stałą pracę?
Pracowałem w City Sports.
- W sklepie sportowym. - Niesamowite.
Byłeś znany, a ja sprzedawałem buty.
Zrobiło się o tobie głośno,
gdy byłem nastolatkiem.
Miałem około 18, 19 lat.
Pomysł na stand-up podsunęli mi
znajomi, którzy uważali mnie za zabawnego.
To był szok. Namawiali mnie, żebym zaczął występować.
„Niby gdzie?”
Wszystko mi wyjaśnili.
Oglądałem występy amatorów i komedie.
Znajomi namawiali mnie do występu w czwartek.
Odparłem, że za tydzień się zgłoszę.
Nic nie wiedziałem o stand-upie, nie miałem doświadczenia.
Wiedziałem tylko, że trzeba sypać żartami.
Coś na początek, potem coś w środku,
a jak mam zakończyć występ?
Czułem rytm.
W niecały tydzień napisałem żarty,
przed występem byłem nakręcony.
Nazywam się Keith Robinson.
KOMIK
Jestem z Filadelfii.
Z południa miasta.
Ludzie wolą zwierzęta od ludzi.
Wmawiano nam, że pitbulle są milusie.
„Pitbulle są milusie!” Wierutna bzdura.
W reklamach pitbulle nie aportują piłki
rzuconej przez dziecko.
Psy, które chodzą tak…
W 1998 roku
chodziłem do klubu Laff House
na występy młodych komików.
Widziałem tam niejakiego Kevina Harta.
Ale wtedy występował jako
Mały Drań Kev.
Mały. Mały Drań Kev.
„Co to ma być? To jakiś zapaśnik?”
Bardzo zabawny człowiek. Przed wami Mały Kev!
Dość!
To moja piosenka. Nakręca mnie przed występami.
Zapodajcie ją, żebym się wczuł.
Bawcie się dobrze. Tak to się robi…
I tyle, to wystarczy.
Tyle wystarczy.
Stwierdziłem, że po pierwsze
musi zmienić pseudo.
Żadnych ksywek.
Jak się nazywasz?
Piskliwie odpowiedział „Kevin Hart”.
„Kevin Hart”.
I prawie dodał „proszę pana”.
Zaprosiłem go do Nowego Jorku.
Pierwszy występ Kevina miał miejsce
w klubie The Comic Strip.
Tak Kev zaczął w Nowym Jorku.
Nowojorska scena komediowa zrobiła ze mnie komika.
Z krwi i kości.
Parałem się stand-upem.
Występowałem, ale niekoniecznie byłem komikiem.
To Nowy Jork zrobił ze mnie komika
z prawdziwego zdarzenia.
Nowy Jork pozwolił mi się szybko wybić.
W Nowym Jorku wszystko dzieje się szybciej
niż gdzie indziej w Ameryce.
Często zdarzało mi się
występować 13, 14 razy jednego wieczoru.
Po 20 minut, ale 14 razy.
Gdy wymyślałem nowy żart podczas drugiego występu,
opowiadałem go przez resztę wieczoru.
Wyrabialiśmy się szybciej
niż komicy z LA.
Komicy z LA gościli w talk-showach. Nowojorscy komicy harowali.
Występy w Nowym Jorku mają wyjątkową atmosferę.
Siedzisz w klubie do trzeciej nad ranem…
Jesteś tam do czwartej, spędzasz tam czas
i przy pizzy gadasz z komikami.
Myślisz i rozmawiasz o byciu zabawnym
z zabawnymi ludźmi.
Ludzie, z którymi zaczynałem,
Sandler, Colin Quinn i Jerry,
mnie zahartowali.
A twoja ekipa…
Boże, Burr, Patrice i Louis.
Nie miałeś lekko.
- Masakra. - Twoja ekipa.
Słowo, nie jestem dupkiem.
KOMIK
Zacząłem płakać.
Płakałem,
bo miałem to w dupie.
Patrice O’Neal żerował na zawstydzeniu.
Przy nim robiło się miny, rzucało spojrzenia,
bo miał czelność mówić pewne rzeczy.
To podsycało jego komediowy geniusz.
Rzucił we mnie książką telefoniczną,
gdy występowałem.
Kątem oka zauważyłem coś w powietrzu.
Co?
Książka telefoniczna.
Co, do chuja?
„Lepiej poczytaj im to.
Poczytaj ludziom z tej książki”.
Tak okazywaliśmy wsparcie.
Na 100%. Mówiliśmy „Jesteś jednym z nas”,
mimo że na scenie jesteś łamaga.
Będziesz jednym z nas i cię lubimy.
- Obrywałem książkami telefonicznymi. - Nie ode mnie.
Patrice rzucił, widziałeś to.
On nie żyje, jego się czepiaj.
Przecież nie mogę, no halo.
Spoczywaj w pokoju, Patrice. Bill już taki jest.
- Ja nie. - Co? Pieprzyć go!
Dobra.
Od dekady zbieram kasę w jego imieniu. On odpuściłby po 10 minutach.
Taka prawda! „W Nowym Jorku?
Nie pojadę jebanym tunelem”.
I tak go kocham.
Widzisz? Dobrze wiesz.
No i proszę. To śmieszy, bo to prawda.
„Cześć, głupku”.
Keith nazywał mnie głupkiem.
„Piszesz żarty, głupku?
Dopracuj te żarty. Puenta jest do bani.
Publiczność cię nie zna.
Opowiadaj o sobie, głupku”.
Doradzał mi, dzielił się wiedzą.
I się nie mylił.
Keith jest rycerzem Jedi.
Keith jest wyrocznią.
To jedna z powszechnie znanych postaci świata komedii.
Kurde.
Jechałem tu półtorej godziny.
Zmontowali to specjalnie dla mnie.
Dopiero co miałem drugi udar.
Nie w tej chwili, pojeby.
Keith jeździł z Filadelfii
do Nowego Jorku i z powrotem.
Codziennie.
Bo w Filadelfii opiekował się matką.
Był jej opiekunem.
A i tak sprowadził Kevina Harta z Filadelfii,
szkolił go, woził do klubów.
Na początku poradziłem Kevowi,
żeby nagrał taśmę demo.
Chciałem ją obejrzeć.
„Nagraj swoje żarty”.
Dave Attell, najsłynniejszy komik z Nowego Jorku…
Ludzie mówią, że jazda po alko to zło.
Ci ludzie to gliny.
Ale wiecie co?
Czasem nie ma bata, dzieciaki mają szkołę.
Co nie?
To było w 1999 albo 2000.
Dave Attell powiedział mi o Kevinie Harcie.
To mu się nie zdarzało.
Jego występ w klubie Caroline’s
ktoś nagrał z tyłu sali, amatorsko.
Obejrzałem ten występ z kilkoma osobami.
Kevin odsłaniał się,
a niewielu komików sobie na to pozwalało.
Zanim zacznę, muszę coś wyznać.
Wszystko, co dziś powiem, to żart.
Nic innego.
Nie traktujcie tego zbyt poważnie.
Oby nikt nie przyszedł do mnie,
żeby mi nawrzucać.
I takie tam.
Był przezabawny. Miał 22 lata.
Nie wiedziałem, że osiągnie taki sukces.
Chris wraca do domu.
To ekscytujące.
WITAJCIE NA BROOKLYNIE!
Poprosiłem agenta, by na ten weekend
nic mi nie bookował.
Kupiłem bilet, zaklepałem lokum.
Wracam do domu, dawno tam nie byłem.
Cieszyłem się na powrót, na pizzę.
Na spotkania z portorykańskimi dziewczynami.
Ale te występy to punkt obowiązkowy.
Tata pracował w New York Daily News.
Redakcja gazety była tam,
gdzie teraz jest Barclays Center.
Redakcję przeniesiono do New Jersey,
jej siedzibę zburzono i wybudowano Barclays.
Dlatego to ważne miejsce, tam pracował tata.
Ojciec zmarł w 1988.
A jakieś…
półtora roku później straciliśmy dom.
Zdarza się.
No i wtedy…
Nie dowierzasz.
Co nie? Był rok 1989.
Na drzwiach wisiała różowa kartka.
Brat wyjechał, rodzina się rozsypała.
To był dla nas wstrząs.
Udajemy, że mój ojciec zmarł nagle.
Ale według statystyk zmarł na czas.
Do niedawna przeciętny czarny facet umierał po pięćdziesiątce.
Najstarsze dziecko przez całe życie…
jest przygotowywane na śmierć rodziców.
Dlatego rodzice są tacy surowi.
Czarni mężczyźni, zwłaszcza biedni,
umierają po pięćdziesiątce.
Chris był najstarszym dzieckiem,
musiał przejąć wiele obowiązków.
Musiał się dokładać do rachunków.
Nie zdawał sobie sprawy, co go czeka.
Był najstarszy.
Był oczkiem w głowie ojca.
Chris nagle musiał wydorośleć, natychmiast.
Życiowe zadanie ojców?
Zawracać wam gitarę.
Cały dzień zbijacie bąki.
Gdy tylko jest coś do zrobienia, ojciec się odzywa.
„Zmywanko, co?”
Nie można było wcześniej, gdy nic nie robiłem?
Występował na scenie
o określonej porze.
A w przypadku,
gdy miał wolny wieczór,
drzemał w aucie albo jechał po żarcie.
Po śmierci taty
pogodził się ze stratą poprzez ciągłą pracę.
W klubach spotykaliśmy
artystów znanych z telewizji.
Po nich występował mój brat.
Na scenie występował ktoś sławny, a zaraz potem mój brat.
Gwiazdy znały mojego brata. To było coś.
Chris był gotowy na występy na większych scenach.
Chris wystąpił w Saturday Night Live.
Było tak.
Program In Living Color był telewizyjnym hitem.
W Saturday Night Live od niemal dekady nie wystąpił nikt czarny.
Damona Wayansa zwolniono dziewięć lat wcześniej.
A i tak występował tam sporadycznie.
Dlatego…
Ostatnim czarnym w obsadzie Saturday Night Live
był Eddie Murphy.
Dostałem się do programu dzięki akcji afirmatywnej.
Czy bez In Living Color trafiłbym do SNL?
Raczej nie.
Ciemna strona z Natem X.
Pokój wam.
Jestem Nat X i witam w Ciemnej Stronie.
To jedyny 15-minutowy program w telewizji.
Czemu tylko 15 minut?
Bo więcej szef mógłby uznać
za akcję charytatywną.
Nie studiowałem.
Ledwo skończyłem liceum.
SNL było pierwszą szkołą, którą polubiłem,
w której się uczyłem.
Miałem świetnych nauczycieli.
Conan O’Brien był scenarzystą,
gdy tam występowałem.
Bob Odenkirk z Zadzwoń do Saula
był scenarzystą, bardzo mnie wspierał.
Ze mną pokój dzielili
Adam Sandler, Chris Farley i David Spade.
Mike Myers miał pokój tuż za rogiem.
Jakbym był w szkole komediowej X-Menów.
SNL oglądaliśmy dla Eddiego Murphy’ego.
Ten czarny, który tam występuje? To mój brat.
Saturday Night Live to nie stand-up.
Skecze, improwizacja czy aktorstwo
to przeciwieństwo bycia komikiem.
By być komikiem, trzeba być sobą.
Chętnie zobaczę, jak Batman walczy z przestępczością
w mojej okolicy.
Tak.
„Robin”.
„Tak, Batmanie”.
„Nie parkowaliśmy tu? Wóz stał tu przed chwilą”.
Byłem supportem Chrisa jako licealista.
Wtedy go poznałem.
Jeździłem za nim po całej stolicy.
Wtedy występy czarnych gwiazd były rzadkością.
Było o nim głośno po występie w New Jack City.
Chcesz to zrobić jak trzeba? Siedemnaście!
Pokaż forsę.
Za kulisami w Comedy Connection
po raz pierwszy pogadaliśmy trochę dłużej.
Rozmawialiśmy o moich ewentualnych studiach.
Z jakim skutkiem?
Nie poszedłem na studia. Postąpiłem słusznie.
Czasem wydaje się, że nikogo nie obchodzisz.
Że nikt nie chce ci doradzić i nikt nie próbuje ci pomóc,
ale Chris Rock pomógł paru ludziom.
Wyświadczył im wielkie przysługi.
Chris Rock pomagał Wandzie Sykes.
A ona stała się wielką gwiazdą.
Jak kupię gnata za cztery stówy,
to kogoś sobie zastrzelę, co nie?
Odstrzelę komuś paluszek, postrzelam sobie.
Nie wywalę 400 dolarów w błoto.
Ej, chcesz coś z Avonu, pach!
Jeśli wierzysz w swoje umiejętności
i dostrzegasz czyjś talent,
chcesz pomóc go rozwijać.
Przez całe życie prosiłem brata o coś pięć razy.
Za każdym razem odmawiał.
Wtedy przysiągłem sobie,
że nigdy więcej o nic go nie poproszę.
Tak było przez 20 lat.
Weekend w domu.
Poszedłem za kulisy po występie.
To ważna sprawa, stałem w kącie.
Na głos przypomniałem sobie własne słowa,
by nie prosić o nic brata.
Ale taka okazja
się nie powtórzy, będę żałował, jeśli się nie odezwę.
Zakładałem, że zwyczajowo odmówi,
ale przynajmniej puściłbym to w eter.
„Co z poniedziałkiem?
Chodzi o Barclays.
Mama mieszka vis-a-vis.
To jak będzie?”.
Wszyscy…
Chrissy, czyli Chris, siedział na kanapie.
Odparł, że coś się wymyśli.
„No, mam świadków.
Coś się wymyśli.
To nara”. I wyszedłem.
W niedzielę przed snem się pomodliłem, zawierzyłem sprawę Bogu.
Niech się dzieje. I tak będę wspierał brata.
Barclays na Brooklynie, dom.
Jechałem do Barclays.
Dotarłem do mostu Manhattan.
Tuż przed mostem, o krok od Brooklynu,
dostałem wiadomość o zaklepanym występie.
Aż dostałem głupawki.
Brooklyn, przywitajcie Tony’ego Rocka. Naróbcie hałasu!
Brooklyn, co tam?
Sądziliście, że mnie nie zobaczycie?
Jestem stąd.
Powiedziałem bratu, żeby wystąpił tu zamiast mnie.
Wejdę na scenę i znów ci przywalę.
Tony zawsze był we wszystkim lepszy.
W dzieciństwie…
Nie próbuję mu kadzić.
Tony…
Jest wyższy, jest przystojny.
Jest świetnym sportowcem, umie walczyć.
Umie grać w kosza.
Jest odjechanym facetem.
Było super, bo mama
oglądała Tony’ego, nas wszystkich.
Czułem, że cała rodzina była w komplecie.
Chłopcy Rock byli pod jednym dachem.
Coś pięknego.
Chris, wróć tu.
Ładuj dupsko na scenę.
Niech was usłyszy, no dalej!
No to jeszcze raz.
Niech was, kurwa, usłyszy.
Hej.
Chris Rock to nie tylko przyjaciel czy brat.
To mój mentor.
Dzięki niemu tutaj stoję.
Zależy mi, by zrozumiał, jaki wpływ wywarł
nie tylko na mnie, ale na cały komediowy świat.
Brooklyn
to najlepsze miejsce, by pokazać mu,
co on znaczy dla stand-upu.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Poważnie.
Pogadaj z ludźmi.
Brooklyn!
Bed-Stuy! Jedziemy!
Super było spotkać mamę Chrisa za kulisami.
Byłem o to zazdrosny, a to rzadkość.
Największą nagrodą dla każdego rodzica
jest sukces dziecka.
Moja mama tego nie doświadczyła.
Byłoby zajebiście, gdyby była za kulisami.
Brat jest ambitny po mamie.
Na bank.
Mama ogarniała w domu wszystko.
Tata co rusz lądował w pierdlu.
Mama powtarzała, że trzeba się przykładać.
Taka właśnie była.
Musiałem wszystko robić porządnie od razu,
inaczej nici ze spania.
Była nie do zdarcia.
Najsilniejsze na świecie są samotne czarne matki.
Wychowanie dziecka jest trudne,
zwłaszcza w pojedynkę.
To trudne bez względu na kolor skóry.
Ale czarne kobiety mają trochę trudniej.
I mają powyżej uszu takie teksty.
„Bądź silna. Musisz być. Jesteś taka silna”.
Nie. Czasem trzeba mnie przytulić.
Niełatwo być silnym.
Panuje przekonanie, że czarni są zawsze silni.
Sobota i niedziela. Trzynasty czerwca.
Jestem Nancy Hart.
Nagrywamy to dla Roba i Keva Hartów.
Na szczęśliwy dzień ojca.
U mamy wykryto… Raka jajnika.
Nic nam nie powiedziała. Chodziła do lekarza przez rok,
miała nieodwracalne przerzuty.
Dotarło do mnie, że nic nie wskóramy.
Wypytałem jej lekarza o wszystko,
bo mama nie mówiła nam prawdy.
Spytałem go, czy jest jakaś szansa. Zaprzeczył.
Mama się wściekała, ciśnienie jej skakało i mdlała.
Widać było, że zemdleje, bo zaczynała bredzić.
Tylko wrzeszczała.
„Kevin, przestań go deptać,
włóż to do pudełka po pizzy, zanim cię zdzielę…”
Gdy z Nowego Jorku
przeniósł się do LA,
zastanawiałem się, co go złamie.
Mama wiedziała.
Zabroniła mi mu mówić,
bo w Australii miał kręcić Nie wszystko złoto, co się świeci.
Robiło się o nim coraz głośniej.
Mama poprosiła mnie, żebym nic nie mówił bratu.
Zgodziłem się.
„Pod koniec daj mu znać, że umieram”.
„Dobra”.
Byłem bardzo zżyty z mamą.
Nie mówili mi wszystkiego,
ale pewne rzeczy były oczywiste.
Stawało się oczywiste, że z mamą było znacznie gorzej, niż sądziłem.
Przekazałem mu,
że lekarz dawał jej dwa tygodnie.
„Widzę po jej żyłach.
Wracaj do domu, żeby się z nią zobaczyć,
bo później możesz nie mieć okazji, by się pożegnać”.
„Czy ona…”. Przytaknąłem.
„Już po ptakach”.
W domu wszystko mu wyklarowałem.
Rzucił tylko „Jasna cholera!”
Ja gadałem o mamie,
a on o tym, że film dał mu nowe możliwości.
Odparłem, że to istny obłęd.
Pod koniec życia dostrzegła,
że on musiał to zrobić.
„Skup się, postaraj się, mną się nie przejmuj”.
Miała rację. Całkowitą.
Moja mama…
To właśnie dzięki mamie rozumiem,
jakie…
korzyści płyną z ciężkiej pracy.
Rozumiem,
co znaczą zamiary i faktyczne działanie.
Mama wpoiła mi taką etykę pracy.
Gdy wybrano mój sitcom, The Big House…
Podczas prezentacji nowości telewizyjnych
w Nowym Jorku.
Dostałem zaproszenie.
Nakręciłem się, zabrałem całą obsadę.
Moje życie miało się odmienić.
„O Boże.
Jeszcze trochę
i osiągnę sukces”.
Moja kariera komika nabierała tempa.
Już podczas pokazu
ktoś mnie zatrzymał przed wyjściem na scenę.
„Panie Hart. Stacja zrezygnowała z serialu”.
I po temacie.
Na pewno nie masz w życiu gorzej ode mnie.
Jestem szczęśliwy. Z jakiego powodu?
Antydepresanty dobrze weszły?
Nie. Bo zawsze jest iskierka nadziei.
Wystarczy ją znaleźć.
Przebrałem się i wyszedłem na miasto.
Wbijałem na imprezy. Jakbym świętował dopiętą umowę na serial.
Wszyscy do mnie podchodzili.
Chuchali mi w twarz.
„Doszły mnie wieści”.
No trudno.
Zacieśnił relacje
ze stacjami i studiami obecnymi na pokazie.
Obłęd.
- Co to? - Nie chodź na spotkania głodny.
- Dlaczego? - Głodny nie jesteś sobą.
Nawet jeśli umawiasz się na lunch,
zjedz coś przed!
- Trochę chleba. - Kawałek chleba.
Żebyś nie gadał bzdur.
„Z umowy nici, bo wy, kutafony…”
„Jebię was i NBC…
Na co mi stacja telewizyjna?
Pokażę to…
Sam opchnę ten szajs”.
„Mam was w dupie.
W dupie mam waszą wytwórnię”.
„Jebane białasy!”
I nara.
„Nie chciałem nazwać szefa NBC białasem.
- To przez głód!” - „Byłem głodny.
Cały dzień nic nie jadłem. Inaczej…”
Nie nazwałbym szefa NBC białasem.
Ale nic nie jadłem.
Zapamiętaj chociaż to…
Wezmę kotlet cielęcy.
Co się stało z moim bratem?
Ludzie nie wiedzą, że jego żarty były wycinane.
Pisał dobre żarty, opowiadał je nam,
a my mówiliśmy, że są świetne.
Sobota. „Wycięli mój skecz”.
Próba. „Wycięli mój skecz”.
SNL było jego polem doświadczalnym.
Nie udało mu się pójść śladami Eddiego Murphy’ego.
Obecność Chrisa w SNL była ważna,
ale obsadzano go w takich rolach,
że trudno się to oglądało.
Dostał propozycję od In Living Color.
Program miał powstawać bez Wayansów.
Wybrali Chrisa Rocka.
Zgodził się wbrew woli agenta i impresariatu.
Program In Living Color był szalenie popularny.
KOSZULOWI KRÓLOWIE BATMAN SSIE
Wpływał na kulturę masową.
Po nagraniach do SNL,
zamiast świętować z ekipą, szedłem do klubu Latin Quarter,
pogadać z Kid ’n Play i Queen Latifah.
Z całą tą ekipą.
Był tam Eric B.
Jam Master Jay.
Kumplowaliśmy się.
Spędzałem czas z czarnymi.
Z kreatywnymi czarnymi ludźmi.
Widziałem, dokąd zmierzamy kulturowo.
Chciałem być tam, gdzie się działo.
Po ile są lody?
Lody? Chcesz lody? Znajdę ci lody.
A może wolisz kaliber .44 w łeb?
Mniejszy kaliber i rana postrzałowa?
Wypad!
Wystąpił w jednym albo dwóch odcinkach.
I było po programie.
Impresariat i agencja spasowały.
Wyleciał na bruk.
Moja kariera dobiegła końca, w pewnym sensie.
Nie grałem w żadnym serialu.
Byłem komikiem.
Wtedy nie wiedziałem,
że to ważniejsze niż cały ten szajs.
Powoli wracał do występów w klubach,
chciał odszukać w sobie ten wyjątkowy talent.
Jego kariera po Saturday Night Live
wyglądała jak film Rocky na żywo.
Wtedy nie był takim wymiataczem, jakim jest dziś.
Próbował odnaleźć się na scenie.
Taty nie było, to go motywowało.
Gdyby Mick Jagger jeździł taksą…
Musiał dbać o rodzeństwo.
Mama mówiła „Jesteś tu najstarszy”.
Tonący brzytwy się chwyta.
Znowu zaczął pisać.
I wymyślił Big Ass Jokes.
Czarni nie mają własnego dressingu.
Wszyscy mają swój dressing.
Ale nie my. Jak wygląda dressing czarnych?
To ostry sos!
W Big Ass Jokes Chris dał czadu.
Gdy tylko się żegnał, publiczność…
Oniemiałem.
Zacząłem podziwiać profesjonalnych komików.
Chciałem być zawodowym komikiem.
Odnoszący sukcesy komik
od razu stawał się rozpoznawalny.
Nie mówiono, że koleś tylko gra kogoś tam w sitcomie.
Ty jesteś Chris Rock.
PRODUCENT WYKONAWCZY
Dla komika najcenniejsza
jest reputacja wykonawcy.
Jeśli powszechnie wiadomo, że na scenie dajesz czadu,
możesz grać w słabych filmach i serialach.
Nikogo to nie obchodzi.
Możesz latami nie grać w hitach,
a na twoje występy i tak przyjdą tłumy.
W punkt.
- Taka prawda. - Tak jest.
Springsteen od 30 lat nie nagrał hitu.
Jego koncerty są oblegane.
A bilety znikają w okamgnieniu.
Gdy kutafon wypuścił Bring the Pain,
wszyscy musieli zamknąć ryje.
Oglądam sobie na HBO program
o więzieniu.
Jakiś czas temu.
Zazwyczaj takie programy
puszczają w telewizji i sporo pomijają.
Ale w HBO pokazali wszystko z detalami.
Spytali osadzonego o to, jak nowy więzień
zagaduje o narkotyki.
„Najpierw musi mi wylizać rowa”.
On pierwszy pisał żarty jak piosenki,
żeby wpadały w ucho.
„Nie obwiniam go, ale go rozumiem”.
Z czasem zaczęto rzucać jego tekstami na ulicy.
Był jak Drake.
Bring the Pain, Chris Rock.
49. DOROCZNA GALA EMMY
Dziękuję. Rany!
Dziękuję wszystkim, którzy na mnie głosowali,
którzy uznają stand-up za sztukę.
Chris przywrócił standardy doskonałości,
których brakowało w komedii.
Po Bring the Pain moje życie
szybko się zmieniło.
Trudno ocenić jak bardzo.
Grown Little Man i Shaq’s All Star
wyszły chyba w tym samym roku.
Comedy Central puściło jego godzinny występ.
Niesamowity występ Kevina.
Tak! Dość!
Dość!
Shaq miał program w Showtime.
Kevin dał czadu.
Lizałem ci rowa tylko w twoje urodziny.
Nie!
Sztuka jest subiektywna.
Komedia jest subiektywna.
Wymiatanie na scenie nie jest subiektywne.
Pamiętam, jak Kevin był w trasie Irresponsible.
To najbardziej dochodowa trasa w historii stand-upów.
O ile nam wiadomo.
Wydarzenia z Madison Square Garden przechodzą do historii.
Jest tu dziś 19 000 osób.
Nie ma to jak dobrze ułożony plan.
Początkowe pomysły i słowa
się urzeczywistniły.
Eddie też tu wszędzie występował.
Eddie występował w Garden przez pięć wieczorów.
Potem w ówczesnym Jersey Meadowlands.
Następnie w Nassau Coliseum…
- Siedziałeś wśród publiczności? - Nie…
Czy byłeś za kulisami?
- Za kulisami. - Rety.
- Byłem jak dzieciak z Prawa Bronxu. - Rany.
Poznałem gangsterów. Nie byłem jeszcze gangsterem.
- Ale ich poznałem. - Keenen.
- Keenen, Robert. - Eddie, Charlie.
Rozumiesz? Charlie.
Byłem tam. Rick James.
Żona się dobija. Muszę oddzwonić.
- Twoja? - No dobra.
- Wiesz? - Która żona?
- Mam jedną żonę. - Obecna?
Ignorujcie go, dobra? Wytnijcie to.
Hej, piękności. Jak się masz?
Daję radę. Jak się masz?
Jest dobrze. Fajnie, że go pilnujesz.
Żre arbuza i wyzywa ludzi od białasów. To koniec.
- Koniec. - Jeszcze raz.
Żre arbuza i wyzywa ludzi od białasów. To koniec.
Już po nas.
Obaj jesteśmy w trasie.
Co nie? Osobno.
Nie rywalizujemy ze sobą. Nie o to chodzi.
Możemy wystąpić razem.
Skoczymy do Cellar?
Wybadamy sytuację, może wystąpimy, jak chcesz.
- Wystąpimy. - No jasne.
- Tak. - Okej. No dobra.
W Nowym Jorku występy trwają całą noc.
Tutejsze wampiry żywią się śmiechem.
Nie ma to jak nowojorska komedia.
Jest tu wiele klubów komediowych.
Miasto ma wyjątkową atmosferę.
To zbiorowisko różnych ludzi.
Tu każdy znajdzie coś dla siebie.
Nie ma nic bardziej uniwersalnego.
- Mówił, że o dziesiątej… Kwadrans po. - Ziom.
Już po nim. I po tobie.
Estee i Manny. Spoczywaj w pokoju, Manny.
Manny i Estee zarządzali klubem Comedy Cellar.
Miejsce żywcem wyjęte z serialu Zdrówko.
Tu zaglądali wszyscy, każdy komik.
To tutaj zacieśniały się przyjaźnie,
przy stolikach klubu.
Siedziałem przy tych stolikach, zanim zostałem komikiem.
Poznawałam komików.
Przyglądałam się ich występom.
Nadal lubię się śmiać,
więc jeśli się śmieję, to dobrze.
Ale to nie wszystko.
Czasem w trakcie rozmowy
wychodziło na jaw,
co motywuje daną osobę.
Co nią kieruje, do czego dąży.
Uważam, że komicy, zwłaszcza komicy,
wywodzą się z niesamowitych środowisk.
Gotowi na kolejny występ?
Jest tu pewien debiutant,
poprosił o pięć minut na scenie.
Wspieramy młodych komików.
Powitacie go gorąco?
Przed wami Kevin Hart. Oto Kevin Hart.
Kiedy padło moje nazwisko,
kogo się, kurwa, spodziewaliście?
No dobra. W porządku.
Że niby jest jakiś drugi?
Jezu!
Dziękuję. To było trochę pojebane, co nie?
Wszyscy się zawahali…
Zastanawiam się, czemu mi nie odbiło.
To byłoby stosowne.
Powinno mi nieźle odbić.
Po tym, co przeszedłem.
Teoretycznie powinno mi odbić.
Wszystko przede mną.
Może w końcu odbije mi szajba.
Tego nie da się przewidzieć.
Szaleństwa się nie planuje.
To się, kurwa, zdarza.
Will Smith tego nie zaplanował.
Tak wyszło.
Tak, kurwa, wyszło.
Wara od mojej żony. Nie planował tego.
Emocje wzięły górę.
Solidnie się pośmialiście, nie tylko dzięki mnie.
Ale też dzięki innym zajebistym komikom.
Wspaniale, że tak ich wspieracie.
Ja chcę tylko dołożyć cegiełkę od siebie, bo moi następcy,
kolejne gwiazdy komediowe,
przewiną się przez ten klub.
Zróbcie coś dla mnie. Wspierajcie ich tak jak mnie.
Dobrze. Widzimy się jutro.
Dobra, spoko.
Czekaj. Tak. Co robisz?
Co? Nic.
- Wracam do domu. - Z buta?
Mam limuzynę.
- Bentleya. - Hej, Terry.
Terry, puść go. Niech idzie!
Uparty osioł.
Ależ on jest uparty.
Dobra, nagłośnienie ustawione.
Ciut nie teges, ale to Madison Square Garden.
- To nie… - Brzmi zajebiście.
Patrzcie.
Widziałem tu występy Kevina
trzy czy cztery razy.
- No. - Widziałem płomienie.
- Pomyślałem… - Let Me Explain.
„Niech się kutafon wykaże”.
Buchnę wam ogniem dla picu.
Śmiejecie się. Ale mówię poważnie, serio.
Niby ściemniam?
Na widok ognia aż oniemiałem.
- Dawajcie płomienie! - „Cholera!”.
Nowy Jork to mekka. W Nowym Jorku…
Lepiej być nie może.
Nowy Jork to nie tylko zbieranina wszystkich i wszystkiego.
To miasto potrafi ukształtować artystę
jak żadne inne miejsce.
Kiedy stoisz przed mikrofonem,
przed publicznością…
- Musisz mieć o czym nawijać. - Musisz o czymś mówić.
Publiczność musi wiedzieć, kim są Na’im, Spank i Joey,
gdy opowiadasz dowcip.
Na scenie musisz zostawić cząstkę siebie.
Niuanse komedii i branży komediowej
tkwią w opowiadania dowcipów.
Ale trzeba się przyłożyć.
- Jak leci? - Hej.
Jak się macie?
- Hej. - Jak się masz?
Wpadłem na chwilę, zanim zaczniemy. Jak się masz?
- Co tam? - Bez spiny.
Harujecie?
Chris, jestem zachwycony
twoim procesem twórczym.
- Tak tworzę. - To twoje?
To tematy na dziś.
Każda kartka to jakiś żart, nawiązanie,
żeby nie zapomnieć.
Rozumiesz? Dowcipy znam na pamięć,
ale czasami wybieram
na koniec coś innego.
Świetnie to ogarnęliście czasowo.
Czasami mówią o czymś w wiadomościach.
- Trzeba mieć coś w zanadrzu. - Tak.
Nie tylko mi to imponuje, ale też jestem zły na siebie,
bo ja nie mam nic w zanadrzu.
Zanim wystąpimy w Madison Square Garden,
będziemy świetnie zgrani.
Nadamy całości rytmu.
Razem ułożyliśmy spójną całość.
Musimy mieć odpowiedni rytm.
Nie robiliśmy prób ani rozgrzewek,
żeby się dotrzeć i sprawdzić, czy damy radę.
Nie. Byliśmy umówieni na konkretny czas.
KONCERTY W MADISON SQUARE GARDEN
RAPER / ARTYSTA
No proszę!
- Co tam? - Co tam?
- Hej. - Nie bądź taka.
- Nie! Hej! - Co jest?
Jak się masz?
No proszę.
Udało ci się. Oto jestem.
- Stary. Jak leci? - Jak się masz?
WICEPREZES ROC NATION
Popatrz tylko. Sztos.
Posłuchaj. Coś wam zdradzę.
Dobra? Żebyście się orientowali.
Potajemnie sprowadziłem tu kozę.
Ratusz wydał pozwolenie, musiałem gadać z burmistrzem…
Dave i Chris wyjdą na scenę,
przekonani, że to koniec występu.
Powiem, że mam dla Chrisa kwiaty.
To mój ziom i mentor.
Mam coś dla ciebie.
Zawołam kolesia z kozą na scenę.
Koza dla kozaka.
Chappelle i ja się cofniemy,
żeby Chris miał dla siebie…
- Żeby miał… - Piękne.
- Damy mu… - To piękne.
Zajebiście piękne.
Tyle przeszedłeś, masz tu trochę badyli.
- Dostaniesz kwiaty. - Aż mam ciary.
- Nie ma pojęcia. - Pięknie. Super.
Pewnie pomyśli, że to tyle, było git i nara.
Nie ma pojęcia.
Uważam Chrisa za najlepszego
z powodu tego, co osiągnął.
Z powodu tego, że nadal ma coś do powiedzenia.
Dlatego, że nadal przykłada się do roboty
i dobrze się bawi.
Mam wiele powodów.
Na przekór losowi pozostał sobą,
nie zatracił się.
Z wielu powodów jest dla najlepszym komikiem w dziejach.
Ale dla nas Dave też taki jest.
Dave jest najlepszy. Eddie też.
- Eddie też. - Można ich stopniować.
Wielu mistrzów. Sugar Ray jest mistrzem.
- Ali jest mistrzem. Tyson też. - Wy też.
Liczyliśmy, że na nasz występ w Garden
zjawi się Dave.
Już w trakcie planowania
zostawialiśmy okienko dla Dave’a.
Czekaliśmy.
Zadzwonił w ostatniej chwili.
„Zjawię się”.
Dave, Kevin i ja się kumplujemy.
Wzajemnie się szanujemy, coś pięknego.
Mamy zupełnie inne style.
Nie czujemy się zagrożeni.
Skumajmy, co tu się odjebie.
Tylko mnie nakręciło po cukrze?
Jestem nakręcony!
Zaraz skoczę na ciebie jak małpa!
Chcieliśmy zrobić całość z Dave’em.
Dave to Dave.
Nikt nie wie, co miał w planach.
Dave to gwiazda rocka.
Dave jest indywidualistą.
Dave robi, co chce, kiedy chce.
I tak może robić tylko Dave.
Pominę szczegóły,
ale zaważyło to,
że mnie o to poprosili.
Gdy zrozumiałem, że to dla nich ważne,
przyleciałem tu i się ogarnąłem.
Poszedłem na żywioł.
Niczego nie planowałem, bo to moi ziomale.
Dave, pozwól.
Ojcze Niebieski, dzięki, że po raz pierwszy
zebrałeś nas w jednym miejscu
w tak wielkim stylu.
Pozwól nam rozśmieszać ludzi,
by dobrze się bawili, poczuli miłość i wsparcie.
Dziękujemy, że możemy tworzyć historię.
O to się modlimy. Amen.
- Amen. - Do boju!
- Do dzieła. Dajemy. - Dajcie czadu!
Jedziemy, panowie.
Mieliśmy okazję sprawić, by ta chwila
na zawsze zapadła w pamięć.
Miło was widzieć.
Dave wystąpił na scenie, ludzie oszaleli.
Widzieliście potem Chrisa?
Aż biło od niego pewnością siebie.
„Nieważne, co było przed chwilą. Jestem tym, kim jestem”.
Kev tak samo. „Było uroczo, ale jestem Kevinem Hartem”.
Mój głuptasek.
W Madison Square z Chappellem i Chrisem,
niewiarygodne.
Kev wystąpił na koniec.
Z początku się o niego martwiłem.
No, głupku, lepiej się postaraj.
Ostro przywalił.
Wyglądał jak Reggie Jackson na boisku.
Madison, kurwa, Square Garden!
Chris, ładuj dupsko na scenę.
Ładuj dupko tutaj!
Rusz dupę!
Tak jest!
Tak jest, Dave!
Tak jest!
Hej.
Dave, mam coś dla ciebie.
- Mam prezent dla Chrisa. - Nie.
Mam go i dam ci go teraz.
- Tak musi być. - Zegarki już mam.
Nie. Mam prezent. Zamknij się i go przyjmij.
- Przynieście prezent! - Rety.
Śmiało.
Dziękuję.
Postaw ją.
Rety.
Postaw ją.
No dobra.
Kupiłem ci kozę.
- Ta koza… - Wiesz czemu?
- …miała tragarza. - Prezent dla jaj?
- Wcale nie. - Nie jestem Nick Cannon, chujku!
Nie. Pierdol się.
To koza dla zajebistego kozaka.
Bierz tę kozę.
Stań w środku.
Pojmij, że jesteś wielki i cię kocham.
- Bez ciebie nic bym nie zdziałał. - À propos.
To najgorsza noc w życiu tej kozy.
Koza cieszy się, że to nie jamajska restauracja.
Chodź tu.
Koza sra!
- Koza sra! - Cameron dał kozie indyjskie żarcie.
Koza osrała scenę.
To był kiepski pomysł.
Uprzedził mnie.. „Dam Chrisowi prawdziwą kozę”.
Uznałem to za świetny pomysł.
- Spójrz na to. - Srająca koza.
Dajcie ją tu.
A Chris ubrał się na biało.
Pierwszy występ i już sra.
- Co jest? - Dave.
Musimy ją jakoś nazwać.
Chodź tu. Nazywa się Will Smith. Chodź tu, Dave.
Co?
Co mówiłem? Co?
W końcu trafię do Galerii Sław.
Na razie nadal jestem w grze.
Zdobyłem 25 punktów, osiem zbiórek i sześć asyst.
Albo Galeria Sław, albo gra.
Ja nadal gram.
I nadal jestem dobry.
Naróbcie hałasu!
Chris Rock.
Kevin Hart.
Dave Chappelle.
Dziękujemy bardzo, miłego wieczoru.
Napisy: Łukasz Białk