Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KEVIN HART VE CHRIS ROCK, NEW YORK CITY'DE ORTAK TURNE DÜZENLEDİ.
O HAFTA BOYUNCA TARİH YAZILDI.
Böyle iyi.
Hayır, şey değil…
Sorun değil.
Sadece… Bu monitörler… Şeyi görmeye alışmıştım…
Ama neyse, boş ver.
-Gölgeyle şekil yapıyorum, bak. -Şahane lan.
David'i görmüştüm…
Keşke benim aklıma gelseydi be.
Olsun be oğlum.
-Hâlâ birkaç numaram var. -Çok zekice be.
Olsun. Çal, senin olsun.
Artık olmaz.
Artık senden çalmışım gibi görünür.
Ama beleş! Bedavaya veriyorum!
Çaldığım çok bariz olur ama.
-Sende bir sürü malzeme var. Şunlar var. -Sende bir bu var.
Soktuğumun lambası…
O kadar para harcadım, bir lamba yetiyormuş!
Başından beri kandırılıyormuşum ya.
Kahretsin!
ROCK, HART - BİLETLER TÜKENDİ BROOKLYN'E HOŞ GELDİN!
-Nasıl anlaştık? -Nasıl anlaştık?
-Sen mi beni aramıştın? -Evet.
Ben aradım.
Konuşmaya şöyle başladık tabii,
dedim ki "Chris, neler yapıyorsun? Yakında turne var galiba."
Galiba ikimiz de turneye hazırlanıyorduk.
Hazırlanıyorduk.
Ben de turneye çıkmadan önce
hep Kevin'ın ne yaptığını soracak kadar akıllıyım tabii.
-Programımı. -Kevin'a yenilecek hâlim yok yani.
Hayatta olmaz.
O saygıyı gösteriyorum yani.
Yani sonuçta Jay-Z albüm çıkaracakken…
Çıkarmadan önce Drake'e soruyor.
Daha uzun zamandır ünlü olsa da yani…
Gerçekçi adam. Ben de dedim ki "Turneye hazırlanıyorum.
Sen ne yapıyorsun?"
-Dedim ki "Birlikte çalışsak ya." -Evet.
"New York'ta çıkmaya ne dersin? New York'u kırıp geçelim."
GARDEN - ROCK, HART BİLETLER TÜKENDİ
Bu hikâye, iki farklı yoldan ilerleyen
iki ayrı yolculuğun bir şekilde kesişip
sektörün zirvesinde
aynı kavşakta buluşmasının hikâyesi.
KAPASİTE: 15.000
KAPASİTE: 19.000
KAPASİTE: 19.500
KAPASİTE: 20.789
Koca dünyada en sevdiğim bina bu.
-Açık ara. -Prince'i, Beastie Boys'u burada dinledim.
Eddie Murphy'yi izledim.
Yuh, Eddie'yi bile mi?
Eddie'yi burada dört gece falan üst üste izledim.
O sahneyi süslemiş komedyen isimler
hem çok az hem de çok seyrek.
Garden'ı tıka basa doldurmak yani.
"Başardım, zirvedeyim" damgası bu.
Küçümsenecek bir şey değil yani.
Yani New York'ta çıkacağımız sahneler…
New York'ta müthiş bir hafta.
Böyle iki yıldız ismin
birlikte çıktığı başka bir zamanı hatırlamıyorum.
Benzetebildiğim tek şey
Bruce Springsteen'le Paul McCartney'nin birlikte sahne alması.
Kendi kültüründen çıkma korkusu var.
Tek bir kültüre dâhil olma düşüncesini ortadan kaldırmamız lazım.
İnsanlar bu düşünceye hapsolunca
iyice garip bir durum oluyor,
rekabetçi bir ortam oluşuyor
ve başkalarını beğenmekten, desteklemekten çekiniyorlar.
Garip.
Chris aslında sessiz sedasızdır.
Düşüncelerine dalar ve…
Kevin da tam tersi.
Selam kanka.
Bence Kevin daha cana yakın, eğlenceli,
daha muzip biri.
Chris daha sivri dilli, iğneleyici.
Ulan buradan nasıl gideceğim ben şimdi?
Normalde elimi kolumu sallayıp yürürdüm, kimse de bakmazdı.
Ama arkamda koskoca kamera ekibi varken birisi peşime takılacak
ve beni öldürecek.
Demek istediğimi anlıyor musun?
Enerjileri birbirine çok uyumlu.
Kimse öne çıkmaya çalışmıyordu.
İki yıldız birlikte olmazmış.
O ikisi gayet olur.
Ne haber Chris?
-C-Rock! -Ne haber?
Bu ne? Adım nerede?
Adın mı? Şurada işte kanka.
"Koca Rock. Küçük Hart."
Güzel lafmış.
Avukatın Trina'yla görüştüm. O bile ön sanatçım olmanı söyledi.
-Ne? Öyle mi dedi? -Evet, öyle dedi.
Artık aynı kulvardayız, olmaz.
Hadi be. Bu boyla ne kulvarı?
On yıl önce belki mantıklı olurdu.
Ama artık senden ünlü üç Chris, bir de Rock var. Tony'yi severim.
-Vay be. -Espri yazmışız!
Turnede ön sanatçım olunca sahnede yap bunları.
Tebrikler.
-Teşekkürler. -Karpuz salatası.
Siyahiye karpuz getirip ne ima ediyorsun?
Bu da… Bundan uyduruk espri yok ya.
Ama yapmasam olmazdı.
Komik.
Yani içimde kalsa…
Karpuz esprisi bir zorunluluktu.
İçimde kalsa olmazdı.
Yani bence önemli olan
bizim nerede olduğumuzu, kim olduğumuzu,
bu anın bizim için neyi temsil ettiğini bilmemiz.
Kings of Comedy'yi düşündüğünde aslında orada…
Bana sorarsan o kadronun
o kadar kuvvetli olmasının sebebi
komedi gösterisinin tanımını değiştirmesi.
Her biri…
…zirvedeydi.
Kings of Comedy diyorsak neden ve nasıl yapıldığını düşünmek gerek.
Demişlerdi ki "Bu işi yapacağız.
Bunu yapabileceğimizi göstereceğiz.
Ve rekabet olmadan birlikte çalışabileceğimizi göstereceğiz."
Bence Chris'le yapmak istediğimiz şey de
bunun bize ait versiyonuydu.
Muhtemelen gelmiş geçmiş en yüksek ikinci gişe hasılatı bizdeydi.
Pollstar'ı o zaman duymuştum, birinci de beyaz bir sanatçıydı.
Money gibi bir şey miydi?
-Eddie Money'ydi galiba. -Tanımadığım beyaz bir sanatçıydı.
En çok hasılat yapan turne sanatçılarıydık
ama basında hiç söz edilmedi.
Evet.
Yani bizi destekleyenler sadece bizim topluluğumuzdandı.
Yani ne zaman Şikago'ya gitsek
United Center'da iki kez çıkardık, biletler tükenirdi
ama bir daha gitmek zorunda kalıyorduk.
-İki kez daha. -Evet.
Birkaç hafta içinde hem de.
Seyirci diyordu ki "Yok, yetmez."
-"Hemen geri gelin." -Evet.
Takım ruhu sağlamdı.
Bana uymayan bir esprim olduğunda sana veriyordum,
sen de bana veriyordun.
Yani hep birlikte çalışıyorduk
ve birlik olduğumuz için… Afrika'da bir atasözü vardı.
"Acelen varsa tek, hedefin yüksekse birlikte git."
Ve bu ilkeyi benimsedik, yaptığımız şeyin çok sinerjik olduğunu,
hepimiz için, hatta geniş kapsamda seyirci için bile
yararlı olduğunu biliyorduk.
Yaptığımızın önemini hissettik.
Chris'le bu işe girişmemizin sebebi ne? Niye Chris'le bunu yapıyorum?
Çünkü kibirli değilmişsin gibi davranmak istiyorsun.
Götlük etme be.
Kibirli değilmişsin gibi davranıp
büyüklerine saygı göstermek istiyorsun.
Asıl mesele gerçekçi bir görüntü sunmak,
çok başarılı olmuş, iyi yerlere gelmiş insanların
ortak başarısını göstermek.
-Amaç bu. -Evet.
Kings of Comedy'yi artık gerçekten anlıyorum, tamam mı?
Chris'le bunu geçen akşam bir saat konuştuk.
Kings of Comedy turne kavramını baştan yazdı.
Gerçekten… Olayı bir etkinliğe çevirdiler,
öyle büyük bir meseleye çevirdiler ki
insanlar büyük sahnelerde stand-up komediyi talep eder oldu.
Ama stand-up'ın bir etkinliğe dönüşmesini Kings of Comedy başardı
ve birlikte yapmasalar asla olmazdı.
Ve devam da edebilirlerdi ama egoları yüzünden boka battı.
Dostlukları gerçek.
Kev daha ismini duyurmamışken bile abimle yakınlardı.
Kev, abime danışma fırsatı olduğunda hiç heba etmedi.
Ne zaman yan yana otursalar derdi ki "Şunu nasıl…"
Kobe'yle Michael'ın o videosunu gördünüz mü?
Mike eğilip dizini tutuyor.
Kobe de gelip ona fısıldıyor.
Kobe'ye ne dediğini sormuşlar.
"Nasıl o kadar hızlı spin attığını soruyordum" demiş.
Mike da "Adımı rakibin ayağının önüne at, sen dönerken o geride kalır" demiş.
İşin inceliği.
Kev de o incelikleri öğrenme fırsatını hiç kaçırmazdı.
Hiç kaçırmazdı.
Aşırı çalışkan olmasının yanına bu da eklenince
o da Kobe gibi oldu.
Bu hafta için heyecanlıyım, sırf arena olduğu için de değil.
-Takılacağımız için heyecanlıyım. -Aynen.
-Yoldaşlık yani. -Aynen.
Stand-up komedyenliği
yalnız bir iş.
Şey değilsin… Bir sürü arkadaşım…
-Mesela Chili Peppers'dakilerle dostum. -Peki.
-Dört kişiler! -Evet.
Anlıyor musun?
Konser kötüyse dördüne kötü, iyiyse de dördüne iyi, ortaklar.
Ama komedyen olunca yanında birileri olsa da,
ekibin falan olsa da
sahnede tek başınasın
ve o akşam şey…
O akşam tamamen sana bağlı.
Ama bu kez diyorum ki "İyi, Kev'le birlikteyiz."
Bu akşam ilk gösterimiz var.
Dinleneceğim, hak ettim. Yarın ilk gün, sahne Jones Beach.
JONES BEACH TİYATROSU
Jones Beach, ilk gün, Rock, Hart.
Adamımla sahne vakti.
Hop!
Daha başlamadan
bir şey söyleyeyim.
İyiyim.
New York, insanı vezir de eder rezil de.
En iyi seyircisi orada.
En başta da en çok burada sevgi gördü.
Başladığımda 18 19 yaşlarındaydım.
Birkaç avantajım vardı.
New York'luyum, o yüzden sahne almak için
başka bir şehirden gelmeme gerek kalmadı.
Anlatabildim mi? Yani Brooklyn'den metroya binerdim.
İşi öğrenince iyice hızlı ilerledi.
Chris yıllar önce Eddie Murphy'nin gençliğine benzetilirdi.
Roosevelt, Long Island'lıyım.
Mahallemiz komple siyahiydi, evet.
Ya sizinki?
Beyazlar mı çoğunluktaydı?
Biz siyahiler New York'u bayağı ele geçirdik.
Düşünsenize.
Beyazlar "Komik değil!" diyor.
Eddie Murphy'nin keşfedilip menajer edindiği kulüpte keşfedilmişti.
Sırada sahneye genç bir sanatçı geliyor, 21 yaşında.
Bed-Stuy, Brooklyn'li.
Komedinin Nat Turner'ı, Chris Rock!
Ne haber?
Gelişmiş, olgunlaşmış bir mizahi enerji buldu.
İçindeydi zaten. Hep içinde vardı.
Hakiki hâlin olan o benliği,
seni tanımayan insanlara hitap eden o benliği içinde bulmak…
Geçen gün Güney Afrika'daydım.
Yoksa Boston mıydı?
Ve insanların bir espriyle sizi hemen tanıması.
"Tanıdım bu adamı" diyorlar.
"Bu adam komik. Kendi görüşleri var.
Kendi tavrı, kendi bakış açısı var."
Bunu sadece kendin bulabiliyorsun.
Kan Dökülecek'in ilk sahnesi müthiş.
Daniel Day-Lewis madende
kayaya kazma vurup duruyor.
KAN DÖKÜLECEK MIRAMAX - 2008
Sonra da taşa tükürüp ovalıyor.
"Burada bir şey var mı? Bundan altın çıkar mı?"
Bence bu, komedyen olmaya dair gördüğüm en güzel benzetme.
Bazı insanlar başkalarından daha komik.
Ben gençken
Roseanne Barr daha komikti.
Sam Kinison daha komikti.
Damon Wayans daha komikti.
Dennis Miller kesinlikle…
Jerry Seinfeld kesinlikle
diğer komedyenlerden daha komikti.
Abim New York'taki seyircisine, o seyircinin tek bir kısmına değil,
hepsine hitap ederek hükmetti.
Sırf siyahi seyirciye hitap etmiyor.
Sırf beyaz seyirciye de hitap etmiyor. Sadece Upper West Side'da çıkmadı.
New York'lu bir komedyen, herkese hitap ediyor.
Babam için her şey para.
Bizim evde bir şey kırarsan borçlu çıkıyorsun.
Bu mikrofonu bozsam der ki "Oğlan 50 doları heba etti. 50 dolar!"
O zamanlar beyaz seyirciyi güldüremiyordum.
-Bilmiyordum yani… -Evet, doğru.
Yani hiç… Nasıl olur…
Tek bir numaram vardı, onun da öyle sanıyordum.
Ama değilmiş. Her türlüsünü yapabiliyordu, her şeyi…
Her seyirciyi aynı derecede güldürüyordu.
Bence seyirciyi suçlamak büyük bir hata.
Seyircide bir ırk baskın olabilir.
Mesela karışık olsa bile beyaz havası olabiliyor.
Veya şey…
Comic Strip'te gece programında Hispanik bir ortam vardı.
Oranın Hispanik Harlem'ı olduğu zamanda.
Porto Riko havası vardı.
Bu akşamın en iyi komedyeni benim.
Çünkü siyahiyim, hem beyaz bir komedyenin diyebildiklerini
hem de ağzına alamayacağı şeyleri diyebiliyorum.
Çok esnekti. Herkesi güldürebiliyordu.
Yani sığ suda yüzebiliyorsan
derin suda da yüzersin
çünkü yöntemi aynı.
Joan Rivers'la TV'ye adım attı.
Alkışlarınızla karşınızda Chris Rock.
THE LATE SHOW - SUNUCU JOAN RIVERS FOX - 1987
Hem de The Joan Rivers Show'un son bölümüydü.
Program iptal edilmişti.
Kocası kafasına yeni sıkmıştı.
Programa çıktım.
İlk birkaç esprimi yaptım
ve hiç iyi gitmiyordu, en azından bana öyle gelmişti.
Ben de sırasını değiştirdim.
Sondaki esprimi üçüncü sıraya falan aldım
ve o espri de orkestraya sinyal olacaktı, o yüzden sahnedeyken öyle kaldım…
Şey gibiydi yani…
"Gelip verdin elini. Dedim ki 'Sağır mısın lan?'"
Teşekkürler.
Gelsene hadi!
Gel hadi!
Garip bir çocuktum, saçım permalıydı.
Şöyle diyeyim, ayakkabılarım delikti.
Anlıyor musunuz? Basbayağı yoksuldum.
O hâlde görmek üzücüydü aslında…
"Televizyona çıktı ama yan odada yatıyor.
Demek ki sandığımız gibi değilmiş.
Televizyona çıkınca gelen çuvalla paralar nerede?
Beyaz hatunlar, arabalar nerede?
Hadi, nerede hakkımız?" dedik.
Gelecek vadeden bir gençtim ve…
Bir yerlere geleceğim kesin değildi tabii.
Evet.
Eddie, benim bile bilmediğim bir şeyi
bende gördü ama.
Ne olduğunu ben bile bilmiyordum.
Ama Eddie hemen fark etti.
Eddie Murphy, onunla tanıştığım gün gelecekte nasıl olacağımı bana söylemişti.
Direkt!
Ne olmuş? Eddie Murphy bir akşam seni mi izlemiş?
Bir akşam. Sırf… Onunla tanışmaya gittim.
Kulübün sahibi beni onunla tanıştırdı.
"Ne zaman çıkıyorsun?" dedi.
Oradaki en kıdemsiz bendim, o akşam çıkmayacaktım bile.
"Çıkmayacağım" dedim. O da "Onu çıkar" dedi.
Abim sırada bile değildi,
birisi gelmesin de sahne alayım diye bekliyordu.
Eddie sahneye çıktı, elinde eldiven, yüzükler, çok acayipti.
Abim de kulüp müdürüne yalvarıyordu,
Eddie izlesin istiyordu.
İyi bir set oldu, çok iyi geçti.
Çok heyecanlıydım ama.
Eddie de onun başladığı sahnede
genç bir siyahi çocuk görüyor
ve sorular soruyor, "Ne yapıyorsun?
Kiminle çalışıyorsun? Bir projen var mı? Sahne var mı?"
Abim de diyor ki "Yok, geçinmeye çalışıyorum."
Eddie de ona filmde rol teklif ediyor.
Sosyete Polisi 2'yi hazırlıyordu.
Hayır, gecenin ikisinde koşa koşa eve geldi, beni uyandırdı,
dedi ki "Anne, Kaliforniya'ya gidiyorum."
"Olmaz" dedim.
"Gideceğim" dedi. Çok sinirlendim.
"Gidemezsin, Eddie Murphy uyuşturucu falan çekiyordur.
Tanımadığın insanlarla gidemezsin. Zaten paran da yok."
Bayağı kızdım.
Kıyafetlerini toplayıp çamaşır falan yıkıyordu,
gecenin ikisinde, üçünde.
Pazar ya da pazartesiydi. Pazartesi gidecektin gerçi.
Ben de rest çektim. "Gitmiyorsun" dedim.
Gitmeyeceğini düşündüğüm için
giyinip diş hekimine gittim.
Babası kalkmış, onu da alıp Eddie'yle görüşmüş,
uçağa bindirip Los Angeles'a yollamış.
Arabadan 10 dolar alıyorum, limuzinden de 20.
Bu ne lan böyle?
Kamyonum.
Senin için Eddie neyse benim için sen de osun.
Zamanında yıldız olan ve konuşma fırsatını bulduğum
ilk gerçek komedi yıldızı
Chris Rock'tı ve…
-Harbi mi? -Düşünsene.
Cellar'daki tayfamızı sayalım.
-Evet. -Patrice, Vos, Norton.
Robinson, Burr, Colin Quinn.
Çok garip, hepsi o kadar…
Saydığın her isim o kadar komik ki!
Sahne görmüş en iyi komedyenlerden.
O yüzden sen de Comedy Cellar'a uğradığında,
sen geldiğinde asıl büyük olay…
Hükümetin sikinde bile değilsin.
Kokainle otun Amerika'da yasak olmasının sebebi
zararlı olmaları değil.
Amerika'da yasak olmalarının sebebi
kokain ve otun en iyisinin Amerikan malı olmaması.
Şahane bir olaydı ve bir süre ben uzaktan, arkadan izledim.
Olan bitenleri izliyor, sohbetleri dinliyordum
ve sonunda dedim ki "Tamam, artık kendimi tanıtabilirim."
Sen de istedin. "Ne haber dostum? Bak, Keith Robinson…"
Komik kısmı da şu, sendeki o tavır artık kimsede yok.
Ben de Rodney Dangerfield'in yanına çok saygı göstererek giderdim,
gidip şöyle derdim "Nasılsınız?"
Şimdiki piçler diyor ki "Tanımadın mı lan beni?"
"Sayfamdan tanımadın mı?"
-"Instagram'dan tanımadın mı?" -Evet, "IG'den."
-"Takipçi…" -"Ulan?"
"Birlikte turneye çıkalım." "Sen kimsin lan?" diyorum.
İzledim.
Pezevengi kartal gibi izledim.
Konuştum, soru sordum.
Chris de sorularıma cevap verdi.
Genç bir komedyen olarak beni kanatları altına aldı,
ona hep minnettar olacağım.
Ben geliştikçe geliştiğimi bana söyledi.
Bence bir komedyen olarak
bir efsaneyi kendi hâlindeyken izlemek,
onu neyin efsane yaptığını görme fırsatına sahip olmak
insanı fena aydınlatan bir şey.
Ben ünlüyken sen normal işte mi çalışıyordun?
City Sports mağazasında çalışıyordum.
-Mağazada çalışıyordum. -İnanılmaz.
Bigger & Blacker, ben ayakkabı satarken çıkmıştı.
Komedyen olarak yükselişinde ben…
Genç bir yetişkindim.
Yani 18 19 yaşlarındaydım.
Stand-up yapabileceğimi
komik olduğumu düşünen çevremdeki insanlar söyledi.
Öyle denince çok şaşırmıştım, "Komediyi denesene" dediler,
"Nerede?" dedim.
Bana bir sürü bilgi verdiler.
Amatör gecelerine gittim, işten sonra komedi izledim.
"Kev, denesene" dediler. Perşembe günü oluyormuş.
Dedim ki "Olur, bir haftaya kaydolayım."
Hiçbir stand-up deneyimim, bilgim yoktu.
Ama üst üste espri yapıldığını biliyordum.
Açılış, sonra ortada bir şeyler
ama nasıl bitireceğim?
Genel akışı anlamıştım.
Beş altı gün boyunca espri yazdım,
amatör gecesinde de çok heyecanlıydım.
Adım Keith Robinson.
Philadelphia'lıyım.
Güney Philly.
Hayvanlar, insanlardan daha çok seviliyor.
Bir ara pitbull'lar dost canlısıymış gibi davranıyorlardı.
Asla dost canlısı olmadılar.
Hiç reklamda frizbi yakalayıp küçük çocuğa götüren pitbull gördünüz mü?
Böyle yürüyen her köpek…
98 yılında falan
The Laff House'a gidip
genç komedyenlerin neler yaptığını izlerdim.
Ve Kevin Hart diye birini gördüm.
Ama o zamanlar adı "Lil' Kev the Bastard"dı.
"Küçük piç" derdi kendine.
Little Kev the Bastard.
Lil'. Lil' Kev the Bastard.
"Ne? Lil' Kev the Bastard mı?" Güreşçi falan mısın?
Çok komik bir adam geliyor, alkışlarınızla Lil' Kev!
Yeter!
Bu benim şarkım. Gaza geleceğim, hazır olacağım.
Çalın da gaza geleyim, havaya gireyim.
Eğlenelim. İşte böyle yapmak…
Tamam. Bu kadar yeter.
Bu kadar yeter.
Dedim ki "İlk olarak
Lil' Kev the Bastard ismini bırak.
Beğenmedim.
Adın soyadın ne?"
Cılız sesiyle "Kevin Hart" dedi.
"Kevin Hart."
"Efendim" demediği kaldı.
"New York'a gelmeni istiyorum."
Ve Kevin Hart'ın geldiği ilk yer
The Comic Strip'ti.
Bu da onun New York'ta başlangıcı oldu.
Beni stand-up'çı yapan New York komedi camiasıydı.
Değil mi? Ya da komedyen.
Stand-up yapıyordum sonuçta.
Sahne alıyordum ama komedyen değildim.
Beni bu tanıma uyacak hâle getiren şey
New York'un ta kendisiydi.
Bence New York'un bana kattığı şey hızdı.
New York, Amerika'daki diğer şehirlere göre
kesinlikle daha yüksek bir hıza sahip.
Bazen, hatta sık sık
tek akşamda 13 14 kere sahne aldığım oluyordu.
Yirmi dakikalık setlerdi ama 14 tane.
Yani ikinci set sırasında aklıma yeni bir espri geldiyse
aynı akşam 11 kez daha yapardım,
o yüzden New York'taki rötuş sürecimiz mesela Los Angeles'takilerden hızlıydı.
LA'deki "Seni Letterman'da izledim" derken New York'lu çalışırdı.
Komedyensen
New York City'den aldığın enerji başka yerde yok.
Gece üçlere kadar komedi kulüplerindesin…
Gece üçte, dörtte dışarıda takılıyorsun, pizza yiyorsun, komedyenlerle konuşuyorsun
ve komik insanlarla
komik olmayı düşünüyor, komik olmayı konuşuyorsun.
Birlikte yetiştiğim ekibi hatırlıyorum,
Sandler, Colin Quinn, Jerry.
Sert olmamı sağladı.
Senin ekibin de…
Tanrım. Burr, Patrice, Louis.
Yani feci isimler. Şey…
-Feci. -Senin ekibin.
Yemin ederim, yavşağın teki değilim ama…
PATRICE O'NEAL KOMEDYEN
Ağlamaya başladım.
Ağlamaya başladım
çünkü istesem de sikimde olmuyordu.
Patrice O'Neal rahatsızlıktan beslenirdi.
Yani demeye cüret ettiği şeyleri duyunca
belli bir şekilde bakman ya da surat yapman
Patrice'in komedi dehasını körüklüyordu.
Bir keresinde ben sahnede gösteri yaparken Patrice üstüme telefon rehberi fırlattı.
Gözümün ucuyla havada bir şey gördüm.
Ne?
Telefon rehberiymiş.
Ne oluyor lan?
Demişti ki "Seyirciye bunu okusan daha çok gülerler."
"Seyirciye telefon rehberini oku."
Yüzde yüz sevdiğinden yapmıştı.
Yüzde yüz… "Bizden birisin" demek için yapmıştık.
"Çıkıp saçma sapan geveliyor olsan da bizden biri olacaksın, seni seviyoruz."
-Bana telefon rehberi attınız… -Ben yapmadım.
Patrice attı. Sen de vardın.
Öldü o. Git ona anlat derdini.
Tabii ki anlatamam.
Bu arada… Huzur içinde yat Patrice. Onu Bill dedi.
-Ben demedim. -Sikeyim onu!
Tamam.
On yıldır adına bağış düzenliyorum, benim için kılını kıpırdatmazdı.
Gelmezdi! "Ta New York'ta mı?
Tünelden mi geçeceğim lan bir de?"
Yine de seviyorum.
Gördün mü? Biliyorsun.
Alın size komedi. Doğru olduğu için gülüyor.
"Lan, salak."
Keith bana öyle derdi, "salak".
"Setin hazır mı salak?
Son esprileri düzelt. Bitişi berbat.
Kim olduğunu bilmiyorlar.
Kendini anlat salak."
Hep tavsiye, bilgi verirdi.
Hep haklıydı.
Keith zaten Jedi gibi bir adam.
Kâhin mübarek.
Komedi camiasına girince herkesin bildiği isimlerden biri.
Sıçayım.
Buraya çıkmam bir buçuk saat sürdü.
Yok ya, şunu sırf benim için koymuşlar.
Daha yeni ikinci inmemi yaşadım.
Şu an değil lan pezevenkler.
Keith, Philadelphia'dan New York'a gelir, sonra da geri dönerdi,
hem de her akşam.
Neden mi? Çünkü Philadelphia'da annesine bakıyordu.
Bakıcısı oydu.
Ona rağmen Philadelphia'dan Kevin'ı getirdi,
ona hocalık etti, iş öğretti ve sahnelere çıkardı.
Kev'e ilk dediğim şey şuydu,
"Kendini kaydet.
Kasetini göreyim.
İçi de dolu olsun."
Hâlâ menajeri olduğumuz, has New York komedyeni Dave Attell…
Alkollü araba kullanmak yanlış,
polise göre tabii.
Ama var ya…
Bazen elden ne gelir? Çocukları okula bırakmayayım mı?
Değil mi?
Sanırım ya 99'da ya da 2000'deydi, galiba 2000'de Dave beni aradı
ve Kevin Hart diye bir gençten bahsetti.
Başkasını öneren biri de değildi.
Caroline's'da arkalardan çekilmiş, amatör bir kaseti vardı.
Kaseti taktım, birkaç asistanla birlikte izliyorduk.
Kendini savunmasız bırakıyordu
ve bunu yapan çok komedyen görmemiştim.
Başlamadan önce diyeceğim bir şey var.
Burada dediğim her şey espri, tamam mı?
Başka bir şey değil.
Kimse fazla ciddiye almasın.
Buradan indikten sonra gelip "Kim komikmiş şimdi?" demeyin yani.
Yok yani.
Çok komikti. Daha 22 yaşında falandı.
Buralara geleceğini tahmin ettim mi? Yok.
Chris yetiştiği yere dönüyor.
Heyecan verici.
BROOKLYN'E HOŞ GELDİN!
Geleceklerini görünce menajerime dedim ki "Sakın iş ayarlama!"
Biletimi aldım. Airbnb'mi tuttum. Memlekete döneceğim, bayağıdır yoktum.
Memlekete dönüp pizza yemeyi, dolaşmayı,
Porto Riko'lu kızları görmeyi iple çekiyordum.
Ama o gösterileri kaçıramazdım.
JONES BEACH TİYATROSU
Babam New York Daily News'da çalışırdı.
O gazetenin merkezi
şu anki Barclays Center'ın yerindeydi.
Gazete, New Jersey'ye taşındığında
orayı yıkıp Barclays'i inşa ettiler.
O yüzden çok önemliydi, babam orada çalışmıştı.
BEDFORD BLV
STUYVESANT BLV
1988'de babam vefat etti
ve bir buçuk yıl sonra evimizden olduk.
Böyle şeyler oluyor.
Yani şey…
"Ha? Ne?" diye şok olduk.
Anlıyor musunuz? Yani 89'da eve tahliye ihbarı geldi.
Kardeşim bir yana gitti, aile bölündü
ve hâlâ o meselelerin acısını çekiyorduk.
Babam aniden ölmüş gibi davranıyorduk.
Hayır, istatistiklere bakarsan tam da vaktinde öldü.
Yakın zamanlara kadar
ortalama bir siyahi erkek ellili yaşlarında ölüyordu.
Yani ailenin en büyük çocuğuysan
bütün hayatın boyunca seni ebeveynlerinin ölümüne hazırlıyorlar.
Bütün hayatın. O yüzden çok katılardı
çünkü siyahi erkekler, özellikle yoksul siyahi erkekler
ellili yaşlarında ölüyordu.
O zamanlar Chris evin en büyüğüydü,
o yüzden omzuna çok yük bindi,
faturalar, ev kredisi için falan yardım etmesi gerekti.
Bence beklemediği sorumlulukları üstlenmek zorunda kaldı.
En büyüğümüzdü.
Babamın her şeyi öğrettiği çocuğu oydu
ve bir gün şak diye evin direği olmak zorunda kaldı.
Bir babanın görevi nedir?
Bir şey yapmaya hazırlanırken bölmek.
Evde bütün gün hiçbir şey yapmadan oturuyorsun,
bir işin çıktığı an baban diyor ki "Hey.
Bulaşıklar kalmış."
Yattığım dokuz saat niye laf etmedin?
Komedi kulüplerindeydi,
sahne zamanları vardı
veya o akşam bir işi kalmadıysa
arabaya gidip uyuklayabiliyordu
veya yemek yemeye gidiyordu.
Babamın vefatından sonra
bence onun yas tutma şekli sürekli çalışmaktı.
Kulüplere gidiyorduk,
televizyonda gördüğümüz adamlar çıkıyordu,
abim de onlardan sonra çıkıyordu.
Sonra da ünlüler sahne alıyordu, o da onlardan sonra çıkıyordu.
Ve ünlüler abimi tanıyordu. "Vay be" dedik.
Chris daha büyük sahnelere hazırdı.
Sonra da Saturday Night Live'a gitti.
Şöyle oldu,
In Living Color televizyonu kasıp kavuruyordu.
Saturday Night Live'da dokuz yıldır bir siyahi oyuncu yoktu.
Yani… Çünkü dokuz yıl önce falan Damon Wayans'ı kovmuşlardı.
Zaten programa çok çıkmıyordu.
Yani biraz…
Halkın gözünde Eddie Murphy'den beri esasen Saturday Night Live'da
bir siyahi oynamamıştı.
Saturday Night Live'a
kısmen olsa da pozitif ayrımcılık sayesinde girdim.
In Living Color olmasa SNL'e girer miydim?
Muhtemelen hayır.
Nat X'le The Dark Side.
Selametle kardeşlerim.
Ben Nat X,
televizyondaki tek 15 dakikalık program The Dark Side'a hoş geldiniz
Neden sadece 15 dakika mı?
Çünkü dahasını verseler
sosyal yardım sayarlardı.
Üniversite okumadım.
Liseye bile zar zor gittim.
O yüzden SNL gerçekten benimsediğim, bir şeyler öğrendiğim
ilk okuldu
ve muhteşem hocalarım vardı.
Ben oradayken Conan O'Brien yazarlardan biriydi.
Bod Odenkirk, Better Call Saul'dan koskoca Bob Odenkirk,
programda yazarlık yapıyordu ve bana çok destek oldu.
Ortak ofisimiz vardı,
Adam Sandler, Chris Farley, David Spade'le ofisimiz ortaktı.
Mike Myers koridorun ucundaydı.
Yani komedinin duayenlerinin yanında eğitim görüyor gibiydim.
SNL'i sırf Eddie Murphy için izlerdik.
Şimdi oradaki siyahi kim? Abim.
Saturday Night Live'da olay stand-up değil.
Skeç komedisi, doğaçlama veya oyunculuk
komedyenliği öğrenmenin tam tersi.
Komedyen olmayı öğrenmek demek kendin olmayı öğrenmek demektir.
Batman'in bizim mahallede suçla savaşmasını görmeyi çok isterdim.
Evet.
Derdi ki "Robin."
"Buyur Batman."
"Arabayı burada bırakmamış mıydık? Az önce buradaydı."
Lisedeyken Chris Rock'ın ön sanatçısı oldum.
Orada tanıştık.
Tüm hafta DC'de sahne alıyordu, ben de peşindeydim,
o ara ana sanatçı olarak pek siyahi çıkmazdı.
Zehirli Sokaklar yeni çıktığı için çok rağbet görüyordu.
ZEHİRLİ SOKAKLAR WARNER BROS. 1991
Hakkıyla yapacak mıyız bu işi? 17 bin!
Parayı göster. Hadi lan.
İlk kez birbirimizle doğru dürüst konuştuğumuzda
Commedy Connection'daki kulisteydik.
Üniversiteye gitsem mi, gitmesem mi diye konuşuyorduk.
Sonucu nasıl oldu?
Üniversite okumadım, doğru karar vermişim.
Bazen kimsenin umurunda değilmişsin,
kimse sana tavsiye vermek, yardım etmek istemiyormuş gibi geliyor.
Ama Chris Rock'ın birkaç kişiye yardım ettiğini,
çok büyük, çok önemli şeyler yaptığını biliyorum.
Mesela Chris Rock, Wanda Sykes'a destek oldu, değil mi?
Kariyerini görüyorsunuz. Uçtu.
Silaha 400 dolar bayıldıysam
birini vurmam lazım, anlıyor musunuz?
Ufak yara, serçe parmağı falan. Ama birini vurmazsam olmaz.
Dört yüz dolarlık silahı heba etmem.
Avon'cu mu geldi? Ding dong, pat!
Kendi zanaatınıza güveniyorsanız
potansiyeli olan birini gördüğünüzde
o da gelişsin istiyorsunuz.
Hayatım boyunca abimden beş iyilik istedim.
Beşine de hayır dedi
ve bir daha hayatım boyunca
ondan bir şey istemeyeceğime yemin ettim.
Ve 20 yıl boyunca da istemedim.
Hafta sonu şehre döndüm,
gösteriden sonra kulise gittim.
Büyük bir şey isteyeceğim, köşede duruyorum.
Tam o anda kendi kendime dedim ki
"Asla yapmamaya yemin etmiştim ama şu an bir şey demezsem
hayatımın fırsatından olacağım, söylemediğim için pişman olacağım.
Muhtemelen hayır diyecek çünkü hep öyle diyor
ama en azından oradakiler de duysun."
"Pazartesi ne yapıyoruz?
Çünkü Barclays'de.
Annem de karşıda oturuyor. Pazartesi ne yapıyoruz?"
Herkes bakıyordu…
Chrissy koltukta oturuyordu, ona Chrissy diyoruz.
Koltukta oturuyordu, "Hallederiz" dedi.
"Hepiniz duydunuz" dedim.
"Halledeceğiz."
"Kaçtım." Sonra da gittim.
Pazar günü yattım, duamı ettim, Tanrı'ya bıraktım.
Olursa olur yani. Yine de ona destek olurum.
Barclays orası, Brooklyn, evimiz.
Arabada Barclays'e doğru gidiyordum,
Manhattan Köprüsü'nün ucuna geldim,
köprüden Brooklyn'e geçmek üzereydim,
telefonum öttü, baktım, mesaj şöyle diyor, "Bu akşam sahnedesin."
Aklımı kaçırdım lan.
Brooklyn, alkışlarınızla Tony Rock. Sesiniz çıksın!
Ne haber Brooklyn?
Beni görmeyeceğinizi mi sandınız?
Ben buralıyım.
Abime dedim ki "Yiyorsa Brooklyn'de sahne alıp beni çağırma.
Sahneye çıkıp bir tokat da ben atarım."
Tony hep her şeyde daha iyiydi.
Küçükken, gerçekten…
Nezaketen demiyorum yani.
Tony hep…
Boyu daha uzun, yakışıklı,
çok sportif, kavgada da iyidir,
güzel basketbol oynar.
Yani havalı adam ya.
Harikaydı, annem de geldi,
Tony'yi, hepimizi izledi.
Bilmiyorum ya, bana bütün aile birlikteymiş gibi geldi.
Bir akşamlığına tüm Rock erkekleri oradaydı.
Çok da güzeldi.
Chris, geri gel buraya.
Çıksana lan sahneye.
Alkışlar kardeşime! Sesinizi duyalım lan!
Bir daha istiyorum.
Alkışlar kardeşime lan!
Hey.
Chris Rock sırf arkadaşım değil, sırf kardeşim değil.
Benim akıl hocam.
Şu an burada olmamın sebebi o.
Kardeşim Chris'in sırf benim komedim değil,
bütün komedi dünyası üzerindeki etkisini anlamasını istiyorum.
Bence hazır Brooklyn'e gelmişken
bu herife stand-up komedisindeki değerini göstermenin tam zamanı.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
Gerçekten.
Konuş bakalım. Ben kaçtım.
Brooklyn!
Bed-Stuy! Rock vakti!
Kuliste Chris'in annesini görmek müthişti.
Kıskandığım nadir anlardan biriydi.
Bir ebeveyn için en güzel hediye çocuğunun başarısını görmek.
Keşke annem de beni görebilseydi,
annemin kuliste olması muhteşem olurdu.
Kardeşim hırsını kesinlikle annemden almış.
Kesinlikle.
Biz büyürken evde her şeyi annem yapardı.
Babam hapse girip çıkıyordu.
"Bir şey yapacaksan en iyisini yap" derdi.
Annem öyle biriydi.
"Yapacaksan…" "Yapmışken doğrusunu yapayım
yoksa bu kadın düzeltene kadar uyumama izin vermez."
Canavar gibi kadındı.
Bekâr, siyahi anneler bu gezegendeki en güçlü insanlardan.
Çocuk yetiştirmek kolay değil
ve bunu tek başına yapmak kesinlikle çok zor.
Hangi ırktan olursan ol, çok zor.
Ama siyahi kadınlar için biraz daha zor.
"Güçlü ol. Güçlü olmalısın. Çok güçlüsün" laflarını duymaktan bazen bıkıyoruz
çünkü bazen güçlü olamıyoruz.
Güçlü olmak kolay değil.
Ve bence insanlar sırf siyahisin diye güçlü olabilirsin sanıyor.
Cumartesi ve pazar. 13 Haziran.
Ben Nancy Hart,
bunu Rob ve Kev Hart için çekiyoruz.
Güzel bir babalar günü olacak.
Annem yumurtalık kanseri olmuş.
Deli kadın. Bize hiçbir şey söylemedi. Bir yıldır doktora gidiyormuş.
O kadar çok yayılmış ki yapacak bir şey kalmamış.
Haberim olduğunda dedim ki "Yapacak bir şey yokmuş."
Annem gerçeği söylemez diye doktora gidip her şeyi öğrendim
ve doktora bir şansı var mı diye sordum ama hiç yokmuş.
Annem sinirlendiğinde tansiyonu çıkardı ve bayılırdı.
Bayılacağı da belli oluyordu, saçmalamaya başlıyordu.
Bağırırken falan.
"Kevin, çocuğun üstünden çek ayağını,
git pizza kutusuna koy, yoksa seni eşek sudan…"
O New York'tayken
New York'tan Los Angeles'a geçiş yapıyordu
ve "Söylersek mahvolacak" diye düşündük.
Annem biliyordu.
"Sakın söyleme" diyordu çünkü o zamanlar
Altın Şans'ın çekimleri için Avustralya'ya gitmek üzereydi.
Yani işleri yeni rayına oturuyordu.
Annem de dedi ki "Dinle. Bana söz ver. Sakın ona söyleme."
"Tamam."
"Sona yaklaştığımızda öleceğimi söyleriz."
Ben de dedim ki "Tamam."
Tabii ki annemle çok yakındık.
Yani benden bir şey saklamaya çalışıyorlardı tabii
ama bazı şeyler barizdi.
Yani annemin durumunun bana söylenene kıyasla
çok daha kötü olduğu barizdi.
Dedim ki "Dinle.
Doktorlar böyle dedi. Muhtemelen iki haftası kaldı.
Damarlarından belli oluyor.
Annemi görmek istiyorsan hemen eve gel.
Yoksa veda edecek fırsatın olmayabilir."
Dedi ki "Yoksa…" "Evet" dedim.
"Evet, buraya kadar, sona geldik."
Eve geldi, açıkladım.
Dedi ki "Of!"
Ben ona bunları anlatırken
o da Altın Şans sayesinde ona bir sürü başka fırsatın,
başka kapıların açıldığını anlatıyordu.
"Vay be" dedim.
Annem ölüm döşeğinde bile
Kevin'ın bu işi yapması gerektiğini biliyordu.
"Odaklan, elinden geleni yap, bana olanları kafana takma."
Ve haklıydı. Sonuna kadar.
Yani annem kesinlikle…
Annem sıkı çalışmanın yararını
anlama yetisini…
…bana aşılayan kişi
ve tabii
bir şeyi yapacağım demekle gerçekten yapmanın arasındaki farkı da.
Yani iş ahlakımı tamamen anneme borçluyum.
Sitcom'um The Big House yayın için seçildi.
New York'ta upfront sunumları vardı, kanalın yeni dizilerini sunacaklardı.
Uçak biletimi aldılar.
Heyecanlıydım. Ekiple beraber gittik.
Büyük bir olay, hayatım değişecek.
"Aman tanrım.
İşte geliyor.
Başarı. İşte başlıyoruz."
Komedyen olarak işler iyiydi, hız kazanıyordum.
Sunum etkinliğine gittiğimizde, tam benim çıkma sıram geldiğinde
biri beni durdurdu.
"Üzgünüm Bay Hart. Kanal, dizinizi seçmedi."
Şak diye bitmişti.
Hayatın benimkinden beter olamaz.
Bak. Ağzım kulaklarımda. Sebebini söyleyeyim mi?
Antidepresanın işe yaradığı için mi?
Hayır. Çünkü umut her zaman vardır.
Sadece bulmak gerek.
Otele döndüm, üstümü değiştim, çıktım.
Tüm partilere gittim. Görseniz dizim seçildi sanırdınız.
Herkes sırtımı sıvazlıyordu.
Karşımda iç çekip duruyorlardı.
"Olanları duydum."
Hayat işte.
Hepsi o partilere gittiği için
o kanallarla, stüdyolarla bağlantısını güçlendirip döndü.
Resmen delilik.
Bir lafım var Kevin.
-Neymiş? -Kimseyle aç karnına görüşme.
-Neden? -Çünkü aç insanlar saçma sapan konuşur.
Yani öğle yemeğine gidiyorsan bile,
yemek yiyecek olsan bile
aç karnına gitme!
-Bir lokma ekmek. -Bir lokma ekmek.
Saçma sapan konuşma diye.
"Ulan pezevenkler, sizinle anlaşır mıyım lan ben…"
"Seni de sikeyim, NBC'yi de!"
"Kanallara muhtaç değilim!"
"Ben bunu izletirim…
Bu diziyi sokakta bile satarım!"
"Sikimde misiniz lan?"
"Stüdyonuz sikimde mi lan sanki?"
"Beyaz itler sizi!"
Sonrada gidersin.
"NBC'nin patronuna beyaz it demek istememiştim.
Sadece karnım açtı!"
"Bütün gün yememiştim. Yeseydim…"
"NBC'nin patronuna beyaz it demezdim.
Ama karnım açtı."
Yani bugün bir şey öğreneceksen…
Tamam, dana pirzola alayım.
-Abimin başına gelen… -Orta.
İnsanların bilmediği şey şu, esprilerini programa çıkaramıyordu.
Çok komik şeyler yazıp bizim tayfaya gösterirdi,
"Kesin olmalı. Programda olmalı" derdik.
Cumartesi, "Kesmişler."
Prova, "Kesmişler."
SNL'deki yerini bulmaya çalışıyordu.
Eddie Murphy gibi olacak sanmıştık ama olmadı.
Chris'in SNL'e alınması önemliydi
ama programda ona ayrılan yer veya tabiri caizse ona yer ayırmamaları
izlemesi çok zor bir şeydi.
Sonra da In Living Color'dan teklif geldi.
Wayan'lar bırakmıştı. Dizi devam edecekti.
"Chris Rock'ı alalım."
Menajeri, danışmanları yapma dedi, gidip yaptı.
In Living Color çok tutan, inanılmaz sevilen bir skeç dizisiydi.
Kültürün yönü o tarafaydı.
Çoğu zaman SNL'den çıkıp
çekim sonrası partisine gitmek yerine
Latin Quarter'a gider,
Kid 'n Play, Queen Latifah'yla,
oradaki tayfayla takılırdım.
Mesela Eric B. olurdu,
Jam Master Jay falan olurdu,
aynı zamanda akranlarım onlardı.
Yani şey… Siyahilerle takılıyordum işte.
Sırf siyahilerle değil, yaratıcı siyahilerle.
Kültürün o yönde ilerlediğini biliyordum
ve heyecan verici işlerin döndüğü yerde olmak istedim.
Dondurma ne kadar?
Dondurma mı? Dondurma mı istiyorsun? Vereyim dondurma.
Ya da kafana 44'lük sıksam ne dersin?
22'lik olsun, bir de sıyırsa yeter.
Bas git lan!
Sanırım bir bölüme çıktı, belki iki.
Dizi iptal edildi.
Yönetim bıraktı, ajans bıraktı.
Basbayağı işsiz kaldı.
Garip bir şekilde kariyerim bir anlamda bitmişti.
Televizyon programım yoktu,
sadece komedyendim.
O zamanlar bilmiyordum tabii,
bu diğerlerinden çok daha önemliymiş.
Hatırlıyorum, kulüplerde takılıp stand-up'a dönmeye başladı
ve "Beni ayrı kılan özelliği bulayım" diye kendini iyice vermeye başladı.
Saturday Night Live'dan sonra kariyerine yaklaşımı
gerçek hayatta Rocky filmi izlemek gibiydi.
Ama o zamanlar bildiğimiz kırıp geçiren komedyen değildi.
Sahnede yolunu bulmaya çalışıyordu.
Babamız vefat etti, o motivasyon oldu.
…hep. Mick Jagger taksici olsa…
Kardeşleri var, o da motivasyon.
Annem "Evin erkeği sensin" diyordu.
Yani durum kötüydü, "O da sikerler, hadi iş başına" dedi.
Ve Big Ass Jokes'u çıkardı.
Siyahiler olarak salata sosumuz bile yok.
Herkesin kendine özel salata sosu var.
Bizim yok. Bizimki ne biliyor musunuz?
Acı sos!
Oğlum, Big Ass Jokes'ta kırıp geçirdi.
İyi geceler dediği saniye herkes…
"Vay be" dedim.
Profesyonel komedyenlere hayran olmaya başladım.
"Profesyonel komedyen olmak istiyorum" diye düşündüm.
Özel bir yanı vardı,
komedyen olmayı başardıysan, direkt adını öyle duyurduysan
"Şu sitcom'da şeyi oynayan adam" diye anılmıyordun.
"Chris Rock bu" diyorlardı.
İDARİ YAPIMCI CHRIS ROCK
Bir komedyen olarak
sahip olduğun en değerli şey sahne sanatçısı olarak itibarın.
Seyirciyi kırıp geçirmenle biliniyorsan
boktan filmin olsun, boktan dizin olsun,
ne yaparsan yap kimse takmaz.
Yıllar boyunca düzgün iş çıkarmayabilirsin
ama insanlar güldürdüğünü biliyorsa biletler tükeniyor.
-Tamam mı? -Çok önemli.
-Doğru ve önemli. -Doğru.
Bruce Springsteen 30 yıldır hit çıkarmadı.
Biletleri yok satıyor.
Biletler şak diye bitiyor.
O pezevenk Bring the Pain'i çıkardığında
herkesin sesini kesmesi gerekti.
HBO'da özel belgesel izliyordum.
Hapishane özel bölümü.
Birkaç ay önce.
Normalde hapishane özel bölümlerinde
normal televizyonda bir sürü şeyi göstermiyorlar.
HBO hiç öyle yapmadı. Her şeyi gösterdiler.
Bir adamla röportaj yapıyorlardı,
dediler ki "Yeni bir mahkûm uyuşturucu isteyince ne oluyor?"
Adam dedi ki "İlk olarak bana bir muamele çekecek."
Esprileri şarkı gibi, akılda kalacak şekilde yazıyor,
bunu ilk onda görmüştüm.
"O yaptı demiyorum ama anlıyorum."
İnsanlar bunu duyduğunda sözlerini sokakta söyleyenler oluyordu,
Drake'miş gibi.
Bring the Pain, Chris Rock.
49'UNCU YILLIK EMMY ÖDÜLLERİ
Teşekkürler. Vay be!
Bana oy veren,
stand-up komediyi bir sanat formu olarak kabul eden herkese
teşekkür etmek istiyorum.
Chris, komedide eksik kalan bir mükemmeliyet standardını geri getirdi.
Bring the Pain hayatımı değiştirdi,
hem de çok hızlıca.
Ölçmesi bile çok zor.
Grown Little Man ve Shaq'in All Star'ı
sanırım aynı senede çıktı.
Yani Comedy Central Kevin'ın setini yayınladı.
Müthiş bir setti.
Evet! Yeter!
Yeter!
Shaq'in programı da
siyahilere hitap eden bir Showtime programıydı ve kırıp geçirdi.
Bak, ilk olarak sadece doğum gününde götünü yaladım.
Hayır!
Sanat öznel bir şey.
Komedi de öznel bir şey.
Seyirciyi gülmekten kırıp geçirmek öznel değil.
Kevin'ın Irresponsible turnesini hatırlıyorum.
O turne, stand-up turneleri tarihinde en yüksek hasılatı yapan turne.
Yasal olarak yani.
Hep tarihin yazıldığı Madison Square Garden'dayım.
Bu akşam 19.000 kişi var.
Bir planın hayat bulmasını görmek kadar güzel bir şey yok.
Fikir ve kelimeler olarak başlayan bir şey
çabucak gerçek oluyor.
Eddie de New York sahnelerini gezdi.
Eddie beş akşam falan Garden'da çıktı,
sonra da Jersey, Meadowlands'deki yerde sahne aldı.
Sonra da Nassau Coliseum'da ve…
-Sen hayranı olarak dışarıdan mı izledin? -Hayır, ben…
Eddie'yle kuliste miydin?
-Kulisteydim. -Vay be.
Günaha Davet'teki çocuk gibiydim.
Vay be.
Gangsterlerle takılabiliyordum ama henüz gangster değildim.
-Ama yanlarındaydım. -Keenen.
-Keenen, Robert. -Eddie, Charlie.
Anlatabildim mi? Charlie.
Oradaydım. Rick James.
Eşimi arayayım. İki kez aramış.
-Eşin mi? -Hadi bakalım.
-Yani. -Kevin, hangi eşin?
-Bir eşim var. -Şu anki mi?
Boş verin onu. Bu kısmı silin.
Selam güzellik. Nasılsın?
İyiyim, sen nasılsın?
İyiyim. Buna iyi baktığın için sağ ol.
Karpuz yedi, herkese "beyaz it" dedi. Bittik.
-Yandık. -Ne dedin?
Karpuz yedi, beyazlara "it" dedi. Yandık biz.
İşimiz bitti.
İkimiz de turne ortasındayız.
Chris turnede, ben de turnedeyim.
Mesele birbirimize üstün gelmek değil.
Hepimizin birlikte çıkabileceği bir sahne.
Cellar'a gidelim mi?
Oradakilere göre takılırız, sahne alırız. Sana kalmış.
-Çıkmak lazım. -Evet, çıkalım.
-Evet. -Tamam.
New York'ta komedinin en heyecanlı yanı bütün gece olması.
Yani basbayağı kahkahayla beslenen vampirler gibiyiz.
New York komedisi gibisi yok.
Komedi kulüplerinin sayısı olsun,
şehrin enerjisi olsun,
her çeşit insan içermesi olsun.
New York'ta her şey var.
Bundan evrensel bir şehir yok.
-Ulan demiştin ki saat… 22.15 demişti. -Vay piç.
22.15. Öldün oğlum sen, öldün.
Estee ve Manny. Huzur içinde yat Manny.
Manny ve Estee, Commedy Cellar'ı işletiyordu
ve orası aynı Cheers dizisi gibiydi.
Herkesin, her komedyenin geldiği yer burasıydı.
Comedy Cellar'ın arka masalarında
şahane bir yoldaşlık havası vardı.
Komedyen olmadan önce bile o masalarda takıldığımı hatırlıyorum.
Komedyenle tanışıyorum,
setini izliyorum.
Hâlâ gülmeyi seviyorum,
yani güldüysem iyiye işarettir.
Ama onun ötesinde,
birisiyle konuşurken öğrenmek istediğim
nasıl bir hikâyesi olduğu,
o kişiyi motive eden şeyler,
neler yaptığı, neyi önemsediği.
Ve fark ettim ki özellikle komedyenlerin
inanılmaz geçmişleri oluyor.
Dahasına hazır mısınız? Ses verin.
Komediye yeni başlayan bir gencimiz var,
beş dakika sahne almak istedi.
Gençleri kucaklamamız lazım. Gencimize destek olmaya hazır mısınız?
Millet, alkışlarınızla Kevin Hart. Kevin Hart.
Asıl soru, Kevin Hart dediğinde
siz kimden bahsettiğini sandınız?
Evet, tamam.
İki Kevin Hart mı varmış? Tanrım!
Sağ olun. Biraz çirkin ama. Değil mi?
Tereddüt ettiler…
Hep "Niye deli değilim?" diyorum.
Olmam gerekirdi.
Delirmiş olmam gerekirdi bence.
Yaşadıklarımdan sonra.
Kâğıt üstünde deli olmam lazım. Kim bilir? Belki deliririm.
Belki de bir güzel delirmek üzereyimdir.
Belli olmuyor, deliriveriyorsun.
Kimse ona göre plan yapmıyor.
Oluveriyor işte.
Mesela Will Smith de planlamadı.
Oluverdi.
Bir anda oluverdi lan.
"Karımın adını ağzına alma…" Planlamadı ki.
Patlama işte, ne yapacaksın?
Komedi dolu bir gece sizi bekliyor, mesele sırf ben değilim.
Mesele, bu sahneye çıkan diğer müthiş komedyenler.
Buradaki enerjiye destek olmaya bayılıyorum.
Umarım destek olmuşumdur çünkü benim genç versiyonlarım
ve genç komedi yıldızlarının hepsi
buradan geçmek zorunda.
Bir güzellik yapın, bu sevgiyi onlara da gösterin.
Tamam. Yarın görüşürüz.
Tamam, süper.
Dur. Ne yapıyorsun?
Ne? Hiç.
-Eve gideceğim. -Yürüyecek misin?
Limuzinim geldi.
-Bentley geldi. -Hey, Terry!
Bütün haftayı mahvedecek. Bırakın yürüsün!
Hadi gidelim. İnatçı.
Tanıdığım en inatçı insan.
Peki, sanırım ses açısından tamamız.
Biraz zayıf geldi ama boş ver, burası Madison Square Garden.
-Şey değil… -Ses şahane lan.
Hâlime bak lan.
Kevin'ı burada
üç dört kez izledim.
-Evet. -Ateşli olanı da izledim.
-İlk kez seni… -Let Me Explain.
"Bakayım ne diyecek" demiştim.
…gösteride gereksiz alevler göreceksiniz.
Gülmeyin. Şaka değil, çok ciddiyim.
Oyun mu sandınız?
Ateşi görünce dedim ki "Vay be, ateşe bak lan."
-Sahneyi ateşe verdim. -"Oha lan!"
New York bu işin merkezi. New York…
Daha büyüğü yok.
New York City
hem her şey ve herkesin birleştiği karışık bir sepet
hem de başka yerlerde olmayan şekilde
bir sahne sanatçısının hayatını belirleyebiliyor.
Sen mikrofonu alıp canlı seyircilerin önüne çıkıyorsan…
-Anlatacak bir şeyin olmalı. -İçeriği olmalı.
Bir espri yaparken Na'im kim, Spank kim, Joey kim,
bunları bilmeliler.
Sahneden inerken kendinden bir parça bırakmış olmalısın.
Komedinin inceliği budur, bu iş böyle yapılır,
espri yapmanın inceliği budur.
Ama zor bir iştir.
-Ne haber? -Selam.
Nasılsınız?
-Selam dostum. -Nasılsın?
Başlamadan bir uğrayayım dedim. Ne haber Sher?
-Ne haber? -Ne olsun.
Çalışıyor musun?
Hazırlık sürecini keşfettikçe
iyice aklımı alıyorsun Chris.
-Sürecim. -Bunlar esprilerin mi?
Bunlar bu akşamın konu başlıkları.
Her kart, seçtiğim, unutmak istemediğim
bir espri veya göndermeyi temsil ediyor.
Anlıyor musun? Tüm esprilerini hatırlıyorsun
ama bazı akşamlar
"Bununla değil, şununla bitireyim" diyorum.
Hepsinin zamanı bile belli, çok bilimsel.
Evet. Ve bazen haberlerde bir şey oluyor.
-Yedek esprilerin var. -Evet, var.
Bundan hem etkilendim hem de kendimden utandım,
bende ne varsa o, yedek yok.
Garden'a çıktığımız vakit
kusursuz işleyecek.
Her şey ritim içinde.
Gösteriyi bir ritme oturttuk.
Ritmimizin uyuşması gerekiyor.
Prova yapmadık.
Olayı çözmek için ısınma seti falan yapıp
bu iş olacak mı diye kontrol etmedik.
Hayır, Chris kendi setini hazırladı, ben de kendiminkini.
Kimler gelmiş!
JAY-Z RAPÇİ / GİRİŞİMCİ
-Ne haber? -Ne haber?
-Selam! -Yapma öyle.
-Yok canım! Selam! -Ne haber?
Nasılsın?
-Evet! -Evet!
Hazır mısınız? Geldim.
-Vay be. Ne haber? -Nasılsın?
JAY BROWN ROC NATION BAŞKAN YARDIMCISI
Hâle bak ya! Yakıyorsun.
Beni dinleyin. Size bir sır vereyim.
Tamam mı? Bu akşam olacakların haberini vereyim.
Haberleri yok ama keçi getirttim. Ulan…
Belediyeden izin alıp keçi getirttim. Belediye başkanına gidip…
En sonda Dave ve Chris sahneye gelecek.
Herkes gösteri bitti sanacak.
"Bir hediyem var" diyeceğim. Chris'e teşekkür etmem lazım, akıl hocam.
"Sana hediye aldım."
Adama getirmesini söyleyeceğim ve sahneye keçi getirecek.
"GOAT'uma goat" diyeceğim.
Chappelle'le geri çekileceğiz,
Chris'e keçiyi takdim edip…
-Chris'e takdim… -Çok güzel.
-Chris'e verip… -Çok güzel be.
-İşte… -Çok güzel lan.
Yaşadığı onca şeyden sonra teşekkürü hak ediyor.
-Teşekkür edeceğim. -Tüylerim diken diken oldu.
-Hiç haberi yok. -Çok güzel.
-Haberi yok. -Muhteşem.
"Kev çok iyiydi, güzeldi" falan diyor.
Hiç haberi yok.
Chris'e GOAT dememin sebebi imza attığı başarılar.
Zamana ayak uydurmayı başarabilmesi,
hâlâ bu işi en yüksek düzeyde yapıp
eğlenebilmesinden dolayı.
Bir sürü sebebi var.
O engelleri aşabilmen ve hâlâ bu kişi olabilmen,
hâlâ bir benliğin olması.
Ben ona "gelmiş geçmiş en iyisi" derken bir sürü sebepten diyorum.
Tabii Dave'e de dememizle bir alakası yok.
Dave de öyle. Eddie de öyle.
-Eddie de öyle. -Bir sürü var.
Bir sürü şampiyon var. Sugar Ray de öyle.
-Ali de öyle. Mike Tyson da. -Hepsi.
Chris'le Garden'a çıkacağımızda
Dave'in gelmesini umuyorduk.
Sıralamayı falan ayarlarken bile
"Tamam, Dave gelirse diye zaman ayıralım" diye düşündük.
Bekledik.
Çıkma vaktimiz yaklaşmıştı, Dave aradı.
"Geliyorum."
Ben, Kevin ve Dave, üçümüz yoldaşız.
Birbirimize karşılıklı saygı duyuyoruz, bu da çok güzel bir şey.
Üçümüzün de tarzı çok farklı.
Kimse birbirini tehdit olarak görmüyor.
Gerçekleşmek üzere olanları anlasanıza!
Çok gaza gelen bir ben mi varım ya?
Gaza geldim be!
Örümcek maymunu gibi üstüne atlarım!
Dave'le birlikte yapmak istedik
ama Dave'i biliyorsunuz.
Kim bilir o hafta ne işleri var?
Dave tam bir rock yıldızı.
Dave kendi bildiğini okur.
Dave istediği zamanda istediğini yapar.
Ve Dave'in yaptıklarını Dave'den başkası yapamaz.
Süreç konusuna girmeyeyim,
nihai karar faktörü şu,
benden rica ettiler.
Bunun onlar için önemini anlayınca
uçağa bindim, setimi hazırladım,
elimdekilerle yanlarına geldim.
Elimde ne olursa olsun gelirdim, onlar benim dostum.
Dave, hemencecik.
Yüce Rabb'im, beni ve kardeşlerimi
burada, böyle büyük bir vesileyle ilk kez bir araya getirdiğin için
sana şükürler olsun.
Bize insanları güldürme,
daha da önemlisi eğlenme, sevme ve destek olma yetisini ver.
Burada tarih yazıyoruz, bu fırsat için sana şükürler olsun.
Dualarımız sana. Âmin.
-Âmin. -Hadi.
-Hadi bakalım! -Ver coşkuyu!
Hadi beyler!
Çok büyük bir an yaşama fırsatımız vardı
ve bu an sonsuza dek hatırlanacaktı.
Hoş geldiniz.
Dave çıktı. Gösterisini yaptı. Seyirci kudurdu.
Sonra Chris'in çıkışını gördünüz mü?
Sahneye çıkarken öyle bir öz güven, öyle bir egosu vardı ki.
"Az önce ne olduğu umurumda değil. Ben Chris Rock'ım" der gibi.
Kev çıktığında da aynı şey, "Güzeldi ama ben Kevin Hart'ım."
Benim salak
Madison Square'de,
Chappelle ve Chris'ten sonra çıktı.
İnanılmaz.
Kev son çıkacağı için
dedim ki "Aman tanrım."
Başta endişelendim.
"Hadi salak, güldürsen iyi edersin" dedim.
Kev de "Pat!" diye cevap verdi.
Beyzbol sahasındaki Reggie Jackson gibiydi.
Madison Square Garden!
Chris, gel lan buraya.
Gel buraya canım benim!
Gel buraya!
Evet efendim!
Evet efendim! Dave!
Evet efendim!
Hop.
Dave, bir hediyem var.
-Chris'e bir hediyem var… -Olamaz.
Hayır, hallederim. Şimdi vereyim.
-Vermezsem olmaz. -Saatim var.
Hayır, hediye aldım ulan. Kes sesini de al hediyeni.
-Getirin beyler. Getirin. -Vay be.
Getirin.
Teşekkürler.
Yere koy lütfen.
Vay be.
Koy yere.
Hadi.
Sana keçi aldım lan.
-Bu keçinin… -Neden mi?
-…şoförü var. -Şaka hediye mi?
-Şaka değil Chris. -Ben Nick Cannon mıyım lan?
Hayır. Siktir lan.
Oğlum, GOAT'uma goat, yani keçi aldım.
Tut lan keçini.
Geç ortaya.
Harika olduğunu, seni sevdiğimi bil istiyorum.
-Sensiz… -Bu arada…
…hiçbiri olmazdı.
…keçi hayatının en kötü gecesini yaşıyor.
Keçi şu an Jamaika restoranında olmadığına şükrediyor.
Gel buraya.
Keçi sıçıyor!
-Keçi sıçıyor! -Cameron keçiye Hint yemeği yedirmiş.
Keçi sahneyi boka buladı.
Kevin, berbat bir fikirmiş be oğlum.
Bunu yapacağını bana söyledi. "Chris'e keçi getireceğim."
Dedim ki "Harika bir fikir."
-Şuraya bak. -Boklu keçi.
Getir keçiyi.
Chris'in ayağındaki beyaz olmasa…
Şov dünyasında daha ilk gününden sahneye sıçıyor.
-Ne haber? -Dave.
Keçiye isim verelim Chris.
Gel buraya. Adı Will Smith. Gelsene Dave.
Ne?
Ne dedim? Ne var?
Hall of Fame'e girme vaktim gelince giderim.
Ama şu an hâlâ oynuyorum, şu an…
Yani dün akşam 25 sayı,
sekiz ribaunt, altı da asistim oldu.
Hem Hall of Fame'e girip hem de aynı zamanda oynayamazsın.
Hâlâ oynuyorum.
Hâlâ iyiyim.
Sesinizi duyayım.
Chris Rock.
Kevin Hart.
Ben Dave Chappelle.
Çok teşekkürler,
iyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış