Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Stój spokojnie. - Ja?
Czekaj.
Dobrze, Chloé.
- Dziobie mnie? - Nie.
- Dokąd to? - Podnieś rękę.
Robię tak, jak mówisz.
Nie ruszaj się.
Chloé nie chce ci dziś wejść na głowę.
Czego chcesz?
- Dobrze. - Aha, chciałaś się podrapać.
Jest grzeczna.
- Pedro, zrobisz nam zdjęcie? - Pewnie.
Odleciała!
Chloé, chodź tu.
Przestań!
- No co? - Wkurzasz mnie.
- Oddaj. - Nie.
Cholera.
Dużo kosztuje.
Jedźmy.
Jestem mamą.
Weź.
Tyle pieniędzy.
Mamo!
Syn ma 18 lat, będzie studiował w Londynie.
- Wspaniale! - Coś innego.
Uwielbiam Londyn, jest taki wielki.
- Dzieci się niecierpliwią. - Do jutra.
- Pa, Antonio. - Do jutra, Ángeles.
Usiądź z tyłu.
Weź, Rayco.
Rayco, kochanie, zabrałeś?
Jest tutaj!
Co sądzisz?
- Może być? - Podoba mi się.
Bardzo tradycyjnie.
Lepiej na ramionach.
Mamo, co sądzisz?
- Lepiej? - Ale nie z tą fryzurą.
Pewnie. Idę do fryzjera.
Skrócę włosy.
A grzywkę...
Podaj magazyn.
- Mamo. Jak Marta Sánchez. - To nie ona.
- Sprawdź nazwisko. - Wygląda jak ona.
Ma włosy potąd i w tak ułożone.
- Chcesz takie mieć? - Dla Michaela?
Jasne, przywitam Michaela Jacksona.
- Muszę być elegancka. - Kto to taki?
- Michael Jackson, piosenkarz. - Z kapeluszem.
- Aha, Michael Jackson. - Właśnie.
Mam go powitać na lotnisku. Obwieziemy go po wyspie.
Jak turystów.
Pokażemy mu papugi, delfiny...
I goryla. Lubi goryle.
King Konga.
Ale nie znasz angielskiego.
Ćwiczę, Paulo.
- Turyści mnie rozumieją. - Nauczę cię.
Mam nadzieję, płacę za korepetycje.
Welcome to the prety iceland.
Welcome to the beautiful island!
- Nie daj plamy przy Michaelu. - Będę ćwiczyć.
Wypijesz wszystko?
Koleś!
O rety!
Toño, to twoje piwo?
- Nie prosiłaś o piwo. - Chcesz trochę?
Nie za dużo czosnku, mamo.
Przycisz.
Kukurydza gotowa.
Paula, nie napchaj się ziemniakami.
- Dodałaś octu winnego? - Nie.
Trzeba dodać, cukru też.
Carmen, ona za bardzo się przejmuje.
Bo chcą zburzyć domy.
Jak to zburzyć domy?
Ludzie tak mówią.
- Ale jesteś zameldowana. - Od 40 lat.
A biskup poświęcił kaplicę. Stoi tuż obok domów.
- Matka Boska nam pomoże. - Rayco, siadaj!
Nie zrobią nic wbrew biskupowi.
- Podobno zbudują marynatę dla dzieci. - Marinę.
Marynatę!
Nie potrafi tego wymówić.
Jakby coś się stało, zamieszkaj z nami.
Nie wydaje mi się.
Nie będzie musiała, nie zburzą jej domu.
Zamieszkaj z nami, babciu.
Ta jej znajoma wmawia jej różne bzdury.
Wariatko.
Mucha.
Ale upał.
Jeden facet umarł, bo wsadził sobie węgorza do dupy.
- Żeby mógł się wysrać. - Co?
- Serio? - Tak.
- Słowo? - Słowo.
- Skąd wiesz? - Słyszałem.
Co za śmierć.
Umarł?
Węgorz utknął.
Idiota.
Ten jest szybki.
Duży.
Spieszą się.
Samoloty muszą szybko lecieć.
Nie zwalniają.
Co robisz?
- Nie wracajcie, dupki! - Nie wracajcie!
Sukinsyny!
Ogromny.
- Beznadziejnie. - Nie.
- A twoje? - No co?
- Brzydkie litery. - Poprawmy.
Dobra.
Coś dodam.
M?
Mam na imię Luis María.
To G fajnie wyszło.
Serce.
Jestem zakochany.
- Napiszesz coś? - Nie.
NIE CHCEMY NAJEŹDŹCÓW
Leci następny.
Głupia chodzi z obcokrajowcem.
- Twoja sprawa? - Nie, ale...
- Tylu miejscowych, a poszła z obcym. - Daj Angie spokój.
- Podrywasz mnie? Jesteś zazdrosny. - Tak, bardzo.
Wyjedzie z obcym?
- Ile masz lat? - Co?
- Jest dla ciebie za młoda. - Za młoda?
- Zjemy kolację. - Dzisiaj?
- Nie bądź wścibski. - Nie jestem.
Żaliłam się Bogu, że męczy mnie praca i podróże.
Poprosiłam, żeby pozwolił mi odpocząć od ciągłego latania samolotami.
A potem zostałam tutaj.
Pojawiły się inne sprawy.
A teraz marzę, żeby znowu opuścić tę wyspę.
Kocham ojczyznę, ale korzenie mam wszędzie.
Życie.
Dzięki Bogu, bo możemy poznawać
i cieszyć się innymi miejscami.
Wychowaliśmy się w raju, ale trzeba zobaczyć coś więcej.
Bo wtedy doceniamy to, co mamy.
Kiedy poznajemy inne miejsca,
widzimy, że mamy coś, czego inni nie mają.
I to są moje korzenie.
Ja mieszkam w Bocacangrejo.
- Po dokumenty w sprawie domu? - Tak.
Następny.
- Dzień dobry. - Słucham.
Przyszłam po potwierdzenie zameldowania.
Dobrze.
- Nie chcę. - To mój walkman.
- Nie jest twój. - Jest.
- Ścigajmy się! - Co ty...
Rayco, zaczekaj!
Wiem, co robił. Łowił ryby.
Posłuchaj mnie.
- Jak masz na imię? - Rayco.
- Rayco? - Tak.
- A ty? - Paula.
Paula. Ja mam na imię Johan.
Tak, wiem.
Miło was poznać.
Bielszy niż mleko.
Niż papier.
Skrop brata rumiankiem.
- Nie za dnia? - Za dnia wodą utlenioną.
Tylko porządnie, Paula.
O co chodzi? Co jest?
- Dorwę cię! - Udawałeś.
Co robicie?
Odpycha mnie.
Nie spryskałaś mnie.
- Już dobrze. - Nie poplamcie kanapy!
Już jest poplamiona.
Kupą.
Usiądź.
Kłamała, że nie spryska mnie rumiankiem.
Bądźcie grzeczni.
Do zobaczenia. Torebka!
Pa, dzieci.
Pa, mamo.
Skończ, zanim mama wróci, bo popamiętasz.
Chodźmy.
Zostaw!
- Jestem tobą. - Daj.
Już jednego masz.
Ale tobie nie wolno.
Chcesz? Dam ci.
Mój pierwszy papieros.
Obrzydliwe!
Masz mdłości?
- Nie możesz oglądać. - Zdjęcie dziewczyny.
Nie, to gwiazda porno.
Wydaje mi się, że gorset jest na nią za duży.
Nie widzisz tego? Sukienka leży idealnie.
- Opuść ręce. - Pokaż mamie.
Stań, jak należy.
Prosto, opuść ramiona.
Bądź radosna. Właśnie.
Pasuje jak ulał.
Pamiętaj, że urośnie.
Jak teraz będzie pasować, to za rok...
Tak, ale chcę powiedzieć szefowi,
że mam dwoje cudownych dzieci do powitania Michaela.
Są cudowne.
Pokażemy tradycyjne tańce i całą resztę.
Mam nadzieję, że wybiorą moje dzieci.
Kochana, pokaż trochę wdzięku.
- Włącz telewizor. - Nie.
Włącz!
Dorada Pilsen. Tylko na Wyspach Kanaryjskich.
Dorada Pilsen, jak dobrze tu żyć.
Latać.
Jak liście.
I jak ptaki.
Latać.
Jak gwiazdy.
I jak delfiny.
Latać.
Nawet latawce latają.
Iberia.
O wiele więcej niż latanie.
- Powtórzcie taniec. - Dobrze.
Chodź.
Nie ruszaj się.
To jeszcze nic!
Głuptas.
Robisz pasemka? Czy wszystko tak samo?
Nie, pasemka.
Patrzcie, sikam pod wodą.
Mamo.
Mamo, sikam pod wodą.
Obrzydliwe.
Która godzina?
- Pospiesz się. - Dlaczego?
Bo nie zdążę.
Zobaczysz samoloty!
Samoloty. I zjemy wcześniej.
Po co wcześniej?
- Żebyśmy byli bardziej europejscy. - Lubię być Kanaryjką.
Trzeba być bardziej otwartym, bardziej uduchowionym.
- Ty to gotowałaś? - Conchi, moja mama.
To tuńczyk. A te są z kurczakiem.
Wezmę tuńczyka. Tak, tuńczyka.
- Jak jest tuńczyk po angielsku? - Tuna.
- A po holendersku? - Tonijn.
Rayco.
Bierzcie.
Wiesz, że Michael Jackson przyleci z Filadelfii?
- Prosto tutaj. - Tutaj?
Bezpośrednio. Wielkim samolotem, sam.
- Niebywałe. - No, jeszcze z ochroną.
Jest z Ameryki, nie z Afryki.
Z Filadelfii w Ameryce.
Tak, Michael jest Amerykaninem. Z USA.
- Czarni są też w Ameryce. - Są wszędzie.
Na całym świecie.
Czarni pochodzą z Afryki czy z Ameryki?
Cóż, wszyscy ludzie pochodzą z Afryki, ale...
jesteśmy wszędzie.
- Czarni też są na całym świecie. - Tu ich nie ma.
- Nie? - Nie, żadnego.
Jeden przyleci.
Prawda? Michael.
Michael Jackson nas odwiedzi. Przywitam go i powiem:
"Mam plażę. Mam górę.
- Mam..." Jak będą pola bananowców? - Banana fields.
Liczba mnoga.
Może nie lubi bananów. Nie wiem.
- Czarny miałby nie lubić bananów? - Wszyscy... Nie wiem.
- Znacie piosenki Jacksona? - Tak.
Tak? Które wam się podobają?
- "Man in the Mirror". - Zaśpiewasz?
- Tak. - Dalej.
Nie znam całego tekstu.
Świetnie.
Ten fragment jest bardzo ważny.
Chce zmienić swoje życie.
Śpiewa o biednych.
Mówi, że chce im pomóc.
Prosto. Prosto.
Nie znałam cię od tej strony.
Byłem piosenkarzem.
Niespodzianka.
Umiesz śpiewać?
Wstyd, ale nie.
- Proszę. - Nie będę śpiewać.
Spadnę.
- Chodź. - Położę się tutaj.
Mogę posłuchać?
Gdzie ta słuchawka? Tutaj.
Okropna!
Co? Pasuje idealnie.
To i to... nie pasuje do siebie.
Nie znasz się.
Tak?
Dobrze. Tak.
Rayco, przestań.
Teraz? Poważnie?
Rayco!
Dobrze.
Mamo?
Spóźniłaś się.
- Nie ma mleka. - Zajmij się Raykiem.
Mamo, chusta.
Za kogo się mają?
- Dzień dobry. - Witamy.
Don Riesling, są tutaj.
- Zabieraj ten motorower! - Spokojnie.
Rok temu okazało się,
że Michael Jackson może przyjechać na Teneryfę.
Bo koncert w Sewilli został odwołany.
A nasza scena jest bardzo duża.
Ma około 77 metrów szerokości.
24 metry wysokości i 28 głębokości.
Tydzień temu z Anglii przypłynęło 28 kontenerów.
Paula, uśmiechnij się. Wyglądasz jak na pogrzebie.
Johan, odsuń się.
Z uśmiechem, Rayco!
Paula, kochanie, ty też.
- Chcę zobaczyć. - Pięknie.
Siądź tu, żebym widziała.
Paula, musisz tańczyć z większą gracją.
Wyglądasz jak martwa.
- Twój brat dobrze to robi. - A ja nie?
Nie, bo ci się nie chce.
- Nie masz ochoty. - Dobra.
Sama zatańcz, skoro wiesz jak.
- No, już. - Dobrze, zatańczę.
Johan, zatańczysz ze mną?
Nie, nie. Sama zatańcz.
Zatańcz ze mną!
Przykro mi, nie chcę. Przestań.
Carlitos, on nie chce tańczyć!
Popsujesz ją.
Nie! To mój kapelusz.
- Jesteś nudny. - Daj już spokój.
- Ty ze mną zatańcz. - Nie.
Zatańczysz? Pokażmy im.
- Zobaczmy. - Trochę przesadza.
Teraz jest w porządku. Uważaj.
Stój tu. Rayco! Zatańczę sama.
Chodźcie.
Po tym się nie upijesz. Wypiłem trzy i nic.
Masz tylko humorek.
Proszę.
Dziękuję.
Lubisz Michaela Jacksona?
- Tak. - Idziesz na koncert?
Spotkam się z nim osobiście. Znam jego tańce.
- Osobiście? - Tak, na lotnisku.
- Osobiście? - Zatańczę.
Jasne, ja też.
- Poważnie? - Pokaż taniec Jacksona.
- Zatańcz. - Zobaczymy.
- Pokaż swój taniec. - Ruchy Michaela Jacksona.
- To, co mu zatańczę? - Pokaż.
Będziesz tańczyć? No to pokaż.
Pokaż mu.
Może Michael Jackson cię zatrudni.
Tak tańczy Jackson?
Nie, to jest nasz taniec ludowy.
Podnoś nogi, dobrze.
Nie sądzę, że to zaciekawi Michaela.
- Zatańcz ze mną. - Sam zatańcz.
Skacz. Czemu przestałeś? Tańcz, mały.
Śmiało, zatańcz!
Jakoś mało tańczysz.
- Ale potrafi. - Jasne.
Skacze jak koza.
Rayco, chodźmy.
Nie zwracaj na nich uwagi.
Czekaj. Nie odchodź bez plakatu.
Nie słuchaj ich, są pijani.
Zbierzemy opuncje dla mamy?
Nie.
- Co robisz? - Chodź.
Nie będę ich zbierać dla mamy, kłamała.
Nie kłamie.
- Kłamie i się puszcza. - Nie.
Ślepo jej wierzysz.
- Nie. - Tak.
- Nie wierzę ci. - Bo jesteś głupi.
- Sama jesteś debilką. - Ty pajacu!
- Puszczaj. - Głupia debilka.
Dupku, nie uderzaj mnie!
W porządku?
Nie śmiej się ze mnie!
Nie chciałam.
Idiotka!
- Debilka! - Przestań!
Ty paskudo!
Odwal się!
Nie chciałam.
Spieprzaj!
Co mu się stało? Lód mu zaszkodził?
Jest najarany, patrzcie na jego oczy.
- Wszystko gra? - Ocknij się, kochany.
- Znaleźli Niemców. - Jakich Niemców?
Właścicieli hotelu.
- Jak ich znaleźli? - Chcą go zburzyć?
- Tak mówią. - Niemożliwe.
Idioto!
Co robisz?
Chce ci się rzygać.
- Dobry? - Pyszny!
Źle z nim.
Odezwij się.
- Naćpał się. - Uderz go, może się ocknie.
Ma kłopoty.
Biedak.
- Nie jest ciężka. - Sam nieś.
Poniósłbym, gdyby nie ten gips.
Za dużo.
Po całej twarzy.
- Spójrz na mnie. - Zamknij się, pedale.
Moja piosenka. Nasza.
Tańczcie!
Ty zatańcz.
Patrzcie na Minguita!
Patrzcie, idioci się biją!
Podrzesz koszulkę.
Wyłącz to gówno!
Pal.
Weź.
Cały wypaliłeś?
Dobry był, co?
Dajcie trochę.
Wciągnij porządnie.
Więcej, głupku.
Podsiądę cię.
Też chcę chlorometanu.
Nie wychylaj się.
- Nie wychylaj się. - Nie wychylam się.
To pranie śmierdzi.
Ten sam proszek i zmiękczacz.
To chyba nie to, co myślę?
Nie jesteś w ciąży?
Poważnie, zdzira z ciebie.
I kto będzie chodził do banku?
- Mamo... - Co?
- Nie musisz tego mówić. - Nie muszę?
Masz już dwójkę.
- Na zdrowie. - Dzięki.
Czy...
- Wyobrażasz sobie latające auta w 2000? - Jasne.
- Ekstra. - Pewnie.
Kupiłbym taki.
Plułbym na ludzi.
Latając nad drogą!
Byłoby ekstra.
- Co jest? - Nie mogę cię przytulić?
To po co chwytasz za rękę?
Nawet do mamy się nie przytulam.
Chodź, Nino.
Rayco!
Może to baterie. Wymienię je.
Szczypie, Nino?
- Trochę. - Pokaż drugą nogę.
Nałożę.
Zobacz, czy teraz słychać.
- Dobrze słychać? - Rewelacja.
Piłeś? Bo wyczuwam.
Chciałbym.
Spójrz na nogi.
- Wyrzuć to. - Dobra.
Koszulka z Michaelem Jacksonem. W promocji!
Kupisz trzy, dostaniesz czapeczkę.
Koszulka za 500 peset.
Koniec? Proszę wpisać dane osobowe.
Nic z tego nie rozumiem.
Dane osobowe.
Adres, numer telefonu...
Ja to zrobię.
- Kto to jest? - Moja wnuczka Paula.
Znasz dane babci? Wpisz je tutaj.
I podaj powód wniosku w polu na samym dole.
O co pani prosi?
O jakieś dokumenty...
na temat mojego domu.
A przyniosła pani jakieś zaświadczenie?
Nie, nie mam żadnego.
- Akt własności, wydany przez urząd? - Nie, nic nie mam.
Nie ma pani aktu własności, aktu sprzedaży?
Nie.
Może ma pani coś w domu?
- Mówię pani, że nie. - Nic nie ma.
Skończyłeś już?
Podgrzewam.
Rayco!
Chodź.
Daj mu wina.
Nie mogę dać wina dziecku.
- Daj mu! - Mogę mu dać wodę.
- Wezmę wodę. - Już podaję.
Nie wino, wodę.
Władze zdecydowanie sprzeciwiają się
wyburzeniu hotelu.
- Mówią o naszym hotelu? - Nie, to gdzie indziej.
Rayco!
Po raz pierwszy rozważa się wyburzenie hotelu
wraz z przylegającymi budynkami mieszkalnymi.
To na innej wyspie, babciu.
- Nie tutaj? - Nie.
Pieprzony najeźdźca!
Ten jest z Gran Canaria.
Głupku, to mojej mamy!
- Nie wiedziałem. - Znowu?
Ktoś biegnie!
Karki wam połamię!
Znam was! Na drugi raz dzwonię na policję!
- Skąd jesteście? - Z Niemiec.
Proszę.
To jest Jack.
Chloé.
Spaghetti. Raz, dwa, trzy.
- Wy dranie. - Kto tym razem jest ojcem?
- Co ty pleciesz? - Lubi obcokrajowców.
- Przestań, Sandro. - Przepraszam.
Umie tylko powiedzieć "spaghetti".
Zamknij się! Do cholery.
Może to dyrektor Papagayo.
Porwę go dla okupu.
Lot do Londynu?
W jakim celu?
Mam tam interesy.
A więc nie zwiedzanie, muzea? Tylko biznes.
- Samolot plus hotel? - Tak.
Kiedy chce pani lecieć?
- Może w przyszłym tygodniu? - Zaraz.
Mamy lot dwudziestego pierwszego.
Bilety są drogie, to szczyt sezonu.
- Może dwa dni później o 7:00? - Dobrze.
- Ile osób? - Dwie.
Pani i kto jeszcze? Aha, córka.
- Ile ma lat? - Czternaście.
Szkoda. Za duża na zniżkę dla dzieci.
- Dopiero co skończyła. - Przykro mi.
Zasady linii Iberia. Chwileczkę.
- Wychodzisz wieczorem? - Tak.
- Z kim? - Z Mari.
Jasne, z Mari.
A co?
Tylko pytam.
Z Mari, jasne.
Kto ci zrobił te malinki? Mingo?
- Jakie malinki? - Te na szyi.
Zakryj je.
- Nie mam malinek. - Czy ja jestem głupia?
- Nie mam żadnych. - Też byłam w twoim wieku.
To nic takiego.
Nie mam żadnych malinek. I nie będę miała.
Dobrze.
Możesz mi mówić wszystko.
- W sensie? - O Mingu.
- Kto mówi coś o Mingu? - To on?
Mingo nie zrobił mi malinki.
Nie mogę iść z tobą?
Zajmiesz się Raykiem.
W takim razie pójdę do babci.
Nie mam czasu cię tam zawieźć.
Jak to? Mamy czas.
Doprowadzasz mnie do szału. Siedź cicho.
- Chcę iść do babci. - Cicho!
- Chcę do babci. - Nie.
Zawsze się nim zajmuję, a nie pozwalasz mi iść.
Paula, dosyć tego.
- Przestań. - Ale ja chcę do babci!
Nie przegapcie "La Parrandy".
O 16:00 z José Ruymánem.
Najlepsza muzyka orkiestralna.
Cumbie, pachangi i merengi.
Bohaterowie, anegdoty i wywiady
w "La Parranda".
- Mogę jechać? - Tak.
- Co? - Nie wygłupiaj się.
Paula!
- Lewa czy prawa? - Nie chcę.
- Wybierz. - Nie.
Masz.
Włóż.
Do środka.
Nie puszczam się.
- Nie powiedziałam tak. - Babcia powiedziała.
Muszę kupić nowe rękawice. Te są do niczego.
Nie mam już kolców, ale palce mnie bolą.
Zwłaszcza tutaj.
Johan nie przyjdzie.
A sama nie pojadę.
Nie rób tak rękami.
Będziesz miała twarde opuszki.
Poplamiłem się farbą.
Patrz.
Ej, posłuchaj mnie.
- Jestem pijany. - Wypływasz w morze?
- Co on robi? - Wysiadaj.
Są duże fale!
- Co on robi? - Nie pytaj mnie. Nie widzisz?
Przestań!
Zostaw. Gdzie twoi rodzice? Nie masz ich?
Idź do domu, do cholery!
Jak chcesz się zabić, idź do diabła.
Nawet ci pomogę.
Wracaj do domu, Nino.
Idź do domu.
To się źle skończy.
Wylało mi się piwo.
Zostaw go.
Zamknij się.
- Nawet sam nie ustoi. - Chodź, Nino.
Idziemy.
Rayco, idź do domu.
Wynocha!
Wynoś się!
Nie powinnaś pić.
I tak lecę do Londynu.
Daj czadu!
Na jednym kole!
Może się wywali.
Właśnie.
Na jednym kole.
Dosyć tego.
Niech się goni.
Frajer.
Dosyć już.
- Nie przeszkadzaj ludziom. - Bo co?
Bo co?
Bo tak mówię, nie przeszkadzaj.
- Zrozumiałeś? - Dobra.
Cześć.
- Jak się masz? - Co cię to obchodzi?
Lepiej wracaj do domu.
- Co cię to obchodzi? - Mama może się zamartwiać.
Nie załapałeś?
Mówi, że to nie twoja sprawa.
Za trudne słowa?
Zostaw, mówię do niej.
Mam to w dupie, spadaj.
- Jasne? - Nie dotykaj mnie.
Zostawcie mnie.
Chłopaki, przestańcie!
Spokojnie. A ty spadaj.
Powiedziała, że nie twoja sprawa. Nie kapujesz?
Prawie.
Dalej.
W nogi!
Zapalaj!
Cholera, kask!
Posrał się.
Palant z niego.
Na razie.
- Przestraszyłam cię. - Ja ciebie.
- Mama nie wróciła? - Jeszcze nie.
W porządku?
Tak, a co?
Tylko pytam.
- Dlaczego? - Po prostu.
- Przestraszyłam cię. - A ja ciebie.
Muszę nalać wodę do obu.
Ale nie umiesz.
- Umiem. - Jesteś ekspertem?
Jestem.
Patrz, można wybrać ilość,
ale nie chcę przekarmić. Zobacz, co się stało.
Ale brzydki.
Nie ma piór na brzuchu.
- Tak. - Mogę pokarmić?
Co mam zrobić?
Chwyć łebek.
Jaki grzebień.
To ogrodzenie to przed wichurą?
- Nie, wyburzą go. - Wyburzą? Najwyższy czas.
Kupmy sobie po lodzie.
Truskawkowy czy czekoladowy?
- Czekoladowy. - Przykro mi, zostały tylko truskawkowe.
Spraw, Matko Boska, żeby nie odebrali nam domów.
Idioto, rozdeptałeś jointa!
Lubię opalonych Kanaryjczyków.
Nie lubię łysych. No, chyba że przystojnych.
Chińczyków czy czarnych tak samo.
- Byle byli przystojni. - Chińczycy też?
Na to nie masz wpływu.
Żadnego!
Jak się masz?
Dobrze się bawisz?
Ładnie wyglądasz. To mój Michael!
Ta piosenka jest dla Ángeles z rodziną.
Kto inny nadaje się lepiej, żeby powitać Michaela Jacksona?
- Co tu robisz? - O co chodzi?
- Idę do domu. - My też.
- Jedź z Mingiem, zajmę się Raykiem. - Nie.
Nie jesteś zmęczona?
Mingo, podrzuć ją.
Do Santa Cruz de Tenerife
przybyły tysiące fanów z całej Hiszpanii i Europy.
Król popu, w towarzystwie matki,
przyleciał na Teneryfę prywatnym samolotem.
Cisza, chcę oglądać telewizję!
Bilety lotnicze z Madrytu na wyspę
zostały wyprzedane.
To nasza Angie.
Głośniej, nie słyszymy.
- Dalej, Angie! - Ładna.
Ma do dyspozycji kilka pokoi,
trzy łazienki, salon, kuchnię i osobny basen.
Sprzedano 45 000 biletów na koncert.
Czekaj!
- Gdzie są bilety? - Tam.
- Nie mogę znaleźć. - W twojej torbie.
Są.
Pilnuj ich.
Mamo, 46.
46, nasza bramka. Chodź.
Muszę zrobić kupę. Popilnuj walizek.
Spóźnimy się.
Ostatnie wezwanie dla pasażerów lotu Iberia 8457 do Londynu.
Proszę udać się do bramki 46.
Zobaczmy tam.
Dlaczego są tacy czarni?
Nie wiem, ale byli czarni jak smoła.
Wnętrza dłoni mieli białe.
Tak, ale poza tym byli zupełnie czarni.
- Teraz moja kolej. - Razem, trzymaj się.
ZABIJANIE KRABÓW
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski