Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie.
Odnalazłam mordercę,
który tyle zła uczynił naszej rodzinie.
Wiele lat temu przybrał postać ptaka
i ukrył się w bajce o Akademii Pana Kleksa.
Dopadniemy go, panie,
i wymierzymy zasłużoną karę.
I już nikt nigdy nie wejdzie nam w drogę.
E! Wypad z drogi, chłopczyku!
Nazywam się Ada Niezgódka. Grubasku.
No to zaczynamy.
Cześć, tato.
Dzisiaj są moje 12. urodziny.
Z tej okazji chcę ci pokazać, co najbardziej lubię.
Najbardziej… lubię mieć dobry plan.
I mówię ci…
ten dzień zaplanowałam perfekcyjnie.
Na słodycze pozwalam sobie tylko raz w roku.
Żeby nie dostać cukrzycy przed 40.
Kolejna sprawa to sprawdzenie koleżanek i kolegów.
Nie wiedzą, że wiem, że zjawią się na mojej imprezie niespodziance.
Do zobaczenia później!
I ostatni punkt planu: wizyta w naszym miejscu mocy.
Tutaj zabierałeś mnie w każde urodziny.
To tu.
Nauczyłeś mnie wszystkiego, co potrafisz.
Ale nigdy nie potrafiłam się skupić.
Jakby w mojej głowie skakały małpy.
Zostań.
Wróci.
My zawsze wracamy.
Ole!
Raz, dwa!
Ała!
Do roboty.
Zwracam się do pani Magdy Dylewskiej z wydziału architektury miejskiej.
Dlaczego na kamienicach montują państwo metalowe kolce
odstraszające ptaki?
Ponieważ gołębie swoimi odchodami mogą zniszczyć elewację.
Nie no, nigdy tego dobrze nie zagram.
Naprawdę? Widziała pani kiedyś ptaka,
który mógłby swoimi odchodami zniszczyć elewację?
Musiałby ważyć z 50 kilo.
Lądowanie do poprawki.
A wtedy ona odpowiada: „Nie wiem, nigdy nie byłam w Paryżu”.
Kiko, zostałaś wybrana spośród milionów.
Pan Kleks dostrzegł w tobie wielki potencjał i pasję.
Swój potencjał rozwiniesz pośród najbardziej utalentowanych dzieci świata.
Pakuj się.
Ruszamy, kolego!
Hej, spoko stary!
Do boju ptaki!
To świat ptaków!
Wszystko zgodnie z planem.
Jak wejdę, wszyscy krzykną: „Surprise!”, a ja będę całkowicie zasko…
- Cześć, Ada. - Cześć.
Dzięki.
Przepraszam pana, ale ten pies znowu blokuje wejście.
Wszystkiego najlepszego, Ada.
Mam nadzieję, że prezent ci się spodoba.
Wow.
A co to?
Kiedyś cię tego nauczę.
Dziękuję bardzo.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Halo!
Już jestem.
Możecie wyjść.
Gdzie jesteście?
- Nie uwierzysz, co się stało. - Dobrze wiem, co się stało.
Udało mi się skontaktować z ekwadorskim dyplomatą.
Znalazł trop w Gwatemali.
- Ada? - Przestań go w końcu szukać, mamo!
Ada.
Zapomniałam o twoich urodzinach. Przepraszam.
Wystarczyło, żebyś działała według planu.
Taty już nie ma, mamo.
A ja wciąż tutaj jestem.
Wynagrodzę ci to wszystko. Przysięgam.
Obiecuję.
Co za barbarzyństwo.
No.
Koniec zwiedzania.
Książę Mateusz?
W imieniu króla zabieram cię do krainy wilkusów.
Staniesz tam przed wilczym sądem.
Odczep się, kobieto.
Przygotuj się na śmierć.
Ja jestem normalnym kolesiem, a nie ptakiem.
Co tu się dzieje?
Proszę pani?
Wsparcie, potrzebne wsparcie.
Widzisz, co się dzieje, tato.
Gdziekolwiek jesteś…
mam nadzieję, że obejrzysz kiedyś ten film
i do mnie wrócisz.
Postaw je przy łóżku.
Ja przy moim będę miał takie samo.
Będę w nim widział wszystkie twoje sny.
Kiedy przyśni ci się coś strasznego, to po prostu przetrę lusterko
i wszystkie koszmary znikną.
To wskaże ci drogę.
Ratuj świat, tato, a ja się tu wszystkim zajmę.
Wszystko zaplanowałam.
Kto teraz usunie moje koszmary?
Nie taki był plan, tato.
Halo, przepraszam!
Przepraszam panią, halo!
Uchylisz okienko?
Halo!
Przepraszam. Czy mogę skorzystać z toalety?
Człowieku, kim ty jesteś?
Wiesz, co jest najgorsze w byciu ptakiem?
Załatwianie się.
Jak jesteś człowiekiem, chcesz, to idziesz do kibelka.
Ale my ptaki mamy z tym problem, bo nawet nie wiemy, kiedy robimy…
Sama zobacz.
No i gadam sobie z jakąś świergotką,
ćwierkamy sobie w najlepsze
i nagle… fru.
No!
Taki obciach, mówię ci!
No przepraszam!
Halo!
Przepraszam, nie przedstawiłem się.
Nazywam się Mateusz i jestem ptakiem.
Ptakiem? Aha.
I przybyłem, żeby zaprosić cię
do Akademii Pana Kleksa.
Nadszedł twój czas, Ada.
O matko!
Dam ci trzy książeczki, jak mnie zabierzesz do tej bajeczki.
Bardzo chciałbym, ale to jest uczelnia dla dzieci.
A jak chcesz…
- to mogę do ciebie mówić „wodzu”, chcesz? - W sumie możesz.
Zwariowałam.
Muszę lecieć.
Wiem, co czujesz, brat.
Czego się boisz?
Akademia figuruje na pierwszym miejscu w rankingu najlepszych…
uczelni świata bajek!
- Nie ma świata bajek. - Zaczekaj!
Może i liczba powoli spada, bo dzieci mają coraz mniejszą wyobraźnię,
ale Akademia naprawdę istnieje.
A ty masz w niej ważną rolę do spełnienia.
Po pierwsze nie wierzę w wyobraźnię.
A po drugie nie mam w planach zmiany placówki oświatowej.
A wiesz, że dyrektorem Akademii jest profesor Ambroży Kleks?
Wspaniały nauczyciel. Mój przyjaciel. A prywatnie brat twojego taty.
- Mój tata nie ma brata. - W tym świecie nie.
Wyobraźnia to zło.
Gdyby nie za duża wyobraźnia, tata nie pojechałby na koniec świata.
Mógłby zostać ze mną i…
Co to jest Akademia Pana Kleksa?
Myślałam, że mam jeszcze trochę czasu.
Odwiedził cię ptak Mateusz, prawda?
Nie ptak, tylko jakiś czubek, który myśli, że jest ptakiem.
Ja i twój tata…
uczyliśmy się w Akademii.
Tam się poznaliśmy i zakochaliśmy.
Mamo, nie piszesz teraz bajki, tylko rozmawiasz ze mną.
- Jestem już dorosła. Mów prawdę. - Jesteś…
Jesteś córką wielkiego mistrza.
Aleksa Niezgódki.
Masz w sobie wielką moc.
A teraz Akademia wzywa cię do siebie.
Całe życie z wariatami.
No i jak ja mam być normalna, kiedy wszyscy dookoła zwariowali?
Po prostu chcę mieć plan i go realizować.
Nie chcę słuchać bajek, nie mam już 11 lat.
Możesz omijać prawdę o sobie i Akademii,
tak samo jak omijasz psa.
Tego z parteru.
Co?
Co pan wie o Akademii?
Myślę, że mogłabyś się zmierzyć ze swoim przeznaczeniem.
Ale nie ma żadnej Akademii.
Mój tata nie był żadnym mistrzem, tylko…
zwykłym tatą.
I kim pan jest poza sąsiadem z piętra?
Czemu wszyscy dookoła gadają o tej Akademii?
Twoja moc
znajdzie w Akademii swoją właściwą formę,
a wtedy będziesz gotowa rozwikłać tajemnicę zaginięcia twojego ojca.
Tata?
Co wybierzesz, Ado?
Świat, który znasz…
czy przygodę swojego życia?
A mogę zabrać mamę?
Dlaczego właściwie wybrałaś to miejsce?
To prywatna sprawa.
Dobra.
Nie wnikam.
Tłumaczę zasady.
Jak jesteś dzieciakiem, możesz przenosić się
z Akademii do realu na tak długo, jak chcesz.
- Wystarczy powiedzieć zaklęcie. - Zaklęcie, no jasne.
Dorośli mogą się przenosić do realu tylko na 24 godziny.
Jeśli przekroczą ten czas, zostają w realu na zawsze.
Dlatego nie mogę z tobą pójść, kochanie.
Między światami nie wolno przenosić niebezpiecznych narzędzi
oraz żywności.
Przewóz zwierząt jest
stanowczo zabroniony.
Ado Niezgódko…
Czas wyfrunąć z gniazda!
Pamiętaj.
W bajkach jest odpowiedź na wszystko.
Zapnij pasy i powtarzaj za mną.
Gdy się kwiatków dobrze najem…
Wrzesień znów się staje majem!
Poparzyły mnie pokrzywy…
- Taki jestem… - Nieszczęśliwy.
Zwołaj hordę.
Wosk się nie topi!
Tato, mamy to!
Jeśli tu się da, to zróbmy to samo nad Itaką!
Cześć, jestem Kiko.
Natasza, dzień dobry.
Halo, halo! Mówi się! Tu jestem!
Zapraszam do mnie wszystkich adeptów szkoły…
wyobraźni!
Łyk soku z Fontanny Babel sprawi,
że wszyscy będziecie mówić w tym samym języku.
Śmiało, pijcie.
Zanurzcie dzióbki.
Księżyc raz odwiedził staw
Bo miał dużo ważnych spraw
Zobaczyły go szczupaki
Kto to taki, kto to taki?
Cześć, mam na imię Kiko.
Ej, to ja znam inne języki?
Rozumiem cię, a ty mnie?
Cześć, ja jestem Batar.
Księżyc na to odparł szybko
Jestem sobie złotą rybką
A wiecie, co mówi stół do łyżki?
Rybak złowił go na wędkę
Nic, bo stoły nie umieją mówić.
I zajadał na śniadanie
Kto to taki, kto to taki?
Zita, królowa sucharów.
No, czas brać się do roboty.
Witam w Akademii Pana Kleksa!
Ten ptak gada!
Jako człowiek nad tym…
panuję!
Jako ptak, powiem tak…
Robię, gdzie popadnie.
Witajcie w naszej bajce
Słoń zagra na fujarce
Pinokio nam zaśpiewa
Zatańczą wkoło drzewa
Tu ciągle gra muzyka
Nieważna jest rytmika
Nieważne struny, dźwięki
Tu sercem twórz piosenki
W Akademii najbardziej kreatywne pomysły
materializują się jako motyle
i w tej postaci lecą do świata realnego,
by być natchnieniem dla wszystkich!
Tu ptaki szczekać mogą
Tu wąż się drapie nogą
Czy już to czujesz nosem?
Powiedz to własnym głosem!
Tu wszystko jest możliwe
Zwierzęta są szczęśliwe
A dzieci, wiem coś o tym
Latają samolotem
Oto największy bajkowy księgozbiór świata.
Niektóre z tych książek to jedyne egzemplarze w kosmosie.
Tu wiedza jest jak klocki
Nie tylko twardzi, mocni
Mogą z niej zrobić broń
To wyobraźni toń
A kiedy gra melodia
Nie musisz tańczyć w spodniach
Nie musisz pytać tatę
Kto chce, ten zna karate
Tu drzewa dusze mają
A kwiaty wciąż śpiewają
Tu wierszem mówią raki
Są gadające ptaki.
Niemożliwe.
Złapię was!
Widzę okręty
Morską głębinę
Perły ukryte na samym
Dnie
Świetliste kręgi
Po których płynę
Aby odnaleźć przeszłości cień
Tu będzie dobrze.
I właśnie tak powstają burzowe chmury.
Widziałaś?
Nie plany i kontrola
Sama cię znajdzie rola
Już Kleksa w tym jest głowa
Poczekaj, bądź gotowa.
Zaczynamy!
Dusił całą noc w śmietanie
I zajadał na śniadanie
O, jest jagódka,
więc Mateusz będzie za raz, dwa i trzy!
Tu ptak potrafi śpiewać
Nauczać, tańczyć, ziewać
Gdy zechce, wiąże supeł
Gdy nie chce, robi kupę
Nieładnie się naśmiewać z czegoś, na co nie mam wpływu.
No już, już, już. Nie gniewaj się.
O, ludzie, ratujcie mnie!
Ale wjechało.
A nie mógłby pan profesor jakoś rozmnożyć te jagódki?
- Bym mógł być człowiekiem na pełny etat? - Taa, jasne.
Będę sobie dawkował odpowiedzialnie. W każdej chwili mogę rzucić.
A jak nowe dzieci?
Dużo pracy przed nami.
To znaczy nimi.
- Masz jakichś faworytów? - Może i.
Ale przecież profesor sam może sprawdzić.
Można do nich pójść, porozmawiać, poznać.
Po co te sztuczki?
Proszę cię. Przecież wiesz, jak lubię dobre wejścia.
Wow. Mają tu dwie pory dnia jednocześnie.
Latające wyspy.
- …nożyce! - Co robimy?
Papier, kamień, nożyce.
Mogę?
Fajna mucha.
Mucha domowa, Musca domestica, owad występujący na całym świecie.
Jestem Ada.
A ty jesteś…
Albert.
Oto piegometry.
Przy narodzinach każdy z nas ma 50 piegów.
Gdy dojdziemy do zera, stajemy się wtedy dorosłymi pozbawionymi wyobraźni.
Najgorzej.
Ale kiedy dojdziemy do 100, wtedy już na zawsze
stajemy się ludźmi pełnymi wyobraźni.
No! Chuchnijcie.
Nie bójcie się, a zobaczycie, jakie pojawią się cyferki.
- Czterdzieści dziewięć i pół! - Czterdzieści!
Pięćdziesiąt!
Oto Oktawia.
Wielofunkcyjny robot
stworzony przez Filipa Rakvelle.
Oczywiście wybitnego absolwenta Akademii.
No! Sio, sio. Już, sio, sio!
Chłopcy i dziewczęta!
Przed wami Profesor Kleks!
Uwielbiam tego gościa.
Niemożliwe.
Musimy poważnie porozmawiać.
Albo niepoważnie.
- Jeszcze nie wiem. - Widzisz?
Tak się opowiada dowcipy.
Teoria wyobraźni.
Otwórzcie podręczniki na stronie 12.
Nie macie podręczników, bo nikt nie napisał podręczników na ten temat.
À propos. Czy wiecie, jakie jest najwspanialsze zaklęcie na świecie?
- Abrakadabra? - Wiem!
- Wiem, że wiesz. - Hokus-pokus?
- Ja wiem! - Expecto patronum?
Ja przecież wiem!
Świetnie. Wiem, że wiesz. Nie pytam cię, bo wiem, że wiesz.
No wiem, że wiem.
Najwspanialsze zaklęcie na świecie brzmi…
A co by było, gdyby…?
Wiedziałem.
Ile razy zadajemy sobie to pytanie!
A co by było, gdyby…? Wtedy zaczyna się magia.
Zaczynamy być twórcami.
Bajkopisarzami.
Ty zapewne jesteś Ada Niezgódka, córka Anny i Aleksa, prawda?
Powiedz mi, Ado, co by było, gdyby Kleks miał trzy ręce?
- Albo co by było, gdyby Mateusz był… - O nie, tylko nie to.
Zegarem!
Gdyby nie było sufitu?
A co, jeśli ktoś nie ma wyobraźni?
To powiedziałam ja, Ada Niezgódka.
Jak to nie ma wyobraźni?
Każdy ma wyobraźnię.
Spróbuj jeszcze raz.
Wyobraź sobie cokolwiek.
Zamknij oczy.
Wyobraź sobie coś, co ci chodzi po głowie.
O, niesamowite.
To jest nic złego wyobrazić sobie coś złego.
Możesz się za to pogłaskać. Możecie się wszyscy za to pogłaskać.
Jesteś kłamczuchą. Masz wielką wyobraźnię.
Bez niej ta bestia by się tu nie zjawiła.
Czas na posiłek!
Co cię dziobie, mała?
Słucham?
Co cię gryzie?
Dlaczego mam tylko kilka piegów?
- Czy to oznacza, że jestem już dorosła? - Prawie.
Dzieciństwo tracimy w wyniku smutnych wydarzeń.
To właśnie tak gubimy wyobraźnię.
Mój tata zaginął.
A moja mama o mnie zapomina.
Zresztą… po co wyobraźnia?
Każdy jej potrzebuje.
Trzeba ją tylko… uruchomić.
Tyle że ja nie potrafię. Potrzebuję planu, żeby cokolwiek zrobić.
Poza tym pan Kleks chyba mnie nie lubi.
Mój tata coś mu zrobił?
O coś się gniewa?
Pan Kleks…
daje mi codziennie jeden owoc… krzewu przemiany.
Jak go zjem, to staję się niemal człowiekiem!
A po kilku godzinach…
znowu to.
Dlatego trzeba… dojadać.
A ty przypadkiem nie masz jednego owocu na dzień?
Oficjalnie.
Jako ptaszor też jesteś w porządku.
Skończyłam. Co zrobić z tym?
- Połóż na zmywarce. - To tu jest zmywarka?
I pralko-suszarka.
Wujek.
Zaraz się zacznie.
Lekcja kamuflażu.
Koniec lekcji kamuflażu.
Lekcja harmonii.
Harmonia. Bez harmonii nie da się tworzyć. Bez harmonii nie da się wymyślać.
Z harmonią za to wszystko przychodzi łatwiej.
Czy to jest prawda, Ado Niezgódko?
Wstańcie.
Siądźcie wygodnie.
Wstańcie.
Dobrze, już dobrze. Zamknijcie oczy.
Z pomocą przyjdzie nam oddech.
I raz…
Skupcie się na powietrzu, które wlatuje przez nos.
I dwa…
Poczujcie to.
Trzy…
Niech każde z was przywoła z pamięci coś miłego.
Coś ważnego.
Istotnego.
A to feler!
Zdejmijcie mnie!
To nie są żarty.
Nie spodziewałem się, że aż tak.
Spokojnie, Kiko.
Jestem córką Aleksa Niezgódki.
Dobra, Ada, jesteśmy gotowi.
Trzy, cztery.
Mocniej!
Ada!
- Ada, Ada, Ada… - My się tylko bawimy.
Wiem. Ale nie taki był plan.
Korzystajcie ze swoich umiejętności
tylko pod kontrolą i za zgodą profesora Kleksa.
Wszelka samowolka będzie ka… karana.
Wtargnęłaś do Akademii bez zgody profesora Kleksa.
A to feler.
- Tak właściwie to ona spadła z nieba. - Czy to bardziej wilk czy człowiek?
- Daliśmy jej na imię Serdel. - A może to wampir?
Spaliłby się na słońcu.
- Czy może zostać w Akademii? - Nie ma ważnej książeczki szczepień.
Serdel, Serdel, Serdel…
Serdel może zostać.
Jest!
A co, jeśli ma pchły?
Jesteśmy gotowi.
Już niedługo.
Co by tu dzisiaj…?
Deser. Durnoty.
Głupoty.
Nic konkretnego. Dzisiaj lekcja ale-eliminacji.
Ale-eliminacja polega na wyeliminowaniu słowa „ale”
i zastąpieniu tego słowa słowem „więc”.
Jakie są wasze marzenia?
Chciałabym rozmawiać ze zwierzętami, ale one nie chcą rozmawiać ze mną.
Chciałabym rozmawiać ze zwierzętami, więc najpierw nauczę się je obserwować.
Dowiem się, na co zwracać uwagę. Muszę najpierw…
Hello! Hello!
- Najpierw muszę nauczyć się ich słuchać. - Hello!
Co słychać, doktorku?
Może ty mi powiesz, kochana, co tam u ciebie co?
Pytasz o to tylko przy dzieciach.
Ojojoj.
Chciałbym zostać magikiem, ale nic mi nie wychodzi.
Chciałbym zostać magikiem,
więc będę ćwiczył, ćwiczył, ćwiczył z całych sił.
Chciałbym być najlepszym rugbystą w swoim mieście, ale…
Ale, ale, ale…
Chciałbym być najlepszym rugbystą,
więc zacznę grać.
Lekcja rymiki.
Zaczynamy pierwsze zdanie: Na Wyspach Bergamutach… Kiko!
- Nie ma takich wysp. - Kto następny?
Na Wyspach Bergamutach podobno jest kot w butach.
Brawo! Dorzucam następne, uwaga: Widziano także osła…
Którego mrówka niosła?
I mamy pierwszą zwrotkę!
Na wyspach Bergamutach
- Podobno jest kot w butach - Za mną!
Widziano także osła
Którego mrówka niosła
Niemożliwe.
Spokojnie. Nigdzie się nie śpieszymy.
Jest kura samograjka…
Znosząca złote jajka?
Na dębach rosną jabłka…
W gronostajowych czapkach!
Jest kura samograjka
Znosząca złote jajka
Na dębach rosną jabłka
W gronostajowych czapkach
- Chyba powinienem odejść. - Co?
Nie nadaję się tutaj.
Jest i wieloryb stary…
Co nosi okulary!
Uczone są łososie…
W pomidorowym sosie!
Jest i wieloryb stary
Co nosi okulary
Uczone są łososie
W pomidorowym sosie
Nie mów tak. No pewnie, że się nadajesz.
- Ale ja nie… - Nie „ale”, tylko „więc”.
Za mną!
I tresowane szczury…
Na szczycie szklanej góry!
Jest słoń z trąbami dwiema!
I tylko wysp tych nie ma.
I tresowane szczury
Na szczycie szklanej góry
Jest słoń z trąbami dwiema
I tylko wysp tych nie ma, co?
Siadamy, siadamy, proszę bardzo.
Skoro zostałeś tu wezwany, to masz potencjał.
Tak jak każde dziecko, które tu jest.
Zmysł smaku i zapachu mamy w głowie. Wyobraźnię też.
Natomiast smak pożywienia nie znajduje się w jedzeniu,
a w jego… barwie.
- Co? - Proszę.
No?
Śmiało, odważnie, poczujcie ten kolor.
Usłyszcie ten smak.
Wow!
Właśnie.
Brawo.
Brawo, o to chodzi!
Teraz wy, dalej, proszę bardzo. Wiecie już, o co chodzi.
Znacie zasady.
Bardzo dobrze. Proszę.
Uwielbiam te lekcje!
Teraz ty.
Kochani, mamy jabłko!
Zamknij oczy. Skoncentruj się.
Bardzo dobre.
Czereśnia. Proszę bardzo.
- Ja to zrobiłem? - Bardzo dobrze!
Wszyscy patrzą w górę!
Co słychać doktorku?
Dobranoc, świecie.
No.
Dobrze wiesz, że nie wolno ci tego robić.
„Nie jestem ptakiem.
Jestem księciem.
Odkąd pamiętam, moją wielką pasją były podróże.
Często w nocy wymykałem się, by wędrować po bajkowych lasach,
czego nigdy nie akceptował mój ojciec. Bał się.
Teraz już wiem czego.
Nie miałem wyjścia.
Nie chciałem.
Wbił mi pazur ostry jak sztylet prosto w brzuch.
Ojciec ściągnął do pałacu lekarzy, którzy nie potrafili mnie uleczyć.
Wtedy zjawił się on.
Doktor Paj-Chi-Wo.
Poczułem ożywczy przypływ sił”.
Zastrzeliłeś króla wilkusów.
A wiedz o tym, że wilkusy mszczą się okrutnie.
Dlatego daję ci cudowną czapkę bogdychanów.
Gdy życiu twojemu będzie zagrażało niebezpieczeństwo…
„Włożysz ją, a wówczas będziesz mógł się przemienić, w jaką zechcesz istotę”.
Gdy niebezpieczeństwo minie, pociągniesz tylko za guzik
„I znowu będziesz”…
Sobą.
„Wilkusy wtargnęły do pałacu.
Dostrzegłem, że zapodział się gdzieś guzik z podarowanej czapki
Pewnie gdybym się dobrze rozejrzał… Ale nie mogłem czekać.
Włożyłem ją i powiedziałem”…
Chcę być ptakiem.
Stałem się tym…
czym jestem dzisiaj.
Przepraszam. Po prostu byłam strasznie ciekawa i…
Tę księgę piszę,
maczając dziób w atramencie, dlatego litery złożone są z kropek.
Od bardzo dawna szukam swojego guzika w nadziei,
że kiedyś znów stanę się człowiekiem.
Wilkusy dowiedziały się, gdzie jestem.
Idą po mnie.
I będą bezwzględne.
To musimy powiedzieć profesorowi.
- Przecież musi mieć jakiś plan. - Profesor wie o wszystkim.
Zaraz… To ty wiedziałeś, że wilkusy chcą zaatakować Akademię,
ale i tak ściągnąłeś tutaj mnie i inne dzieci?
Może powinieneś po prostu oddać się w łapy wilkusów, a…
- Wtedy nie domknie się historia. - Jaka historia?
Masz w sobie wielką harmonię,
która jest w stanie ocalić Akademię.
To ty, Ado, jesteś…
odpowiedzią na nasze wszystkie pytania.
Nie, chyba mnie z kimś… pomyliłeś.
Jesteśmy gotowi, panie.
Jak się tam dostaniemy?
Poczekamy na zaproszenie.
Diego, skup się na swoim kawałku nieba.
Kiko, rozgoń te chmury. Skup się, to jest tylko para wodna.
- Panie profesorze, nie wychodzi mi. - Nic się nie stało, jeszcze raz.
Chmury są jak stres. Prędzej czy później miną.
Ale za to wymyśliłam dowcip.
O nie. Ptak Mateusz popuścił kleksa.
To ci akurat wyszło.
Akademia cię polubiła.
Profesor wujek.
To należało do twojego taty.
Co tak naprawdę potrafił… potrafi…
robić mój tata?
On potrafi…
godzić skłóconych ze sobą ludzi.
Wielka sztuka.
Sztuka harmonii i empatii.
Co to jest empatia?
To jest umiejętność
wczuwania się w myśli i uczucia innych istot.
Taki specjalny moment, w którym znika to całe ja,
a pojawia się myślenie
„Co bym czuł, gdybym był tobą?”.
Serdelku. A powiedz, co inni o tobie mówią?
Że cuchnę, że mam pchły… I że ogólnie jestem podejrzana.
To jest brak empatii.
A co ty widzisz?
Jesteś tutaj sama.
Bez mamy.
Bez taty.
Dobrze wiem, co czujesz.
Niektórzy myślą, że wyrośniesz na kogoś złego.
Ale ja wiem, że masz dobre serce.
Jesteś wśród przyjaciół. Twoje serduszko się nie zgubi.
To właśnie jest empatia.
Załóż.
Serdelku, przestań wcinać te mrówki. Biegnij do dzieci chmury rozganiać.
Klaśnij.
A co zrobić, żeby znowu być sobą?
Jak być sobą?
Klaśnij ponownie!
Panie profesorze.
Musi pan to zobaczyć.
Tu są wilki!
Nie wiem. Spokojnie.
Szanowni państwo, nie wszyscy naraz! Spokojnie! Jak…
A nie mówiłem?
Dzięki.
- Aladynie, co się stało? - Wilki. Wszędzie.
To znaczy… ludzie. Wilkoludzie? Jacyś?
Są już dosłownie w każdej bajce poza Akademią.
Może nie wiedzą, jak się dostać?
…przestała pisać baj…
Kiedy pojawiłaś się w Akademii, ja…
Po prostu nie wiedziałem, jak zareagować.
- Bo jesteś taka sama jak twój tata. - Ale dlaczego akurat ja
jestem odpowiedzią na te wszystkie zagrożenia i pytania?
Ponieważ tak jest zapisane w bajce.
- Ale… - Nie „ale”.
„Więc”.
Więc co jest zapisane w tej bajce?
Mam dość tajemnic. Te postacie z bajek, one…
One były przerażone.
- Czasami coś się musi skończyć… - Nie. Nic się nie musi kończyć.
Proszę, ciepłe kakałko od Serdelka.
A ty jesteś bardziej człowiekiem czy sarenką?
Nie wiem. A ty jesteś bardziej człowiekiem czy wilczkiem?
Aha i jeszcze… Pamiętaj: i ty, i ona możecie zostać, kimkolwiek zechcecie.
Ani uszy, ani zęby, ani nawet rogi nie piszą za nas naszej przyszłości.
- Musimy iść za Serdlem. - Czemu?
Wydawała się trochę dziwna.
Poszła w stronę doliny furtek do bajek.
Nie chcę iść sama. Pójdziesz ze mną?
- Z tego żaden wilk już nie ucieknie. - A jeżeli wpadnie w to któreś z nas?
- W wilcze sidła wpadają tylko wilki. - A skąd sidła o tym wiedzą?
Albert, chodź!
Cześć. Nie widziałaś może małej włochatej dziewczynki?
Nie.
Ale za to widziałam kilkanaście…
wilkusów.
Może się poczęstujecie?
Ja bym tego nie jadła.
Nie widziałaś może małej, słodko owłosionej dziewczynki?
Nie.
A wy nie widzieliście białego królika?
Wbiegł tam przed chwilą.
Chodź.
- Nie zamarzniesz? - Nie.
Jeszcze mam kilka zapałek.
Albert.
Mała zdrajczyni.
Książę, już czas.
Albert.
Albert!
To jest, proszę pani, moje pomieszczenie, dlatego że tu są moje rzeczy, moje sekrety
i tutaj nikt, naprawdę nikt, nie ma prawa wstępu.
Gdzie jest książę Mateusz?
Ja, ja, ja nie rozumiem, nie wiem, nie wiem, co pani mówi.
Pytam cię…
- Gdzie jest książę Mateusz? - To ja nie wiem, o kogo chodzi.
- Gadaj! - Nikt taki nigdy tutaj nie mieszkał!
Znajdźmy Mateusza,
odetnijmy mu głowę
i wracajmy do domu.
Uciekaj z Akademii!
Do ciebie mówiłem to, kobieto, wilczyco ty bez wyobraźni, nikczemna!
Uciekaj z Akademii!
Ty nie pamiętasz swojego dziadka,
ale ja dobrze pamiętam śmierć mojego brata.
Chcę poznać zapach zemsty, rozumiesz?
I chcę, żeby zemstą pachniała cała Akademia!
Ja i tak nic nie rozumiem.
Bracia i siostry,
zrodzone z wilczej krwi!
Dzięki niemu tu jesteśmy.
To on zakradł się do Akademii i otworzył nam drzwi do zwycięstwa!
Oto nasz bohater!
- Jaki bohater? To tylko Serdel. - Zdrajczyni.
Ada Niezgódka wie, gdzie jest Mateusz. Znajdźcie ją.
Ada Niezgódka!
Wiem, że tu jesteś.
Wyjdź i powiedz, gdzie jest książę Mateusz,
a obiecuję, że nie stanie ci się żadna krzywda.
Szukać jej.
To chyba twoje.
Wszystko stracone, prawda?
Nie, nie wszystko stracone.
Odwiążcie nas, bo dostaniemy wilka!
- Od początku to planowałaś, prawda? - Nie!
A ja cię przygarnęłam! Przekonałam Kleksa, żeby pozwolił ci zostać w Akademii.
Mogłam posłuchać Mateusza.
- Ale naprawdę mi się tu podoba! - Dlatego ściągnęłaś tutaj armię wilkusów?
To moi koledzy. Starsi koledzy.
Pokazałam im, że jestem fajna. Słyszałaś, jak okazali mi szacunek?
Jak możemy ich stąd przegonić?
Nie możesz mieć przyjaciół w Akademii i wśród wilkusów jednocześnie.
Szkoda, miałam nadzieję, że jakoś się z nimi dogadacie.
I macie przeszukać każdy kąt.
A więc to ty.
Pytanie nie brzmi, czy wydasz nam Mateusza.
Pytanie brzmi: kiedy to zrobisz.
Jak długo będziesz patrzeć
na cierpienie swoich przyjaciół?
Przestań!
Zrobisz jej krzywdę!
Zostawcie ją!
Niech dopełni się ta historia…
Tylko nie róbcie krzywdy dzieciom.
Zabrać go.
Mieszkańcy Akademii i innych bajek.
Wynocha!
Wynoście się do swojego świata.
A ty, Ad…
On wtedy podbiegł w stronę jeziora.
Albert!
Nie podchodź tutaj.
Stój.
Zgubiłem się.
- A kiedy zobaczyłem, że… - Nie ruszaj się.
Zaraz cię wyciągnę. Wyciągnę cię.
Pomocy!
Złap się czegoś.
Złap się brzegu. Wiosłuj. Albo podaj mi rękę.
Podaj mi rękę.
Albert! Albert…
Albert! Albert!
Byłaś moją jedyną przyjaciółką.
Nie, przestań gadać.
Przestań mówić, ruszaj się.
Nie możesz zamarznąć.
- Dzięki tobie przestałem być dziwadłem. - Nie mów tak!
Rób coś.
Zaśpiewaj mi.
Ja nie umiem śpiewać.
Zaśpiewaj tę piosenkę, którą nuciłeś w Akademii.
Kiedy pierwszy raz się poznaliśmy.
Albert, proszę. Proszę cię.
Albert, proszę.
Proszę.
W pochmurny dzień
Gdy szary cień
Przesłoni barwy świata nam
Odezwij się
Przywołaj mnie
Tak bardzo nie chcę zostać… sam
Tak. Bardzo dobrze, wytrzymaj. Ktoś zaraz nas zobaczy.
W bezgwiezdną noc
Gdy ciemna moc
Odbiera każdą radość nam
Tak.
Odezwij się, przywołaj mnie
Tak bardzo nie chcę zostać…
sam
Widzę okręty
Morską głębinę
Perły ukryte na samym dnie
Świetliste kręgi
Po których płynę
Aby odnaleźć przeszłości cień
Albert, nie! Nie, nie!
To ty byłeś moim najlepszym przyjacielem.
Tajemne przejścia
Sezamu bramy
Dzielnych rycerzy zaklęty czas
Wszystko jak dawniej
Już w bajkach mamy
Gdy wielki spokój otaczał nas
Nie. Ta bajka nie może się tak skończyć.
Weź mnie ze sobą do kraju baśni
Pójdę, szepnij tylko: „Zaśnij”
„Ada dotarła do komnaty Mateusza.
Znalazła książkę i zaczęła czytać.
Zobaczyła, że bajka
urywa się dokładnie w tym momencie,
w którym Ada teraz jest.
To zaskoczyło Adę”.
Ta bajka dopiero się pisze.
„Nagle Ada usłyszała złowrogi głos”…
Wynocha z Akademii.
Może i jestem twoją córką.
Może i mam jakąś moc.
Ale nie udało mi się ocalić Akademii.
Nie potrafiłam napisać dalej tej bajki. Kleks się pomylił.
Sąsiad… Ten doktor również.
Wszyscy się pomylili.
A ja od początku miałam rację.
Nie zadziałają w świecie rzeczywistym.
Wiem.
Ktoś to kiepsko wymyślił.
Straciłam przyjaciela.
Straciłam tatę.
Straciłam wujka.
Widocznie tak to zostało zapisane w bajce o Akademii.
Nieprawda. Ta bajka nie została jeszcze napisana.
Próbowałam napisać ciąg dalszy, ale się nie dało.
Nie potrafiłam użyć tego… czegoś.
Bajka nie powstaje w momencie, w którym się ją zapisuje.
Powstaje wcześniej. W głowie autora.
Czy sąsiad mógłby przestać mówić tymi filozofiami?
Potrzebuję prostych słów.
Jestem zwykłą dziewczynką, która miała plan, który nie wyszedł.
Co by na to powiedział…
doktor?
Doktor.
Dzisiaj
Jestem tylko wspomnieniem
Echem
Dziecięcych lat
Kiedyś
Byłem twoim marzeniem
Do mnie
Należał świat
Świat twoich zabaw, myśli i słów
Pierwszych radości i pięknych snów
Dzisiaj, gdy przymkniesz oczy Na szarym pamięci tle
Pośród wyblakłych przeźroczy Zobaczysz właśnie mnie
Jestem twoją bajką
Ile lat temu Mateusz zabił króla wilkusów?
Kilkadziesiąt.
Jest jeszcze szansa.
Widziałam w jego oczach dobro.
Czyich?
Właśnie wymyśliłam finał naszej bajki!
No! To trzeba wracać do Akademii i go napisać.
Potrzebuję jeszcze guzik.
Jeżeli pokonasz swój strach,
to znajdziesz też odpowiedź.
Jestem córką Aleksa Niezgódki, mistrza harmonii.
Taki specjalny moment, w którym znika to całe…
ja…
Jeżeli pokonasz swój strach, to znajdziesz też odpowiedź.
…a pojawia się myślenie „Co bym czuł, gdybym był tobą?”.
Nie no, nic nie robi, tylko ujada cały dzień, nie da się wytrzymać.
Mam nadzieję, że Mets wygrają.
Kogo jest ten pies?
Zrób coś z tym!
Nie da się spokojnie posiedzieć. Cały czas szczeka!
- Gdzie mój telefon? - Gdzie się pchasz na tą ulicę?
No jedz z ręki, bo tam na dole wszystko ci wyje ten kundel.
Jestem twoją bajką
Jestem na diecie!
Jestem twoją bajką
- Tu mają najlepsze burgery. - Ze wszystkich miejsc w Nowym Jorku…
Ten pies jest szalony.
Jestem twoją bajką
Jestem bajką
Jesteś zły na wszystkich, bo wszyscy byli źli dla ciebie.
Jeśli chcesz, to możesz zostać moim przyjacielem.
Kiedy pożegnasz bajkę Z dziecięcych lat
- Zamkniesz za sobą furtkę - Guzik.
Zaczarowany świat
Dzisiaj, gdy przymkniesz oczy Na szarym pamięci tle
Pośród wyblakłych przeźroczy Zobaczysz właśnie mnie
Jestem twoją bajką
Cześć, Diego. Tu Ada.
Cześć, Ada, co słychać?
„Diego powiadomił resztę uczniów”.
Jestem
„Grupa przyjaciół postanowiła wrócić,
by ocalić Akademię”.
Dzisiaj, gdy przymkniesz oczy Na szarym pamięci tle
Pośród wyblakłych przeźroczy Zobaczysz właśnie mnie
Teraz ja napiszę swoją bajkę.
Jestem twoją bajką
Jestem bajką twego snu
Więcej nie czytam.
Nie rób tego, Ada.
Nikt nie rodzi się zły.
To okoliczności i nasze decyzje nas takimi czynią.
Hm. Co wy, dorośli, byście bez nas zrobili?
Ada!
Możesz mi powiedzieć, dlaczego do tego dopuściłeś, wujku?
Skoro wiedziałeś, że przyniesie to tyle nieszczęść?
A widzisz, i poruszyłaś tu bardzo ciekawą rzecz,
bo jedno to wiedzieć, ale życie…
- Bądź już cicho. Teraz ja mówię. - Jak ty do mnie…?
Mam moc, której nauczyłam się używać. Wiem, czym jest empatia.
Mam w sobie wielki spokój, który jest moją siłą.
- I wiesz, co jeszcze mam? - Co?
Guzik.
- Ale… - Nie „ale”, tylko „więc”.
Więc albo idziesz ze mną i razem uratujemy akademię, albo…
Dobra. Przekonałaś mnie.
Tylko mnie stąd wyciągnij. I wiesz co?
Zdecydowałem…
- że możesz do mnie mówić „wujku”. - Przecież mówię.
- No tak, ale nie pytałaś mnie o zgodę. - Pomóż mi.
Nie.
Nie siła.
Moc.
Chodź ze mną.
Zaufaj mi.
Nie, nie, nie, nie!
Nie!
Nie! Nie!
- Teraz ty. - Co?
- Spróbuj. - Nie, ja nie potrafię.
Jesteś gotowa.
Nie jest gotowa.
Nieźle. Fajnie. Polatałam.
Całkowicie normalna sprawa, tak.
Kiedyś do tego wrócę. Może stanie się moim hobby.
Zainwestuję w to.
- Pan profesor! - Chodźcie.
- Witajcie! - Profesorze!
Latałam. Właśnie latałam.
- No to jaki jest plan, wujku? - A!
Profesorze wujku.
Najpierw narada i głosowanie.
W przypadku równej liczby głosów
bądź też braku 50% albo nawet 25%, ale to nieważne,
członków ogólnego zgromadzenia, głos decydujący ma osoba posiadająca…
Niech księżyc da ci moc.
…tytuł naukowy, czyli ja!
Ej!
Oni oszukują!
Aha…
Warto też pomyśleć o cateringu, na przykład… kto chce szarlotkę?
- Ja! - Ja!
Nie wygramy z nimi, bo są nieśmiertelne.
Nawet jak któryś staje się normalny, ta jędza doładowuje je światłem księżyca.
Dobra. Plan jest taki.
Panie profesorze wujku, zabierzmy jej pierścień.
Diego i Natasza, na wszelki wypadek zasłońcie chmurami księżyc.
Pozostali, rozbiegnijcie się po Akademii.
Odsuwajcie pozostałe wilkusy, żeby nie miały kontaktu.
A ty?
- A ja… - Mhm?
Zajmę się wilczym królem.
Zmrok zapada znów Coś mi nie pozwala spać
Nie uciekam już W ciszy topię strach
Słychać głosy w głowie Myśli są tak obce,
Czy to tylko moje… sny?
Księżyc w nowiu Błyszczą wilcze kły
Ej!
Tonie w mroku świat A ja chcę żyć
Witajcie w naszej bajce, dzbany!
Pochowane w szafie Nocne zmory waszych słów
Niesie echo wilczy skowyt Zemsty głód
Będzie dobrze!
W cieniu słychać kroki
Dzieciaku.
To wataha u twych drzwi
Zajmijcie się resztą. Ona jest moja.
Chyba zależy ci, żeby twoja egzekucja była widoczna nawet z ostatniego rzędu?
Skąd to…?
Uwielbiam te jagody.
O, ja bardzo przepraszam.
Wtargnęła pani na teren Akademii
i przerwała naukę wielu naprawdę zdolnym dzieciakom.
Kolejny ptaszek. A jednak przyleciał.
Mateusz popełnił błąd, ale w samoobronie.
Nie nam go teraz osądzać.
Kto mówi o sądzie? Nam wystarczy egzekucja.
Może jeszcze kawka do lodów? Chce pan kogoś zabić?
Kto mówi o zabijaniu? Wystarczy mi nokaut.
A to feler.
Mój tata też myślał, że dziewczynki nie potrafią się bić.
I wiesz co?
Grubo się pomylił.
Ciesz się, że nie umiem tej sztuczki z przecinaniem na pół.
Znacie to? Co trwa sekundę u wilka?
Chwilka.
I to jest zadanie dla prawdziwej wojowniczki.
Jesteś Ada.
Odesłałem cię do domu, a ty… wróciłaś i dalej próbujesz mi przeszkodzić.
I nie przestanę, dopóki nie uwolnisz Mateusza.
- Ten człowiek zabił mi dziadka. - Ale poniósł już karę.
W świecie wilków…
obowiązuje prawo zemsty.
Ale to twoje zdanie? Czy tej starej wiedźmy?
Okupujące Akademię wilkusy wracają do swojej bajki.
Ich przywódczyni przyznała:
„Nic tu po nas, bracia wilkusy. Pędzimy do domu.
Powtarzam: bracia wilkusy”…
Wychodzimy z Akademii.
Czeka na nas plaża w bajce o Małej Syrence.
Idioci, przecież to nie ja mówię!
Ja jestem tutaj!
To gabinet chorych sprzętów.
Szkoda czasu, chodź.
Albo to. Kto mówi „och, och, och”?
No kto?
Mikołaj idący tyłem.
A co to za zagadka?
Mały ptaszek, duża klatka.
- Uwaga, wilkusy: opuszczamy Akademię. - Mateusz?
To stara. Trzymaj się, młoda.
Biorę go na siebie.
Doceń, że gram dla ciebie prosto z serca.
Udało się! Wiejemy!
Jesteś…
bardzo sprytna.
A ty okropny.
Nie znasz mnie.
Przez ciebie umarł mój najlepszy przyjaciel.
Miał na imię Albert.
Zginął, uciekając przed twoją watahą.
- Przykro mi z powodu twojego przyjaciela. - Przykro ci?
Ale nie aż tak, żeby nie zabijać Mateusza, który też jest moim przyjacielem?
Spokojnie, Ada.
Siostry i bracia zrodzeni z wilczej krwi.
Zachowaj spokój, wymyślimy coś.
W końcu nadszedł moment, na który czekaliśmy tyle lat.
- Jeśli go zabijesz, będziesz mordercą. - Cisza!
Krzywda wyrządzona memu bratu w końcu zostanie pomszczona.
Ktoś kiedyś może przyjść po ciebie, żeby pomścić Mateusza. Tego chcesz?
Zwyczaj nakazuje spełnić ostatnie życzenie skazańca,
ale mam dla ciebie przykrą wiadomość.
My jesteśmy z innej bajki.
Możemy to przerwać. Wiem, co teraz czujesz.
Skąd możesz to wiedzieć?
Dokończ, co zacząłeś!
Dalej! Albo ty, albo on!
Zmusili cię, abyś był okrutny.
Nie musisz tego robić. Ty nie jesteś taki.
I oto nadchodzi zemsta!
Nastaje sprawiedliwość!
Zadośćuczynienie!
To nie jest żadne zado… coś tam.
To kolejne bezsensowne szaleństwo, które nigdy się nie skończy.
Ty straciłeś dziadka,
Mateusz rodziców i swoje życie.
Ja nie mam taty, a przez tę jędzę zginął Albert.
A ty chcesz, żeby nadal to trwało?
Chociaż pozwól Mateuszowi wrócić do swojego dawnego wyglądu.
Przed śmiercią spełnij jego ostatnie marzenie.
Jak?
Rozwiąż mnie, proszę.
Książę!
Odejdź!
Powiedz to, książę.
Chcę znowu być sobą.
Myślałem…
że mam przed sobą całe życie.
On już poniósł karę.
Spędził całe życie w obcym ciele, żeby się przed wami ukryć.
Oślepia was wizja zemsty.
Ale to nie wasza emocja.
Tylko jej!
Żółć zalewa wasze oczy i serca.
Ale wy nie jesteście tacy.
Dlaczego ze sobą walczymy?
Dlaczego nie możemy być dziećmi, które wymyślają bajki,
bawią się wyobraźnią i myślami przesuwają chmury?
Tylko my możemy przerwać tę niepotrzebną wojnę.
Możemy być sobą.
Możemy być dziećmi.
Bracia i siostry,
niczyja śmierć nie wypełni pustki
po śmierci kogoś innego!
Wracamy do domu!
Za mojego brata!
Uwolnijcie ich.
Jeżeli kiedykolwiek będziesz potrzebowała pomocy,
ściśnij go mocno w dłoni i wypowiedz moje imię.
Możesz tu zostać. Nie nadajesz się na czarny charakter.
Nie wiem, jak masz na imię.
Vincent.
Król zrodzony z wilczej krwi.
A to feler.
Westchnął seler.
Kupione.
To co dalej?
Wrócicie do swoich domów.
Ja odbuduję Akademię, a potem…
A potem?
Wiesz…
Zrobiłaś dokładnie to samo, co twój ojciec.
Zakończyłaś wojnę pełną cierpień.
Ocaliłaś niewinnych.
Aleks byłby z ciebie dumny.
W pochmurny dzień
Gdy szary cień
Kocham cię, profesorze wujku.
Przesłoni barwy świata nam
Odezwij się
Przywołaj mnie
Tak bardzo nie chcę zostać sam
W bezgwiezdną noc
Gdy ciemna moc
Odbiera każdą radość nam
Odezwij się
Przywołaj mnie Tak bardzo nie chcę zostać sam
Cześć tato, dzisiaj są moje 13. urodziny.
Niczego na dziś nie zaplanowałam. Niech będzie, co ma być.
W końcu bajki są najciekawsze, kiedy nie znamy ich zakończenia.
Surprise!
Happy birthday to you Happy birthday to you
Jestem twoją bajką, jestem twoją bajką
Jestem bajką twego snu
Jestem twoją bajką, jestem twoją bajką
Jestem bajką twego snu
Kiedy pożegnasz bajkę Z dziecięcych lat
Zamkniesz za sobą furtkę Zaczarowany świat
Dzisiaj, gdy przymkniesz oczy Na szarym pamięci tle
Pośród wyblakłych przeźroczy Zobaczysz właśnie mnie
Jestem twoją bajką
Ja otworzę.
Albert?
Ada…
Ja…
Dzisiaj, gdy przymkniesz oczy Na szarym pamięci tle
Pośród wyblakłych przeźroczy Zobaczysz właśnie mnie
Jestem twoją bajką, jestem twoją bajką
Jestem bajką twego snu