Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
МОИТЕ ХАРТИЕНИ КУКЛИ
Примо Ботачин, напишавте?
Господине Ботачин, вашиот писмен испит не е посебно добар.
Би рекол дека е незадоволителен, посебно граматиката.
Мајко мила... -Ботачин, разбирам дека сте можеби возбуден.
Сите сме понекогаш емотивни.
Ќе ви поставам само едно прашање. Очекувам прецизен одговор. Во ред?
Како гласи првиот член од нашиот устав?
Од италијанскиот устав.
Ајде, Ботачин.
- Значи, Италија... - Италија...
- Е... -Е... - Демократска. -Демократска.
- Република... - Република...
- Која се заснова... - Која се заснова на...
- Се заснова на... - Сега се ќе му кажете!
Се заснова на... Ра... Рабо... -На работата! -На работата!
Браво, Ботачин. Се заснова на работата. Се разбира. Ботачин, честитам!
Мислам дека ова може да биде доволно, нели?
Фала. Фала!
Фала.
Лудовико Маца.
Тоа е чудо, оче. Постигна чудо.
Господ ги просветлува и помага душата и умот.
Пишете и ако нешто ви треба, јавете се.
Добро? -Госпоѓо Лина, одат во Тревизо, не емигрираат.
Примо, дојди да те прегрнам.
- Фала, оче. - Чао, Примо. Чао.
Мамо...
Тато.
Што ти удрило в глава?
Зошто одлучи да завршиш јавен курс?
Зошто сакаш да бидеш поштар?
Зошто сакаш да заминеш одовде?
Здраво, тато.
Оди, лудо. Оди.
Чувај се во градот, посебно чувај се од други.
Одиме.
Најсреќен е Тиберио.
Сега заврши основно училиште,
па го запишавме во школа за сметководство.
Добар си. Подобро ти е да веруваш на пес отколку на човек.
Имаш паметна главичка, добро учи, момче!
- Тиберио! - Оди, те вика.
Во градот нема веќе млади какви што биле некогаш.
Сега сите сакаат да имаат стан, кола, телевизор...
Каква иднина ќе биде таа?
- Пишете ни! - Со среќа! -Здраво!
"1978 година беше посебна за мене и моето семејство.
Нашиот живот радикално се измени.
Се почна со патувањето во Тревизо.
Не спиев тресејќи се од студ.
Не користев веќе "латрина".
Не морав да станувам во 6 ч за да стигнам на училиште.
Но сите тие непријатности
во следните месеци станаа дел од за мене дотогаш непознато чувство,
носталгија.
Чувствував носталгија кон нешта кои никогаш нема да се вратат."
Исчезни. Оди.
И? -Немам што да кажам. Тоа е нешто сосема поинакво.
Да вечераме.
Вечерва ќе јадеме нешто ново и модерно.
Похувани полнети перничиња.
Немој така. Тоа е само навика.
Подготвена ми е униформата за утре?
Се е подготвено.
"Во животот дотогаш имав одено во кино само два пати,
а сега живеев отспротива на кино-салата.
Беше тоа првото убаво нешто во градот."
Ана! Кошулата!
Готова е!
Однеси му ја на татко ти.
- Тато, повели кошулата. - Викни ја мајка ти. -Мамо!
- Што се случило? -Дојди! - Што се случува?
- Помогни ми. - Боже!
Тиберио, приклучи го кафето. Трчај!
Не е готово кафето? Супер. Ќе задоцнам на првиот ден на работа. Каков срам!
Не сум јас виновна, на се морам да мислам! -Не? А кој е виновен?
Ти! Не си во состојба ни чевлите да си ги врзеш.
- Тато! - Примо!
Сендвич, ракавици и шал за студот.
Мене да ми студи?
Фала.
- Одам. - Оди.
Чувај се.
Одиме.
Глупаку!
Внимавај!
Пошта!
- Добро утро. - Добро утро, г-ѓо Ботачин.
Госпоѓа Ботачин.
"Отпор"
Господине Паван, тоа е казна.
Неволја.
Дојди, одиме.
Поздрав.
- Ќе го фрлиш тоа? -Нема. - Уште може да користи.
- Поздрав. Киното е затворено? - Да, госпоѓо.
Го реструктурирав киното. Мораме да го модернизираме, во чекор со времето.
Да, денес сите имаат телевизори и остануваат дома.
Порано овде попладне имаше дури и редица за анимирани филмови.
Но откако почина жена ми... Таа се разбираше во филмови.
Кое ви е момчето? Син ви е? -Да.
- Тиберио, поздрави го господинот. - Добар ден.
- Многу е срамежлив. - Колку години има?
14. -Значи, има исто колку син ми.
Што учи? -Сметководство. Во понеделник тргнува на училиште.
- Неодамна дојдовме во Тревизо. - И син ми Џакомо учи сметководство.
Ќе ве запознам.
Џакомо! -Слушна? Господинот ќе те запознае со син му. -Џакомо!
Каде исчезна? Попладне обично секогаш е овде. Џакомо!
Мирен е. Ни Џакомо нема многу пријатели.
Не е срамежлив, но...
Џакомо! Дојди ваму!
Ништо. Ќе ве запознам друг пат.
Ќе се вратиме кога ќе го отворите киното.
- До видување. -До видување. - Тиберио, поздрави се. -До видување.
Да...
Џакомо!
- Каде се скри? - Бев овде назад, ги редев кутиите.
Гупости зборуваш. Кутиите.
- Мамо. -Кажи, душо. - Може да ја извадам машната пеперутка?
Не, вака си многу елегантен.
Побрзај да не задоцниш.
Здраво, душо!
Здраво!
- Сигурно мамичка те испратила. - Види го ти ова чудо!
Деца, сите по училниците! Побрзајте! Глуви ли сте?
Одиме, деца! Влегувајте!
Па?
Згрешив. Имам препорачано писмо за г. Клаудио Џордани. Извинете.
Не е грешка. Тоа сум јас.
Оди, но на татко ти кажи му да помине и да ја плати сметката.
Во ред, ќе му кажам. Поздрав.
Синот на Бастиано Брусон, сопственикот на киното.
Лошо им оди.
Прво остана вдовец, а сега се шушка дури и за стечај.
Кој уште излегува навечер?
Со маж ми во пријатноста на нашиот дом си гледаме ТВ.
Купи нов ТВ во боја со 99 канали.
Ние веќе подолго време имаме ТВ во боја.
Имаме дури и видео рекордер, речиси како да сме во кино.
А вие, г-ѓо Ботачин?
Ние? Ние уште имаме црно-бел телевизор.
Поради очите. Да, поради видот.
Велат дека ТВ во боја е опасно за видот.
Треба да почнеш да одиш кај пристојни момчиња, синови на господа.
Би требало да учиш и музика. Нели е така?
Да.
Испеј му на тато една песна, најдобро онаа за војниците.
"Капетанот на единицата
Повреден е и умира..."
Браво! Го слушаш ли?
- Не. - Зошто?
Во музичката школа оди и ќерката на маршал Ломанто.
Ете! Таму одат девојки. Не сакам син ми да оди на одредени места.
Ќе почне со пеење, а на крај ќе си става кармин.
Не можеш ни да замислиш што гледам јас секој ден!
Браво! Така се уништуваат талентите.
Не ме интересираат талентите. Сакам да кажам дека...
"Ќе престанете ли? Не сме на село!"
Сепак, имаш право. Треба да се занимава со нешто попладне.
Може да биде некој здрав и правилен спорт.
Тенис!
Рагби.
Колегата ми кажа дека свештеникот собира екипа.
Утре ќе разговарам со него. Задоволен си?
Задоволен е.
"Ништо не знаев за рагбито, но ми беше помило од пеењето.
Во суштина, не ми беше јасно зошто сега, кога дојдовме во градот,
беше неопходно да имам исполнети денови.
Моите постојано беа вознемирени."
Рагби не е само спорт,
не е игра. Рагбито е животна филозофија.
Храброст, лојалност, пожртвуваност!
Тоа се основите правила за развој на човечноста.
Тешко на оној што се жали за тоа.
Тешко на оној што го спушта погледот.
Вие сте само момчиња, но Боже!
Јас од вас ќе направам воини, витези на овалната топка. Јасно?
"Дон Марчело барем не беше лош.
Не личеше на свештеник. Повеќе личеше на индијански поглавица,
на мешавина на Тајгер Џек и Лудиот Коњ.
Тој беше нашиот тренер, претседател, масер, духовен водач.
Велеа дека играта со овална топка ја довел од кај боливиските Индијанци."
Овој е перо лесна. Што ќе правам со тебе?
"Се зборуваше дека во Боливија оставил жена и дете,
но тоа не беше проверена информација."
Добро е. Браво! Ајде!
"Дон Марчело повеќе од еден месец бараше прикладна улога за мене.
Беше тоа долг и сложен процес
во текот на кој Дон Марчело успеа да ја сфати мојата вокација."
Кога ја фаќаш топката лесно, свиткај ги колената...
"Јас во текот на тој месец најдов што е убаво во животот."
"Го открив тоа во едно декемвриско попладне."
Види!
Ајде, облечи се. Имам изненадување за тебе.
Какво изненадување?
Билети за кино! Киното е отворено!
Ајде! Помести се!
- Ние завршивме. - Фала, пријателе.
Ме спаси.
- Што се однесува до плаќањето... - Не оптоварувај се.
- Сега ќе заработиш еден куп пари. - Да, да се надеваме.
Г. Бастијано, браво! Сте го отвориле пак киното!
Боже! Не...
Малку е мрачно.
Овде се билетите...
"Порно желби на секретарката"
Госпоѓо Ботачин!
Виде ли? Нема веќе задршки. Се е дозволено за да се заработи.
Брусон, беше во стечај и пак во стечај ќе одиш.
Веќе два месеци не платил. Сега ми е доста.
Тешко него ако влезе во мојава месарница. Јасно?
Да знаеш како се дереше. Каков срам!
Ти велам, мажу, пребледе од страв.
- Добра ноќ. - Добра ноќ.
Ако го сретнеш синот на сопственикот на киното,
не поздравувај го. Прави се дека не го познаваш.
Те молам. -Да не претеруваме. Каква врска има син му?
Ти велам, професорите гледаат такви работи. -Да не зборуваме глупости.
Кутриот, беше на раб на стечај, па го смени жанрот.
Што има лошо тука? Не мораме да одиме таму и крај.
Валкани слики се изложени да ги видат сите.
Соседството ќе завојува против него.
Жената на маршал Ломанто рече дека постои основа за обвинение.
Таа знае што зборува.
Прекрасен маршал. Ни италијански не зборува.
Да, но има телевизор во боја со 99 канали.
А ние? Имаме црно-бел телевизор како сиромашните.
Престани постојано да ги гледаш другите. Престани!
Еј! Сакаш ли?
- Не. - Значи, ти не пушиш.
И јас сум самотник. 90 отсто од учениците овде се глупаци. Ти велам.
Слушај... Во киното на татко ти... Оние нови филмови...
- Порно? - Порно?
Навистина не знаеш што значи тоа?
Тоа се филмови во кои мажите и жените...
Сфаќаш ли?
Поради тоа настана циркус.
Сите ме избегнуваат.
Татко ми немаше пари, па прифати добра понуда.
Што требаше да направи? Бевме пред стечај. Ги потрошивме сите пари.
- Здраво, девојки! - Здраво, Џакомо!
Убави се, нели?
- Да не си педер? - Педер?
Тибери, навистина не знаеш ништо.
Педери се тие што не го прават тоа со жени.
- Не, не сум педер. - Си!
Сакаш да пробаш? Можам да го прашам Дон Марчело.
Не ме интересира тоа. Јас сум анархист.
Анархист? Што значи тоа?
Брат ми вели дека анархисти се тие што сакаат да бидат сами.
- Во ред. Здраво. - Здраво.
Ботачин, зар сега се доаѓа?
Г. Џордани?
Пошта!
Слободно?
Пречам ли?
Вратата беше отворена, па...
Пошта.
Дали сте добро?
Го завршивте своето. Сега одете.
Писмото е препорачано, мора да ми се потпишете.
Господине, што ви направиле тие гадови?
Морате да одите во болница. Дозволете ми...
Станете. Одиме во бањата да го измиеме лицето.
Оставете ме да умрам. -Прво лицето ќе го измиеме, потоа ќе умираме.
Така ќе биде подобро. Одиме.
Имате дезинфициенс и фластери?
Како те претепала таа битанга...
Кога ќе ме остават зашто жените им се сомневаат, прават грозни работи,
како да сум предмет, а не човечко суштество,
за да не зборувам понатаму за оние со кои сум бил.
А ти?
Како ме гледаш ти?
Госпоѓице, како ве гледам?
Додека живеев на село, имавме петел кој сакаше да седи на јајцата,
никако не можевме да го натераме да престане со тоа.
И тоа е природа.
- Што направивте? - Му го свиткавме вратот.
Треба да тргнам...
- Знаеш ли да играш? - Не.
Паван, оцена три.
Ботачин, ти дадов 4. Не си згрешил ни една равенка.
Честитам!
Брусон, вообичаената единица.
Мораш да се потрудиш. Што побрзо сакам да разговарам со татко ти.
Овој пат не прифаќам оправдувања.
Равенките не се толку тешки.
Сакаш заедно да пишуваме домашни, да ти помогнам?
Не, тоа не ми одговара. По главата ми се вртат други нешта.
- Тиберио? -Да? - Никогаш не сонуваш жени?
- Што да сонувам? - Жени, глупаку!
Постојано ги сонувам. Не можам да мислам на ништо друго. Ќе полудам!
Мораш да мислиш на други нешта. Ја слушна професорката денеска.
Кому му е гајле за таа глупачка?
- Јас ќе одам. - Само оди да пишуваш домашни.
Слаба корист имаш од тоа што си подобар.
Мислиш дека си поинаков од сите други?
Педер...
"Џакомо имаше право. Не бев поинаков од сите други."
Те молам, Господи! Не сакам да умрам.
Те молам, не сакам да умрам.
Гертруда е можеби еден од најубавите ликови.
Таа е драматична, духовна, сензуална.
Ремек-дело на ремек делото на Манцони.
Слушнете како авторот ги опишал своите најинтимни нагони.
"Извонредно бледите образи
се спуштаа во еден нежен и грациозен облик
кој нагласуваше недостаток на тешка исцрпеност.
Исните кои..."
Ботачин, добро ти е?
Се чувствуваш лошо?
- Смеам ли да знам што ти е? - Ништо не ми е.
Пак го читаш "Текс Вилер".
Ќе ти покажам нешто. Дојди...
Ако ни го најдат ова, уништени сме.
Му ги украдов на брат ми. Пред неколку дена се врати на отсуство.
Што е тоа? -Силно четиво. Скриј го, брзо! Ајде!
- Здраво, девојки. - Здраво, Џакомо.
Како сте? Што има ново во гимназијата? -Ништо посебно.
Тоа е твојот пријател на кој добро му оди учењето? -Да, ова е Тиберио.
Зошто се смеат? -Не грижи се. Постојано се смеат. Ќе ти објаснам.
Ова е Џени, ова е Дарија, Моња и... -Мило ми е. Јас сум Марика.
Тоа е мојот пријател. Дојдете да ве запознаам. Ќе се видиме утре.
- Сите жени се курви. Одиме. - Да ти го вратам весникот.
Задржи го. Брат ми има цел куфер.
Марика е убава, но ме убива што не знае да каже Р. -Таа што се претстави?
- Мене ми изгледаше симпатично. - Зошто ти се допаѓа? Будалест си.
Не ја ни познавам. -Доволен е еден поглед да ти се допадне некоја.
Разбуди се, пријателе. Светот не се состои само од математка, рагби и Текс.
"Киното на татко му на Џакомо работеше се подобро,
иако никој не сакаше да признае дека оди таму."
Добровечер, момчиња.
Добровечер, професоре. -Г. геодет! Јас мислев дека ова е театар.
И јас.
Дојдов по патот од Венеција. Сега, кога сум веќе овде...
Слушнав дека филмот е снимен уметнички.
Јас читав дека глумците се одлични.
Ќе се видиме в петок, на состанок на куќен совет. -Да.
- Поздрави ја госпоѓата. - Ќе ја поздравам. Фала.
"Газета" за вас, докторе. Парите се ситни, но барем се пристојни.
Свети зборови.
Срам да му е!
- Добар ден! - Добар ден!
Повели, телешки ребра од Тоскана.
Колу сум должен? -Каде гори? Ќе направиме сметка на крај на месецот.
- Поздрави го татко ти. - До видување. -До видување.
- Добар ден, госпоѓо. - Здраво, Џакомо.
Дете носи толку пари?!
Брусон собира купови пари со непристојни филмови.
Порното се гледа...
Повелете пијалак, г. Брусон.
- Фала. - Молам.
Не само што не е во стечај туку и вози нов светнат мерцедес.
Гледаш ли што значи кога имаш храброст да ризикуваш?
- А сакавте да го спалите на клада! - Не доаѓа во градот со "Аутобјанки".
Патем, бидејќи скршив сад кој чини како суво злато,
овој месец да ги контролираме трошоците.
Нормално. Другите заработуваат пари, а ние мораме да се контролираме.
Да се контролираме!
"Што оставил дома г. Браун?"
"Зошто мора да биде осигурано?"
"Што направил г. Браун?"
"Што прават..."
Што правиш?
Ништо. Пробував фрлање на топката.
Во собата?
- Учиш англиски? - Да.
Продолжи, да те чујам.
"Кој ќе го добие тутунот и што ќе направи со него?"
Совршено! Браво!
Здраво, душо. Се враќам околу 17 ч.
- Здраво. - Здраво.
"Се погледнав в огледало како да го поздравувам малиот Тиберио
кој го бев убил пред малку.
Како што рече главатарот на Апачите од 'Текс Вилер',
'Лесно е да убиеш непријател.
Само големите воини можат да убијат пријател'."
Ботачин! Зар ти се од путер рацете?
Не знам веќе... Одиме одново! Побрзо! Одново!
Изгубивте три натпревари по ред. Три!
Што ќе правам со вас?!
Каде ви се страста, предаденоста?
Мора да се залагате, да бидете одлучни, упорни.
Во спротивно, вака нема никаде да стигнеме.
Одете сега.
Видете си ги очите! Што правите? Се дрогирате?
Знам јас што ви е проблемот.
Три од петокот не е толку страшно.
Три дневно, оче. Три дневно.
Жити светецот! Сакаш да останеш мал? Нема да пораснеш ако се трошиш така.
30 пати дневно моли "Оче наш", се до петок.
- Те разрешувам од гревовите. - Амин!
Убаво насмевни се две секунди. Добро е.
Раскопчај ја блузата малку повеќе.
Брусон, ти си луд. Ни мртва. Ќе те кажам на татко ти.
Претеруваш! Не зборувај толку. Одиме понатаму.
Наведни се.
Скршен е. -Што сега? -Што сега?! Дали сфати каде сме ние?
Што велиш?
Слушај ги. Звучат како да боледуваат од астма. Да останеме овде.
"Здраво, тето.
Денеска ми е роденден. Се сеќаваш? Имаш ли нешто за мене?"
"Тогаш конечно дојде таа на ред.
"Мислам дека е време да научиш нешто за љубовта."
"Таа ја смени судбината на филмот и на мојот живот.
За миг беше гола и се смееше. Ми се смееше мене.
Веднаш сфатив. Тоа се вика љубов."
- Што велиш? - Мајко мила, какви очи...
Какви очи? Какви цицки!
"Фала, тето!"
"Таа се викаше Мили Д'Италија.
Немаше многу среќа како порно глумица.
Брзо го напушти светот на филмот.
Верувајте ми дека сепак, не ми се провлече ништо за нејзиниот живот."
Тие не попуштаат, па решивме со колегите да штрајкуваме.
Да штрајкувате? -Да, не одиме на работа, ќе ја одбиеме платата...
Ќе ја одбиеш платата?! Што ќе правиме? Ќе умираме од глад?!
Не сфаќаш. Целта ни се повеќе пари.
Синдикатот вели, така ќе добиеме покачување.
Синдикатот? Мајко Маријо! Примо, ти си станал комунист!
Го бараме само она што ни припаѓа!
Се ќе уништиш.
Само ти штрајкувај.
Немаме пари за да го истераме месецот, а тој? Штрајкува како револуционер!
Не можеме да го истераме месецот зашто платата е мала!
"Од оваа страна. Да тргнеме..."
- Каде одиш? -Ќе го решам ова. - Немој! Застани!
- Жити Бога! Немој! - Доста!
Жити Бога! Застани!
"Бев навистина вљубен во таа преубава девојка.
Бев вљубен во нејзината коса, нејзиното тело, нејзиното лице,
во нејзиниот здив.
Правев се што едно момче може да направи, да открие се за неа.
Освен на Мили, не можев да мислам на ништо друго.
Мојата потрега беше трескавична, несопирлива, опсесивна."
"Што направил патем? Што направил потоа?
Што правиме ние секој ден?"
Доста веќе со таа Мили! Слушај ме! Дај да повториме!
"Што виде тој патем? Што прави тој секој ден?"
Еден ден во весникот најдов адреса на која можев да и пишам."
"Маѓепсувачка синоока Мили,
откако се појави, јас те барам. Те сонувам. Не можам повеќе.
Ти си осмо светско чудо. Го исполнуваш просторот како магла, како сонце.
Како ноќ ме тераш да сонувам.
Одѕвонуваш во моите мисли."
Не јадеш повеќе.
Болен ли си?
Кажи и на мама,
а ти, место да јадеш како волк, погрижи се за син ти.
Јади, глупчо.
- Здраво. - Здраво.
Ова е за тебе.
"Драги Тиберио Ботачин, благодарам за убавото писмо.
Читајќи ги твоите зборови, заклучив дека си одлучен и страсен.
Јас сакам токму такви.
Ти испраќам бакнеж и те потсетувам дека ти приложив поштенска дописница
со која можеш со 15 отсто попуст да го нарачаш мојот календар,
па така цела година ќе бидам твоја."
"Сега Мили знаеше дека постојам. Се друго падна во втор план."
Ботачин, оценка два.
Ботачин, стана мрзелив.
Брусон, не сакам ни да знам од каде ти е толку наука.
Одлична тема.
Ботачин, можеш ли да ми кажеш што ти е?
Како физички да не си тука. Морам да те заменам.
Можеш да страдаш, но не смееш да си дозволиш да си мрзоволен!
Да му се сневиди... В недела не играш!
- Добро утро, деца. - Добро утро.
Здраво, Тиберио.
Дали ја напиша задачата?
Не е важно дали си ја напишал.
Мили!
- Здраво, Тиберио. - Здраво...
- Марика. - Така е. Се сеќавам.
Сакаш во сабота да дојдеш на прославата на светецот заштитник?
- Ќе дојдам со рагби-екипата. - Ене го. Одиме, девојки.
- Марика, побрзај! - Другарките ме викаат.
Одам.
Добро гледај.
Бестрага, тука е уште и топот...
Примо, ти недостига ли селото?
Мислев дека се ќе биде поинаку.
И се е поинаку.
Но на крајот се испаѓа исто како порано.
Можеби не сум ни роден да живеам овде.
Неприлагоден сум, исто како и ти.
Без навреда.
Кога би било тоа навреда...
Види сега!
Не, нема да може така. Не.
- Тешко е! - Знам.
Ајде! Дојди!
- Лошо изгледам кога танцувам. - Не е важно.
- Дон Марчело, ќе почнеме со томболата? - Остави ги да танцуваат малку.
Се забавуваат. Имаме доволно време.
- Здраво. - Здраво.
Видов дека дојде. Како си? Дојде со рагби-екипата?
Да.
- Забавата е убава, нели? - Да, ќе има и томбола.
- За што размислуваш? - Јас? За ништо.
Не знам... Не, подобро не. Не можам.
Се разбира дека можеш.
Сакам да направам нешто, но не знам дали е...
- Тиберио, се разбира дека можеш. - Но првпат...
Дојди, ќе одиме малку понатаму.
Не мислев дека ќе го направиш ова. Мислев не ти се допаѓам. -Ти?
Зошто е тоа важно? Не знам како ќе помине првиот пат. Добро, се надевам.
Не знам, и јас се надевам дека ќе биде добро. -Оддалечи се да имам место.
Фала.
"Таа недела мојата пријателка Валентина многу навалуваше.
Сакаше да запознам еден посебен маж."
- "Шармантна си. - Фала."
"Не знаев што да правам. Ми беше страв."
Се врати. Не онесвестувај се, мора да ги завршиме задачите.
Не прекинувај ја.
- "Ми беше срам. - Фати го стапот.
Никогаш не сум била на такво место,
но гледајќи ја возбудената Валентина почувствував морници како никогаш.
Можеби тоа беше чувството на забранетото..." -Бестрага, Тиберио!
"Не можев да престанам да го гледам."
Сите се тука.
Не сум ги користел со години, сега ќе ги спуштиме и ќе направиме нов ред.
Патем, на малата врата на покривот е скршен катанецот.
- Ќе ставиме нов. -За сигурност. - Нема проблем. Ќе го средиме тоа.
Во ред.
Какви глупости...
"Затворањето на таа врата за мене значеше крај,
не ќе можам да ја гледам мојата Мили,
да ја гледам в очи, да се смеам со неа."
Требаше да се видиш! Да умреш...
- Насмеј се! - Ти не разбираш што е љубов.
Што ќе правам сега? Од Мили ќе ми остане само сеќавањето.
Полека! И јас имам чувства. Што мислиш?
И јас сум страсен, но нема да бидам естетист кој умира од љубов.
- Јас ги решавам проблемите. - Се вели естета. Естета!
Како ќе кажеш, сезнајко.
- Каде одиш? - Одам дома да учам, сам.
Ти сам си ги решаваш проблемите. Не ти треба тоа за естетист.
Пак? Баш си будалче. Зар сите само тебе те бараат?
- Грозен сум, нели? - Колку долго плачеш?
Ти реков да го оставиш намира. Ме слушаш ли ти мене? Не слушаш!
Никогаш не ме слушаш.
Дали е сега подобро?
Сега си убав. Или убава? Како што ти е помило.
Мораш да одиш дома или ќе останеш малку?
Не, ќе направам нешто невидено.
Добро.
- Ботачин, дали победивте? - За малку.
Уште се лутиш? Седни зад мене.
- Нов мотор? -Го добив за добрите оценки. - Уште не завршило полугодието.
Не е лошо за две натегнати двојки.
Убаво е да знаеш дека некому му е важно. Порано не гледав.
Не се чинеше дека беше импресиониран. -Кој?
Татко ми, се разбира. Сакаш да пробаш да возиш? -Не, не знам да управувам.
Не мислиш веќе на неа, нели?
Мислам.
Како можеш да си вљубен во личност што не ја знаеш и нема да ја запознаеш?
Не е моја желба. Љубовта е чувство што доаѓа од срцето.
Личност што не можеш да ја допреш, не можеш да ја сакаш. Имаш фиксација.
Која сум јас? -Кажи ми некој збор со Р.
- Што бараш ти овде? - Дојдов со Џакомо. А ти?
Моите овде имаат куќа.
Го сакам морето во зима. Се претвора во лист на кој можеш да пишуваш тајни.
Да речеме дека една личност е вљубена во друга,
но дека другата личност не знае.
Што би требало според тебе да направи заљубената личност?
Ако се работи за вистинска љубов, другиот ќе сфати кога-тогаш.
- Си бил ли ти вљубен некогаш? - Да.
Во другарка од училиште? -Не можам да ти ја раскажам таа приказна.
А ти? Вљубена си?
Да, но тој не ме гледа.
Како да сум невидлива...
Ќе видиш дека кога-тогаш ќе сфати ако не е некој глупак.
Ако не е глупак...
Што бараш ти овде? Не следиш?
Одиме, Тиберио.
Здраво.
Одиме.
Ќе те чекам, Тиберио Ботачин. Ќе те чекам додека не сфатиш.
"Пламенот на сонот светка
Кажи ми дека не е илузија
Кажи ми дека си само моја..."
Еве го! Не требаше да барам сервисер кој наплаќа скапо.
- Да видиме дали има слика. - Вклучи го во струја. -Да.
Сега купи ми нов телевизор, и тоа во боја!
Чекај малку! Знаеш ли колку чини тоа?
Уште прашуваш, по толку прекувремени?
50, 60, 70, 80, 90, 100, 110, 120.
Сметката...
- Добра ноќ, г. Брусон. - Добра ноќ. -Фала. Добра ноќ!
Ви благодарам. До видување! Добра ноќ!
Здраво, тато. -Што бараш ти овде? Гледаш ли колку е часот?
Колку пати сум ти рекол да не доаѓаш во киното? -Извини. -Доста! Оди дома!
Дозволи ми да те почекам да завршиш.
Во ред, но ова ти е прв и последен пат.
Потоа е готово.
10, 20, 30, 40, 50...
Задоволен сум затоа што пак почна да учиш. Браво!
- Тато? - Слушам.
Што мислиш дека би рекла мама за сево ова?
За што? -Знаеш за што, за филмовите кои ги пушташ сега.
- Мислиш дека би била задоволна? - Какви разговори водиш?
Немој да мислиш дека овие филмови се многу поинакви од уметничките.
Секогаш е тоа само прашање на пари.
Запомни, луѓето надвор многу зборуваат,
но те почитуваат само ако имаш пари.
Земи.
- Тоа ти е за гориво. - Фала, тато.
300, 400, 600...
Мајко Божја, ти знаеш што е вистинска љубов. Помогни ми.
Направи нешто да ја запознам Мили. Ништо друго не барам.
Дај ми некој знак.
Оваа криза станува мистична. Дали ти е лошо?
Глупаку!
Што е тоа? -Јас ги решавам проблемите. Ова се влезници за диско во Јесоло.
Погоди кој ќе биде таму гостин следната сабота.
- Како ги набави? - Тоа е животна прилика. Одиме.
Фала!
Ова е за тебе.
Си полудел? -Тоа се парите кои ти недостигаат за одење во Казабланка.
Договори операција за да не додеваш повеќе.
Примо...
Добро е. Ајде сега да играме,
Ете го.
Здраво, тато.
Здраво, душо.
Погрешно повлече... Оди.
- Што се случило? - Мама зеде работа.
- Повлечи нагоре. Така. - Ана...
Вечерата е готова. Ќе јадеш ли во дневната за да работиме овде?
Фала.
Така...
Боже!
Помогни ми овде. Така...
- Може ли подоцна да разговараме? - Да.
Почекај сега...
Да? -"Интерконтинентален повик на сметка на примателот." -Прифаќам.
- "Марчело." -Здраво, љубена. Како си? - "Добро. Може ли да разговараме?"
- Можеме. - "Марчело, уште чекаме.
- Немаш вести?" - Не сум добил одговор.
"Ќе биде во ред, ќе видиш."
Разговарав со бискупот и сега чекам. Но се оди многу бавно.
"Го виде цртежот што ти го пративме?
Ти се допаѓа, нели? Уживаше многу во цртањето. Многу и недостигаш."
Го добив.
"Љубен, морам да одам. Извини."
- Да. -ЕТе бакнувам." -Бакнежи. - "Ти праќам бакнежи."
- "Јави ми се пак." - Здраво.
Доаѓаме, Мили!
Вози!
Главата високо и сигурен поглед. Цигара в уста, да влеземе.
Биди мирен, ќе успееме.
Малечок, оди назад.
И што сега? Какво гориво тураш во моторот?
Бестрага! Внатре има мешавина од масло и бензин.
Мили е ѕвезда. Има многу настапи. Ќе се укаже друга прилика.
Да, секако...
Каде одиш? Дојди ваму! Помогни ми.
"Можеби Џакомо имаше право и тоа моето беше фиксација."
Ова го прави веќе два часа. Тој е златно момче.
На тоа момче не му е добро.
"Правев сешто само да не мислам на неа."
Како си? -Добар ден, Дон. Се е во ред.
Сигурен си? Немаш проблеми дома или на училиште?
Се е во ред. Ми рековте да се трудам повеќе.
- Уште половина час и ќе завршам. - Во ред. Половина час.
Оче, ме интересира вашето мислење. Ако некој размислува многу за некого,
може ли мислата да дојде до другата личност, без оглед што е далеку?
Ако сакаш да и кажеш дека ја сакаш, тоа е можно.
Растојанието е релативно ако пораката е многу силна. -Фала, оче.
38, 39, 40, 41...
Веќе и кажав дека едно момче ми се допаѓа...
Ќе видиме...
"Сакав да ја заборавам, но не успевав.
Колку повеќе се трудев да не мислам на неа, повеќе ме довикуваше.
Што правите?! Задржете ја таа една и единствена топка!
Доста ми е поради вас јас да испаѓам глупак.
Смири се, глупаку.
Ако не се смириш за пет минути, готов си. -Бидете добри.
Ботачин, што ти е?
Во последно време постојано си вознемирен. Смири се.
Треба да се забавуваме, не да војуваме.
- Сфати? - Да. Во ред.
Одиме. Доаѓаат.
- Што барате вие овде? - Здраво.
Момчињава се школуваат за сметководители.
Ние тргнавме на прошетка, нели, душо? -Да. -Здраво.
Кој е тој? Нејзин свршеник? -Глупости. Малиот има 13 години. Роднина и е.
Летово заедно бевме на инструкции. Типот е идиот.
"Кажувај ми за љубовта, Марју!
Ти си целиот мој живот."
Вечерва пеам во Сан Венсан.
Прекрасен си. Прекрасна.
- Мислиш дека сум убава? - Се разбира дека си убава.
Да играме.
Примо, дали си вљубен во твојата жена?
Постојано поставуваш интелектуални прашања.
Никогаш не би можел да се вљубиш во некоја друга жена, нели?
Не. Јас многу ја сакам мојата жена,
иако е голем давеж, исто како тебе.
Дојди да играш.
Тие стојат обратно.
Бестрага! Секогаш грешам.
Заминувам за еден месец. Добив термин за операција.
Толку брзо?
Играј.
Етикета...
- Здраво, тато. - Здраво, душо.
Влези.
Чекај малку.
Дојдете ваму!
Примо! Тиберио!
Пристигна!
Тиберио!
Примо!
Полека. Бидете внимателни. Немојте да ми го уништите.
Така...
Фала.
Овој, ве молам, однесете го.
Дај им нешто.
До видување.
Види го ти тоа!
Гледаш ли?
Маршалу, прифаќам казна, но суспензија?
Кратка суспензија, трае помалку од 30 дена. Ќе пролетаат. -Се шегувате?
Кој испратил пријава? Дајте ми име. Кој ви се јавил?
Нема кој не ми се јавил.
Каква врска има сметководството со јавниот ред?
Брусон, каков јавен ред?
Знаете како е во провинција, посебно овде, на север.
Доста беа спектакли.
Баш како што баравте вие.
Ви благодарам.
Вие сте лажговци и лицемери.
- Тиберио! - Џакомо!
Џакомо, што се случило? Зошто не дојде на училиште?
Нема веќе да одам на училиште. Ни дадоа милион казни
и ни ја одзедоа лиценцата.
Ќе видиш дека брзо пак ќе отворите и ќе закрепнете.
Татко ти не се предава. -Знам. Ќе отвориме пак. -Гледаш?
- Во Падова. - Во Падова?
- Овде не не сакаат. - Како? Киното постојано беше полно.
Не сакаат, но не сакаат да не сакаат.
Сигурен си? Жал ми е.
Немој така. Добро се забавувавме, нели?
Ќе се вратиш ли?
Фала.
Не биди таков, педеру.
Патем, ти ја оставив отворена вратата на покривот.
Ако се отвори пак киното, можеш бесплатно да влегуваш.
Џакомо.
Џакомо...
Кралот.
- Шах мат. Браво! - Шах мат!
Направив шах мат!
Намерно ми попушти?
Тоа не би било фер. Беше одличен.
Евелина, слушна ли? Бев одличен!
Да, беше одличен, но сега мораме да тргнеме.
Ти задржи го шахот.
Фала.
Запомни, црниот крал оди на белото поле. -А белиот крал на црно поле.
Збогум, Примо.
Јас ќе одам. Збогум, Евелина.
Здраво.
Зар се вљуби?
Покрај него се чувствував чиста.
Никој порано не ми го дал тоа чувство.
Што те мачи?
Ништо. Зошто?
Чуден си.
Ана... -Кажи. -Сакаш да те научам една игра, иако е тешка?
Знаеш дека не сакам да играм карти. Играј со пријателите во барот.
- Што е тоа? - Шаховска табла.
- Тоа се куклички. - Се викаат фигури.
Ќе ти покажам како се движат по таблата.
Не е лесно, но ќе биде забавно ако научиш.
Запомни, мораш да играш стратешки.
Избери.
Ја почнуваш играта.
Како рече дека се вика?
- Шах мат. - Шах мат!
Уште една партија?
"Локалот е затворен поради запленување"
- Не мора се да остане внатре? - Земаме само еден сувенир.
Добро утро, Брусон! Каде одиш утринава?
Ние заминуваме одовде!
Како тоа? А киното? Каде одите?
Ќе отвориме кино, но на друго место.
Тоа овде не беше долично.
Знаеш каков е менталитетот овде.
Многу луѓе тајно дрдореле против мене,
а потоа на плоштадот глумеа светци.
"Џакомо само што беше заминал, кога ни стигна една грозна вест.
Дедо Алчиде умрел од инфаркт додека бил во лозјето.
Лупо од тага не преживеал.
Дедо ми ми беше првата блиска личност која почина."
Каков убав ден. На тато би му се допаднал.
"Се се менуваше. Заминуваа личностите кои ги сакав.
Дојде моментот во кој, за да продолжиш понатаму, мораш да совладаш пречка."
Одиме, момчиња. Собујте ги чевлите и оставете ги на весниците.
"И токму кога помислив дека успеав да ја заборавам Мили,
таа ми се врати."
Ботачин, интелектуалец можеш да глумиш по туширањето.
"Уапсена е порно ѕвездата Мили Д'Италиа."
"Имав чувство дека ќе умрам. Таа ме гледаше.
Со поглед ме преколнуваше да и помогнам."
Мамо, тато, може ли да одам на духовно обновување во Форна ди Золдо?
Ќе одам со Дон Марчело. Тоа трае само два дена.
Убаво. Се разбира.
Фала. Ќе одам да си легнам. Добра ноќ. -Добра ноќ.
Примо, твојот син е вистински ангел.
Само да не стане свештеник.
- Запомни, парите чувај ги во себе. - Оди. Здраво. Оди! -Здраво, душо.
- Здраво. - Оди.
- Каде одиш? - Кај Мили.
Госпоѓо, сакате цигари?
Цигари...
Сто лири... Пари, пари...
Цигари? Часовник? Добар е.
Извинете, како се влегува на посета?
Кого треба да видиш? Мајка ти?
- Не, пријателка. - Пријателка?
Колку години имаш? Овде не смеат да влегуваат малолетници.
Откажи се од тоа. Ова не е место за тебе. Оди, оди!
Оди си дома. Ајде!
Напред.
Примо. -Извинете, Дон Марчело, препорачано писмо за вас. -Добро.
Од телекомуникации.
- 300.000 лири. - Интернационален повик.
Жал ми е што Тиберио не можеше да оди на излет во планините.
Ми кажа дека сам ќе одел да ја бара баба си, па помислив, тој малечок...
- Ќе стане вистински христијанин. - Отишол кај баба му?
На село е, нели?
Добар христијанин?
Како не!
Ќе го скршам!
"Беше таму, на чекор од мене.
Беше убава, како што ја замислував.
Ќе ми беше доволен еден збор, еден гест, една насмевка
и ќе разговарав со Мили.
Но јас не реков и не направив ништо.
Се задоволив со ретките летимични погледи,
ги крадев природните движења на личност што мисли дека е сама,
а таа не ни знаеше дека е причината за постоење на туѓинецот крај неа."
Госпоѓице...
Цигарите.
Благодарам.
Готово е! Дојдете покрај масата!
Сигурно сте гладни!
Знаеш ли дека татко ти не касна ни залак додека те немаше?
Еве ги мажите.
Глумите дека сте цврсти, а сепак... Ајде! Одиме!
Покрај масата!
Марко, да побрзаме. Не бев свесен дека е толку доцна. -Повелете.
- Фала. Колку доцнам? - Половина час.
- Половина час? - Да.
Освен тоа, стигна писмо од бискупот, од бискупијата.
Повелете.
Дали е се во ред, оче?
Да.
Мораме да тргнеме.
Да, конечно дојде време да тргнеме.
Чевлите, чевлите...
Станете.
- Една партија? - Може.
"Последната сензационална вест.
Сношти во Париската опера успешно настапи Клод Џордан од Тревизо."
Чекај да чујам...
"Зборувај ми за љубовта, Мариу!
Ти си целиот мој живот!
Твоите убави очи блескаат,
светкаат како ѕвездички.
Кажи ми дека тоа не е илузија.
Кажи ми дека си цела за мене.
По твоето срце веќе не страдам..."
- Одличен е тој. Таа. - Да.
Момчиња, ова е нашиот последен заеднички натпревар.
Од следната година ќе имате нов тренер.
Тоа не е важно,
зашто се што се учи во рагбито важи засекогаш.
Конечниот резултат не е важен.
Важно е секој од нас во себе, кога заминува од теренот,
да знае дека дал се од себе.
Тоа не е спортско правило. Тоа е животно правило.
Сега губиме во првото полувреме, но тоа не е важно.
Вратете се на теренот и масакрирајте ги!
- Добро? -Да! - Напред! Само силно!
Одиме!
Одиме, момчиња!
Дајте се од себе да успееме.
Направете ми барем една услуга!
Да ја пренасочиме топката, па не ќе знаат што прават.
Врзете се!
Почнувајте!
- Наша е! Побрзо! -Топката, носи и трчај! - Отвораме со рака. -Во одбрана? Луд си?
Ако можат Французите, можеме и ние. Одиме широко. -Ботачин, ти си луд.
Не сум луд. Ние можеме.
Дај ми ја топката!
"Конечно ја најдов својата улога."
Тоа!
Тоа! Браво!
Тоа!
- Тој малечок е феномен. - Знам, тој е мојот свршеник.
Ајде, Тиберио! Ајде!
Напред.
- Извинете. - Ботачин.
Сакав убаво да се поздравиме.
Убаво од тебе, Тиберио. Благодарам.
- Смеам ли да ве прашам нешто? - Секако.
Зошто оние што ги сакаме секогаш си заминуваат?
Знаеш како е...
Животот е патување. Некои заминуваат, некои се враќаат...
Вистински важните секогаш остануваат со нас.
Вие заминувате.
Заминувам зашто сум им важен уште на некои луѓе,
кои исто ми се важни и мене.
Сигурен сум дека и ти си му важен некому, нели?
Можеби. Само да знам која е таа.
Немој така...
- Тоа е фотографија од твојата девојка? - Не, ја најдов на земја.
- Како си овде? - Те барав.
Мене? Зошто?
Што правиш?
Тиберио, јас те сакам отсекогаш,
но ти мене не ме ни погледнуваш.
Не е вистина. И ти мене од секогаш ми се допаѓаше, само што...
Сакам да водам љубов со тебе. Многу го сакам тоа.
Мислиш, сега? Овде?
- Не, не бид луд. - Каде тогаш?
Не знам, немам поим.
Јас знам каде.
МОИТЕ ХАРТИЕНИ КУКЛИ
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС