Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
A czego mi życzysz?
Ja ci powiem, czego ja tobie życzę.
Ja tobie życzę, żebyś był bogaty, żebyś grał w piłkę nożną
w pierwszej lidze, włoskiej
i zarabiał kupę pieniędzy. A na starość będziesz tatusia utrzymywał.
Roberto Lewandowski, najlepszy piłkarz w Europie.
Tak będzie?
Jak będziesz tak dalej trenował, to tak będzie.
Buziaczka daj.
Sukcesów dalszych,
żebyś tak ładnie grał, jak ostatnio.
To musiało być jakoś w 2008 roku.
Ktoś mi powiedział, że w Polsce jest interesujący napastnik.
Prowadziliśmy w Warszawie twarde negocjacje.
Nie był to wielki transfer w klasycznym tego słowa znaczeniu.
Kosztował wtedy około 4,5 miliona, ale zdecydowaliśmy, że tego chcemy.
Lewy nie był tytanem pracy od pierwszego dnia swojej kariery.
Musiał się nauczyć, jak dawać z siebie wszystko.
Tak uważam. Był niesamowicie utalentowany
i potrzebował czasu, aby zacząć korzystać z tego talentu.
Gdy do nas dołączył, był wycofany, nie mówił po niemiecku.
Był mniej błyskotliwy czy muskularny, niż teraz, raczej chuderlawy.
Taki chudy facet nie sprawiał wrażenia jakby był zagrożeniem dla bramkarza.
Widziałem ze dwa, trzy mecze z Lewym i nie był w nich przekonujący.
Od razu go skreśliłem, tak samo prasa.
Robert miał duże szczęście, grając z Błaszczykowskim i Piszczkiem,
ci dwaj piłkarze naprawdę mu pomogli.
Niebywale szybko nauczył się języka.
To niesamowite. Sprawnie przeszliśmy na niemiecki.
A ja specjalnie dla Lewego nauczyłem się polskiego.
"Rusz dupę" było skierowane do Lewego, a nie do pozostałych dwóch.
Zapytałem Kubę, jak się mówi: "Beweg dein Arsch."
Robertowi brakowało agresji.
Brakowało mu również pasji. Na początku...
Jego wyraz twarzy był zawsze taki sam. Zawsze tak patrzył.
Próbowałem go nauczyć, że jeśli się nie okazuje uczuć,
to istnieje duże prawdopodobieństwo,
że wewnątrz też się tego wystarczająco nie odczuwa. I nad tym pracowaliśmy.
Nie sposób świadomie przyjąć takiej roli.
To może się zdarzyć, gdy zawodnik chce widzieć swojego trenera
w ojcowsko-przyjacielskiej relacji.
Nigdy świadomie nie odgrywałem takiej roli.
Dla mnie zawsze niezwykle ważny jest człowiek stojący za graczem.
Jeśli żyjesz w zgodzie z samym sobą,
to jednocześnie
możesz dawać z siebie wszystko jako piłkarz.
To jasne: na boisku oceniałem go jako piłkarza
i pomagałem mu, ile mogłem, poza boiskiem jako człowiekowi.
Widziałem szybkość, jakość, świadomość,
widziałem pragnienie.
To lubię w Robercie, jego pragnienie,
aby robić więcej. Zawsze.
W pewnym momencie coś u Roberta zaskoczyło.
Dodał gazu i stał się tym piłkarzem, którego znamy dziś.
Wkurza mnie, że wszyscy mówią, że Lewandowski strzela gole teraz.
Czyli od jakiś trzech lat.
Lewandowski strzelał bramki przez ostatnie 11, 12, 13, nawet 15 lat.
Ale dopiero teraz się o nim mówi.
Wiesz, ludzie zauważają, że Lewandowski stał się dobry.
A prawda jest taka, że on jest dobry od wielu lat.
To był... niesamowity mecz.
Cztery bramki Roberta - to było niewiarygodne.
Wtedy właśnie Robert udowodnił,
że ma predyspozycje do bycia najlepszym napastnikiem świata.
Dał czadu.
Cztery bramki w meczu z Realem Madryt. Kto strzela Realowi 4 bramki?
Nie znam nikogo poza Robertem.
To był moment kiedy zaczęto postrzegać Lewandowskiego inaczej.
Cały świat skupił na nim uwagę.
W tym czasie widać już było jego talent. Talent fizyczny, techniczny, taktyczny.
Kiedy ludzie zaczynają mówić o tym jak grałeś,
o twoim stylu, o tym jak wzniosłeś mecz na wyższy poziom,
wtedy już wiesz, że zostawiłeś po sobie ślad.
Mogliśmy wygrać ten mecz.
Jest zawód, gdy się przegrywa 2:1.
Długo nie mogłem pogodzić się z faktem, że ponieśliśmy porażkę.
Ale po tylu latach nie ma już strachu, że wytkną ci porażkę.
Zwycięstwo jest łatwe. Wszyscy możemy zwyciężać.
Cieszyć się, radować.
Ale wystarczy przez moment spojrzeć na przegranego.
Widziałem wiele łez, sam kilka uroniłem.
Problemem są myśli, które pojawiają się w takiej chwili,
że to była jedyna szansa w życiu, aby wygrać Ligę Mistrzów.
Brakowało mi mądrych słów,
kilku zawodników trzeba było podnieść z murawy.
Wsparłem ich raczej siłą gestów, a nie słów.
Każdy inaczej radzi sobie z porażką.
Niektórzy nad tym nie rozmyślają,
tylko od razu
skupiają się na przyszłości.
Wtedy intensywnie obserwowaliśmy Roberta,
wysyłaliśmy skautów, nawiązaliśmy kontakt.
i dowiedzieliśmy się, jak moglibyśmy go pozyskać z Borussi Dortmund.
Nikt się chętnie nie pozbywa takiego zawodnika jak Robert Lewandowski.
Bayern wcale nie przyszedł z górą pieniędzy,
tylko zaproponował negocjacje,
aby go przejąć bez konkretnej oferty.
Bayern wie,
gdyby ten zespół się nie zmienił,
to Bayern nie zostałby dziesięć razy z rzędu mistrzem Niemiec.
Pomimo różnicy zdań, z czym się nie kryliśmy,
wszystko przebiegło bardzo profesjonalnie.
Ostateczną ofertę
mieliśmy w grudniu 2013 roku.
Prawdopodobnie transfer Roberta
był najważniejszym w całej historii klubu.
Już pierwszego dnia
Robert otwarcie i szczerze mówił,
że chce wygrać Ligę Mistrzów.
Muszę być w drużynie,
z którą wygram Ligę Mistrzów,
choćby z Bayernem Monachium.
To było 9 najbardziej szalonych minut w piłce nożnej,
jakie kiedykolwiek doświadczyłem.
Robert wszedł na boisko - bum, bum, bum, bum, bum.
Każdy strzał to bramka.
Pep Guardiola, zrobił tak.
"Pomyślałem: Jezu Chryste, co się dzieje?"
Wielu zawodników strzelających karnego, chce mieć to szybko za sobą.
Chcą tylko wejść, wykonać strzał i wyjść.
Typową reakcją stresową podczas rzutu karnego jest unikanie
patrzenia na bramkarza.
On nie dopuszcza takiego braku kontroli.
Strzelasz 93% swoich karnych.
To niewiarygodnie dużo. Niewarygodnie.
Jak ci się to udaje? Oto jest pytanie.
Ukradł je ode mnie.
Nie, nie ukradł, ale...
To dobra historia...
W pewnym momencie miałem kryzys mentalny,
jeśli chodzi o strzelanie karnych.
Im bardziej zwlekałem, tym więcej miałem problemów.
Teraz zatrzymuje się na chwilę, tuż przed tym, jak dotknie piłki.
W czasie tej krótkiej pauzy, jego wzrok nie jest na piłce,
lecz na bramkarzu.
On wszystko odwraca.
Nie tylko daje sobie czas i skupia uwagę na bramkarzu,
ale pozwala wręcz bramkarzowi podjąć decyzję za niego.
Jeśli chcesz go pokonać, musisz jak najdłużej spokojnie stać.
Łatwo się mówi: pozostań nieruchomo, nie reaguj.
Bramkarzowi jest niesamowicie trudno
wykorzystać ten krótki czas, który ma zaraz po jego strzale.
Jego rzuty karne udają się dzięki
niesamowitym umiejętnościom poznawczym
i niewiarygodnym zdolnościom radzenia sobie z presją.
Te dwie cechy zestawione ze sobą, czynią go jednym z najlepszych,
jeśli nie najlepszym strzelcem rzutów karnych na świecie.
Kiedy idealizujesz kogoś, często zapominasz, że jest człowiekiem.
Myślisz, że ma super moce,
bo sprawia, że marzysz, że masz nadzieję, że jesteś szczęśliwy, czasem też smutny.
Ale zapominamy, że ci gracze są ludźmi.
Robert Lewandowski jest człowiekiem.
Nie powinno się go tak obrażać. Zwłaszcza jego.
I dyskutowaliśmy przez 2 godziny.
Robert zawsze wykładał kawę na ławę. Poruszał problemy.
Oczywiście Robert wyrobił sobie w klubie taką pozycję,
że mógł sobie pozwolić na to, żeby wyrażać się krytycznie.
Widziałem, że był niezadowolony.
Czasami także przebiegiem trenigów.
On chciał się rozwijać.
Miał olbrzymią ambicję dążenia do perfekcji w grze.
To dobra cecha.
Mistrzostwo kraju. Puchary europejskie, Liga Mistrzów.
Dla mnie jako trenera ważne jest jak tam dojdziemy.
Czy sprawia nam to radość.
I cała reszta przychodzi sama.
Mieliśmy po prostu dobre przeczucie,
a to daje ci jako trenerowi, taką pewność, którą możesz przekazać drużynie.
Mieliśmy poczucie, że w tym roku możemy wygrać Ligę Mistrzów.
Przed wyjazdem
poprosiliśmy wszystkie rodziny o powiedzenie czegoś miłego
naszym piłkarzom.
I wielu graczy miało łzy w oczach.
Widzieliśmy po jego emocjach,
po wygraniu Ligi Mistrzów, jaki ciężar spadł z niego.
Dla nas, jako drużyny, było to bardzo ważne.
Jeśli chodzi o niego...
Widać było, że wreszcie może puścić
te emocje, które w nim tkwiły.
Robert siedział na trawie,
miał łzy w oczach, a obok niego stał puchar.
Podszedłem do niego i powiedziałem:
"Widzisz Robercie? Z Bayernem Monachium też można wygrać Ligę Mistrzów".
Granie na boisku jest niezwykle złożone.
Jest całkowicie różne od oglądania meczu w telewizji,
czy na stadionie, gdzie jest się trochę wyżej, ma się pewną perspektywę.
Kiedy jesteś na boisku, znajdujesz się w centrum akcji.
Widok zasłaniają ci inni zawodnicy.
Prawidłowa ocena dystansu, szerokości i głębokości
stanowi niezwykłe wyzwanie.
Robert to nie tylko napastnik, który strzela bramki,
to jak się porusza jest niesamowite.
Wykonuje manewry, których wielokrotnie nie widzimy.
Dla mnie jako trenera łatwiej to zauważyć z zewnątrz.
Kiedy przeciwnik wywiera presję, jest trudniej.
On bardzo dobrze czuje przestrzeń i czas.
Wie kiedy przytrzymać piłkę, odegrać ją, kiedy zaatakować pole.
Rozumie grę. Ma to coś.
Chcąc nie chcąc, w tym zawodzie, zaczynamy relatywnie młodo.
Dwudziestokilkuletni piłkarz jest doświadczonym piłkarzem.
Jednak wielu rzeczy uczymy się na bieżąco.
Robert ma zdolność zauważania i przyswajania informacji,
żeby później z nich skorzystać.
Cześć!
Cześć! Jak się macie?
Świetnie.
Chcesz mieć pewność, że twój wzrok skierowany jest na
najważniejsze informacje w twoim otoczeniu, w każdej chwili.
Za każdym razem, kiedy piłka zostanie dotknięta, patrzysz na nią.
Ale między tymi dotknięciami, nie musisz na nią patrzeć.
Po co masz na nią patrzeć, kiedy ona jest w powietrzu, ale nic się z nią nie dzieje.
To jest właśnie klucz do właściwego wyczucia momentu przeglądu boiska.
Zaledwie garstka graczy umie to robić dobrze i konsekwentnie.
Lewandowski jest jednym z tych graczy.
Czasem podaje się procentowe szanse na strzelenie bramki,
gdzie jest piłka, gdzie jest bramka.
I powiedzmy, że jest 60 % szansy na strzelenie gola.
Dla zwykłego gracza, ale Lewandowski ma 90% szans.
Dlatego, kiedy on jest w tym miejscu, cała drużyna woli, żeby strzelał,
niż żeby podał. Tak ma, bo zapracował na to.
Tak powinna zachowywać się prawdziwa dziewiątka, urodzony strzelec.
Kiedy byłem małym chłopcem, który dopiero zaczął grać w piłkę,
istniał już ten rekord Gerda Müllera. Utrzymywał się przez dziesięciolecia.
Gerdzie Müller - ten któremu się udało strzelić 40 goli.
Nikt nie wierzył, że ktokolwiek sięgnie po ten rekord.
Właśnie dlatego małe dzieci zostają profesjonalnymi sportowcami,
bo chcą bić rekordy, bo chcą osiągnąć niemożliwe.
Zawsze mówiłem, że to jest jak cios w serce.
Codziennie pracuje się z zawodnikami i traktuje się ich jak wielką rodzinę.
To tak, jakby własne dziecko się zraniło albo coś w tym rodzaju.
To ciebie też dotyczy. Wiesz, co to kontuzja, i że chłopaki cierpią.
Dzisiaj problemem jest to, że młodzi trenują tylko jedną dyscyplinę, piłkę.
Robert opowiadał mi, że trenował wszystkie dyscypliny:
lekkoatletykę, koszykówkę, piłkę ręczną, ping ponga.
Był taki moment, kiedy prasa mu nie sprzyjała,
pisała dużo o tym rekordzie,
że może nie powinien go pobić z szacunku dla Gerda Müllera.
Ze trzy razy byłem całkiem sam w polu karnym
i mogłem strzelać,
ale szukałem Roberta, żeby mu podać piłkę, i żeby mógł pobić swój rekord.
Ale coś nie wychodziło.
Przyszedł do mnie i powiedział: "Thomas, przestań, stop."
Nie da się tego wymusić "sztucznymi podaniami".
Albo przyjdzie samo, albo wcale."
W trakcie meczu był taki moment,
kiedy zastanawiałem się, czy on tego naprawdę chce?
Czy to jest dla niego obciążeniem?
Czy czuje się pod presją?
Żona Gerda, Uschi powiedziała,
"Mówił, że chciałby tego."
Objęła Roberta i powiedziała:
"Robercie, serdecznie gratuluję, w końcu rekord został pobity.
i zasłużyłeś na to jak nikt inny".
Zacząłem interesować się piłką nożną w 1974.
Wtedy Gerd Müller był gwiazdą.
I uczciwie przyznam, że jako fana Bayernu
to troszeczkę mnie ukłuło.
To był "nasz" Gerd.
Strzelec narodu.
Po odejściu Messiego, nie powiem, że Barca została osierocona.
Brakowało gwiazdy światowego formatu, nie było takiej osoby.
Dwukrotnie najlepszy piłkarz świata - to Robert Lewandowski.
Lewy zostaje!
Fani mają dobre przeczucie.
Dokończy kontrakt i koniec.
Kiedy próbuję wejść w buty Roberta Lewandowskiego, nie rozumiem
dlaczego rozpętała się taka otwarta bitwa.
Czy przyjedzie tu Lewandowski?
Może, zobaczymy.
Marzenia są darmowe, zawodnicy już nie.
Nie będę mówił o piłkarzach.
Myślę, że to byłby brak szacunku dla Bayernu Monachium,
z którym ma podpisaną umowę.
Panie Rummenigge, możemy zadać Panu kilka pytań?
Czy Lewandowski zostanie w Bayernie?
Kto?
Czy Lewandowski zostanie w Bayernie?
Zostanie?
Hasan Saklihamidzic powiedział wczoraj, że
ojciec nauczył go, że kiedy się odchodzi, nie zamyka się drzwi dupą.
Mówimy o Lewandowskim.
Lewandowskim!
Zaadoptowałby się w każdym miejscu.
Prezes powiedział, że Lewandowski chciałby zakończyć swoją karierę w Barcelonie.
Pomyślałem, rewelacja. To jest coś. Prawdziwa bomba.
Normalnie Mateu dzwoni przez telefon.
Tym razem zadzwonił na Zoomie. Zdziwiłem się i odebrałem.
Byłem wtedy w parku, ze swoimi dziećmi.
Widzę w telefonie Roberta Lewandowskiego.
Mówię: "Poczekajcie!" Było tam przecież mnóstwo ludzi.
A ja tu mam Lewandowskiego, nie?
Przywitałem się z Lewandowskim.
Mówię mu: "Robert, wiem, że chcesz przyjść do Barcelony.
To dla nas zaszczyt. Zrobimy to dobrze.
Porozmawiamy z Bayernem. Spodoba ci się miasto. Będziesz szczęśliwy."
Od braku pieniędzy na piłkarzy, do kontraktu z Lewandowskim.
Oto cud finansowy Barcelony.
Jest umowa. Kontrakt Barcelony i Bayernu został podpisany.
Polak zagra u nas od przyszłego sezonu.
Do dupy.
Odszedł od nas. Bez honoru.
To najlepsze, co zdarzyło się dla Bayernu - jego odejście.
Nie podobała mi się ich reakcja.
Reakcja zarządu.
On po prostu należy do Bayernu.
Oglądanie go w innym klubie jest przykre.
Skuteczny.
Bez honoru.
Kumpel.
Zdrajca.
Pełne zaangażowanie dla klubu.
Myślę, że Robert Lewandowski chociaż trochę żałuje,
jak to się wszystko ostatecznie potoczyło.
Żałuje, że nie doświadczył tej wielkiej, piłkarskiej ceremonii pożegnalnej,
że nie było wielkiej piłkarskiej, romantycznej miłości,
która dobiega końca wraz z karierą.
Między Lewandowskim a trybunami wytworzyło się coś magicznego.
Cieszy się tym jest szczęśliwy jak dziecko.
To niesamowite, jak dogaduje się z młodymi.
Nie spodziewałem się tego.
Myślałem, że to taki typ lidera,
który jak robot będzie strzelał bramki.
Ale od kiedy pojawił się w szatni,
on wszystko spaja… o tak.
Kiedyś powiedziałem, że Robert Lewandowski to jedyny piłkarz,
który zagrałby w Pjongjang przy pustym stadionie,
i mimo tego za wszelką cenę
chciałby strzelać bramki i wygrać.
Są gracze, którzy nie wygrali Ballon d'Or,
nie wygrali Pucharu Świata, czy Euro.
Dla mnie liczy się to, co po sobie zostawisz,
dziedzictwo, to co sobą reprezentujesz.