Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Czego mi życzysz? Ja ci powiem, czego ja tobie życzę.
Ja tobie życzę, żebyś był bogaty,
żebyś grał w piłkę nożną w pierwszej lidze, włoskiej,
i zarabiał kupę pieniędzy. Na starość będziesz tatusia utrzymywał.
Roberto Lewandowski – najlepszy piłkarz w Europie.
Tak będzie? Jak będziesz tak dalej trenował, to tak będzie.
No, buziaczka daj.
Sukcesów dalszych. Żebyś tak ładnie grał jak ostatnio.
[pogodna muzyka]
[śmiechy, gwar]
[pogodna muzyka]
Cześć!
IWONA LEWANDOWSKA: Tu były takie dwa drzewka.
Robert zrobił z tych drzewek dwie bramki.
Swojego ulubionego pieska stawiał na bramce
i próbował strzelać.
A pies był tak zwinny,
że każdą uderzoną przez Roberta piłkę łapał w pysk.
No i było „nu, nu, nu”, żeby nie przegryzła piłki.
Robert grał w szkole, grał po szkole, szedł na trening,
wracał z treningu i jeszcze do nocy grał w piłkę.
Jemu się nie nudziło.
ROBERT LEWANDOWSKI: Różne miało się pomysły,
fantazja pracowała na najwyższych obrotach.
Używało się imienia albo nazwiska piłkarza, którego się podziwiało.
Często, jak sytuacja się stworzyła, to krzyczeliśmy:
„Piłkarz taki i taki strzela bramkę. Gol!”.
Staraliśmy się czuć, jakbyśmy to my grali na tych wielkich stadionach,
pomimo tego, że były dwa kamienie lub dwa plecaki.
[pogodna muzyka]
Wtedy nie było żadnych oczekiwań.
Najważniejszy był czas, miejsce i szczęście, które ci towarzyszyło.
[pogodna muzyka, odgłosy gry]
[gwar, śmiechy]
[śmiech]
Hello!
ROBERT LEWANDOWSKI: W wieku 8 lat,
gdy chciałem pójść do klubu piłkarskiego,
nie było mojego rocznika nigdzie.
Musiałem zacząć grę z dwa lata starszymi zawodnikami,
czyli z '86 rocznikiem.
Baliśmy się o kontuzję w zderzeniu.
Bo jednak chłopcy dwa lata starsi już nabierali masy mięśniowej.
[gwar]
[gwizdek]
ROBERT LEWANDOWSKI: Z którym numerem jestem? Muszę się znaleźć.
MĘŻCZYZNA: Widzisz Roberta?
ROBERT LEWANDOWSKI: A, jestem. Widzę siebie.
Taki chudy, patyczak najmniejszy. Teraz piłkę miałem, walczyłem.
[gwar]
MĘŻCZYZNA: Idziesz, Robert! Dobrze!
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak widać po boiskach, wtedy tak to wyglądało.
Był piach.
Trawa jak była, to jedynie przez to, że w wakacje nikt nie trenował,
bo byliśmy na wakacjach z rodzicami.
Samo to, że dostało się kiedyś koszulkę, spodenki, getry,
to już napawało taką dumą i szczęściem...
O, bramkę strzeliłem.
IWONA LEWANDOWSKA: Rodzice bardzo impulsywnie,
z zaangażowaniem kibicowali.
Nawet wtrącali się.
Trener dawał wskazówki – każdy rodzic był mądrzejszy od trenera.
Nas troszeczkę to irytowało,
bo oboje, jako trenerzy,
sami nie lubiliśmy, żeby ktoś z boku nas pouczał.
Czasami byłem też zły na tatę, że gdzieś...
nie za bardzo...
Że spokojnie ogląda mecze.
Bo ja chyba bardziej impulsywna... bardziej taka...
Nieraz: „No dlaczego tak się stało? To powinna być bramka!”.
A mój mąż: „No nie, Robert był na lekkim spalonym”. On to widział.
Ale też chyba rozumiał, jak ważne jest nie wywierać presji na młodym dzieciaku,
który jest na boisku, na treningu.
ROBERT LEWANDOWSKI: Bałem się tu biegać.
Że to zapadnie się, wpadniesz do jakiegoś bunkra.
Pamiętam, że raz pobiegłem na skróty, jednak sumienie mnie gryzło...
TOMASZ ZAWIŚLAK: Zawróciłeś za drzewem?
Nie. Poszedłem do trenera Sikorskiego, że jednak chciałbym przebiec normalnie.
– Poszedłeś do niego i się przyznałeś? – Tak, chciałem jeszcze raz pobiec.
Pamiętam taką sytuację, jak wróciliśmy do szatni,
załamani, że nie wygraliśmy meczu, że było 1:1.
I okazało się, że bramkarz, który stał, był o ileś lat starszy...
– TOMASZ ZAWIŚLAK: I uciekł przez okno. – Tak. Chcieli go sprawdzić.
On był '85, a wtedy 3 lata to była mega różnica.
Jak mieliśmy po 12 – 14 lat...
TOMASZ ZAWIŚLAK: My wtedy ważyliśmy po 27 kilo, a on ważył 50.
A jakbyśmy tego bramkarza odnaleźli?
Ciekawe, czy by się przyznał, że grał przeciwko tobie na lewą kartę.
ROBERT LEWANDOWSKI: O proszę! Kogo my tu widzimy... Trenerze!
[pogodna, rytmiczna muzyka]
Koszuleczka. Moja?
Graliśmy w nich.
Właśnie chciałem was zapytać. Cały komplet się uchował.
To była taka dobra koszulka. W tamtych czasach...
Niemiecka precyzja.
Ale poczekaj, to jest rzadko spotykane. Zobaczcie, gdzie zostały wyprodukowane.
– Anglia. – England.
TOMASZ ZAWIŚLAK: Wszystkie zdjęcia ukradłeś.
Nie ma Varsovii Warszawa, to wszystko są zdjęcia z tobą.
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak to było?
„Na cześć sędziego głównego i drużyny przeciwnej”...
CHŁOPCY: Czołem!
IWONA LEWANDOWSKA: Robert z tym rocznikiem starszym od siebie
wyjeżdżali do Straelen.
Jak wrócił, to powiedział:
„Mamo, ja będę musiał grać w niemieckiej lidze”.
Ja mówię: „Dlaczego?”.
„Słuchaj, tam to nawet przed domem jest tak pięknie.
A już nie mówiąc o boiskach – jak po dywanie się biegnie”.
ROBERT LEWANDOWSKI: Pamiętam, od momentu, kiedy się urodziłem,
nie było piłkarzy, którzy grali w wielkich klubach,
wyjeżdżali za granicę.
Zawsze chciałem się wyłamywać poza przeciętność.
Nie wiem, skąd to miałem.
Może...
byłem głupi, na tyle naiwny...
żeby w ogóle marzyć o takich rzeczach.
Pierwszym prawdziwym momentem, w którym sobie uświadomiłem,
że piłka nożna to jest coś,
co będę robił na poważnie i przez kolejne X lat,
to był na pewno transfer do Lecha Poznań.
Wydaje mi się, że to był najlepszy wybór.
Mam nadzieję, że nie zawiodę kibiców. Będę chciał grać jak najlepiej.
To jest poparte długimi treningami.
Wiadomo, że jeszcze tej doskonałości nie ma,
bo nigdy się tak naprawdę jej nie osiągnie.
Trzeba cały czas to trenować i wyszkolić się jak najlepiej.
[po niemiecku] To musiało być jakoś w 2008 roku.
Ktoś mi powiedział, że w Polsce jest interesujący napastnik.
HANS-JOACHIM WATZKE: Prowadziliśmy w Warszawie twarde negocjacje.
Nie był to wielki transfer w klasycznym tego słowa znaczeniu.
Kosztował wtedy około 4,5 miliona, ale zdecydowaliśmy, że tego chcemy.
ANNA LEWANDOWSKA: Dortmund to był taki przełomowy moment.
Łapaliśmy pewien balans bycia razem.
Staraliśmy się to tak zorganizować,
że ja jestem z nim, ale nie rezygnuję ze swoich aktywności.
Obawiałam się, co będzie,
gdy z nim wyjadę, przeniosę się na studia eksternistyczne,
zrezygnuję z jakiejś części mnie, czyli karate.
Miałam prowadzić klub sportowy.
Co będzie, jeżeli sobie nie poradzimy razem?
ROBERT LEWANDOWSKI: Wyjazd za granicę dla mnie, dla Ani to był ciężki moment.
W Niemczech często wynajmuje się domy bez mebli, bez kuchni.
Musiałem dwa miesiące czekać na kuchnię.
A jednak ten komfort rodziny, domu był na tyle dla mnie ważny,
że miał wpływ w tych pierwszych miesiącach na moją grę.
[po niemiecku] Lewy nie był tytanem pracy
od pierwszego dnia swojej kariery.
Musiał się nauczyć, jak dawać z siebie wszystko.
Tak uważam. Był niesamowicie utalentowany
i potrzebował czasu, aby zacząć korzystać z tego talentu.
ROBERT LEWANDOWSKI: Treningi były bardzo ciężkie.
Ja byłem ambitny. Trenowałem na maksa.
Byli piłkarze, którzy jeden dzień odpuścili, bo coś ich bolało.
A ja, nawet jak mnie bolało, to jadę dalej,
chcę pokazać, że mimo że z Polski przyjechałem, to dam radę.
Między treningami musiałem załatwiać kartę do telefonu, mieszkanie, papiery.
Tego było dużo.
I się przez to zajechałem.
[po niemiecku] Gdy do nas dołączył, był wycofany, nie mówił po niemiecku.
Był mniej błyskotliwy czy muskularny, niż teraz, raczej chuderlawy.
[gwar]
MĘŻCZYZNA: Bobusiek!
Bobek!
ROBERT LEWANDOWSKI: Przezwisko się zaczęło od tego,
że tata jeździł do Ameryki, żeby zarobić trochę pieniędzy.
Wtedy mi opowiedział, że Robert po amerykańsku to Bob.
A że byłem najmniejszy, najdrobniejszy, to Bobek.
W sklepie Barcelony kupiłyśmy mu z mamą takie spodnie...
trzy czwarte, dresy – taką pamiątkę.
Pamiętam, że jak on je założył, to tak podkreślały jego chude nóżki...
To nie był najlepszy prezent.
– MĘŻCZYZNA: Za duża. – KOBIETA: Idealna.
MILENA LEWANDOWSKA-MIROS: Do dziś mama kupuje za duże ubrania,
żeby były na zaś – dla nas czy dla naszych dzieci,
więc... nic się nie zmieniło.
[głosy kobiet]: Teraz mężczyzna jesteś pełną gębą.
– Trochę, trochę... ale nie szkodzi. – Wcale nie za duża, zobacz jaka fajna.
– Za miesiąc już będzie... wiesz... – Ale kolor jak cię ubiera...
Dobra, później przymierzę.
[pogodna muzyka]
[gwar]
ROBERT LEWANDOWSKI: Byłem wesołym chłopakiem, otwartym na świat,
ale gdzieś pewne sytuacje życiowe mnie trochę zblokowały.
Myślę, że do wieku nastolatka to było moim kompleksem,
że nie miałem tych mięśni,
że kolana były szersze niż mięśnie.
I przez to było mi nawet czasami głupio.
Zastanawiałem się, czy powinienem krótkie spodenki włożyć,
bo mam tak chude nogi, że to dziwnie wygląda.
Brakowało mi takiej odwagi, brakowało mi takiej pewności siebie.
Moi rówieśnicy wykorzystywali to czasem, żeby mi dopiec albo coś powiedzieć.
A wiadomo, jak to jest u młodych chłopaków.
Szukają słabych punktów u tych słabszych.
[wrzawa, komentarz – po niemiecku]
Lewandowski!
[po niemiecku] Taki chudy facet nie sprawiał wrażenia,
jakby był zagrożeniem dla bramkarza.
Widziałem ze dwa, trzy mecze z Lewym i nie był w nich przekonujący.
Od razu go skreśliłem, tak samo prasa.
KOMENTATOR: Lewandowski... Ajajaj...
Robert miał duże szczęście, grając z Błaszczykowskim i Piszczkiem.
Ci dwaj piłkarze naprawdę mu pomogli.
Niebywale szybko nauczył się języka.
To niesamowite. Sprawnie przeszliśmy na niemiecki.
A ja specjalnie dla Lewego nauczyłem się polskiego.
„Rusz dupę” było skierowane do Lewego, a nie do pozostałych dwóch.
Zapytałem Kubę, jak się mówi: „Beweg dein Arsch”.
Żałuję, że nie byłem bardziej... arogancki, ale na sposób taki piłkarski.
Nie arogancki jako osoba... Trochę może też.
Że ego nie miałem wyższego,
które by mi pomogło w tamtym okresie pokazać lepsze ja. To prawdziwe ja.
[gwar]
JÜRGEN KLOPP [po niemiecku]: Robertowi brakowało... agresji.
Brakowało mu również pasji. Na początku.
Jego wyraz twarzy był zawsze taki sam. Zawsze tak patrzył.
Próbowałem go nauczyć, że jeśli się nie okazuje uczuć,
to istnieje duże prawdopodobieństwo,
że wewnątrz też się tego wystarczająco nie odczuwa. I nad tym pracowaliśmy.
Ja to tak mówię, żeby nie oceniać człowieka tylko po okładce.
Nie wiemy, jaka historia stoi za drugim człowiekiem,
i z czym na co dzień dana osoba się mierzy.
Czasami możemy komuś po prostu zrobić przykrość
bądź dorzucić bagaż doświadczeń, który wcale nie jest potrzebny.
Ale myślę, że to taki temat, który dziś każda z rodzin ma.
Już wtedy, w Dortmundzie zasmakowaliśmy takiego domu – razem.
Pojechaliśmy na wakacje i tam się zaręczyliśmy.
– Pamiętasz o łódce? – ROBERT LEWANDOWSKI: Której?
ANNA LEWANDOWSKA: Chciałeś mnie zabrać łódką,
ale kosztowała 300 dolarów. Nie, nawet mniej.
Ja wolałam katamaran wybrać za 50 dolarów.
Chciałaś mi popsuć mój cały plan... [śmiech Anny]
popłynięcia na bezludną wyspę,
oświadczyn.
„Nie, płyńmy katamaranem, gdzie wszyscy”.
ANNA LEWANDOWSKA: Pamiętam, jak wróciliśmy,
Tomek do ciebie zadzwonił i mówi:
„Co? To prawda? Zaręczyliście się? Ty skubańcu. Nikomu nie powiedziałeś”.
No, to prawda.
ANNA LEWANDOWSKA: Pamiętam, jak na Kubie mnie wkurzyłeś,
bo nie wziąłeś prawa jazdy
i musiałam po całej wyspie prowadzić auto.
Ja tego nie pamiętam.
[spokojna muzyka, głosy ptaków]
[gwar]
Daję ci opłatek.
Mężu kochany mój...
ROBERT LEWANDOWSKI: Mój tata, tak jak moja mama, mieli to, co kochali.
Dzięki sportowi się poznali, rozwijali swoje pasje.
I chyba super się przez to dogadywali.
MILENA LEWANDOWSKA-MIROS: Nasi rodzice
chcieli nam przekazać to, co znali najlepiej.
Na pewno sport to była taka rzecz.
Mama była siatkarką,
to było naturalne, że chciała, żebym ja grała w siatkówkę.
Tata nie chciał, żeby Robert uprawiał, tak jak on, judo,
bo mało osób zna tę dyscyplinę.
Więc ta piłka naturalnie się pojawiła.
[gwar]
– MILENA LEWANDOWSKA: Dobrze, tato? – Ślicznie, ślicznie jest.
ROBERT LEWANDOWSKI: Przed oczami mam jeszcze taki obraz mojego taty,
który biega dookoła boiska, krata na brzuchu...
Mój tata zawsze był z tych...
Jednak judo – był przypakowany, miał siłę.
[gwar]
Później przyszły problemy z sercem, z nadciśnieniem...
To też podupadł na duchu.
Bo mój tata zawsze lubił napić się piwka.
Później nie było to jedno piwko, tylko więcej.
Na pewno sobie z czymś nie radził.
I... za każdym razem, jak wspominam tatę,
to zawsze wiem, że chyba byłem zbyt młodym człowiekiem, dzieckiem,
żeby spróbować może mu bardziej pomóc...
albo w tym, żeby... żeby sobie sam poradził z tym problemami.
Idealny mam obraz do dzisiaj jak... moja siostra płacze,
a moja mama mówi, że tata nie żyje.
Płacz był wielki.
Myślę, że to był chyba...
jeden z najcięższych...
najcięższy dzień w moim życiu,
bo nie byłem gotowy...
na utratę...
taty w tak młodym wieku.
W wieku, w którym dorastałem.
I zostałem tak naprawdę bez ojca i bez takiego wsparcia, które...
które czułem, które na pewno było mi potrzebne.
A okazało się, że...
że go już nie ma, i tak naprawdę nie wiedziałem dlaczego.
Miałem w pewnym momencie tyle pytań...
dlaczego to mnie spotkało,
dlaczego to mojego tatę spotkało, dlaczego teraz...?
I...
[wzdycha]
Po śmierci taty...
zdałem sobie sprawę, że...
muszę szybciej dorosnąć, niż tego chciałem.
MILENA LEWANDOWSKA-MIROS: Byliśmy młodzi.
Robert miał 15 lat... 16, ja – 19.
On na pewno to musiał przerobić w środku po swojemu.
Może to też była taka siła napędowa w jego życiu późniejszym.
Nie ma już tego taty, więc...
jakaś odpowiedzialność na nim ciąży
i jakby musi doprowadzić do końca to, co zaczął.
[smutna muzyka]
ROBERT LEWANDOWSKI: W Dortmundzie był ten moment,
że pierwszy raz przełamałem się,
żeby pójść do trenera, porozmawiać z nim.
[szum deszczu]
Ta rozmowa była dla mnie przełomowym momentem,
bo ja porozmawiałem z Kloppem, jakbym porozmawiał z tatą.
[po niemiecku] Nie sposób świadomie przyjąć taką rolę.
To może się zdarzyć, gdy zawodnik chce widzieć swojego trenera
w ojcowsko-przyjacielskiej relacji.
Nigdy świadomie nie odgrywałem takiej roli.
Dla mnie zawsze niezwykle ważny jest człowiek stojący za graczem.
Jeśli żyjesz w zgodzie z samym sobą,
to jednocześnie...
możesz dawać z siebie wszystko jako piłkarz.
ROBERT LEWANDOWSKI: Może samo to,
że znowu porozmawiałem z facetem, takim postury mojego ojca,
spowodowało, że poczułem ten kontakt, którego mi brakowało od lat.
[gwar]
[po niemiecku] To jasne: na boisku oceniałem go jako piłkarza
i pomagałem mu, ile mogłem, poza boiskiem jako człowiekowi.
ROBERT LEWANDOWSKI: Tego mi brakowało.
I te hamulce, które wewnątrz miałem... puściły.
I dało mi to taką wolność, swobodę
w wyrażaniu siebie, jako piłkarza, na boisku.
KOMENTATOR: Lewandowski...
ROBERT LEWANDOWSKI: Dostałem bodziec do tego, żeby zacząć fruwać.
[komentator – po niemiecku]
ROBERT LEWANDOWSKI: Pamiętam, jak cieszyliśmy się...
Byliśmy w mieście otwartym autokarem, gdzie było chyba 500 tysięcy osób.
[wrzawa, okrzyki]
[po angielsku] Widziałem szybkość, jakość, świadomość,
widziałem pragnienie.
To lubię w Robercie – jego pragnienie, aby robić więcej. Zawsze.
[po niemiecku] W pewnym momencie coś u Roberta zaskoczyło.
Dodał gazu i stał się tym piłkarzem, którego znamy dziś.
Robert specjalnie nie miał się od kogo w Polsce uczyć.
Przeciwnie, wszyscy uczyli się raczej od Roberta.
Im lepszym zawodnikiem jesteś w klubie, to później ma przekład na reprezentację.
Masz więcej do powiedzenia nie tylko na boisku, ale i w szatni, i poza nim.
ROBERT LEWANDOWSKI: To było coś wspaniałego.
Strzeliłem pierwszą bramkę na Stadionie Narodowym,
w pierwszym meczu mistrzostw Europy, dającą nam prowadzenie 1:0.
Pamiętam, że dach był zamknięty i było jak w saunie.
KOMENTATOR: Piłka na prawej stronie.
Jest dośrodkowanie, jest Lewandowski... Gol!!!
[wrzawa – aplauz kibiców]
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak ta euforia i radość kibiców wybuchnie,
i jesteś główną postacią w tym momencie... To jest coś...
czego życzę każdemu, żeby przeżył chociaż w jednym procencie.
[wrzawa – aplauz tłumu]
ROBERT LEWANDOWSKI: Wszystko się zaczęło dziać
w przyspieszonym tempie.
[wrzawa, aplauz]
[po angielsku] Wszyscy mówią, że Lewandowski strzela gole teraz.
Czyli od jakichś trzech lat.
Lewandowski strzelał bramki przez ostatnie 11, 12, 13, nawet 15 lat.
Ale dopiero teraz się o nim mówi.
Wiesz, ludzie zauważają, że Lewandowski stał się dobry.
A prawda jest taka, że on jest dobry od wielu lat.
ROBERT LEWANDOWSKI: Zagrałem parę minut, zrobiłem sprint,
no i sobie mięsień dwugłowy naderwałem. Wtedy, nie wiedziałem, co jest.
Mogło być tak, że to będzie koniec tak naprawdę.
I te wszystkie marzenia trzeba będzie zakopać i wymyślić sobie życie na nowo.
ROBERT LEWANDOWSKI: Mrożonki wyciągnąłem z zamrażalnika,
przykładałem na ten mięsień z nadzieją, że to coś pomoże,
że za parę dni będę mógł wrócić do treningu,
że to nic wielkiego, że jutro się obudzę...
I te mrożonki jednak nie pomogły.
Sam chodziłem na siłownię, nie miałem planu, nikt mnie nie kierował.
Chciałem wiedzieć, co dalej, jak przyszłość,
czy kontrakt będzie przedłużony ze mną.
Nikt mi nie był w stanie tego w oczy powiedzieć, żaden z trenerów.
A że miałem fajny kontakt z panią sekretarką, z którą się lubiłem,
poszedłem i dowiedziałem się,
że mój kontrakt nie zostaje przedłużony i jakby jestem wolnym zawodnikiem.
Do końca nie wierzyłam.
Może po prostu każą mu przyjść jutro.
Może czegoś się nie dowiedział.
Dlatego byłam gotowa po rozmowie z nim wrócić.
„Chodź jeszcze raz”.
„Mamo, ale tam nie ma do kogo”. A ja: „Chodź, ja porozmawiam”.
„Nie, tam nie ma nikogo”. Ja mówię: „Jak to?”.
„Jest tylko pani sekretarka”.
Ze spuszczoną głową szedł, wolno, nie spieszył się.
Widziałam w jego oczach pierwszy raz strach.
A gdzieś wewnątrz coś takiego wiedziałem, że...
chyba popełniacie błąd, że ja się nie poddam.
Nie było to łatwe na pewno dla niego.
Na pewno mama w tym momencie dużo pomogła.
Przyjechała z nim zresztą tutaj, na rozmowy do klubu.
Wpadam z Robertem i moje pierwsze słowa to: „Skarb wam przywiozłam”.
Robert troszeczkę był schowany, można powiedzieć, za mamą wtedy,
jako młody chłopak.
No i Sylwek tak się spojrzał: „Wiesz, takich skarbów to tutaj mamy wiele”.
Ja mówię: „Zobaczymy”.
On naprawdę wyglądał źle fizycznie, słabo biegał, nie miał jeszcze siły,
jeszcze tą nogą lekko kulał.
Dopiero tak naprawdę po półtora... po dwóch miesiącach było widać,
że fizycznie do siebie doszedł.
Założył sobie, że nie zamierza na tym poziomie długo grać.
Ja mówię: „Robert, najpierw ogarnij się, pograj dobrze na tym niższym poziomie”.
Robert powiedział: „Prezesie, najpierw polska Ekstraklasa, potem zagranica.
W który kierunek za granicę, to zobaczymy”.
ROBERT LEWANDOWSKI: Pojechaliśmy na Katowice. Tam było około 7000 ludzi.
I na rozgrzewce drugi trener do mnie podszedł.
„Zobacz, na jakim stadionie gramy, zobacz, ilu kibiców. Wow!”
To było wow – 7000 ludzi w Katowicach.
Z tyłu głowy: Warto było trenować, warto było ciężko pracować.
To był taki pierwszy moment, że poczułem dreszczyk emocji,
aurę piłkarskiego święta.
[głosy komentatorów]
ROBERT LEWANDOWSKI: To magiczny moment.
Samo to, że doszliśmy do półfinału, to sukces.
Strzeliłem bramkę na 1:0. Oczywiście wielka euforia.
Mówię: „Wow, w półfinale Ligi Mistrzów strzeliłem bramkę,
Realowi jeszcze do tego”.
Zobaczyłem wolny krótki róg.
I chyba w momencie, jak już robiłem zamach, chciałem inaczej uderzyć,
ale w ostatnim momencie zmieniłem dotknięcie piłki,
żeby poszła w krótki róg.
To nie było takie płynne przez to.
KOMENTATOR [po niemiecku]: Co za ruch!
ROBERT LEWANDOWSKI: Wow, już dwie bramki w półfinale.
No i zaraz trzecia bramka i tak sobie pomyślałem: „hat trick”.
[głos podekscytowanego komentatora]
ROBERT LEWANDOWSKI: Na kolana padłem.
Poczułem w mięśniu dwugłowym... jakby lekki skurcz mnie miał złapać.
I tak sobie pomyślałem: Muszę szybko wstać z kolan, żeby mocniej nie złapało.
Spojrzałem na zegar. „Jezu, jeszcze tyle czasu”.
To była adrenalina, ale wewnętrznie wiedziałem, że muszę zachować spokój.
Po chwili był ten rzut karny.
Pół świata oglądało półfinał z Realem Madryt.
Stoi chłopak przed karnym i...
ma szanse na strzelenie czwartej bramki.
[głos niemieckiego komentatora]
POLSKI KOMENTATOR: No, Lewy! Czwarta bramka!
[wrzawa – aplauz]
ROBERT LEWANDOWSKI: Ten, co próbuje, zawsze będzie krok do przodu.
Wiedziałem, że jak jest okazja, nie mogę się bać,
muszę wziąć piłkę i strzelić czwartego gola.
JÜRGEN KLOPP [po niemiecku]: To był... niesamowity mecz.
Cztery bramki Roberta – to było niewiarygodne.
[wiwaty]
JÜRGEN KLOPP: Wtedy właśnie Robert udowodnił,
że ma predyspozycje do bycia najlepszym napastnikiem świata.
[wiwaty]
Dał czadu.
Cztery bramki w meczu z Realem Madryt. Kto strzela Realowi cztery bramki?
Nie znam nikogo poza Robertem.
[po hiszpańsku] To był moment,
kiedy zaczęto postrzegać Lewandowskiego inaczej.
Cały świat skupił na nim uwagę.
W tym czasie widać już było jego talent. Talent fizyczny, techniczny, taktyczny.
THIERRY HENRY [po angielsku] Gdy ludzie zaczynają mówić o tym, jak grałeś,
o twoim stylu, o tym, jak wzniosłeś mecz na wyższy poziom,
wtedy już wiesz, że zostawiłeś po sobie ślad.
ROBERT LEWANDOWSKI: Pierwsze co, jak wszedłem do domu,
to żałowałem, że nie strzeliłem piątej bramki.
Bramkarz obronił ledwo, ledwo, a leciała tak – prawy górny róg.
A później poprosiłem Anię, żeby mi naleśniki zrobiła.
[śmiech]
Przecież ja codziennie jadłem mleko z płatkami na śniadanie,
a ono mi szkodziło.
Ale kto to wiedział...
Pamiętam te...
jak się nazywały?
– Pampuchy. – Pampuchy, tak.
[śmiech] Pampuchy.
Ja tego nie znałem wcześniej.
– To łatwe było do zrobienia chyba. – Na parze.
Ale to było dobre.
W tamtych czasach bardzo było dobre. [śmiech]
Pampuchy. Jeszcze ta nazwa taka... [śmiech Anny Lewandowskiej]
ANNA LEWANDOWSKA: Jak na Wrzecionku mieszkaliśmy, pierwsze miesiące,
jak się dzieliliśmy na zakupy...
Na serek waniliowy. Tam naprzeciwko taki sklep był...
Nie wiem, dlaczego ten serek mi utkwił w głowie – do dzisiaj.
ANNA LEWANDOWSKA: Tak, mi też.
I to, jak starałam się kupić superpościel,
superpodkładki do talerzy itd.,
a ty powiedziałeś: „Nie będę spać pod jedną kołdrą”.
To jeszcze mi utkwiło z Wrzecionka.
Jak mi zabierałaś, to co ja miałem...
Pamiętam takie ważne zdanie, które Robert...
przekonywał mnie do siebie, wziął mnie tak...
Pod kinem, wyszliśmy już z kina.
Wtedy się jeszcze nie całowaliśmy.
Wziął mnie tak i tak mówi...
„Daj mi pokazać sobie faceta, którego nie znasz”.
I to mówi do ciebie dziewiętnastolatek.
Okej... złapało mnie za serce.
[głosy komentatorów]
[wrzawa, okrzyki kibiców]
[aplauz]
[głosy komentatorów]
JÜRGEN KLOPP [po niemiecku]: Mogliśmy wygrać ten mecz.
Jest zawód, gdy się przegrywa 2:1.
Długo nie mogłem pogodzić się z faktem, że ponieśliśmy porażkę.
Ale po tylu latach nie ma już strachu, że wytkną cię jako przegranego.
[głosy podekscytowanych komentatorów]
[wrzawa, aplauz]
Zwycięstwo jest łatwe.
Wszyscy możemy zwyciężać, cieszyć się, radować.
Ale pomimo tego zwycięstwa wystarczy przez moment spojrzeć na przegranego.
JÜRGEN KLOPP: Widziałem wiele łez, sam kilka uroniłem.
Problem stanowią myśli, które pojawiają się w takiej chwili,
że to była jedyna szansa w życiu, aby wygrać Ligę Mistrzów.
[aplauz]
JÜRGEN KLOPP: Brakowało mi mądrych słów.
Kilku zawodników trzeba było podnieść z murawy.
Wsparłem ich raczej siłą gestów, a nie słów.
Każdy inaczej radzi sobie z porażką.
Niektórzy nad tym nie rozmyślają,
tylko od razu skupiają się na przyszłości.
ROBERT LEWANDOWSKI: Zagranie finału Ligi Mistrzów to jedno,
ale wygranie – to drugie.
I w pewnym momencie myślałem, że to był szczyt naszych możliwości
z tą drużyną.
Pamiętam dokładnie moją rozmowę z Anią.
Jakiś czas po tym finale Ligi Mistrzów.
Ania powiedziała do mnie takie słowa:
„Wygrasz tę Ligę Mistrzów, ale musisz być cierpliwy.
I to nie będzie łatwa droga”.
Teraz, autem to fajnie, ale jak musiałem dojechać do Górczewskiej komunikacją,
to już jechałem 45 minut, moim zdaniem, z Varsovii.
Busiki jeździły takie. Pamiętam, że o 20.00 ostatni jechał.
A jeszcze jeden ewentualnie o 20.30, ale to raz, dwa razy w tygodniu.
A parę razy zdarzyło mi się nie zdążyć,
to stopa szukałem, bo wiedziałem, że dużo osób wraca z pracy.
A że byłem synem nauczycieli, to w miarę mnie rozpoznawali i udawało się.
Co się robiło w autobusie, jak się wracało?
Przecież nie było telefonów.
Robiłem to samo, co teraz dzieci robią.
Ale nie patrzyłem w telefon, tylko w szybę.
Zastanawiałem się, jak opanować świat.
Leszno... Jak ja dawno nie byłem u mojej mamy.
Zawsze ten dom mi się wydawał taki duży. [śmiech]
A po prostu ja byłem malutki.
Wiesz, że kiedyś pod tą skrzynką od gazu położyłem sople,
bo myślałem, żeby je przechować jakiś czas?
Nie wiedziałem, że jak się ociepli, to one się rozpuszczą.
– Cześć! – Cześć!
ROBERT LEWANDOWSKI: Orzeszka wezmę sobie.
IWONA LEWANDOWSKA: Mam tu, przygotowałam.
[spokojna muzyka, nie słychać rozmowy]
Zobacz, zdjęcie ze studniówki, w mojej morelowej koszuli pięknej.
A tutaj z Anią przyjechałeś pierwszy raz.
– To było pierwszy raz? – Nie, nie.
To już było drugi albo trzeci. Ale jeszcze była blondynką.
ROBERT LEWANDOWSKI: Jeszcze tak, wtedy tak.
Tu masz wszystkie moje medale, zobacz.
Zobacz to.
[brzęk, śmiech Iwony Lewandowskiej]
ROBERT LEWANDOWSKI: Nie wszystkie moje, Mileny też muszą być.
Siatkówka też jest.
– Ale ty w siatkówkę też grałeś. – To prawda.
Tego walkmana, pamiętam, na turnieju jakimś wygrałem.
Tego, widzisz? Tu jeszcze kaseta jest jakaś.
Muzyka tam jest? Masz jakieś słuchawki?
To się ładuje? Nie, to na baterie jest.
IWONA LEWANDOWSKA: To jeszcze z Dortmundu.
ROBERT LEWANDOWSKI: To pierwszy sezon. Byłem siódemką.
W takiej dużej grałem?
Pierwszy moment, kiedy chciałem odejść,
był jak zadzwonił do mnie w wakacje sir Alex Ferguson.
Dla mnie to fascynacja, ekscytacja chłopaka,
który jeszcze parę lat wcześniej
oglądał takiego trenera tylko w telewizji.
To był taki moment, kiedy zobaczyłem, że te wielkie kluby mogą nadejść.
[po niemiecku] Wtedy intensywnie obserwowaliśmy Roberta,
wysyłaliśmy skautów, nawiązaliśmy kontakt
i dowiedzieliśmy się, jak moglibyśmy go pozyskać z Borussii Dortmund.
Nikt się chętnie nie pozbywa takiego zawodnika jak Robert Lewandowski.
Bayern wcale nie przyszedł z górą pieniędzy,
tylko zaproponował negocjacje,
aby go przejąć bez konkretnej oferty.
Bayern wie... Gdyby ten zespół się nie zmienił,
to Bayern nie zostałby dziesięć razy z rzędu mistrzem Niemiec.
ROBERT LEWANDOWSKI: Pamiętam, jak większość ekspertów, kibiców
dziwiła się, po co ja tam idę.
Przecież w Dortmundzie mi super,
jestem, nazwijmy to, gwiazdą, choć nie lubię tego słowa.
Po co wychodzić ze strefy komfortu, którą miałem?
[wrzawa]
[okrzyki aplauzu]
KOMENTATOR [po niemiecku] To odejście, które dostają tylko wybitni gracze.
Pomimo różnicy zdań, z czym się nie kryliśmy,
wszystko przebiegło bardzo profesjonalnie.
Ostateczną ofertę
mieliśmy w grudniu 2013 roku.
[spokojna muzyka]
[po niemiecku] Prawdopodobnie transfer Roberta
był najważniejszym w całej historii klubu.
[gwar, trzask migawek aparatów fotograficznych]
Pamiętam, jak stoję w szatni, w którym kierunku byłem ustawiony,
jak ją założyłem...
Nie spodziewałem się tego. Po prostu zakładam koszulkę, jak każdą inną.
I taką miałem chwilę, uuu... To superuczucie...
Wow, jestem tu i czuję, że mam coś wielkiego na sobie.
[po niemiecku] Już pierwszego dnia
Robert otwarcie i szczerze mówił,
że chce wygrać Ligę Mistrzów.
Muszę być w drużynie,
może w Bayern Monachium,
z którą wygram Ligę Mistrzów.
ROBERT LEWANDOWSKI: To nie było dla mnie tak,
że jestem w Disneylandzie i zostanę tu na chwilę,
tylko – jestem w tym Disneylandzie,
ale chcę być tą główną zabawką. [śmiech]
[aplauz]
KOMENTATOR: Lewandowski!!!
[głosy podekscytowanych komentatorów]
KARL-HEINZ RUMMENIGGE: 9 najbardziej szalonych minut w piłce nożnej,
jakich doświadczyłem.
Robert wszedł na boisko: bum, bum, bum, bum, bum.
Każdy strzał to bramka.
ROBERT LEWANDOWSKI: Nic w głowie mi nie utkwiło.
Jedynie jak widzę obrazki w telewizji, mogę sobie trochę poprzypominać.
Ale to od strony kibica.
Pep Guardiola zrobił tak...
„Pomyślałem: Jezu Chryste, co się dzieje?” [śmiech]
ROBERT LEWANDOWSKI: On zmienił moje postrzeganie piłki nożnej
jako składowej nie tylko sportu, ale przede wszystkim życia.
[dzwonek rowerowy]
[gwar]
ROBERT LEWANDOWSKI: Zobaczyłem, że piłka nożna to nie wszystko.
Oczywiście w piłkę nożną gramy, robimy, ale też można żyć.
Pokazuję, gdzie jesteśmy. Poczekaj, zmienię.
Nie można zmienić...? Nieważne. Tak pokażę.
Pustki.
– O, jak ładnie. – Nic nie widzę, ale...
[gwar, trzask migawek aparatów fotograficznych]
ROBERT LEWANDOWSKI: Pamiętam moment Mistrzostw Europy we Francji.
To był okres, kiedy staraliśmy się z Anią o dziecko.
Ania przyleciała do mnie.
Parę dni wcześniej okazało się, że Ania poroniła i...
i pomimo tego, że prywatnie człowiek jest załamany, rozczarowany, smutny,
to musi tak naprawdę stawić czoła temu wszystkiemu, wychodząc na boisko.
Spróbować skupić się na tym, co powinien...
[komentator – po angielsku]
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak podchodzisz do piłki,
to już ci skacze do 200 puls, tętno.
Nagle bramka robi się mała, a bramkarz wielki.
[aplauz]
[głosy podekscytowanych komentatorów]
Nie ma szans, żeby podejść i na takiej swobodzie uderzyć.
Na treningu tak, ale przy takich oczekiwaniach, presji...
To, co w głowie się dzieje, to jest... Praktyka czyni mistrza.
GEIR JORDET [po angielsku]: Wielu zawodników strzelających karnego
nie potrafi zrobić tego wystarczająco szybko.
Chcą tylko wejść, wykonać strzał i wyjść.
Typową reakcją stresową podczas rzutu karnego
jest unikanie patrzenia na bramkarza.
On nie dopuszcza takiego braku kontroli.
Strzelasz 93% swoich karnych.
To niewiarygodnie dużo. Niewiarygodnie.
Jak ci się to udaje? Oto jest pytanie.
THOMAS MÜLLER: Ukradł je mnie.
[śmiech] Nie, nie ukradł, ale...
To dobra historia...
KOMENTATOR: Thomas Müller przejmuje odpowiedzialność.
ROBERT LEWANDOWSKI: Pamiętam ten moment,
jak przestrzelił karny z Atletico Madryt w półfinale Ligi Mistrzów,
który przy strzeleniu dałby nam finał Ligi Mistrzów.
Dla mnie ten karny był przełomowy. Bo widziałem, co on źle zrobił.
[po niemiecku] W pewnym momencie miałem kryzys mentalny,
jeśli chodzi o strzelanie karnych.
Im bardziej zwlekałem, tym więcej miałem problemów.
On po tym karnym, widać było, że się z tej jedenastki wycofał.
To była dla mnie szansa, żeby wejść i zostać.
GEIR JORDET [po angielsku]: Teraz zatrzymuje się na chwilę,
tuż przed tym, jak dotknie piłki.
W czasie tej krótkiej pauzy jego wzrok nie jest na piłce, lecz na bramkarzu.
On wszystko odwraca.
Nie tylko daje sobie czas i skupia uwagę na bramkarzu,
ale pozwala wręcz bramkarzowi podjąć decyzję za niego.
OLIVER KAHN [po niemiecku]: Jeśli zatem chcesz go pokonać,
musisz jak najdłużej spokojnie stać.
Łatwo się mówi: Pozostań jak najdłużej nieruchomo, nie reaguj.
Bramkarzowi jest niesamowicie trudno
wykorzystać ten krótki czas, który ma zaraz po jego strzale.
[po angielsku] Jego rzuty karne udają się
dzięki niesamowitym umiejętnościom kognitywnym – z jednej strony,
i niewiarygodnym zdolnościom radzenia sobie z presją – z drugiej strony.
Te dwie cechy zestawione ze sobą czynią go jednym z najlepszych,
jeśli nie najlepszym strzelcem rzutów karnych na świecie.
Miejmy nadzieję, że to nasz ostatni spacer...
we dwójkę. [śmiech Anny Lewandowskiej]
W dwa i pół.
A jutro będzie już nasza trójeczka.
– Prawda? – Uhm.
Chodź, Klarunia, pokaż się.
Uśmiechnij się do kamery.
Klara, Klara...
Nie chce.
[gwar]
Klara zaczęła mnie otwierać na świat, na to, że jednak ludzie są dobrzy.
Że nie trzeba się zamykać na świat, że można zacząć ufać ludziom.
To serce, które było obudowane...
już trochę mniej, ale jednak było obudowane skorupą, powoli się kruszyło.
Kiedy wracałem z meczu przegranego... Wcześniej tego nie doświadczałem.
Nagle widzisz, że czeka na ciebie osoba, która nie wie, co się dzieje,
a i tak się do ciebie uśmiecha, czeka na twój powrót.
Pokazuje ci, że...
życie przed a po – to są różne światy.
[gwar, głosy dzieci]
ANNA LEWANDOWSKA: Dla Roberta akurat
obecność bliskich osób jest bardzo istotna.
Jak leciałam gdzieś, to zawsze pisał mi:
„Najgorsze, co może być, to wrócić do pustego domu po meczu”.
A jeszcze po przegranym...
Marzenia nie tylko moje, ale pewnie też wielu kibiców w Polsce
pojawiły się poprzez mój sukces w Bayernie Monachium,
a nie miały przełożenia na reprezentację Polski.
Nie wyglądało to wszystko tak, jak powinno wyglądać,
ta jakość nie była na tym poziomie.
[wrzawa, głosy komentatorów]
ANNA LEWANDOWSKA: Robert złapał mnie wzrokiem
a ja nagle, jak w takim filmie, wstałam i po prostu szłam,
przechodziłam przez ludzi.
On szedł na pewniaka prosto we mnie.
Miał już łzy w oczach i tylko powiedział:
„Mówiłem. Znowu to samo”.
WOJCIECH SZCZĘSNY: Do rodziny na ogół się idzie od razu po meczu,
jak się mecz wygrywa, żeby z nimi się cieszyć.
Chyba bardzo się przejął,
że potrzebował najpierw pójść do żony po słowa wsparcia, a nie do szatni.
Wkurzenie jest dobrą emocją po przegranych meczach, smutek nie.
A tam było widać smutek.
ROBERT LEWANDOWSKI: Przy braku sukcesu reprezentacji
i tak zawsze się uderza w tego „najsilniejszego” zawodnika.
Myślę, że to nie tylko w piłce nożnej, w życiu tak jest.
Myślę, że w każdej rodzinie, jeśli ktoś jest postacią wybijającą się
albo osiągającą sukcesy zawodowe,
to zawsze, jak coś jest nie tak,
łatwiej obarczyć winą tę mocniejszą osobę.
ANNA LEWANDOWSKA: Wtedy taki dość mocny hejt się na nas wylał.
Pamiętam to jako mama, bo Klarusia była malutka, miała roczek.
I moje obawy związane z tym, że z jednej strony jestem...
Wtedy przeżyliśmy wiele ciężkich chwil, wiele ciężkich momentów,
komentarzy, artykułów.
Rozmawialiśmy na ten temat.
Ania: „Damy radę, przejdziemy przez to razem.
Zobaczysz, że wrócimy i będziemy silniejsi po tym”.
ANNA LEWANDOWSKA: Wtedy we dwójkę uroniliśmy łzy.
To była taka fajna, oczyszczająca rozmowa.
Pamiętam ją bardzo dobrze,
bo tych rozmów z łzami Roberta jest mniej. Mało – na całe szczęście.
ZBIGNIEW BONIEK: My jesteśmy bezinteresownie zawistni.
Bardziej lubimy przegranych, tych na drugim miejscu, niż wygranych.
Wygrany jest pewny siebie, często nie jest skromny,
jest zarozumiały, cieszy się.
Po prostu zazdrościmy mu.
I Robert taki jest, jest człowiekiem wygranym.
[po angielsku] Kiedy idealizujesz kogoś,
często zapominasz, że jest człowiekiem.
Myślisz, że ma supermoce,
bo sprawia, że marzysz, że masz nadzieję,
że jesteś szczęśliwy, czasem też smutny.
Ale zapominamy, że ci gracze są ludźmi.
Robert Lewandowski jest człowiekiem.
Nie można mu tak ubliżać. Zwłaszcza jemu.
Zadawał sobie pytanie: „Czemu muszę mieć trudniej?”.
Wiem, że może to brzmi teraz górnolotnie,
bo jak Robert Lewandowski może mieć trudniej?
[rytmiczna muzyka]
ROBERT LEWANDOWSKI: Puchary indywidualne są czymś ekstra,
docenieniem twojej formy, twoich umiejętności.
[rytmiczna muzyka]
ROBERT LEWANDOWSKI: Ale zawsze najważniejsze będą nagrody z drużyną.
I pomimo tego, że byłem parę razy w półfinałach,
po których powinniśmy grać w finale Ligi Mistrzów,
nie wygrywaliśmy, nie przechodziliśmy do tego finału. I to bolało.
Jak poszedłem na rozmowę do Rummenigge,
myślałem, że porozmawiam z nim 15, 20 minut...
[po niemiecku] I dyskutowaliśmy przez dwie godziny.
ROBERT LEWANDOWSKI: Wiedziałem, że w pewnym momencie
już nic nie mam do stracenia i muszę powiedzieć to, co myślę.
I po prostu – kawa na ławę,
powiedziałem wszystko, co czułem, co na sercu miałem.
[po niemiecku] Robert zawsze wykładał kawę na ławę. Poruszał problemy.
Oczywiście Robert wyrobił sobie w klubie taką pozycję,
że mógł sobie pozwolić na to, żeby wyrażać się krytycznie.
Wiadomo, że w piłce nożnej nie da się czegoś zmienić z dnia na dzień.
Ale moje spojrzenie, ich spojrzenie na moją osobę zdecydowanie się zmieniło.
[po niemiecku] Widziałem, że był niezadowolony.
Czasami także z przebiegu treningów.
On chciał się rozwijać.
Miał olbrzymią ambicję dążenia do perfekcji w grze.
To dobra cecha.
[rytmiczna muzyka]
ROBERT LEWANDOWSKI: Na tym najwyższym poziomie
nie możesz się bać odpowiedzialności.
Nie możesz się bać dochodzić do sytuacji, nawet jeśli nie trafisz.
To była ciągle praca nad sobą, nad swoim charakterem, swoją mentalnością.
Mówię: „Robert, czy ty gasisz światło w tej szatni?
Dlaczego ty zawsze wracasz ostatni?”.
Bo Robert na przykład pyta chłopaków, czy mogliby zostać pół godziny dłużej,
żeby on mógł karne postrzelać.
Dobra, masz półtorej godziny czy godzinę treningu
i musisz jeszcze pół godziny zostać? Aha, okej.
[po niemiecku] Mistrzostwo kraju, puchary europejskie, Liga Mistrzów.
Dla mnie jako trenera ważne jest, jak tam dojdziemy,
czy sprawia nam to radość.
Cała reszta przychodzi sama.
ROBERT LEWANDOWSKI: Na tym najwyższym poziomie,
gdzie taktyka nie robi już takiej różnicy,
decydują chyba tak naprawdę cechy ludzkie,
które powodują, że piłkarz tę swoją fantazję wznosi na wyższy poziom
poprzez pewność siebie, poprzez wsparcie trenera.
[po niemiecku] Mieliśmy po prostu dobre przeczucie,
a to daje ci jako trenerowi taką pewność,
którą możesz przekazać drużynie.
Mieliśmy poczucie, że w tym roku możemy wygrać Ligę Mistrzów.
[rytmiczna muzyka]
ANNA LEWANDOWSKA: Klarka pierwszy raz była na meczu, mając trzy tygodnie.
Nadal to jest ogromne przeżycie.
„Czy tatuś pomacha? Czy tatuś mnie widział?”
Trzy, cztery... Pach!
ROBERT LEWANDOWSKI: Ustalaliśmy dzień wcześniej.
„Tatusiu, jak strzelisz bramkę, to pokażesz mi coś?”
„Jasne, kochanie, powiedz co, to ustalimy coś”.
„To zróbmy tak: jak strzelisz bramkę, to pokażesz kółko, coś jeszcze
i serduszko na końcu”. Ja mówię: „Dobrze, dobrze”.
[po niemiecku] Ale przed wyjazdem
poprosiliśmy wszystkie rodziny
o powiedzenie czegoś miłego naszym piłkarzom.
I wielu graczy miało łzy w oczach.
Dużo goli i wygraj w meczu.
Wygraj, kochanie, i spełnij swoje marzenia,
a my na ciebie czekamy w domu. Kochamy cię!
[głosy komentatorów]
ROBERT LEWANDOWSKI: Presja była ogromna, bo zdawałem sobie sprawę,
że jestem drugi raz w finale Ligi Mistrzów i jeden już przegrałem.
[gwar, głos komentatora]
[rytmiczna muzyka]
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak uderzyłem w słupek, to pomyślałem:
„Szkoda, bo bym strzelił bramkę w finale Ligi Mistrzów, to by wystarczyło”.
W takich finałach często jedna bramka wystarcza.
[rytmiczna muzyka]
[gwar]
ROBERT LEWANDOWSKI: Dopóki gwizdka końcowego nie ma,
to człowiek do końca nie chce wierzyć, że to się stanie zaraz.
[płacz]
[telewizja] KOMENTATOR: Czy to będzie triumf Bayernu Monachium?
Czy ten gol Comana wystarczy?
[gwizdek]
[gwałtowny szloch]
KOMENTATOR: Zrobili to!
[wrzawa, głos niemieckiego komentatora]
ANNA LEWANDOWSKA: Klara padła na mnie tak tutaj.
Nasza radocha to była...
Tu trzymamy, ja ją potem odniosłam do wózka.
I nagle było tak... Mam ten filmik.
Patryk mówi: „Jest, jest, jest!”.
I nagle... [gwałtowny szloch]
Tak wyłam, a musiałam wyć półcicho.
[szloch]
Mamy to, Anula, mamy to...
[wrzawa]
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak padłem na kolana po tym ostatnim gwizdku,
tak przez głowę przeleciała mi cała droga, którą pokonałem,
żeby być w tym miejscu, w którym jestem.
Był bardzo wzruszony, głos mu się lekko łamał.
Myślę, że tę całą atmosferę z murawy, ze stadionu
znowu przeniósł na naszą atmosferę rodzinną.
Chciałem coś wam pokazać.
ANNA LEWANDOWSKA: W tym najważniejszym momencie jego życia
zadzwonił do większości swoich przyjaciół, prawie do każdego,
i mówi: „Mamy to!”.
[okrzyk radości]
IWONA LEWANDOWSKA: Jak on tę flagę polską uniósł,
to było tak symboliczne, piękne...
No i przede wszystkim jego łzy... Ach, wzruszyłam się.
Pocałowanie tej murawy i spojrzenie w górę.
Mój mąż tego nie doczekał, ale myślę, że teraz duma by go tak rozpierała,
że byśmy wszyscy płakali.
[po niemiecku] Widzieliśmy po jego emocjach
po wygraniu Ligi Mistrzów, jaki ciężar spadł z niego.
Dla nas, jako drużyny, było to bardzo ważne.
Jeśli chodzi o niego...
Widać było, że wreszcie może puścić
te emocje, które w nim tkwiły.
KARL-HEINZ RUMMENIGGE: Robert siedział na trawie,
miał łzy w oczach, a obok niego stał puchar.
Podszedłem do niego i powiedziałem:
„Widzisz, Robercie?
Z Bayernem Monachium też można wygrać Ligę Mistrzów”.
[piski aparatury]
GEIR JORDET [po angielsku]: Granie na boisku jest niezwykle złożone.
Jest całkowicie różne od oglądania gry w telewizji
czy na stadionie, gdzie jest się trochę wyżej, ma się pewną perspektywę.
Kiedy jesteś na boisku, znajdujesz się w centrum akcji.
Widok przesłaniają ci postaci.
Ocenę dystansu, szerokości i głębokości utrudnia
zestaw zupełnie nowych przeszkód.
[spokojna muzyka]
XAVI HERNANDEZ [po hiszpańsku] Robert to nie tylko napastnik,
który strzela bramki.
To, jak się porusza, jest niesamowite.
Wykonuje manewry, których wielokrotnie nie widzimy.
Dla mnie jako trenera łatwiej to zauważyć z zewnątrz.
Przy pulsie 180 uderzeń na minutę, pod presją przeciwnika – jest trudniej.
On bardzo dobrze czuje przestrzeń i czas.
Wie, kiedy przytrzymać piłkę, odegrać ją, kiedy zaatakować pole.
Rozumie grę. Ma to coś.
Jeśli w wieku 30 lat... nawet wcześniej – 26, 27, 28 lat
potrafisz się nauczyć czegoś, czego nigdy wcześniej nie robiłeś,
co to oznacza?
Że talent był, że potencjał był,
ale wcześniej nikt nie potrafił tego dostrzec i wykorzystać.
U mnie wiele rzeczy oczywiście było zaniedbanych, jak byłem dzieciakiem,
zgaszonych, stłumionych.
Jak dryblowałem, jak kiwałem się, traciłem piłkę oczywiście,
to pierwsze co: „Podaj, nie trać. Graj łatwo, prosto”.
[po hiszpańsku] Chcąc nie chcąc,
w tym zawodzie zaczynamy relatywnie młodo.
Można odnieść wrażenie,
że dwudziestokilkuletni piłkarz jest doświadczony.
Jednak wielu rzeczy uczymy się na bieżąco.
Robert ma zdolność zauważania i przyswajania informacji,
żeby później z nich skorzystać.
[po hiszpańsku] Cześć!
ROBERT LEWANDOWSKI: Cześć! Jak się macie?
[po angielsku] Chcesz mieć pewność, że twój wzrok skierowany jest
na najważniejsze informacje w twoim otoczeniu, w każdej chwili.
Za każdym razem, kiedy piłka zostanie dotknięta, patrzysz na nią.
Ale między tymi dotknięciami nie musisz na nią patrzeć.
Po co masz na nią patrzeć, kiedy ona jest w grze,
ale nic się z nią nie dzieje?
To jest właśnie klucz do właściwego wyczucia momentu skanowania boiska.
Zaledwie garstka graczy umie to robić dobrze i konsekwentnie.
Raz za razem.
Lewandowski jest jednym z tych graczy.
THIAGO ALCANTARA: Czasami podawane są takie procentowe szanse,
w zależności od tego, gdzie jest piłka, gdzie jest bramka.
Na przykład masz 60% szans na strzelenie gola z takiej pozycji.
Jeśli jesteś zwykłym graczem, bo Lewandowski może mieć 90% szans.
Dlatego kiedy on jest na pozycji,
cała drużyna woli, żeby strzelał, niż żeby podał.
Tak ma, bo zapracował na to.
Taka powinna być postawa prawdziwej dziewiątki, urodzonego strzelca.
[komentator – po niemiecku]
Kiedy byłem małym chłopcem, który dopiero zaczął grać w piłkę,
istniał już ten rekord Gerda Müllera. Utrzymywał się przez dziesięciolecia.
Gerd Müller – ten, któremu udało się strzelić 40 goli.
Nikt nie wierzył, że ktokolwiek sięgnie po ten rekord.
Właśnie dlatego małe dzieci zostają profesjonalnymi sportowcami,
bo chcą bić rekordy, bo chcą osiągnąć niemożliwe.
[wrzawa, głos komentatora]
ROBERT LEWANDOWSKI: W trakcie sezonu w ogóle o tym nie myślałem,
bo nie chciałem się obciążać
jakimś dodatkowym, niepotrzebnym... stresem.
Dopiero zacząłem myśleć o tym, jak złapałem kontuzję.
[po niemiecku] Zawsze mówiłem, że to jest jak cios w serce.
Codziennie pracuje się z zawodnikami i traktuje się ich jak wielką rodzinę.
To jakby własne dziecko się zraniło albo coś w tym rodzaju.
To ciebie też dotyczy. Wiesz, co to kontuzja, i że chłopaki cierpią.
Nie ukrywam, że pierwsze parę dni było ciężkich.
Człowiek się zastanawia, co pozytywnego może wyciągnąć z tej sytuacji.
[pogodna muzyka]
– MĘŻCZYZNA: Chcesz tu w lewo?! – MĘŻCZYZNA 2: Zasuwa jak się patrzy!
Tu jest za mało śniegu.
ROBERT LEWANDOWSKI: Z biegiem czasu zrozumiałem,
dlaczego mój tata chciał,
żebym uprawiał inne dyscypliny, a nie tylko piłkę nożną.
Do dzisiaj widzę różnicę.
HOLGER BROICH [po niemiecku]: Dzisiaj problemem jest to,
że młodzi trenują tylko jedną dyscyplinę: piłkę.
Robert opowiadał mi, że trenował wszystkie dyscypliny:
lekkoatletykę, koszykówkę, piłkę ręczną, ping-ponga.
[gwar, śmiechy]
ROBERT LEWANDOWSKI: Często było tak, że z mamą, z siostrą
w naszym ogródku ćwiczyliśmy pady.
KOMENTATOR: Tu jest trochę miejsca, można wyprowadzić piłkę.
Lewandowski! Co tam się wydarzyło?!
ROBERT LEWANDOWSKI: Zwinność, gibkość pomagają mi w tym, że czasami na boisku,
gdy zdarzają się ciężkie sytuacje, mogę wyjść z nich cało.
Trzeba mieć zdrowie do tego.
Czasami mówię, że do piłki trzeba mieć chamskie zdrowie. Robert to zdrowie ma.
[rytmiczna muzyka]
Miałem 39 bramek i zostały dwie kolejki.
Ale wiedziałem, że już jest presja.
Strzeliłem czterdziestą bramkę, która dała mi wyrównanie.
I później była taka jedna sytuacja w drugiej połowie, pamiętam jak dziś.
Normalnie zamykam oczy,
strzelam małym palcem, piętą, pępkiem, wszystkim – i wpada do siatki.
[głos podekscytowanego komentatora]
Czułem, że to tak łatwo nie przyjdzie.
[po niemiecku] Był taki moment, kiedy prasa mu nie sprzyjała,
pisała dużo o tym rekordzie,
że może nie powinien go pobić z szacunku dla Gerda Müllera.
[wrzawa, głosy komentatorów]
[po niemiecku] Ze trzy razy byłem całkiem sam w polu karnym
i mogłem strzelać,
ale szukałem Roberta, żeby mu podać piłkę, żeby mógł pobić swój rekord.
Ale coś nie wychodziło.
Przyszedł do mnie i powiedział: „Thomas, przestań, stop.
Nie da się tego wymusić sztucznymi podaniami.
Albo przyjdzie samo, albo wcale”.
Tak byłem na siebie zły, tak się irytowałem i denerwowałem.
Mówiłem sobie: „Nie, nie dam rady”.
[po niemiecku] W trakcie meczu był moment,
kiedy zastanawiałem się, czy on tego naprawdę chce.
Czy to jest dla niego obciążeniem? Czy czuje się pod presją?
KOMENTATOR: Nadal nie ma bramki dla Roberta Lewandowskiego.
Kurczę, to już jest złośliwość losu.
I co powiedziałam?
„Krzysiek! Bo cię nie odwiedzę na cmentarzu!” [śmiech]
Taki impuls do mnie przyszedł. Coś jakby po całym ciele mi przeszło.
I stwierdziłem: „Ty musisz być gotowy.
Będziesz miał jedną sytuację i musisz ją wykorzystać”.
KOMENTATOR: To prawie koniec. Czy Bayern będzie miał jeszcze szansę?
[głosy komentatorów]
KOMENTATOR: Lewandowski!!!
Pobił rekord Gerda Müllera!
Czterdziesta pierwsza!
Rekord należy teraz do Lewandowskiego!
Czterdzieści jeden bramek w jednym sezonie!
ROBERT LEWANDOWSKI: Jak Leroy Sane oddał strzał na bramkę,
widziałem, że Giki wypluł tę piłkę.
Wiedziałem, że muszę do niej dopaść i to jest ten moment.
To jest ułamek sekundy, w którym wiesz, że to jest to.
Że strzelisz bramkę,
która da ci rekord, która zapisze cię pewnie w historii...
nie tylko niemieckiej piłki, ale historii całej piłki nożnej.
[po niemiecku] Uschi, żona Gerda, powiedziała:
„Mówił, że chciałby tego”.
Objęła Roberta i powiedziała:
„Robercie, serdecznie gratuluję, w końcu rekord został pobity.
I zasłużyłeś na to jak nikt inny”.
Zacząłem interesować się piłką nożną w '74.
Wtedy Gerd Müller był gwiazdą.
I uczciwie przyznam, że jako fana Bayernu
to troszeczkę mnie ukłuło.
To był „nasz” Gerd. Strzelec narodu.
Po komentarzach niektórych osób, że może tego rekordu nie powinienem bić,
a jak pobiłem, to niepotrzebnie,
zobaczyłem u ludzi coś, czego nie do końca się spodziewałem.
[po hiszpańsku] Po odejściu Messiego
nie powiem, że Barca została osierocona, ale trochę tak.
Bo kto teraz był światową gwiazdą Barcy?
[po niemiecku] Dwukrotny piłkarz świata – Robert Lewandowski!
[aplauz]
ROBERT LEWANDOWSKI: Ja w stosunku do Bayernu grałem fair,
mówiłem, co czułem, mówiłem, co może się wydarzyć w przyszłości.
Zdawałem sobie też sprawę, że na koniec Bayern będzie musiał myśleć o sobie.
[skandowanie] Lewy zostaje!
[po niemiecku] Fani mają dobre przeczucie.
Dokończy kontrakt i koniec.
Na dziś pewne jest jedno:
że moja historia z Bayernem Monachium dobiegła końca.
Wierzę w to, że Bayern nie zatrzyma mnie tylko dlatego, że może.
Kiedy próbuję wejść w buty Roberta Lewandowskiego,
nie rozumiem, dlaczego rozpętała się taka otwarta walka.
[po hiszpańsku] MĘŻCZYZNA: Czy przyjedzie tu Lewandowski?
Może, zobaczymy.
Marzenia są darmowe, zawodnicy już nie.
Nie będę mówił o piłkarzach.
Myślę, że to byłby brak szacunku dla Bayernu Monachium,
z którym mamy podpisaną umowę.
[po angielsku] Panie Rummenigge, możemy zadać kilka pytań?
Czy Lewandowski zostanie w Bayernie?
– Kto? – Czy Lewandowski zostanie w Bayernie?
Zostanie?
[po niemiecku] Hasan Salihamidžić powiedział wczoraj,
że ojciec nauczył go, że kiedy się odchodzi, nie zamyka się drzwi dupą.
[po hiszpańsku] Mówimy o Lewandowskim.
Lewandowskim!
Zaadaptowałby się w każdym miejscu.
Spodziewałem się, że jak zostanę w Bayernie rok, dwa,
ta moja pasja, miłość do tego sportu zostanie bardziej stłumiona, przygaszona
i będzie mi brakowało takich dodatkowych bodźców.
[spokojna muzyka]
XAVI HERNANDEZ [po hiszpańsku]: Prezes powiedział,
że Lewandowski chciałby zakończyć swoją karierę w Barcelonie.
Ja pomyślałem: rewelacja. To jest coś. Prawdziwa bomba.
Za 5, 10, 15 lat stojąc przed lustrem,
nie byłbym w stanie patrzeć na siebie
i zadać sobie pytanie: „Dlaczego nie spróbowałeś?”.
[po hiszpańsku] Normalnie Mateo dzwoni przez telefon.
Tym razem zadzwonił na Zoomie. Zdziwiłem się i odebrałem.
Byłem wtedy w parku ze swoimi dziećmi.
Widzę w telefonie Roberta Lewandowskiego.
Mówię: „Poczekajcie!”
Było tam przecież mnóstwo ludzi. A ja tu mam Lewandowskiego, nie?
Przywitałem się z Lewandowskim.
„Robert, wiem, że chcesz przyjść do Barcelony. To dla nas zaszczyt.
Porozmawiamy z Bayernem.
Spodoba ci się miasto. Będziesz szczęśliwy”.
Od braku pieniędzy na piłkarzy – do kontraktu z Lewandowskim.
Oto cud finansowy Barcelony.
To prawda. Kontrakt Barcelony i Bayernu został podpisany.
Polak zagra u nas od przyszłego sezonu.
Ania codziennie przychodziła i: „No i co? Coś wiadomo?”
Nie, nie było tak.
A ja sam nie wiedziałem, co się wydarzy.
– [po niemiecku] Do dupy. – Odszedł od nas. Bez honoru.
To najlepsze, co zdarzyło się dla Bayernu – jego odejście.
Nie podobała mi się ich reakcja. Reakcja zarządu.
On należy do Bayernu. Oglądanie go w innym klubie jest przykre.
– Skuteczny. – Bez honoru.
– Kumpel. – Zdrajca.
Pełne zaangażowanie dla klubu.
Myślę, że Robert Lewandowski chociaż trochę żałuje,
jak to się wszystko ostatecznie potoczyło.
Żałuje, że nie doświadczył tej wielkiej piłkarskiej ceremonii pożegnalnej,
że nie było wielkiej piłkarskiej, romantycznej miłości,
która dobiega końca wraz z karierą.
[gwar]
ROBERT LEWANDOWSKI: Samo to, że...
na prezentację zawodnika przychodzi w ciągu dnia, w ciągu tygodnia...
60 tysięcy ludzi...
Ty jako zawodnik nie do końca w to wierzysz,
nie do końca zdajesz sprawę, że to się dzieje.
[w oddali – tłum] Lewandowski! Lewandowski!
ROBERT LEWANDOWSKI: Trochę jakbyś oglądał film
albo prezentację zawodników, którą oglądałeś, będąc małym dzieciakiem.
[zapowiedź po hiszpańsku]
Robert Lewandowski!
[aplauz]
TŁUM: Lewandowski! Lewandowski!
Dostałem tę piłkę i tak mówię:
„Jest jakaś inna, jakoś inaczej napompowana, jakaś bardziej sztuczna”.
Albo mi się wydawało, że tak było.
I mówię: „Okej, skup się.
Zrób to, co czujesz, albo to, co ci piłka podpowie”.
[aplauz]
Poczułem... miłość. Po prostu miłość.
Lewandowski!
Barca! Barca! Barca!
[po hiszpańsku] Między Lewandowskim a trybunami
wytworzyło się coś magicznego.
Cieszy się z tego, jest szczęśliwy jak dziecko.
Jak dziecko w sklepie z cukierkami, które patrzy,
i mimo że widziało te cukierki wielokrotnie,
nagle ta radość jest dużo większa.
[głosy komentatorów]
Robert Lewandowski!
To, jak się dogaduje z młodszymi kolegami, jest niesamowite.
Nie spodziewałem się tego. Myślałem, że to taki typ lidera,
który jak robot będzie strzelał bramki i cisnął resztę.
Ale kiedy wchodzi do szatni,
on wszystko spaja… o tak.
[gwar]
[spokojna muzyka]
[aplauz]
ROBERT LEWANDOWSKI: Moja kariera
w czasach Leo Messiego, Christiana Ronaldo
pomogła mi w tym, żeby wejść na ten poziom, na którym jestem.
To oni wyznaczyli te rekordy, to oni wyznaczyli te bramki,
które ja chciałem pobić.
I też dzięki nim to mi się udało.
[po niemiecku] Kiedyś powiedziałem, że Robert Lewandowski to jedyny piłkarz,
który zagrałby w Pjongjang przy pustym stadionie,
i mimo tego za wszelką cenę
chciałby strzelać bramki i wygrać.
[po angielsku] Są gracze, którzy nie wygrali
Ballon d'Or, Pucharu Świata czy Euro.
Dla mnie liczy się to, co po sobie zostawisz, dziedzictwo, wkład, przekaz.
Na świecie piłkę nożną uprawia setki milionów dzieciaków.
I zacząłem myśleć, że nawet jeśli jesteś najlepszy w swojej drużynie,
to ktoś na świecie może się znaleźć lepszy od ciebie.
I musisz spojrzeć szerzej na świat.
Pomimo wielu komentarzy:
„Nie uda ci się”. „Po co ci to?”
„Za chudy”, „za miękki”, „za mało techniczny”...
MĘŻCZYZNA: Bobek!
To ja chciałem pokazać, że jednak chłopak z Polski,
wychowujący się pod Warszawą
jest w stanie osiągnąć wielkie rzeczy i dojść dość wysoko.
CHŁOPIEC: Bobek!
[rytmiczna muzyka]
Opracowanie napisów: napisy-audiodeskrypcja.pl