Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gotowa?
E-S-A-R-I-N-T-U-L-O-M…
M?
E-S-A-R-I-N-T-U-L-O…
M-O…
E-S-A-R…
Morderstwo.
Ktoś próbował cię zamordować?
Kto próbował to zrobić?
Pani Carter?
Pani Katherine, otworzy pani prawe oko?
Pani Carter?
ZAMKNIĘCIE
Słyszy mnie pani?
Słyszy pani?
PIĘĆ TYGODNI WCZEŚNIEJ
Doznała pani poważnego urazu głowy.
Przez trzy dni była pani w śpiączce.
Uszkodzony został pień mózgu.
Neuroobrazowanie i EEG są w normie, ale…
potrzebna mi wskazówka, że pani rozumie.
Może pani mrugnąć?
Mrugnąć?
Nic.
Proszę podążać wzrokiem za palcem.
Prawe oko mnie martwi.
Lewe wydaje się niezdolne do ruchu dowolnego.
Jest w ogóle świadoma?
Pani Carter? Posadzę panią.
Jestem Nicky Mackenzie.
Pracuję dla szpitala, ale spokojnie. Jeszcze nikogo nie uśmierciłam.
Przesunę pani głowę.
Wiem, że prawe oko zostało uszkodzone,
ale czy może pani spróbować poruszyć lewym?
Nie poddam się.
Póki nie mrugnie lub nie poruszy pani okiem
z lewej strony na prawą.
Będę nadal zakładać, że ktoś tam jest.
Inaczej zostanę bez pracy.
Wiem.
Czekam. Dam ci znać.
Lina Carter.
Nie pamiętasz mnie, prawda?
Chodź.
Mówili coś o…
zespole zamknięcia.
No tak.
Oznacza…
utratę funkcji poruszania się i mówienia
u osoby „z nienaruszonymi zdolnościami kognitywnymi”,
więc zwykle…
gdyby była przytomna, mogłaby się komunikować
mrugnięciem lub ruchem oka, ale w jej przypadku
dobre oko jest nieruchome.
Więc…
To znaczy…
że albo odzyskuje i traci przytomność, albo nie kontroluje oka,
albo…
jest w stanie wegetatywnym.
Na razie nie wiadomo.
Wyzdrowieje?
Jeśli tam jest…
to ją znajdę.
Jestem pielęgniarką neurologiczną.
Opowiedz mi o niej.
Znam Katherine całe życie.
13 LAT WCZEŚNIEJ
Po śmierci mamy została moją opiekunką prawną.
A Rowling Manor stał się moim domem.
Katherine była wtedy bogata, olśniewająca i sławna.
Wszystko w niej kochałam.
I wszystko bym dla niej zrobiła.
Pragnęłam tylko jej miłości.
Ale wszystko się posypało.
Przed śmiercią mąż ją wydziedziczył, zapisując wszystko synowi, Jamiemu.
To zatruło ich relacje.
A ja potrzebowałam rodziny.
Skoro nie mogli liczyć na siebie, mogli liczyć na mnie.
Nie zdołałam uratować mamy,
więc postanowiłam uratować ich.
Katherine, pomocy!
- Chwycić go za język? - A chcesz stracić palec?
- A jeśli się udławi? - Na bok. Podłóż mu pod głowę.
Wezwiemy doktora Lawrence’a?
Co robimy?
Obserwujemy go.
W razie czego za pięć minut wezwiemy karetkę.
Nie oddycha.
Zaraz zacznie. Sprawdź, czy coś mu nie zalega.
Służby ratunkowe. Z kim połączyć?
Oddycha.
Fałszywy alarm.
W porządku?
Pierwsze wyjście od dwóch lat.
Wyglądasz przepięknie.
Dokąd się wybierasz?
Na spotkanie z reżyserem.
Mój numer jest na lodówce. W razie czego dzwoń, ale nie dzwoń.
Damy sobie radę. Jamie czuje się dziś lepiej.
Nie zna twojego serialu. Obejrzymy pierwszy sezon.
Mój pasierb wykorzystuje te napady.
Chce mnie nimi ukarać, gdy tylko próbuję żyć własnym życiem.
Może po prostu tęskni za tatą.
To trudne, gdy umiera ukochana osoba.
Coś o tym wiem.
Jesteś dobra, Lino.
Twoja mama miała szczęście.
- Jak wyglądam? - Bajecznie.
- Gotowa na wielki powrót? - Zdecydowanie.
Babina próbuje się odmłodzić.
Mamusiu?
Co się stało?
Boję się.
Jesteś bardzo dzielna
i razem przez to przejdziemy.
Słyszałem, co się stało.
Z twoją mamą.
Tu jesteś bezpieczna.
Ze mną.
Będziesz mnie chronił?
Obiecujesz?
Obiecuję.
Jaka była?
Moja mama?
Genialna.
Grała na pianinie.
Tak jakby.
Nauczyła mnie podstaw.
Mogę cię nauczyć.
Nie pamiętam mojej mamy.
Pamiętam tatę.
Ale czasem twarz mu się rozmywa.
Jakbym o nim też zaczynał zapominać.
Katherine pozbyła się jego zdjęć.
Większości z nich.
To trudne.
Gdy kogoś tracisz.
W każdym razie teraz mamy siebie.
Potrzeba aktu wiary,
by powiedzieć sobie, że wciąż jest tą samą osobą.
Policja twierdzi, że potrącił ją samochód.
To prawda? Kierowca zbiegł?
Nie są pewni.
No tak.
Pomóż mi z czymś.
Bo jakoś nie mogę tego ogarnąć.
Katherine jest twoją przybraną matką,
ale również twoją teściową.
To skomplikowane.
Lubię skomplikowane sprawy.
Nie mogłam go zostawić.
Jeszcze zanim się pobraliśmy, Jamie we wszystkim na mnie polegał.
Potrzebował mnie.
A ja jego.
Opiekowałam się nim i stał się całym moim życiem.
Za dużo wypiła.
Jamie żył dla mnie.
I wmówiłam sobie, że ja dla niego.
Ale Katherine miała mnie za naciągaczkę.
Myślała, że kradnę jej dom,
a ja tylko chciałam, byśmy byli rodziną.
Moja ukochana synowa.
Tego nie przewidziałam.
Kto by pomyślał,
gdy zjawiłaś się tu jako bezradna sierota,
całkowicie zdana na moją łaskę…
że staniesz się…
panią tej cholernej posiadłości.
Za Jamiego i Linę.
- W porządku? - Tak.
Spójrz na nią.
- Popisuje się. - Nie.
Tak.
Była dla ciebie miła, a teraz traktuje cię jak gówno.
- Jaki z tego wniosek? - Jamie.
Zależy jej tylko na domu.
Nie na nas. Ani na mnie.
Przestań. To nasze wesele.
Właśnie. A ona robi z siebie gwóźdź programu.
Była hollywoodzka gwiazdeczka zgrywająca panią na włościach.
- Zepsuję jej zabawę. - Ani mi się waż.
Proszę.
Zróbcie miejsce.
- Odsuńcie się. Zróbcie mu miejsce. - Niech ktoś pomoże!
- Przepraszam. - Chyba wie, co robi.
Boże, co się dzieje?
Pomijając napady, musimy odstawić leki przeciwbólowe.
- To ty mi je dałeś. - Przy surowym zakazie picia.
Ciągle mu to powtarzam.
To moje wesele. Płacę ci za wypisywanie recept.
Jesteś wiejskim lekarzem, a nie wysokiej klasy specjalistą.
Masz o sobie zbyt wysokie mniemanie.
Wystarczy, że ona nie spuszcza mnie z oka.
Biorę je zgodnie z zaleceniami.
Zwykle.
Cierpię.
- Nie wiecie, jak to jest. - Rozumiemy.
No dobrze.
Zajrzę do ciebie jutro rano.
W porządku.
Przykro mi, że tak się stało.
I to akurat dzisiaj.
Gdybym mógł coś dla ciebie zrobić, po prostu daj znać.
Dziękuję.
Troszczę się o ciebie.
Położę cię z powrotem.
Gotowe.
A teraz ręce.
Muszę wejść między palce.
- Proszę. - Ja?
Chodź.
Prędzej czy później będziesz musiała się tego nauczyć.
Złap ją za ramię.
Dalej.
Daj ręce.
Proszę.
Zdejmij to.
Uważaj na punkt EKG.
Wokół szyi.
Twoja rodzina ma niezłego pecha.
Najpierw Jamie, teraz…
Katherine.
Opiekowałam się nim.
Nie pamiętasz mnie?
Co on ma z tym wspólnego?
Nie wiem.
Ty mi powiedz.
Jamie zawsze był chory.
Najpierw miewał napady.
- Potem… - Lina!
Idę!
…inne rzeczy.
- Idziesz? - Pieprzony królewicz.
- Nie wychodził z domu. - Pospiesz się!
I ja też nie.
- Przepraszam. - Moja wina.
Dobra.
- Co to? - Nic.
Proszę.
Nie ma zmiłuj.
Musisz odstawić leki przeciwbólowe.
Nie zaczynaj.
- Kapie. - Nie bądź dzieckiem.
Jestem cały mokry.
Złagodzi stan zapalny.
Przyjemnie?
Tak.
Dziękuję.
Powinniśmy znów się pobrać. To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Żebyś znów zemdlał?
Doktor Lawrence musiał cię tu wnieść.
Znowu on.
Nie zostawiaj mnie.
Obiecaj mi to.
Za tymi murami nie jest bezpiecznie.
Dobrze o tym wiesz.
Idę tylko popływać.
Jest zimno.
Na ulicach.
Co to niby ma znaczyć?
Dzień dobry. Jak tam nasz panicz?
Te tabletki mu nie służą.
Moglibyśmy wypróbować sterydy.
Jeśli zmniejszą bóle, będziemy stopniowo odstawiać oksykodon.
Ale w międzyczasie nie chcę, żebyś się wykończyła,
ciągle mu nadskakując.
Dziesięć lat za późno.
Tak.
Wygrałeś na loterii?
Mówisz o nich? Nie, to podróby.
Mówię o aucie.
No tak.
Niezłe, co?
Zaszalałem z pożyczką.
Idziesz popływać?
O ile Jamie po mnie nie zadzwoni.
- Woda musi być lodowata. - Dlatego wskakuję bez namysłu.
Czyżby?
Różnica między dobrym a złym dowcipem?
Nie wiem.
Wyczucie czasu.
- To okropne. - Absolutnie koszmarne.
Zaśmiałaś się, więc musisz częściej wychodzić.
A niby dokąd?
Masz u stóp cały świat.
Nie możesz się tu ukrywać.
Nie?
- Co się dzieje? - Wezwij karetkę.
Dalej!
Jak nasz pacjent?
Chyba już dużo lepiej.
A pan to…?
Doktor Robert Lawrence.
Nie znam lekarza o takim nazwisku.
Lekarz rodzinny Jamiego.
- Co pan tu robi? - Jestem też bliskim przyjacielem rodziny.
Chyba to nie pan przepisał mu środki przeciwbólowe?
A pani to kto?
Siostra Mackenzie. Pielęgniarka neurologiczna.
Zajmuję się każdym, kto ma problemy neurologiczne,
w tym napady padaczkowe.
Czyli wie pani, że nie ma przeciwwskazań do podawania mu leków przeciwbólowych.
A pan wie, że 80 miligramów kodeiny nie jest odpowiednią dawką dla kogoś…
kto ma problemy z lekami przeciwbólowymi.
Zapewnijmy rodzinie trochę ciszy i spokoju.
No dobrze.
Zaraz wracam.
Nie lubię, gdy ktoś rzuca na mnie oszczerstwa.
Nie, ja tylko…
Zwłaszcza w obecności pacjenta i rodziny.
I to ktoś, kto ledwo go zna
i nie posiada żadnych kwalifikacji, by ocenić, czy jest uzależniony od leków.
Jestem lekarzem, pani pielęgniarką. Trochę szacunku.
Pan Carter
jest teraz pod moją opieką.
Przepraszam.
Proszę.
- Przeszkadzam. - Nie.
Wybacz. Wcale nie. Wejdź, proszę.
Zaraz przed tym musiał po mnie dzwonić.
Chyba chciał mnie ukarać.
Nie wiem, co gorsze.
Spędzenie życia na ratowaniu kogoś, kto nie chce być uratowany…
czy przyznanie, że…
bez niego moje życie byłoby puste.
Opieka nad kimś takim może być stresująca.
To nie moja sprawa…
ale kiedy ostatnio się bawiłaś?
Nie pamiętam.
Cóż…
osobiście…
zalecałbym wakacje.
W ciepłym kraju.
Zrelaksuj się.
Pij na umór.
Tańcz do upadłego.
Najlepiej sambę, rumbę albo mumbę.
Mumbę?
Z kim?
Z przyjacielem.
Zalecenie lekarza.
Postaw im się, Lino.
Kurwa!
Wszystko gra?
Skaleczyłam się.
Wskakuj. Podwiozę cię do domu i obejrzę.
Nie, dzięki.
Nie wygłupiaj się.
Pomogę ci. Kuśtykasz i zniszczysz sobie…
Nic mi nie jest. To tylko drobne skaleczenie.
Chyba masz mnie za idiotkę.
Słucham?
Chodź.
Stało się coś?
Gdy cię przyjęłam, nie miałaś nic.
Teraz jestem lokatorką we własnym domu, który już nie jest mój.
Utopiłam wszystko w Rowling i po co?
Przez ostatnie dziesięć lat miałaś życie, bo zajęłam się Jamiem.
Nie jestem jego żoną.
Tylko matką.
Pielęgniarką i opiekunką.
Różne określenia na to samo.
Służącą.
To twój dom.
I zawsze nim będzie.
Jak śmiesz oferować mi okruchy z mojego własnego stołu?
Nie muszę tego znosić.
To odejdź.
A niby czemu?
- Nie trafiłaś. - Jestem żenująca.
Ale było blisko. Chyba robisz postępy.
Co to było?
To było okropne.
Mówiłam, że w tenisie jestem do bani.
Delikatnie mówiąc.
Jezu.
- Teraz się popisujesz. - Ładnie.
Odbij!
Boże!
Ale jaja!
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
- Whisky. - Szkocka?
Tak.
Proszę.
- Dobry wieczór. - Czołem.
Kieliszek shiraz.
Już się robi.
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Wszystko w porządku?
Nie powinnam tu być.
Odwiozę cię do domu.
Zatrzymaj się.
Tak?
Robert przychodzi dziś na kolację.
Zagrasz dla nas?
Co?
Nie mogę.
To moje urodziny.
Wiem.
Po prostu wyszłam z wprawy.
To tylko rodzina. Nie musisz się popisywać.
Posłuchaj.
Wybierzemy ci ładną sukienkę.
Coś, co podkreśli twoją wspaniałą i młodą figurę.
Cały czas oglądałam cię w telewizji.
Byłaś wielką gwiazdą.
Katherine, co się stało?
Tak naprawdę?
Wiem, że trochę na to za wcześnie, ale…
to tablica z alfabetem.
Zrobimy tak: odczytam litery na głos, a ty mrugniesz.
E-S-A-R-I-N
T-U-L-O…
M-D-P-C-F-B…
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje droga Katherine
Niech nam żyje sto lat
Dziękuję.
Sama go upiekła.
- Nic takiego. - Owszem.
Dla mnie mały kawałek. Nie jem ciasta.
- Od kiedy? - Teraz jej przykro.
Upiekła go dla ciebie.
- Nie jest mi przykro. - Kłamczucha.
Wygląda pysznie, Lino.
Nauczyłyśmy się z twoją mamą tej melodii.
Przyrzekłam, że jeśli kiedyś będę bogata,
jako pierwsze kupię jej porządne pianino, i tak też zrobiłam.
To ty kupiłaś pianino?
Nie mówiła ci?
Mama Liny i ja dorastałyśmy razem.
Danielle.
Byłyśmy jak siostry.
Zawsze u niej przesiadywałam. Było…
bezpieczniej niż u mnie.
Ja wydostałam się z biedy, ona nie.
Zostałam gwiazdą Hollywood.
Nie pozwoliłam, by wpłynęło to na naszą przyjaźń, ale…
Danielle owszem.
Gdy przeniosłam się do Ameryki, przestała się starać.
Im bardziej zabiegałam, tym chłodniej mnie traktowała.
W końcu zupełnie się ode mnie odcięła.
Czemu miałaby to robić?
Z zazdrości.
Złamała mi serce.
Nie pierwsza osoba, która zniszczyła moją wiarę w ludzkość.
Niestety nie ostatnia.
Pianino kosztowało mnie 12 kawałków.
Porzuciłaś ją.
Jeśli tak mówiła, to kłamała.
Gówno prawda!
Mama nie była zazdrosna.
Ględź sobie o swojej przeszłości,
ale nie waż się szkalować imienia mojej matki.
Nie dorastałaś jej do pięt.
Wybacz, jeśli cię rozczarowałam,
ale to ja podtrzymywałam znajomość.
Dla twojego dobra.
To ja zabierałam cię na wakacje do Kalifornii i Disneylandu.
I nalegałam, by zostać twoją opiekunką.
Inaczej wylądowałbyś w rodzinie zastępczej jak ja.
Chciałaś wrócić ze mną do domu i ze mną zamieszkać.
Nie znosiłaś tej obskurnej chałupy, rozgoryczenia i zazdrości twojej matki.
Dlatego obwiniasz się za jej los.
Nie muszę tego słuchać.
Nie skacze wokół nas od dziesięciu lat z miłości.
Jest tu dla siebie. Wykorzystuje nas.
Wykorzystuję?
A co mi po tobie?
To teraz mój dom.
Mój i Jamiego.
I gówno możesz z tym zrobić.
No i masz.
Ktoś powinien za nią pójść?
To nie we mnie jest zakochana.
Tylko w Katherine.
Odkąd tu przyjechała, chciała tylko twojej miłości.
Jak każdy z nas.
Robię dla nich wszystko,
a ciągle im mało.
Harowałem jak wół, by zostać lekarzem i zadowolić ojca.
Czułem potem tylko pustkę.
Nie daj im się zmiażdżyć.
Do kurwy nędzy.
Co robisz?
Idę po szklankę wody.
Gdzie byłaś, gdy po ciebie dzwoniłem?
Wiem o twoim dzienniczku.
W tym domu nic nie umknie mojej uwadze.
Mogłem go przeczytać, ale…
nie zrobiłem tego, bo za bardzo cię szanuję.
Śmiało.
Nie szanujesz mnie.
Tylko nie chcesz wiedzieć, jak się czuję.
- Skoro tak ci źle, odejdź. - A niby dokąd?
Co bym zrobiła?
Poza Rowling nie mam życia. Nawet nie pozwoliłeś mi znaleźć pracy.
Nikogo nie znam.
Nigdy nigdzie nie byłam.
A ja byłem?
Myślisz, że lubię być chory, słaby i potrzebujący?
Zamknięty w wadliwym ciele?
Nie jesteś zamknięty.
Ty to wybierasz.
Przez całe życie używasz choroby, by być w centrum uwagi,
i użyłeś jej, by zdobyć mnie!
Zawarliśmy układ.
Chroniłem cię przed światem,
w którym ludzie znikają na zawsze.
- Nie. - Tej nocy poszła spać sama.
Może gdybyś tam była…
Może gdybyś tam była, usłyszałabyś jej krzyki,
ale ty ją porzuciłaś.
Prawda?
Porzuciłaś ją i została zamordowana w swoim własnym domu.
Przestań.
Tak się dzieje, gdy zostawiasz ludzi.
Tracisz ich.
Tracisz wszystko.
Wiesz, że beze mnie jesteś nikim.
CHCIAŁABYM, ŻEBYŚ UMARŁ
Czekaj.
Wie o nas?
Nie obchodzi mnie to.
Mnie tak.
Straciłabyś wszystko, łącznie z domem.
Chcę tylko ciebie.
Wyjedźmy stąd.
Ty i ja.
Jestem lekarzem tej rodziny, a sypiam z pacjentką.
Gdyby wyszło to na jaw, straciłbym gabinet i pewnie uprawnienia.
Zrujnowaliby mnie.
Nie pozwolę na to.
Ukradli mi życie.
Nie pozwolę im ukraść ciebie.
Jeśli mnie chcesz…
Jeśli chcesz nas…
to musimy być odważni.
Zrobię wszystko.
Wszystko.
Nie mogę tak dłużej żyć.
Oszaleję.
Niespodzianka.
Jamie czuje się dziś lepiej.
To te nowe sterydy. Czuję się jak Spider-Man.
Sam zrobiłem.
Robert mi pomógł, ale pomysł był mój.
Myślałem o romantycznym pikniku na wyspie.
Sugestia Roberta. Niezły z niego czaruś.
Gdybyś słyszała jego historie. Co za lowelas.
Na wyspie?
Tak. Robert popłynie z nami łódką.
O ile czujesz się na siłach.
Myśli, że się boję. Nie jestem cykorem.
Nie możesz pływać. Nigdy się nie nauczyłeś.
Popłyniemy łodzią. Nic się nie stanie.
Dalej, ruszamy.
Zbiera się na deszcz.
Rozerwij się trochę.
Powtarzasz, że powinienem więcej ćwiczyć.
Poza tym chcę ci to wynagrodzić.
Pokazać, że nie zawsze jestem przeklętym ponurakiem.
Przepraszam za to, co powiedziałem.
Wybaczysz mi?
Jesteś ostatnią osobą, którą chciałbym skrzywdzić.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodźmy.
Po drugiej stronie wyspy ścinają drzewa.
Wiem.
Rób, co mówię.
Wsiadaj.
No i kto się cyka?
Wejdzie czy nie wejdzie?
Dalej. To tylko mała przeprawa łodzią.
Nie psuj zabawy.
Wreszcie. Nie było tak źle, co?
Ekscytujące, prawda?
Zimna.
Tam jest ładnie.
Widzisz to miejsce z piaskiem? Mijamy je.
Dokąd płyniesz?
Co robisz? Mijamy wyspę.
Upuściłeś wiosło, idioto. Taki z niego wytrawny wioślarz?
Ostrożnie.
Co robisz?
Przestań!
Pomocy!
Wiedzieliście, że nie umie pływać.
Pisali o tym w gazecie.
Czyim pomysłem była wycieczka?
Jamiego.
Poważnie?
Nie doktora Lawrence’a?
Widziałam, jak na siebie patrzycie.
Jak długo to trwa?
Od jak dawna się z nim spotykasz?
Łódź się wywróciła.
Wszyscy wpadliśmy.
Próbowałam go ratować, ale się szamotał i ściągał mnie na dno.
A potem…
ty…
Rozwodząc się, straciłabyś wszystko.
Łódź się wywróciła!
Jeden z nich musiał się za bardzo wychylić.
Dlatego Jamie musiał utonąć?
Policja nie uwierzy ci na słowo.
Zapomnij.
Nie uwierzą, że wciągnął cię w to lekarz, któremu wszyscy ufają.
Poza mną.
Lekarz, który celowo przepisał zbyt duże dawki leków przeciwbólowych
pacjentowi, którego chciał się pozbyć.
Posłuchaj.
Wiem, jak to jest być w sytuacji,
w której boisz się wystąpić przeciwko niemu.
Nikt mnie w nic nie wciągnął.
Przychodzi nocą.
Co to?
Pomogą ci zasnąć.
Muszę wyjechać.
Nieważne dokąd, byle daleko.
Nie będziemy tu szczęśliwi.
Nie z nią.
- Gdyby… - Sprzedaj dom.
Co?
Teraz możesz go sprzedać.
To dom Katherine.
Zapomnij o niej.
Nie mogę…
Nie sprzedam go. Obiecałam jej.
Więc po co to zrobiliśmy?
Wszystko dla ciebie zaryzykowałem.
Dla nas.
W ten sposób się uwolnimy.
I nie będziemy musieli martwić się o pieniądze.
O to ci chodziło?
- O kasę? - Nie, o wolność.
Twoją i moją.
Nie zrobię tego.
Skąd to masz?
Wszystko tu jest.
Cała twoja gorycz.
Strona po stronie morderczych fantazji.
- Piszesz nawet o utopieniu go. - Oddawaj!
Mylisz się, jeśli myślisz, że jesteś dobrym człowiekiem.
Jesteś taka jak ja,
z tym że ty jesteś tchórzem
i każesz mi odwalać brudną robotę.
Trzymałam go.
Ale jak mocno?
Uwiodłaś mnie.
Potem zabrałaś męża, który nie umie pływać,
na jezioro bez kamizelki i wywróciłaś łódź.
- Ty to zrobiłeś! - To czemu nie mówiłaś o tym policji?
Bo myślałam, że mnie kochasz.
Co się stało?
Zejdź mi z drogi.
Słucham?
Odsuń się.
Ty suko.
Wyszło szydło z worka, co?
Odpierdol się!
Proszę. Mogę to wyjaśnić.
Kochałam cię!
Wróć do domu.
To mój dom.
Chodź…
Zostaw mnie!
Stój!
Pozwól mi to wyjaśnić.
To ciebie kocham. Nie ją!
Lino, zaczekaj. Stój.
Kurwa.
Gdzie jesteś?
Chcę tylko porozmawiać.
Zostaw mnie w spokoju!
Wpuść mnie. Nie rób tego.
Otwórz te jebane drzwi!
Na litość boską.
Boże!
- Muszę tam wejść. - Wiem!
Po co chcesz z nią rozmawiać?
- Nie może iść na policję. - Daj mi spróbować.
Wyjdź, to porozmawiamy o tym.
Nie będzie chciała z tobą rozmawiać. Za bardzo się boi.
Zatrzymaj ją!
Wiem, że czegoś mi nie mówisz.
Pospiesz się. Bateria zaraz mi padnie.
Na pewno?
Możesz dopilnować, by nie została sama?
Właśnie. Zaraz tam będę.
Dalej.
Czy naprawdę warto go chronić?
No dalej.
Niech mnie gęś kopnie.
Dobra.
Jeszcze raz.
Tak.
Alleluja!
Dobra. Najpierw powiesz mi, co się stało.
Chyba już wiem, ale powiesz mi, czy mam rację.
Dobra.
Gotowa?
E-S-A-R-I-N-T-U-L-O-M…
M?
E-S-A-R-I-N-T-U-L-O…
O?
E-S-A-R…
Morderstwo.
Ktoś próbował cię zamordować?
Używają tablicy z alfabetem.
Wyrucha nas oboje.
Uspokój się.
Próbowała cię zabić.
Wiem o tym.
Próbowałem ją powstrzymać.
Gówno prawda.
Ale jeśli ty pójdziesz na dno, ja też.
Musimy więc współpracować.
Co proponujesz?
Weźmiemy ją do domu.
Teraz.
Zanim porozmawia z policją.
I co potem?
Zakończymy to.
Tak, z policją proszę.
Z policją!
Nie chcę cię skrzywdzić.
Ale muszę chronić siebie.
Dalej.
Osoby z zespołem zamknięcia miewają nagłe i gwałtowne udary.
Morfina i środek na krzepliwość krwi powinny dać radę.
Ma już dużo leków w krwiobiegu, więc zatrą nasze ślady.
Co powiemy policji?
Spadła z konia. Doznała poważnych urazów głowy.
Weszła na ulicę, potrącił ją samochód, a kierowca zbiegł.
Tak jest w raporcie. W szpitalu była zdezorientowana.
Wypisałem ją i wróciła do domu.
Umarła we śnie.
Dalej, odbierz.
Nie uwierzą nam.
To nieistotne, o ile niczego nam nie udowodnią.
MACKENZIE WIEM, CO SIĘ STAŁO
PRÓBOWAŁA CIĘ URATOWAĆ, A ON JĄ PRZEJECHAŁ. ODBIERZ
- Co robisz? - Karoseria ma wgniecenia.
Wyciągnąłem je.
Widać jedno na zderzaku.
Na pewno?
Wyczyść maskownicę alkoholem, by nie zostawić śladów.
Policja może być w drodze.
Szybciej!
Kurwa.
Nic tu nie ma.
Nie próbowała cię zabić.
Tylko powstrzymać go przed zabiciem ciebie.
Obwinia się za wszystko.
Chciała uratować ci życie.
Dlatego tak skończyła.
Mogłaś mnie zabić.
Puść ją.
Wciąż mamy dziennik.
Nic nie może nam zrobić.
Zostaw ją.
To był błąd.
Kochasz ją, Robercie.
Gardzę wami obiema.
Jeśli skrzywdzisz Linę,
powiem wszystkim prawdę.
Próbowałaś go powstrzymać?
I ocalić mi życie?
Lina, jesteś tam?
Jestem.
Co robisz?
Czekam na ciebie.
Zaczynaj.
Ja to zrobię.
Sama ją zabiję.
Nie masz do tego jaj.
Założysz się?
No to już.
W kaniulę.
Ty głupia pizdo.
Potrzebowałabyś na mnie potrójnej dawki.
Pieprzona…
Co im pani powie?
Napisy: Monika Bartz